* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Saturday, February 11, 2012

ကုသိုလ္လဲရ ၀မ္းလဲ၀တဲ့လူ


လူသံုးမ်ိဳး

လူဆိုတာ အသိဥာဏ္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး သံုးမ်ိဳးရွိပါတယ္။
(၁) ပစၥည္းရွာနိုင္တဲ့ ပညာ၊ တရားရွာတတ္တဲ့ ပညာႏွစ္မ်ိဳးလံုး မရွိတဲ့အတြက္ ကုသိုလ္မရ ၀မ္းမ၀တဲ့ လူ
(၂) ပစၥည္းရွာနိုင္တဲ့ ပညာသာရွိျပီး တရားရွာတတ္တဲ့ ပညာမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကုသို္္လ္မရ ၀မ္းသာ၀တဲ့ လူ။
(၃) ပညာႏွစ္မ်ိဳးလံုးရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးရေအာင္ ရွာနိုင္တဲ့အတြက္ ကုသိုလ္လဲရ ၀မ္းလဲ၀တဲ့လူ

ဘုရားလက္ထက္က ဗာရာဏသီျမိဳ႕မွာ မဟာဓန သူေဌးဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘထံက ကုေဋ (၁၆၀)ေတာင္ အေမြရထားတယ္။ ပစၥည္းၾကြယ္၀လြန္းေတာ့ ျမန္မာလို ကိုၾကြယ္ေပါနဲ႕ မၾကြယ္ေဌးလို႕ ေခၚရမွာေပါ့။ အတိတ္ကံက ေပးလိုက္တဲ့ အေမြကလဲ အံ့ၾသစရာပဲ။ လူ႕ေဘာင္မွာ ဥာဏ္၀ီရိယမွန္မွန္ ထိန္းသိမ္းၾကိဳးစားနုိင္ရင္ ျမိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုး ပထမတန္းစား သူေဌးျဖစ္နိုင္ေလာက္ပါသတဲ့။ တကယ္လို႕ အခ်ိန္မီ ဥာဏ္၀ီရိယစိုက္ျပီး တရားအလုပ္ အားထုတ္နိုင္ရင္ ကိုၾကြယ္ေပါက ရဟႏၱာျဖစ္နိုင္သတဲ့။ မၾကြယ္ေ႒းက အနာဂါမ္ျဖစ္နိုင္သတဲ့။ ေတာက္မယ့္မီးခဲ ရဲရဲေတြလို႕ ဆိုရမွာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အထင္မၾကီးလိုက္ပါနဲ႕။ ရွိတိုင္းခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာက္မဲ့မီးခဲဟာ အခ်ိန္မီ မႈတ္မေပးရင္ မီးျငိမ္းသြားတတ္သလို ျပာက်သြားတတ္ သလိုပဲ လူဟာလဲ ကံအေမြ ပစၥည္းအေမြေတြ ရထားေပမယ့္ ဥာဏ္၀ီရိယနဲ႕ အခ်ိန္မီ မႈတ္မေပးနိုင္ရင္ မီးျငိမ္းျပာက်ျပီး အလကားလူ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ သူတို႕ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို အခ်စ္လြဲျပီး မခြဲနိုင္လို႕ ပညာအေမြမေပးခဲ့ၾကဘူး။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ငယ္ငယ္က ပညာ မသင္ခဲ့ၾကရဘူး။ ပစၥည္းကို ထိန္းနိုင္တဲ့ ပညာလဲမရွိ ဘ၀ကိုထိန္းနိုင္တဲ့ အသိလဲ ကင္းေနၾကေတာ့ အကန္းဇနီးေမာင္ႏွံလို႕ ဆိုစရာ ျဖစ္တာေပါ့။

သူတို႕မိဘေတြ မရွိၾကတဲ့အခါ သူတို႕ရဲ႕ အေျခအေနကို ပတ္၀န္းက်င္က အားလံုးသိၾကေတာ့ အရက္သမားေတြ လူလိမ္ လူညာေတြရဲ႕ လွည့္ျဖားလိမ္ညာမႈေၾကာင့္ ပစၥည္း ကုေဋ(၁၆၀)ေရာ အိမ္ၾကီး ႏွစ္လံုးေရာ အားလံုးကုန္ဆံုးသြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ေယာက္လွ်င္ခြက္တစ္လံုးစီ ကိုင္ပီး ေတာင္းစားရတဲ့ သူေတာင္းစား ဇနီးေမာင္ႏွံ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကုသိုလ္မရ ၀မ္းမ၀တဲ့ ဗလာ သုညဘ၀နဲ႕ ပူေလာင္စြာ နိဂံုးခ်ဳပ္ၾကရရွာတယ္။ ပထမတန္းစား သူေ႒းျဖစ္ဖို႕ အနာဂါမ္ ရဟႏၱာျဖစ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ လူနဲ႕တူေအာင္ ေတာင္ ေနမသြားရဘူး။ အေမြေတြ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ၊ ပညာမရွိ တရားမသိရင္ ဘ၀ဟာ သိပ္နစ္နာလြန္းပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မိဘမ်ားဟာ ကိုယ့္သားသမီး တကယ္ခ်စ္တဲ့ တယ္ဆိုရင္၊ ပစၥည္းအေမြေပးရံုနဲ႕ မျပီးေသးဘူး ပစၥည္းနဲ႕ ဘ၀ ကို ထိန္သိမ္း အသံုးခ်နိုင္မယ့္ အတတ္ပညာနဲ႕ တရားအသိအေမြပါ ေပးနိုင္မွ မိဘ ၀တၱရားေက်မွာျဖစ္ပါတယ္။

ပညာဆိုတာ ေကာင္းမႈစြမ္းအား ထုတ္လုပ္တဲ့ အခါ လိုအပ္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ လမ္းညြန္ေပးတယ္။ မလိုအပ္ပဲ အပိုျဖဳန္းတီးမႈမ်ိဳးကိုလည္း တားဆီးေပးတယ္။ ပညာအလင္းေရာင္ ရွိသူဟာ ဘ၀အျမင္ကို ရွင္းေနေအာင္ ရႈျမင္သံုးသတ္တတ္ပါတယ္။ ့ဒါေၾကာင့္ ပစၥည္းရွာနိုင္တဲ့ ပညာ၊ တရားရွာတတ္တဲ့ ပညာႏွစ္မ်ိဳးလံုးရွိျပီး ကုသိုလ္လဲရ ၀မ္းလဲ၀တဲ့လူ အျဖစ္ ေနထိုင္ၾကပါစို႕လို႕ တိုက္တြန္းရင္းး ညခင္း မွတ္သားထားရသမွ် မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

ညခင္း
တရားအစစ္-အမွန္ခ်စ္-ႏွစ္ျခိဳက္က်င့္သံုးနိုင္ပါေစ။

Read more...

ညစာမစားျဖစ္တဲ့ အိပ္မက္မ်ား

အလည္လြန္ေသာ အိပ္မက္မ်ား ညစာျပန္မစားျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ေၾကကြဲမည္ဆိုက ေၾကကြဲႏိုင္၏။
သို႔ေသာ္…….

ေက်းလက္ညေနခ်မ္းေလးတစ္ခု၌ သူမိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးစပ္ရြတ္ဆိုေပးခဲ့ ဖူးတယ္။ ေခါင္းေပါင္းစႏွင့္ ေက်းလက္သားႀကီးမ်ားက မိတ္ေဆြရဲ့ စပ္ရွရွစကားလံုး (တခ်ိဳ႕က ေမာ္ဒန္၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စသျဖင့္ သံုးၾကပါတယ္။ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိပါ) ေတြကို နားလည္ၾကသလား မသိဘူး။ လူငယ္ေတြကေတာ့ ခံစားလို႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတာ့ လုပ္ျဖစ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။

မိုးေပၚပ်ံတက္သြားတဲ့ မိုးပ်ံပူေပါင္းတစ္လံုးကို ျမင္ဖူးၾကပါသလား။ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြဟာ အဲဒီ မိုးပ်ံပူေပါင္းတစ္လံုးပါလို႔ သူစတင္ရြတ္ဆိုလိုက္တယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ အလည္လြန္တဲ့ အိပ္္မက္တစ္ခ်ိဳ႔ ညစာျပန္မစားျဖစ္ၾကတာဟာ အဲဒီမိုးပ်ံပူေပါင္းဆီကို ေရာက္ေနၾကလို႔ပါ။

သူ႔ဆီကို ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ အိမ္ျခံေျမေရာင္းဝယ္ေရး ေၾကာ္ျငာေတြဟာ မိုးပ်ံပူေပါင္းေလးနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ဆိုင္တာက သူ႔ရဲ့ အေရခြံပါးပါးေလးတစ္ခုပါ။ အဲဒီ အေရခြံဟာ အိမ္တစ္လံုး ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔မွာလည္းအိမ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအိမ္မွာ ေစ်းကြက္သေဘာတရားေတြ ဘာေတြ ေတာ့ မရွိပါဘူး။ အဲ- မိုးပ်ံပူေပါင္းတစ္လံုးမွာ အေၾကာင္းညီညြတ္ရင္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ရွိေနႏိုင္ တာေပါ့။ ဒီႀကိဳးကေရာ အိမ္၊ျခံ၊ေျမလား။ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။

ရႈမွတ္ပါြးမ်ားတတ္တဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီမိုးပ်ံပူေပါင္း ေလးကိုၾကည့္ၿပီး အနိစၥတရားေတြ ထပ္တလဲလဲ စီးျဖန္းလို႔ရႏုိင္တာေပါ႔။ သူ႔ဘဝနဲ႔ ေလဟာျပင္ကို စည္းျခားထားတာ ဆိုလို႔ အဲဒီအေရခြံပါးပါးေလးပဲ ရွိတာမဟုတ္လား။ ဒီထက္ အနတၱဆန္တဲ့ သေဘာတရား ဘယ္မွာ ရွာၾကဦးမွာလဲ။

ဘာမွမရွိျခင္းေတြနဲ႔ ေဖာင္းကားေနတဲ့ သူ႔ရင္ဘတ္ကေရာ ဘာေတြသိမ္းဆည္း ႏိုင္မလဲ။ ဒါေတြမသိ ေပမယ့့္ ဘာမွမသိျခင္းေတြေဖာင္းကားလာတာႏွင့္အမွ်သူဟာ ပိုလို႔ေပါ႔ပါး လာပါတယ္။ ေပါ႔ပါးျခင္း ဆိုတာ အျမင့္ကိုေရာက္ျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းတရားလား။ ဟုတ္ေကာင္း ဟုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖာင္းကားလာတာနဲ႔အမွ် လြင့္စင္ေပါက္ကြဲဖို႔လည္း နီးစပ္လာပါတယ္။

တစ္ေန႔ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ေတာ့-
အခု “ ” နဲ႔ အတူေနတာလားလို႔ ေမးၾကတယ္။
ဘယ္သူမွ မရိွေတာ့လည္း သူ႔ကိုပဲလူလုပ္ၿပီး ေပါင္းေနရတာေပါ႔လို႔ေျပာေတာ့ ကဗ်ာဆရာက တဟားဟားရယ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက လက္ေဆာင္ေတြ ထုတ္ေပးေတာ့-

ကိုယ့္ထက္ႏြမ္းပါးတဲ့ သူ႔ကိုပဲ ေပးထားခဲ့ပါလုိ႔ ေျပာမိေတာ့ သူစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ လက္သီးနဲ႔ ထိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးပ်ံပူေပါင္းေပါက္မွာစိုးလို႔ေနမွာေပါ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ့လက္က သိပ္မျပင္းပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ေကာက္ေနတာကိုသာ ေျဖာင့္ေပးတတ္ၿပီး လက္သီး ျပင္းျပင္းေတြ ေမြးျမဴမထား တတ္ပါဘူး။

ကုိယ့္လူ က်ဴရွင္ထဲက ဟုိေကာင္မေလးကို ႀကိဳက္တယ္တဲ့။ ခ်စ္ဆိုတဲ့စကား ေျပာရမွာရွက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာကိုၾကည့္ရင္း ရယ္မိျပန္ေရာ။ ခပ္လွလွစကားလံုးေတြ တမင္ရွာသံုးတတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာက ခ်စ္ကိုေတာ့လွ်ာမရဲဘူးတဲ့။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ရည္ညႊန္းေနလို႔တဲ့။

မွတ္မွတ္ရရ သူေရြးေပးတဲ့ ကေလာင္နာမည္ေလးနဲ႔ စာေတာ္ေတာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ ေသးတယ္။ သူဒီတစ္ခါ ေပးတဲ့နာမည္က မိုးပ်ံပူေပါင္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာစြဲေနတာကေတာ့ အဲဒီ မိုးပ်ံ ပူေပါင္းေလးပါပဲ။ အျမင့္တက္ျခင္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ထိရွလြယ္တဲ့အဓိပၸါယ္ ေဆာင္ေနတာ ေလးကို သတိရတာပါ။



