၀ိမုတၱိရသ (The Flavour Of Liberation)

နကုလပိတာ နကုလမာတာ

2010-07-29T14:40:00.000+06:30

ၾကာပန္းသည္
ေရကို မွီ၍ ျဖစ္သကဲ့သို႔
အခ်စ္သည္ …
ေရွးက အတူေနခဲ့ဖူးျခင္း,
ပစၥဳပၸန္၌ အက်ိဳးေဆာင္ေပးျခင္း
ဟူေသာ အေၾကာင္းႏွစ္ပါးေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာ၏။

ပုေဗၺ၀ သႏၷိ၀ါေသန၊ ပစၥဳပၸႏၷ ဟိေတန ၀ါ။
ဧ၀ံ တံ ဇာယေတ ေပမံ၊ ဥပၸလံ၀ ယေထာဒေက။ (ဒုကနိပါတ္၊ သာေကတဇာတ္)

ဘုရားရွင္ လက္ထက္က နကုလပိတာႏွင့္ နကုလမာတာဟူသည့္ အလြန္ ရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ၾကေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ နကုလပိတာႏွင့္ နကုလမာတာ ဟူေသာ အမည္မ်ားသည္ အမည္ရင္းမ်ား မဟုတ္ၾက။ နကုလ၏ အေဖႏွင့္ အေမဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအား ဘုရားရွင္က ၀ိႆာသကအရာ၌ ဧတဒဂ္ ထားေတာ္မူ၏။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ယံုၾကည္ ရင္းႏွီး အကၽြမ္း၀င္မႈ (mutual trust and harmony) ရွိရာတြင္ အသာဆံုး, အျမတ္ဆံုး ဇနီးေမာင္ႏွံဟု အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပေလ့ရွိၾကသည္။ ျမန္မာဘာသာျပန္ႏွင့္ နိႆယမ်ားတြင္ (သတၳဳ၀ိႆာသိကဘာ၀ံ စေသာ အ႒ကထာအဖြင့္တို့ကို မွီး၍) ဘုရားရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ေသာ စကားကို ဆိုေလ့ရွိသူတို႔တြင္ အသာဆံုး, အျမတ္ဆံုး ဇနီးေမာင္ႏွံဟု ေဖာ္ျပၾကပါသည္။

နကုလပိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ဘဂၢတိုင္း သုသုမာရဂိရိၿမိဳ႕မွ ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သုသုမာရဂိရိၿမိဳ႕ေတာင္ဖက္ရွိ ေဘသလကေတာအုပ္တြင္ အ႒မေျမာက္ ၀ါဆိုရန္အတြက္ ႂကြေရာက္လာေသာအခါ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔က ႀကိဳဆို ဖူးေျမႇာ္ၾက၏။ ထိုဇနီးေမာင္ႏွံတို႔သည္ ဘုရားရွင္အား ဖူးျမင္ရေသာအခါ သားအရင္းသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသည့္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာ၍ ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္ရင္း၌ ဦးခိုက္ကာ “သား… ဘာေၾကာင့္မ်ား မိဘႏွစ္ပါးအား ဤမွ်ေလာက္ၾကာေအာင္ ပစ္ထားရပါသနည္း” ဟု တရင္းတႏွီး ေျပာဆို၏။ ထိုဇနီးေမာင္ႏွံတို႔သည္ ဘ၀ေပါင္း ငါးရာ မိဘေတာ္စပ္ခဲ့ဖူး၍၊ ဘေထြး, ဘႀကီး, ဦးရီး, မိေထြး, မိႀကီး, အရီးစျဖင့္ ဘ၀ေပါင္း ငါးရာစီ ေဆြမ်ိဳးရင္းအျခာ ေတာ္စပ္ခဲ့ၾကဖူးေသာေၾကာင့္ သားဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ ေလးျမတ္ခ်စ္ခင္ေသာ စိတ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ တရားအဆံုးတြင္ နကုလပိတာႏွင့္ နကုလမာတာတို႔သည္ ေသာတာပန္ ျဖစ္ၾကသည္ဟု အဂၤုတၱရနိကာယ္ အ႒ကထာတြင္ ေဖာ္ျပထား၏။

*****

အခါတစ္ပါးက နံနက္ဆြမ္းခံခ်ိန္တြင္ ဘုရားရွင္သည္ နကုလပိတာ သူႂကြယ္အိမ္သို႔ ႂကြေရာက္ေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔က “မိမိတို႔သည္ ငယ္႐ြယ္စဥ္ကပင္ ထိမ္းျမႇား လက္ထက္ခဲ့ၾကၿပီး၊ တစ္ပါးသူတို႔အား ကိုယ္ျဖင့္ မဆိုထားဘိ, စိတ္ျဖင့္ပင္ မလြန္ၾကဴးခဲ့ၾကဖူးပဲ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး သစၥာရွိေၾကာင္း၊ ယခုဘ၀တြင္သာမက ေနာင္ဘ၀မ်ားတြင္ပါ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းၾကလိုေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ နကုလပိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ၏ အာသီသကို ဗုဒၶက ကဲ့ရဲ့ ေ၀ဖန္ျခင္းမျပဳဘဲ၊ သမဇီ၀ီေခၚ အတူတကြ မွ်တစြာ ေနထိုင္ရႏိုင္မည့္ အက်င့္ေလးမ်ိဳးကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

(၁) သမသဒၶါ - တူမွ်ေသာ ယံုၾကည္ျခင္း
(၂) သမသီလာ - တူမွ်ေသာ အက်င့္သီလ
(၃) သမစာဂါ - တူမွ်ေသာ စြန္႔ႀကဲ ေပးကမ္းမႈ
(၄) သမပညာ - တူမွ်ေသာ အသိပညာ

ဤသို႔ေသာ အခ်က္ေလးခ်က္ တူမွ်ေအာင္အားထုတ္ပါက ယခု မ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္ သာမက တမလြန္ဘ၀၌ပင္ အတူတကြ ဆံုဆည္းၾကရမည္ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

ဗုဒၶ၀ါဒ၏ အဓိကပန္းတိုင္သည္ သတၱ၀ါတို႔အား သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ကယ္ထုတ္ရန္ ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ ဘ၀ကို ေတာင့္တျခင္းအား ဗုဒၶျမတ္စြာက ခ်ီးမြန္းေျပာဆိုေလ့ မရွိသည့္တိုင္၊ နကုလပိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ၏ ရာသက္ပန္ ႐ုိးေျမက် ေပါင္းသင္းလိုယံုမက ေနာင္ဘ၀မ်ားတြင္ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းလိုသည့္ ဆႏၵအား ျပစ္ပယ္ ျငင္းဆန္ျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။ လူ႔ေဘာင္ဘ၀ထဲတြင္ ေအးခ်မ္း သာယာစြာေနထိုင္ႏိုင္မည့္ အက်င့္မ်ား, တမလြန္ဘ၀ ေကာင္းစားမည့္ အက်င့္မ်ားကိုလည္း နာၾကားသူတို႔၏ စ႐ိုက္ႏွင့္ အာသယအလိုက္ ေဟာၾကားေတာ္မူေလ့ ရွိပါသည္။ ဒီဃနိကာယ္ သိဂၤေလာ၀ါဒသုတ္၌လည္း လင္က်င့္၀တ္, မယားက်င့္၀တ္တုိ႔ကို ေဟာၾကားဖူးပါသည္။

မထီမဲ့ကင္း၊ အပ္ႏွင္းဥစၥာ
မိစၦာမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္
ျမတ္ႏိုးၾကင္
ငါးအင္လင္က်င့္ရာ။

အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ
မိစၦာၾကဥ္ေရွာင္၊ ေလွ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ
ပ်င္းရိမမူ၊ ၀တ္ငါးဆူ
အိမ္သူက်င့္အပ္စြာ။

*****

ထို႔အတူပင္ နကုလမာတာအားလည္း မယားေကာင္းတို႔၏ အက်င့္ (၈) မ်ိဳးကို ေဟာၾကားထားဖူး ပါသည္။

(၁) ခင္ပြန္းသည္၏ ေရွးဦးစြာ ႏိုးထ၍ ေနာက္က်မွ အိပ္ျခင္း, အလိုက္သိစြာ နာခံျခင္း, ႏွစ္သက္ဖြယ္ အမူအက်င့္ရွိ၍ ခ်ိဳသာစြာ ေျပာဆိုျခင္း
(၂) မိမိ၏ ခင္ပြန္း ေလးစားေသာ “မိဘ, ရဟန္း, ပုဏၰား” တိုအား အ႐ိုအေသ အေလးအျမတ္ျပဳျခင္း
(၃) အိမ္တြင္းမႈ ကိစၥမ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာျခင္း
(၄) အလုပ္သမား, အေစခံတို႔ “အလုပ္ လုပ္သည္, မလုပ္သည္, က်န္မာေရး ေကာင္းသည္, မေကာင္းသည္”ကို သိနားလည္ျခင္း၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာတို႔ကို ခြဲေ၀ေပးျခင္း
(၅) ခင္ပြန္းသည္၏ ေငြေၾကး, ပစၥည္းဥစၥာတို႔အား မခိုးမ၀ွက္, မပ်က္မစီးေစဘဲ လံုၿခံဳေအာင္ ထိန္းသိမ္းျခင္း
(၆) ဘုရား, တရား, သံဃာတို႔ကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ျခင္း
(၇) ငါးပါးသီလကို လံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္စည္းျခင္း
(၈) ၀န္တိုမႈကင္း၍ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းတတ္ျခင္း

ဤသို႔ေသာ မယားေကာင္းတို႔၏ အက်င့္ (၈) ပါးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုပါက ေသလြန္လွ်င္ “မေနာမယိကာ” ေခၚ မိမိစိတ္အလိုက် ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ နိမၼာနရတိနတ္သမီးအျဖစ္ ေရာက္ေစႏိုင္သည္ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။

*****

နကုလပိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ မိမိတို႔ အခ်င္းခ်င္း ေသာ္လည္းေကာင္း, ဘုရားရွင္ အေပၚ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း “ေဂဟႆိတ ေပမ” ေခၚ မိသားစုအခ်စ္ သံေယာဇဥ္ ႀကီးမားလွေသာ္လည္း၊ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးကို လစ္လွ်ဴ႐ႈ ထားသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ တစ္ခါက နကုလပိတာသည္ “ကိေလသာမွ မၿငိမ္းေအးႏိုင္ၾကရသည့္ အေၾကာင္းရင္း” အား ဘုရားရွင္ထံ ေမးေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။

ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ေကာင္းေသာ အဆင္း, အသံ, အနံ႔, အရသာ, အေတြ႔အထိ, အေတြးအႀကံဟူေသာ အာ႐ံု ၆-ပါးအား ႏွစ္သက္, စြဲလမ္း, ကပ္ၿငိသည္ရွိေသာ္ (အဘိနႏၵတိ, အဘိ၀ဒတိ, အေဇၥၽာသာယ တိ႒တိ) ထိုအာ႐ံုအား မွီကာ စြဲလမ္းၿငိတြယ္ေသာ စိတ္ (တႏၷႆိတံ ၀ိညာဏံ ေဟာတိ တဒုပါဒါနံ) ျဖစ္သည္။ စြဲလမ္းမႈ ဥပါဒါန္ရွိေသာ ရဟန္းအား ကိေလသာမွ ၿငိမ္းေအးမႈသည္ မျဖစ္ (သဥပါဒါနံ … ဘိကၡဳ ေနာ ပရိနိဗၺာယတိ)။

အာ႐ံု ေျခာက္ပါးတို႔ အေပၚတြင္ စြဲလမ္းမႈ ဥပါဒါန္ရွိက ၿငိမ္းေအးမႈ မရွိႏိုင္ဟု ဗုဒၶက ျပန္လည္ ေျဖၾကားခဲ့သည္။ ဤတြင္ ဥပါဒါန္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္သည္ စြဲလမ္းၿငိတြယ္မႈဟု ရသည့္နည္းအတူ တိုက္႐ိုက္အားျဖင့္ “ေလာင္စာ” ဟုလည္း အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေလာင္စာ ရွိေနသ၍ မီး မၿငိမ္းဟုလည္း တင္စား ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤတရားေတာ္မ်ိဳးသည္ ကိေလသာထူေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား နားလည္သက္၀င္ႏိုင္သည့္ တရားေဒသနာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

*****

တခါကလည္း နကုလပိတာသည္ ဘုရားရွင္ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထား၏။

“အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္သည္ အိုမင္း၍ ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးအ႐ြယ္သို႔ ေရာက္ေနပါၿပီ၊ နာက်င္ ႏွိပ္စက္ေသာ ကိုယ္ရွိသည္ျဖစ္၍ မက်န္းမမာ ရွိပါ၏။ ဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းသည့္ ရဟန္းေတာ္တုိ႔အား အၿမဲတေစ မဖူးျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ တပည့္ေတာ္အား အဓြန္႔ ရွည္ၾကာစြာ အက်ိဳးရွိေစႏိုင္မည့္ တရားေတာ္မ်ားအား ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူပါ။”

“သူႂကြယ္ … မွန္ေပ၏။ ဤကိုယ္သည္ နာက်င္ ႏွိပ္စက္သည္သာတည္း။ ဤကိုယ္သည္ (ကြဲလြယ္ေသာ) ဥခြံကဲ့သို႔ ၀န္ေလးလွ၏။ ဤကိုယ္ကို ေဆာင္ထားပါလွ်က္ တခဏမွ်ပင္ျဖစ္ေစ က်န္းမာသည္ဟု ၀န္ခံသူသည္ မိုက္မဲသူသာ ျဖစ္၏။ သူႂကြယ္… ထို႔ေၾကာင့္ နာက်င္ေသာ ကိုယ္ရွိေသာ ငါ့အား နာက်င္ျခင္းကင္းေသာ စိတ္ရွိသည္ ျဖစ္လတၱံ႔ (အာတုရာကာယႆ ေမ သေတာ စိတၱံ အနာတုရံ ဘ၀ိႆတိ) ဟု က်င့္အပ္၏”

“ကိုယ္သာနာ၍ စိတ္မနာေစႏွင့္” ဟူေသာ အဆံုးအမ၏ အနက္အဓိပၸါယ္အား အရွင္သာရိပုတၱမေထရ္ျမတ္က အက်ယ္ ဆက္လက္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ခႏၶာငါးပါးအား “ငါ့ဟာ, ငါ” ဟူ၍ တဏွာ, မာနတို႔ျဖင့္ တပ္ၿငိစြဲလမ္းေနပါက ထိုခႏၶာငါးပါးတို႔ ေဖာက္ျပန္ ေျပာင္းလဲေသာအခါတြင္ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း, စိတ္ဆင္းရဲျခင္းတို႔ ျဖစ္ၾကရသည္။ ကိုယ္ ဆင္းရဲသာမက စိတ္ဆင္းရဲပါ ျဖစ္ရသျဖင့္ ျမႇားတစ္စင္း စူး၀င္ၿပီးသူအား ေနာက္ထပ္ ျမႇားတစ္စင္း ထပ္မံ စူး၀င္သည္ႏွင့္ တူသည္။ ခႏၶာငါးပါးအား “ငါ့ဟာ, ငါ” ဟူ၍ တပ္ၿငိစြဲလမ္းျခင္း မရွိပါက၊ ထိုခႏၶာငါးတို႔ ေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးေသာအခါ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း, စိတ္ဆင္းရဲျခင္း မျဖစ္ေတာ့။ နာက်င္ေသာ ကိုယ္ရွိေသာ္လည္း စိတ္နာက်င္ျခင္း မရွိေတာ့။ ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္းဟူေသာ ျမႇားတစ္စင္း စူး၀င္ေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္ ျမႇားတစ္စင္း အစူး၀င္ မခံရေတာ့။ “ကိုယ္သာနာ၍ စိတ္မနာေစႏွင့္” ဟူေသာ အဆံုးအမသည္ ခႏၶာငါးပါးအား “ငါ့ဟာ, ငါ” ဟူ၍ စြဲလမ္းတပ္မက္ျခင္း မျဖစ္ေစရန္ အဆံုးအမ ျဖစ္ေလသည္။ (ဤေဒသနာ၏ အဓိပၸါယ္ အက်ယ္ကို ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ေဖာ္ျပပါမည္။)

*****

Photo credit to:

အထက္ပါ သုတၱန္ေဒသနာအရ နကုလပိတာသည္ ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္တြင္ ေသျခင္းတရားအား ရဲ၀ံ့စြာ ရင္ဆိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္။ ဇနီးသည္ နကုလမာတာသည္ လင္သားအေပၚ အလြန္ခ်စ္ႀကီးသည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ မိမိကိုယ္တိုင္ ဘာသာတရား အသိတို႔ျဖင့္ ေျဖဆည္ႏိုင္ယံုသာမက မိမိ၏ ခင္ပြန္းအားလည္း အေသေျဖာင့္ေစႏိုင္ရန္ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္သည္။ တစ္ခါက နကုလပိတာသည္ အသည္းအသန္ မနာမက်န္း ျဖစ္ေနေသာအခါ “သူႂကြယ္… သင္သည္ ငဲ့ကြက္ျခင္း ရွိသည္ျဖစ္၍ မေသပါလင့္၊ ငဲ့ကြက္ျခင္း ရွိသည္ျဖစ္၍ ေသျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။ ဘုရားရွင္ကလည္း ငဲ့ကြက္ျခင္း ရွိသည္ျဖစ္၍ ေသျခင္းကို ကဲ့ရဲ့ေတာ္မူ၏” ဟူ၍ လင္သား စိတ္ေအးေစမည့္ အခ်က္ (၆) ခ်က္ ကို ေျပာၾကား၏။

(၁) “ငါေသလွ်င္ အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ သားသမီးမ်ားကို ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္, အိမ္ေထာင္မႈကို ထိမ္းသိမ္းႏိုင္မည္ မဟုတ္” ဟူ၍ မမွတ္ပါလင့္။ က်မသည္ ဗိုင္းငင္ျခင္း, သိုးေမြးခ်ည္ခင္တို႔ကို ျဖီးသင္ျခင္းတို႔၌ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာ၏။ က်မသည္ သားသမီးမ်ားကို ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္မႈကို ထိမ္းသိမ္းႏိုင္၏။

(၂) “ငါေသလွ်င္ အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ အျခား အိမ္ေထာင္ ျပဳလိမ့္မည္” ဟု မမွတ္ပါလင့္။ က်မတို႔သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၆-ႏွစ္ကစ၍ လူတို႔၏ ျဗဟၼစရိယအက်င့္ကို က်င့္သံုးခဲ့ၾကသည္ကို သင္လည္း သိသည္, က်မလည္း သိသည္ျဖစ္၏။

(၃) “ငါေသလွ်င္ အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရဟန္းသံဃာတို႔အား ဖူးေျမာ္ လိုစိတ္ ျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္” ဟု မမွတ္ပါလင့္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရဟန္းသံဃာတို႔အား ပို၍ပင္ ဖူးေျမႇာ္ လိုပါလိမ့္မည္။

(၄) “ငါေသလွ်င္ အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ အက်င့္သီလတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူးလိမ့္မည္ မဟုတ္” ဟု မမွတ္ပါလင့္။ က်မသည္ အက်င့္သီလတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူးေလ့ရွိေသာ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်က္အား သံသယရွိပါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေမးေလွ်ာက္ႏိုင္ပါသည္။

(၅) “အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ မိမိ၏ အတြင္းစိတ္ ၿငိမ္းေအးမႈ (အဇၩတၱံ ေစေတာ သမထႆသာ) ရရွိသူ မဟုတ္ေသး” ဟု မမွတ္ပါလင့္။ က်မသည္ မိမိ၏ အတြင္းစိတ္ ၿငိမ္းေအးမႈ ရရွိၾကေသာ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်က္အား သံသယရွိပါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေမးေလွ်ာက္ႏိုင္ပါသည္။

(၆) “အိမ္ရွင္မ နကုလမာတာသည္ ဤသာသနာ၌ သက္၀င္ရာ ေထာက္တည္ရာ သက္သာရာ ရရွိသည္ (ၾသဂါဓပၸတၱာ ပတိဂါဓပၸတၱာ အႆာသပၸတၱာ) မဟုတ္ေသး” ဟု မမွတ္ပါလင့္။ က်မသည္ ဤသာသနာ၌ သက္၀င္ရာ ေထာက္တည္ရာ သက္သာရာ ရရွိၾကေသာ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်က္အား သံသယရွိပါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေမးေလွ်ာက္ႏိုင္ပါသည္။

ဤသို႔ နကုလမာတာ၏ အားေပး ဆံုးမစကားကို ၾကားရေသာအခါ နကုလပိတာ၏ ေရာဂါေ၀ဒနာသည္ ခဏခ်င္း သက္သာလာ၏။ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းၿပီး မၾကာမီတြင္ နကုလပိတာသည္ ေတာင္ေ၀ွးျဖင့္ ေထာက္ကာ ဘုရားရွင္ထံသို႔ သြားေရာက္၏။ ဘုရားရွင္က နကုလမာတာ၏ သီလ, သမာဓိ, ပညာ အဆင့္အတန္းတို႔ကို ေထာက္ခံေျပာဆိုကာ ခ်ီးမြမ္းစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။

“သူႂကြယ္ … သင့္အား ခ်စ္ခင္ၾကင္နာ၍ သင္၏ အက်ိဳးစီးပြားကို လိုလားကာ အားေပး ဆံုးမတတ္ေသာ ဇနီးသည္ နကုလမာတာကို ရရွိထားျခင္းသည္ အရ ေတာ္လွေပ၏”

သံေယာဇဥ္တို႔ကို ပယ္သတ္၍ ကိေလသာတို႔ကို ၿငိမ္းေအးေစမည့္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမလမ္းစဥ္သည္ အိမ္ယာထူေထာင္ လူတို႔ေဘာင္ႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဆန္က်င္ေနေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ျဖင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္တို႔ကို (အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိ) က်င့္ႀကံပြားမ်ားႏိုင္ေၾကာင္း နကုလပိတာႏွင့္ နကုလမာတာတို႔၏ စံျပ အိမ္ေထာင္ေရးက သာဓကျပဳေနပါသည္။
နကုလပိတာသည္ “ကိုယ္သာနာ၍ စိတ္မနာေစႏွင့္” ဟူေသာ အဆံုးအမအား ဘုရားရွင္ထံမွ နာယူ၍ ထြက္ခြာလာၿပီးေနာက္ ရွင္သာရိပုတၱမေထရ္ထံ ခ်ဥ္းကပ္ ဖူးျမင္၏။ ထိုအခါ အရွင္သာရိပုတၱက “သူႂကြယ္… သင္၏ ဣေႁႏၵတို႔သည္ အလြန္ၾကည္လင္ကုန္၏။ မ်က္ႏွာအဆင္းသည္လည္း ျဖဴစင္ ေတာက္ပေန၏။ ယေန႔ ဘုရားရွင္ထံမွ အဘယ္သို႔ေသာ တရားမ်ိဳးကို နာၾကားခဲ့ရပါသနည္း” ဟု ေမး၏။ နကုလပိတာက ျပန္၍ ေျဖၾကားေသာအခါ “အဘယ္မွ်ျဖင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ နာက်င္သူျဖစ္၍ အဘယ္မွ်ျဖင့္ ကိုယ္သာနာ၍ စိတ္မနာသူ ျဖစ္သည္” ကို ဘုရားရွင္အား ျပန္လည္ ေမးေလွ်ာက္ခဲ့ပါသေလာဟု အရွင္သာရိပုတၱက ေမး၏။ ဤတရား၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို သိရန္အတြက္ အရွင္သာရိပုတၱထံ လာရပါသည္, ဤတရား၏ အနက္ကို ေဟာေတာ္မူပါဟု နကုလပိတာက တရားေတာင္း၏။ အရွင္သာရိပုတၱမေထရ္က ခႏၶာငါးပါးအား သံုးသပ္ပံု (သမႏုပႆနာ) အျခင္းအရာ (၂၀) အား မူတည္၍ ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။

အၾကားအျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္တို႔သည္ (အႆုတ၀ါ ပုထုဇေနာ) -
(၁) ႐ုပ္ကို အတၱဟု အဖန္ဖန္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္၏။ (႐ူပံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိ)
(၂) ႐ုပ္ရွိေသာ အတၱဟူ၍ လည္းေကာင္း (႐ူပ၀ႏၲာနံ အတၱာနံ ၀ါ)
(၃) အတၱ၌ ႐ုပ္ဟူ၍ လည္းေကာင္း (အတၱနိ ၀ါ ႐ူပံ)
(၄) ႐ုပ္၌ အတၱဟူ၍ လည္းေကာင္း (႐ူပသၼႎ ၀ါ အတၱာနံ) အဖန္ဖန္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္၏။

“ငါသည္ ႐ုပ္ျဖစ္သည္၊ ႐ုပ္သည္ ငါ၏ ဥစၥာ ျဖစ္သည္ (အဟံ ႐ူပံ, မမ ႐ူပႏၲိ)” ဟု ဖိစီးလႊမ္းမိုးလွ်က္ တည္၏။ ထိုသို႔ ဖိစီးလႊမ္းမိုးေနသူအား ထို႐ုပ္သည္ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္အျဖစ္ ေဖာက္ျပန္ေသာအခါ စိုးရိမ္ျခင္း, ပူေဆြးျခင္း, ကိုယ္စိတ္ ဆင္းရဲျခင္း, စိတ္ႏွလံုး ပူေလာင္ပင္ပန္းျခင္းတို႔ ျဖစ္ကုန္၏။ … သူႂကြယ္ ဤသို႔ျဖင့္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ နာက်င္ေသာသူ ျဖစ္၏။

အၾကားအျမင္ ရွိေသာ အရိယာသာ၀ကတို႔သည္ (သုတ၀ါ အရိယာသာ၀ေကာ) -
(၁) ႐ုပ္ကို အတၱဟု အဖန္ဖန္ မ႐ႈျမင္ မသံုးသပ္။
(၂) ႐ုပ္ရွိေသာ အတၱဟူ၍ လည္းေကာင္း
(၃) အတၱ၌ ႐ုပ္ဟူ၍ လည္းေကာင္း
(၄) ႐ုပ္၌ အတၱဟူ၍ လည္းေကာင္း အဖန္ဖန္ မ႐ႈျမင္ မသံုးသပ္။

“ငါသည္ ႐ုပ္ျဖစ္သည္၊ ႐ုပ္သည္ ငါ၏ ဥစၥာ ျဖစ္သည္” ဟု ဖိစီး လႊမ္းမိုးလွ်က္ မတည္။ ထိုသို႔ ဖိစီး လႊမ္းမိုးမႈ မရွိသူအား ထို႐ုပ္သည္ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္အျဖစ္ ေဖာက္ျပန္ေသာအခါ စိုးရိမ္ျခင္း, ပူေဆြးျခင္း, ကိုယ္စိတ္ ဆင္းရဲျခင္း, စိတ္ႏွလံုး ပူေလာင္ပင္ပန္းျခင္းတို႔ မျဖစ္ကုန္။ … သူႂကြယ္ ဤသို႔ျဖင့္ နာက်င္ေသာ ကိုယ္ရွိေသာ္လည္း နာက်င္ေသာ စိတ္မရွိသူ ျဖစ္သည္။

ဤသို႔အားျဖင့္ ခႏၶာတစ္ခုလွ်င္ ေလးမ်ိဳးေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ သံုးသပ္ပံု ၂၀-အား သကၠာယဒိ႒ိ ၂၀-အျဖစ္ ပဋိသမၻိဒါမဂၢ ပါဠိေတာ္ ဒိ႒ိကထာတြင္ အက်ယ္ ေဟာၾကားထားပါသည္။

“႐ုပ္အား အတၱဟု ႐ႈျမင္သံုးသပ္ျခင္း” (႐ူပံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိ) ဆိုသည္မွာ ဆီမီးလွ်ံႏွင့္ အဆင္းသည္ ႏွစ္ခုမကြဲ တစ္သားတည္း ျဖစ္သကဲ့သို႔ ႐ုပ္ႏွင့္ အတၱကို ထပ္တူျပဳ၍ ႐ႈျမင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“႐ုပ္ရွိေသာ အတၱဟု ႐ႈျမင္သံုးသပ္ျခင္း” (႐ူပ၀ႏၲံ အတၱာနံ သမႏုပႆတိ) အား အရိပ္ရွိေသာ သစ္ပင္ျဖင့္ ဥပမာ ေပးထား၏။ သစ္ပင္ႏွင့္ အရိပ္သည္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ေသာ္လည္း သစ္ပင္တြင္ အရိပ္ ရွိသကဲ့သို႔ ႐ုပ္ႏွင့္ အတၱသည္ သီးျခားစီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အတၱတြင္ ႐ုပ္ရွိသည္ဟု ႐ႈျမင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“အတၱ၌ ႐ုပ္ဟု ႐ႈျမင္သံုးသပ္ျခင္း” (အတၱနိ ႐ူပံ သမႏုပႆတိ) အား အနံ႔ရွိေသာ ပန္းဟု ႐ႈျမင္ျခင္းျဖင့္ ဥပမာ ေပးသည္။ အနံ႔သည္ ပန္း၌ ပ်ံ႕ႏွံ႔တည္သကဲ့သို႔၊ ႐ုပ္ႏွင့္ အတၱသည္ သီးျခားစီျဖစ္ေသာ္လည္း ႐ုပ္သည္ အတၱ၌ ပ်ံ႕ႏွံ႔တည္သည္ဟု ႐ႈျမင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“႐ုပ္၌ အတၱဟု ႐ႈျမင္သံုးသပ္ျခင္း” (႐ူပသၼႎ အတၱာနံ သမႏုပႆတိ) အား ၾကဳတ္တြင္ ထည့္ထားေသာ ပတၱျမားႏွင့္ ဥပမာျပဳ၏။ ႐ုပ္အတြင္း၌ အတၱသည္ တည္ရွိသည္ဟု ႐ႈျမင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ ခႏၶာငါးပါးအား အတၱအားျဖင့္ မွားယြင္းစြာ သုံးသပ္ ႐ႈျမင္ျခင္းအား “ငါ့ဟာ ျဖစ္သည္, ငါ ျဖစ္သည္, ငါ၏ အတၱ ျဖစ္သည္” (ဧတံ မမ, ဧေသာ အဟမသၼိ, ဧေသာ ေမ အတၱာ) ဟု အဆင့္ သံုးဆင့္ ရွိသည္။ ခႏၶာငါးပါးအား ငါ့၏ ဥစၥာ (မမ - mine) အျဖစ္ တပ္မက္ တြယ္တာျခင္းအား တဏွာ ဟုေခၚသည္။ ခႏၶာငါးပါးအား အမွီျပဳ၍ ငါျဖစ္သည္, ငါရွိသည္ (အဟံ အသၼိ - I am) ဟူေသာ အသိတြင္ မာနအား တရားကိုယ္ေကာက္ရသည္။ ငါ၏ အတၱ (ေမ အတၱာ - my Self, Self for me) ဟုသံုးသပ္ျခင္းသည္ “ငါ” အား အမာခံ အေကာင္အထည္ အတၱ, ၀ိညာဥ္, လိပ္ျပာအျဖစ္ မွတ္ယူလိုက္ေသာ အျမင္မွား ဒိ႒ိ ျဖစ္သည္။ ဤ “တဏွာ, မာန, ဒိ႒ိ” တို႔အား ပပၪၥတရားသံုးပါးဟုလည္း ေခၚ၏္။

ေသာတာပတၱိမဂ္ ရေသာအခါတြင္ အၾကမ္းစား အဆင့္ျဖစ္ေသာ “ဧေသာ ေမ အတၱာ” ဟူသည့္ ဒိ႒ိကို အႂကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေသာတာပန္, သကဒါဂါမ္, အနာဂါမ္ဟူေသာ ေအာက္အဆင့္ အရိယာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ (က်င့္ဆဲ ေသကၡပုဂၢိဳလ္ဟုလည္း ေခၚသည္) တဏွာႏွင့္ မာနဟူေသာ သိမ္ေမြ႔သည့္ ကိေလသာတို႔ကို အႂကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးပါ။ “ငါ” ဟူေသာ အတၱအား ၀ိညာဥ္လိပ္ျပာကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္အျဖစ္ ဒိ႒ိအျမင္ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း “ငါ့ဟာ, ငါ” ဟူေသာ တဏွာ, မာနအားျဖင့္ တပ္မက္ျခင္း, ေထာင္လႊားျခင္း မကင္းေသးပါ။ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္မ်ားမွာမူ တဏွာ, မာန, ဒိ႒ိ ကိေလသာသံုးပါးလံုးမွ စင္ၾကယ္ပါသည္။

ဤေဒသနာေတာ္အရ စိတ္အား “ငါသည္ ႐ုပ္ျဖစ္သည္၊ ႐ုပ္သည္ ငါ၏ ဥစၥာ ျဖစ္သည္ (အဟံ ႐ူပံ, မမ ႐ူပႏၲိ)” စသျဖင့္ တဏွာ, မာနျဖင့္ ဖိစီး လႊမ္းမိုးေနျခင္းအား နာက်င္ေသာ စိတ္ရွိျခင္းဟု ေဟာၾကားထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ အမ်ားစုတို႔သည္ စိတ္နာက်င္မႈ မကင္းေသးသူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး၊ အာသေ၀ါ ကုန္ခမ္းၿပီးေသာ ရဟႏၲာမ်ားသည္သာလွ်င္ မုခ်အားျဖင့္ စိတ္နာက်င္မႈ ကင္းၾကပါသည္။ က်င့္ဆဲ ေသကၡပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ စိတ္နာက်င္မႈ မကင္းသည္ မဟုတ္သလို, စိတ္နာက်င္မႈ လံုး၀ကင္းသူမ်ားလည္း မဟုတ္ၾက (ေန၀ အာတုရစိတၱာ န အနာတုရစိတၱာ)။ စိတ္နာက်င္မႈ ကင္းေစရန္ က်င့္ႀကံပြားမ်ား ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ဤသုတ္အ႒ကထာက ေထာက္ျပထားပါသည္။

စာၫႊန္း
၁။ သံ-၃-၁၊ ခႏၶ၀ဂၢသံယုတၱပါဠိေတာ္၊ ခႏၶသံယုတ္၊ နကုလပိတု၀ဂ္၊ နကုလပိတုသုတ္
၂။ ပဋိသံ-၁၃၁၊ ပဋိသမၻိဒါမဂၢ ပါဠိေတာ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ ဒိ႒ိကထာ၊ အတၱာႏုဒိ႒ိနိေဒၵသ

ခႏၶသုတ္ (video)

2010-07-29T14:31:00.002+06:30

Wednesday, July 28th, 2010 | Author: admin

ခႏၶသုတ္ - မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

Category: တရားေတာ္မ်ား, ပရိတ္, ဗီဒီယုိ | Tags: ဗီဒီယုိ | Leave a Comment

နိဗၺာန္အေၾကာင္း

2010-07-29T14:31:00.001+06:30

“ ... နိဗၺာန္၏ တည္ရာအရပ္ မရွိ။ ဒီစကားက သိပ္ေကာင္းတယ္။ အခု ေျပာၾကတာက နိဗၺာန္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္တယ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ နိဗၺာန္ရတယ္လို႔လည္း ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။

ေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားထဲမွာ ဘာပါေနသလဲဆိုေတာ့ နိဗၺာန္ဟာ ေရာက္စရာေနရာတစ္ခု, ဘံုတစ္ခု, ဌာနတစ္ခုလုိ႔ စိတ္က ထင္,ထင္ေနတတ္တယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဲသလိုခ်ည္း ထင္တတ္ၾကတယ္။

ဒီေနရာမွာ မိလိႏၵမင္းႀကီးက ေမးတယ္။ နိဗၺာန္ရဲ႕တည္ရာ အရပ္ ရွိပါသလားတဲ့။ မရွိဘူးလို႔ ရွင္နာဂသိန္က ေျဖတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ နိဗၺာန္ဟာ အေရွ႕မွာ ရွိတယ္၊ အေနာက္မွာ ရွိတယ္၊ ေတာင္မွာ ရွိတယ္၊ ေျမာက္မွာ ရွိတယ္၊ အထက္မွာ ရွိတယ္၊ ေအာက္မွာ ရွိတယ္ ... ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔ မရဘူး။ ဘယ္ေနရာ နိဗၺာန္ရွိတယ္ဆိုတာ ေျပာလို႔ မရဘူး။

ကိေလသာခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းသေဘာကို ဘယ္ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး။ ၫႊန္ၾကားလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တည္ရာအရပ္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔ နိဗၺာန္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ဘံုတစ္ခုအေနမ်ိဳး မျမင္မိေစနဲ႔။ ေရာက္စရာဌာနတစ္ခုအေနနဲ႔ မျမင္မိေစနဲ႔။ အဲဒါ အေရးႀကီးတယ္။ နိဗၺာန္ဟာ သေဘာတရားတစ္ခုပဲ။”

(အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ)

+++++

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၄ ရက္ စေနေန႔တြင္ ေလာကခ်မ္းသာဘုရားေက်ာင္း၌ အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ၏ အဘိဓမၼာပို႔ခ်ခ်က္သင္တန္း၊ အပတ္စဥ္ (၄၂) နိဗၺာန္အေၾကာင္းပို႔ခ်ခ်က္ကို နာယူ သင္ယူၾကရ၏။