ဒါ႔ေၾကာင့္ အိပ္မက္ေတြဟာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ခဲ့ရတာပါ။

အထီးက်န္လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးဝမ္းဗိုက္တစ္ခုဟာ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ တစ္ခုခု၊ တစ္စံုတစ္ရာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစ္ေနရာရာကို သတိရတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိတာေပါ႔။ ဒါကလည္း ေလးေလးလံလံ ေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဒီထက္ႀကီးေလးတဲ့ ကိစၥက အနတၱလြင္ျပင္မွာ ေပါက္ကြဲလြင့္စင္လာဦးမယ့္ သူ႔အေရခြံ ပါးပါးေလး အေၾကာင္းပါ။ လြင့္စင္ေပါက္ကြဲျခင္းကို ေရွာင္လို႔မရဘူးဆိုတာ သိေနတယ္။ လြင့္စင္သြားေတာ့လည္း မိုးပ်ံပူေပါင္းေလးက ေလဟာျပင္နဲ႔တသားတည္း ျဖစ္သြားၿပီး သူ႔အေရခြံေဟာင္းနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း (ရွိေနေသးရင္ေပါ႔) ဟာေလးကန္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေျမျပင္ကိုျပန္ဆင္း သြားၾက မွာေပါ႔။

အဲဒီအခါမွာ မိုးပ်ံပူေပါင္းဆိုတာ ဘယ္ဟာလဲလို႔ ေျပာလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘယ္မွာလဲလို႔ လည္းရွာမရ ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကဗ်ာဆရာကိုယ္တိုင္ ေတြေဝသြားမယ့္ အိမ္မက္ရွည္ဆီ ေျခဆန္႔ေနမိတယ္။

ဒါန႔ဲပဲ ညေနစာနဲ႔လည္း လြဲခဲ့ရေပါ႔။





ဇင္ေဝေသာ္

Read more...

ဘယ္တစ္ခုလဲ

ေစ်းဆိုင္တို႔ဘာတို႔မွာ ပစၥည္းေတြဘာေတြ၀ယ္ေတာ့မယ္ဆိုလွ်င္ လက္ညိႈ္းေလးနဲ႔ အဲ့ဒီပစၥည္းေလး ယူပါရေစဆိုလွ်င္ ဆိုင္မွာ ေကာင္တာထိုင္တဲ့သူက ဘယ္တစ္ခုလဲ ? လို႔ ျပန္ေမးဖူးတာကို ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ခုလည္း ေမးခ်င္တာေလး ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘယ္တစ္ခုကို လိုခ်င္တာလဲ ? လို႔ေပါ့။ ေလာကမွာ လိုခ်င္စရာ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စရာေတြက မ်ားလိုက္ပါဘိသႏွင့္နဲ႔။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စရာေတြ၊ လိုခ်င္စရာေတြ မ်ားေနသလို ပိုင္ဆိုင္ ခ်င္စိတ္၊ လိုခ်င္စိတ္ေတြကလည္း မ်ားလာတာဟာ အခ်ိဳးက်က်ပါပဲ။ တစ္ဖက္က အကန္႔အသတ္မရွိမ်ားလာ တာကို တစ္ဖက္က အထိန္းအကြပ္မထားပဲ လႊတ္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္...........။
တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္တစ္ခုကို သေဘာက်တာလဲလို႔ ေမးရင္း ႏွစ္ခုလံုးသေဘာကေနတယ္ ဘယ္ဟာယူေကာင္းမလဲေတြးရတာေတြလဲ ၾကံဳဖူးၾကမွာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်းမတတ္ႏိုင္လို႔၊ တစ္ခါတစ္ခါက် ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာမွာက အျပစ္အနာအဆာေလးေတြ ေတြ႔လို႔ အျခားေကာင္းတာေလးေတြ ယူလိုက္ရတာလဲ ရွိမွာပါ။ ၾကံဳဖူးၾကမယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ လိုခ်င္စရာပစၥည္းတိုင္းမွာ သူ႔အရည္အေသြးနဲ႔သူပါ။ ၾကိဳက္စရာရွိ လို႔လဲ ၾကိဳက္ၾကတာေပါ့လို႔ ေတြးေကာင္းေတြးမွာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူေတြဟာ ၾကိဳက္စရာကိုပဲျမင္တယ္ တစ္ဖက္က ေၾကာက္စရာကို မျမင္ၾကဘူး။
ေကာင္းတာေလးေတြ႔ၾကိဳက္လိုက္ၾကတယ္။ မေကာင္းတာၾကီးျမင္ ေၾကာက္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုတစ္ခု ဒီတစ္ခု ဆိုျပီးေရြးၾကတယ္ေပါ့။ ေကာင္းတာေလးျမင္လို႔ ၾကိဳက္တာကေလာဘ၊ မေကာင္း တာ ေတြ႔လို႔ ေၾကာက္တာက ေဒါသ၊ တစ္ခ်ိဳ ႔ကထင္ၾကတယ္ မေကာင္းတာၾကီး ျမင္ျပီးေၾကာက္တာ သံေ၀ဂ လိုလိုဘာလိုလိုေပါ့။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မၾကိဳက္လို႔ ေၾကာက္တာက ေဒါသပါ။ ကိုယ္ကေကာင္းတယ္ထင္ျပီး ၾကိဳက္ေနတဲ့ အရာေလးမွာ မေကာင္းတဲ့သေဘာတရားေလးျမင္လို႔ ထိတ္လန္႔သြားတာကမွ သံ၀ဂဥာဏ္ပါ။ ဒါေလးကိုေတာ့ ကြဲျပားစြာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ႔က မေကာင္းတာျမင္တိုင္း သံေ၀ဂရမယ္ထင္ၾကတာ။ သံေ၀ဂ ဆိုတာ ဥာဏ္ပါ။ သံေ၀ဂျဖစ္လို႔ ေၾကာက္သြားတယ္ဆိုရင္ သံေ၀ဂမစစ္လို႔ပါ။
သံေ၀ဂျဖစ္တယ္ဆိုတာ သေဘာတရား အျဖစ္အမွန္ကို တရားသေဘာအသိဥာဏ္နဲ႔ သိသြားျခင္းရယ္ပါ။ ဒါကိုပဲ သံေ၀ဂရလို႔ ၾကက္ေသေသသြားတာလို႔ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပဲ ျဖစ္သြားတာတို႔ ဆိုတာေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ ဒါဟာ သံေ၀ဂမဟုတ္ပါ။ ေဒါသသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါသက ေၾကာက္တာ။ သံေ၀ဂက လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို ဆက္လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တာ။ သံေ၀ဂ ဆိုတာ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ရဲ ႔ အနီးကပ္ဆံုး အေၾကာင္းတရားပါ။
ကိုယ္ကၾကိဳက္ေနတဲ့ အရာ၊ လိုခ်င္ေနတဲ့အရာကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ။ ဘယ္ေနရာေလးကို ၾကိဳက္တာလဲ၊ ဘာအေရာင္ေလးကို လိုခ်င္ေနရတာလဲ။ တကယ္ေကာင္းလို႔ လိုခ်င္တာလား။ ဒါေလးေတြ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တကယ္မေကာင္းတာလဲ ေကာင္းတယ္ထင္ျပီး လိုခ်င္ခဲ့တယ္။ လိုခ်င္ေအာင္လည္းပဲ မသိမႈေတြ ဖံုးလႊမ္းခဲ့တယ္။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ ေကာင္းတယ္ထင္ေနလို႔ ေလာဘျဖစ္ေနတာပါ၊ ကို္ယ့္လက္ထဲေရာက္မွ မေကာင္းတာျဖစ္ေနရင္...။ ေျပာမယ္သာေျပာရသာ မေကာင္းမွန္းသိလည္း လိုခ်င္ေနသူေတြက အပံုအပင္ပါ။ ဒီလူ႔ဘ၀မွာရလာတာ အို၊ နာ၊ ေသ မေကာင္းမွန္းသိရက္နဲ႔ ဒီသား၊ ဒီသၼီး၊ ဒီမိသားစုနဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔လိုပါ၏ ဟု ဆုေတာင္းေနၾကသည္မဟုတ္ပါေလာ။
ကိုယ္အရင္ကျပဳခဲ့သည့္ ကံ ( သခၤါရ ) တရားေတြေၾကာင့္ ဒီပစၥဳပၸန္ အက်ိဳးတရားေတြရလာျပီ ဒီေတာ့ ယခုကိုယ္ရထားတာေတြ တကယ္ေကာင္းမေကာင္း ဆန္းစစ္ဖို႔သာလိုပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုလိုေနရတုန္းတာ မေကာင္းတာ ဟိုလိုေလးေနရရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုျပီး အဲ့လိုေလး လိုက္လုပ္ျပန္၊ လိုက္လုပ္ေတာ့ ထပ္ရျပန္တယ္။ လုပ္ကတည္းက လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံကို ပံုေဖာ္ျပီး လုပ္ေနၾကတာကိုး......။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္မ်ားေလ ဒုကၡမ်ားေလပဲလို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက မိန္႔ဖူးပါတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ ပိုင္ဆိုင္ရရွိထားတာၾကီးကိုက ဒုကၡသစၥာပါပဲေလ။ ဒါကို ထပ္ပိုင္ခ်င္ၾကေသးတယ္ဆိုတာ တကယ္မသိမွန္း သိသာပါတယ္။
ကိုယ္လိုခ်င္လက္ညိႈးထိုးတဲ့ တစ္ခုကိုလည္း၊ တစ္ခုမကပါဘူး အားလံုးကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ အေကာင္းဘာမ်ားပါသလဲဆိုတာ ေသခ်ာၾကည့္ပါ။ ဘယ္တစ္ခုကမ်ား ေကာင္းတာရွိသလဲဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ၾကည့္ၾကပါ။ လူေတြဟာ အမႈိက္ပံုၾကီးထဲမွာ ဘယ္ဟာေလးမ်ား ေကာင္းရာေကာင္းႏိုး ပါမလဲလို႔ လိုက္ရွာေနၾကတာနဲ႔ အလားတူပါတယ္။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြက မလိုခ်င္လို႔ တံေတြးပမာ ေထြးအန္ခဲ့တာကို မိမိတို႔တေတြက လိုက္ရွာျပီး ေကာက္ယူေနၾကတာ ဥာဏ္နည္းလို႔လား၊ ဥာဏ္မရွိလို႔လားဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ျပန္ေမးၾကပါ။
ဘယ္တစ္ခုလဲ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲလို႔ လက္ညိႈးထိုးျပေစခ်င္တယ္။ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ အရာေတြထဲကေပါ့။ သူမ်ားေျပာလို႔ မလိုခ်င္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဥာဏ္ကိုယ္ အားကိုးၾကပါ။ မေကာင္းဘူးေျပာမလိုခ်င္၊ ေကာင္းတယ္ေျပာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ကေလး ႏွပ္ခ်ီးေပေလးေတြရတာ ပါ။ ကိုယ္က ႏွပ္ခ်ီးေပ ကေလးအဆင့္လား၊ လက္ညိႈးထိုးေရြးထားတဲ့ ကိုယ္လိုခ်င္တာေလးေတြကို အျပစ္ အနာအဆာရွိ၊ မရွိ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္စစ္ေဆးၾကည့္ပါ။ ကိုယ္တိုင္စစ္လို႔ အျပစ္ျမင္မွ ေနာက္ကို မလိုခ်င္မွာေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာ စစ္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ၊ ေကာင္းတဲ့သေဘာဟာ ဘယ္မွာလဲ ? မရခင္ကလည္း လိုခ်င္လို႔ ပူပန္ရတယ္။ ရျပီးေတာ့လည္း မပ်က္စီးေစခ်င္လို႔ ပူပန္ေနရတယ္။ ပူပန္မႈမပါတဲ့ အရာကို လက္ညိႈးထိုးၾကပါ။
ဥာဏ္အလုပ္ဆိုတာ ၀ိပႆနာအလုပ္ပါပဲ။ ကိုယ့္ဥာဏ္ေလးကို မ်ားမ်ားအလုပ္ခိုင္းပါ။ အသက္ၾကီးတာ၊ ငယ္တာေတြလုပ္ေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ အခါမွာတုန္းကလည္း ဥာဏ္ကိုအလုပ္ေပးရင္း တရားရသြားတာေတြ အမ်ားၾကီးရယ္ပါ။ အားေလ်ာ့စရာဘာမွ မရွိပါဘူး။ သာသနာနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရတာကိုက အားတက္စရာပါ။ ဒါေတြကို သေဘာက်မွ ဘယ္တစ္ခုဟာကိုယ့္အတြက္ အေရးပါေနသလဲ ဆိုတာ သိမွာပါ။ ဒီအသက္၊ အရြယ္ေရာက္လာျပီ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေရြးေနရတုန္း ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သေဘာေပါက္နားလည္လိုက္ပါ။
သေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ္လုပ္သင့္တာ။ ဒါေလးေတြကို သိျပီးအရင္က ထက္ပိုျပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္တစ္ခုလဲလို႔ ေမးရတဲ့သူ အေမာေျပပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းတာလို႔ အျမဲေမးႏိုင္ၾကသျဖင့္ မိမိတို႔ ပန္ဆင္ထားတဲ့ ေဗာဓိ ဥာဏ္အသီးသီးနဲ႔ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးတရားျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ.....။

သေဘာတရား အရွိအမွန္ကို တရားသေဘာ အသိဥာဏ္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား သိပါေစ။ ။

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )

Read more...

တတ္စြမ္းသမွ် ကူညီတာ

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေအး + ေဒါက္တာခင္သန္းတင္ ႏွင့္သား ေဒါက္တာသန္းထိုက္ေက်ာ္တို႔မွ သန္လ်င္သဘာ၀ရိပ္သာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေယာဂီမ်ားအား လိုအပ္သည္မ်ားလွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။


DSC06232.jpg

DSC06233.jpg

DSC06234.jpg

DSC06224.jpg

DSC06225.jpg

DSC06226.jpg

DSC06227.jpg

DSC06228.jpg

DSC06229.jpg

DSC06230.jpg

DSC06231.jpg

DSC06223.jpg

DSC06222.jpg

DSC06221.jpg

DSC06219.jpg

DSC06218.jpg

DSC06217.jpg

DSC06216.jpg

DSC06215_1.jpg

DSC06214.jpg

DSC06213.jpg

DSC06212.jpg

DSC06211.jpg

DSC06210.jpg

DSC06209.jpg

DSC06208.jpg

DSC06207.jpg

DSC06206.jpg

DSC06205.jpg

DSC06204.jpg

DSC06203.jpg

DSC06202.jpg

DSC06201.jpg

DSC06200.jpg

DSC06198.jpg

DSC06197.jpg

DSC06196.jpg

DSC06195.jpg

DSC06194.jpg

DSC06193_1.jpg

DSC06192.jpg

Prev: သဘာ၀ရိပ္သာ ေရာက္ရွိလာေသာ အတိဒုကၡမ်ား လူမမာမ်ား

Read more...

မင္းေလးပါးတို႔ ဥပုသ္သံုးခန္း (ဝိဓူရဇာတ္ေတာ္-မင္းပူးဆရာေတာ္ဦးၾသဘာသ)

လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ကု႐ုတိုင္း၊ ဣႏၵပတၱနဂိုရ္ျပည္၌ ဓနၪၥယေကာရဗ် အမည္ရွိေသာ မင္းသည္ မင္းျပဳ၏။ ထိုမင္း၏ အက်ိဳးကိုလည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း ဆံုးမတတ္ေသာ အမတ္ပညာရွိသည္ကား ဝိဓုရ အမည္ရွိ၏။

ထို ဝိဓုရသုခမိန္သည္ သာယာစြာေသာ စကားျဖင့္ လူအေပါင္းတို႔အား တရားေဟာ၏။ ဇမၺဴဒီပကၽြန္းအျပင္၌ ေနကုန္ေသာ မင္းအေပါင္းတို႔သည္ ဆင္ကို ႏွစ္သက္ေစတတ္ေသာ ေစာင္းကို တီးလွ်င္ ဆင္အေပါင္းတို႔သည္ ထိုေစာင္းသံ၌ တပ္မက္ျခင္းျဖင့္ မခြာရက္သကဲ့သို႔ သာယာလွစြာေသာ တရားသံျဖင့္ ၾကည္ညိဳတပ္မက္ၾကသည္ ျဖစ္၍ မိမိတို႔ျပည္သို႔မွ် ခြာ၍ မျပန္ရက္ႏိုင္ ျဖစ္ၾကကုန္၏။

ဝိဓုရအမတ္သုခမိန္သည္ ဘုရား၏တင့္တယ္ျခင္းျဖင့္ မင္းအစရွိေသာ လူအေပါင္းတို႔အား တရားေဟာလ်က္ မ်ားစြာေသာ စည္းစိမ္အျခံအရံျဖင့္ ထုိ ဣႏၵပတၱနဂိုရ္ျပည္၌ ထင္ရွားစြာ ေန၏။

ဗာရာဏသီျပည္၌လည္း အေဆြခင္ပြန္းျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသူႂကြယ္ ၄ ေယာက္တို႔သည္ ကာမဂုဏ္၌ အျပစ္ကို ျမင္၍ မ်ားစြာေသာ စည္းစိမ္ကို စြန္႔ပစ္လ်က္ ဟိမဝႏၲာသို႔ သြား၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳသျဖင့္ အဘိညာဥ္ သမာပတ္ကို ျဖစ္ေစ၍ ေတာသစ္ျမစ္ သစ္သီးသာလွ်င္ အစာရွိကုန္လ်က္ ဟိမဝႏၲာ၌ ကာလအရွည္ ေနၾကၿပီးမွ ခ်ဥ္ဆား မွီဝဲလိုေသာငွာ ၿမိဳ႕,႐ႊာ,ဇနပုဒ္တို႔သို႔ လွည့္လည္သြားလာၾကေသာ္ အဂၤတိုင္း စမၸာနဂိုရ္ျပည္သို႔ ေရာက္ေလ၍ မင္း၏ဥယ်ာဥ္၌ ေနၾကကုန္၏။

မိုးေသာက္လွ်င္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၿမိဳ႕သို႔ ဝင္ေလကုန္ေသာ္ ထိုၿမိဳ႕၌ သူႂကြယ္အေဆြခင္ပြန္း ၄ ေယာက္တို႔သည္ ထိုရေသ့တို႔၏ သြားျခင္း ရပ္ျခင္း အစရွိေသာ ဣရိယာပုတ္ကို ျမင္လွ်င္ ၾကည္ညိဳ၍ ရေသ့တို႔၏ အထံသို႔ ကပ္ၾကကုန္လ်က္ ရွိခုိး၍ သပိတ္ကို ယူၿပီးေသာ္ မိမိ မိမိတို႔အိမ္သို႔ တစ္ပါးစီ ပင့္၍ မြန္ျမတ္ေသာ ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ျဖင့္ လုပ္ေကၽြးၿပီးေသာ္ “ဤအရပ္၌ ေန၍ ေန႔တိုင္းမျပတ္ အကၽြႏု္ပ္တို႔အိမ္သို႔ ဆြမ္းစားႂကြေတာ္မူပါကုန္”ဟု ေတာင္းပန္၍ ပဋိညာဥ္ကို ရလွ်င္ ထိုဥယ်ာဥ္၌ ေနေစကုန္၏။

ရေသ့တို႔လည္း ေန႔တိုင္း ထိုသူႂကြယ္တို႔၏ အိမ္သို႔ သြား၍ ဆြမ္းစားၿပီးေသာ္ ေန႔ေနလိုေသာငွာ တစ္ရပ္စီ ခြဲ၍ သြားၾကကုန္၏။

တစ္ပါးေသာ ရေသ့ကား တာဝတႎသာနတ္ျပည္သို႔ သြား၍ ေန႔ ေန၏။ တစ္ပါးကား နဂါးျပည္သို႔ သြား၍ ေန႔ ေန၏။ တစ္ပါးကား ဂဠဳန္ျပည္သို႔ သြား၍ ေန႔ ေန၏။ တစ္ပါးကား ဣႏၵပတၱနဂိုရ္ျပည္ ဓနၪၥယေကာရဗ်မင္း၏ မိဂါဇိန္အမည္ရွိေသာ ဥယ်ာဥ္သို႔ သြား၍ ေန႔ ေန၏။

ထို ၄ ေယာက္ေသာ ရေသ့တို႔တြင္ တာဝတႎသာသို႔ သြားေသာ ရေသ့သည္ မိမိဒကာအား မိမိျမင္ခဲ့သည့္အတိုင္း သိၾကားမင္းစည္းစိမ္ကို ခ်ီးမြမ္း၍ ေဟာေျပာ၏။ နဂါးျပည္သို႔ သြားေသာ ရေသ့သည္ နဂါးမင္းစည္းစိမ္ကို၊ ဂဠဳန္ျပည္သို႔ သြားေသာ ရေ့သည္ ဂဠဳန္မင္းစည္းစိမ္ကို၊ ေကာရဗ်မင္းဥယ်ာဥ္သို႔ သြားေသာ ရေသ့သည္လည္း ေကာရဗ်မင္းစည္းစိမ္ကို မိမိတို႔ ျမင္ခဲ့သည့္အတိုင္း မိမိတို႔ဒကာ အလုပ္အေကၽြးသူႂကြယ္တို႔အား အသီးအသီး ခ်ီးမြမ္း၍ ေျပာၾကကုန္၏။

သူႂကြယ္ ၄ ေယာက္တို႔လည္း မိမိတို႔ဆရာ ရွင္ရေသ့ ခ်ီးမြမ္းေသာ စည္းစိမ္ကို အသီးအသီး အလိုရွိၾကကုန္သျဖင့္ အလႉေပးျခင္း၊ သီလေဆာက္တည္ျခင္း အစရွိေသာ ေကာင္းမႈကို ျပဳၾကကုန္လ်က္ အသက္အတိုင္း ေန၍ စုေတၾကလတ္ေသာ္ သိၾကားအျဖစ္ကို ေတာင့္တေသာ သူႂကြယ္သည္ သိၾကားျဖစ္ေလ၏။ နဂါးအျဖစ္ကို ေတာင့္တေသာ သူႂကြယ္သည္လည္း မိမိသား မယားႏွင့္တကြ နဂါးျဖစ္ေလ၏။ ဂဠဳန္မင္းစည္းစိမ္ကို ေတာင့္တေသာ သူႂကြယ္သည္ လက္ပံေတာဗိမာန္၌ ဂဠဳန္မင္း ျဖစ္ေလ၏။ ေကာရဗ်မင္းစည္းစိမ္ကို ေတာင့္တေသာ သူႂကြယ္သည္ ဓနၪၥယေကာရဗ်မင္း၏ မိဖုရားႀကီးဝမ္း၌ ပဋိသေႏၶေနေလ၏။

ရေသ့ ၄ ေယာက္တို႔သည္လည္း မယုတ္ေသာ စ်ာန္ရွိသည္ျဖစ္၍ ျဗဟၼာ့ျပည္၌ ျဖစ္ၾကေလကုန္၏။

ေကာရဗ်မင္းသားသည္ ဖြား၍ အ႐ြယ္ေရာက္လတ္ေသာ္ ခမည္းေတာ္လြန္သျဖင့္ မင္းက်င့္တရားႏွင့္အညီ မင္းျပဳ၏။ ထိုေရာအခါဝယ္ ေကာရဗ်မင္းႀကီးသည္ကား အန္ကစားၾကဴး၏။ ဝိဓုရသုခမိန္ အဆံုးအမ၌ တည္၍ အလႉေပး၏။ သီလေဆာက္တည္၏။ ဥပုသ္ေဆာက္တည္၏။

ထိုေကာရဗ်မင္းသည္ တစ္ေန႔ေသာ ဥပုသ္ေန႔၌ ဥပုသ္ေဆာက္တည္ၿပီးေသာ္ ‘ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းကို ပြားေစအံ့’ဟု ဥယ်ာဥ္သို႔ သြား၍ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ရာအရပ္၌ ေနလ်က္ ရဟန္းတရားကို ပြားေစ၏။ သိၾကားမင္းသည္လည္း ဥပုသ္ေဆာက္တည္ၿပီးေသာ္ နတ္ျပည္၌ ေၾကာင့္ၾကစိုးရိမ္ျခင္း ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မ်ားသည္ဟု လူ႔ျပည္သို႔ လာ၍ ထိုဥယ်ာဥ္၏ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ရာအရပ္၌ ေနလ်က္ ရဟန္းတရားကို ပြားေစ၏။ နဂါးမင္းသည္လည္း ဥပုသ္ေဆာက္တည္ၿပီးေသာ္ နဂါးျပည္၌ ေၾကာင့္ၾကမ်ားသည္ဟု ထိုဥယ်ာဥ္သို႔ လာ၍ ႏွစ္သက္ရာအရပ္၌ ေနလ်က္ ရဟန္းတရားကို ပြားေစ၏။ ဂဠဳန္မင္းသည္လည္း ဂဠဳန္ျပည္၌ ေၾကာင့္ၾကမ်ားသည္ဟု ဂဠဳန္ျပည္မွ ထိုဥယ်ာဥ္သို႔ လာ၍ ႏွစ္သက္ရာအရပ္၌ ေနလ်က္ ရဟန္းတရားကို ပြားေစ၏။