သင္တန္းတြင္ ေလာကခ်မ္းသာဘုရားေက်ာင္းသို႔ ေခတၱေရာက္ရွိေနေသာ ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ အရွင္ဝိရိယ (ေတာင္စြန္း)က နိဗၺာန္အေၾကာင္း နာရီဝက္ခန္႔ ေဟာၾကား ပို႔ခ်ေပး၏။

ေဒးဒရဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေပါင္းျမက္မ်ား ရွင္းလင္းၿပီး၍ ေပၚလာေသာ ေျမကြက္ဥပမာ၊ ဝါးခ်က္မင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳၿပီးမွ ႏွစ္ဦး ျပန္ဆံု၍ ရွင္းရမည့္တရား ဥပမာမ်ားျဖင့္ ကိေလသာရွင္းမွ ေပၚလာေသာ တရား၊ ရွင္းႏိုင္သူ၏ သႏၲာန္တြင္ ေပၚသည့္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေဘာ၊ ပစၥတၱံ ေဝဒိတေဗၺာ ဝိညဴဟိ - သစၥာေလးပါး သိျမင္၍ အရိယာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ၿပီးေသာ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးတို႔သာ ကိုယ္စီကုိယ္င သိႏိုင္ ခံစားႏိုင္သည္ဟူေသာ တရားေတာ္ျမတ္၏ ဂုဏ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္အညီ သိႏိုင္သည့္ သေဘာျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပ ေဟာေျပာသြား၏။

+++++

နိဗၺာန္

နိဗၺာန = နိ + ဝါန
နိ = ထြက္ေျမာက္
ဝါန = တဏွာ

ဝါနဟု ဆိုအပ္ေသာ တဏွာမွ ထြက္ေျမာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဟု ေခၚသည္။
ထြက္ေျမာက္ဟူသည္ အာ႐ုံျပဳ မခံရျခင္းကို ဆိုလိုသည္။

နိဗၺာန္သည္ မဂ္ဉာဏ္ ၄-ပါးျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳထိုက္ေသာ တရားျဖစ္သည္။
မဂ္ဖိုလ္တို႔၏ အာ႐ုံျဖစ္သည္။

နိဗၺာန္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေဟာၾကားထားခ်က္မ်ားမွ ထင္ရွား အေတြ႕ရမ်ားသည့္ အခ်က္မ်ားမွာ -

နိဗၺာန္ဟူသည္

(၁) တဏွာ၏ အႂကြင္းမဲ့ ကုန္ရာကုန္ေၾကာင္း/ကုန္ျခင္း (တဏွာယ အေသသ ဝိရာဂနိေရာဓ) ျဖစ္၏။
မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက တဏွာ၏ အႂကြင္းမဲ့ ကုန္ျခင္း ခ်ဳပ္ျခင္းဆိုသည္ကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္၏။

ဓမၼစၾကာတြင္ ... ေယ တႆာေယဝ တဏွာယ အေသသဝိရာဂနိေရာေဓာ စာေဂါ ပဋိနိႆေဂၢါ မုတၱိ
အနာလေယာ ... ဆိုၿပီး အထပ္ထပ္ ေဟာ၏။
‘အနာလေယာ’၊ ‘စာေဂါ’၊ ‘ပဋိနိႆေဂၢါ’ စသည့္ပုဒ္မ်ား၏ အနက္အဓိပၸာယ္မွာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု
သိပ္မကြာလွေပ။

(၂) တဏွာကုန္ရာကုန္ေၾကာင္း/ကုန္ျခင္း (တဏွကၡယ) ျဖစ္၏။
တဏွကၡယဟု ပါဠိပုဒ္ျဖင့္ ေဟာျခင္းလည္း ရွိ၏။ အဓိပၸာယ္အတူတူပင္ ျဖစ္၏။

(၃) ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို႔ ကုန္ရာကုန္ေၾကာင္း/ကုန္ျခင္း (ရာဂကၡယ၊ ေဒါသကၡယ၊ ေမာဟကၡယ) ျဖစ္၏။
ကိေလသာတို႔ ကုန္ရာကုန္ေၾကာင္းကို ဆို၏။ ပါဠိေတာ္တို႔တြင္ ရာဂကၡယသည္ နိဗၺာန္၊
ေဒါသကၡယသည္ နိဗၺာန္၊ ေမာဟကၡယသည္ နိဗၺာန္ဟု ေဟာထားခ်က္မ်ား ရွိ၏။

(၄) ဘဝခ်ဳပ္ရာခ်ဳပ္ေၾကာင္း/ခ်ဳပ္ျခင္း (ဘဝနိေရာဓ) ျဖစ္၏။
ဘဝမရွိေတာ့ျခင္း၊ ေနာက္ထပ္မျဖစ္ေတာ့ျခင္း ခ်ဳပ္ျခင္းကိုလည္း နိဗၺာန္ဟု ေခၚ၏။

(၅) ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာခ်ဳပ္ေၾကာင္း/ခ်ဳပ္ျခင္း (ဒုကၡနိေရာဓ) ျဖစ္၏။
အမွန္ ၄-ပါးတြင္ တတိယသစၥာကို ဒုကၡနိေရာဓဟု ေခၚ၏။
ဒုကၡကုန္ရာ ေနရာတစ္မ်ိဳးသေဘာ ... စသည္ ဥပမာအမ်ိဳးမ်ိဳး တင္စား ေျပာေနျခင္းသာ ျဖစ္ၿပီး
နိဗၺာန္သည္ ေနရာ ဘံု ဌာနတစ္ခု မဟုတ္ေပ။
ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ သို႔မဟုတ္ ကိေလသာတို႔ ကုန္ၿငိမ္းသည့္ သေဘာသာ ျဖစ္၏။

(၆) မည္သည့္အေၾကာင္းကမွ် မျပဳလုပ္အပ္ေသာ တရား (အသခၤတ) ျဖစ္၏။
ကံ, စိတ္, ဥတု, အာဟာရ ဟူေသာ အေၾကာင္းတရား ၄-ပါးက ႐ုပ္ကို ျပဳျပင္သကဲ့သို႔ နိဗၺာန္မွာ
ျပဳလုပ္အပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား မရွိ။
နိဗၺာန္သည္ တရားအားထုတ္ျခင္း၏ အက်ိဳး မဟုတ္။ မဂ္ဉာဏ္၏ အက်ိဳး မဟုတ္။
အာ႐ုံကို အေၾကာင္းဆိုေသာ အေနျဖင့္ (ပါဠိလို ပစၥယသဒၵါအေနျဖင့္ သံုး၏။) ေျပာလွ်င္မူ နိဗၺာန္သည္
အေၾကာင္းထဲ ပါႏိုင္၏။
အထူးသျဖင့္ နိဗၺာန္သည္ အက်ိဳး မဟုတ္။
သူ႔အလိုလို သူ႔ဟာသူ ထင္ရွားရွိေနေသာ တရားသာ ျဖစ္သည္။

(၇) ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း/လြတ္ေျမာက္ျခင္း (မုတၱိ၊ ဝိမုတၱိ) ျဖစ္၏။
ကိေလသာမွ လြတ္ျခင္း၊ ကိေလသာအာ႐ုံနယ္ပယ္ အျပင္ဘက္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္၏။
မုတၱိဟုလည္း သံုး၏။ ဝိမုတၱိဟုလည္း သံုး၏။

(၈) ကၽြန္းသဖြယ္ျဖစ္ေသာ တရား (ဒီပ) ျဖစ္၏။
သမုဒၵရာ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာေန ဒုကၡေရာက္ေနသူအတြက္ ကၽြန္းကို မွီခိုၿပီး အသက္ရွင္ရသကဲ့သို႔
သံသရာထဲ ေမ်ာေနသူတို႔အတြက္ နိဗၺာန္ကို ကၽြန္းသဖြယ္ တင္စားျခင္း ျဖစ္၏။

(၉) လဲေလ်ာင္းရာျဖစ္ေသာ တရား (တာဏ) ျဖစ္၏။
အားကိုးရာအျဖစ္ကို ဆိုလို၏။

(၁၀) ပုန္းေအာင္းရာျဖစ္ေသာ တရား (ေလဏ) ျဖစ္၏။
နိဗၺာန္ဟူေသာ ပုန္းေအာင္းရာကို ရလွ်င္ သံသရာေဘးဒုကၡမွ လြတ္ျခင္းကို ဆို၏။

(၁၁) မွီခိုရာျဖစ္ေသာ တရား (ပရာယဏ) ျဖစ္၏။
နိဗၺာန္ကို တကယ္ေတြ႕မွ၊ နိဗၺာန္ကို အာ႐ုံျပဳႏိုင္ေသာ စိတ္မ်ား မိမိသႏၲာန္မွာ ျဖစ္မွ အပါယ္ေဘး
သံသရာေဘးဒုကၡတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေသာ အားထားမွီခိုရာအစစ္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဆို၏။

(၁၂) အမွန္တရား (သစၥ) ျဖစ္၏။
နိဗၺာန္ကို သစၥာတရားဟုလည္း ေခၚ၏။
အမွန္တရား ၄-မ်ိဳးျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲအမွန္တရား၊ ဆင္းရဲေၾကာင္းအမွန္တရား၊ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ
နိဗၺာန္အမွန္တရား၊ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ အက်င့္အမွန္တရားမွ အမွန္တရား တစ္ခု
ျဖစ္၏။

(၁၃) ခ်မ္းသာျခင္းတရား (သုခ) ျဖစ္၏။
နိဗၺာနံ ပရမံ သုခံ - နိဗၺာန္သည္ အျမတ္ဆံုး ခ်မ္းသာဟု ဓမၼပဒတြင္ ေဟာထား၏။

(၁၄) ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းတရား (သႏၲိ) ျဖစ္၏။
ခံစားမႈမပါေသာ ၿငိမ္းေအးျခင္း ျဖစ္၏။

(၁၅) မြန္ျမတ္ေသာတရား (ပဏီတ) ျဖစ္၏။

(၁၆) ၿမဲေသာတရား (ဓုဝ) ျဖစ္၏။
တရားေတြထဲမွာ ၿမဲသည္ဟူ၍ နိဗၺာန္သာ ရွိ၏။

(၁၇) မေသရာတရား (အမတ) ျဖစ္၏။
ဥပါဒ္-အျဖစ္မရွိ၍ ဘင္မရွိ။ ေသျခင္းကင္းေသာ တရား ျဖစ္၏။

(၁၈) မိမိထက္သာေသာတရား မရွိေသာ တရား (အႏုတၱရ) ျဖစ္၏။
အျမတ္ဆံုးတရားဟု ဆို၏။

(၁၉) နက္နဲေသာ တရား (ဂမၻီရ) ျဖစ္၏။
နိဗၺာန္ကို အမွန္းအဆျဖင့္ မျမင္ႏိုင္ဘဲ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ တကယ္ရမွ ျမင္ႏိုင္သျဖင့္ နက္နဲေသာ
တရားဟု ဆုိ၏။

(၂၀) ျမင္ႏိုင္ခဲေသာ တရား (ဒုဒၵသ) ျဖစ္၏။
နက္နဲလွ်င္ ျမင္ႏိုင္ခဲေတာ့၏။

(၂၁) သိမ္ေမြ႕ေသာတရား (အဏု၊ သုခုမ) ျဖစ္၏။
ပါဠိလို အဏုဟုလည္း ေခၚ၏။ သုခုမဟုလည္း ေခၚ၏။
သိမ္ေမြ႕သျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ခဲ၏။ နက္နဲသျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ခဲ၏။

နိဗၺာန္ကို ေဟာထားေသာ တျခား အခ်က္အလက္တို႔ မ်ားစြာ ရွိေသး၏။

နိဗၺာန္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိလိႏၵပဥႇာမွာ ရွင္နာဂသိန္ႏွင့္ မိလိႏၵမင္းႀကီး အေမးအေျဖကို ေလ့လာ ဖတ္႐ႈ မွတ္သားဖြယ္ ေကာင္း၏။

ခ်ဳပ္ျခင္းသည္ နိဗၺာန္ မည္၏။

အလံုးစံုေသာ သူတို႔သည္ နိဗၺာန္ကို မရကုန္။ ေကာင္းစြာ က်င့္၍ သစၥာေလးပါးကို သိသူသာ နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္သည္။

နိဗၺာန္ကို မရသူသည္လည္း နိဗၺာန္သည္ ခ်မ္းသာသည္ဟု သိႏိုင္သည္။

နိဗၺာန္ကို အဆင္းသ႑ာန္၊ ဝင္းဝင္းလက္လက္ႀကီး၊ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးသဖြယ္ ေျပာျခင္းမွာ တင္စားေျပာဆိုမႈမ်ားသာ ျဖစ္သည္။
နိဗၺာန္သည္ အဆင္းသ႑ာန္ အ႐ြယ္ အတိုင္းအရွည္ ဘာမွ မရွိ။
ပစၥဳပၸန္၊ အတိတ္၊ အနာဂတ္လည္း မဟုတ္။ ကာလသံုးပါးမွ အလြတ္ ျဖစ္၏။

႐ုပ္နာမ္က အျဖစ္တရား ျဖစ္ၿပီး၊ နိဗၺာန္က အရွိတရားသက္သက္ ျဖစ္၏။

ပညတ္စကားလံုးမ်ားျဖင့္ နိဗၺာန္ကို တိတိက်က် ေဖာ္ျပရန္ ခဲယဥ္း၏။

+++++

နိဗၺာန္ ၂-မ်ိဳး

(၁) သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္

ေသသ = ကိေလသာတို႔မွ ႂကြင္းက်န္ရစ္ေသာ
ဥပါဒိ = ဝိပါက္နာမ္ခႏၶာ၊ ကမၼဇ႐ုပ္ခႏၶာ
သ = ရွိသည္

ဝိပါက္ နာမကၡႏၶာ ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ မခ်ဳပ္ေသးခင္ (ပရိနိဗၺာန္ မစံခင္) အာ႐ုံျပဳအပ္ေသာ နိဗၺာန္။

(၂) အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္

န + ဥပါဒိေသသ

ဝိပါက္ နာမကၡႏၶာ ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ ခ်ဳပ္ၿပီးေနာက္ (ပရိနိဗၺာန္စံသည့္အခါ) ရအပ္ေသာ နိဗၺာန္။

+++++

နိဗၺာန္ ၃-မ်ိဳး

(၁) သုညတနိဗၺာန္

ရာဂ ေဒါသ ေမာဟႏွင့္တကြ ႐ုပ္နာမ္အားလံုး ကင္းဆိတ္ေသာ နိဗၺာန္။

(၂) အနိမိတၱနိဗၺာန္

ပံုသ႑ာန္ မရွိေသာ နိဗၺာန္၊ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟႏွင့္တကြ ႐ုပ္နာမ္အားလံုးဟူေသာ နိမိတ္အမွတ္အသား မရွိေသာ နိဗၺာန္။

(၃) အပၸဏိဟိတနိဗၺာန္

ရာဂ ေဒါသ ေမာဟဟူေသာ ေတာင့္တျခင္း မရွိေသာ နိဗၺာန္။

+++++

အမွန္အားျဖင့္ နိဗၺာန္သည္ တစ္မ်ိဳးတည္းသာ ျဖစ္၏။
မေသခင္ ေတြ႕ၾကံဳရေသာ နိဗၺာန္၊ ေသၿပီး နိဗၺာန္ စသည္ ၂-မ်ိဳး၊ ၃-မ်ိဳးဆိုျခင္းမွာ ဥပစာႏွင့္ တင္စား ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္၏။

စိတ္, ေစတသိက္, ႐ုပ္, နိဗၺာန္ = ပရမတၳတရား ၄-ပါးတြင္ နိဗၺာန္သည္ နာမ္ဟု အမည္ရေသာ တရားတြင္ ပါေသာ္လည္း သီးျခား ပရမတၳတရား ျဖစ္၏။ စိတ္, ေစတသိက္ ကဲ့သို႔ နာမ္ မဟုတ္။
နိဗၺာန္ကို အာ႐ုံျပဳႏိုင္ေသာေၾကာင့္သာ နာမ္ဟု ဆို၏။

+++++

အဘိဓမၼာသင္တန္းၿပီးေသာ္ ေလာကခ်မ္းသာ စေနေန႔တရားပြဲအျဖစ္ ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ အရွင္ဝိရိယ (ေတာင္စြန္း)က “အရိပ္သံုးပါးတရားေတာ္” ကို ဓမၼဒါနျပဳ ေဟာၾကား ခ်ီးျမႇင့္၏။

မျပတ္ေသးဘူး

2010-07-29T14:24:00.000+06:30

၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာမလား၊ ဘ၀အဆက္ဆက္က အထံုေတြပဲ ပါလာသလား၊ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သည္။ ျမင္လိုက္တုိင္း ခ်စ္သည္။ ျမင္သမွ် ခ်စ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ပါးသူေတြ အျမင္ကတ္မွာ စိုး၍ ခိုးခ်စ္ရသည္။ လူလစ္ရင္ေတာ့ ေပၚတင္ခ်စ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ တျခားသူေတြ ေျပာခ်င္တာေျပာ ဂရုမစိုက္ဘူး ဆိုၿပီး လူေရွ႕မွာပင္ ခ်စ္ခ်င္သလို ခ်စ္လိုက္ေသးသည္။ ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ေနမွမေနႏိုင္ဘဲေလ။

သူခ်စ္သည္ကား ေၾကာင္ဟု အမည္သမုတ္ေသာ ခ်စ္စရာ့ သတၱ၀ါကေလး ေတြပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ထို သတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ သူ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။ ကၽြမ္း၀င္ခဲ့သည္။ ထို သတၱ၀ါ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူေပြ႔ဖက္ ေမြးဖြားလာသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူသိတတ္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ သူ႔ေဘးနားမွာ ထိုသတၱ၀ါက ရွိႏွင့္ေနၿပီ။ အတူေဆာ့ဖူးသည္။ ကစားသည္။ သူအႏွစ္သက္ဆံုးကား ထုိသတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ အတူ အိပ္ရျခင္းပင္။ သူ႔အေမက ေၾကာင္မခ်စ္တတ္ေသာ္လည္း သူ႔သား အခ်စ္ေတာ္မို႔ ေရာဂါရမယ္ေနာ္ သား ဆိုတာမွလြဲ၍ ဘာမွမေျပာ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲက သိပ္မၾကည္တာကိုေတာ့ သူသိသည္။ ဒါကိုလည္း သူဂရုမစိုက္စြာ အတူတူ သိပ္ခ့ဲသည္။ အိပ္ခဲ့သည္။

မိုးတြင္း ေဆာင္းတြင္း ကာလမ်ားဆိုလွ်င္ ထို သတၱ၀ါေလးေတြနဲ႔ အတူတူ အိပ္ရသည့္အရသာ သူ႔လို ေၾကာင္ခ်စ္ဖူးသူမ်ားမွသာ သိေပမည္။ ထို ေၾကာင္သတၱ၀ါကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္၍ ေပြ႔ဖက္ အိပ္ရသည့္အရာသာကို သူ အလြန္သေဘာက်သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူခ်စ္သည့္ ေၾကာင္ကေလး မရွိ၍ တစ္ကိုယ္ေတာ္ အိပ္ရသည့္ အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သူ႔မွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္။ သို႔ေသာ္ သူသိလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္ကေလးက သူ႔ ေျခသလံုးႏွစ္ခုၾကား ေစာင္ေပၚမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။

မွတ္မိပါေသးသည္။ သူငယ္စဥ္က လက္ခုပ္ကုန္းဘက္ ရြာတစ္ရြာကို သြားလည္ဖူးသည္။ အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ လယ္ကြင္းထဲက လယ္တဲမွာ တည္းရသည္။ သူ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ျဖစ္ခ်င္း။ မေပ်ာ္ဘဲလည္း ေနႏိုင္ရိုးလား။ အဲဒီလယ္တဲမွာ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြက ဆယ္ေကာင္ထက္ မနည္း။ ေတြ႔သမွ် သူလိုက္ေပြ႔ဖက္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အေပြ႔ခံသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူက လူစိမ္းဆိုေတာ့ ထြက္ေျပးၾကသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညေနေလာက္က်ေတာ့ ေၾကာင္ကေလးေတြ အကုန္လံုးနီးပါးႏွင့္ သူရင္းႏွီးသြားေပၿပီ။ ညေရာက္ေတာ့ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ အိပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မိုးတေျဖာက္ေျဖာက္ အသံေလးကို နားေထာင္ရင္း ရင္ခြင္ထဲမွာက ႏွစ္ေကာင္၊ ေျခေထာက္ေပၚမွာက သံုးေလးေကာင္ေလာက္ႏွင့္ အိပ္စက္ခဲ့ရေသာ ထို မိုးတစ္ညကို အေၾကာင္းဆံုတိုင္း သတိရဆဲ။

သူ႔အေဖကလည္း သူ ေၾကာင္ခ်စ္တတ္မွန္းသိ၍ တစ္ေကာင္ မရွိေတာ့လွ်င္ ေနာက္တစ္ေကာင္ ရွာေပးျမဲ။ သူကလည္း အိမ္ေပၚ ေရာက္လာသမွ် ေၾကာင္ထီး ေၾကာင္မေရြး၊ အေရာင္ အေသြးမေရြး အကုန္လံုးကို ခ်စ္ျမဲ။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ လူေရွ႕ သူေရွ႕မေရွာင္ သူ႔ အရွက္ သိကၡာတို႔ အရည္ေပ်ာ္ကာ ထုိေၾကာင္ကေလးကို ေထြးေပြ႔ဖို႔ ႀကိဳးစားမိျမဲပါ။

သူ႔ေၾကာင္ေလးေတြကလည္း သူမွသူ။ မိသားစု သံုးေယာက္ အတူထိုင္ေနလွ်င္ သူ႔ေပါင္ေပၚသာ လာတက္အိပ္သည္။ သူမရွိမွသာ မအီမလည္ႏွင့္ သူ႔အေဖ ေပါင္ေပၚျဖစ္ျဖစ္ တက္သည္။ အေမကေတာ့ ေကၽြးစရာရွိတာ ေကၽြးေသာ္လည္း ေပါင္ေပၚ အတက္မခံ၍ အေမ့ေပါင္ေပၚေတာ့ မတက္။

သူ ဆယ္တန္းႏွစ္က ဆိုလွ်င္ ထိုေၾကာင္ေလးေတြက သူ႔အတြက္ အားေဆး။ ေၾကာင္ေလးေတြဟု ဆိုေသာ္လည္း တစ္ေကာင္တည္း ရယ္သာ။ သူ ညဘက္ စာက်က္ခ်ိန္ ညဥ့္နက္သည့္ အခါ ေၾကာက္စိတ္တို႔ ၀င္လာလွ်င္ သူ႔ေဘးနားမွာ ေၾကာင္ကေလး ထားကာ သူ႔ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖေဖ်ာက္ခဲ့သည္။ ရံဖန္ရံခါ ထိုေၾကာင္ေလးကို ေပါင္ေပၚတင္ သိပ္ရင္း စာက်က္သည္။ သူ႔အေမက ညဘက္ စာက်က္တာ ေစာင့္ေပးေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္က်ေတာ့ မခံႏိုင္။ ဒီအခါ သူ႔ေၾကာင္ေလးကိုပဲ သူ အားကိုးခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင္ေလးႏွင့္ အတူတူ အားေမြးကာ စာက်က္ခဲ့သည္။

သူ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ေတာ့ ခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ သူ အလွမ္းေ၀းသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္စိတ္ကေတာ့ ေ၀းမသြား။ စာေမးပြဲ ရက္မ်ားဆို သူ႔ေဘးနားမွာ ေစာင့္ေပးတတ္ေသာ သူ႔အေမႏွင့္အတူ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြကို ပူးတြဲ သတိရသည္။ မိုးတြင္း ေဆာင္းတြင္းကာလ ညအိပ္ခ်ိန္မ်ား ဆိုလည္း ခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ဖက္အိပ္ခဲ့ေသာ ဟိုးအရင္က အတိတ္ေတြကိုလည္း သတိရသည္။

သူငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း မွတ္မိေသးသည္။ ေၾကာင္အိမ္ရွင္းရင္ ႂကြက္ေပါက္ နီတာရဲ သံုးေကာင္ကို ေတြ႔၍ အိမ္ေအာက္သို႔ သူေနရာ ေရႊ႕ေပးလိုက္သည္။ သတိရလို႔ သူသြားၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုႂကြက္ နီတာရဲေလးမ်ား မရွိေတာ့။ အဲဒီေတာ့မွ သူ ေၾကာင္အိမ္ရွင္းစဥ္က တေညာင္ေညာင္ႏွင့္ အနားမွာ ေအာ္ေနေသာ သူ႔ေၾကာင္ေလးကို သြားသတိရသည္။ ႂကြက္ နီတာရဲေလးေတြကို သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္သတၱ၀ါက စားပစ္လိုက္ေခ်ၿပီ။ ထိုစဥ္က သူ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္၊ စိတ္လည္း စိတ္တိုစြာနဲ႔ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးကို ေျခႏွစ္ဘက္ လက္ႏွစ္ဘက္ ကိုင္ကာ ေရစပ္စပ္ရွိေသာ ဗြက္ေတာထဲမွာ သူ႔ေၾကာင္ရဲ႕ ကိုယ္လံုးေလးကို ဗြက္ေတြနဲ႔ လူးပစ္လိုက္သည္။ ေရေၾကာက္ေသာ ေၾကာင္ေလးက ရုန္းရင္းကန္ရင္း သူ႔ဘယ္ဘက္ လက္ဖ်ံကို ကိုက္ထည့္လိုက္သည္။ သူလည္း လန္႔ဖ်န္႔ကာ လႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ ကိုက္လိုက္တာက သိပ္မနက္ေသာ္လည္း သြားရာက အကြင္းလိုက္ ထင္သြားသည္။ ေၾကာင္ကေလးကို စိတ္တုိတာထက္ သူ႔အေမ ဆူမွာစိုး၍ လက္ကို ပလာစတာကပ္ကာ တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ လက္ရွည္ အက်ႌကို မခၽြတ္တမ္း ၀တ္ခဲ့ရေသးသည္။ ျဖစ္ေနတုန္းေတာ့ သူ႔ေၾကာင္ေလးကို စိတ္တိုမိေသာ္လည္း ေနာက္ေတာ့ ဒံုးရင္းက ဒံုးရင္း၊ ခ်စ္တဲ့စိတ္ကေတာ့ မေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့။ ဒီဇာတ္လမ္းက သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးနဲ႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့ေသာ ရက္စြဲမ်ားထဲက ရက္စြဲတစ္ခု။

သူအခုဆိုလွ်င္ ပညာေရးႏွင့္ ျပည္ပသို႔ ေရာက္ေန၏။ သူ႔အသက္သည္လည္း သက္တမ္း၏ သံုးပံုတစ္ပံုပင္ က်ိဳးခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း ေၾကာင္ကေလးေတြ အေပၚ သူခ်စ္ေသာ စိတ္ကေတာ့ မက်ိဳးျပတ္ေသး။ ပို၍ပင္ တိုးလာသည္ဟု ဆုိရမလိုပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ၾကည့္ေလ။ ဒီ ျပည္ပက ေၾကာင္ေတြက သူအရင္က ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေတြထက္ ပိုလွသည္။ အေကာင္ထြားထြားေတြ၊ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ေတြ၊ ေနာက္ စုတ္ဖြားေၾကာင္ေတြ။ အားပါး လွလိုက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ အားလံုးက ခ်စ္စရာေတြခ်ည္း။

သူေၾကာင္ခ်စ္တတ္တာကို သိေသာ သူ႔မိတ္ေဆြ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေၾကာင္ပံုေလးေပၚမွာ စာတမ္းတစ္ခု ေရးထိုး၍ သူ႔ထံသို႔ ေပးပို႔ခဲ့ေသးသည္။

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ဘယ္ဟာလဲလို႔ သဘာ၀ သိေအာင္ ရွာလိုက္စမ္းပါ။ ျဖစ္ျပန္ပ်က္ျပန္ ေလာကဓံအရွိကို သေဘာဉာဏ္ မမိတဲ့ ေႏွာင္အိမ္ႀကီးပါ။ တဲ့ေလ..

ဤစာတမ္းကို သူသိပါသည္။ သေဘာလည္း ထိုက္သေလာက္ ေပါက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမညာခ်င္ပါ။ ညာလို႔လည္း မရပါ။ ပုထုဇဥ္ပဲ သံေယာဇဥ္ေတြေတာ့ ရွိမွာေပါ့လို႔လည္း ပုထုဇဥ္ သဘာ၀ကို ရိုးမယ္ မဖြဲ႔ခ်င္ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သူသည္ ပုထုဇဥ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းႏိုင္သည့္ အရည္အေသြး မမွီေသး။

ခုလည္း သူေနသည့္ အထပ္မွာ သူခ်စ္ေသာ ေၾကာင္ေလးေတြ ရွိသည္။ အ၀ါတစ္ကြက္၊ အျဖဴတစ္ကြက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း အေကာင္ႀကီးႀကီး ေၾကာင္တစ္ေကာင္၊ တစ္ကိုယ္လံုး မဟူရာေရာင္ အေသြးနဲ႔ ေၾကာင္မဲေလး တစ္ေကာင္၊ ေနာက္ အျဖဴခပ္မ်ားမ်ားကို မီးခိုးေရာင္စပ္ထားေသာ ေၾကာင္ေပါက္စက တစ္ေကာင္၊ အားလံုးေပါင္း သံုးေကာင္ေတာင္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘယ္အထပ္ကမွန္း မသိေသာ အေမႊးဖြားဖြား ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ကလည္း ေရာက္လာတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ အကုန္ခ်စ္ပါသည္။ ခုေနာက္ပိုင္း ေၾကာင္ေတြကိုမွ မဟုတ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ ျပတင္းေပါက္မွာ လာလာနားတတ္ေသာ ခိုေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ အခန္းထဲက ပိုးဟပ္လို အေကာင္ေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ အမည္မသိသည့္ အေကာင္ဗေလာင္ ေလးမ်ားကို ျမင္လွ်င္လည္း သူ ခ်စ္တတ္ေနပါၿပီ။ ထိုအခ်စ္ကို ေမတၱာလို႔ သူ အမည္မေပးရဲေသးေသာ္လည္း ေမတၱာမ်ားသည့္ဘက္ ေရာက္ေအာင္ေတာ့ သူ ႀကိဳးစားေနပါသည္။ ေအာ္ မျပတ္ေသးေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းပါကလား။

***********************************

အဲလို ပန္းကန္ထဲ လက္ထည့္စားရမွာ ေက်နပ္သတဲ့.. ကေလး ေပါက္စေပါ့ဗ်ာ။ ေဆာ့ကလည္း တအားေဆာ့။

သူကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ေရာက္လာတတ္တယ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ ေမတၱာစိတ္ ရေအာင္ေမြးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကၽြးတာပါပဲ။

စားစား မီမီေရ..

ေၾကာင္၀ါႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တာ သည္းခံစိတ္ မ်ားတာကိုပါ။ သူ႔ပန္းကန္ လာလုစားလည္း မာန္ဖီတယ္ ကိုယ္တယ္ဆိုတာ လံုး၀ မရွိဘူး.. ေအးေဆးပဲ.. တိရိစၧာန္ေတြမွာလည္း အတုယူရမည့္ အခ်က္ေတြ ရွိတယ္ေနာ..။

ေၾကာင္ အနက္နဲ႔ ေၾကာင္၀ါႀကီးက ဇနီးေမာင္ႏွံေလ.. တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ သိပ္ခ်စ္ၾကတာ.. ေၾကာင္၀ါႀကီးက တအားေအး၊ လူတိုင္းနဲ႔ တည့္ေပမယ့္ ေၾကာင္အနက္ကေတာ့ လူနည္းနည္း လန္႔တယ္။

ေၾကာင္၀ါႀကီးကေတာ့ နည္းနည္းအိုၿပီခင္ဗ်.. တစ္ခါတစ္ခါ အဲဒါေတြၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံေ၀ဂ ပြားရေသးတယ္။

အင္း.. စားေနရင္းနဲ႔ သြားၾကားညပ္ေနလို႔ေလ.. သူ႔အမူအယာေတြနဲ႔ အေရာင္စပ္ပံုက အေဆာင္က လူေတြကို အခ်စ္တိုးေစတယ္ခင္ဗ်.. ကေလးသာသာ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုေပါ့..

သတၱ၀ါေတြကလည္း ေမတၱာငတ္ေနၾကတာဗ်.. သူတို႔အေပၚ ေမတၱာေပးတ့ဲသူဆို တအား သေဘာက်တာ.. ဒီအထာကို ကၽြန္ေတာ္က သေဘာေပါက္ေတာ့ သူတို႔အေပၚ ယုယုယယ ေနတယ္ေလ.. အဲဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ..

ေၾကာင္အနက္ျမင္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ေၾကာင္အနက္ မေမြးေကာင္းဘူး၊ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္.. ဆိုတာကို သြားသတိရမိတယ္. ေအာ္ လူေတြလည္း ရူးပါ့..