ထုိမင္း ၄ ပါးတို႔သည္ ညခ်မ္းေသာအခါ မိမိတို႔ေနရာမွ ထြက္ခဲ့၍ မဂၤလာရွိေသာ ေလးေထာင့္ကန္နား၌ အညီအၫြတ္ ေတြ႕ၾကံဳၾကေသာ္ အခ်င္းခ်င္း ၾကည့္ၾက၍ ေရွး၌ အေဆြခင္ပြန္းျဖစ္ဖူးေသာအားျဖင့္ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာ ဝမ္းေျမာက္စြာ သာယာစြာ စကားေျပာဆိုၾကၿပီးလွ်င္ သိၾကားမင္းသည္ မဂၤလာရွိေသာ ေက်ာက္ဖ်ာထက္၌ ေန၏။ မင္း ၃ ပါးတို႔သည္လည္း သင့္ရာအရပ္၌ ေနၾကကုန္၏။

ထိုေရာအခါ သိၾကားမင္းသည္ - “မင္း ၃ ပါးတို႔၊ ယခု ငါတို႔ ၄ ေယာက္ ေစာင့္ၾကေသာ သီလတြင္ အဘယ္သူ၏ သီလသည္ ျမတ္မည္ ထင္ၾကသနည္း”ဟု ေမး၏။

ဝ႐ုဏနဂါးမင္းသည္ - “အရွင္သိၾကားမင္း၊ အကၽြႏု္ပ္၏ သီလသည္ မင္း ၃ ပါးတို႔၏ သီလထက္ ျမတ္မည္ ထင္၏”ဟု ဆို၏။ “အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း”ဟု ေမးလွ်င္၊ “ဤဂဠဳန္မင္းသည္ အကၽြႏု္ပ္ကို အႏၲရာယ္မျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ ဂဠဳန္တို႔မည္သည္ အကၽြႏု္ပ္တို႔အသက္အႏၲရာယ္ကို ျပဳတတ္၏။ ထိုသို႔ အသက္အႏၲရာယ္ျပဳတတ္ေသာ ဂဠဳန္မင္းကို ျမင္ရ ေတြ႕ရေသာ္လည္း ေၾကာက္လန္႔ စိုးရိမ္ျခင္း မရွိ။ မိမိေဝဒနာကို ပမာဏမျပဳသျဖင့္ သည္းခံျခင္းျမတ္ေသာေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏သီလသည္ မင္း ၃ ပါးတို႔၏ သီလထက္ ျမတ္သည္ ထင္ပါသည္”ဟု ဆို၍ ဒသကနိပါတ္ စတုေပါသထဇာတ္၌ လာေသာ -

“ေယာေကာပေနေယ် န ကေရာတိ ေကာပံ၊

န ကုဇၥ်တိ သပၸဳရိေသာ ကဒါစိ။

ကုေဒၶါ ပိ ေသာ နာဝိကေရာတိ ေကာပံ။

တံ ေဝ နရံ သမဏံ အာဟု ေလာေက။” ဟူ ေသာ ဂါထာကို ႐ြတ္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “မင္း ၃ ပါးတို႔၊ အၾကင္သူသည္ အမ်က္ထြက္အပ္ေသာသူ၌ အမ်က္မထြက္ေစမူ၍ အခါခပ္သိမ္းလွ်င္ သည္းခံ၏။ ရံခါ အမ်က္ထြက္ေသာ္လည္း ထို မိမိထြက္ေသာအမ်က္ကို ထင္စြာ မျပဳ။ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ သူေတာ္ေကာင္းကိုလွ်င္ ဤေလာက၌ ‘ၿငိမ္းၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ’ရွိေသာသူဟူ၍ ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။ ဤသို႔ အမ်က္မထြက္ျခင္း သည္းခံျခင္းေက်းဇူးသည္ အကၽြႏု္ပ္၌ရွိေသာေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏သီလသည္ ႀကီးျမတ္၏”ဟု ဆို၏။

(ဤစကား၌ ခႏၲီဝါဒီ ရွင္ရေသ့သည္ အျပစ္မရွိဘဲလ်က္ ႏွိပ္စက္ေသာ ကလာဗုမင္းအား အခ်င္းခပ္သိမ္း အမ်က္မထြက္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ စူဠေဗာဓိ ရွင္ရေသ့သည္ မိမိခင္ပြန္း ရေသ့မအား ဗာရာဏသီမင္းႀကီး ဖ်က္ဆီးမည္ အၾကံရွိသည္ကို သိ၍ ႏွလံုးမသာမယာရွိေသာ္လည္း ထိုအမ်က္ကို အျပင္သို႔ မထြက္ရ၊ လက္ခုပ္ထဲ၌ရွိေသာ မီးပြားကို ျပင္တပါး အမိႈက္မီးစာသို႔ မက်မၿငိေစရဘဲ လက္ခုပ္ထဲ၌ပင္လွ်င္ ေသၿငိမ္းေအာင္ ႀကိတ္နယ္ဘိသကဲ့သို႔ အမ်က္ကို ထင္စြာ မျပဳ။ ဤသို႔က်င့္ေသာ စူဠေဗာဓိရွင္ရေသ့ကဲ့သို႔လည္းေကာင္း သည္းခံရမည္ ဆိုလိုသည္။)

ထိုစကားကို ၾကားလွ်င္ ဂဠဳန္မင္း ဆိုျပန္၏။ “မင္းႀကီးတို႔၊ ဤနဂါးမင္းသည္ အကၽြႏု္ပ္တို႔၏အစာတြင္ အျမတ္ဆံုးတည္း။ ဤသို႔ေသာအစာကို ျမင္၍လည္း မြတ္သိပ္ျခင္းကို သည္းခံလ်က္ အစာတည္းဟူေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳ။ ထို႔ေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏သီလသည္ မင္း ၃ ပါးတို႔၏ သီလထက္ ျမတ္၏”ဟု ဆို၍ -

“အႏုဒေရာ ပိေယာ သဟေတ ဇိဃစၲံ၊

ဒေႏၲာ တပိ မိတ ပါနေဘာဇေနာ။

အာဟာရေဟတု န ကေရာတိ ပါပံ၊

တံ ေဝ နရံ သမဏံ အာဟု ေလာေက။” ဟူေသာ ဂါထာကို ႐ြတ္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “မင္းႀကီးတို႔၊ အၾကင္သူသည္ အလြန္မြတ္သိပ္ေသာ္လည္း အစာတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ယုတ္မာေသာအမႈကို မျပဳ။ အတိုင္းအရွည္ တန္႐ုံမွ်ေသာ အစာ,အေဖ်ာ္တို႔ကိုသာ မွီဝဲလ်က္ ဣေျႏၵကို ေကာင္းစြာ ဆံုးမ၍ သီလကို မက်ိဳးမပ်က္ရေအာင္ ေကာင္းစြာ ေစာင့္၏။ ထိုသို႔ သေဘာရွိေသာသူကို ဤေလာက၌ ‘ၿငိမ္းၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ’ ရွိေသာသူ ဟူ၍ ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္၏သီလသည္လွ်င္ ျမတ္၏”ဟု ဆို၏။

(ဤစကား၌ အစာတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ သီလပ်က္ေကာင္းသည္ကို မဆိုႏွင့္ဦး။ သီလပ်က္ေကာင္းေသာ အရာ၌ပင္ေသာ္လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ “ေလနာေပၚေသာအခါ အဘယ္ေဆးျဖင့္ ေပ်ာက္ဖူးသနည္း”ဟု အရွင္ေမာဂၢလာန္ ေမးေလွ်ာက္ေသာေၾကာင့္ “ေထာပတ္ျဖင့္ ေပ်ာက္ဖူး၏”ဟု ဆိုသည့္ စကားကိုပင္လွ်င္ ‘အစာ၌ ေလာ္လည္ျခင္းျဖစ္သည္’ဟု စက္ဆုပ္ေတာ္မူ၍ အရွင္ေမာဂၢလာန္ ခံေဆာင္ခဲ့ေသာ ေထာပတ္ကို မသံုးေဆာင္ဘဲ ေန၏။ ဤသို႔ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ သီလမပ်က္ေကာင္းေသာအရာ၌ပင္ေသာ္လည္း အစာေၾကာင့္ ေလာ္လည္ျခင္းမရွိ ဆိုလိုသည္။)

ထို ဂဠဳန္မင္းစကားကို ၾကားလွ်င္ သိၾကားမင္း ဆိုျပန္၏။

“မင္းမ်ားတို႔၊ ငါသည္ အထူးထူးအျပားျပား မ်ားလွစြာေသာ နတ္စည္းစိမ္ကို စြန္႔၍ သီလေစာင့္လိုေသာငွာ ဤလူ႔ျပည္သို႔ လာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ၏သီလသည္ သင္တို႔သီလထက္ ျမတ္၏”ဟု ဆို၍ -

“ခိၮရတႎ ဝိပၸဇေဟတြာ သဗၺံ၊

န စာလိကံ ဘာသတိ ကိၪၥိ ေလာေက။

ဝိဘူသန႒ာနာ ဝိရေတာ ေမထုနသၼာ၊

တံ ေဝ နရံ သမဏံ အာဟု ေလာေက။” ဟူေသာ ဂါထာကို ႐ြတ္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “မင္းမ်ားတို႔၊ အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ျဖင့္ ျမဴးတူးျခင္း၊ ႏႈတ္ျဖင့္ ျမဴးတူးျခင္းကို ၾကဥ္၍ စိုးစဥ္းမွ်လည္း ပ်က္စကားကို မဆို။ တဏွာ၏အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ အသားကို ေျပျပစ္ျပည့္ၿဖိဳးေစျခင္းငွာ အစာ မမွီဝဲ။ အေရ၏ ေျပျပစ္ေစျခင္းငွာ ပန္း နံ႔သာ နံ႔သာေပ်ာင္း အခိုး အထံု စသည္တို႔မွလည္းေကာင္း၊ ေမထုန္မွလည္းေကာင္း ေရွာင္ၾကဥ္၏။ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ သူကို ဤလူ႔ျပည္၌ ‘ၿငိမ္းၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ’ရွိေသာသူ ဟူ၍ ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။ ငါသည္လည္း နတ္ျပည္၌ အလြန္အဆင္းလွေသာ နတ္သမီးအေပါင္းတို႔ကို စြန္႔၍ ဤလူ႔ျပည္၌ သီလေဆာက္တည္ျခင္းငွာ လာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ၏သီလသည္ ျမတ္၏”ဟု ဆို၏။

ထို သိၾကားမင္းစကားကို ၾကားလွ်င္ ဓနၪၥယေကာရဗ်မင္းသည္ ဆိုျပန္၏။

“မင္းမ်ားတို႔၊ ငါသည္ မ်ားစြာေသာ ဥစၥာကိုလည္းေကာင္း၊ တစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေသာ ေမာင္းမတို႔ျဖင့္ ျပည့္ေသာ ေ႐ႊနန္းစည္းစိမ္ကိုလည္းေကာင္း စြန္႔၍ ဤဥယ်ာဥ္၌ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္းငွာ လာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ၏သီလသည္ သင္တို႔ေစာင့္ေသာသီလထက္ ျမတ္၏”ဟု ဆို၍ -