ဖိုးသား

မွတ္သားဖြယ္ရာအေမးအေျဖမ်ား(၇)

2010-07-29T14:23:00.000+06:30

Written by ေတာသားေလး 0 အႀကံျပဳပါသည္။ Posted in: အေမးအေျဖ

တရားနဲ႔ပူေဇာ္တာအျမတ္ဆံုးလို႔ ဘာေၾကာင့္ေျပာရတာလဲ

အေမး။ ။
အရွင္ဘုရား…ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံခါနီးမွာ နတ္ျဗဟၼာေတြကပန္းနံ႔သာတို႔နဲ႔ပူေဇာ္လာၾကတာကိုအေၾကာင္း ျပဳၿပီးဘုရားရွင္က “ငါဘုရားကို ပန္းနံ႔သာတို႔နဲ႔ ပူေဇာ္ေပမဲ့ ပူေဇာ္တယ္လို႔ မေခၚေသးပါဘူး။ သီလ၊သမာဓိ၊ ပညာတရားအားေလ်ာ္တဲ့အက်င့္ပဋိပတၱိကို က်င့္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွသာ ငါဘုရားကို အမြန္ျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းန႔ဲ ပူေဇာ္ရာေရာက္ပါတယ္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူထားပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ သိခ်င္တာက ဘုရားရွင္ဟာ ယခင္က ပစၥည္း၀တၳဳနဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေက်းဇူးကိုဆင္ျခင္ၿပီး လွဴရင္ အက်ဳိးႀကီးျမတ္ေၾကာင္းကို ေဟာၾကားေတာ္မူ ပါလွ်က္ယခုပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီးက်မွ ပစၥည္းနဲ႔ပူေဇာ္တာထက္ တရားနဲ႔ပူေဇာ္တာကပိုၿပီး အက်ဳိးႀကီးျမတ္တယ္ လို႔ဘာေၾကာင့္ပစၥည္းနဲ႔ပူေဇာ္တာကို ပယ္ရတာလဲဘုရား။
မႏြယ္ႏြယ္ေအး
ရန္ကုန္
အေျဖ။ ။
ပန္းနံ႔သာတို႔ျဖင့္ပူေဇာ္တာထက္ သီလ၊သမာဓိ၊ပညာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္တာက အျမတ္ဆံုးရယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူ တဲ့အေၾကာင္းအရင္းက ဘုရားရွင္ဟာပရိသတ္ကို ခ်ီးေျမာက္လိုေတာ္မူတာကတစ္ေၾကာင္း၊သာသနာေတာ္ ၾကီးအရွည္တည္တံ့ျခင္းကို လုိလားေတာ္မူတာကတစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုသာေဟာေတာ္မမူခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေနာင္အခါမွာ သီလ၊သမာဓိ၊ပညာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဟာေျပာတုိက္တြန္းမႈ နည္းပါးလာကာ ဘာ၀နာတရားအားထုတ္မႈမရွိေတာ့။ ပန္းနံ႔သာစတာေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ရတဲ့အက်ဳိးကိုသာ ေဟာေျပာညြန္ၾကားကာ ဒကာ-ဒကာမမ်ား အလွွဴဒါန(အာမိသပူဇာ) ကိုသာ ျပဳေနရစ္ၾကပါလိမ့္မယ္။
သာသနိကအေဆာက္အအံုျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရားမ်ားဟာ သာသနာကို အရွည္တည္တံ့ေအာင္မစြမ္း ေဆာင္နိုင္ပါဘူး။ လွဴဒါန္းပူေဇာ္သူရဲ႕ လူနတ္နိဗၺာန္ သံုးတန္ခ်မ္းသာအတြက္သာ ျဖစ္တယ္။
အမွန္က ေကာင္းမြန္တဲ့အက်င့္ဆိုတဲ့ သီလ၊သမာဓိ၊ပညာအက်င့္တရားေတြကသာ သာသနာေတာ္ႀကီး အရွည္တည္တံ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိုင္ပါတယ္။ အာမိသာပူဇာကို အက်ဳိးမရွိဘူးလို႔ ေဟာေတာ္မမူသလို ပယ္တာလဲမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္တရားပြဲေတြမွာ အခ်ဳိ႕တရားေဟာဆရာမ်ားက ဘုရားမွာ အာမိသပူဇာျဖစ္တဲ့ ပန္းနံ႔သာ စတာေတြကို လွဴရင္အပိုအလုပ္ေတြပါလို႔ ေဟာေနေျပာေနၾကတာေတြကို စာခ်စ္သူမ်ားအား သတိထားဖို႔ ေျပာပါရေစ၊ ဒီ၀ါဒဟာဟိုယခင္တုန္းက ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အဓမၼအယူ၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။ (မဟာဗုဒၶ၀င္၊ပဥၥမတြဲ၊ႏွာ-၄၂၆-၄၂၇)
ဆရာေတာ္ဦးေကာ၀ိဒ(ျမိတ္)

ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒ(ျမိတ္) ေရးသားေသာ ဆိုဒ္မွာ တစ္ဆင္႕ျပန္လည္ကူးယူျပီး စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြ မ်ားကို မွ်ေ၀လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စာဖတ္သူဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

လက္ငင္းအက်ိဳးေပး ဘာေၾကာင့္ရ

2010-07-29T14:16:00.000+06:30

ေငြကုန္ေၾကးက် အမ်ားၾကီးနဲ႕ ေမာ္ေမာ္ၾကြားၾကြား၊ ခမ္းခမ္းနားနား အလွဴၾကီးေပးေပမဲ့ အက်ိဳးေပးညံ့ခ်င္ ညံ့ေနတတ္တယ္။ အဲဒါ အလွဴေပးစဥ္ စိတ္ထားမမွန္ ေစတနာ မထက္သန္ခဲ့လို႕ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ေငြေၾကး ၀တၳဳပစၥည္းက အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ ေစတနာကသာ ေကာင္းက်ိဳးေပးစြမ္းနိုင္ေၾကာင္း ဒီပံု၀တၳဳေလးက သက္ေသျပေနပါတယ္။

ဘုရားရွင္ လက္ထက္ ရာဇျဂိဳလ္ျပည္မွာ ဗိမၼိသာရမင္းၾကီးထံ ပန္းေတာ္ဆက္သရတဲ့ သုမန ပန္းသည္ဆိုတာ ရွိတယ္။ သုမနဟာ တစ္ေန႕လွ်င္ ျမတ္ေလးပန္း ရွစ္စလြယ္ ဘုရင္ကို ဆက္သရတယ္။ ဘုရင့္ဆီက တစ္ေန႕လုပ္အားခ အသျပာ ရွစ္က်ပ္ရတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ တစ္ခဲနက္ ကြန္႕ျမဴးျပီး ျမိဳေတာ္အတြင္းသို႕ ဆြမ္းခံၾကြအလာ သုမနကလည္း ဘုရင့္ထံ ပန္းေတာ္ဆက္ဖို႕အလာ တစ္ေနရာမွာ ဆံုမိၾကပါေရာ။ သုမနပန္းသည္ဟာ ဘုရားရွင္ကို ဖူးလိုက္ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ဘုရားေက်းဇူးေတြ တလႈိက္လႈိက္ ၾကည့္ညိဳလာျပီး ဘုရင့္က ငါ့ကိုသတ္ခ်င္သတ္၊ ေထာင္ခ်ခ်င္ခ် လိုက္ဦး ဘုရင့္ကို ဆက္မယ့္ ဒီပန္းေတြကို ဘုရားကို လွဴလိုက္ေတာ့မယ္။ ဘုရင္ေပးတဲ့ တစ္ေန႕ ရွစ္က်ပ္ဆိုတဲ့ အသျပာဟာ တစ္ဘ၀သာ စားသံုးနိုင္တယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဓမၼေက်းဇူး၊ စြန္႕လြတ္မႈရဲ႕ တန္ျပန္အားကေတာ့ ကမၻာကုန္ေပမဲ့ ကုန္အံ့မထင္...။

အဲဒီလိုခံယူျပီး ဆံုးျဖတ္ျပီး ပန္းႏွစ္ဆုပ္ျဖင့္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အထက္ဆီ ပစ္ၾကဲ ပူေဇာ္လိုက္တယ္။ ပန္းေတြက ပန္းဆိုင္းၾကီးေတြျဖစ္ျပီး ဘုရွားရွင္ အထက္မွာ မ်က္ႏွာက်က္လို တည္ေနေတာ့သတဲ့။ က်န္တဲ့ပန္းေတြနဲ႕ ၀ဲယာ လွည့္ပတ္ ပူေဇာ္ၾကျပန္ေတာ့ ပုဆိုးတင္းထိမ္ေတြနဲ႕ ကာရံထားသလို (ဘုရားရွင္ မ်က္ႏွာေတာ္ဖူးနိုင္ရံုမွ် အေပါက္ကေလးသာက်န္ျပီး) တည္ေနတယ္တဲ့။ ပန္းေတြဟာ ေျမမသက္၊ ဘုရားရွင္ၾကြေတာ္မူရင္ အတူလိုက္ပါသြားျပီး ဘုရားရွင္ ရပ္ေတာ္မူေသာ္ အတူ ရပ္တန္႕ၾကတယ္။

သုမနဟာ သူလွဴတဲ့သူ ပန္းေတြရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အျခင္းအရာကိုၾကည့္ျပီး ပီတိ ျဖစ္လာလိုက္တာ ရိုးတြင္းျခင္ဆီထဲကေတာင္ တသိမ့္သိမ့္တက္လာသတဲ့။

ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားတို႕လည္း အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ထူးကဲလြန္ျမတ္ျခင္း၊ အလွဴေပးသူ သုမနရဲ႕ ထူးကဲျခင္း၊ ႏွစ္ဖက္ဆံုရာက ေပၚထြန္းလာတဲ့ ပန္းတို႕ရဲ႕ တည္ေနဟန္ အ့ံဖြယ္သရဲ ျဖစ္ပံုကို ျမင္ေတြ႕ၾကျပီး ပီတိအဟုန္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘုရားရွင္ကို လွဴဖြယ္အစံု၊ ပူေဇာ္ထူးနဲ႕ သဒၶါကို အေၾကာင္းျပဳျပီး သဒၶါေပါင္းမ်ားစြာ ပြင့္ေပၚလာတယ္။

သုမန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္း ဇနီးျဖစ္သူ ၀မ္းသာပါေစေတာ့လို႕ ျပန္ေျပာျပတယ္။ မိန္းမက ၀မ္းမသာတဲ့အျပင္ ဆဲေရးတိုင္းထြာပါေလေရာ။ ဘုရင္စီးပြား၊ သူ႕စီးပြား ထိမယ့္ အလွဴမ်ိဳးလုပ္ခဲ့လို႕တဲ့။ သခင္အားရ ေအာင္ သူက ပဲ ဦးစြာ သံေတာ္ဦးတင္ ကုန္းေခ်ာပါေလေရာ။

ဒါေပမဲ့ ဘုရင္ ဗိမၼိသာရဟာ မၾကံဳစဖူး ထူးကဲတဲ့ သုမနပန္းသည္ရဲ႕ အလွဴေပၚမွာ အံၾသလို႕ မကုန္၊ ပီတိ အဟုန္လည္း ျဖစ္လ်က္က ခ်က္ခ်င္း ေျမွာက္စားလိုက္ပါတယ္။ ဆင္ရွစ္စီး၊ ျမင္းရွစ္ေကာင္၊ ေက်းကြၽန္ေယာက်္ား ရွစ္ဦး၊ ကြၽန္မိန္းမ ရွစ္ေယာက္၊ အေကာင္းဆံုး၀တ္စံု ရွစ္စံု၊ အသျပာရွစ္ေထာင္၊ တန္ဆာအျပည့္အစံု ဆင္ယင္ျပီးတဲ့ အပ်ိဳေတာ္ရွစ္ေယာက္၊ ရြာၾကီးရွစ္ရြာ...စုစုေပါင္း ဆု အမ်ိဳးအစားရွစ္မ်ိဳး ေပးသနား ခ်ီးျမွင့္ လိုက္ေတာ့တယ္။

အဲဒါ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးခံစားရတာ။ လက္ငင္းအက်ိဳးေပး ဘာေၾကာင့္ ရသလဲဆိုေတာ့ သုမန ပန္းသည္မွာ ငါစြဲ၊ ၀တၳဳစြဲ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲ မရွိဘူး။ ဘုရားဆိုတဲ့ အစြဲထက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို ေအာက္ေမ့ၾကည္ညိဳခဲ့တာ အဓိက ပဓာနက် ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မတိုက္တြန္းရဘူး ၊ ဘုရားရွင္ကို ဆက္ရမယ့္ပန္းအတြက္ ဘုရင္သတ္ခ်င္သတ္၊ ေထာင္ခ်ခ်င္ခ် ဆိုတဲ့ ရဲ႕ရင္တဲ့ ထက္သန္တဲ့ ေစတနာလည္းရွိတယ္။ အဲဒီ လက္ဦးေစတနာက အက်ိဳးေပးတာပါ။လွဴစဥ္တုန္းက လည္း ရေကာင္းေစဆုိတဲ့ ေလာဘစိတ္၊ ေမွ်ာ္စိတ္ မရွိဘဲ စင္ၾကယ္စိတ္နဲက လွဴခဲ့တာ ျဖစ္လို႕ လက္ငင္းအက်ိဳးေပးတာပါ။

သုမနပန္းသည္ သံသရာမွာ ရရွိမယ့္ ဆုကေတာ့ ၉၁ ကမၻာလံုးလံုးအပါယ္မလားေတာ့ဘူး။ပေစၥက ဗုဒၶါ အျဖစ္နဲ႕လည္း နိဗၺာန္စံ၀င္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ဆုထူး ဆုျမတ္ၾကီးကိုလည္း ရရွိသြားပါတယ္။
ညခင္း
တရားအစစ္-အမွန္ခ်စ္-ႏွစ္ျခိဳက္က်င့္သံုးနိုင္ပါေစ။

မတူညီတဲ့ စိတ္မ်ား

2010-07-29T14:13:00.000+06:30

တစ္ခါတစ္ခါလည္း ကိုယ္က ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူတိုင္း စိတ္တူညီဖို ့ေတာ့ မလြယ္ဘူး ဆိုတာ ကိုေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဘယ္လို တူညီၾကမလဲ ဆိုတာလည္း ဆက္ေတြးၾကည့္ရဲ ့။

မတူညီတဲ့စိတ္ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာထက္ တူညီဖို ့ကို အဓိကထားျပီး ေတြးမိျပန္တယ္။ တူညီဖို ့ဆိုတာ ေမတၱာရွိမွသာ ျဖစ္နိုင္တယ္။ တကယ့္ကို ေမတၱာရွိတဲ့ ေဆြမ်ိဳး ရင္းခ်ာ၊ သူငယ္ခ်င္း ရင္းခ်ာလိုကို ခ်စ္တတ္မွ သာ စိတ္က တူညီနိုင္တာ။ အဲလိုမဟုတ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွကို တူညီဖို ့ မလြယ္ဘူး။

တကယ္တမ္း တစ္ဦးနဲ ့ တစ္ဦး တူညီဖို ့ဆိုတာကလည္း မလြယ္တဲ့ကိစၥ။ တစ္ခါတစ္ခါ ညီအကိုခ်င္း။ ညီမခ်င္း။ ေမာင္ႏွမခ်င္း။ ဆရာနဲ ့တပည့္။ မိဘနဲ ့ သားသမီးေတြေတာင္မွ စိတ္ေတြက ညီခ်င္မွ ညီ က်တာကိုး။ စိတ္ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့။

အဓိကတူညီတဲ့ စိတ္ထားရွိဖို ့ ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ဖို ့ပါဘဲ။ ဆိုလိုတာက စိတ္ေကာင္းေလး၊ စိတ္ထား မွန္ေလးေတြေပါ့။

စိတ္ေကာင္းေလး၊ စိတ္ထားမွန္ ထားနိုင္ဖို ့ ဆိုတာကလည္း စိတ္ထားေကာင္းသူ နားလည္ ေပးတတ္ သူမွာ ရွိတတ္ၾကတာပါပဲ။ အဲလိုမွ မထားတတ္ရင္ ေတြ ့ၾကံဳသမွ်ဟာ မူလ စိတ္ေကာင္းေလး ေတြ ကေနျပီး အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ ့ နားလည္မႈေတြ လြဲတတ္ၾကပါတယ္။

အဲဒါနဲ ့ ပါတ္သက္ျပီး ေတာင္ျမိဳ ့ ၊ မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ရဲ ့ ဂါထာေလး တစ္ပုဒ္ကို ကိုယ္နားလည္ သလို ခံစားျပီး ျမန္မာ ကဗ်ာမပီ စာမပီေလး ေရးခ်မိတယ္။

ေရွ ့ဆက္ျပီး ဖတ္ၾကည့္ပါဦးလား-

စိတ္စည္းျခားျခင္း

+ ေနပူက်ဲက်ဲ
လမ္းေခ်ာ္လဲ
သူေတာ္စဥ္တို ့
ကူေဖးျမဲ။

+ တြဲ...တြဲ...တြဲ...။
စြဲ...စြဲ...စြြဲ....။

+ ေနပူက်ဲက်ဲ
လမ္းေခ်ာ္လဲ
သူေခ်ာ္ပင္မို ့
တဟဲဟဲ။

+ ခြဲ...ခြဲ...ခြဲ...။
စဲ...စဲ...စဲ...။

ဒါပါပဲ။ သူေတာ္စဥ္နဲ ့ သူေခ်ာ္ပင္ တို ့ စိတ္ထားကေတာ့ မတူညီတဲ့ စိတ္ထားမ်ားျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

စိတ္ထားေကာင္းသူ နားလည္တတ္သူမ်ားျဖစ္ၾကျပီး
အခ်င္းခ်င္း တူညီတဲ့စိတ္ထားမ်ား ရွိၾကပါေစေသာ၀္။

ျမတ္ေရာင္နီ
( ၂၉ ၊ ၀၇ ၊ ၂၀၁၀ )

သိရီမဂၤလာေက်ာင္း ၀ါဆုိသကၤန္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပြဲႏွင့္ စုေပါင္းရွင္ျပဳပြဲ အမွတ္တရဓာတ္ပုံမ်ား

2010-07-29T14:11:00.001+06:30

“သုစရုိက္တရား ၁၀ပါး”

2010-07-29T14:09:00.001+06:30

“သုခ-ခ်မ္းသာျခင္း နဲ႔ ဒုကၡ-ဆင္းရဲျခင္း” ဆုိတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေလာကဓံတရားထဲမွာ အက်ဴံး၀င္တဲ့ ဒီ မတူညီတဲ့ ႏွစ္မ်ဴိးေသာ ခံစားမႈ႔မ်ားကုိ လူသားတုိင္းဟာ ဘ၀သံသရာ စက္၀ုိင္းထဲက မလြတ္ေျမာက္ေသးသမ်ွ ကာလတုိင္ေအာင္ အျမဲေတြ႔ၾကံဳကာ တစ္ခါတစ္ရံ ခ်မ္းသာျခင္း-သုခကုိ ခံစားလိုက္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ဆင္းရဲျခင္း-ဒုကၡတရားကုိ ခံစားလုိက္နဲ႔ မတည္ျမဲတဲ့ ခံစားမႈ႔မ်ဴိးနဲ႔ မတည္ျမဲတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္း ေနၾကရပါတယ္။

သုခ-ခ်မ္းသာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ ခံစားမႈ႔မ်ဴိးကုိ လူသားတုိင္း ေတာင့္တကာ ခံစားေနခ်င္ၾကေပမယ့္၊ ဒုကၡ-ဆင္းရဲ ပင္ပန္းတဲ့ ခံစားးမႈ႔မ်ဴိးကုိေတာ့ျဖင့္ လူသားအားလံုးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တကာ ခံစားေနခ်င္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာလည္း လႈ႕သဘာ၀ တစ္ခုပါပဲ။ သဘာ၀တရားအရ မိမိရဲ့ ခ်မ္းသာျခင္းကို ခံစားခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြေၾကာင့္ စိတ္ကုိ ခ်မ္းသာေစမယ့္၊ စိတ္ကုိ သက္သာေပ်ာ္ရႊင္ေစမယ့္ အရာမ်ားကုိ၊ အလုပ္မ်ားကုိ ရွာေဖြကာ ျဖည့္ဆည္းေနၾကတာပါ။ ဒီလုိရွာေဖြကာ ခ်မ္းသာျခင္းတရားကုိ ခံစားေနၾကေပမယ့္ တကယ္ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားမႈ႔မ်ဴိးကုိ မေတြ႔ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာေစဖုိ႔အတြက္ ဆုိလုိတာပါ၊ တဒဂၤ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားမႈ႔မ်ဴိးကုိေတာ့ မိမတုိရွာေဖြေနတဲ့ အျပင္ေလာကထဲမွာရွိတဲ့ ခ်မ္းသာမႈ႔မ်ားက ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားမႈ႔ သုခတရားကုိေတာ့ မိမိသႏၱာန္မွာရွိတဲ့ အတြင္းစိတ္ထဲမွာပဲ ရွိပါတယ္။ တကယ္ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားမႈ႔ သုခကို ခံစားခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ မိမိရဲ့ အတြင္းစိတ္ထဲမွာပဲ ရွာလုိ႔ရပါတယ္။ ရွာေစခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီလုိသာ မိမိရဲ့အတြင္းစိတ္သႏၱာန္မွာ ရွာေဖြလိုက္မယ္ဆုိရင္ မိမိလိုခ်င္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာျခင္း-သုခကုိ ရရွိဖုိ႔အတြက္ သုုုခ-ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေပးစြမ္းေစႏိုင္မယ့္ ျပဳလုပ္ရမယ့္အရာေတြကုိ ေတြ႔ရွိမွာပါ။ ျပီးေတာ့ မိမိကုိယ္တုိင္ မိမိရဲ့ စိတ္သႏၱာန္မွာ ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မယ့္ ျပဳလုပ္ရမယ့္ တစ္ခ်ဴိ႔အလုပ္ေတြကုိ အျပင္ေလာကမွာ တကယ္ လက္ေတြ႔ျပဳလုပ္ရမယ္ဆုိတာ သိရွိလာပါတယ္။ တစ္ခ်ဴိ႔ေသာ အလုပ္မ်ားကုိေတာ့ အတြင္းစိတ္သႏၱာန္မွာပဲ ျပဳလုပ္လို႔ရပါတယ္။

ဒါဆုိရင္ ခ်မ္းသာျခင္း-သုခမ်ားကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မယ့္ ျပဳလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြက ဘာေတြလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပဳလုပ္စရာရွိပါသလဲ၊ လုိအပ္ပါသလဲဆုိတာ စာခ်စ္သူ စဥ္းစားကာ သိခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ အေတြးေလးကုိ ခဏရပ္ကာ ေအာက္မွာ ေျပာျပမယ့္ အာဠာ၀ကဘီလူး အေၾကာင္းေလးကုိ အက်ဥ္းေလး ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။

ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ဒီရွစ္ပါးထဲမွာ အာဠာ၀ကဘီလူးကုိ ဒုတိယ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပါ။ အာဠာ၀ကဘီလူးဟာ ရတနာသံုးပါးကုိ မၾကည္ညိဳတဲ့ သိပ္ကုိၾကမ္းတမ္းျပီး အစြမ္းထက္တဲ့ နတ္ဘီလူး တစ္ပါးပါ၊ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ကြ်တ္ထုိ္က္တဲ့သတၱ၀ါမ်ားကုိ နံနက္မုိးေသာက္အခ်ိန္တိုင္းမွာ ၾကီးမားတဲ့ကရုဏာေတာ္နဲ႔အတူ သဗၺညဴတဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ ၾကည့္ျမင္ေတာ္မႈေလ့ရွိျပီး ကြ်တ္ထုိက္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေတြ႔ရင္လည္း ဘယ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တစ္ပါးတည္း၊ သုိ႔မဟုတ္ ေနာက္ပါ တပည့္သံဃာမ်ားနဲအတူ သြားေရာက္ကာ တရားေဟာ ခြ်တ္ေတာ္မႈေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီလုိၾကည့္ေတာ္မႈစဥ္မွာ အာဠာ၀ကဘီလူးရဲ့ ကြ်တ္တမ္း၀င္ခ်ိန္ကုိ သိရွိတာေၾကာင့္ သာ၀တၳိျပည္ကေန အာဠ၀ီျပည္ကုိ တစ္ပါးတည္းၾကြျပီး အာဠာ၀ကဘီလူးရဲ့ ဗိဗၼာန္ေတာ္မွာ ၀င္ေရာက္သီတင္းသံုးေနေတာ္မႈပါတယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာ အာဠာ၀ကဘီလူးဟာ နတ္သဘင္အစည္းအေ၀းမွာ သြားေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အာဠာ၀ကဘီလူးဟာ မိမိရဲ့ ဗိဗၼာန္ကုိအေရာက္ မိမိရဲ့ ေနရာကုိ ထုိင္ေနတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကုိ ေတြ႔ျမင္လုိက္ရေတာ့ အလြန္ကုိ ေဒါသအမ်က္ထြက္ျပီး ျပင္းထန္တဲ့ ေလမုန္တုိင္းေတြတုိက္ခတ္ေစျပီး ဘုရွားရွင္ကုိ တုိက္ခိုက္ပါတယ္၊ ျပင္းထန္တဲ့ ေက်ာက္ခဲမုိးေတြ၊ လက္နက္မိုးေတြ၊ ကမၻာပ်က္မုိးေတြကုိ သူ႔အစြမ္းနဲ႔ ဖန္တီးျပီး ဗုဒၶျမတ္စြာကုိ တုိက္ခိုက္ပါေသာ္လည္း ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ့ သကၤန္းေတာ္စကုိေတာင္ လႈဴပ္ခတ္မႈ႔၊ စုိစိတ္မႈ႔၊ ထိပါးမႈ႔ကုိ မေတြ႔ရေတာ့ သူရဲ့ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ ဘဲြ႔ျဖဴလက္နက္နဲ႔ တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ ဘဲြ႔ျဖဴလက္နက္ဟာ အလြန္ကုိ အစြမ္းရွိတာပါ၊ ဒါေပမယ့္ သူရဲ့ အစြမ္းထက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ျဖစ္တဲ့ ဘဲြ႔ျဖဴလက္နက္ဟာလည္း ဗုဒၶျမတ္စြာေျခေတာ္ရင္းမွာ ေျခသုတ္တစ္ခုအျဖစ္ ေရာက္ရိွသြားရပါတယ္။

အာဠာ၀ကဟာ ဘယ္လုိမွ လက္ရံုးရည္နဲ႔ တုိက္ခိုက္လို႔မရေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး ႏွလံုးရည္နဲ႔ တုိက္ခတ္ျပန္ပါတယ္။ ႏွလံုးရည္ကေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ့ ေမတၱာအစြမ္း၊ ခႏၱီအစြမ္းကုိ တုိက္ခိုက္ေသာအားျဖင့္ “ရဟန္းေဂါတမ၊ င့ါနန္းေတာ္ကထြက္၊ ရဟန္းေဂါတမ၊ င့ါနန္းေတာ္ထဲ ခ်က္ခ်င္းျပန္၀င္” လို႔ေျပာဆုိျပီး တိုက္ခိုက္တာပါ။ ဗုဒၶျမတ္စြာကလည္း “ေကာင္းျပီ၊ သင္မေနေစခ်င္ရင္ထြက္မယ္” လုိေျဖၾကားျပီး ကြ်တ္ခ်ိန္တန္ျပီျဖစ္တဲ့ အာဠာ၀ကကုိ စိတ္ႏွလံုးသား ႏႈးညံ့လာေအာင္၊ စိတ္ႏွလံုး နႈးည့ံလာမွာ ေဟာၾကားမယ့္ တရားစကားကုိ နားလည္မွာဆုိတာကုိ သိတာေၾကာင့္ သူ႔အလိုအရ ထြက္ခြာေပးတာပါ။ အာဠာ၀ကရဲ့အၾကံအစည္ကေတာ့ သူခိုင္းတာကုိ လုိက္လုပ္ေနတဲ့ ရဟန္းေဂါတမကုိ ေမာပန္းေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္္ ထြက္ခိုင္းမယ္၊ ၀င္ခိုင္းမယ္၊ သူေမာပန္းမွာ ေျခေထာက္ကကိုင္ျပီး ဟုိဘက္ျမစ္ကမ္းကုိ အေရာက္ ကုိင္ေပါက္ပစ္မယ္လုိ႔ ၾကံျပီး လုပ္ေနတာပါ။

ေလးၾကိမ္ေျမာက္ “ရဟန္းေဂါတမ၊ ငါ့နန္းေတာ္ကေနထြက္”လုိ႔ ေျပာေပမယ့္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ “အာဠာ၀က၊ ငါသာ ဒီတစ္ၾကိမ္ထြက္မယ္ဆုိရင္ သင္က င့ါကုိ ေျခေထာက္ကေနကုိင္ျပီး ဟုိဘက္ျမစ္ကမ္းကုိ ကိုင္ေပါက္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငါမထြက္ေတာ့ဘူး” လို႔ေျဖၾကားေတာ့ သူ႔ရဲ့စိတ္အၾကံအစည္ကုိ သိသြားတဲ့အတြက္ သိပ္ကုိအံ့ၾသသြားျပီး၊ ရဟန္းေဂါတမဟာ ပညာရွိရဟန္းတစ္ပါး ျဖစ္ရမယ္၊ ဒီေတာ့ ငါသိခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းကုိေမးမယ္၊ ေမးလုိ႔ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ သတ္ပစ္မယ္လုိ႔၊ ေတြးျပီး ဗုဒၶျမတ္စြာကုိ ေမးခြန္းေလးခု ေမးပါတယ္။

အာဠာ၀က ေမးတဲ့ေလးခုေသာေမးခြန္းထဲက စာေရးသူ ဒီစာစုနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ဒုတိယတစ္ခုကုိပဲ ေျပာျပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အာဠာ၀ကရဲ့ ဒုတိယ ေမးခြန္းကေတာ့………

“ရဟန္းေဂါတမ၊ ဘယ္လုိအလုပ္ကုိ ျပဳလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ရရွိမလဲ၊ ဘယ္လုိ အေလ့အက်င့္ဟာ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ပါသလဲ” လို႔ေမးေလွ်ာက္ေတာ့..

ဗုဒၶျမတ္စြာက “အာဠာ၀က၊ ကုသိုလ္ကမၼပထ တရား၁၀ပါးကုိ ျပဳလုပ္မယ္ဆုိရင္ ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ရရွိႏိုင္ပါတယ္၊ ကုသိုလ္ကမၼပထတရား ၁၀ပါးကုိ ျပဳလုပ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ဟာ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ပါတယ္။” လုိ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာက ေျဖၾကားေတာ္မႈလုိက္တာပါ။

ေလာကလူသားတုိ႔ ေတာင့္တကာ ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္တာေၾကာင့္ ရွာေဖြေနၾကတဲ့ အခ်မ္းသာဆံုး သုခတရားကေတာ့ ကုသုိလ္ကမၼပထ တရား ၁၀ ပါးပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒိီတရား ၁၀ ပါးကုိ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ အခ်မ္းသာဆံုး အရားမ်ားကုိ ခံစားရရွိမယ္ျဖစ္ျပီး သံသရာတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနသြားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မယ့္ ျပဳလုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ားကေတာ့ ကုသုိလ္ကမၼပထ တရား ၁၀ပါးကေတာ့..

(ကာယသုစရုိက္တရား ၃ ပါး)

၁။ ပါဏာတိပါတ၀ိရတိ-သူ႔အသက္ကုိ သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

၂။ အဒိႏၷာဒါန၀ိရတိ-သူတစ္ပါးပစၥည္း ဥစၥာကုိ မတရားခိုးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

၃။ ကာေမသုမိစၧာစာရ၀ိရတိ- ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ မွားယြင္းစြာ က်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

(၀စီသုစရုိက္တရား ၄ ပါး)

၁။ မုသာ၀ါဒ၀ိရတိ- မမွန္ေသာစကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

၂။ ပိသုဏ၀ါစာ၀ိရတိ- ကုန္းေခ်ာ၊ ရန္တုိက္စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

၃။ ဖရုသ၀ါစာ၀ိရတိ- ၾကမ္းတမ္း၊ ခက္ထန္၊ ရုိင္းပ်ေသာစကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

၄။ သမၹပၸလာပ၀ိရတိ- မိမိ၊ သူတစ္ပါး၊ ႏွစ္ဦးသားအတြက္ အက်ဴိးမရိွ၊ ပိန္ပ်င္းေသာစကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈ႔၊

(မေနာကသုစရုိက္ တရား ၃ပါး)

၁။ အနဘိဇၥ်ာ- သူတစ္ပါး၏ ပစၥည္းမ်ားကို မတရား ရယူရန္မၾကံစည္မႈ႔၊

၂။ အဗ်ာပါဒ- သူတစ္ပါး၏ အသက္ႏွင့္ စည္းစိမ္ကုုိ ပ်က္စီးရန္ မၾကံစည္မႈ႔၊

၃။ သမၼာဒိ႒ိ- ကံ၊ ကံ၏အက်ဴိးကုိ ယံုၾကည္ျပီး မွန္ကန္ေသာ အယူကုိ ယံုၾကည္မႈ႔………….တုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒီတရား ၁၀ ပါးကုိ ကုသုိလ္ကမၼပထ တရား၁၀ပါးလုိ႔လည္း ေခၚသလုိ၊ သုစရုိက္တရား ၁၀ပါးလုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ကုသလကမၼပထဆုိတာကေတာ့ ေကာင္းေသာအက်င့္၊ ေကာင္းေသာ အမႈ႔အလုပ္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ မေကာင္းေသာအက်င့္၊ မေကာင္းေသာ အမႈ႔အလုပ္မ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းလုိ႔ ဆုိတာပါ။

သူတစ္ပါးအသက္ကုိ သတ္ျခင္းအမႈ႔အလုပ္ကုိ မျပဳလုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ သူတစ္ပါး အသက္ခ်မ္းသာေစဖုိ႔ ခ်မ္းသာစြာ ျပဳစုေစာက္ေရွာက္ျခင္း၊ ေကြ်းေမြးျခင္း အမႈ႔အလုပ္ ျပဳလုပ္ျခင္းတုိ႔ကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ျပဳလုပ္ျခင္းတုိ႔ပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီတရား ၁၀ပါးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္လုိက္ျခင္းျဖင့္ ကုသိုလ္တရားမ်ားရရွိမွာပါ။ ဒီလို ကုသိုလ္တရားမ်ားကုိ ရရွိလာမယ္ဆုိရင္ ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတြ ရရွိလာမွာပါ။ ကုသုိလ္တရားဆုိတာဟာ ခ်မ္းသာျခင္းကုိပဲ ေပးတတ္တာပါ။

ဒါေၾကာင့္ ခ်မ္းသာျခင္းကို အလုိရွိတဲ့သူမ်ား ကုသုိလ္ကမၼပထတရား ၁၀ပါးကုိ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ ကုသိုလ္တရားမ်ားရရွိျပီး ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတြကုိ ရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္။

(ဥယ်ာဥ္မႈဴးေလး)

လူတုိ႔ေနရာ ဤကမာၻ တဏွာ အုပ္စုိးသည္…….

2010-07-29T14:07:00.000+06:30

ငါတုိ႔ေနရာ ဤကမၻာသည္ကား ရာသီဥတု အပူအေအး ေျပာင္းလဲမွဳဒဏ္ အႀကီးအက်ယ္ကုိ ရင္ဆုိင္ေနရၿပီး ကမၻာ့ေလထုထဲတြင္လည္း ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္ေတြက အလ်င္အျမန္ကုိ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လ်က္ရွိသည္ဟု သိပၸံပညာရွင္မ်ားစုက တစ္သံတည္း ထြက္လာေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ကမၻာ့ႀကီး ေျပာင္းလဲပုံစနစ္ေတြကုိ ဂ်ဳိတုစေလာင္းကျဖစ္ေစ၊သုေသသနအခ်က္ အလက္ေတြဆီကေနျဖစ္ေစ က်ႏုပ္တုိ႔ ေတြ႔ႏုိင္ၾကပါတယ္။(ျမန္မာက နာဂစ္လုိမ်ဳိး) ဆုိင္ကလုန္း၊တုိင္ဖုန္း၊(အေမရီကန္က ကတ္ထရီနာလုိမ်ဳိး)ဟာရီကိန္းမုန္တုိင္းမ်ား သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ႏွင့္အတူ ကမၻာ့ေျမေအာက္ၾကမ္းျပင္ အလႊာရွိ ေရအရင္းအျမစ္ ယုတ္ေလ်ာ့မွဳေတြက လွဳိင္းတံဘုိးလုိ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ က်ႏုပ္တုိ႔ ေတြ႔ႀကဳံခံစားေနၾကရပါၿပီ။

ကမၻာ့ေျမေပၚရွိ ေျခာက္ေသြ႔သဲကႏၱာရလြင္ျပင္ေတြကုိလည္း တစ္စထက္တစ္စ ႀကီးထြားေစကာ ကမၻာႀကီးအတြက္ အစာအာဟာရ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မွဳက တုိးပြားလ်က္ရွိလာၾကေခ်ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ လူမွဳေနမွဳစနစ္ေတြကုိ ျပန္လည္ျပဳျပင္သုံးသပ္ဖုိ႔ဆုိတာ သံသယေတာင္ မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။

ပူေႏြးလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကဳိတင္လုပ္နာေဆာင္ရြက္ရမည့္ဥပေဒေတြကုိ ေစာဒကတက္မယ့္ ကမၻာ့သိပၸံပညာရွင္ေတြ အနည္းအက်ဥ္းသာရွိလာေနၾကပါတယ္။ ကမၻာႀကီး ပုိမုိ၍ ပူေႏြးလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကဳိတင္လုပ္နာေဆာင္ရြက္ရမည့္ စဥ္းကမ္းမ်ားကုိ အေျချပဳထားတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မွဳမ်ဳိးေတြကုိ ယုတ္စြအဆုံး က်ေနာ္တုိ႔ ပူေပါင္း ခ်မွတ္သင့္ေနပါၿပီ။ “ေဆာင္ရြက္ခ်က္ရဲ႕ထိေရာက္တဲ့ရလာဒ္ေကာင္းေတြဟာ ခက္ခဲေကာင္းခက္ခဲမယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ လုံ၀က်ိန္းေသပ်က္ကြက္ခဲ့လုိ႔ ႀကဳိးပမ္းေဆာင္ရြက္သူေတြအေပၚမွာ အျပစ္ပုံက်လာပါလိမ့္မည္”ဟု ႀကဳိတင္သတိေပးခ်က္ေတြက ေထာက္ျပေနပါတယ္။

ႏုိင္ငံရာေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔မွ သိပၸံပညာရွင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔က ကမၻာ့ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲလာျခင္းရဲ႕ တိက်တဲ့အခန္းက႑ကဆုိင္ရာမ်ားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီး အမွန္ျပဳျပင္ဖုိ႔ သေဘာထားထုတ္ျပန္ေနရုံသက္သက္မွ်မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တကယ္လုိက္နာေဆာင္ရြက္စရာေတြကုိလဲ အႀကံျပဳ လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါၿပီ။

ငါတုိ႔ေနရာ ဤကမၻာေျမဟာ အစကတည္းက ကမၻာ့သမုိင္းကာလတစ္ေလွ်ာက္ သူ႔သသာ၀အတုိင္း ရာသီဥတုေျပာင္းလဲျခင္းနဲ႔အတူ ပုံမွန္အတုိင္း လည္ပတ္ေနခဲ့တာပါ။ စုိးရိမ္စရာေကာင္းတာကေတာ့ မယုံၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သာမာန္ထက္ အမ်ားႀကီး လည္ပတ္ေျပာင္းလဲေစေလာက္ေအာင္ထိ က်ဳပ္တုိ႔တုိ႔က ျပဳမူ လုပ္ေဆာင္ေနၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ၾကြင္းေလာင္စာမ်ားကုိ မီးရွဳိ႕ျခင္း၊ ဖန္လုံအိမ္ဓာတ္ေငြမ်ားကုိ ထိန္႔လန္႔စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အလြန္အကြ်န္ ထုတ္လႊတ္ျခင္းတုိ႔လည္းပဲ ကမၻာေျမပူေႏြးေစတာေတြ ျဖစ္ေပၚလာေစပါတယ္။ ဖန္လုံးအိမ္ဓာတ္ေငြ႔ေၾကာင့္ ဥတုရာသီေျပာင္းလဲျခင္းအက်ဳိးဆက္ေတြလဲ ခံစားေနၾကရပါၿပီ။

ယခုအခါတြင္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ႀကီး ရာသီဥတုေျပာင္းလဲ လည္ပတ္မွဳေတြနဲ႔အတူ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ လူေနမွဳစနစ္ေတြ၊ စီပြားေရးစနစ္ေတြနဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြက လုိက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ဖုိ႔ အလြန္႔အလြန္ အခက္ေတြ႔ေစပါတယ္။

ဒီ၀က္ဆုိက္မွာေတာ့ ကမၻာရာသီးဥတုေျပာင္းလဲျခင္း သဘာ၀အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ေဖာ္ျပထားၿပီး ဖတ္ရသူမ်ားအတြက္ နားလည္သေဘာေပါက္ေစလိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ေနပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ား ေရွ႕ဆက္လုပ္ေဆာင္စရာေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ ရာသီဥတုေျပာင္းလဲျခင္းဆုိင္ရာေတြကုိ တစ္ကမၻာလုံးနဲ႔ႏွဳိင္းရယင္ အေသးအမႊားမွ်သာရွိေသးသည္ဟုအထင္ျဖင့္လည္း စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမေလ်ာ့သင့္ေပ၊ က်ဳပ္တုိ႔ႏွင့္လက္တဲြကာ ကမၻာႀကီးေျပာင္းလဲလာမွဳႏွင့္ ပူေႏြးလာျခင္း သေဘာသဘာ၀ေတြကုိ အတူေလ့လာၾကၿပီးေတာ့ “အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္”အေနနဲ႔ ထူးျခားတာ တစ္ခုခုေတာ့ သင္လုပ္ေဆာင္လာႏုိင္လမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ေနမိပါတယ္။
http://www.global-greenhouse-warming.com/index.html မွဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိသည္။

( က်ဳပ္တုိ႔ ကမၻာ့လူသားေတြကုိယ္စီမွာ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ အတြင္း ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး၊ေမာဟမီး ေတြကုိ အရွိန္ေလွ်ာ့ပစ္လုိက္ယင္ ကမၻာႀကီးအပူသက္သာလာမွာျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ဘာသာျပန္သူက ေတြးမိေနေၾကာင္းပါဗ်ာ)

ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔တရားအစီအစဥ္မ်ား...