“ပရိဂၢဟံ ေလာဘဓမၼၪၥ သဗၺံ၊

ေယာ ေဝ ပရိညာယ ပရိစၥဇတိ။

ဒႏၲံ ဓိတတၱံ အမမံ နိရာသံ၊

တံ ေဝ နရံ သမဏံ အာဟု ေလာေက။” ဟူေသာ ဂါထာကို ႐ြတ္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “မင္းမ်ားတို႔၊ အၾကင္သူသည္ ခႏၶာ ၅ ပါး အစရွိသည္တို႔၏သေဘာလကၡဏာကို သိတတ္ေသာ ဉာတပရိညာဥ္၊ ထိုခႏၶာ ၅ ပါး စသည္တို႔၏ အႏွစ္သာရ မရွိသည္ကို စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္ေသာ တိရဏပရိညာဥ္၊ ထို ခႏၶာ ၅ ပါးတို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္း ေဖာက္ျပန္ျခင္း စေသာ အျပစ္သာလွ်င္ ရွိ၏ အက်ိဳးမရွိဟု ဟုတ္မွန္တိုင္း သိၿပီး၍ ‘ငါ၏ကိုယ္’ဟု မွတ္ထင္ေသာ ဆႏၵရာဂကို ပယ္ႏုတ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ပဟာနပရိညာဥ္၊ ဤပရိညာဥ္ ၃ ပါးတို႔ျဖင့္ သေဘာအေလ်ာက္ ပိုင္းျဖတ္ ျခားနားစြာ သိၿပီး၍ စည္းစိမ္ဥစၥာ အေႁခြအရံ အစရွိေသာ ဝတၳဳကာမ၊ ထိုဝတၳဳကာမကို တပ္မက္ေသာ ကိေလသာကာမတို႔ကို ပယ္စြန္႔၍၊ အစြယ္က်ိဳးေသာ ေႁမြကဲ့သို႔ အမ်က္ရန္ၿငိဳးတို႔ကို မရွိေစရ ႏွိမ္နင္းျခင္း၊ ဤသို႔ ကာမဝိတက္၊ ဗ်ာပါဒဝိတက္၊ ဝိဟႎသာဝိတက္ ဟု ဆိုအပ္ေသာ အၾကံအစည္တို႔ကို မျဖစ္ေစရသျဖင့္ ကိုယ္စိတ္၏ ၿငိမ္သက္တည္ၾကည္ျခင္း၊ သားမယားတို႔၌ မတပ္မက္ျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ ထိုသို႔ သေဘာရွိေသာသူကို ဤလူ႔ျပည္၌ ‘ၿငိမ္းၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ’ရွိေသာသူ ဟူ၍ ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။ ငါသည္လည္း သားမယားတို႔ႏွင့္တကြ ေ႐ႊနန္းစည္းစိမ္ကို စြန္႔၍ သီလေစာင့္ျခင္းငွာ ဤဥယ်ာဥ္သို႔ လာေသာေၾကာင့္ ပညာရွိတို႔ဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍ ငါ၏သီလသာ ျမတ္၏”ဟု ဆို၏။

ဤသို႔ မင္း ၄ ပါးတို႔သည္ မိမိတို႔သီလကိုသာလွ်င္ ခ်ီးမြမ္းၾကကုန္၏။

သိၾကားမင္း၊ ဂဠဳန္မင္း၊ နဂါးမင္းတို႔သည္ ဓနၪၥယေကာရဗ်မင္းကို “ဓနၪၥယမင္းႀကီး၊ သင္၏ ျပည္ႏိုင္ငံ၌ ငါတို႔ယံုမွားျခင္းကို ေဖ်ာက္ႏိုင္ေသာ ပညာရွိသုခမိန္ မရွိေလာ”ဟု ေမးၾကကုန္၏။

ဓနၪၥယမင္းလည္း - “မင္းႀကီးတို႔၊ ပညာရွိသုခမိန္ ရွိ၏။ ငါ၏အက်ိဳးစီးပြားကို ျပၫႊန္ ဆံုးမတတ္ေသာ အမတ္ႀကီးသည္ ဝိဓုရ အမည္ရွိ၏။ ထို ဝိဓုရအမတ္သုခမိန္သည္ ႀကီးက်ယ္ေသာ ပညာလည္း ရွိ၏။ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေသာ အသံႏွင့္လည္း ျပည့္စံု၏။ ငါတို႔ ယခုယံုမွားျခင္းကို ေပ်ာက္ေစႏိုင္လတၱံ႕။ ဝိဓုရအမတ္ႀကီးထံ သြား၍ အဆံုးအျဖတ္ ခံၾကကုန္အံ့”ဟု ဆို၏။

မင္း ၃ ပါးတို႔လည္း “ေကာင္းၿပီ။ သြားၾကကုန္အံ့”ဟု အညီအၫြတ္ ဥယ်ာဥ္မွ ထြက္ခဲ့၍ တရားစီရင္ဆံုးျဖတ္ရာ သဘင္သို႔ သြားၿပီးေသာ္ ျမတ္ေသာပလႅင္ကို တန္ဆာဆင္၍ ဝိဓုရအမတ္သုခမိန္ကို ပလႅင္ထက္ ေနေစၿပီးလွ်င္ ပဋိသႏၶာရစကား ေျပာေဟာ၍ မိမိတို႔ယံုမွားျခင္း ျပႆနာကို ေမးလိုေသာေၾကာင့္ -

“ပုစၧာမ ကတၱာရ မေနာမပည၊

ကထာသု ေနာ ဝိဂၢေဟာ အတၳိ ဇာေတာ။

ဆိႏၵဇၨကခႍ ဝိစိကိစၧိတာနိ၊

တဒဇၨ ကခႍ ဝိတေရမု သေဗၺ။”ဟူေသာ ဂါထာျဖင့္ ႐ြတ္ေမးကုန္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “မယုတ္ေသာ ပညာရွိေသာ သုခမိန္အမတ္ႀကီး၊ ငါတို႔ မင္း ၄ ပါး၌ သီလကို မွီ၍ တစ္ခုေသာ အျငင္းအခံုစကား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထို ငါတို႔ယံုမွားျခင္းကို သင္အမတ္ႀကီးသည္ ဝဇိရစိန္လက္နက္ျဖင့္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကို ခတ္ဘိသကဲ့သို႔ ထက္လွစြာေသာ ပညာျဖင့္ ေျဖာင့္ေစ၍ ဟုတ္မွန္ေသာအတိုင္း ဆံုးျဖတ္ေလာ့”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။

ထိုအခါ ဝိဓုရအမတ္သုခမိန္သည္ “အရွင္မင္းႀကီးတို႔၊ ပညာရွိ တရားသူႀကီးတို႔သေဘာသည္ အျငင္းအခံုစကားကို ၾကားသိရမွ ေကာက္ယူ ဆံုးျဖတ္သာသည္။ အျငင္းအခံုစကားကို မၾကားမသိရလွ်င္ မဆံုးျဖတ္သာ ျဖစ္သည္။ အရွင္မင္းႀကီး၊ နတ္မ်ားသခင္ သိၾကားမင္းကား မည္သို႔ဆိုသည္၊ ကု႐ုတိုင္းသူ လူတို႔၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီးကား မည္သို႔ဆိုသည္၊ ဝိနတအမ်ိဳးျဖစ္ေသာ ဂဠဳန္မင္းကား မည္သို႔ဆိုသည္၊ နဂါးမင္းကား မည္သို႔ဆိုသည္ကို အမိန္႔ေတာ္ရွိေတာ္မူၾကမွ ေကာက္ယူ ဆံုးျဖတ္သာပါမည္”ဟု မင္း ၄ ပါးတို႔၏အယူကို ေမး၏။

မင္း ၄ ပါးတို႔သည္လည္း မိမိတို႔အျငင္းအခံုစကားကို ဝိဓုရအမတ္အား ျပန္ၾကားလို၍ -

“ခႏၲႎဟေဝ ဘာသတိ နာဂရာဇာ၊

အပၸါဟာရံ ဂ႐ုေဠာ ေဝနေတေယ်ာ။

ဂႏၶဗၺရာဇာ ရတိ ဝိပၸဟာရံ၊

အကိၪၥနံ ကု႐ူနံ ရာဇေသေ႒ာ။” ဟူေသာ ဂါထာျဖင့္ မင္း ၄ ပါးတို႔၏ အယူကို ျပ၏။

အနက္ကား -

ပ႑ိတ - သုခမိန္။

ဟေဝ - စင္စစ္။

နာဂရာဇာ - နဂါးမင္းသည္။

ခႏၲႎ - သည္းခံျခင္းကို။

ဘာသတိ - ဆို၏။

ေဝနေတေယ်ာ - ဝိနတ အမ်ိဳးျဖစ္ေသာ။

ဂ႐ုေဠာ - ဂဠဳန္မင္းသည္။

အပၸါဟာရံ - အစာေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳျခင္း။

ဘာသတိ - ဆို၏။

ဂႏၶဗၺရာဇာ - သိၾကားမင္းသည္။

ရတိဝိပၸဟာရံ - ကာမဂုဏ္တို႔၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းမွ ၾကဥ္ျခင္းကို။

ဘာသတိ - ဆို၏။

ကု႐ူနံ - ကု႐ုတိုင္းသူတို႔၏။

ရာဇေသေ႒ာ - မင္းျမတ္သည္။

အကိၪၥနံ - ေၾကာင့္ၾကမရွိျခင္းကို။

ဘာသတိ - ဆို၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ နဂါးမင္းသည္ အမ်က္ထြက္အပ္ေသာသူ၌ အမ်က္မထြက္မူ၍ သည္းခံျခင္းကို ခ်ီးမြမ္း၏။ ဂဠဳန္မင္းသည္ အစာမြတ္သိပ္သည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အစာတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳ။ ၾကည္ေရွာင္ျခင္းကို ခ်ီးမြမ္း၏။ သိၾကားမင္းသည္ ကာမဂုဏ္ ၅ ပါးတို႔၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပါးျခင္းမွ ၾကဥ္ေရွာင္ျခင္းကို ခ်ီးမြမ္း၏။ ကု႐ုတိုင္းသူတို႔၏ သခင္ျဖစ္ေသာ ဓနၪၥယမင္းသည္ ေၾကာင့္ၾကမရွိေသာအျဖစ္ကို ခ်ီးမြမ္း၏”ဟု အယူကို ျပန္ဆိုၾကကုန္၏။

ထို ဝိဓုရသုခမိန္သည္ မင္း ၄ ပါးတို႔၏ စကား ၄ ခြန္းကို ၾကားလွ်င္ ဟုတ္မွန္တိုင္း သိၿပီး၍ ေျဖာင့္မွန္စြာ ေျဖဆိုဆံုးျဖတ္လိုေသာေၾကာင့္ -

“သဗၺာနိ ဧတာနိ သုဘာသိတာနိ၊

နေဟတၳ ဒုဗ႓ာသိတ မတၳိ ကိၪၥိ။

ယသၼႎ စ ဧတာနိ သုပတိ႒ိတာနိ၊

အရာဝ နာဘ်ံ သုသမာ ဟိတာနိ။

စတုဗ႓ိ ဓေမၼဟိ သမဂႋဘူတံ၊

တံ ေဝ နရံ သမဏံ အာဟု ေလာေက။” ဟူေသာ ဂါထာကို ႐ြတ္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “အရွင္မင္းႀကီးတို႔၊ ယခု ဆိုေတာ္မူၾကသည့္ စကား ၄ ခြန္းသည္ ေကာင္းေသာ စကားခ်ည္း ျဖစ္သည္။ စိုးစဥ္းမွ် မေကာင္းေသာအရာ မရွိ။ ဥပမာကား လွည္းပံုေတာင္း၌ ေကာင္းစြာ ႏွက္အပ္ေသာ အကန္႔ကဲ့သို႔တည္း။ အၾကင္ပုဂၢိဳလ္၌ သည္းခံျခင္း၊ အစာေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳျခင္း၊ ကာမဂုဏ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းမွ ၾကဥ္ျခင္း၊ ေၾကာင့္ၾကမရွိျခင္း ဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ ထို ဂုဏ္ ၄ ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာသူကို ဤလူ႔ျပည္၌ ‘ၿငိမ္းၿပီးေသာ မေကာင္းမႈ’ ရွိေသာသူ ဟူ၍ ပညာရွိတို႔ ဆိုကုန္၏။”

ဤသို႔ ဘုရားေလာင္း ဝိဓုရသုခမိန္သည္ မင္း ၄ ပါးတို႔၏ သီလကို ထပ္တူျပဳေတာ္မူ၏။

ထိုစကားကို ၾကားလွ်င္ မင္း ၄ ပါးတို႔သည္ ႏွစ္သက္ ဝမ္းေျမာက္ၾကကုန္သည္ျဖစ္၍ ဝိဓုရသုခမိန္အား ေကာင္းခ်ီးေပးလုိေသာေၾကာင့္ -

“တုဝံ ႏု ေသေ႒ာ တြမႏုတၱေရာသိ၊

တြံ ဓမၼဂူ ဓမၼဝိဒူ သုေမေဓာ။

ပညာယ ပဥံ သမဝိဂၢေဟတြာ၊

အစၧိဇၨိ ဓီေရာ ဝိစိကိစၧိတာနိ။

အစၧိဇၨိ ကခႍ ဝိစိကိစၧိတာနိ၊

စုေႏၵာ ယထာ နာဂဒႏၲံ ခေရန။” ဟူေသာ ဂါထာကို ဆိုကုန္၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ သင္သည္ကား သူေတာ္ျမတ္တည္း။ သင္သုခမိန္ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္စရာ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် မရွိ။ မိမိ၏အရွင္ ျဖစ္သည္ဟူ၍ ဆႏၵ၊ ဘယ၊ အဂတိသို႔ မလိုက္။ တရားကို သိျမင္သည္ႏွင့္အညီ တရားကို ေစာင့္၏။ ေလာက၌ ထင္ရွားေသာ ပညာႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ မိမိပညာအစြမ္းျဖင့္ ငါတို႔ျပႆနာကို ‘ဤအရာ၌ ဤသည္ကား ဤအေၾကာင္းတည္း’ဟု ဟုတ္မွန္စြာ စူးစမ္းဆင္ျခင္၍ သိတိုင္း ငါတို႔ယံုမွားျခင္းကို ဆံုးျဖတ္ေပ၏။ ျမတ္ေသာ အဆံုးအျဖတ္သည္လည္း ငါတို႔စိတ္ႏွင့္ မဆန္႔က်င္။ ငါတို႔အလိုႏွင့္လည္း ေလ်ာ္၏။ တရားႏွင့္လည္း ညီ၏။ ဆင္စြယ္ပြတ္သမားသည္ ထက္စြာေသာ လႊျဖင့္ ဆင္စြယ္ကို ျဖတ္သကဲ့သို႔ ပိုင္းပိုင္းျခားျခား တရားႏွင့္ေလ်ာ္ညီေအာင္ ဆံုးျဖတ္ေပ၏”ဟု ေကာင္းခ်ီးေပးၾကကုန္၏။

ထိုအခါ သိၾကားမင္းသည္ ဝိဓုရသုခမိန္အား ဘြဲ႕ျဖဴပုဆိုးျဖင့္ ပူေဇာ္လို၍ -

“နိလုပၸလာဘံ ဝိမလံ အနဂၣံ၊

ဝတၳံ ဣဒံ ဓူမသမာန ဝဏၰံ။

ပဥႆ ေဝယ်ာကရေဏန တုေ႒ာ၊

ဒဒါမိ ေတ ဓမၼပူဇာယ ဓိရ။” ဟူေသာ ဂါထာကို ဆို၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ သင္သည္ ငါ၏ယံုမွားျခင္းကို ေဖ်ာက္ေပသျဖင့္ ငါ ႏွစ္သက္၏။ သင္သုခမိန္အား တရားကို ပူေဇာ္ျခင္းအလို႔ငွာ ၾကာညိဳအဆင္းကဲ့သို႔ ေတာက္ပလ်က္ အညစ္အေၾကးမရွိ အဖိုးမ်ားစြာထိုက္ေသာ မီးခိုးအဆင္းရွိေသာ ဤဘြဲ႕ျဖဴပုဆိုးကို ငါေပး၏”ဟု ဆို၍ ဘုရားေလာင္းအား ဘြဲ႕ျဖဴပုဆိုးျဖင့္ ပူေဇာ္၏။

ဂဠဳန္မင္းသည္လည္း ေ႐ႊပန္းျဖင့္ ပူေဇာ္လို၍ -

“သုဝဏၰမာလံ သတပတၱ ဖုလႅိတံ၊

သေကသရံ ရတနသဟႆ မ႑ိတံ။

ပဥႆ ေဝယ်ာကရေဏန တုေ႒ာ၊

ဒဒါမိ ေတ ဓမၼပူဇာယ ဓိရ။” ဟူေသာ ဂါထာကို ဆို၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ ငါ၏ယံုမွားျခင္းကို ေဖ်ာက္သျဖင့္ ငါ ႏွစ္သက္သည္ျဖစ္၍ သင့္အား တရားကို ပူေဇာ္ျခင္းအလို႔ငွာ ဝတ္ဆံတို႔ျဖင့္ တင့္တယ္စြာ ပြင့္ခ်ပ္ ၁၀၀ ရွိေသာ၊ ရတနာမ်ိဳး ၁,၀၀၀ တို႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ ဤေ႐ႊပန္းကို ငါေပး၏”ဟု ဆို၏။

နဂါးမင္းသည္လည္း ပတၱျမားျဖင့္ ပူေဇာ္လို၍ -

“မဏႎ အနဂၣံ ႐ုစိရံ ပဘႆရံ၊

ကဏၭာ ဝသတံ မဏိဝိဘူသိတံ ေမ။

ပဥႆ ေဝယ်ာကရေဏန တုေ႒ာ၊

ဒဒါမိ ေတ ဓမၼပူဇာယ ဓိရ။” ဟူေသာ ဂါထာကို ဆို၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ ငါ၏ယံုမွားျခင္းကို ေဖ်ာက္ေပသျဖင့္ သင့္အား ငါႏွစ္သက္သည္ျဖစ္၍ တရားကို ပူေဇာ္ျခင္းအလို႔ငွာ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အေရာင္အဆင္းျဖင့္ တင့္တယ္လ်က္ အဖိုး အတိုင္းမသိထိုက္ေသာ ပတၱျမားမ်က္ျမတ္တို႔ျဖင့္ ထက္ဝန္းက်င္ ဆန္းၾကယ္စြာ ငါ၏လည္၌ဆင္ေသာ ဤပတၱျမားကို သင့္အား ငါေပး၏”ဟု ဆို၍ ပတၱျမားျဖင့္ ပူေဇာ္၏။

ဓနၪၥယေကာရဗ်မင္းသည္လည္း ဆင္,ျမင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္လို၍ -

“ဝရံသဟႆံ ဥသဘၪၥ နာဂံ၊

အာဇညယုေတၱ စ ရေထ ဒသီေမ။

ပဥႆ ေဝယ်ာကရေဏန တုေ႒ာ၊

ဒဒါမိ ေတ ဂါမဝရာနိ ေသာဠႆ။” ဟူေသာ ဂါထာကို ဆို၏။

အဓိပၸာယ္ကား - “သုခမိန္၊ သင္သည္ ငါ၏ယံုမွားျခင္းကို ေဖ်ာက္ေပသည္ျဖစ္၍ ငါ ႏွစ္သက္၏။ သင့္အား ႏို႔ညႇစ္ႏြားမ ၁,၀၀၀၊ ႏြားလားဥသဘ, ဆင္, ျမင္း, သိေႏၶာမ်ိဳးျမင္း ကေသာ ရထား ၁၀ စီး၊ ႐ြာႀကီး ၁၆ ႐ြာ၊ ဤအလံုးစံုကို ငါေပး၏”ဟု ဆို၏။

ဤသို႔ မင္း ၄ ပါးတို႔သည္ ဘုရားေလာင္းဝိဓုရသုခမိန္အား အသီးအသီး တရားပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ ပူေဇာ္ခဲ့၍ မိမိတို႔ေနရာျပည္သို႔ သြားၾကကုန္၏။

+++++

(မင္းပူးဆရာေတာ္ ဦးၾသဘာသ၏ ဝိဓုရဇာတ္ေတာ္ႀကီး မွ)

Read more...

ခႏၲီဝါဒီဇာတ္

ေဟာေတာ္မူရာဌာန

နတ္ႏွင့္တကြေသာ ေလာကကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္ေသာ သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ “ေယာ ေတ ဟေတၳစ ပါေဒ စ” အစရွိေသာ ဂါထာပုဒ္ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ ဤခႏၲီဝါဒီဇာတ္ကို ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္ တစ္ပါးေသာ အမ်က္ထြက္တတ္ေသာ ရဟန္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူ၏။

ပစၥဳပၸန္ဝတၳဳ

သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ကား ထိုရဟန္းကို “ရဟန္း ... အဘယ့္ေၾကာင့္ သင္သည္ အမ်က္မထြက္အပ္ေသာ ဘုရားသာသနာ၌ ရဟန္းျပဳ၍ အမ်က္ထြက္ျခင္းကို ျပဳဘိသနည္း။ ေရွးပညာရွိတို႔သည္ ကိုယ္၌ အေထာင္မွ်ေလာက္ေသာ ပုတ္ခတ္ျခင္းျဖင့္ ပုတ္ခတ္ကုန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လက္,ေျခ,နား,ႏွာေခါင္းတို႔ကို ျဖတ္ကုန္ေသာ္လည္းေကာင္း သူတပါးအား အမ်က္ထြက္ျခင္းကို မျပဳကုန္”ဟု ဆို၍ အတိတ္ကို ေဆာင္ေတာ္မူ၏။

အတိတ္ဝတၳဳ

လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ ကလာဗုမည္ေသာ မင္းသည္ မင္းျပဳ၏။

ခႏၲီဝါဒီရေသ့

ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းသည္ ကုေဋရွစ္ဆယ္ ႂကြယ္ဝေသာ ပုဏၰားမ်ိဳး၌ ျဖစ္၍ ကု႑လ မည္ေသာ လုလင္ျဖစ္၍ အ႐ြယ္ေရာက္လတ္ေသာ္ တကၠသိုလ္ျပည္သို႔ သြား၍ ခပ္သိမ္းေသာ အတတ္ပညာတို႔ကို သင္၍ ဥစၥာကို ျဖစ္ေစ၍ မိဖကြယ္လြန္သျဖင့္ ဥစၥာစုကို ၾကည့္၍ ဤဥစၥာတို႔ကို “ငါ၏ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ မယူမူ၍သာလွ်င္ သြားကုန္၏။ ငါသည္ကား ထိုဥစၥာကို ယူ၍ သြားျခင္းငွာ သင့္၏”ဟု ခပ္သိမ္းေသာ ဥစၥာတို႔ကို ေ႐ြးခ်ယ္စိစစ္ေသာ လႉဒါန္းျခင္း၏ အစြမ္းအားျဖင့္ အၾကင္သူသည္ အၾကင္ဥစၥာကို ေဆာင္၏။ ထိုသူအား ထိုဥစၥာကို လႉ၍ ဟိမဝႏၲာသို႔ ဝင္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳ၍ သစ္သီးႀကီးငယ္တို႔ျဖင့္ မွ်တလ်က္ ၾကာျမင့္စြာ ေန၍ ခ်ဥ္,ဆား မွီဝဲအံ့ေသာငွာ လူ႔ျပည္သို႔ လာ၍ အစဥ္သျဖင့္ ဗာရာဏသီျပည္သို႔ ေရာက္၍ မင္း၏ဥယ်ာဥ္၌ ေန၍ နက္ျဖန္ ၿမိဳ႕၌ ဆြမ္းခံလတ္ေသာ္ စစ္သူႀကီးအိမ္တံခါးသို႔ ေရာက္၏။

စစ္သူႀကီးသည္ ဘုရားေလာင္း၏ ဣရိယာပုတ္တို႔၌ ၾကည္ညိဳ၍ အိမ္သို႔ ပင့္၍ မိမိတို႔စီရင္ေသာ ေဘာဇဥ္ကို ေကၽြး၍ ဝန္ခံျခင္းကို ယူေစ၍ ထိုမင္း၏ ဥယ်ာဥ္၌သာလွ်င္ ေနေစ၏။

မိန္းမတို႔ကို တရားေဟာ

ထိုအခါ တေန႔သ၌ ကလာဗုမင္းသည္ သုရာယစ္လ်က္ ကၽြမ္းက်င္ကုန္ေသာ ကေခ်သည္တို႔ျဖင့္ ျခံရံလ်က္ မ်ားစြာေသာ အျခံအရံျဖင့္ ဥယ်ာဥ္သို႔ သြား၍ မဂၤလာေက်ာက္ဖ်ာ၌ အိပ္ရာခင္းေစ၍ တစ္ေယာက္ေသာ ခ်စ္ႏွစ္သက္ေသာ မိန္းမ၏ ရင္ခြင္၌ အိပ္၏။ သီဆိုျခင္း တီးမႈတ္ျခင္း ကျခင္းတို႔၌ ကၽြမ္းက်င္ကုန္ေသာ ကေခ်သည္ မိန္းမတို႔သည္ သီဆုိျခင္း အစရွိသည္တို႔ကို ျဖစ္ေစကုန္၏။ သိၾကားနတ္မင္း၏ စည္းစိမ္ကဲ့သို႔ ႀကီးစြာေသာ စည္းစိမ္သည္ ျဖစ္၏။ မင္းသည္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ ေရာက္၏။

ထိုအခါ ထိုမိန္းမတို႔သည္ “အၾကင္မင္း၏အက်ိဳးငွာ ငါတို႔သည္ သီဆိုျခင္း အစရွိသည္တို႔ကို ျဖစ္ေစကုန္၏။ ထိုမင္းသည္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ ေရာက္၏။ သီဆိုျခင္း တီးမႈတ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ အဘယ္ျပဳအံ့နည္း”ဟု တီးမႈတ္မ်ိဳးတို႔ကို ထိုထိုေသာ အရပ္၌သာလွ်င္ စြန္႔၍ ဥယ်ာဥ္၌ လွည့္လည္ကုန္လ်က္ အပြင့္ အသီး အ႐ြက္ႏု အစရွိသည္တို႔သည္ ျဖားေယာင္းအပ္ကုန္သည္ျဖစ္၍ ဥယ်ာဥ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ကုန္၏။

ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုဥယ်ာဥ္၌ ေကာင္းစြာ ပြင့္ေသာ အင္ၾကင္းပင္ရင္း၌ ရဟန္းခ်မ္းသာျဖင့္ လြန္ေစလ်က္ အမုန္ယစ္ေသာ ဆင္ကဲ့သို႔ ေန၏။ ထိုဥယ်ာဥ္၌ လွည့္လည္ကုန္ေသာ ထိုမိန္းမတို႔သည္ ဘုရားေလာင္းကို ျမင္၍ “ရွင္မတို႔ ... ထိုသစ္ပင္ရင္း၌ ရဟန္းသည္ ေန၏။ မင္းႏိုးသည့္တိုင္ေအာင္ ရဟန္းအထံ၌ တစံုတခုေသာ တရားကို နာလ်က္ ေနကုန္အံ့”ဟု သြား၍ ရွိခိုး၍ ျခံရံလ်က္ ေနကုန္၍ “အကၽြႏု္ပ္တို႔အား ေဟာအပ္ေသာ တစံုတခုေသာ တရားကို ေဟာပါေလာ့”ဟု ဆိုကုန္၏။ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုမိန္းမတို႔အား တရားေဟာ၏။

မိန္းမမာန္ယစ္ေသာ မင္း

ထိုအခါ ထိုခ်စ္ႏွစ္သက္ေသာ မိန္းမသည္ ကိုယ္ကို လႈပ္၍ မင္းကို ႏိုးေစ၏။ မင္းသည္ ႏိုးလတ္ေသာ္ ထိုမိန္းမတို႔ကို မျမင္၍ “ထိုအယုတ္မတို႔သည္ အဘယ္သို႔ သြားကုန္သနည္း”ဟု ေမး၏။ “ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ထိုမိန္းမတို႔သည္ သြား၍ တစ္ေယာက္ေသာ ရေသ့ကို ျခံရံ၍ ေနကုန္၏”ဟု ဆိုကုန္၏။ ထိုကလာဗုမင္းသည္ အမ်က္ထြက္၍ သန္လ်က္ကို ကိုင္၍ “ထိုရေသ့စဥ္းလဲကို သတ္အံ့”ဟု လ်င္ျမန္စြာ သြား၏။

ထိုအခါ အမ်က္ထြက္လ်က္ လာလတ္ေသာ မင္းကို ျမင္၍ ထိုမိန္းမတို႔တြင္ အလြန္အကၽြမ္းဝင္ကုန္ေသာ မိန္းမတို႔သည္ သြား၍ မင္း၏လက္၌ သန္လ်က္ကို ယူ၍ မင္းကို အမ်က္ၿငိမ္းေစကုန္၏။

ထိုကလာဗုမင္းသည္ လာလတ္၍ ဘုရားေလာင္း၏ အထံ၌ တည္၍ “ရဟန္း ... သင္သည္ အဘယ္ဝါဒရွိသနည္း”ဟု ဆို၏။

“ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ခႏၲီဝါဒရွိ၏”ဟု ဆို၏။

“ထိုခႏၲီမည္သည္ကား အဘယ္နည္း”ဟု ေမး၏။

“ဆဲေရးကုန္ေသာ သူတို႔၌လည္းေကာင္း, ပုတ္ခတ္ကုန္ေသာ သူတို႔၌လည္းေကာင္း အမ်က္မထြက္ေသာ အျဖစ္သည္ ခႏၲီမည္၏”ဟု ဆို၏။

ရေသ့ အ႐ိုက္အႏွက္ခံရပံု

မင္းသည္ “ယခု သင့္အား ခႏၲီရွိသည္၏အျဖစ္ကို သိအံ့”ဟု ဆို၍ ခိုးသူသတ္ကို ေခၚေစ၏။

ခိုးသူသတ္သည္ မိမိစာရိတၱအားျဖင့္ ပုဆိန္,အဆူးတပ္ေသာႀကိမ္ကို ယူ၍ ဖန္ရည္ဆိုးေသာ အဝတ္ကို ဝတ္လ်က္ ပန္းနီပန္လ်က္ လာ၍ မင္းကို ရွိခိုးလ်က္ “အရွင္မင္းႀကီး ... အဘယ္အမႈကို ျပဳရအံ့နည္း”ဟု ဆို၏။

“ဤခိုးသူျဖစ္ေသာ ရေသ့ပ်က္ကို ဆြဲငင္၍ ေျမ၌လဲေစ၍ အဆူးတပ္ေသာႀကိမ္ကို ကိုင္၍ ေရွ႕ေနာက္ နံပါးႏွစ္ဘက္ဟူကုန္ေသာ ေလးမ်က္ႏွာတို႔၌ အခ်က္ႏွစ္ေထာင္ ႐ိုက္ျခင္းတို႔ကို ေပးေလာ့”ဟု ဆို၏။

ခိုးသူသတ္သည္ မင္းဆိုတိုင္း ျပဳ၏။ ဘုရားေလာင္း၏ အေပၚေရ အတြင္းေရသည္ စုတ္၏။ အသားသည္ ျပတ္၏။ ေသြးသည္ ယိုစီး၏။

လက္ေျခတို႔ ျပတ္ၿပီ

မင္းသည္ တဖန္ “ရဟန္း ... သင္ကား အဘယ္ဝါဒရွိသနည္း”ဟု ဆို၏။

“ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ခႏၲီဝါဒရွိ၏။ သင္မင္းႀကီးသည္ ငါ၏ခႏၲီကား အေရၾကား၌ ရွိ၏ဟု ထင္၏။ ငါ၏ခႏၲီသည္ အေရၾကား၌ ရွိသည္မဟုတ္။ သင္မင္းႀကီးသည္ ခႏၲီကို ျမင္ျခင္းငွာ မတတ္ေကာင္း။ ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ငါ၏ခႏၲီသည္ စိတ္အတြင္း၌ တည္၏”ဟု ဆို၏။

ခိုးသူသတ္သည္ တဖန္ “ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... အသို႔ျပဳရအံ့နည္း”ဟု ေမး၏။

“ဤရေသ့စဥ္းလဲ၏ လက္ႏွစ္ဘက္တို႔ကို ျဖတ္ေလာ့”ဟု ဆို၏။

ခိုးသူသတ္သည္ ပုဆိန္ကို ယူ၍ စဥ္းတီတံုး၌ လက္ႏွစ္ဘက္တို႔ကို ထားေစ၍ ျဖတ္၏။

ထိုေနာက္ “ေျခတို႔ကို ျဖတ္ေလာ့”ဟု ဆို၏။ ေျခတို႔ကိုလည္း ျဖတ္၏။

ျဖတ္အပ္ကုန္ၿပီးေသာ လက္စြန္း ေျခစြန္းတို႔မွ ခ်ိပ္ရည္ကဲ့သို႔ေသာ ေသြးသည္ ယိုစီး၏။

နားႏွာေခါင္းတို႔ ျဖတ္ၿပီ

တဖန္လည္း မင္းသည္ “ရဟန္း ... သင္သည္ အဘယ္ဝါဒရွိသနည္း”ဟု ေမး၏။

“ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ငါသည္ ခႏၲီဝါဒရွိ၏။ သင္မင္းႀကီးသည္ကား ငါ၏ခႏၲီသည္ လက္စြန္း ေျခစြန္းတို႔၌ ရွိ၏ဟု ထင္မွတ္၏။ ဤငါ၏ခႏၲီသည္ လက္စြန္း,ေျခစြန္းတို႔၌ မရွိ။ နက္နဲေသာ အရပ္၌ တည္၏”ဟု ဆို၏။

မင္းသည္ “ရေသ့၏ နား,ႏွာေခါင္းတို႔ကို ျဖတ္ေလာ့”ဟု ဆို၏။

ခိုးသူသတ္သည္ နား,ႏွာေခါင္းကို ျဖတ္၏။ ကိုယ္အလံုးမွ ေသြးယိုစီး၏။

ေျချဖင့္ ကန္ေက်ာက္ခံရၿပီ

တဖန္ “ရဟန္း ... သင္သည္ အဘယ္ဝါဒရွိသနည္း”ဟု ေမး၏။

“ျမတ္ေသာမင္းႀကီး ... ခႏၲီဝါဒရွိ၏”ဟု ဆို၏။ “သင္မင္းႀကီးသည္ ရေသ့၏ ခႏၲီကား နား,ႏွာေခါင္းအစြန္းတို႔၌ တည္၏ဟု မမွတ္လင့္။ ငါ၏ခႏၲီသည္ နက္နဲေသာ စိတ္အတြင္း၌ တည္၏”ဟု ဆို၏။

မင္းသည္ “ရေသ့စဥ္းလဲ ... သင့္ခႏၲီကို သင္သည္လွ်င္ ႐ြက္ေဆာင္၍ ေနေလာ့”ဟု ဆို၍ ဘုရားေလာင္း၏ ရင္ကို ေျချဖင့္ ေက်ာက္၍ သြား၏။

စစ္သူႀကီး ေတာင္းပန္ျခင္း

ထိုမင္းသြားသည္ရွိေသာ္ စစ္သူႀကီးသည္ ဘုရားေလာင္း၏ ကိုယ္မွ ေသြးကို သုတ္၍ လက္,ေျခ,နား,ႏွာေခါင္းအစြန္းတို႔ကို ပုဆိုးအိတ္ေထာင္၌ ထည့္၍ ဘုရားေလာင္းကို ျဖည္းညင္းစြာ ထိုင္ေစ၍ ရွိခုိးၿပီးေသာ္ တင့္အပ္စြာ ေန၍ “အရွင္ဘုရား ... အရွင္ဘုရားတို႔သည္ အမ်က္ထြက္လိုကုန္သည္ရွိေသာ္ အရွင္ဘုရားတို႔၌ အျပစ္ျပဳေသာ မင္းအားသာလွ်င္ အမ်က္ထြက္ပါကုန္ေလာ့။ တပါးေသာ တိုင္းသားျပည္သူတို႔အား အမ်က္မထြက္ပါကုန္လင့္”ဟု ေတာင္းပန္လိုရကား -

၄၉။ ေယာ ေတ ဟေတၳ စ ပါေဒ စ၊

ကဏၰနာသၪၥ ေဆဒယိ။

တႆ ကုဇၥ် မဟာဝီရ၊

မာ ရ႒ံ ဝိနသာ ဣဒံ - ဟူေသာ ေရွးဦးစြာေသာ ဤဂါထာကို ဆို၏။

(ဇာ-႒။ ၃။ ၃၉။)

မဟာဝီရ - ႀကီးေသာလံု႔လရွိေသာ ရွင္ရေသ့။

ေယာ - အၾကင္မင္းသည္။

ေတ - သင္၏။

ဟေတၳ စ - လက္တို႔ကိုလည္းေကာင္း။

ပါေဒ စ - ေျခတို႔ကိုလည္းေကာင္း။

ကဏၰနာသၪၥ - နား,ႏွာေခါင္းကိုလည္းေကာင္း။

ေဆဒယိ - ျဖတ္၏။

တႆ - ထိုမင္းအား။

ကုဇၥ် - အမ်က္ထြက္ေလာ့။

ဣဒံ ရ႒ံ - ဤတိုင္းကို။

မာ ဝိနသာ - မဖ်က္ဆီးပါလင့္။

+++++

ေမတၱာပင္ ပို႔သလိုက္ပံု

ထိုစကားကို ၾကား၍ ဘုရားေလာင္းသည္ -

၅၀။ ေယာ ေမ ဟေတၳ စ ပါေဒ စ၊

ကဏၰနာသၪၥ ေဆဒယိ။

စိရံ ဇီဝတု ေသာ ရာဇာ၊

န ဟိ ကုဇၥ်ႏၲိ မာဒိသာ - ဟူေသာ ႏွစ္ခုေျမာက္ေသာ ဤဂါထာကို ဆို၏။

(ဇာ-႒။ ၃။ ၃၉။)

ေယာရာဇာ - အၾကင္မင္းသည္။

ေမ - ငါ၏။

ဟေတၳ စ - လက္တို႔ကိုလည္းေကာင္း။

ပါေဒ စ - ေျခတို႔ကိုလည္းေကာင္း။

ကဏၰနာသၪၥ - နား,ႏွာေခါင္းကိုလည္းေကာင္း။

ေဆဒယိ - ျဖတ္၏။

ေသာ ရာဇာ - ထိုမင္းသည္။

စိရံ - ၾကာျမင့္စြာ။

ဇီဝတု - အသက္ရွည္ေစသတည္း။

မာဒိသာ - ငါႏွင့္တူေသာ ပညာရွိတို႔သည္။

န ဟိ ကုဇၥ်ႏၲိ - အမ်က္မထြက္ကုန္သည္သာလွ်င္တည္း။

+++++

မင္းကို ေျမမ်ိဳၿပီ

မင္းသည္ ဥယ်ာဥ္မွ ထြက္၍ ဘုရားေလာင္း၏ ျမင္ေကာင္းေသာ အရပ္ကို လြန္ေသာ ကာလ၌လွ်င္ ယူဇနာႏွစ္သိန္းေလးေသာင္း အထုရွိေသာ ဤေျမႀကီးသည္ ကစီျဖင့္ ဖြဲ႕အပ္ေသာ ပုဆိုးကဲ့သို႔ ကြဲ၍ အဝီစိမွ မီးလွ်ံသည္ ထြက္၍ မင္းကို အမ်ိဳးေပးေသာ ကမၺလာနီျဖင့္ ႐ုံဘိသကဲ့သို႔ ႐ုံ၍ ယူ၏။