2010-07-29T14:04:00.001+06:30

ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ၀၂း၀၀ နာရီမွ ၂၄း၀၀နာရီအထိ...
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အ႐ွင္၀ိမလ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ

၁) ၀ိတက္္ ၀ိစာရ ရႈနည္း ဆီခြက္မဖိတ္တရားေတာ္
၂) ၀ိပႆနာရႈေသာပုဂၢဳိလ္တို႔၏မွတ္တိုင္တရား
၃) ၀ိပႆနာေယာဂီေလးမ်ဳိး တရားေတာ္
၄) ဆင္ေသႏွင့္ က်ီးမုိက္ တရားေတာ္ (အရိႏၲမႏွင့္ ေသာနက၀ထၴဳ)
၅) ဒုကၡြကုိပုိင္းျခားသိရွိၾကရန္
၆) ဓမၼႏွင့္ အႏုဓမၼရွင္း တရားေတာ္
၇) နိဗၺာန္ေရာက္ခ်င္လွ်င္ ကုိယ္စိတ္ကုိ ရႈမွတ္ၾကပါ(၁)
၈) နိဗၺာန္ေရာက္ခ်င္လွ်င္ ကုိယ္စိတ္ကုိ ရႈမွတ္ၾကပါ(၂)
၉) ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလုပ္ရမည္. တရားေတာ္
၁၀) မီးရထား ဘူတာစဥ္ ဥပမာျပ အဘိဏွသုတ္
၁၁) သီလ သမာဓိ ပညာ အေရးႀကီးပုံ မဟာမိတၲရဟန္း
၁၂) ၀ိရိယအကူအညီျဖင့္ သမာဓိ။ ပညာ မဂၢင္ဆိုက္ေအာင္လုပ္ၾကပါ (မဟာမိတၲရဟန္း၀တၲဳ)
၁၃) ၀ႆကာရပုဏၰားႏွင့့္ ရွင္အာနႏၵာ အေမး၊အေျဖ
၁၄) တရားအားထုတ္ေသာပုဂၢဳိလ္တို႕ သည္လိပ္ကဲ့သို႕က်င့္ရမည္
၁၅) ဒုကၡခ်ဳပ္ရာနိဗၺာန္အေၾကာင္း႐ွင္းၿပပုံ တရား
၁၆) သစၥာတရားနာမႈ ႏွလုံးသြင္းမွန္မႈ တရားေတာ္ (၁)
၁၇) သစၥာတရားနာမႈ ႏွလုံးသြင္းမွန္မႈ တရားေတာ္ (၂)
Posted by shwemanthu at 1:22 PM Labels: ေန႔စဥ္ တရားအစီအစဥ္

ဘန္ေကာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ႏွင့္ တရားပြဲက်င္းပ

2010-07-29T14:01:00.000+06:30

ဘေစာတင္ Tuesday, July 27, 2010

ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဘန္းေခး အရပ္ရွိ ၀ပ္တလုံး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းတြင္ ၿပီးခဲ့သည့္ တနဂၤေႏြေန႔က ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ား စုေပါင္း၍ ၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္ပြဲႏွင့္ တရားပြဲ က်င္းပသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသား စာသင္သား ရဟန္း ၉၀ ေက်ာ္ႏွင့္ ပင့္ဖိတ္သံဃာ အပါအ၀င္ သံဃာေတာ္ ၁၀၀ ခန္႔ကို ဘန္ေကာက္ ၿမိဳ႕၀န္းက်င္ရွိ စက္ရံု အလုပ္ရံု အသီးသီးမွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားက ၀ါဆို သကၤန္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေၾကာင္း သိရ သည္။

၀ါဆုိ သကၤန္းကပ္ပြဲသို႔ ႂကြလာသည့္ သံဃာေတာ္မ်ား (ဓာတ္ပုံ - ဧရာ၀တီ)

ယင္း ၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္လွဴပြဲမွ ရရွိသည့္ အလွဴေငြ ဘတ္ တသိန္းေက်ာ္ ကိုလည္း ျမန္မာစာသင္သား ရဟန္းေတာ္မ်ား သီတင္းသံုးရန္အတြက္ ေဆာက္လုပ္ေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ အသံုးျပဳသြားမည္ဟု ၀ပ္တလံုးေက်ာင္းတိုက္ မွ ျမန္မာစာသင္သား သံဃာေတာ္ ဦးကု႑လ က မိန္႔ၾကားသည္။

ေန႔လယ္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ နာမည္ႀကီး ဓမၼကထိက ဒယ္အိုးဆရာေတာ္ အမည္ရ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ က တရားေဟာၾကားရာ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီေသာ ျမန္မာတရားနာ ပရိသတ္မ်ား သေဘာက် ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ေၾကာင္းလည္း သိရွိရ သည္။

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဘန္ေဘာ္ ဧကခ်ိဳင္ ၆၆ လမ္းရွိ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရံုတခုမွ မ မဥၹဴက“ဒီဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားေခြေတြကို နာၿပီးကတည္းက ၾကည္ညိမႈ အျပည့္ရွိတာဆိုေတာ့၊ အခုလို ကိုယ္တိုင္ တရားနာခြင့္ရေတာ့ အရမ္းပီတိျဖစ္မိတာေပါ့၊ သူ႔ရဲ႕တရားက တပုဒ္နာရင္ ကိုယ္ေတြလိုမ်ိဳး လူေတြအတြက္က လိမၼာေရးျခားတခု တိုးတယ္ေလ”ဟု ေျပာသည္။

တရားပြဲသို႔ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံမ်ားမွ ျမန္မာပရိသတ္ ၁၅၀၀ ေက်ာ္ လာေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထိုေန႔က ဦးသုမဂၤလ ေဟာၾကား ခဲ့သည္မွာ“ေက်းဇူးမဲ့ မျဖစ္ေစနဲ႔”အမည္ရွိ တရားေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

၀ါဆုိသကၤန္း ကပ္ပြဲတြင္ တရားေဟာမည့္ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ (ဓာတ္ပုံ - ဧရာ၀တီ)

ဘန္ေဘာ္ SK ၇၆ လမ္းရွိ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတခုမွ မြန္ျပည္နယ္ က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕သူ မေႏြးေႏြးကလည္း“ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဓမၼ ကထိကလည္းျဖစ္၊ ကိုယ္အရမ္းဖူးခ်င္တဲ့ ဆရာေတာ္လည္းျဖစ္ေတာ့၊ သူေဟာတဲ့ တရားေတြ ကို သေဘာက်တယ္၊ သေဘာေပါက္လြယ္တယ္၊ သူက ပါဠိလို မေဟာဘူး၊ ျမန္မာလို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေဟာတယ္၊ ႀကိဳက္တယ္၊ လူေတြ လုပ္ရမယ့္ အရာကိုပဲ ေဟာတယ္၊ နားမလည္တဲ့လူကို နားလည္ေအာင္ ဘုရားတရားမသိတဲ့ လူကို သိလာေအာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဟာတတ္တယ္”ဟု ဆိုသည္။

ယခုတရားပြဲကို ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းရွိ တကၠသိုလ္ အသီးသီး၌ ၀ိဇၨာတန္း၊ မဟာ၀ိဇၨာတန္းမ်ားတြင္ ပညာသင္ၾကားေနၾက ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား စာသင္သား ရဟန္းေတာ္မ်ားမွ ဦးေဆာင္ကာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားက ပထမ အႀကိမ္ ၀ါဆို သကၤန္းကပ္ပြဲက်င္းပရာတြင္ ဆရာေတာ္ကို ပင့္ဖိတ္၍ က်င္းပၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလ အတြင္းကလည္း မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားမ်ား ကို တရားေဟာခဲ့ေသးသည္။

ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ တရားပြဲလာသည့္ ျမန္မာ အလုပ္သမား တရားနာ ပရိသတ္မ်ားကို ဤကဲ့သို႔ ေတြ႕ရ (ဓာတ္ပုံ - ဧရာ၀တီ)

အကုသိုလ္မ်ားသူမ်ားမွာ ငရဲသို႔ေရာက္၍ ဒယ္အိုး အတြင္းတြင္ ခံရမည့္အေၾကာင္းကို ေျပာေလ့ရွိသျဖင့္ ဦးသုမဂၤလ ကို ဒယ္အိုး ဆရာေတာ္ ဟု ေခၚဆိုၾကေၾကာင္းလည္း သိရသည္။

ဦးသုမဂၤလသည္ သက္ေတာ္ ၄၃ ႏွစ္ ၊ ၀ါေတာ္ (၁၅) ၀ါရွိ၍ မႏၱေလး တကၠသိုလ္မွ ဓာတုေဗဒ အထူးျပဳ ဘာသာရပ္ ျဖင့္ သိပၸံဘြဲ ့ကို ရရွိခဲ့သည္။ မႏၱေလးတိုင္း မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ဇာတိျဖစ္ၿပီး မိုးကုတ္ ၀ိပႆနာတိုက္တြင္ တရားအားထုတ္ျခင္း၊ တရားေဟာျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ေလးႏွစ္ခန္႔က စတင္ကာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွံ႔လွည့္လည္၍ တရားေဟာၾကားခဲ့သည္။ လက္ရွိ ရန္ကုန္တိုင္း ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕ မဂၤလာေက်ာင္းတိုက္တြင္ သီတင္းသံုးသည္။
ဧရာဝတီ

ေဘာင္…

2010-07-29T13:44:00.003+06:30

တရားပဲြတစ္ခုကို ၾကြတုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက မ်က္မွန္မတပ္ဘဲ ျမင္ေနက်ျဖစ္ေနေတာ့ မ်က္မွန္တပ္ၿပီး တရားေဟာဖုိ႔ ၾကြလာတဲ့ ဘုန္းဘုန္းကုိၾကည့္ၿပီး ဒကာေလး တစ္ေယာက္က မ်က္မွန္မတပ္ဖုိ႔နဲ႔ ဒီမ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မေကာင္းတဲ့အတြက္ တပ္ခ်င္ရင္လည္း တစ္ျခားပုိၿပီး ႏုပ်ိဳေစတဲ့ မ်က္မွန္တပ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့သူက နဂိုကတည္းက ရင္းႏွီးေနေတာ့ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ “အရွင္ဘုရားက မ်က္မွန္တပ္ၿပီး ေလာကႀကီးကုိ ၾကည့္ေနေတာ့ အျမင္က်ဥ္းတာေပါ့၊ ေလာကႀကီးကုိ ေဘာင္ခတ္ၿပီးၾကည့္ေတာ့ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မျမင္ႏုိင္ဘူးေပါ့ ဘုရား…”လုိ႔ ဘုန္းဘုန္းကုိ ေျပာလာျပန္ပါေသးတယ္။ “ဟုတ္လား… ဒကာေလးရယ္… အဲဒီလုိ ေျပာေၾကးဆုိရင္ ဒုိ႔က ေလာကႀကီးကုိ ေဘာင္ခတ္ၿပီး ၾကည့္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ေဘာင္ထဲကေန ၾကည့္တာပါကြာ၊ သူ႔ဘက္ကုိယ့္ဘက္ အစြန္းမေရာက္ေအာင္၊ သူ႔အတြက္လည္း မနစ္နာ၊ ကုိယ့္အတြက္လည္း အမွားမျဖစ္ေအာင္ ေဘာင္ထဲကေန ေျပာဆုိေနထုိင္တာပါ၊ ေလာကမွာရွိတဲ့ ေဘာင္ေက်ာ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ေဘာင္အျပင္ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြလုိ မျဖစ္ရေအာင္ ေဘာင္ထဲကေန အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ ေနတဲ့သေဘာပါကြာ…”လုိ႔ ကုိယ္လုိရာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၿပီး သူ႔ကုိ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တရားပြဲကအျပန္ ရထားစီးလာရင္း အဲဒီဒကာေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ “ေဘာင္ခတ္ၾကည့္ျခင္း၊ ေဘာင္မေက်ာ္လုိျခင္း၊ ေဘာင္အျပင္ ေရာက္ေနျခင္း…” စတဲ့အေၾကာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစားရင္း ေဘာင္ေက်ာ္ ေနသူမ်ား အေၾကာင္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိျပန္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေဘာင္ဆုိတာ အနားသတ္ အကန္႔တစ္ခုကုိ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ သတ္မွတ္ခ်က္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကုိ ရည္ညြန္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကဥပေဒမ်ား၊ ဓမၼဥပေဒမ်ားကုိ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ေဘာင္တစ္ခုခုထဲ ေရာက္သြားသူမွန္သမွ် အဲဒီေဘာင္ထဲက အတုိင္းလုိက္နာ ေနထုိင္ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ သတ္မွတ္လာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူေဘာင္၊ ရဟန္းေဘာင္ စသျဖင့္ အကန္႔အသတ္ အသီးသီးမွာ ဆုိင္ရာအနားသတ္မ်ားနဲ႔ ကန္႔သတ္ကာ မျဖစ္သင့္တဲ့ အရာေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ေဘာင္ထဲကေန ထိန္းသိမ္းေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေဘာင္ထဲမွာေနၿပီး မေကာင္းတာေတြ မျဖစ္ေအာင္ သတ္မွတ္ေပးၾကသလုိ ေဘာင္ေက်ာ္လာရင္၊ ေဘာင္ကုိခ်ိဳးေဖာက္ လာရင္လည္း အဲဒီအတြက္ အျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံၾကဖုိ႔ အကန္႔မ်ားအျဖစ္ ထုတ္ျပန္ေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြအေနနဲ႔ လူ႔စည္းကမ္း၊ လူ႔ကနား၊ လူ႕ေဘာင္ေတြ မေက်ာ္မိၾကေစဖုိ႔နဲ႔ ရဟန္းမ်ားအေနနဲ႔လည္း ရဟန္းေတြရဲ႕ စည္းကမ္းကနား ေဘာင္မ်ားကုိ မေက်ာ္မိၾကေစဖုိ႔ သတိေပး ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ လူဟာအဖဲြ႕အစည္းနဲ႔ ေဘာင္နဲ႔ေနတဲ့သူေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာင္ကုိေက်ာ္လုိ႔ မရပါဘူး။ ေဘာင္အျပင္ကုိ ေရာက္သြားလုိ႔ မရပါဘူး။ ေဘာင္ေက်ာ္သြားရင္၊ ေဘာင္အျပင္ေရာက္သြားရင္ အဲဒီအတြက္ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈကုိ ျပန္ရလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ေဘာင္ကုိေျပာရင္ ေလာကသတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြရယ္၊ ေလာကမွ ထြက္ေျမာက္ေရးအတြက္ သတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြရယ္လုိ႔ ႏွစ္မ်ိဳးနားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ေလာကသတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြဆုိတာ လူအခ်င္းခ်င္း လုိက္နာေဆာင္ရြတ္ရမယ့္ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ ၀တၱရားမ်ားကုိ ဆုိလုိၿပီး ေလာကမွ ထြက္ေျမာက္ေရး အတြက္ သတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္ဆုိတာ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးရမယ့္ ကုိယ္က်င့္သီလမ်ားနဲ႔ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြဟာ အမွားမကင္းတတ္တဲ့၊ မသိမႈအားၾကီးတဲ့ သူေတြအတြက္ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာခ်မ္းသာေအာင္ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းၿပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ေပးတာေတြျဖစ္တဲ့ အတြက္ လုိက္နာသင့္ၿပီး ေဘာင္ထဲကေန ကုိယ့္ဘ၀ ေကာင္းစားေရးအတြက္ ႀကိဳးစား ေနထုိင္သင့္တာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ဒီေဘာင္ေတြကိုေက်ာ္ၿပီး ကုိယ္လုပ္ခ်င္သလုိ ကိုယ့္သေဘာအတုိင္း လုပ္ေနမိမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေဘာင္ေက်ာ္မိတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡ တစ္ခုခုေတာ့ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တာေတြ မေျပာနဲ႔ ဆုိင္ရာႏုိင္ငံ အသီးသီးမွာ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ဥပေဒနဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြကုိ ေဖာက္ဖ်က္ရင္ကုိပဲ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ တန္ျပန္ဒဏ္ခံရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ။ ေလာကလူသားမ်ားအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ေတြျဖစ္တဲ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးမ်ားၾကား၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္မ်ားၾကား၊ မိတ္ေဆြအေပါင္း အသင္းမ်ားၾကား စတာေတြမွာ ရွိေနတဲ့ ၀တၱရားမ်ား၊ အကန္႔ေဘာင္မ်ားဟာလည္း လုိက္နာျဖည့္က်င့္ၿပီး ေဘာင္အတြင္းကေန ေနထုိင္သင့္တဲ့ အရာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကုိ မလုိက္နာဘဲ ဒီေဘာင္ေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး မ်က္ကြယ္ျပဳလုိက္ရင္ေတာ့ ကုိယ့္အလွည့္က်ရင္လည္း ဒီလုိ ေဘာင္အျပင္က သူေတြနဲ႔ ျပန္ႀကဳံရတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကေၾကာင္းအရ သတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြကလည္း ေက်ာ္လုိ႔မရတဲ့ အကန္႔ေတြပဲ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ေလာကေတာင္ အသိတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး သူနဲ႔အတူ ေပါင္းသင္းေနထုိင္တဲ့ မိတ္ေဆြအေပါင္း အသင္းတစ္ေယာက္က သူ႔ကုိေဘာင္ေက်ာ္ၿပီး လုပ္သြားတဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ဒီလုိမလုပ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔အေပၚ ေက်းဇူးျပဳခဲ့တာေတြကုိ ဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈေတြနဲ႔ တုန္႔ျပန္မႈ မျပဳသင့္ေၾကာင္း ေျပာျပရင္း ဒီလုိမိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း မပီသတဲ့သူေတြ၊ ေဘာင္ေက်ာ္တဲ့သူေတြဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ သူတုိ႔လည္း ျပန္ခံရမွာပါပဲေလလုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူေျပာသလုိလုိ၊ ဘုန္းဘုန္းကုိပဲ ေလွ်ာက္ေနသလုိလုိ ေရရြတ္ရင္း ေျဖဆည္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ကေလးကုိ သတိရမိပါေသးတယ္။ ဒါဟာ ေလာကေၾကာင္းအရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီးလုပ္တတ္ၾကတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာပဲ သူသူကုိယ္ကုိယ္ စိတ္ဒုကၡျဖစ္ရတတ္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေလာကမွလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း သတ္မွတ္ခ်က္ ေဘာင္ေတြမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ေလာက လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း သတ္မွတ္ခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္က်င့္တရားပုိင္းဆုိင္ရာ ထိန္းသိမ္းမႈေဘာင္ေတြ၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈပုိင္းဆုိင္ရာ လမ္းညြန္မႈ ေဘာင္ေတြကုိ လက္ေတြ႕လုိက္နာ က်င့္သုံးႏုိင္မွ ေကာင္းတဲ့ဘုံဘ၀ေတြမွာ ျပန္လည္ျဖစ္ေစမွာျဖစ္ၿပီး အဲဒီဘ၀ေတြကမွ တစ္ဆင့္ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္နန္းအထိ ၀င္ႏုိင္မွာျဖစ္ကာ သံသရာမွာ က်င္လည္ရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ႏုိင္၊ ေလာကမွ ထြတ္ေျမာက္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ဒီေဘာင္ေတြကုိ လုိက္နာမႈ မျပဳတဲ့အျပင္ အဲဒီေဘာင္ေတြကုိ ဥေပကၡာျပဳၿပီး ေဘာင္ေက်ာ္ကာ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လုိက္မိမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီေဘာင္ေတြ ေက်ာ္တဲ့အတြက္ ေပးဆပ္ရမယ့္ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အျပစ္က ႀကီးေလးလွပါတယ္။

ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာေတြကုိ မေကာင္းတဲ့ဘက္ေတြမွာ မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ကန္႔သတ္ထိန္းသိမ္းေပးထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလဆုိတဲ့ ေဘာင္ကုိေက်ာ္ၿပီး ေဘာင္အျပင္ကေန ကိုယ္က်င့္သီလေတြ ေဖာက္ဖ်က္ေနမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေဖာက္ဖ်က္တဲ့ သူေတြအတြက္ ဒီဘ၀မွာေရာ ေနာင္သံသရာမွာပါ မေကာင္းတဲ့ ရလာဘ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ေပးဆပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ ဒုစ႐ုိက္အမႈေတြကုိ မလုပ္ဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ေတြကုိ ဂ႐ုမစုိက္ဘဲ ဒီဒုစ႐ုိက္အမႈေတြမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လႈပ္ရွားေနမိမယ္ဆုိရင္ ေဘာင္ေတြကုိေက်ာ္ကာ ေဘာင္အျပင္ ေရာက္သြားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာင္အျပင္ ေရာက္သူမ်ား ခံရတတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ ဘုံဘ၀မွာ ျပန္လည္ေပးဆပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္မရေသးသမွ် သူသူငါငါ သတၱ၀ါမွန္သမွ်ဟာ ေဘာင္အတြင္းက မလြတ္ေျမာက္ ႏုိင္ေသးတဲ့အတြက္ ေလာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစမယ့္ ေဘာင္အတြင္းမွာပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းေနထုိင္ရင္း ေဘာင္မေက်ာ္ေအာင္ အထူးသတိျပဳၾကဖုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက လူဟာအဖဲြ႕အစည္း သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ အကန္႔အသတ္ ေဘာင္အနားမ်ားနဲ႔ ေနႏုိင္မွ အျပစ္ကင္းၿပီး အက်ိဳးရွိေစမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာင္ေတြကေနေက်ာ္ၿပီး ေဘာင္လြတ္ေနတဲ့ သူေတြအျဖစ္ မေနထုိင္သင့္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ ေဘာင္ခတ္ၿပီး ၾကည့္တဲ့အတြက္ အျမင္က်ဥ္းတဲ့အျဖစ္၊ အေနက်ဳံ႕တဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႔ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္ ရွိေနတယ္လုိ႔ ထင္ရတာထက္ လြတ္လပ္ၿပီး က်ယ္ျပန္႔တယ္လုိ႔ ထင္ရတတ္တဲ့ ေဘာင္ေက်ာ္ၿပီး ေဘာင္အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ အျဖစ္က ပုိၿပီးအျပစ္ႀကီးကာ ဆင္းရဲဒုကၡ ပုိမ်ားတတ္တယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဘာင္တြင္းမွာ ရွိေနတာထက္ ေဘာင္ေက်ာ္ေနတာက ပုိၿပီး အႏၲရာယ္မ်ားကာ ဒုကၡပြားတတ္တဲ့အတြက္ ေဘာင္အျပင္ မေရာက္ၾကေစဖုိ႔၊ ေဘာင္မေက်ာ္ၾကေစဖုိ႔ သတိျပဳသင့္ေၾကာင္း သိေစလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္စိတ္ကုိ မႏုိင္ေသးတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ ေဘာင္အနားသတ္မ်ားနဲ႔ ထိန္းေပးမွသာ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြကုိ မလုပ္ျဖစ္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဘာင္အတြင္းမွာ ရွိေနတဲ့အေပၚမွာ ေဘာင္မေက်ာ္ေအာင္ အေကာင္းဆုံး လုိက္နာျခင္းျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းၾကဖုိ႔ သတိေပးလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အထူးသတိျပဳရမွာက ေဘာင္ေတြ ကနားေတြဟာ ပညတ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီေဘာင္ေတြကုိ အာ႐ုံထားေနရင္ အျမင္က်ဥ္းၿပီး အက်ိဳးမႀကီး ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေဘာင္ခတ္မထားနဲ႔လုိ႔ ဆုိလာသူေတြ အေနနဲ႔ ေဘာင္ဆုိတာ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ မရေသးသူေတြ အတြက္ အထိန္းအကြပ္ တစ္ခုအျဖစ္ လုိအပ္တဲ့အရာမ်ား ျဖစ္ၿပီး ဒီလုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ ေဘာင္ေတြေက်ာ္ လုပ္မိရင္ေတာ့ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာဆုိက်ိဳးေတြပဲ ျဖစ္ေစတတ္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေဘာင္ေက်ာ္လာၿပီဆုိရင္ အစြန္းေရာက္လာတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အစြန္းေရာက္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် ဘယ္အလုပ္မွ မေကာင္းဘူးဆုိတာ မေမ့ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေဘာင္ေတြနဲ႔ ေနတာဟာ လြတ္လပ္မႈမရွိ က်ဥ္းၾကပ္လွတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ ေဘာင္မရွိ၊ ကနားမရွိ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေဘာင္အျပင္ေရာက္ၿပီး ေဘာင္ေက်ာ္ေနတာထက္စာရင္ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ေကာင္းစားေရးမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူ ျပဳေစတဲ့အတြက္ ေဘာင္က်ဥ္းတယ္ပဲေျပာေျပာ ေဘာင္ခတ္ၿပီး ၾကည့္တတ္တဲ့အတြက္ အမ်ဥ္းက်ဥ္းၿပီး အမ်ားနဲ႔ အံ၀င္ခြင္က် မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူကပဲဲ ဆုိဆုိ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဘာင္ေက်ာ္သြားရင္ အက်ိဳးယုတ္တတ္တယ္ဆုိတာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကရင္း ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ေဘာင္မေက်ာ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ေစတနာစကား ေမတၱာအားျဖင့္ တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါေၾကာင္း…။

သတိ !!! စရိုက္ေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္သူ...

2010-07-29T13:44:00.001+06:30

(၁) ရာဂစရိုက္ - ရာဂအားႀကီး၍ ကာမဂုဏ္ကို မရွက္မေၾကာက္ လိုက္စားသူ။
(၂) ေဒါသစရိုက္ - အမ်က္ေဒါသ အားႀကီး၍ ဘာလုပ္မိမွန္း မသိသူ။
(၃) ေမာဟစရိုက္ - ေတြေ၀၍ ဘာကိုမွ မလုပ္တတ္သူ။
(၄) သဒၶါစရိုက္ - ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲ၍ အတၱစြဲျဖစ္သူ။
(၅) ဗုဒၶိစရိုက္ - သူတစ္ပါး ေျပာတုိင္းမယံု၊ မိမိ၏ အသိဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္တတ္သူ။
(၆) ၀ိတကၠစရိုက္ - အႀကံအစည္မ်ားၿပီး ခရီးမေရာက္သူ။

၁၃၇၂ -၀ါဆိုသကၤန္းလွဴဒါန္းပြဲ

2010-07-29T13:43:00.002+06:30

Labels: ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္း | 0 ေယာက္မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့တယ္

စာေရးသူ- ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) | ရက္စြဲ- Thursday, July 29, 2010

Why Dhamma Garden

2010-07-29T13:40:00.000+06:30

When I pursued BA degree in Sasana University of Mandalay I met many foreigners coming to the historical places such as Shwenandaw monastery, Atumashi Kyaung and Mandalay Hill.

Then I found so many difficulties to communicate with them. I could not say anything to them. Even I could not say “Hello” to them. It was not that I don’t know English but that I hardly got an opportunity to speak it. I do not have ‘the used-to’ in it.

I could not satisfied to the situation I am facing because I had learnt Buddhism and had known about Buddhism in Pali, Burmese and English as well at that time.

While in Sri Lanka, I got a chance to study English again at Aquinas College in which students must use English only as communication tool. Because of that, students there can speak it fluently and perfectly. So they have ‘the used-to’ in it.

Then I come to know the difference between the above two academic places. The Dhamma Garden Centre aims at fulfilling that crack too.

The Centre attempts to evaluate Buddhist knowledge and English skills with which the students would meet their needs and help them to fulfill their aspirations and ambitions in life. For that purpose, the centre is keen in giving the best or rather doing the best for the students. The Centre is open and welcome to all regardless of age, race and sex. No matter whether you are the secular or the religious.

The Centre will be run as follows;
(1) Preliminary Level Part (I)
(2) Preliminary Level Part (II)
(3) Intermediate Level Part (I)
(4) Intermediate Level Part (II)
(5) Final Level

A student needs to sit placement test for the level. Duration of each level is six months and the Centre will confer Diploma Certificate after Final Level Pass.

မိတ္ေဆြ၏ ေမြးေန႕

2010-07-29T13:38:00.000+06:30

အိပ္ခ်င္တယ္
အိပ္ခ်င္မွ အိပ္မယ္
တရားရွာဖို႕တဲ့
တံခါးေတြဖြင့္မိရဲ႕.....

ကဗ်ာေတြဖတ္တယ္
ဂါထာေတြရြတ္တယ္
ပိဋကတ္စာေတြ ကိုးကားမိေသး

ဘုရားမပြင့္လည္း
ေမြးဖြားေနၾကမွာပဲ
ရုပ္ခႏၶာေတြ နာခဲ့ၾကၿပီးၿပီ
ဘာျဖစ္လို႕
ေ၀ဒနကၡႏၶာေတြ
တာရာမင္းေ၀ေနၾကရေသးလဲ

ရဲရဲေပါ့
သီလကို စမ္း၀ါးရင္း
ဘာ၀နာပြားေပါ့ တဲ့.....

သစၥာ
သစၥာ
ေျပာလို႕ေကာင္းတယ္
သိဖို႕ခက္တယ္
ပယ္ဖို႕ခက္တယ္
မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႕ခက္တယ္
က်င့္ဖို႕ခက္တယ္

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာနဲ႔ ေအးေအာင္လုပ္ၾကမလဲ...
မဇၥိ်မကေတာ့ မီးပ်က္ေလ့ရွိေသး...

ပုဒ္ထီးပုဒ္မမ်ား
စာသင္ခန္းေတြထဲ ခဏ ခဏေအာ္မိရဲ႕
ကံသံုးပါးကို
ဘယ္နားထားရမွန္းမသိဘဲ
ျပကၡဒိန္တစ္ခုေက်ာ္လာတာကို
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။

အမွားကင္းေစသတည္း......

ဓမၼဂဂၤါ
၂၇-၀၇-၂၀၁၀

မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္တစ္ပါး၏ ေမြးေန႕အတြက္ ည ၁း၂၄ နာရီတြင္ ေရးသည္။

ခ်စ္မိတ္ေဆြ (JOHOR) ဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ သုိ ့ဖိတ္ေခၚပါရေစ

2010-07-29T13:37:00.000+06:30

တစ္ခါတေလျမန္မာတို ့ဟာ Malaysia Johor-ျမိဳ့ ေကာ္တာသဂီ ၤဆိုတဲ ့အရပ္ကုိသြားေလ ့ရွိ ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာေရႊေတာင္ကုန္းရိပ္သာအေနနဲ ့ဖြင့္လွစ္ဖူးတယ္လို ့ထင္ပါတယ္။
အဲဒီ ေကာ္တာသဂီ ၤလမ္းမႀကီးေပၚမွာTesco,Jusco ဆိုတဲ ့ကုန္တိုက္ႀကီးေတြကို
ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးတာနဲ ့မိနစ္အနည္းခန့္သြားျပီးေနာက္၊ခုံးတတားေအာက္မဆင္းသြားပဲ၊ ဘယ္ကပ္ေမာင္သြားျပီးး၊ ညာေကြ ့ေမာင္းသြားတာနဲ.. Desa CemerLang
(ေဒဆာခ်မလန္း)ဆိုတဲ ့ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုေတြ ့ရလိမ့္မယ္ ျမန္မာအကၡရာ” က“ လို့ပုံစံမ်ိဳးႀကီးမား
တဲ့ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ေအာက္ကို ျဖတ္သြားျပီး တစ္ကီလို မီတာေလာက္ေရာက္ရင္ ဘယ္ဘက္ကို ခ်ိဳးလိုက္ပါျပီးရင္တည့္တည့္ဆက္သြားတာနဲ ့Jalan Kenanga 4- အိမ္ရာစခန္းထဲမွာ
ဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ မိုးကုတ္ရိပ္သာေက်ာင္းကို ေရာက္ပါလိမ့္မယ္-

မ်ားျပးလွတဲ ့ျမန္မာျပည္ဖြား ညီအကိုေမာင္ႏွမ မ်ားစြာဟာ အနႏၱေမတၱာ အဖြဲ
့ကိုၾကုိဆို ပါလိမ့္မယ္ ။ရန္ကုန္မဟာဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ-စင္ကာပူဇယမဂၤလာ ဗုဒၶ၀ိဟာရ-ခု မေလးရွားဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ မိုးကုတ္ရိပ္သာမ်ားရဲ ့ နာယကခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာရာ
ဟုလာဟာ

သူတစ္ပါးတည္း ပါရမီရွင္မ်ားနဲ ့လက္တြဲျပီးသာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ေဆာင္လိုက္တဲ ့အခါ
ထင္ရွား တိုးတက္လာတာကို ေတြ ့ရပါတယ္-အတိတ္တစ္ခ်ိန္က အိမ္မက္မ်ား( ၁)-မွ-( ၇)ထိ) ဖတ္ၾကည့္ရင္လည္းတစ္စိပ္တစ္ေဒသ ေတြ ့ ့နိဳင္ပါတယ္၊

ယခု လြန္ခဲတဲ့တနဂၤေႏြေန(၂၅-၇-၂၀၁၀) ့မွာ ဆရာေတာ္ရဲ ့ေမြးေန ့ပြ ဲေတာ္မ်ားကို

၁။သီရိလကၤာနိဳင္ငံ ကိုလံဘို ျမိဳ ့မကုဋာရာမ ျမန္မာေက်ာင္းတိုက္-

၂။စင္ကာပူ ဇယမဂၤလာ ဗုဒၶ၀ိဟာရ ေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္

၃။ရန္ကုန္မဟာဇမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ ေက်ာင္းတိုက္-

၄။မေလးရွား ဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ ေက်ာင္းတိုက္-

၅။ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေတာင္ဒဂုံ ဓမၼ၀ိဟာရေက်ာင္းတိုက္ ္

၆။အိႏၵိယနိဳင္ငံPune University ႏွင့္

၇။ ဆရာေတာ္ဘုရား.၏။ ေမြးမိခင္ ေနထို္္င္ရာ၊ တာေမြ ၿမုိ ့နယ္၊ က်ုုိက္ကဆံလမ္း၊ ခ်မ္းေၿမ့ေဂဟာတုိ ့တြင္ တျပိဳင္နက္က်င္းပ ခဲ့ၾကပါတယ္။

Posted by အနႏၱေမတၱာ

အက်ဥ္းေထာင္ထဲက စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရွာပုံေတာ္...

2010-07-29T13:36:00.000+06:30

ျမန္မာ ႏုိင္ငံတြင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လမွ စတင္၍ အက်ဥ္းေထာင္ အတြင္း ၀ိပႆနာ တရားျပခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။ အင္းစိန္ေထာင္ အပါအ၀င္ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား အတြင္း တရားျပသမႈ အေျခအေန မ်ားကုိ ဧရာ၀တီ သတင္း ေထာက္ မင္းႏုိင္သူက ၀ိပႆနာ တရားျပ ဆရာႀကီး ဦးဂုိအင္ကာ၏သားျဖစ္သူ ဗႏၶဳလဦးေရႊကုိ ဆက္သြယ္ ေမး ျမန္းထားပါသည္။

ဗႏၶဳလဦးေရႊသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္လ်က္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တြင္းရွိ ဦးဂိုအင္ကာ၏ တရားစခန္းမ်ားကို စီစဥ္ၾကီးၾကပ္ေနသူ ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ - အိႏၵိယ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္း ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္သည္။

ဦးဂုိအင္ကာသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ မႏၱေလးၿမဳိ႕တြင္ဖြားျမင္ခဲ့ေသာ ဟိႏၵဴအမ်ဳိးသားျဖစ္သည္။ ေခါင္းကုိက္ေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္းေစရန္ ျမန္မာ၀ိပႆနာတရားျပဆရာႀကီး ဦးဘခင္ထံ ေရာက္ရွိခဲ့ရာမွအစျပဳ၍ လယ္တီ ၀ိပႆနာ တရားႏွင့္ ထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့သည္။

ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစုိးရ တက္လာၿပီးေနာက္ ဦးဂုိအင္ကာ၏ လုပ္ငန္းမ်ား ျပည္သူပုိင္ အသိမ္းခံရၿပီး ၄င္းသည္ အိႏိၵယႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္သြားခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၀ိပႆနာတရားကုိ ကုိယ္တုိင္လည္း ဆက္လက္ အားထုတ္ကာ အျခားအိႏၵိယႏုိင္ငံသား မ်ားကုိလည္း သင္ၾကားေပးရင္းျဖင့္ ကမၻာေက်ာ္ ၀ိပႆနာတရားျပ ဆရာႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။

အက်ဥ္းေထာင္တြင္း တရားျပမႈကုိ ဦးဂိုအင္ကာက ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံရွိ Jaipur ဆိုသည့္ အက်ဥ္းေထာင္၌ စတင္ခဲ့ၿပီး ယခုအခါ အေမရိကန္ ၊ နယူးဇီလန္ ၊ ၾသစေၾတးလ် စသည့္ ႏုိင္ငံတကာ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားတြင္ တရားစခန္းမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားသည္။

ေမး။ ။ျမန္မာႏုိင္ငံ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ တရားစခန္းဖြင့္လွစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကုိ သိခ်င္ပါတယ္။

ေျဖ။ ။ ပထမဆုံးေတာ့ ရန္ကုန္ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ တရားစျပတာ ၊ အခုဆုိရင္ ၂ ႏွစ္ရွိၿပီေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဆရာႀကီး ဦးဂုိအင္ကာ နည္းအတုိင္းေပါ့ေလ။ တလမွတႀကိမ္ လဆန္း (၁) ရက္ကေန (၁၁) ရက္ေန႔အထိ ဖြင့္လွစ္ေပးေနပါတယ္။

ေမး။ ။ တရားျပဆရာ ဘယ္ႏွစ္ဦးနဲ႔ တရားျပေပးေနတာပါလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ တရားျပဆရာ (၅၀) ေက်ာ္ရွိတယ္ ၊ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ပထမဆုံး တရားစျပေတာ့ ဆရာ (၄) ဦးနဲ႔ စျပတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ အသားက်သြားၿပီး ဘာျပႆနာမွလည္း မရွိဘူး ဆုိေတာ့ တရားျပဆရာ (၁) ဦးနဲ႔ပဲ ျပေတာ့တယ္။ (၂)လျခားတခါ အမ်ဳိးသမီးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္လည္း သီးသန္႔တရားစခန္းဖြင့္ေပးတယ္။ အခုဒီလအတြက္ အမ်ဳိးသမီးအက်ဥ္းသားသီးသန္႔ တရားစခန္း စေနပါၿပီ။

ေမး။ ။ အန္ကယ္လ္တုိ႔ (၁၀)ရက္တရားစခန္းမွာ သက္သတ္လြတ္စားရတယ္ဆုိေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း တရားစခန္းေတြမွာ စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ကုိ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြက စီစဥ္ေပးတာလား။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ရိပ္သာအဖြဲ႕ကပဲ စီစဥ္တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္တာကအစ အားလုံး ရိပ္သာအဖြဲ႕ကပဲ စီစဥ္ပါတယ္။ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္တာကအစ အားလုံးရိပ္သာရဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းအတုိင္းပဲ လုပ္တယ္။ ေကၽြးေမြးေရး အတြက္ ကလည္း အလွဴရွင္ေတြရွိ ပါတယ္။ ေထာင္က အစားအစာကုိ လက္မခံပါဘူး။ တရားပတ္တပတ္ဆုိရင္ (၉)သိန္း ေလာက္ ကုန္တယ္။

ေမး။ ။ အင္းစိန္ေထာင္တခုပဲ တရားစခန္းရွိတာလား။

ေျဖ။ ။ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္းစိန္ေထာင္ထဲက တရားစခန္း အမည္ကေတာ့ "ဓမၼဟိတသုခ ၀ိပႆနာရိပ္သာ"လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္ သာယာ၀တီေထာင္မွာလည္း တရားစခန္းျပေနပါတယ္။ သာယာ၀တီေထာင္ကေတာ့ ႏွစ္လတႀကိမ္ဖြင့္ေပးပါတယ္။ မႏၱေလးအုိးဘုိေထာင္မွာလည္း ဖြင့္ထားတယ္။

ေမး။ ။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြေရာ တရားအားထုတ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနရွိရဲ့လားခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ ရွိတယ္။ ရွိတယ္။ လာၾကပါတယ္။ တခါတေလ က်ေနာ္လည္း ေထာင္တြင္း တရားစခန္းကုိ ေရာက္တယ္ေလ။ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ သူတုိ႔ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကုိလည္း ေမးၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ့ အာေဘာ္ကေတာ့ ဒီမွာ အစားစာေကာင္းတယ္။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေနရတယ္။ အိမ္သာ ေရခ်ဳိးခန္းေတြ အျပည့္ အစုံရွိတယ္။ အဲဒါေတြ ၾကားၿပီး လာတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တရားပတ္ၿပီးလုိ႔ ေမးတဲ့အခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႕ေယာဂီ ေတြက ေျပာတယ္။ သူ ထမင္းဟင္းေကာင္းစားခ်င္လုိ႔ ဒီတရားစခန္းကုိလာတာ။ ဒီလာျဖစ္လုိ႔ တရားရသြားတယ္။ သူ႕ကုိေထာင္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္လုိက္တဲ့သူကုိေတာင္ ခြင့္လႊတ္တယ္။ အျပင္မွာသာဆုိရင္ သူ တရား ထုိင္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ ထြက္ဆုိခ်က္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ေမး။ ။ တုိက္ပိတ္ခံ အက်ဥ္းသားေတြေရာ တရားထုိင္ခြင့္ရပါသလား။

ေျဖ။ ။ အစုံပါပါတယ္။ ဘယ္သူမဆုိ သူတုိ႔ ခြင့္ျပဳတယ္။ ကုိယ္တုိင္က စိတ္ပါဖုိ႕ပဲလုိတယ္။ ႏွစ္ရွည္အက်ဥ္းသား ေတြလည္းပါတယ္။ ႏွစ္ရွည္အက်ဥ္းသားေတြထဲမွာ ဌာနဆုိင္ရာက လူေတြမ်ားတယ္။ က်ေနာ္ေတြ႕တဲ့ တေယာက္ဆုိရင္ သမ၀ါယမက။ သူက ေထာင္ဒဏ္ (၅၀၅) ႏွစ္က်ခံထားရတယ္။ သူ႕မွာ အမႈေပါင္း (၆၀) ေက်ာ္ရွိတယ္။ ေနာက္ ေသဒဏ္ထိထားသူေတြလည္း ပါတယ္။

ေမး။ ။ တရားစခန္း၀င္ခြင့္ရမယ့္ အက်ဥ္းသားေတြကုိ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြကပဲ ေရြးခ်ယ္တာလားခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ သူတုိ႔ဆီကုိ ေလွ်ာက္ရတယ္။ တရားစခန္း၀င္ခြင့္အတြက္ သူတုိ႔ကုိ ေလွ်ာက္ရတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ သူတုိ႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျပဳ တာပဲျဖစ္မယ္။ အဲဒီအပုိင္းအေသးစိတ္ကုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ မသိရဘူးေလ။

ေမး။ ။ တရားစခန္း၀င္ခြင့္ရဖုိ႔ အက်ဥ္းသားေတြက ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြကို ေလွ်ာက္ထားရတယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္ႏွစ္လေလာက္ ႀကဳိတင္ေလွ်ာက္ထားရတယ္လုိ႔ ၾကားမိပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ အဲဒီလုိ အေသးစိတ္ေတာ့ က်ေနာ္မသိဘူးဗ်။ တလတႀကိမ္ေတာ့ ပုံမွန္ အက်ဥ္းသား (၇၀) ၊ (၈၀) ကေတာ့ ရွိေနတာပါပဲ။အက်ဥ္းသားေယာဂီအေဟာင္းေတြက ေနာက္တရားပတ္ေတြမွာ ျပန္ထုိင္တာေတြလည္း ရွိတယ္။ တရားစခန္းစဖြင့္စကေတာ့ အျပင္ကေယာဂီေတြကုိ ေခၚရတာမ်ဳိးရွိတယ္။ ဒါကလည္း အျပင္က ေယာဂီေတြရဲ့ ေနပုံထုိင္ပုံကုိ အက်ဥ္းသားေယာဂီေတြ ေလ့လာႏုိင္ေအာင္ပါ။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ အက်ဥ္းသား ေယာဂီေဟာင္းေတြကပဲ ေယာဂီသစ္ေတြကုိ ေနနည္း ထုိင္နည္း ျပန္ျပေပးသြားၾကတာပါပဲ။

ေမး။ ။ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္တရားစခန္းကုိ ၂၀၀၈ ဇူလုိင္ကစခဲ့တာဆုိေတာ့ ခုဆုိ ၂ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ ေထာင္တြင္းတရားစခန္းေတြကို လစဥ္ဖြင့္ႏုိင္ခဲ့ရဲ့လားဗ်။ အာဏာပုိင္ေတြဘက္က ရပ္ဆုိင္း ခုိင္းတာမ်ဳိး ရွိခဲ့ေသးလား။

ေျဖ။ ။ ပ်က္တဲ့လ တခါမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေတာက္ေလွ်ာက္ တရားျပေပးေနတာပါပဲ။ ေထာင္ပုိင္ကလည္း ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေပးပါတယ္။ ေအာက္ၾကမ္းျပင္ ပါေကးခင္းေပးတာတုိ႔ ၊ ခုတင္ေတြလည္း ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေပးပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း တေခါက္သြားရင္တခု အသစ္ေတြ႕ရတာပဲ။ အက်ဥ္းသားေယာဂီေတြက လွဴတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေထာင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ ျပဳျပင္ေပးပါတယ္။ သာယာ၀တီေထာင္လည္း ဒီလုိပဲ။ မႏၱေလးေထာင္ထဲေတာ့ က်ေနာ္ မေရာက္ဖူးေသးဘူး။ အခု မုံရြာေထာင္မွာ တရားစခန္းသစ္ဖြင့္ႏုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေဆာက္အဦးေတာ့ မရေသးဘူး။ သူတုိ႔ လုပ္ေတာ့လုပ္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ တရားစခန္းက သူ႕ပရ၀ုဏ္နဲ႔သူ ရွိေနရတာ။ တျခားသူေတြ ျဖတ္သန္းသြားလာျခင္း မျပဳရဘူး။

ေမး။ ။ က်ေနာ္ၾကားမိတာကေတာ့ အန္ကယ္လ္တုိ႔အေနနဲ႔ ေထာင္တြင္းတရားစခန္းေတြ ဖြင့္ႏုိင္ဖုိ႔ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ေတြ ကတည္းက အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ညွိတယ္ မရခဲ့ဘူး။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္က်မွ ရတယ္လုိ႔ သိထားရ ပါတယ္။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ႀကဳိးစားေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ေတြ မတုိင္မီကတည္းကပါ။ အခုမွပဲ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးတုိ႔ ဘာတုိ႔က စိတ္၀င္စားလုိ႔ ေနမွာေပါ့ေလ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ခြင့္ျပဳတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဆရာႀကီး ဦးဂုိအင္ကာရဲ့ ႏုိင္ငံတကာက ေထာင္ေတြမွာ တရားျပတဲ့ ဗြီဒီယုိတိပ္ေခြေတြ လူႀကီးေတြဆီကုိ တင္ျပတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ဦးလက္ထက္ေရာက္မွပဲ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ သူလည္း အထက္ကုိ ဆက္တင္ျပ ရတာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ေလ။

ေမး။ ။ အဲဒါဆုိ ေနာက္ထပ္ အျခားေထာင္ေတြမွာလည္း တရားစခန္းဖြင့္ႏုိင္မယ့္ အေျခအေနရွိတယ္ေပါ့။

ေျဖ။ ။ ထပ္ၿပီး တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔မွာကလည္း တရားျပဆရာ အခက္အခဲေလး နည္းနည္းရွိပါတယ္။ အျပင္တရား စခန္းေတြကလည္း တႏုိင္ငံလုံးမွာ ရိပ္သာ (၂၀) ေက်ာ္ရွိေနေသးတာကုိး။ အာဏာပုိင္ေတြ ဘက္ကေတာ့ ဒီမွာရွိတဲ့ ေထာင္ (၄၂) ခုစလုံးမွာ လုပ္ေပးေစခ်င္ေနတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မုံရြာေထာင္မွာ ရိပ္သာသစ္ဖြင့္ဖုိ႔ လုပ္ေနပါတယ္။

[ ဧရာ၀တီ - မွ ကူးယူးေဖာ္ျပပါသည္။]

ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ႏွင့္ M.B.B.S

2010-07-29T13:35:00.000+06:30

တစ္ေန႔သ၌ အကၽြႏု္ပ္ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္၊ ကပၸိယတစ္ေယာက္၏ ရိွသင့္ရွိထိုက္ေသာ စတိုင္လ္ အျပည့္ျဖင့္၊ ဘဂၤလားပင္လယ္ျပင္ကို ဗဟုိျပဳျပီးခုပ္ေမာင္းလာေသာ မလိခ အျပန္ေရယာဥ္ေပၚတြင္ အခန္႕သား စီးနင္းလုိက္ပါလာေလေတာ့၏၊ အကၽြႏု္ပ္သည္ကား အလြန္အင္မတန္မွ လူကဲခပ္ေတာ္သူျဖစ္သည္အားေလ်ွာ္စြာ၊ ေဘးဘီးဝဲယာကုိ အကဲခပ္လ်ွက္၊ ေနမိေလေတာ့၏။
ထိုအထည့္တြင္ အကၽြႏ္ုပ္ စိတ္အဝင္စားဆုံးမွာကား၊
မလွန္းမကမ္းတြင္ ရွိေသာ သစ္သာ ေသတၱာၾကီးတစ္လုံးျဖစ္ေလ၏၊ ထုိေသတၱာၾကီၤးေဘးတြင္လည္း ပုတ္သင္ညိဳကို ဥညွစ္ထားေသာ ပုံစံျဖင့္၊ လူတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနေသး၏၊ မည္သို႔မွ် ေသာတၱာနဲ ့လူ ပနံမသင့္လွ ဟုလည္း ေကာက္ခ်က္ခ်မိလိုက္ေသး၏၊

ေသာတၱာၾကီ္းတြင္ ေရးထားေသာစာမွာကား၊ M B B S ဟုျဖစ္ေလ၏၊ သို႔ေသာ္လည္း ၄င္းေသတၱာေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာလူသည္ M B B S မဆိုထားဖိ၊ သူငယ္တန္းၾကီ္းကိုေတာင္ အမွတ္ေကာင္းခဲ့ပုံမေပၚေပ၊ ထိုထက္စိတ္ဝင္းစားဖုိ႔ေကာင္းသည္မွားကား။
၄င္းေသတၱာၾကီး၏ အျခားတစ္ဖက္တြင္ထုိင္ေနေသာ ေကာင္မေလးသုံးေယာက္၏ တီးတုိးေဝဖန္ေနေသာ အသံ ျဖစ္ေလသည္။

သူတို႔ေျပာေနေသာ စကားမ်ားထဲတြင္၊ ဤသေဘၤာေပၚ၌ ျမိဳ႕နယ္ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ပါလာေၾကာင္း ႏွင့္ သူတို႔ေရွ႕က တင္ထားေသာ ေသတၱာၾကီးမွာ ၄င္းဆရာဝန္၏၊ ေသာတၱာသာျဖစ္ႏွုိင္ေၾကာင္း စသည္စသည္၊ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္ေလ၏။
အကၽြႏု္ပ္သည္လည္း အရာရာကို သေဘာေပါက္သြားျပီးျဖစ္ရကာ၊ မိမိ၏ ခရီၤးစဥ္ကုိသာ ေတြးေနမိေလေတာ့၏။

မ်ားမၾကာမီ မိမိတို႔သြားလုိရာ မာန္ေအာင္သေဘၤာဆိပ္သို ႔ ေရာက္ခဲ့ေလ ေတာ့၏။ ကမ္းေပၚတြင္ မိမိႏွင့္သိသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္မ်ား ရွိေလမလားဟု၊ ၾကည့္မိရာ၊ အရာရွိၾကီးငယ္တို႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရွိရသျဖင့္၊ သေဘၤာေပၚတြင္ ပါလာေသာ၊ ဆရာဝန္ကို လာေရာက္ၾကိ္ဳဆိုေနသူမ်ားသာ ျဖစ္မည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကား၊ ဘာမွဂရုမစိုက္ဟူေသာ စတိုင္လ္ျဖင့္ပင္၊ ကမ္းေပၚသုိ႔ တက္လုိက္ေလ၏။

ကမ္းေပၚသို႔အေရာက္တြင္ကား၊ သေဘၤာေပၚတြင္ေတြ ့ျမင္ခဲ့ရေသာ၊ ပုတ္သင္ညိဳကို ဥညွစ္ထားသကဲ့သို႔ ပိန္ရွည္ရွည္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္၊ အရာရွိငယ္တစ္ဦး အၾကီ္းအက်ယ္ျပႆနာ တက္ေနသည္ကို မထင္မွတ္ပဲ ေတြ ့လုိက္ရသျဖင့္၊ စုံေထာက္တစ္ေယာက္၏ အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ အလ်ွင္အျမန္သြားေရာက္ စပ္စုမိေလေတာ့၏၊

အေၾကာင္းစုံကုိ သိရသည္မွားကား၊ သေဘၤာေပၚတြင္ ေတြ ့ခဲ့ရေသာ ပိန္ရွည္ရွည္လူသည္ အရာရွိငယ္၏ ပခုံးေပၚတြင္ ထမ္းထားေသာ M B B S စားတမ္းပါ သစ္သားေသာတၱာ ၾကီ္းအား သူ႕ေသာတၱာဟုဆုိကာ အတင္းလုယက္ေနသည့္ ျပႆနာျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလေတာ့၏၊

အကၽြႏ္ုပ္သည္ ျပႆနာ၏ အေျခခံအေၾကာင္းတရားမ်ားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္လုိက္ေသာ္အခါ၊ ၄င္း M B B S ဟူေသာစားေၾကာင္းသည္ကား၊ သေဘၤာေပၚတြင္ ပါလာေသာ၊ ဆရာဝန္၏ M B B S မဟုတ္ပဲ၊ ေမာင္ဘိုဘုိစိန္ ေခၚ (ပုတ္သင္ညိဳကို ဥညွစ္ထားေသာ ပုံစံရွိေသာ) ပိ္န္ရွည္ရွည္လူ၏ M B B S ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရေလေတာ့၏။

ျပႆာနာမ်ား အကုန္ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သြားေသာအခါ၊ အကၽြႏ္ုပ္သည္ ဆိုက္ကယ္တစ္စီၤးကို လက္ယတ္ေခၚလ်ွက္ သြားလုိရားဖက္ကို ဦ္းတည္လိုက္ေလေတာ့၏၊ ဆိုင္ကယ္ေပၚတြင္ထိုင္ရင္းႏွင့္၊ ကိုယ့္ကုိကုိယ့္ စဥ္းစားေနမိသည္မွားကား၊ ငါ လူကဲခပ္ မဆိုးေသးပါဘူး ဟူ၍ ျဖစ္ေလ၏။

လာအားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..

ဘာသာေရး ျပႆနာ ( ၂ )

2010-07-29T13:33:00.000+06:30

( အမရပူရျမိဳ႔ မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေျဖသည္ )

(ေမး) အရွင္ဘုရား အလွဴဒါနေၾကာင့္ အက်ိဳးေပးရာ၌ လွဴဖြယ္၀တၳဳ၏ တန္ဖိုး၊
အလွဴပြဲ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈ၊
အလွဴခံပုဂၢိဳလ္အတြက္ အလွဴပစၥည္း၏ အသံုး၀င္မႈ၊
လွဴဒါန္းသူ ဒါနရွင္၏ေစတနာ, အစရွိသည္တို႔တြင္ မည္သည့္အေပၚတြင္ မူတည္၍ အက်ိဳးေပးပါသနည္း။

(ေျဖ)
ဒါနရွင္၏ ေစတနာအေပၚ၌ မူတည္၍ အက်ိဳးေပးပါသည္။ သို႔ေသာ္ လွဴဖြယ္၀တၳဳ စသည္တို႔သည္လည္း အေထာက္အကူ ျပဳၾကပါေသး၏။

အက်ယ္ျပပါဦးမည္။
သတၱ၀ါတို႔၏ စိတ္အစဥ္သည္ ျမစ္ေရအယဥ္စီးေနသကဲ့သို႔ တခုျပီးတခု ပ်က္ကာျဖစ္ကာ တစဥ္တတန္းႀကီး ျဖစ္ပ်က္ေန၏။ ထိုစိတ္အစဥ္တြင္ ေစတနာ-ဟုေခၚရေသာ တရားတမ်ိဳးလည္း ပါ၀င္၏။ ေစတနာ-ဟူေသာ ပါဠိစကားသည္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးေသာတရား-ဟု အနက္ထြက္၏။ သတၱ၀ါမ်ား၏ စိတ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္အခါ ကဲ့သို႔ မထင္မရွား အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ စိတ္မ်ား၌ ေစတနာပါေသာ္လည္း ထိုေစတနာ၏ လႈံ႔ေဆာ္အားသည္ မထင္မရွားပင္ ျဖစ္၍ သူ၏သတၱိသည္လည္း ခႏၶာအစဥ္၌ မက်န္ရစ္ပါ။

( ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ ေစတနာ)
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ စေသာ အျပစ္ကင္း၍ သန္႔ရွင္းေသာစိတ္ကို ကုသိုလ္စိတ္ဟုေခၚ၏။
ေလာဘ၊ ေဒါသ စေသာ အျပစ္မကင္း၍ မသန္႔ရွင္းေသာ စိတ္ကို အကုသိုလ္စိတ္ဟု ေခၚ၏။ ထိုစိတ္တို႔၌ ေစတနာ၏ လႈံ႔ေဆာ္မႈအားလည္း အထင္အရွားပါ၀င္၏။ ေစတနာ၏ လႈံ႔ေဆာ္မႈအင္အား ေကာင္း-မေကာင္း လိုက္၍ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္စိတ္လည္း ႀကီးက်ယ္ မႀကီးက်ယ္ ကြဲျပား၏။ လႈံ႔ေဆာ္-ဟူသည္ ေစတနာက အတူျဖစ္ဖက္ စိတ္ေစတသိက္တို႔ကို ဆိုင္ရာအလုပ္၌ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္ၾကေအာင္ ႏႈိးေဆာ္ေပးျခင္း တည္း။(အသင္းတခု၌ အက်ိဳးေဆာင္ အတြင္းေရးမွဴး၏ အလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္)။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေစတနာကိုသာ ကမၼ (အမႈသည္) ဟု နာမည္တပ္၍ ေစတနာကို ကံတရားဟု ေခၚစမွတ္ျပဳၾက ရသည္။ (ေစတနာဟံ ဘိကၡေ၀ ကမၼံ ၀ဒါမိ၊ ေစတယိတြာ ကမၼံ ကေရာဟိ ကာေယန ၀ါစာယ မနသာ-ဘိကၡဳတို႔ ေစတနာကို ကံဟူ၍ ေဟာေတာ္မူ၏။) ေစတနာျဖင့္ ေစ့ေဆာ္၍ (လႈံ႔ေဆာ္၍) ကိုယ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ႏႈတ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္သက္သက္ျဖင့္ ျဖစ္ေစ ကံကိုျပဳရသည္။
(အဂၤုတၱိဳရ္ ဆကၠနိပါတ္၊ ဒုတိယပဏၰာသက၊ မဟာ၀ဂ္၊ နိေဗၺဓိကသုတ္ ပါဠိေတာ္)

( သတၱိ၏ အက်ိဳး )
ထိုျပခဲ့ေသာ ေစတနာကံသည္ (ရုပ္၊ နာမ္ ထံုးစံအတိုင္း) ျဖစ္ျပီး၍ ပ်က္စီးရေသာ္လည္း သူ၏သတၱိကိုကား ခႏၶာအစဥ္၌ ခ်န္ထားခဲ့၏။ ထိုသတၱိသည္ အက်ိဳးေပး၏။ မိဘကိုျဖစ္ေစ၊ ရဟႏၲာကိုျဖစ္ေစ သတ္ေသာ အကုသိုလ္ေစတနာကံ၏ ကမၼသတၱိသည္ ေနာက္ဘ၀၌ အ၀ီစိက်ေလာက္ေအာင္ အက်ိဳးေပး၏။ အျခားေသာ အကုသုိလ္ေစတနာတို႔တြင္ တခ်ိဳ႔ေစတနာ၏ ကမၼသတၱိသည္ ဘ၀အတိအက်မဟုတ္ဘဲ သင့္ေတာ္ေသာဘ၀၌ ကာလ ဂတိ ဥပဓိ ပေယာဂ မေကာင္းမႈကိုလိုက္၍ ထိုက္သလို မေကာင္းက်ိဳးကိုေပး၏။

ကုသိုလ္ေစတနာတို႔တြင္ မဂ္ကုသိုလ္ ေစတနာ၏သတၱိသည္ မိမိျဖစ္ျပီး၍ ခ်ဳပ္ျပီးေနာက္ တဆက္တည္း ဖိုလ္အက်ိဳးကို ေပး၏။
စ်ာန္ေစတနာ၏ သတၱိသည္ ေနာက္ဘ၀၌ ျဗဟၼာ့ဘံု၌ ျဗဟၼာျဖစ္ေအာင္ အက်ိဳးေပး၏။
အျခားေသာ ကုသိုလ္ေစတနာ၏ သတၱိမ်ားကား သင့္ေတာ္ရာဘ၀၌ ကာလ ဂတိ ဥပဓိ ပေယာဂ လိုက္၍ အက်ိဳးေပးသည္။
(ကာလ ဂတိ ဥပဓိ ပေယာဂ အေၾကာင္းကို ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ၌ အက်ယ္ျပခဲ့ျပီ)။

(အက်ိဳးေပးမည့္ကံ ေပၚလာပံု)
သတၱ၀ါတေယာက္၏ ခႏၶာအစဥ္၌ ဤဘ၀၊ ေရွးဘ၀တို႔၀ယ္ ျပဳခဲ့သမွ်ေသာ ကုသိုလ္ျဖစ္ေစ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစ ကမၼသတၱိအမ်ားအျပားပါရွိ၏။ ေသခါနီးေသာအခါ၀ယ္ အက်ိဳးေပးခြင့္သာေသာကံသည္ (သို႔မဟုတ္ ထိုကံျပဳစဥ္က ပါ၀င္ခဲ့ေသာ အရာ၀တၳဳသည္) အိပ္မက္မက္သကဲ့သို႔ စိတ္အစဥ္မွာ ေပၚထင္လာ၏။ ယခု ေလာေလာဆယ္ ျပဳေနရသကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႔ စိတ္ထဲ၌ ထင္ေနခိုက္၀ယ္ စုတိစိတ္က်၍ ေနာက္ဘ၀ ပဋိသေႏၶစိတ္ အသစ္တဆက္တည္း ျဖစ္၏။ ထိုပဋိသေႏၶစိတ္သည္ ထိုေသခါ နီး၌ထင္ေသာ ကံေၾကာင့္ ျဖစ္ရေသာ အက်ိဳးပင္တည္း။

တခ်ိဳ႔၌ကား ေသခါနီး၀ယ္ ေနာက္ဘ၀၌ ေတြ႔ႀကံဳရေတာ့မည့္ အာရံုမ်ား စိတ္အစဥ္မွာ ထင္ေပၚလာ၏။ ထိုသို႔ထင္လာေသာအခါ အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးခြင့္သာ၍ ငရဲအာရံုမ်ား ထင္လာသူမွာ ေသခါနီး၌ အလြန္ေၾကာက္ရြံ႔ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ဆူပူျမည္တမ္း၍ ေနတတ္၏။ ကုသိုလ္ကံအက်ိဳးေပးခြင့္သာ၍ ေကာင္းေသာဘ၀မွ ေကာင္းေသာအာရံုမ်ား ထင္လာသူမွာ ၾကည္လင္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ျပံဳးရႊင္ေသာ အမူအရာကို ျပတတ္ေလသည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ ယခုဘ၀၌ အေတာ္ၾကာေသာကာလကျဖစ္ေစ၊ ေရွးေရွးဘ၀တို႔ကျဖစ္ေစ ျပဳခဲ့ေသာ ကံပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အက်ိဳးေပးခါနီး၌ အသစ္ျပဳရသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ရာ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳး ဘ၀အသစ္တမ်ိဳးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ၾကေပသည္။

( ပ၀တၱိအက်ိဳး )
ပဋိသေႏၶစိတ္ျဖစ္ျပီးေနာက္ တဘ၀လံုး ကာလကို ပ၀တၱိအခါဟု ေခၚ၏။ ပဋိသေႏၶအသစ္ကို ျဖစ္ေစျပီးေနာက္ ထိုကံျဖစ္ေစ၊ အျခားကံျဖစ္ေစ၊ ေရာက္ရာဘ၀၌ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးကို ေပးႏိုင္ၾက၏။ ထိုသို႔ေပးရာ၌ ဂတိဟုေခၚအပ္ေသာ ဘ၀၊ မိမိျဖစ္ရာ အခ်ိန္ကာလ၊ ရုပ္အဆင္းဟူေသာ ဥပဓိ၊ ျပဳလုပ္ေျပာဆိုအပ္ေသာ ပေယာဂတို႔ကိုလိုက္၍ ထိုက္သလို အက်ိဳးေပးၾကသည္။ ဂတိစသည္ မေကာင္းလွ်င္ အကုသိုလ္ကံတို႔ အက်ိဳးေပးခြင့္ရၾက၏။ ဤသို႔ စသည္ျဖင့္ သိဖြယ္ေတြမွာ အလြန္က်ယ္၀န္းမ်ားျပားေသာေၾကာင့္ ခ်န္ထားရပါေတာ့မည္။ လိုရင္းအခ်ဳပ္မွာ-ကုသိုလ္ရွင္၏ ေစတနာေပၚမွာမူတည္၍ (ေစတနာထက္လွ်င္ ထက္သလို၊ ေစတနာည႔ံလွ်င္ ညံ႔သလို) အက်ိဳးေပးသည္-ဟု ဆိုလိုပါသည္။

( လွဴဖြယ္၀တၳဳ၏ တန္ဖိုး)
ေစတနာက အက်ိဳးေပးရာ၌ လွဴဖြယ္၀တၳဳသည္ (ေစတနာ၏အာရံုအျဖစ္ျဖင့္) အေထာက္အကူျပဳ၏။ မိမိ၏ေစတနာကို မိမိစဥ္းစားလွ်င္ ညံ႔ေသာလွဴဖြယ္၀တၳဳကို ၾကည့္ရေသာအခါ ၀မ္းသာအားရ မရွိေၾကာင္း၊ ေကာင္းေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ၾကည့္ရေသာအခါ ၀မ္းသာအားရ ရွိေၾကာင္း သိသာ၏။ ဒါနျပဳ႐ာ၌ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျပဳရေသာ ဒါနေစတနာသည္ ထက္သန္ေသာ ေစတနာျဖစ္ရကား အက်ိဳးေပးေသာ အခါလည္း ထက္ထက္သန္းသန္း အက်ိဳးေပးလိမ့္မည္သာ။

(ဓမၼိယလဒၶအလွဴ)
(ဓမၼိယ-တရားႏွင့္ေလ်ာ္စြာ+လဒၶ-ရအပ္ေသာပစၥည္း) တရားသျဖင့္ ရွာေဖြ၍ရအပ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာကို ဓမၼိယလဒၶ-ပစၥည္းဟုေခၚ၏။ ထို၀တၳဳပစၥည္း၏ ဓမၼိယလဒၶပစၥည္းျဖစ္ဖို႔ရာလည္း အေရးႀကီးျပန္၏။ မတရား ရွာေဖြ၍ ရအပ္ေသာ (အဓမၼိယလဒၶ) ပစၥည္းအလွဴထက္ ဓမၼိယလဒၶပစၥည္းကို လွဴျခင္းက သာ၍ အက်ိဳးႀကီး၏။ ဤစကားကိုေထာက္၍ လွဴဖြယ္၀တၳဳက ေစတနာကို အေထာက္အကူျပဳႏိုင္ေၾကာင္း သိသာေပသည္။

( ဇာတ္ေတာ္ )
အစိုးရသူ (မ်က္ႏွာႀကီးသူေပါင္း) တသိန္းသည္ သူတပါးကို ညႇဥ္းဆဲႏွိပ္စက္ မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္ အခြန္ဘ႑ာ ပစၥည္းဥစၥာကို မတရားစုေဆာင္း၍ ကိုယ္စီကိုယ္င တသိန္းကုန္ေပးလွဴၾကသည္ဟု ဆိုၾကစို႔။ မတရားပစၥည္း ရွာေသာ ထိုလူေပါင္းတသိန္း၏ စုေဆာင္းထားေသာ ထိုအလွဴႀကီးသည္ တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးသူ ဆင္းရဲသား လူတေယာက္၏ သာမန္ဒါနကိုေထာက္ေသာ္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ေျခာက္စိတ္စိတ္၍ တစိတ္ေလာက္မွ် အဖိုးမတန္ပါ။

(အလွဴပြဲ၏ ႀကီးက်ယ္မႈ)
အလွဴဒါနျပဳ႐ာ၌ အလွဴပြဲ၏ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈကလည္း ေစတနာထက္သန္ဖို႔ရန္ အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေအာင္ ဆင္ျပင္ရာ၌ ရည္ရြယ္ခ်က္ သန္႔ရွင္း-မသန္႔ရွင္းကိုကား စိစစ္ဖို႔ လိုပါေသးသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ သန္႔ရွင္းမွ ေစတနာကို အေထာက္အကူျပဳ၍ ရည္ရြယ္ခ်က္ မသန္႔ရွင္းလွ်င္ ဒါနေစတနာကိုပင္ အေႏွာက္အယွက္ ျပဳႏိုင္ပါေသး၏။
ရွင္းျပဦးမည္။
ေ၀ႆႏၲရာမင္းသည္ အလွဴရံုႀကီးမ်ားကို ၆-ဌာနေဆာက္လုပ္၍ တေန႔လွ်င္ ၆-သိန္းမွ် အကုန္ခံကာ ႀကီးက်ယ္ေသာ ဒါနကိုျပဳ၏။ ေရွးေရွးသူေတာ္ေကာင္းမ်ားလည္း ထိုကဲ့သို႔ျပဳၾက၏။ ထိုဒါနတို႔၏ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား မႈသည္ ဂုဏ္ပကာသနအတြက္ မဟုတ္။ အခ်ီးမြမ္းခံလို၍လည္း မဟုတ္။ ဘ၀စည္းစိမ္ကို လိုလား၍လည္းမဟုတ္၊ ဆင္းရဲသူဆင္းရဲသား အမ်ားအျပားကို စားၾကေစလို၊ ေသာက္ၾကေစလိုေသာ ေမတၱာကရုဏာႏွင့္ စားေသာက္ၾကသည္ကို ၀မ္းေျမာက္ေသာ မုဒိတာအရင္းခံပါေသာ ႀကီးက်ယ္ျခင္းသာျဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႔ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားမႈကား ဒါနေစတနာကို မ်ားစြာအေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါသည္။

( အေထာက္အကူ မျပဳႏိုင္ေသာ ခမ္းနားမႈ )
သူတပါးႏွင့္ ျပိဳင္ဆိုင္လိုေသာ၊ အႏိုင္ယူလိုေသာ၊ အခ်ီးမြမ္းခံလိုေသာ၊ မိမိကို အလွဴရွင္ဟု ထင္ရွားျပလ်က္ ၀ါၾကြားလိုေသာ၊ ေနာက္ေနာက္ကာလ၌ ဘ၀စည္းစိမ္ကို ေတာင့္တေသာ အကုသိုလ္ တဏွာရာဂ မာနတို႔ကို အရင္းခံ၍ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ၊ လွပထည္၀ါေသာ အလွဴမ႑ပ္ႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ျပီးလွ်င္ မပင့္လွ်င္ မေကာင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္မ်ားကို တင္ႀကိဳပင့္ေလွ်ာက္ကာ မ်က္ႏွာႀကီးတို႔ကိုသာဖိတ္၍ (သူတို႔အိမ္၌လည္း စားေလ့ရွိေသာ) စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကို ေကၽြးေမြးျခင္းမရွိ ဆင္းရဲသားမ်ားကိုကား လားလားမွ် အနားသို႔ မသီေစလိုျခင္း၊ ထိုေကၽြးေမြးခိုက္၌လည္း တီး၀ိုင္းမွ တျငိမ့္ျငိမ့္တီးကာ တဏွာရာဂျဖင့္ စားၾက ေသာက္ၾကျခင္း၊ အလွဴရွင္ကလည္း ႏႈတ္ဆက္ရ၊ ေလာကြတ္လုပ္ရႏွင့္ ဗ်ာပါရမ်ားေနရျခင္း၊ အလွဴပြဲ ျပီးခါနီးမွ ကပ်ာကယာ ေရစက္ခ်၍ လွဴဒါန္းရျခင္းတို႔ျဖင့္ ျခယ္လွယ္ထားေသာ ဒါန၏ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားျခင္း၌ သန္႔ရွင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္နည္းပါးရကား အႏွစ္ပါေသာ ေစတနာေကာင္းကေလးကိုပင္ အေတာ္ေကာင္းေသာ ဉာဏ္စကၡဳမွန္ေျပာင္းျဖင့္ ရွာႏိုင္မွ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

( အပိုပစၥည္း၏ အသံုး၀င္မႈ )
အသံုးမက်၍ ပိုလွ်ံေနေသာ အလွဴပစၥည္းမ်ားကို လွဴျခင္းထက္ အသံုး၀င္ေသာ ပစၥည္းကို လွဴျခင္းက သာ၍ ေစတနာကို အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္၏။
ရွင္းပါဦးမည္=အသံုးမ၀င္ဘဲ ပိုလွ်ံေနေသာ ပစၥည္းသည္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မွာ အက်ိဳးမမ်ားပါ။ အသံုး၀င္ေသာ ပစၥၫ္း (၀ိနည္းတရားေတာ္ႏွင့္လည္း ေလ်ာ္ေသာပစၥည္း)ကား အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မွာ အက်ိဳးမ်ားပါသည္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မွာ အက်ိဳးမ်ားေၾကာင္း သိရလွ်င္ အလွဴရွင္မွာလည္း ကုသိုလ္ေစတနာ ပို၍ ထက္သန္လာႏိုင္ ပါသည္။ (တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အဘယ္ပုဂၢိဳလ္၌ လွဴရပါမည္နည္း-ဟု ေမးလာလွ်င္ သင္တို႔၏ အလွဴပစၥည္းကို အသံုး၀င္မည့္ေနရာ၊ ေက်ာင္း စသည္ျဖစ္လွ်င္ ပ်က္စီးေသာအခါ ျပင္ဆင္မည့္ေနရာ၊ ၾကာရွည္တည္တံ႔မည့္ ေနရာ၌ လွဴၾကေလာ့-ဟု ေျပာႏိုင္သည္။)
(၀ိနည္းပါဠိေတာ္၊ နိႆဂၢိယပါစိတ္၊ ပတၱ၀ဂ္ ဒသမသိကၡာပုဒ္)

မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုအခါ မ်ားစြာေသာ အလွဴႀကီးတို႔၌ တေယာက္ကလွဴျပီးေသာ သကၤန္း၊ သပိတ္၊ ထီး၊ ဖိနပ္၊ ခုတင္၊ ျခင္ေထာင္ စသည္ကို ထပ္၍လွဴၾက၏။ ကထိန္မ်ား၌လည္း ထိုပစၥည္းမ်ားအျပင္ နာရီ၊ ေကာ္ေဇာ၊ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး၊ စေသာ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ပစၥည္းမ်ားကို (ျပင္ဆင္၍လွေအာင္) လွဴၾက၏။ ထိုအလွဴႀကီးမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ အခြန္ဆက္ရေသာ ကုန္က်စရိတ္ေတြ မနည္းလွေခ်။ ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ၌လည္း ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ကို အေထာက္အကူ မျပဳႏိုင္ရံုသာမက ေ၀ငွစရာ တပည့္ပရိသတ္မရွိေသာေက်ာင္းမွာ သိမ္းဆည္း ရေသာအလုပ္တာ၀န္သာ ပိုလာ၏။ တခ်ိဳ႔ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ထိုပစၥည္းမ်ားကို မအပ္ဆံုးေသာ ေငြအျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ စီမံၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ျဖစ္ပံုကို စဥ္းစားကာ အလွဴဒါနႏွင့္စပ္၍ မွတ္ဖြယ္မ်ားကို အနာဂတ္ သာသနာေရးက်မ္း၌လည္း ျပခဲ့ျပီးပါျပီ။

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၉-ခု ေမလ)

အႏွိဳင္းမဲ့အရိပ္ႏွင့္အႏွဳိင္းမဲ့ခ်မ္းသာ

2010-07-29T13:32:00.000+06:30

သစ္ပင္အရိပ္ ေဆြမ်ိဳးရိပ္ႏွင္႔
မိရိပ္ဘရိပ္ ဆရာရိပ္ထက္
မင္းရိပ္သည္သာဆင့္ဆင့္သာ၏။
ထိုမွတစ္ျဖာ ျမတ္စြာေဟာၾကား
တရားဆာဟာ အရိပ္မွာကား
လြန္စြာေအးျမ ခ်မ္းသာရ၍
မီွၾကခိုသူ မ်ားဗိုလ္လူတို႔
အပူခပ္သိမ္း ပ,ေပ်ာက္ျငိမ္း၏။
အလြန္ပူျပင္းတဲ့ ေႏြရာသီကာလ လြင္တီးေခါင္အရပ္မွာ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္လွ်က္ ခရီးသြားလာေန
သူတစ္ေယာက္ဟာ သူရိန္ေနမင္းရဲ႕ အပူဒဏ္ကို အကာအကြယ္ေပးေစႏဳွိင္တဲ့ စိမ္းလန္းစိုေျပတဲ့သစ္တစ္
ပင္ေအာက္သို ့ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ ေအးျမတဲ့ သစ္တစ္ပင္ရဲ႕အရိပ္ဟာ အဲဒီသူအတြက္ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမႈ
ကုိရွိေစပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သစ္ပင္ရဲ႕အရိပ္ဟာ အျမဲထာဝရေအးျမမူကိုေတာ႔ မေပးစြမ္းႏွိဳင္ပါ။ အခ်ိဳ႕ေသာ
ေဆြမ်ိဳးေတြဟာ အျခားတစိမ္းသူူေတြထက္ ကိုယ္ ့အေပၚမွာခ်စ္ခင္တတ္ၾကပါတယ္။မေကာင္းမူလုပ္ေနတာ
ကိုေတြ႔ရင္ေတာင္ ေနာက္ထပ္မလုပ္မိေအာင္ ေျပာဆိုတားျမစ္တတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္လုိ႔လမ္းမွားသုိ႔
ေရာက္ေနခဲ့ရင္လမ္းမွန္သို ့ေရာက္ေအာင္ ေျပာဆုိဆုံးမပို ့ေဆာင္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ မိဘမ်ားပမာေစာင့္
ေရွာက္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ေဆြမ်ိဳးတို႔ရဲ႕အရိပ္ဟာ သစ္ပင္ရိပ္ထက္ ပို၍ေအးျမပါတယ္။ မိဘေတြ
ဟာသားသမီးမ်ားအေပၚမွာ ျဗဟၼာၾကီးေတြလုိ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဆုိတဲ့ ျဗဟၼာစိုရ္တရား
ေလးပါးနဲ႔အညီေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ ဖဝါးလက္ႏွစ္လံုး ပခံုးလက္ႏွစ္သစ္ လူလားမေျမာက္ငယ္စဥ္ကာ
လကပင္ ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေကၽြးယုယေပးၾကပါတယ္။မသိတာကိုသိေအာင္ မလိမၼာတာက ိုလိမမၼာေအာင္ပန္းပုဆ
ရာမ်ားကဲ့သို႔ ျပဳျပင္ေပးၾကျပီး သြန္သြင္ျပသ ဆိုဆံုးမတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင္႔ လက္ဦးဆရာလည္းျဖစ္ပါ
တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ သြန္သင္မူအရိပ္အာဝါသ ေအာက္မွာ ၾကီးျပင္းလာၾကတဲ့ သားသၼီးေတြဟာလိမၼာယဥ္
ေက်းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမူကိုရရွိၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္မိဘတို႔ရဲ႕အရိပ္ဟာ ေဆြမ်ိဳးတို႔ရဲ႕အရိပ္ထက္ သားသၼီး
ေတြအဖို႔ ပို၍ေအးခ်မ္းသာယာပါတယ္။
ပန္းခ်ီဆရာဟာ ပန္းခ်ီကားေတြကိုေရးဆြဲတဲ့အခါ အဝါေရာင္နဲ႔လုိက္ဖက္ညီတဲ့ေနရာမွာအဝါေရာင္
အနီေရာင္နဲ႔လိုက္ဖက္ညီတဲ့ေနရာမွာ အနီေရာင္စသျဖင္႔လိုက္ဖက္ညီေအာင္ ေရးဆြဲၾကပါတယ္္။ အလားတူ
ဆရာမ်ားဟာ တပည္႔ေတြကုိ အတတ္ပညာေတြကုိသင္ေပးတဲ့အခါ စာေပအတတ္ပညာ ဝါသနာပါသူက
ို စာေပအတတ္ပညာ၊ လက္မူအတတ္ပညာဝါသနာပါသူကို လက္မူအတတ္ပညာစသျဖင့္ေစတနာ၊ ဝါသနာ၊
အနစ္နာ၊ နာသံုးနာနဲ႔ျပည္႔စံုစြာ “အတတ္လည္းသင္၊ ပ့ဲျပင္ဆံုးမ၊ သိပၸမခ်န္၊ ေဘးရန္ဆီးကာ၊သင္႔ရာအပ္ဖို႔၊
ဆရာတို႔ က်င္ဖို႔ဝတ္ငါးျဖာ” ဆုိတဲ့ဆရာက်င္႔ဝတ္နဲ႔ အညီဆုံးမသြန္သြင္ေပးၾကပါတယ္။ ဒါ့ၾကာင္႔ဆရာ့က်င္႔
ဝတ္တရားငါးပါးႏွင္႔အညီ သြန္သြင္ေပးၾကတဲ့ဆရာသမားေတြရဲ႕ အရိပ္ဟာတပည္႔ေတြအဖို႔ မိဘရိပ္ထက္
ခ်မ္းသာေအးျမေစပါတယ္။
တိုင္းျပည္ဖြံျဖိဳးတိုးတက္ စည္ပင္သာယာေအာင္ ႏိုင္ငံ့တာဝန္ကို မင္းက်င္႔တရား(၁ဝ) ပါးႏွင္႔အညီ
တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေပးၾကတဲ့ ရွင္ဘုရင္စတဲ့ နိဳင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြရဲ႕ အရိပ္အာဝါသအုပ္ခ်ဳပ္မႈ
ေအာက္မွာေနထုိင္ၾကတဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိလံုျခံဳ
စိတ္ခ်စြာနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကုိယ္ခ်မ္းသာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ စိုးရိမ္ေသာကကင္းစြာလုပ္ကိုင္စားေသာက္
ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင္႔ ရွင္ဘုရင္ မင္းအစရွိတဲ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြရဲ႕အရိပ္ဟာတိုင္းသူျပည္
သားေတြအဖို႔ ဆရာအရိပ္ထက္ ပို၍ေအးျမလွပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ သိပၸံအတတ္ပညာေတြဟာမ်ားစြာတိုး
တက္လွ်က္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအတတ္ပညာေတြနဲ႔စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို နဳညံ့သိမ္ေမြ႕ယဥ္ေက်းေအာင္
မလုပ္ႏွိုင္ၾကပါ။ဗုဒၶတရားေတာ္ကသာသတၱဝါေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကိုသိမ္ေမြ႔ႏူးညံ႔လာေအာင္လုပ္ေဆာင္
ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္ဟာ မည္သူကမွ်မေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ ခ်မ္းသာစစ္ ခ်မ္းသာမွန္ အႏွဳိင္းမဲ့အျမိဳက္
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကိုေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင္႔ ဗုဒၶတရားေတာ္ရဲ႕အရိပ္ဟာေဝေနယ်သတၱဝါေတြအဖို႔အရိပ္
တကာ့အရိပ္ထဲမွာအေအးျမဆံုး အႏွိဳင္းမဲ႔အရိပ္ျဖစ္ပါတယ္္။ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ရွိသူေတြဟာေအးျမတဲ့မၼအ
ရိပ္ကိုခိုလႈံၾကပါတယ္။ တရာဓမၼနဲ႔စိတ္ရဲ႕ျငိမ္းခ်မ္းမူကို ရွာေဖြၾကပါတယ္။
အႏွိဳင္းမဲ့ေအးျမတဲ့တရားအရိပ္ကုိခုိလုံရန္ ဘုရားထံသုိ႔ခ်ည္းကပ္လာသူတစ္ဦးကေတာ့ ကုကၠဳဋဝတီ
ျပည္ႀကီးကိုစုိးစံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေတာ္မူတဲ့ မဟာကပၸိနမင္းႀကီးပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ေတာင္ညာစံေဒဝီမေဟ
သီမိဖုရားက အေနာဇာမိဖုရားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဘုရား၊တရား၊သံဃာဆုိတဲ့ရတနာသုံးပါးနဲ႔
စပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ အလြန္သိခ်င္၊ ၾကားခ်င္ေနတဲ့မင္းတစ္ပါးပါ။ဒါေပမဲ့ကုကၠဳဋဝတီေနျပည္ေတာ္
မွာ ရတနာသုံးပါးမထြန္းေသးတာေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ရတနာသုံးပါးအေၾကာင္းကုိသိခြင့္မရဘဲျဖစ္ေနပါတယ္။
မင္းစည္းစိမ္ထက္သာလြန္ေကာင္းျမတ္ၿပီး ဘဝရဲ႕အႏွစ္သာရကုိေပးစြမ္းနိဳင္တဲ့ေအးျမတဲ့တရားအရိပ္ကုိခုိလုံ
ခ်င္တာၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ယေန႔ထိေအးျမတဲ့တရားရိပ္ကုိရွာမေတြ႔ေသး။ ဘုရင္ဘဝမွာလုိေလေသးမရွိကာမ
ဂုဏ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကုိအျပည့္အဝခံစားရေပမဲ့လည္း ဒီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြဟာ အႏွစ္မရွိအကာသာ
ျဖစ္ၿပီးေရပြက္ပမာကဲ့သုိ႔ တာရွည္မခံပ်က္စီးတတ္တယ္ဆုိတဲ့သေဘာကုိသူနားလည္ေနပါတယ္။ဒါနဲ႔ဘုရင္
ႀကီးဟာရတနာသုံးပါးကုိခ်ည္းကပ္ခ်င္ေနတယ္။ ေအျမတဲ့တရားဓမၼအရိပ္ကုိခုိလုံခ်င္ေနပါတယ္။တစ္ေန႔မွာ
ဘုရင္ႀကီးဟာ သူပုိင္ဆုိင္တဲ့ ဗလ၊ ဗလဝါဟန၊ ပုပၹ၊ ပုပၹဝါဟန၊ သုပတၱအမည္ရွိတဲ့စီးေတာ္ျမင္း ငါးစီးအနက္သူကုိယ္တုိင္စီးတဲ့သုပတၱျမင္းကုိခ်န္လွပ္၍က်န္ျမင္းေလးစီးကုိ ျမင္းစီးသူရဲေကာင္းေတြကုိစီးေစ
ၿပီး“အေမာင္တုိ႔……ရတနာသုံးပါးနဲ႔စပ္တဲ့သတင္းစကားကုိကုကၠဳဋဝတီေနျပည္ေတာ္ရဲ႕အနီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ
ေလ့လာစူးစမ္းၾကပါ။ ေလာကမွာရတနာသုံးပါးျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေနၿပီဆုိတဲ့ သတင္းစကားကုိၾကားရရင္ ငါ့ထံသုိ႔ခ်က္ခ်င္းယူေဆာင္လာခဲ့ပါ”လုိ႔သူတုိ႔ေတြကုိေျပာၾကား၍ ကုကၠဳဋဝတီေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္
ႏွစ္ယူဇနာ၊ သုံးယူဇနာေဝးတဲ့အရပ္ထိတုိင္ေအာင္ ရတနာသုံးပါးရဲ႕ သတင္းစကားကုိစူးစမ္းဖုိ႔ေန႔တုိင္းေစ
လြတ္ပါတယ္။ ျမင္းစီးသူရဲေကာင္းေတြဟာကုကၠဳဋဝတီျပည္ႀကီးရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္သုံးယူဇနာေဝးကြာတဲ့အရပ္
ထိေန႔တုိင္းဆုိသလုိ စုံစမ္းေပမဲ့လည္း အဲဒီသတင္းစကားကုိမၾကားရပါ။
တစ္ေန႔မွာ ဘုရင္ႀကီးဟာ သုပတၱျမင္းကုိစီးၿပီးအမတ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ၿခံရံလ်က္ဥယ်ာဥ္ေတာ္သုိ႔အ
လည္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခရီးေဝးမွလာၾကတဲ့ကုန္သည္ငါးရာတုိ႔ဟာ အလြန္ခရီးပင္ပန္းေနၾက
တဲ့အတြက္ ကုကၠဳဋဝတီၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ဝင္ေရာက္လာၾကတာကုိ ဘုရင္ႀကီးျမင္တဲ့အခါ “ဒီကုန္သည္ေတြဟာအ
ေဝးမွလာၾကတာျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ထံမွာသတင္းစကားတစ္ခုခုေတာ့ၾကားရေပမယ္”လုိ႔အႀကံျဖစ္၍ကုန္သည္
ေတြကုိေရွ႕ေတာ္ေမွာက္သုိ႔ေခၚခုိင္းလုိက္ၿပီး ဘုရင္ႀကီးက“အေမာင္တုိ႔....ဘယ္အရပ္ကလာၾကတာလဲ”လုိ႔
ကုန္သည္ေတြကုိေမးျမန္းတဲ့အခါ သာတၳိျပည္မွလာၾကေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ ဒီလုိဆုိရင္
“အေမာင္တုိ႔ဆီမွာ တစ္စုံတစ္ခုသတင္းထူးေတြမ်ားျဖစ္ေပၚမႈရွိသလား”လုိ႔ထပ္မံေမးျမန္းရာ “သတင္းထူးက
ေတာ့အထူးအေထြမရွိေၾကာင္းပါ အရွင္မင္းႀကီး။ဒါေပမဲ့ သာဝတၳိမွာေတာ့ျမတ္စြာဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနပါ
တယ္”လုိ႔ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါဘုရင္ႀကီးဟာ ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနၿပီဆုိတဲ့သတင္းစကား
ကုိၾကားလုိက္ရတဲ့ခဏမွာအလြန္႔အလြန္ဝမ္းေျမွာက္ဝမ္းသာျဖစ္၍ ပီတိငါးမ်ိဳးလႊမ္းျခဳံသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ကုန္သည္ေတြေလွ်ာက္တင္တဲ့စကားကုိမမွတ္သားနိဳင္ဘဲ ေမ့ေလ်ာ့ေစခဲ့တယ္။ “ဘယ္သတင္းစကားမ်ဳိးကုိ
ေလွ်ာက္တင္လုိက္သနည္း အေမာင္တုိ႔”လုိ႔ ႏွစ္ႀကိမ္သုံးႀကိမ္ထပ္ေမးရပါတယ္။ ကုန္သည္ေတြကလည္း
“ေလာကမွာဘုရားပြင့္ေတာ္မူေနပါၿပီအရွင္မင္းႀကီး”လုိ႔ထပ္၍ေလွ်ာက္တင္ၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ပြင့္
ေတာ္မူေနပါၿပီဆုိတဲ့သတင္းစကားကုိေလွ်ာက္တင္ၾကတဲ့အတြက္ကုန္သည္တုိ႔အားဆုေတာ္ေငြအျဖစ္အသ
ျပာတစ္သိန္းေပးပါတယ္လုိ႔မိန္႔ၾကားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ဘာသတင္းထူးေတြမ်ားရွိေသးလဲလုိ႔ေမးျမန္းရာ
ေလာကမွာ ဓမၼရတနာ၊ သံဃရတနာေတြလည္းျဖစ္ေပၚေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္တင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါ
လည္းဓမၼရတနာျဖစ္ေပၚေနၿပီဆုိတဲ့သတင္းစကားကုိေလွ်ာက္တင္တဲ့အတြက္ အသျပာတစ္သိန္း၊သံဃရတ
နာျဖစ္ေပၚေနၿပီဆုိတဲ့သတင္းစကားကုိေလွ်ာက္တင္တဲ့အတြက္အသျပာတစ္သိန္းဆုေတာ္ေငြေပးသနားပါ
တယ္လုိ႔မိန္႔ၾကားပါတယ္။
ႏွစ္ရွည္လမ်ားစုံစမ္းေထာက္လွမ္းေနတဲ့သတင္းစကားကုိ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားကုန္သည္ေတြ
ထံမွဘုရင္ႀကီးၾကားခဲ့ရၿပီ၊ ဘုရင္ႀကီးဟာဝမ္းသာေနလုိက္တာ။ ရတနာသုံးပါးသတင္းစကားေတြကုိၾကားရ
တယ္ဆုိရင္ပဲ သူ႔ေနာက္ကပါလာတဲ့ အမတ္တစ္ေထာင္ကုိၾကည့္လုိက္ၿပီး “အေမာင္တုိ႔..ဒီေန႔ရတနာသုံး
ပါးသတင္းစကားကုိငါတုိ႔ၾကားရေပၿပီ၊ အေမာင္တုိ႔ရဲ႕စိတ္သႏၱာန္မွာ ဘယ္လုိအႀကံအစည္ေတြရွိၾကသလဲလုိ႔
ေမးျမန္းတဲ့အခါ အမတ္ေတြကလည္း အရွင္မင္းႀကီးအေနနဲ႔ကေရာ ဘယ္လုိအႀကံအစည္ရွိပါသလဲ၊ဘယ္လုိ
လုပ္ခ်င္ပါသလဲလုိ႔ေလွ်ာက္တင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါဘုရင္ႀကီးက “အေမာင္တုိ႔…ငါဟာေလာကမွာရတနာ
သုံးပါးျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေနၿပီဆုိတဲ့သတင္းကုိၾကားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေရႊနန္းေတာ္ကုိမျပန္ခ်င္ေတာ့ပါ။
ဒီေနရာကပဲ ဘုရားရွင္ရွိရာအရပ္သုိ႔သြားေရာက္၍ ရဟန္းျပဳေတာ့မယ္”လုိ႔မိန္႔ၾကားပါတယ္။ ကာမဂုဏ္စည္း
စိမ္ခ်မ္းသာေတြကုိ စက္ဆုတ္ရြံ႕ရွာေနတဲ့ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ဘဝမွာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ အာဏာပါဝါေတြကုိပုိင္
ဆုိင္ထားေပမဲ့လည္း ကာမဝတၳဳ၊ ကိေလသာဝတၳဳအေပၚမွာျငိမ္းေငြ႔ေနၿပီး မိဖုရား၊ တုိင္းနိဳင္ငံ၊ ထီးနန္းစည္း
စိ္မ္စတဲ့ သံေယာဇဥ္အမွ်င္အတန္းေတြကုိမ်က္ႏွာလႊဲ၍ ဘဝရဲ႕အႏွစ္ သာရကုိ
ရွာေဖြရန္အတြက္ ဘုရားရွင္ထံမွာ ရဟန္းဘဝနဲ႔ ေအးျမတဲ့တရားရိပ္ကုိခုိလုံေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်
ခဲ့ပါတယ္။အမတ္ေတြကလည္းဘုရင္ႀကီးေနာက္သုိ႔လုိက္၍ရဟန္းျပဳလုိေၾကာင္းကုိေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။
ဘုရင္ႀကီးဟာ မိဖုရားႀကီးအေနာဇာထံသုိ႔အမွာစကားပါးရန္အမတ္ေတြကုိေရႊျပားမွာအမွာစာေရးသား
ေစပါတယ္။ကုန္သည္ငါးရာတုိ႔ကုိ“အေမာင္တုိ႔….သင္တုိ႔ဟာနန္းေတာ္သုိ႔သြားလုိက္ၾကပါ။ မိဖုရားႀကီးအေနာ
ဇာေဒဝီဟာ အေမာင္တုိ႔ကုိအသျပာသုံးသိန္း ငါ့ကုိယ္စားဆုေပးပါလိမ့္မယ္။ ဆုေတာ္ေငြေပးသနားဖုိ႔အတြက္
ေရႊျပားမွာ အမွာစကားေရးသားထားၿပီးပါၿပီ၊ အဲဒီေရႊျပားအမွာစာကုိ ဖိဖုရားႀကီးကုိေပးလုိက္ပါ။ ငါအထူးမွာၾကား
လုိတာက ထီးနန္းစည္းစိမ္၊ အာဏာပါဝါေတြကုိ မိဖုရားႀကီးအား အကုန္အပ္ႏွံလုိက္ၿပီဆုိ
တာရယ္၊ မိဖုရားႀကီးအေနနဲ႔ အလုိရွိသလုိစိတ္ႀကိဳက္ မင္းစည္းစိမ္ေတြကုိခ်မ္းသာစြာခံစားပါဆုိတာရယ္ဒီစ
ကားေတြကုိဖိဖုရားႀကီးအားေလွ်ာက္ထားရမယ္။ သူကဘုရင္ႀကီးဘယ္ကုိသြားပါသလဲလုိ႔ေမးတဲ့အခါ ဘုရား
ရွိရာသာဝတၳိျပည္သုိ႔ ရဟန္းျပဳရန္ထြက္သြားပါၿပီ”လုိ႔ေလွ်ာက္ထားရမယ္လုိ႔ ဘုရင္ႀကီးႏွဳတ္ျဖင့္မွာၾကားလုိက္
ပါတယ္။ အမတ္ေတြကလည္းအသီးသီး သူတုိ႔ရဲ႕ဇနီးမယားထံသုိ႔ သတင္းစကားပုိ႔ၾကပါတယ္။
ကုန္သည္ေတြကုိနန္းေတာ္သုိ႔လႊတ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ဘုရင္ႀကီးဟာသုပတၱျမင္းကုိစီး၍ အမတ္ေပါင္း
တစ္ေထာင္နဲ႔အတူ ကုကၠဳဋဝတီေနျပည္ေတာ္ကေန ဘုရားရွင္ရွိရာသာဝတၳိျပည္သုိ႔ထြက္ခြါလာၾကပါတယ္။
ဘုရားရွင္ဟာ သတၱေလာကႀကီးကုိ ၾကည့္ရႈေတာ္မူတဲ့အခါ ဒီေန႔မဟာကပၸိနမင္းႀကီးနဲ႔ အမတ္ေပါင္းတစ္ေထာင္
တုိ႔ဟာ ငါဘုရားထံမွာ ရဟန္းျပဳရန္ေတာထြက္လာၾကမယ္လုိ႔ျမင္ေတာ္မူ၍ မဟာကပၸိနမင္းႀကီးကုိ ခရီးဦးႀကဳိဆုိရန္
သကၤန္း၊သပိတ္၊ ပရိကၡရာေတြကုိယူေဆာင္ကာ သာဝတၳိမွယူဇနာ
(၁၂၀) ကြာေဝးတဲ့ စႏၵဘာဂါျမစ္နားသုိ႔ၾကြေရာက္ေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဟာ ျမစ္ကမ္းနေဘး၊
ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ကြန္႔ျမဴလ်က္ မဟာကပၸိနမင္းႀကီးအလာကုိခရီးဦး
ႀကိဳဆုိ၍ သီတင္းသုံးထုိင္ေနေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ အမတ္ေပါင္းတစ္ေထာင္နဲ႔အတူျမင္းကုိယ္စီစီး
၍ထြက္ခြါလာၾကရာ လမ္းခရီးမွာျမစ္တစ္ျမစ္ကုိေတြ႔ပါတယ္။ဘုရင္ႀကီးက “အေမာင္တုိ႔ဒီျမစ္ကုိဘာျမစ္လုိ႔
ေခၚသလဲ”လုိ႔ေမးျမန္းတဲ့အခါ အမတ္ေတြကအပရစၦာျမစ္လုိ႔ေခၚပါေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ ျမစ္က
တစ္ဂါဝုတ္နက္၍ႏွစ္ဂါဝုတ္က်ယ္ပါတယ္။ ျမစ္ကုိကူးရန္ေလွ၊ေဖာင္စတာေတြမရွိဘူးလားလုိ႔ ဘုရင္ႀကီးက
ထပ္မံေမးျမန္းတဲ့အခါလည္း မရွိေၾကာင္းကုိ အမတ္ေတြကေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါဘုရင္ႀကီးဟာ
“ဘဝသံသရာတစ္ေလွ်ာက္မွာ ငါတုိ႔ကုိဇာတိဆုိတဲ့ ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္းတရားက ဇရာဆုိတဲ့အုိမင္းရင့္
ေရာ္ျခင္းတရားသုိ႔ ေရာက္ေအာင္ပုိ႔ေဆာင္ေနပါလား။ ဇရာဆုိတဲ့အုိမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းတရားကလည္း မရဏ
ေသျခင္းတရားသုိ႔ေရာက္ေအာင္ပုိ႔ေဆာင္ေနပါလား။ ငါဟာအဲဒီတရားေတြအေပၚမွာ ယုံမွားသံသယကင္းသူ
တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ရတနာသုံးပါးတုိ႔ကုိရည္ညႊန္းကာ ေတာထြက္လာသူတစ္ေယာက္အမွန္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။
ရတနာသုံးပါးရဲ႕တန္ခုိးအာနဳေဘာ္ေတြေၾကာင့္ ဒီျမစ္ေရဟာေရခဲျပင္ႀကီးကဲ့သုိ႔ျဖစ္ပါေစသား”လုိ႔ရတနာသုံး
ပါးရဲ႕ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ အာက္ေမ့ဆင္ျခင္ကာ “ဣတိပိေသာ ဘဂဝါ အရဟံ”အစရွိတဲ့ ဗုဒၶြါနဳႆတိ
ကမၼဌာန္းကုိစီးျဖန္းပြါးမ်ားကာ ေအာက္ပါဂါထာကုိရြတ္ဆုိ၍သစၥာဓိဌာန္ပါတယ္။
“ဘဝေသာတံ ဟေဝ ဗုေဒၶါ၊ တိေဏၰာ ေလာကႏၱဂူ ဝိဒူ။
ဧေတန သစၥဝေဇၹန၊ ဂမနံ ေမ သမဇၥ်တု။”
“သဗၺညုဗုဒၶ အမည္ရတဲ့ေလာကထြတ္ထားျမတ္စြာဘုရားဟာ ကာမ၊ရူပ၊အရူပဆုိတဲ့ ဘဝသုံးသြယ္ ေရျပင္
က်ယ္ကုိကူးေျမာက္ေတာ္မူၿပီး ေလာကရဲ႕အဆုံးနိဗၺာန္သုိ႔ဆုိက္ေရာက္ေတာ္မူေလၿပီ။ အလုံးစုံေသာတရား
တုိ႔ကုိလည္း ပုိင္းျခားထင္ထင္သိျမင္ေတာ္မူေလၿပီ။ ဒီဝစီသစၥာစကားေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ထံေမွာက္သုိ႔ရဟန္း
ျပဳရန္ သြားေရာက္ေနတဲ့ အကၽြန္ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ခရီးဟာ အႏၱရာယ္မရွိဘဲ ေအာင္ျမင္စြာေရာက္ရွိနိဳင္ပါေစသား”လုိ႔
ဘုရင္ႀကီးဟာဂါထာေတာ္ကုိနဳတ္ကရြတ္ဆုိ၍ အမတ္တစ္ေထာင္၊ သ ိေႏၶာျမင္းတစ္ေထာင္နဲ႔အတူ အပရစၦာ
ျမစ္ကုိ ကူးၾကပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕သစၥာစကားေၾကာင့္ ျမစ္ေရျပင္ဟာေရခဲျပင္ႀကီးသဖြယ္ျဖစ္သြားၿပီး
ေက်ာက္ျဖာေပၚမွာ သြားေနရသလုိ ျမင္းေတြဟာေျပလႊားသြားလာနိဳင္ၾကပါတယ္။ အပရစၦာျမစ္ကုိေက်ာ္
ျဖတ္ၿပီးေနာက္ လမ္းတဝက္အေရာက္မွာ ဒုတိယျမစ္တစ္ျမစ္ကုိထပ္ေတြ႔ျပန္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာအဲဒီျမစ္
ကုိေတြ႔တဲ့အခါလည္းဒီျမစ္ကုိဘာျမစ္လုိ႔ေခၚသလဲလုိ႔ေမးပါတယ္။အဲဒီအခါ အမတ္ေတြကနီလဝါဟိနီျမစ္လုိ႔
ေခၚပါေၾကာင္း၊ဒီျမစ္ဟာ ေစာက္အနက္ဟူဇနာဝက္ရွိၿပီးအက်ယ္အဝန္းဟာလည္းယူဇနာဝက္ရွိပါေၾကာင္းကုိ
ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ ျမစ္ကုိကူးရန္ ေလွ၊ ေဖာင္စတာေတြမရွိတဲ့အတြက္ ေရွ႕နည္းအတူဇာတိ၊ဇရာ၊
မရဏတရားေတြနဲ႔ရတနာသုံးပါးရဲ႕ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္၍“သြကၡာေတာဘဂဝတာဓေမၼာ”
အစရွိတဲ့ ဓမၼာနဳႆတိကမၼဌာန္းကုိ စီးျဖန္းပြါးမ်ားကာ ေအာက္ပါဂါထာကုိရြတ္ဆုိ၍ သစၥာဓိဌာန္ပါတယ္။
“ယဒိ သႏၱိဂေမာ မေဂၢါ၊ ေမာေကၡာ စစၥႏၱိကံ သုခံ။
ဧေတန သစၥဝေဇၹန၊ ဂမနံ ေမ သမဇၥ်တု။”
“ေလာကုတၱရာတရား အရိယာမဂ္ေလးပါးဟာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဧကန္စင္စစ္ အမွန္ပင္ေရာက္ေစနိဳင္ပါတယ္။ အရိ
ယာမဂ္နဲ႔ေရာက္အပ္တဲ့ နိဗၺာန္တရားျမတ္ဟာလည္း ခ်မ္းသာစင္စစ္အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိရြတ္ဆုိအပ္တဲ့
သစၥာစကားေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ရဟန္းျပဳရန္သြားေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ခရီးဟာ အႏၱရာယ္တစ္
စုံတစ္ရာမရွိဘဲအထေျမာက္ေအာင္ျမင္ပါေစသား”လုိ႔ သစၥာဓိဌာန္၍ျမစ္ကုိကူးၾကပါတယ္။နီလဝါဟိနီျမစ္ေရ
ျပင္ဟာလည္း ဘုရင္ႀကီးရဲ႕သစၥာစြမ္းရည္ေၾကာင့္ အပရစၦာျမစ္ေရျပင္လုိျဖစ္သြားၿပီးဘုရင္ႀကီးတုိ႔ဟာျမင္းတုိ႔
နဲ႔အတူလြယ္ကူစြာကူးသြားနိဳင္ၾကပါတယ္။
နီလဝါဟိနီျမစ္ကုိကူးၿပီး၍ ေရွ႕သုိ႔ခရီးဆက္သြားတဲ့အခါတတိယျမစ္တစ္ျမစ္ကုိထပ္ေတြ႔ျပန္ပါတယ္။
ဘုရင္ႀကီးက ေရွ႕နည္းအတူေမးျမန္းတဲ့အခါ အမတ္ေတြကဒီျမစ္ကုိ စႏၵဘာဂါျမစ္လုိ႔ေခၚပါေၾကာင္း၊ ေစာက္
အနက္က တစ္ယူဇနာရွိၿပီး အက်ယ္ကတစ္ယူဇနာက်ယ္ပါတယ္လုိ႔ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ ျမစ္ကုိကူးရန္
ေလွ၊ ေဖာင္စတာေတြမရွိတဲ့အတြက္ ဘုရင္ႀကီးဟာ ျမစ္ကမ္းနေဘးမွာ ပဋိသေႏၶေနျခင္း၊ အုိျခင္္း၊ ေသျခင္း
(ဇာတိ၊ဇရာ၊မရဏ)ဆုိတဲ့တရားေတြဟာ ငါတုိ႔ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္အေပၚမွာ အၿမဲတေစႏွိပ္စက္ေနပါလား။ မီးေတြ
လုိေတာက္ေလာင္ေနပါလားစသျဖင့္ျဖစ္ပ်က္တရားတုိ႔ကုိ ႏွလုံးသြင္းေတာ္မူပါတယ္။ ရတနာသုံးပါးရဲ႕ဂုဏ္
ေက်းဇူးေတြကုိလည္း ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္၍ “သုပဋိပၸေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ”စတဲ သံဃာနဳႆ
တိကမၼဌာန္းကုိ စီးျဖန္းပြါးမ်ားကာ ေအာက္ပါဂါထာကုိရြတ္ဆုိၿပီး သစၥာဓိဌာန္ပါတယ္။
“သံေဃာ ေဝ တိဏၰကႏၱာေရာ၊ ပုညေကၡေတၱာ အနဳတၱေရာ။
ဧေတန သစၥဝေဇၹန၊ ဂမနံ ေမ သမဇၥ်တု။”
“အရိယာသံဃာေတာ္တြဟာ သံသရာဒုကၡမွလြတ္ေျမာက္ရာ ကမ္းတစ္ဖက္သုိ႔ အမွန္တကယ္ကူးေျမာက္
ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီသံဃာေတာ္ေတြဟာ ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့ေတြကုိစုိက္ပ်ိဳးႀကဲခ်ရာျဖစ္တဲ့ လယ္ယာေျမေကာင္းသဖြယ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိရြတ္ဆုိအပ္တဲ့ ဝစီသစၥာစကားေၾကာင့္ ဘုရားရွင္အထံ
သုိ႔ ရဟန္းျပဳရန္သြားေနတဲ့ခရီးစဥ္ဟာ အႏၱရာယ္တစ္စုံတစ္ရာမရွိဘဲ အထေျမာက္ေအာင္ျမင္ပါေစသား”လုိ႔
သစၥာဓိဌာန္ျပဳ၍ ျမစ္ကုိကူးၾကပါတယ္။ ျမစ္ေရျပင္ဟာေရွ႕ကျမစ္ေတြလုိေရခဲျပင္ႀကီးသဖြယ္ျဖစ္ေနၿပီး
ဘုရင္ႀကီးတုိ႔ဟာ ျမင္းေတြနဲ႔အတူလြယ္ကူစြာပဲ ကူးသြားနိဳင္ၾကပါတယ္။
ဘုရင္ႀကီးတုိ႔ဟာ စႏၵဘာဂါျမစ္ရဲ႕တဖက္ကမ္းသုိ႔ေရာက္တဲ့အခါ ျမစ္ကမ္းနေဘး ေညာင္ပင္ရင္းမွာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ကြန္းျမဴးလ်က္ သပၸါယ္စြာသီတင္းသုံးေနေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ကုိအံ့ၾသဖြယ္ရာ
ဖူးျမင္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေရာင္ျခည္ေတာ္ေတြေၾကာင့္ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လုံး ပင္စည္၊
အကုိင္း၊ အခက္၊ အရြက္ေတြဟာေရႊေရာင္ပမာ ဝါဝင္းထိန္လ်က္ေတာက္ေျပာင္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဘုရင္
ႀကီးက “ယခုျမင္ေတြ႔ရတဲ့အေရာင္ေတြဟာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းလုိက္တာ။ ငါ့ရဲ႕သက္တမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ
တခါမွ်မျမင္ဖူးတဲ့ အေရာင္ပါလား။ ဒီအေရာင္ဟာ လရဲ႕အေရာင္လည္းမဟုတ္။ ေနရဲ႕အေရာင္လည္းမ
ဟုတ္။ နတ္၊ နဂါး၊ ဂဠဳန္စတဲ့သူတုိ႔ေတြထဲက တစ္စုံတစ္ဦးရဲ႕အေရာင္လည္းမဟုတ္နိဳင္၊ ဧကန္မုခ်ငါရဟန္း
ျပဳရန္လာေနတာကုိ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶသိျမင္ေတာ္မူ၍ႀကိဳေနတာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္”လုိ႔ ဆင္ျခင္စဥ္းစားပါတယ္။
ဘုရင္ႀကီးနဲ႔အတူ အမတ္ေတြဟာ ျမင္ေပၚမွဆင္း၍ ေရာင္ျခည္ေတာ္ကြန္းျမဴးေနတဲ့ေနရာသုိ႔ သြားေရာက္ၿပီး
ကုိယ္ကုိညြတ္ကာ လက္ဦးခ်ီးလ်က္ ဘုရားရွင္အထံေတာ္သုိ႔ခ်ည္းကပ္ဝင္ေရာက္၍ ဘုရားရွင္ကုိတရုိတေသရွိခုိးဦးခ်ၾကပါတယ္။ ရွိခုိးၿပီး၍ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ေနရာမွာထုိင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဘုရားရွင္က သူတုိ႔ေတြကုိမဂ္ဖုိလ္ေရာက္ေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္တဲ့လမ္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ ဒါနကတာ-ဒါနနဲ႔စပ္တဲ့တရားစကား၊ သီလကတာ-သီလနဲ႔စပ္တဲ့တရားစကား၊ သဂၢကတာ နတ္ရြာသုဂတိနဲ႔စပ္တဲ့တရား
စကား၊မဂၢကတာ-မဂ္ဖုိလ္ေရာက္ေၾကာင္းက်င့္စဥ္နည္းလမ္းနဲ႔စပ္တဲ့တရားစကားေတြကုိေဟာၾကားေတာ္မူပါ
တယ္။တရားေဒသနာေတာ္အဆုံးမွာ မဟာကပၸိနမင္းႀကီးနဲ႔အမတ္တစ္ေထာင္တုိ႔ဟာ ေသာတာပန္ျဖစ္သြား
ၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ဘုရားရွင္ထံမွာရွင္ရဟန္းအျဖစ္ကုိေတာင္းခံၾကပါတယ္။ဘုရားရွင္ကဣဒၶိမယတန္ခုိးနဲ႔ၿပီး
တဲ့ သကၤန္းသပိတ္ေတြ သူတုိ႔ထံသုိ႔လာေရာက္နိဳင္မေရာက္နိဳင္၊သူတုိ႔ေတြကုိဧဟိဘိကၡဳ ေခၚလုိ႔ရနိဳင္ မရနိဳင္
ကုိသူတုိ႔ရဲ႕အတိတ္ကေကာင္းမႈေတြကုိ ၾကည့္ေတာ္မူမွာပါတယ္။ ဧဟိဘိကၡဳဆုိတာဘုရားရွင္ကညာလက္
ေတာ္ကုိဆန္႔၍“ဧဟိဘိကၡဳ-ရဟန္းလာေလာ့”လုိ႔ေခၚလုိက္တာနဲ႔ ပရိကၡရာအျပည့္အစုံနဲ႔ သကၤန္းဝတ္ၿပီးသား
ေခါင္းရိတ္စရာမလုိဘဲ ဝါေတာ္(၆၀)ရ မေထရ္ႀကီးလုိျဖစ္သြားပါတယ္။ ေရွးအတိတ္က သကၤန္းပရိကၡရာလွဴဒါန္းခဲ့ဖူးတဲ့
သူကုိမွ ဘုရားရွင္က ဧဟိဘိကၡဳ ေခၚတာပါ။ ေရွးအတိတ္ဘဝက သကၤန္းပရိကၡရာလွဴဒါန္းတာမရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္ ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔ေပမယ့္လည္း ဧဟိဘိကၡဳ အေခၚမခံရနိဳင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က မဟာကပၸိနမင္းႀကီးနဲ႔ အမတ္ေတြရဲ႕ေရွးအတိတ္ဘဝကုိၾကည့္တဲ့အခါ သူတုိ႔ေတြဟာ ေရွးအတိတ္ဘဝတုန္းက ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္
တစ္ေထာင္အား သကၤန္းအစုံတစ္ေထာင္လွဴန္းခဲ့ဖူးတယ္။ ကႆပဘုရားရွင္လက္ထက္မွာလည္း
ရဟႏၱာမေထရ္ႏွစ္ေသာင္းကုိ သကၤန္းစုံေရႏွစ္ေသာင္းလွဴဒါန္းခဲ့ဖူး
တယ္လုိ႔ျမင္ေတာ္မူ၍ညာလက္ေတာ္ကုိဆန္႔တန္းေတာ္မူၿပီး “ဧထဘိကၡေဝါ-ရဟန္းတုိ႔လာၾကေလာ့၊ သင္ခ်စ္
သားတုိ႔ေတာင္းအပ္တဲ့ ရွင္ရဟန္းအျဖစ္ကုိခံယူၾကေလာ့၊ ငါဘုရားဟာ သင္ခ်စ္သားတုိ႔အတြက္တရားေတာ္
ေတြကုိေကာင္းစြာေဟာၾကားခဲ့ေလၿပီ။သင္တုိ႔ဟာသံသရာဝဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ရာျဖစ္တဲ့အႏွဳိင္းမဲ့နိဗၺာန္
ခ်မ္းသာကုိရေအာင္ သိကၡာသုံးရပ္ေကာင္းျမတ္တဲ့တရားအလုပ္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကပါ” လုိ႔ဧဟိဘိကၡဴ
ေခၚေတာ္မူလုိက္တဲ့အခါ အားလုံးဝါေတာ္(၆၀)ရမေထရ္ႀကီးအသြင္ ရဟန္းအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ရွိသြားၾကပါ
တယ္။
ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔အတူေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ၾကြလာၾကၿပီး အသီးသီးဝိပႆနာ ကမၼဌာန္းတရားမ်ားကုိအားထုတ္ၾကပါတယ္။ မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာအႏွိဳင္းမဲ့နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ သိခ်င္လြန္း
လုိ႔ရခ်င္လြန္းလုိ႔ မေနမနားတရားအားထုတ္ပါတယ္။ သူရဲ႕စိတ္အစဥ္မွာ“ဒုကၡသစၥာကုိ ကုိယ္တုိင္အမွန္ေတြ႔
ျမင္လာမွ ဒုကၡၿငိမ္းရာလမ္းစကုိေတြ႔ျမင္ရမွာ။ ခႏၶာအတြင္းရွိဒုကၡဆင္းရဲသေဘာကုိ ေကာင္းစြာသေဘာမ
ေပါက္သမွ် အတၱဟုစြဲလမ္းျခင္းကုိ ေဖ်ာက္နိဳင္မယ္မဟုတ္။ ဆင္းရဲဒုကၡမွလြတ္ေျမာက္ရင္ ရုပ္နာမ္မွလည္း
လြတ္ေျမာက္မယ္။ ကိေလသာဆုိတာဟာမီးကဲ့သုိ႔ ပူေလာင္တတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္။ အဲဒီပူေလာင္မႈ
ကိေလသာေၾကာင့္ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ေပၚ၍ေဝဒနာခံစားရတယ္။ပူေလာင္မႈကိေလသာေလာင္စာရွိေနသေရြ႕ငါ့တုိ႔ရဲ႕
ခႏၶာကုိယ္အတြင္းမွာ ေလာင္ကၽြမ္းမႈဆင္းရဲဒုကၡတည္ရွိေနအုံးမယ္။ ေပၚဆဲေဝဒနာကုိ အနစၥ၊ ဒုကၡ
အနတၱတုိ႔တြင္ တစ္ခုခုေသာတရားကုိရႈမွတ္၍ ရႈိ႕ၿမိွဳက္ပစ္လုိက္ရမယ္။ ဒုကၡရဲ႕ေပါက္ဖြါးရာျဖစ္တဲ့
ရုပ္နာမ္တရားကုိေၾကာက္ကာ ရြံမုန္းလာ၍စြဲလမ္းျခင္းကင္းတဲ့အထိျမင္ေအာင္ ထင္ေအာင္ရႈမွတ္ရမယ္”လုိ႔
အသိဥာဏ္တရားျဖစ္ေပၚလာၿပီး သတိပဌာန္တရားေတာ္နဲ႔အညီ သြားရင္သြားတယ္၊ ရပ္ေနတဲ့အခါမွာ ရပ္
တယ္ ရပ္တယ္၊ ထုိင္ေနတဲ့အခါမွာ ထုိင္တယ္ထုိင္တယ္။ ေလ်ာင္းေနတဲ့အခါမွာ ေလ်ာင္းတယ္ေလ်ာင္း
တယ္။ ျမင္တဲ့အခါမွာျမင္တယ္ျမင္တယ္။ ၾကားတဲ့အခါမွာ ၾကားတယ္ၾကားတယ္။ နံတဲ့အခါမွာ နံတယ္နံတယ္။
စားတဲ့အခါမွာ စားတယ္စားတယ္။ ထိတဲ့အခါမွာ ထိတယ္ထိတယ္။ သိတဲ့အခါမွာ သိတယ္သိတယ္စသျဖင့္ သတိရဲ႕ေနာက္မွာဥာဏ္ကပ္၍ မိမိသႏၱာန္မွာေလာင္ေနတဲ့ ေလာဘစတဲ့မီးေတြ ၿငိမ္းသြားေအာင္
ေပၚတုိင္းမျပတ္ရႈမွတ္ပါတယ္။ ဒီလုိရႈမွတ္ပုံကုိ မွတ္သားရလြယ္ေအာင္ မင္းကြန္းေဇတဝန္
ဆရာေတာ္ႀကီးက “တစ္ဆယ့္တစ္မီး ထိန္ထိန္ေျပာင္ မ်က္စိထဲမွာေလာင္၊ မီးၿငိမ္းေအာင္ဘယ္လုိသတ္၊ ျမင္တယ္ျမင္တယ္မွတ္”လုိ႔ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။
မေထရ္ႀကီးဟာ ရုပ္နာမ္တရားတုိ႔ရဲ႕အေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ လွဳပ္ရွားေရြ႕လ်ားေနတဲ့အျခင္းအရာကုိ
ေပၚလြင္ေအာင္ အာရုံစုိက္၍ေလ့က်င့္မွတ္သားပါတယ္။ ဣရိယာပုတ္တုိင္းမွာ မျပတ္မလပ္ရေအာင္ အမွတ္ခ်င္း
ဆက္စပ္သြားေအာင္ ေလ့က်င့္ၿပီးမွတ္သားတဲ့အတြက္ မွတ္စရာအာရုံနဲ႔မွတ္သိစိတ္တပ္ခနဲတပ္ခ
နဲအဆင္ေျပေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပုဂၢဳိလ္သတၱဝါဆုိတာမရွိ ပရမတ္ရုပ္နာမ္ေတြသာရွိပါလားလုိ႔သေဘာ
ေပါက္နားလည္လာပါတယ္။ မွတ္စရာအာရုံနဲ႔မွတ္သိစိတ္ကေလးေတြဟာ ပုတီးလုံးကေလးေတြ တစ္လုံးၿပီး
တစ္လုံး က်,က်သြားသလုိ အတန္႔လုိက္ အတန္႔လုိက္ တစ္သန္႔စီ၊ တစ္သန္႔စီ တန္းစီၿပီးက်သြားသလုိ မွတ္လုိက္
ေပ်ာက္လုိက္နဲ႔ မဟာကပၸိနမေထရ္ရဲ႕ဥာဏ္မွာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းျမင္လာေနပါၿပီ။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္
ျဖစ္ဆဲအမူအရာေတြကုိ မွတ္စဥ္နည္းအရ အခ်ဳိးက်ေအာင္အမွတ္စိပ္စိပ္ မွတ္ေနတဲ့အတြက္ ဥာဏ္ထဲမွာမၿမဲျခင္းသေဘာ၊ ဆင္းရဲျခင္းသေဘာ
အစုိးမရျခင္းသေဘာေတြအလုိလုိေပၚလြင္ထင္ျမင္လာပါတယ္။ သြားတယ္သြားတယ္စသျဖင့္ မွတ္ေနရင္
သြားဆုိတာကမွတ္စရာအာရုံ၊ အာရုံဆုိတာက ရုပ္တရား၊ သြားတယ္ဆုိတာကသိတဲ့စိတ္၊ သိတဲ့စိတ္ကနာမ္တရား
ေပါင္းလုိက္ေတာ့ ရုပ္နာမ္ တရားပဲလုိ႔ မဟာကပၸိနမေထရ္ႀကီး သေဘာေပါက္နားလည္လာၿပီး
ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ဝိပႆနာတရားကုိ အားထုတ္လုိက္တဲ့အခါ အာသေဝါကုန္ခမ္း ရဟႏၱာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာအႏွိဳင္းမဲ့တရားရိပ္ေအာက္မွာအႏွဳိင္းမဲ့အရဟတၱဖုိလ္နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိခံစားရ
ေလၿပီ။ရဟန္းဘဝမွာအိမ္စဥ္လွည့္၍ဆြမ္းခံစားရေပမဲ့လည္းသမဏသုခရဟန္းဘဝရဲ႕ခ်မ္းသာ
ကုိကုိယ္တုိင္ခံစားေနရတဲ့အခါဘုရင္ဘဝတုန္းကဟင္းေကာင္းဟင္းလ်ာေတြကုိ ေရႊပန္းကန္မွာထည့္၍စားေနခဲ့ရတဲ့ဘဝ
ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာခ်မ္းသာတယ္ဆုိတာကုိ မေထရ္ႀကီးသိနားလည္ခဲ့ရပါတယ္။ တရားရဲ႕အရသာနဲ႔
ဘုရင့္ဘဝမွာ ခံစားခဲ့တဲ့စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကုိႏွိဳင္းယွဥ္ရင္ ဘုရင္ဘဝရဲ႕စည္းစိမ္ခ်မ္းသာဟာ ဘာတစ္
ခုမွ်တန္ဖုိးမရွိမွန္းကုိလည္း ပုိၿပီးသိနားလည္ခဲ့ပါတယ္။ မေထရ္ႀကီးဟာ တရားအားထုတ္စဥ္ တစ္ခါတရံမွာ
သစ္တစ္ပင္ ဝါးတစ္ပင္ေအာက္မွာ သီတင္းသုံးရေပမယ့္ နန္းမေဆာင္ႀကီးထဲမွာေနရတာထက္ပုိ၍ေအးခ်မ္း
မႈကုိရရွိပါတယ္။ မိမိရဲ႕ရဟန္းကိစၥအက်င့္တရားဟာအထြတ္အထိပ္သုိ႔ေရာက္ေနၿပီဆုိတာကုိသိ၍ေတာအ
ရပ္၊သစ္ပင္ေအာက္ ဝါးပင္ေအာက္တုိ႔မွာ အရဟတၱဖုိလ္သမာပတ္ခ်မ္းသာနဲ႔ သီတင္းသုံးေနစဥ္ ခ်မ္းသာလြန္းလုိ႔
“အေဟာသုခံ၊ အေဟာသုခံ-အုိခ်မ္းသာလုိက္တာ၊ ခ်မ္းသာပါေပစြ”လုိ႔အၿမဲမျပတ္ဥးဒါန္း
က်ဴးရင့္ပါတယ္။ မေထရ္ႀကီးရဲ႕ဥဒါန္းက်ဳးရင့္သံကုိရဟန္းေတာ္ေတြၾကားတဲ့အခါ အထင္လြဲၿပီး မဟာကပၸိနမ
ေထရ္ဟာ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ သာသနာေဘာင္ထဲသုိ႔ဝင္လာတယ္၊ “အေဟာသုခံ၊ အေဟာသုခံ”လုိ႔ေလ်ာက္
ၿပီးေအာ္ေနတာပဲ။ ဒါကေတာ့ျပည္စည္းစိမ္ေတြကုိသတိရလုိ႔ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ေနတာပဲရွိမွာပါ”လုိ႔ရဟန္းေတာ္
ေတြစုၿပီးေျပာဆုိၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ ရဟန္းေတာ္ေတြက မဟာကပၸိနမေထရ္အေၾကာင္းကုိဘုရားရွင္ကုိလ်ာက္ထားတဲ့အခါ
ဘုရားရွင္က……………….
“ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔…မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာ တစ္စုံတစ္ခုေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ဥဒါန္းက်ဴးရင့္တာမဟုတ္၊
မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိအာရုံျပဳ၍ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္တာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာအႏွိဳင္းမဲ့ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာရဲ႕အရသာကုိ ေတြ႔
သြားေလၿပီ”လုိ႔မိန္႔ေတာ္မူ၍ “ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔..တရားနဲ႔ႏွစ္သက္ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပုိက္၍ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ကိေလသာအညစ္အေၾကးကင္းစင္၍ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းတဲ့စိတ္နဲ႔ အရိဟာသူေတာ္ေကာင္းေတြလုိ တရားက်င့္ႀကံအားထုတ္ၾကတဲ့အတြက္ ခ်မ္းသာစြာအိပ္ရတယ္။ ခ်မ္းသာစြာေနထုိင္ရတယ္။ ခ်မ္းသာစြာ
ေသရတယ္။ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္နဲ႔ျပည့္စုံၿပီး ခႏၶာေရးကုိေထာက္ေတြးသိျမင္တဲ့ ပညာရွင္ေတြဟာ ဘုရားအ
စရွိတဲ့ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းေတြေဟာၾကားထားတဲ့တရားဓမၼအေပၚမွာ အခ်ိန္အခါမေရြးအၿမဲတမ္း ႏွိစ္ၿခိဳက္ ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပုိက္ၾကပါတယ္”လုိ႔တရားေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။အဲဒီေနာက္ ဘုရားရွင္က မဟာကပၸိနမေထရ္ရဲ႕အနီးေနတပည့္တစ္ေထာင္တုိ႔ကုိေခၚေတာ္မူ၍“မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာသင္တုိ႔အားတ
ရားဓမၼမ်ားေဟာၾကားရဲ႕လားလုိ႔ေမးတဲ့အခါ မေထရ္ႀကီးဟာအရဟတၱဖုိလ္သမာပတ္ခ်မ္းသာကုိ အၿမဲမျပတ္
ဝင္စား၍ အခ်ိန္ကုန္လြန္းေနတဲ့အတြက္တရားမေဟာၾကားေသးပါ”လုိ႔ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။အဲဒီအခါ ဘုရားရွင္ကမဟာကပၸိနမေထရ္ကုိ သူရဲ႕အေႏၱဝါသိကတပည့္တစ္ေထာင္တုိ႔အား တရားေဟာၾကားဖုိ႔္တုိက္
တြန္းေတာ္မူပါတယ္။ဘုရားရွင္တုိက္တြန္းခ်က္အရ မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာ သူရဲ႕တပည့္ေတြကုိတရားေဟာ
လုိက္တဲ့အခါ အားလုံးရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာ သူတစ္ပါးကုိတရားၾသဝါဒနဲ႔ဆုိ
ဆုံးမတဲ့ေနရာမွာ အလြန္ေတာ္တဲ့မေထရ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က မဟာကပၸိနမေထရ္
ကုိ “ဘိကၡဳၾသဝါဒက”ရဟန္းေတာ္ေတြကုိဆုိဆုံးမတဲ့အရာမွာအသာဆုံး၊အျမတ္ဆုံးဧတဒတ္ဘြဲ႔ကုိခ်ီးေျမွာက္
ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ မဟာကပၸိနမေထရ္ဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕လက်္ာရံ မေထရ္(၄၀)ပါးတုိ႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။သူဟာဘုရားရွင္ရဲ႕ထံေတာ္ပါးမွာအႏွိဳင္းမဲ့တရားရိပ္ကုိခုိလုံခြင့္ရရွိခဲ့တဲ့အ
တြက္အႏွဳိင္းမဲ့နိဗၺာန္ခ်မ္းသာရဲ႕အရသာကုိခံစားခြင့္ရရွိခဲ့ေလၿပီ။အရသာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရွိရာမွာ တရား
ရဲ႕အရသာဟာအႏွိဳင္းမဲ႔အရသာျဖစ္ၿပီးေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္အားလံုးတို႔မွာ တရားနဲ႔ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းဟာအေကာင္းဆံုး
ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိလည္း မေထရ္ႀကီးေကာင္းေကာင္းသိရွိခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္တရား
ေတာ္ဟာ အႏွဳိင္းမဲ့အရိပ္ျဖစ္ၿပီး နိဗၺာန္ဟာ အႏွိဳင္းမဲ့အရသာျဖစ္ပါတယ္။
စာေရးသူ-အရွင္နႏၵသာရ(သစၥာေရာင္ျခည္)
မွတ္ခ်က္။ ။ မဟာကပၸိနမင္းႀကီး သစၥာဓိဌာန္ျပဳတဲ့ဂါထာ သုံးဂါထာကုိ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရဆရာေတာ္
ႀကီး ဦးဝိစိတၱသာရာဘိဝံသခရီးသြားတဲ့အခါ (၃၇) ေခါက္ အၿမဲရြတ္ဖတ္ၿပီးခရီးသြားလာေရးေခ်ာေမြ႔ေအာင္
ျမင္တယ္လုိ႔ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာဖတ္ဖူးပါတယ္။

Posted by အရွင္နႏၵသာရ(သစၥာေရာင္ျခည္) on အဂၤါေန႕၊ ဂ်ဴလိုင္လ ၂၇၊ ၂၀၁၀

categories: ဓမၼစာေပေဆာင္းပါးက႑ |

“နံရံကပ္စာ”

2010-07-29T13:31:00.000+06:30

တစ္ခါက ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းတြင္ ဘုတလင္ဟုအမည္ရေသာ ရြာၾကီးတစ္ရြာရွိေလသည္။ ထိုရြာ၏ ဂုဏ္သ တင္းသည္ကား အလြန္အင္မတန္မွ ေမႊးလွပါေပ၏။ ထိုဂုဏ္သတင္းေမႊး၏ဟူသည္ကား အဘယ္နည္း? ထိုရြာ အနီးတြင္ ႏြားေပ်ာက္သြားပါက ျပန္မရွာေလႏွင့္၊ ရွာပါက ေမာရံုသာအဖတ္တင္မည္။ေရထဲကို လႊတ္လိုက္ေသာ စူဠလိပ္ကို ျပန္ရေကာင္း ရႏိုင္ပါေပ၏။ ေက်ာက္ခဲကို ညွစ္၍ အဆီထုတ္ပါက ရေကာင္း ရႏိုင္ပါေပရာ၏။ ထို ရြာအနီးတြင္ ေပ်ာက္သြားေသာ ႏြားကို ျပန္ရရန္ မလြယ္ကူေတာ့ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူသည္ကား ရြာသား မ်ားသည္ ထိုႏြားကို သတ္၍ ရြာအတြင္း၀ယ္ ေ၀မွ်စားလိုက္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ ရြာ၌ အေလ့အထ တစ္ခုရွိ သည္။ မေကာင္းမွဳလုပ္လွ်င္ အတူတကြျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ရလာေသာ အက်ိဳးဆက္ကိုလည္း အတူတကြ ြခံစားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေသာ မေကာင္းမွဳသည္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေပၚသည္ဟူ၍ မရွိေပ။ ရြာ၏ ၀န္းက်င္တြင္ သစ္ပင္ၾကီးမ်ား၊ေရခ်ိဳးရန္ ေရဆိပ္မ်ား၊ နားခိုစရာဇရပ္တို႔ျဖင့္ ျပည့္စံုေနေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းမသိေသာ အေ၀းမွေရာက္လာေသာ ခရီးသည္မ်ားအတြက္ နားခိုလိုစိတ္ျဖစ္ေပၚမည္မွာ မလြဲေပ။ အ ေၾကာင္းသိခရီးသည္မ်ားကေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေန၀င္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုရြာအနီးအနားကိုပင္ ျဖတ္မသြားရဲ ေတာ့ေပ။ ေ၀ရာမဏိ သိကၡာပဒံ ေ၀းေ၀းကပင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကေလ၏။ တစ္ေန႔ေသာ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေန႔လည္ ခင္းတြင္ အေ၀းမွ ခရီးသည္တစ္ေယာက္သည္ လွည္းေမာင္းကာ ထိုရြာအနီးသို႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ အလြန္ အင္မတန္မွ ေ၀းေသာ ခရီးမွ လာေရာက္ခဲ့ရသည့္အတြက္ အလြန္အင္မတန္မွ ပင္ပန္းလာသည္။ ေရခ်ိဳးရန္ အနားယူရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ သစ္ရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ၾကီးေအာက္၌ သူ၏ ႏြားလွည္းကို ရပ္လိုက္သည္။ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ ေရးဆင္းခ်ိဳးသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ဖ်ာခင္းကာ တေရးတေမာအိပ္လိုက္သည္။ တစ္နာရီခန္႔ၾကာမည္ထင္၏။ အိပ္ယာမွ ႏိုး၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူ႔၏ ႏြားႏွစ္ ေကာင္မရွိေတာ့ေပ။ နြားလွည္း၏ ေဒါင့္ကို ျဖဳတ္ကာ ႏြားႏွစ္ေကာင္လံုး အခိုးခံလိုက္ရေလသည္။ ရြာလူၾကီးကို အကူအညီေတာင္းေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ရရန္လမ္းစ မျမင္ေတာ့ေပ။ အဆံုးမေတာ့ သူသည္ ထိုရြာ၏ ရြာထိပ္ ဇရပ္တြင္ စာေရးကာ ကပ္သြားေလသည္။ ထိုစာသည္ကား
“ရြာတစ္ကာတြင္ ဘုတလင္
၀င္သာ၀င္ မအိပ္နဲ႕
အိပ္သာအိပ္ မမွိတ္နဲ႔
မွိတ္သာမွိတ္မေပ်ာ္နဲ႔
ေပ်ာ္လွ်င္ေဒါက္ျဖဳတ္ႏြားခိုးတတ္သတည္း” ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။
ဇရပ္တြင္ စာေရးကပ္သြားမွဳနဲ႔ပတ္သက္လာသျဖင့္ ဆက္ႏြယ္မွဳအျဖစ္အပ်က္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပေပအံံ့။
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာရွိေလသည္။ ရြာ၏ ထိပ္တြင္ အေ၀းမွ ဧည့္သည္မ်ား တည္းခိုႏိုင္ေစရန္အလို႔ငွာ ဇရပ္တစ္ ေဆာင္ကို တည္ေဆာက္ထားေလသည္။ တစ္ေန႔ ငမွဳံဟုအမည္ရေသာ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သည္ ထိုဇရပ္ တြင္ ၀င္ေရာက္တည္းခိုေလသည္။ဇရပ္တြင္ ဟိုဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရာ နံရံတြင္ ေရးထားေသာ စာတမ္းကို ေတြ႔ရွိေလေတာ့သည္။ စာတမ္းသည္ကား
“သတိ, ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးရွည္ေသာသ၊ူ ေဆးလ္ိပ္တိုကို မေသာက္နဲ႔၊
ေဆးလိပ္တိုကို ေသာက္က ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကို မီးေလာင္တတ္သည္”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။ထိုစာကို ဖတ္ျပီးေသာ အခါ ငမွဳံသည္ စိတ္တိုသြားသည္။ သူသည္ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္တတ္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကလည္း ရွည္ေန ေလသည္။
“ဒီစာက ငါ့ကို ေစာင္းေရးတာပဲ၊ ဘယ္ေကာင္ေရသြားတယ္မသိ၊”ဟူ၍ပင္ အေတြး၀င္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ တိုတ္ိုျဖင့္ ေဆးလိပ္တိုကို မီးညွိကာ
“ႏွဳတ္ခမ္းေမႊရွည္တယ္ကြာ၊ ေဆးလိပ္တိုကို မိီးညွိေသာက္တယ္ကြာ၊ ဘာျဖစ္လဲ၊”ဟုဆိုကာ ေဆးလိပ္တိုကို မီးညွိကာ ေသာက္လိုက္ေလသည္။ မၾကာလိုက္ပါ။ သူ၏ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မီးေလာင္းသြားေလသည္။ ထိုအခါမွ ငမံွဳ သည္ အထက္ပါစာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ သူ၏ ကိုယ္ေတြ႔အေတြ႔အၾကံဳကို အေျခခံကာ
“မယံုမရွိနဲ႔ ငမွဳံကိုယ္ေတြ႔”ဟူေသာ စာသားကို ဆက္လက္ေရးသားလိုက္ေလသည္။ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေသာ္
“သတိ, ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးရွည္ေသာသူသည္ ေဆးလ္ိပ္တိုကို မေသာက္နဲ႔၊
ေဆးလိပ္တိုကို ေသာက္က ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးကို မီးေလာင္တတ္သည္၊
မယံုမရွိနဲ႔ ငမွံဳကိုယ္ေတြ႔”ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သတည္း။
Posted by AShin Javana at 7:54 AM 0 comments

ဘူတန္ႏုိင္ငံက ဘာသာကူးေျပာင္းမႈ ဆန္႔က်င္ေရး ဥပေဒ

2010-07-29T13:22:00.000+06:30

ဇူလိုင္လမွာ ဘူတန္ႏိုင္ငံဟာ ဥပေဒတစ္ခုကို ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြက သူတို႔ရဲ႕ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ တိုးတက္မႈကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး အဲဒီဥပေဒကို ထုတ္ျပန္လိုက္တာပါလို႔ ၿငီးတြားေန ၾကပါတယ္။ “ဘူတန္ဟာ ခရစ္ယာန္ကိုဖိႏွိပ္ေနပါတယ္”လို႔လည္း ခရစ္ယာန္ေတြက စြပ္စဲြပါတယ္။ အဲဒီဥပေဒ ကေတာ့ “ဘာသာေျပာင္းမႈ တားဆီးဆန္႔က်င္ေရး ဥပေဒ (Anti-Conversion Law) ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဘူတန္ကေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔သူ ထုတ္ျပန္လိုက္တာပါ။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကိုလည္း ခရစ္ယာန္ ေတြက မူမမွန္တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြလို႔ ေ၀ဖန္ၾကျပန္ပါတယ္။ ဘူတန္က ခရစ္ယာန္ေတြကို “ဘာသာေရး အတင္းအက်ပ္ သိမ္းသြင္းသူမ်ား”လို႔ စြပ္စြဲေၾကာင္းလည္း သတင္းလႊင့္ေနၾကပါတယ္။

“ဒီဥပေဒက ဘာသာသိမ္းသြင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ စည္း႐ံုးျခင္းသေဘာေဆာင္တဲ့ ပံုစံတစ္ခုခုကို လုပ္ေဆာင္တဲ့သူ ကို အျပစ္ေပးမယ္လို႔သာ ခပ္ျဖန္းျဖန္း (ခပ္၀ါး၀ါး)ဆိုထားေတာ့ ဆင္းရဲသားေတြကို စားစရာေပးျခင္း၊ အ၀တ္ေပး ျခင္းစတဲ့ ကူညီမႈတစ္စံုတစ္ရာ လုပ္ေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ေစတနာ့၀န္ထမ္းေတြကို ေထာင္ထဲပို႔လုိက္မွာကို စိုးရိမ္ပါ တယ္”လို႔ ခရစ္ယာန္ေတြက ဆိုေနၾကပါတယ္။

ဥပေဒရဲ႕ ဆိုလိုခ်က္အျပည့္အစံုကေတာ့ “ဘူတန္ႏိုင္ငံ၏ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ၊ အပိုဒ္ ၄၆၃ အရ တစ္စံုတစ္ ေယာက္ဟာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ဘာသာေရးအရ ဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ သိမ္းသြင္းသည့္ ပံုစံ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဘာသာတစ္ခုမွ ဘာသာတစ္ခုသို႔ ေျပာင္းလဲေအာင္ အားထုတ္လွ်င္ ဘာသာေရး ဆဲြေဆာင္ သိမ္းသြင္းမႈ အျပစ္ဒဏ္သက္ေရာက္ေစရမည္”လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿမိဳ႕ေတာ္သင္းဘူး (Thimphu)က အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ သင္းအုပ္ဆရာတစ္ဦးက “ဒီ ဘာသာကူးေျပာင္းမႈ ဆန္႔ က်င္ေရး ဥပေဒက အတည္ျပဳလုနီးနီး ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ ေတာ့ မရွိေသးပါဘူး၊ ဒီဥပေဒက ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ တိုးပြားမႈကို ဦးတည္တိုက္ခိုက္တာ ျဖစ္ပံုရပါတယ္”ဟု ဆိုပါတယ္။

ဘူတန္၊ ပါလီမန္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကူအင္ေလး ရွာရင္း (Kuenlay Tshering)ကေတာ့ “ဒီဥပေဒဟာ ဘူတန္ ဘုရင့္ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုဥပေဒနဲ႔ ကိုက္ညီတယ္၊ ဖဲြ႕စည္းပံုဥပေဒမွာ - ဘူတန္ႏိုင္ငံသားတိုင္းဟာ လြတ္လပ္ စြာေတြးေခၚခြင့္၊ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ ရွိပါတယ္၊ ဘယ္သူကမွ ဘာသာေရးဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းမႈနည္းနဲ႔ အျခားဘာသာအတြင္းကို မသြတ္သြင္းေစရ-လို႔ ပါရွိပါတယ္”လို႔ တုန္႔ျပန္ပါတယ္။ “ႏိုင္ငံေတာ္က ဒီဥပေဒကို ေဖာက္ဖ်က္သူကို သံုးႏွစ္ထက္ေလ်ာ့နည္းတဲ့ ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေပးႏိုင္တဲ့ အေသးအဖဲြကိစၥတစ္ရပ္အေနနဲ႔ပဲ သံုးသပ္ထားပါတယ္”လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

“ဒီလို ဥပေဒမ်ိဳးကို အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာလည္း ျပဓာန္းထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ဘာသာေရး သိမ္းသြင္းမႈဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရကို မေရမရာလုပ္ထားၿပီး ခရစ္ယာန္ေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔အတြက္ မွားယြင္းစြာ အသံုးျပဳေနၾကပါတယ္၊ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိထားပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေစရပါ ဘူး”လို႔လည္း ျဖည့္စြက္ေျပာၾကားပါတယ္။

ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ဆရာတစ္ဦးကေတာ့ “အာဏာပိုင္ေတြဟာ ခရစ္ယာန္ဆန္႔က်င္သူေတြက တိုင္ၾကားခ်က္ ေတြကို အေရးယူေပးေလ့ရွိတဲ့အတြက္ ခရစ္ယာန္ေတြဟာ မၾကာခဏ အဖမ္းခံရႏိုင္ပါတယ္”လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဘူတန္ႏိုင္ငံဟာ လူဦးေရ ၆၈၃၄၀၇ ရွိတဲ့အနက္ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ႏိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ဘက္နဲ႔ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းေတြမွာ အဓိက ေနၾကပါတယ္။ နီေပါလ္လူမ်ိဳးစု၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ခန္႔မွန္းေျခ ၂၂ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတဲ့ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းေဒသေတြမွာ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။

ခရစ္ယာန္ေတြကေတာ့ ၆၀၀၀-ေလာက္သာ ရွိပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ နီေပါလ္လူမ်ိဳးစုေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းနဲ႔ တရား၀င္စာသင္ေက်ာင္းေတာ့ တစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ သမၼာက်မ္းစာကိုေတာ့ ဘူတန္ဘာသာစကားနဲ႔ နီေပါလ္ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ဘာသာျပန္ထားတာ ရွိပါတယ္။ ဘူတန္ဖဲြ႕စည္းပံုဥပေဒက ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ကို အာမခံေပးထားေပမယ့္ အစိုးရကေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြရွိေနတာကို တရား၀င္ အသိအမွတ္ မျပဳပါဘူး။ ခရစ္ယာန္ေတြဟာ သူတို႔အိမ္ေတြမွာပဲ ဘာသာေရးအလုပ္ေတြကို လုပ္ေနရပါတယ္။

ဘူတန္ႏိုင္ငံရဲ႕ တရား၀င္၀က္ဘဆိုက္မွာ “မဟာယာန္ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဂိုဏ္းကဲြတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဒရုပ္ပ ကတ္ဂ်ဴးဂိုဏ္း (Drukpa Kagyue school)ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္ပိုင္းကေတာ့ ဟိႏၵဴဘာသာလႊမ္းမိုးမႈ ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ိဳ႕ေဒသေတြမွာေတာ့ ေသလြန္သူကို ကိုးကြယ္မႈ၊ တိရစၧာန္ကိုးကြယ္မႈနဲ႔ နတ္ကိုးကြယ္မႈ အၾကြင္းအက်န္ေတြ တည္ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္”လို႔ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တာ ကိုေတာ့ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိပါဘူး။ (ေနရာအႏွံ႔ ျပန္႔ေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ၆၀၀၀-ေလာက္ကေလးကို ဘယ္အစိုးရက ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ ထည့္ေရးေနမလဲ)။

“ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀-ေက်ာ္သက္တမ္းရွိတဲ့ ဘုရင္စနစ္ကို လိုက္နာလွ်က္ ဘူတန္ႏုိင္ငံဟာ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္၊ ပထမဦးဆံုး ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးကတည္းက ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဘူတန္ဟာ ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္အပါအ၀င္ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ဘာသာေရးေတြ ဘာျဖစ္လို႔ လုိအပ္ေနအံုးမလဲ”လို႔ ျပည္ထဲေရးနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ၾကီး ေဒၚဂ်ိက ေျပာပါတယ္။

“ဘူတန္ဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘယ္ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈေတြနဲ႔မွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ သိထားရမွာက ဘူတန္ဆိုတာ လူဦးေရ ၆၀၀၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္သာ ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေသးေသး ေလးတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဟိႏၵဴရွိတယ္၊ ခရစ္ယာန္ ရွိတယ္။ ကဲ… ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ထပ္ဘာသာေရးေတြ ထပ္ၿပီး လိုေသးလို႔ လား”လို႔လည္း ဆက္ေျပာ သြားပါတယ္။

ဘူတန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအေျခအေနအရပ္ရပ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ ဆက္သြယ္မႈ ရွိေနပါ တယ္။ ေဒၚဂ်ိဦးေဆာင္တဲ့ ျပည္ထဲေရးနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ၾကီးဌာနက ၿမိဳ႕ေတာ္ သင္းဘူးမွာ ရွိပ္ခ်ိဳဒေဇာင္း (Tashichho Dzong)လို႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဧရာမဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းအတြက္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေပးပါေသး တယ္။ “ဗုဒၶဘာသာဟာ ဘူတန္ျပည္သူေတြကို အတူတကြ ရွင္သန္ေစၿပီး ညီညြတ္ေစပါတယ္။ ဘူတန္လူမ်ိဳး ေတြရဲ႕ လူမႈဘ၀ဟာ ဒေဇာင္းဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ဗဟိုျပဳေနပါတယ္”လို႔ ေဒၚဂ်ိက ရွင္းျပပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႔ အိႏၵိယကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ ဘာသာေရးေပါင္းစံုပူးတြဲေနတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းျဖစ္တဲ့အတြက္ တင္းမာမႈေတြ၊ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈေတြ မၾကာခဏ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဘူတန္ကို အဲဒီလို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အိႏၵိယနဲ႔ တရုတ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးႏွစ္ခုၾကားမွာ ရပ္တည္ေနရတာပါ။ ဘူတန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ကိုလိုနီႏုိင္ငံ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဘူတန္ဆိုတာ သမိုင္း ေၾကာင္းအရ သူ႕ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးအတြက္သာ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ဘူတန္လူမ်ိဳးေတြဟာ စစ္တိုက္ဖို႔ထက္ သူတို႔ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကိုသာ မက္ေမာၾကပါတယ္”လို႔လည္း ရွင္းျပပါ တယ္။ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ အေျခခံဥပေဒကလည္း ဘူတန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ေတြကို ကာကြယ္ဖို႔နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အေမြအႏွစ္တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဖာ္ျပေနပါတယ္။

အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ အစိုးရ အရာရွိတစ္ဦးကလည္း “ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကည့္ေလ၊ တိဗက္ကို တရုတ္ေတြက သူတို႔ျပည္ နယ္လုပ္ပစ္တယ္၊ ဆစ္ကင္းႏိုင္ငံကို အိႏၵိယက သူတို႔ျပည္နယ္ လုပ္ပစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီႏိုင္ငံၾကီး ႏွစ္ႏိုင္ငံထဲက ဘယ္ႏိုင္ငံက က်ဳပ္တို႔ကို သိမ္းသြားမလဲ။ ဒီကိစၥကို ဘူတန္ျပည္သူတိုင္းက စိုးရိမ္ေနၾကတာပါ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႔ သိတဲ့အတိုင္းပဲ၊ ဆစ္ကင္းႏိုင္ငံဆိုတာ အိႏၵိယရဲ႕ အေရွ႕ေျမာက္ျခမ္းမွာ တည္ရွိတာပါ။ အခုေတာ့ အိႏၵိယရဲ႕ ျပည္နယ္တစ္ခုေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဆစ္ကင္းဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုေလ။ ဗုဒၶ ဘာသာႏိုင္ငံတစ္ခုေလ။ အဓိကလူမ်ိဳးေတြက ေဘာတိယနဲ႔ လက္ပ္ခ်ားလူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း နီေပါလ္ေတြက ၀င္လာတယ္။ သူတို႔က ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တယ္။ (ဘူတန္ပံုစံနဲ႔ အလြန္တူေနတယ္)။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဒသခံလူမ်ိဳးေတြထက္ နီေပါလ္ေတြက အင္အားသာသြားတယ္။ ၁၉၇၅-ခုႏွစ္၊ ဆႏၵခံယူပဲြအရ ဆစ္ကင္းကို အိႏၵိယရဲ႕ ျပည္နယ္တစ္ခုအျဖစ္ သက္မွတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဆစ္ကင္းရဲ႕ ၇၅-ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ျပည္သူေတြဟာ နီေပါလ္ေတြပါ။ သူတို႔ေတြဟာ အိႏၵိယန႔ဲ မေပါင္းခ်င္ပါဘူးလို႔ မဲေပးခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ မဲမ်ားတာကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆို။ ကဲ….. ဘာလဲ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ….”လို႔လည္း ဆက္ရင္ဖြင့္ပါတယ္။

ဘူတန္နဲ႔ အျခားေသာ အိႏၵိယရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြဟာ အရွက္မရွိ၊ မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ သိမ္းယူ တတ္တဲ့ အိႏၵိယရဲ႕ အက်င့္ကို သိေနၾကပါၿပီ။ ဆစ္ကင္းႏုိင္ငံေလးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဘူတန္ကို အိႏၵိယျပည္ နယ္မျဖစ္ေစဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။

“၁၉၈၀-ႏွစ္မ်ားတုန္းက ဘူတန္ဘုရင္ဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕အခ်ဳပ္အျခာအာဏာတည္ၿမဲေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ မ်ားကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ “ႏုိင္ငံတစ္ခု လူမ်ိဳတစ္မ်ိဳး အစီအစဥ္ (one-nation-one-people campaign)”ကို စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအစီအစဥ္က ေတာ္လွန္တဲ့ နီေပါလ္လူမ်ိဳးေတြကို မ်က္ႏွာသာ မေပးခဲ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္တဲ့ နီေပါလ္ေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြဟာ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီနီေပါလ္လူမ်ိဳး ေတြဟာ သူတို႔ဆႏၵအေလ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘူတန္နယ္ေျမထဲကို က်ဴးေက်ာ္၀င္လာၿပီး ေနထိုင္ေနၾကတာ ျဖစ္ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နယ္ေျမကို တစ္နည္းတစ္ဖံု က်ဴးေက်ာ္ေနထိုင္ေနၾကတာပဲ။ ဘယ္ဘူတန္လူမ်ိဳးကမွ ဖိတ္ေခၚလို႔ လာၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က လူဦးေရ ၁-သိန္းခန္႔ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ကို တိုင္းျပည္ကေန ႏွင္ထုတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ သူတို႔အမ်ားစုက ခရစ္ယာန္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္”လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

အစိုးရဟာ ေတာ္လွန္သူေတြအေပၚ ဘာေၾကာင့္ မငဲ့ညွာရသလဲလို႔ ျပည္သူတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘူတန္ဟာ ေနာက္ထပ္ ဆစ္ကင္းျပည္နယ္ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး”လို႔ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေလးပဲ ေျဖပါတယ္။

ဘူတန္ႏိုင္ငံဟာ သူတို႔ဘာသာစကား၊ သူတို႔ရိုးရာ၀တ္စံုေတြကိုပဲ အသံုးျပဳ၊ ၀တ္ဆင္ၾကဖို႔ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ စည္းကမ္းသက္မွတ္ထားပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ေတြ တိုးတက္ ျပန္႔ပြားေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘူတန္ အမ်ိဳးသားေတြဟာ သူတို႔အလုပ္သြားတဲ့အခါ သို႔မဟုတ္ လူထုအစုအေ၀းေတြ ကို သြားတဲ့အခါေတြမွာ ဂို (Gho) လို႔ေခၚတဲ့ ဒူးထိရွည္တဲ့ ၀တ္႐ံုၾကီးကို ၀တ္ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ ခါးမွာ အ၀တ္စနဲ႔ လုပ္တဲ့ ခါးပတ္စီးရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ ကိရာ (kira)လို႔ ေခၚတဲ့ ပုခံုးတစ္ဖက္ေပၚ ေျခခ်င္း၀တ္ထိ ရွည္တဲ့ ခါးမွာခါးပတ္ပတ္ထားရတဲ့ ၀တ္႐ံုၾကီးကို ၀တ္ရပါတယ္။ မလိုက္နာသူေတြကို ဒဏ္ေငြေဆာင္ရျခင္း သို႔မဟုတ္ ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေပး ခံရႏိုင္ပါတယ္။

“အစိုးရအေနနဲ႔ မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ ဘူတန္မွာ ခရစ္ယာန္ေတြရွိတယ္ဆိုတာကို တရား၀င္ အသိအမွတ္ ျပဳေပးဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ ခရစ္ယာန္အတြက္ေရာ၊ အစိုးရအတြက္ပါ ေကာင္း က်ိဳးျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဘာသာေရးအဖဲြ႕အစည္းေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ဘယ္အစိုးရက ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေတာ့မလဲ”လို႔ ခရစ္ယာန္ သင္းအုပ္ဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ ဇန္န၀ါရီလတုန္းက ပုနခါး (Punakha)မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနကို သူ အမွတ္ရေနပါတယ္။ အဲဒီမွာ တည္ေဆာက္ေနဆဲ အိမ္တစ္လံုးကို ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေဆာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေကာလာ ဟလေၾကာင့္ ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ရွင္ဟာ ဘုရင့္ထံေတာ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ထာ၀ရဘုရားကို ၀တ္ျပဳဖို႔ ေဆာက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့လို႔ ဘုရင္က ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ပါတယ္။

“၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ဆိုရင္ လြတ္လပ္ခြင့္ ပိုေပးမယ္လို႔ ကတိျပဳထားပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း တိုးပြားလာေနပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာက လူနာေတြကို သက္သာ ေပ်ာက္ကင္းေစတယ္ဆိုတာကို တစ္ဆင့္စကားနဲ႔ သိလာၾကပါၿပီ။ တရား၀င္ ဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းဖို႔ ေဟာၾကား ခြင့္ေတာ့ မရေသးပါဘူး။ ခရစ္ယာန္ေတြအေနနဲ႔ အေျခအေနကို နားလည္ထားရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ အစိုးရအေပၚမွာ စိတ္ရွည္ရွည္ထားရမယ္။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း လြတ္လပ္ေရး ဘယ္လိုလုပ္ ရႏိုင္မလဲ”လို႔လည္း ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ ဆရာက ဆက္ေျပာသြားပါတယ္။

ဘာသာျပန္သူ၏ သံုးသပ္ခ်က္

ဒလိုင္းလားမာ အတၳဳပၸတၱိဇာတ္ကားကို ၾကည့္တုန္းက ဒလိုင္းလားမားကို ေမာ္စီတုန္းက “Religion is poison = ဘာသာေရးဆိုတာ အဆိပ္”လို႔ ေျပာတဲ့စကားကို အမွတ္ရေနပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး “ဘာသာဆုိတာ ဘိန္းနဲ႔တူ တယ္”ဆိုတဲ့စကားလည္း ရွိပါတယ္။ ဘာသာေရးသမားေတြကေတာ့ ကန္႔ကြက္ၾကတာပဲ။ ဘယ္လိုပင္ ကန္႔ကြက္ ကန္႔ကြက္ အေနအထားမက်ရင္ အဲဒီစကားေတြက မွန္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေနရာတိုင္းကိုေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ အေနအထားမက်ရင္ဆိုတဲ့ စကားက က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။

စာေလးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ဖူးတယ္။ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းမွာ သူတို႔ ယံုၾကည္မႈနဲ႔သူ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးစု ေလးေတြ ရွိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခရစ္ယာန္ ေစတနာၾကီးရွင္ေတြ၊ အလႅာဟ္ယံုၾကည္သူေတြ…. ေရာက္သြား တယ္။ ေအးခ်မ္းေနတဲ့ လူမ်ိဳးစုေလးဟာ စိတ္၀မ္းေတြ ကဲြကုန္တယ္။ အခ်င္းခ်င္း မညီညြတ္မႈေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ ဆိုေတာ့ “ဘာသာေရးဆိုတာ ေပါက္ကြဲအားျပင္းထန္တဲ့ ဗံုးလား”။

ကမၻာ့ႏုိင္ငံၾကီးေတြက “ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိဘူး။ ခရစ္ယာန္ေတြ၊ မူစလင္ေတြကို ႏွိပ္ကြပ္တယ္”လို႔ ေျပာရင္ မခံခ်င္ပါဘူး။ မေက်နပ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ “ျမန္မာဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ပါ”။ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာကို ဦးစားေပးမယ္။ ခရစ္ယာန္ႏိုင္ငံဟာ ခရစ္ယာန္ကို ဦးစား ေပးမယ္။ မူစလင္ႏိုင္ငံဟာ မူစလင္ကို ဦးစားေပးမယ္။ ဒါ ထံုးစံပဲ။

ဥေရာပႏိုင္ငံၾကီးေတြ၊ တျခားမူစလင္ႏိုင္ငံေတြဟာ သူတို႔ ေျမေပၚမွာ တရား၀င္ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတြ ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္းမ်ား ေဆာက္ခြင့္ျပဳပါသလဲ။ ဘာသာေရးအခမ္းအနားေတြကို ဘယ္ေလာက္ထိ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ခြင့္ျပဳပါသလဲ။ မႏွစ္က မေလးရွားေရာက္ေတာ့လည္း ပိုသိခဲ့ရတယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြအေပၚမွာ မူစလင္ေတြ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဒါကို နားလည္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မေလးရွားဆိုတာ မူစလင္ႏိုင္ငံေလ။ မူစလင္ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ မူစလင္ဘာသာကို ဦးစားေပးတယ္။ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ သူတို႔ကို မူစလင္ဘာသာ ကိုေတာ့ ဦးစားေပးမယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို ဦးစားမေပးဘူး၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ဦးစားမေပးဘူးလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေ၀ဖန္မိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အခု ဘူတန္ကိစၥေလးကို ဖတ္ရေတာ့ ဒီဘာသာဟာ ဘူတန္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈ။ တည္ၿငိမ္မႈကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ဖ်က္ဆီးခ်င္ေနရတာလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္မိပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံက ေတာင္တန္းေဒသေတြမွာ အဓိက႐ုဏ္းေတြ ျဖစ္တယ္၊ မညီညြတ္မႈေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ဒီေစတနာၾကီးရွင္ေၾကာင့္လည္း အမ်ားၾကီးပါပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ညီညြတ္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာၾကီးေတြ တစ္ခုထက္ ပိုေရာက္သြားၿပီဆိုရင္ ပ်က္စီးဖို႔အေျခအေန ပိုမ်ားသြားပါၿပီ။ မညီမညြတ္ေတြ ျဖစ္ဖို႔အေျခအေန ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားပါၿပီ။

စာေရးသူမွာ ဘာသာျခား အသိမိတ္ေဆြေတြ ရွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေတာ့ သူ႕ကို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ေစတနာရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီေစတနာေတြကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ ရွိေနဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ထာ၀ရဘုရားကို ယံုၾကည္ေစဖို႔နဲ႔ ခရစ္ေတာ္ကို အားကိုးေစဖို႔ သို႔မဟုတ္ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေစဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ မလုပ္ ၾကပါနဲ႔။ အထူးသျဖင့္ ဘာသာတစ္ခုခု အေျခတည္ေနတဲ့ ေဒသမွာ ပိုၿပီး မလုပ္သင့္ဘူး”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

တစ္ႏိုင္ငံလံုး မူစလင္ျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ တစ္ျခားဘာသာတစ္ခုခုက ၀င္ေရာက္ဆဲြေဆာင္ သိမ္းသြင္းေနၿပီဆိုရင္ ေဒသခံ မူစလင္ေတြ စိတ္ဆင္းရဲေတာ့မယ္။ ဒါ ထံုးစံပဲ။ ခရစ္ယာန္ၾကီးစိုးတဲ့ နိုင္ငံမွာလည္း ထို႔အတူပဲေပါ့။ “ဒါ ဒီမိုကေရစီေခတ္ကြ၊ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခြင့္ရွိတယ္”လို႔ ဆိုၿပီး အကုန္လိုက္ရမ္းေန ရင္ေတာ့ ဒါ နည္းလမ္းမက်ေသးဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အခ်င္းခ်င္း ေလးစားတန္ဖိုးထားစိတ္ အေပၚမွာ အေျခတည္မွ ဒီမိုကေရစီ စစ္တာပါ။ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕ ဗရမ္းဗတာ(လြတ္လြတ္လပ္လပ္) တိုက္ခိုက္ေန ၾကတာဟာ ဒီမိုကေရစီ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဖဲြ႕နဲ႔တစ္ဖဲြ႕ တန္ဖိုးထားစိတ္နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈထားၿပီး လုပ္ ေဆာင္ၾကမွသာ ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္တာပါ။

လူသားရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး ဗရမ္းဗတာ ေျပာ၊ ဗရမ္းဗတာ လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကိုလည္း ၾကည့္ရပါအံုးမယ္။ “လူပ်ိဳပဲကြ၊ အပ်ိဳကို ရည္းစားစကားေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ”ဆိုၿပီး အေျခ အေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို မၾကည့္ဘဲ လိုက္ေျပာေနလို႔ မရပါဘူး။ အဲဒီလိုပါပဲ “လူသားတိုင္းမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္ ရွိတယ္ကြ”ဆိုၿပီး သူ႕ဓေလ့၊ သူ႕ဘာသာနဲ႔သူ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေနတဲ့ ေနရာေဒသကို သြားေရာက္ မဖ်က္ဆီး သင့္ပါဘူး။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကလည္း ဗုဒၶဘုရားရွင္ရွိမွ ေလာကၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္လို႔ အယူမသီးသင့္ေပဘူး။ ခရစ္ယာန္ကလည္း ေယရႈကို မယံုၾကည္ရင္ ကမၻာၾကီးမနက္ျဖန္ပဲ ဆုတ္ယုတ္သြားေတာ့မလုိ၊ မူစလင္ကလည္း အလႅာဟ္သာမရွိရင္ ေလာကၾကီး မသာယာႏိုင္ဘူး၊ ဟိႏၵဴကလည္း ရွီ၀ ဖန္တီးေပးမွ ေလာကၾကီးသာယာႏိုင္တာ….စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္ဘာသာ ကို အမႊမ္းတင္ၿပီး အယူေတြ မသီးသင့္ၾကဘူး။ ဘာသာဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေဆးခြက္ေတြပဲ ျဖစ္ေနသင့္တယ္။ အဆိပ္ခြက္ေတြ ျဖစ္မေနသင့္ဘူး။

စာဖတ္သူေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ဘူတန္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို ေထာက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခြင္းခ်က္မဲ့ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဥပေဒကို ခရစ္ယာန္အသိုင္းအ၀ိုင္း သတင္းေတြက ေတာ္ေတာ္အသားယူ ေရးေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဘူတန္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ထိပါးပုတ္ခတ္တဲ့ အမနာပေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။

သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဘူတန္ေတြဟာ ခရစ္ယာန္ေတြကို ႏွိမ္ေနပါတယ္။ ဘူတန္ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ကလည္း ေရွးဦး မယဥ္ေက်းမီေခတ္က ပံုစံေတြလို ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းလည္း ပုတ္ခတ္ေရးသားၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ သတင္းေတြ အကုန္လံုးကိုေတာ့ မတင္ျပႏိုင္ပါဘူး။ အခု တင္ျပလိုက္တာကေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္း ေတြထဲက အစိတ္အပိုင္းတစ္ရပ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ကဲ…စာဖတ္သူတို႔လည္း ဖတ္႐ႈေ၀ဖန္ၿပီး သခၤန္းစာေတြ ယူလိုက္ၾကေပါ့။ မူရင္းကေတာ့ ဒီမွာပါ။ စိတ္၀င္စားရင္ ဒီထက္ပိုၿပီး ေလ့လာႏုိင္စရာေတြ ရွိပါတယ္။

စာေရးသူ သံုးသပ္ခဲ့တာေတြကို အဓိပၸာယ္ေကာက္ မမွားၾကဖို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဘယ္ဘာသာကိုမွ ထိပါး ပုတ္ခတ္လိုတဲ့စိတ္ မရွိပါဘူး။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေနတဲ့အရပ္မွာ ကိုယ့္အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘာသာေရး ဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းမႈေတြ၊ မြန္ျမတ္တဲ့ဘာသာတရားေၾကာင့္ ၿပိဳကဲြမႈေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါကို ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း နိဂံုး

2010-07-29T13:21:00.000+06:30

"ကဲ- " လူလံုးလွလွ ေနရေအာင္ " ကဗ်ာေလးကို ညီညီ ညာညာေလး လိုက္ဆိုၾက၊
ဒီတစ္ခါ ေမာင္ေက်ာ္ဇံ က တိုင္ေပးလိုက္"

လူလံုးလွလွေနရေအာင္

ပညာ, စီးပြါး ၊ ထိုႏွစ္ပါး
တို႔မ်ားႀကိဳးစားရွာရမည္ ။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ၊ ေန႔စဥ္ျပဳ
ေကာင္းမႈေန႔တိုင္း ရ ရမည္။

ရွာနိုင္တုန္းမွာ ၊ ရေအာင္ရွာ
ေနာင္ခါအတြက္ စုရမည္။

ရတိုင္းမသံုး ၊ တို႔မျဖဳန္း
လူလံုးလွေအာင္ ေနရမည္။

အသိၾကြယ္ၾကြယ္ ၊ စီးပြါးထည္
ေဆြလည္မ်ိဳးလည္ တင့္ရမည္။

ဆရာႏွင့္ တပည့္မ်ား အတိုင္အေဖာက္အေတာ္ညီလာၾကၿပီျဖစ္၏။ ကေလးမ်ားလည္း
ေလ်ာ့မသြားသည့္အျပင္ စာ မဖတ္တတ္ေသး သူမ်ားလည္း အစ္ကိုအစ္မမ်ားႏွင့္
ေရာေႏွာ ပါလာ ၾကေပရာ နဂိုကပင္ သိပ္မက်ယ္၀န္း ေသာ ေက်ာင္း ကေလးသည္
ကေလးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေပေတာ့၏။

"ကဲ ကေလးတို႔၊ ကဗ်ာေလးကိုၾကည့္ရေအာင္၊ "ပညာ,စီးပြါး၊ ထိုႏွစ္ပါး၊တို႔မ်ားႀကိဳးစား
ရွာရမည္တဲ့" ၊ ဘာေတြကို ႀကိဳးစားၿပီးရွာၾကရမွာတဲ့လဲ"

"ပညာ နဲ႔ စီးပြါးပါဘုရား"

"ဟုတ္တယ္၊ ပညာရွာခ်ိန္မွာ---"

"ပညာရွာရပါမယ္ ဘုရား"

"စီးပြါး ရွာခ်ိန္မွာ---"

"စီးပြါးရွာရပါမယ္ဘုရား"

"ပညာဆိုတာ အမွား အမွန္ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆိုးကို ခြဲျခားသိတာ----"

"ပညာပါဘုရား"

"ဟုတ္တယ္၊ ပညာမတတ္ရင္ အရာရာမွာ သူမ်ားခိုင္းဖတ္ ျဖစ္တတ္တယ္ေႏွာ္၊ အဲ-
ပညာဆိုလို႔ ပညာဆိုတာ ေက်ာင္းမွာသင္ရတဲ့ စာေတြမွ ပညာမဟုတ္ဘူးေႏွာ္----"

"တင္ပါ့ဘုရား"

"ဥပမာ-လယ္လုပ္တဲ့သူက လယ္ကိုဘယ္လိုထြန္ယက္ စိုက္ပ်ိဳးရင္ လူေရာ,ႏြားေရာ
သက္သာမယ္၊ ေငြကုန္ေက်းက်လည္း သက္သာၿပီး သီးႏွံလည္း အရမ်ားမယ္စသည္္
ျဖင့္သိတာ ပညာ၊ ျမစ္ထဲမွာ ေလွကေလးေတြနဲ႔ ကူသန္းသြားလာေနတဲ့သူေတြမလဲ
ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ လိႈင္းထန္တတ္တယ္၊ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျမစ္ကို
ျဖတ္ကူးသင့္တယ္ ၊ ညဘက္ ဆိုရင္ ဓူ၀ံၾကယ္ရွိတဲ့ အရပ္ဟာ ေျမာက္ဘက္ပဲ၊ အဲ-
ၾကယ္ေတြကိုေတာင္ မျမင္ရရင္ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တိုက္တတ္တာ ေတာင္ေလပဲ၊
ဒီေလတိုက္ေနတာ ေတာင္ဘက္ပ ဲ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္လမ္းခရီးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးသိတာ"

"ပညာပါဘုရား"

"အဲဒီေတာ့ ပညာဆိုတာ ေနရာတကာမွာ ရွိတယ္၊ အဲဒါလို ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တာေတြ
ကို ခြဲျခားသိနိုင္စြမ္းေအာင္ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ေနရမွာလား၊ ႀကိဳးစားရွာရမွာလား------"

"ႀကိဳးစားရွာရမွာပါဘုရား"

ဤသို႔- စသျဖင့္-သို႔ႏွယ္ ယဥ္ေက်းမႈ သင္တန္းကေလးမွ ထုတ္လႊင့္ခ်က္မ်ားသည္
အသံခ်ဲ႕စက္ အကူအညီျဖင့္ တစ္ရြာလံုးကို ျပန္႔ႏွံ႔ေနေတာ့၏။ ကေလးမ်ား၏ ကဗ်ာ
ရြတ္သံ၊ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၏ ကေလးမ်ားအတြက္သာမက လူႀကီးမ်ားအတြက္
ပါ အဓိပၸါယ္ ရွင္းျပသံတို႔သည္ မိုးယံသို႔တိုင္ တက္သည္ မတက္သည္ကို အသာထား
တစ္ရြာလံုးနားဆီသို႔ေတာ့ ေပါက္ေရာက္ခဲ့ေပ၏။

"ေဟ့လူ-ကိုေအာင္သာ၊ မၾကားဘူးလား၊ ခင္ဗ်ားကိုေျပာေနတာ"

"ဘာလဲကြ"

"ဆက္ဆံမႈနယ္ပယ္၊ အလြန္က်ယ္၊ ကိုယ္၀ယ္စိတ္ေကာင္းထားရမည္- တဲ့ေလ"

"အမယ္၊ အဲဒါ ငါ့ကိုသာကြက္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးကြ၊ မင္းတို႔ကိုေရာပဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္ကြာ
ထစ္ခနဲရွိရန္ျဖစ္၊ ရြာမွာဆိုလဲ ရြာမွာမို႔၊ ေဟာ- ၿမိဳ႕ကို သြားျပန္ေတာ့လဲ ၿမိဳ႕မွာမို႔လို႔ ၊
ဘုန္းႀကီးက တစ္ရြာလံုးက သတင္းကို သိတာကြ၊ ဒါမင္းတို႔ကို ေျပာေနတာ"

"ေအးကြ ၊ ဘုန္းႀကီးရွင္းျပသြားေတာ့လဲ အဟုတ္သားကြ"

"ဘာကိုလဲ လွေဖဘရဲ႕"

"ေအာ္-တို႔သိတတ္စတုန္းကဆို ကိုယ့္အိမ္နားက လူေတြနဲ႔ေလာက္ပဲ သိတာမလား ၊
ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ ေက်ာင္းကလူေတြနဲ႔၊ ေဟာ-အလယ္တန္းေလာက္ေရာက္ေတာ
့တျခား ေက်ာင္းကလူေတြနဲ႔ပါသိလာၾကတယ္ေလကြာ၊ အဲေက်ာင္းဆက္ေနတဲ့သူေတြ
က်ေတာ့လည္း အထက္တန္းေရာက္ေတာ့ သိတဲ့သူေတြထပ္တိုး၊ ေဟာ တကၠသိုလ္
ေရာက္ျပန္ေတာ့ ဆက္ဆံရတဲ့နယ္ကပိုပို က်ယ္လာတယ္ေလကြာ၊လုပ္ငန္းခြင္၀င္ျပန္
ေတာ့လည္း လူသစ္ေတြနဲ႔ထပ္ေတြ႔၊ ေဟ့-နိုင္ငံျခားထြက္တဲ့သူေတြဆို တစ္ျခားနိုင္ငံက
လူေတြနဲ႔ေတာင္ ဆက္ဆံမႈနယ္ေတြက်ယ္က်ယ္သြားၾကတာမလား။"

"ဟုတ္ပါ့ကြာ၊ အဲလို ဆက္ဆံရက်ယ္၀န္းလာတာနဲ႔အမွ်စိတ္ေကာင္းထားတတ္သူေတြ
ကေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရသထက္ရၿပီး လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းေတြ ပိုပိုၿပီး အဆင္ေျပ
လာၾကသေပါ့ ေမာင္ရာ၊ အဲ စိတ္ထားမေကာင္းသူေတြကေတာ့ ရန္သူေတြတိုးသထက္
တိုးလာတာေပါ့ ေမာင္ရာ။"

"ေအးကြာ၊ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ ကေလးေတြကိုအေယာင္ျပၿပီးတို႔ကိုပါ ေျပာေနတယ္လို႔
ငါေတာ့ထင္မိတာပဲကြ"

"မေကာင္းဘူးလားကြာ၊ ခုဆို အိမ္ကကေလးေတြေတာင္ ဘုရားရွိခိုးၿပီး၊ တို႔လင္မယား
ကိုပါ ရွိခိုးၿပီးမွ အိပ္တာကြေမာင္ရ၊ ငါေတာ့ၾကည္နူးတယ္ကြာ၊ေနာက္ၿပီးသားသၼီးေလး
ေတြက ညတိုင္း ကန္ေတာ့ ေနၾကေတာ့ သြားေနၾကဆိုင္ကိုေတာင္ မေရာက္ျဖစ္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိသြားေပါ့ကြာ-"

"ဟားဟား-ဟုတ္ပါ့ ဒါေၾကာင့္ လွေဖဘတို႔ အိမ္က ၀ုန္းဒိုင္းသံေတြေပ်ာက္ေနတာကိုး"

ႊဤသို႔-စသည္ျဖင့္ ေကာင္းသတင္းမ်ားလည္း ပဲ့တင္သံအျဖစ္ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း
ဖြင့္လွစ္ရာ ရြာဦးေက်ာင္းဆီသို႔ ျပန္လည္ျပန္႔လြင့္လာခဲ့ၾကေလ၏။

ၾကည္နဴးဖြယ္ေကာင္းေလစြ။ ။

ဤသို႔ျဖင့္ေတြ မ်ားေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဤသို႔ျဖင့္ပင္ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း
ၿပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားေသာအခါ ၀မ္းေျမက္လွစြာျဖင့္ ေအာက္ပါ ကဗ်ာ
ေလးကို ခ်ေရးမိခဲ့ ပါေတာ့သတည္း--။

ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း ဖြင့္လွစ္ျခင္း

ငါတို႔ရြာတြင္ ၊ မၾကာခင္က
ရႊင္ပ်နုနယ္ ၊ ကေလးငယ္တို႔
ရြတ္လြယ္ေစမႈ၊ကဗ်ာျပဳ၍
ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း ဖြင့္ခဲ့သည္။

ကေလးငယ္ငယ္ ၊ အသိၾကြယ္ဖို႔
အဓိပၸါယ္သေဘာ၊ ပံုျပင္ေႏွာ၍
ေဟာေျပာပို႔ခ် ေပးခဲ့သည္။

ရတနာသံုးပါး ၊ မိဘမ်ားႏွင့္
ဘိုးဘြားဆရာ ၊မေမ့ရာဖို႔
ကဗ်ာရြတ္တို႔ ဆိုၾကသည္။

ကိုယ့္က်ိဳး,သူ႔က်ိဳး ၊ ဂုဏ္မညိႈးေအာင္
အားႀကိဳးမာန္တက္ ၊ ကိုယ္စီရြက္ဖို႔
တက္ၾကြညီညာ သီၾကသည္။

မိဘဘိုးဘြား ၊ လူႀကီးမ်ားတို႔
အားရဝမ္းသာ၊ေကၽြးေမြးကာျဖင့္
ကဗ်ာအႏွစ္ လွစ္ၾကသည္။

ရြာဦးဆရာေတာ္ ၊ ေရွ႕ကိုေမွ်ာ္၍
လူေတာ္လူေကာင္း ၊ လူျမတ္ေလာင္းတို႔
စိတ္ေကာင္းကိုေမြး ၊ ဘာသာေသြးႏွင့္
ယဥ္ေက်းလိမၼာ ၊ ထက္ျမက္ရာဖို႔
ပို႔ခ်ရႊင္လန္း ၊ ျမတ္သင္တန္းမွ
ဝမ္းေျမာက္ၿခိမ့္ညံ ၊ ကဗ်ာသံသည္
ဓာတ္ခံေကာင္းဖို႔ ညႊန္းခဲ့၏။

၀ိမုတၱိရသ (The Flavour Of Liberation)

နကုလပိတာ နကုလမာတာ

ခႏၶသုတ္ (video)

နိဗၺာန္အေၾကာင္း

*မျပတ္ေသးဘူး*

*မွတ္သားဖြယ္ရာအေမးအေျဖမ်ား(၇)*

လက္ငင္းအက်ိဳးေပး ဘာေၾကာင့္ရ

မတူညီတဲ့ စိတ္မ်ား

သိရီမဂၤလာေက်ာင္း ၀ါဆုိသကၤန္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပြဲႏွင့္ စုေပါင္းရွင္ျပဳပြဲ အမွတ္တရဓာတ္ပုံမ်ား

“သုစရုိက္တရား ၁၀ပါး”

လူတုိ႔ေနရာ ဤကမာၻ တဏွာ အုပ္စုိးသည္…….

ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔တရားအစီအစဥ္မ်ား...

ဘန္ေကာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ႏွင့္ တရားပြဲက်င္းပ

ေဘာင္…

သတိ !!! စရိုက္ေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္သူ...

၁၃၇၂ -၀ါဆိုသကၤန္းလွဴဒါန္းပြဲ

Why Dhamma Garden

မိတ္ေဆြ၏ ေမြးေန႕

ခ်စ္မိတ္ေဆြ (JOHOR) ဇယမဂၤလာဗုဒၶ၀ိဟာရ သုိ ့ဖိတ္ေခၚပါရေစ

အက်ဥ္းေထာင္ထဲက စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရွာပုံေတာ္...

ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ႏွင့္ M.B.B.S

ဘာသာေရး ျပႆနာ ( ၂ )

အႏွိဳင္းမဲ့အရိပ္ႏွင့္အႏွဳိင္းမဲ့ခ်မ္းသာ

“နံရံကပ္စာ”

ဘူတန္ႏုိင္ငံက ဘာသာကူးေျပာင္းမႈ ဆန္႔က်င္ေရး ဥပေဒ

ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း နိဂံုး

မျပတ္ေသးဘူး

မွတ္သားဖြယ္ရာအေမးအေျဖမ်ား(၇)