ထိုကလာဗုမင္းသည္ ဥယ်ာဥ္တံခါး၌သာလွ်င္ ေျမသို႔ ဝင္၍ အဝီစိငရဲႀကီး၌ တည္၏။

ဘုရားေလာင္းသည္လည္း ထိုေန႔၌ပင္လွ်င္ ေသလြန္၏။ မင္း၏ပရိသတ္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္လည္းေကာင္း နံ႔သာ, ပန္းအခိုးအထံု လက္စြဲကုန္လ်က္ လာလတ္ကုန္၍ ဘုရားေလာင္း၏ အေလာင္းကို သၿဂႋဳဟ္ကုန္၏။

(အခ်ိဳ႕ေသာ ဆရာတို႔သည္ကား ဘုရားေလာင္းသည္ တဖန္ ဟိမဝႏၲာသို႔ သြား၏ဟု ဆို၏။ ထိုစကားသည္ကား မမွန္ေသာ စကားတည္း။)

သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီး၍ -

၅၁။ အဟူ အတီတမဒၶါနံ၊

သမေဏာ ခႏၲီဒီပေနာ။

တံ ခႏၲိယာေယဝ ဌိတံ၊

ကာသိရာဇာ အေဆဒယိ။

၅၂။ တႆ ကမၼဖ႐ုသႆ၊

ဝိပါေကာ ကဋဳေကာ အဟု။

ယံ ကာသိရာဇာ ေဝေဒသိ၊

နိရယမွိ သမပၸိေတာ - ဟူေသာ ဤႏွစ္ဂါထာတို႔ကို ထုတ္ေဆာင္ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

(ဇာ-႒။ ၃။ ၄၀။)

အတီတမဒၶါနံ - လြန္ေလၿပီးေသာအခါ၌။

ခႏၲီဒီပေနာ - သည္းခံျခင္းႏွင့္ျပည့္စံုေသာ။

သမေဏာ - ရဟန္းသည္။

အဟု - ျဖစ္ၿပီ။

ခႏၲိယာေယဝ - သည္းခံျခင္း၌သာလွ်င္။

ဌိတံ - တည္ေသာ။

တံ - ထိုရဟန္းကို။

ကာသိရာဇာ - ကာသိမင္းသည္။

အေဆဒယိ - ျဖတ္ေစ၏။

ကာသိရာဇာ - ကာသိမင္းသည္။

ယံ ကမၼံ - အၾကင္မေကာင္းမႈကံကို။

အကာသိ - ျပဳ၏။

တႆ ကမၼဖ႐ုသႆ - ထိုၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ မေကာင္းမႈကံ၏။

ကဋဳေကာ - ခါးစပ္လွစြာေသာ။

ဝိပါေကာ - အက်ိဳးသည္။

အဟု - ျဖစ္၏။

ကာသိရာဇာ - ကာသိမင္းသည္။

နိရယမွိ - ငရဲ၌။

သမပၸိေတာ - တည္၍။

ေဝေဒသိ - ဆင္းရဲခံစား၏။

(အခ်ိဳ႕ေသာ ဆရာတို႔သည္ကား ဘုရားေလာင္း၏ လက္,ေျခ,နား,ႏွာေခါင္းတို႔သည္ တဖန္ စပ္ျပန္ကုန္၏ဟု ဆိုကုန္၏။ ထိုစကားသည္လည္း မဟုတ္မမွန္သည္သာလွ်င္တည္း။)

ဇာတ္ေပါင္း

သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤဓမၼေဒသနာကို ေဆာင္ေတာ္မူ၍ သစၥာတို႔ကို ျပေတာ္မူ၍ ဇာတ္ကို ေပါင္းေတာ္မူ၏။ သစၥာတို႔ကို ျပေတာ္မူသည္၏ အဆံုး၌ အမ်က္ထြက္တတ္ေသာ ရဟန္းသည္ အနာဂါမိဖိုလ္၌ တည္၏။ တပါးကုန္ေသာ မ်ားစြာကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ေသာတာပတၱိဖိုလ္အစရွိသည္တို႔သို႔ ေရာက္ကုန္၏။

အဘယ္သို႔ ဇာတ္ကို ေပါင္းေတာ္မူသနည္းဟူမူကား - ယခုအခါ ေဒဝဒတ္သည္ ထိုအခါ ကလာဗုမည္ေသာ မင္း ျဖစ္ဖူးၿပီ။ ယခုအခါ သာရိပုတၱရာသည္ ထိုအခါ စစ္သူႀကီး ျဖစ္ဖူးၿပီ။ ယခုအခါ ငါဘုရားသည္သာလွ်င္ ထိုအခါ ခႏၲီဝါဒီရေသ့ ျဖစ္ဖူးၿပီ”ဟု ဤသို႔ ဇာတ္ကို ေပါင္းေတာ္မူ၏။

သူေတာ္ေကာင္းအား၊ မိုက္ျပစ္မွား၊ ႀကီးမား ကံႀကီးသင့္။

သံုးခုတို႔၏ ျပည့္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ခႏၲီဝါဒီဇာတ္သည္ ၿပီး၏။

+++

(ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္၏ ငါးရာ့ငါးဆယ္ဇာတ္ဝတၳဳ မွ)

Read more...

ခ်မ္းသာ (၄) မ်ိဳး

Read more...

ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ၏ ၾသ၀ါဒကထာ

ရန္ကုန္ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ
ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ

တရားေဟာဆရာေတြဟာ တရားကို လက္ေတြ႕ထိုင္ၿပီး ကိုယ္ေတြ႕တာ၊ ျမင္တာေတြကိုခ်ည္းသာေဟာေျပာေနမယ္ဆိုရင္....


"အဲဒါ ေဟာတဲ့သူရဲ႕ တရားပါ..."

ဘုရားေဟာတရားလို႕ သတ္မွတ္လို႕ မရေသးပါဘူး...
ဘုရားေဟာခဲ့တဲ့ က်မ္းစာအုပ္ ၄၀ထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စာေပကိုးကားၿပီး ေဟာ၊ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားေဟာ တရားပါ...
ေဟာေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ဘုရား စကားေတြပါလို႔ ေဟာေျပာၿပီးေနာက္ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြက က်မ္းစာအုပ္ ၄၀ ထဲမွာ မပါတဲ့အေၾကာင္းအရာ (တနည္း) တကယ့္ ဘုရားစကား မဟုတ္ခဲ့ရင္ တရားေဟာတဲ့သူမွာ အျပစ္ႀကီးပါတယ္...

Read more...

ေက်းဇူးသစၥာ


လူမုိက္တုိ႔သည္ ေက်းဇူးရွင္ကုိပင္လွ်င္ သစၥာေဖာက္၏။ မည္သူကမွ် ယင္းတုိ႔ကုိ ဆက္ဆံရန္ မ၀ံ့ၾက။
ထုိ႕ေၾကာင့္ သူတုိ႔သည္ ရထားသည္ထက္ ပုိ၍ ေပးဆပ္ရ၏။

လူေတာ္မ်ားသည္ ေက်းဇူးရွင္အေပၚ ေက်းဇူးသိတတ္သျဖင့္ လူတုိင္းက သူတုိ႔ကုိ ႏွစ္သက္ၾက၏။
သုိ႔ျဖစ္၍ သူတုိ႔သည္ ၀တၱရားမ်ားကုိ တစ္သက္လံုး ထမ္းေဆာင္ရမည္ဟု ခံစားေနရေလ၏။

ပညာရွိမ်ားမွာမူ ေက်းဇူးရွင္တုိ႔အား စိတ္၏ခ်မ္းသာမႈကုိ ရရွိေစ၏။
အေၾကာင္းမွာ ဤသည္ပင္လွ်င္ တစ္ခုတည္းေသာ မွန္ကန္သည့္ ေက်းဇူးဆပ္နည္းျဖစ္၏။
ရလာဒ္အျဖစ္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားအား ပုိ၍ ႀကီးစြာေသာ ေပးကမ္းျခင္းကုိ လႈံ႕ေဆာ္ေပး၏။
ဤနည္းအားျဖင့္ သူတို႔သည္ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုလံုးကုိ အက်ဳိးေက်းဇူး ရရွိေစ၏။

(The Foolish, The Clever, The Wise by Charles Akara)

ေက်းဇူးဟူေသာ စကားကို ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ေက်းဇူးတရား၊ ေက်းဇူးရွင္၊ အက်ိဳးေက်းဇူး စသည္တို႔ကို ေျပးျမင္မိၾကတတ္ၾက၏။ အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမွဳမွာလည္း thank you ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဟု အျမဲတမ္းလို ေျပာၾကသည္ကို ၾကားေနရ၏။ အေနာက္တိုင္းမွာေတာ့ တသီးတသန္႔ ေက်းဇူးေတာ္ေန႔ အျဖစ္သတ္မွတ္ကာ က်င္းပၾကသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ေက်းဇူးဆိုသည္မွာလည္း အက်ိဳးျပဳမွဳ၊ ကူညီမွဳ၏ ရလာဒ္ ဟူေသာ အက်ိဳးတရားတစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း၌ လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးျပဳျခင္းသည္ အက်ိဳးျပဳျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ေက်းဇူးျပဳခံရသည့္ ပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိအေပၚေက်းဇူးျပဳလာသူကို အလြန္ပင္ တန္ဘိုးထားတတ္ၾက၏။ ေက်းဇူးကန္းလွ်င္ေတာ့ အလြန္ပင္ စက္ဆုတ္ရြံရွာၾက၏။ ေက်းဇူးမတင္ေသာ္လည္း ေက်းဇူးကိုေတာ့ မကန္းဖို႔ အထူးလိုအပ္၏။ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာလည္း လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူးလူဆက္ဆံၾကရာမွာ ေက်းဇူးတရားကို အေလးထားဆက္ဆံတာကို ေတြ႔ရ၏။ ဤသည္မွာ ျမန္မာတို႔၏ ယဥ္ေက်းမွဳတစ္ရပ္ဟုပင္ ဆိုနိုင္၏။ ျမန္မာတို႔သည္ မိမိအေပၚ တင္ရွိသည့္ ေက်းဇူးကို မေမ့တတ္ၾက၊ ေက်းဇူးတရားကို သိတတ္ၾက၏။ လူအဖြဲ႔အစည္းမွာ ေက်းဇူးတရားကို မသိတတ္ၾကသူမ်ား အနည္းအက်ဥ္းရွိနိုင္ျငားေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္သားတို႔သည္ ေက်းဇူးတရားကို အလြန္တန္ဖိုးထားၾကသည္မွာေတာ့ မည္သူမွ် မျငင္းနိုင္ေပ။

စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းသူမွန္လွ်င္ ေက်းဇူးတရားကို သိတတ္ၾကပါ၏။ ဤေက်းဇူးတရားကို တန္ဖိုးထားတတ္မွဳ၊ ေက်းဇူးတရားကို သိတတ္မွဳ တို႔သည္ လူ႕ယဥ္ေက်းတို႔၏ ေကာင္းမြန္သည့္ စိတ္ထား သေဘာတရားကို ေဖာ္ထုတ္ျပသရာလည္း ေရာက္ပါသည္။ လူ႔ေလာကမွာ ေက်းဇူးတရားႏွင့္ ကင္းသူဆိုတာေတာ့ မရွိေပ။ သို႔ေသာ္ သူတစ္ပါး၏ ေက်းဇူးတရားကို သိတတ္ဖို႔၊ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ဖို႔ လိုအပ္ေသာ္လည္း ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ရမည့္ လုပ္ရပ္သည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာအတြက္ တစ္စံုတရာ ထိခိုက္ေစမည့္ မေတာ္မတရား လုပ္ရပ္မ်ိဳးျဖစ္လွ်င္ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ရမည့္သူအတြက္ အလြန္တရာဆိုးလွပါသည္။ ထိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ တစ္စံုတရာေက်းဇူးမဆပ္တာက ပို၍ေကာင္းေသး၏။ ဥပမာ လူဆိုးသူခိုး သို႔မဟုတ္ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားသူ တစ္ဦးက ေပးကမ္းျပဳစုမွဳကို လက္ခံရယူမိသည့္ သူတစ္ေယာက္သည္ မိမိေက်းဇူးျပဳခံရတာႏွင့္ မမွ်လွသည့္ တံု႔ျပန္ေပးဆပ္မွဳမ်ား ေပၚေပါက္လာနိုင္၏။ ထိုအခ်ိန္မွာ မိမိကိုယ္ကို မလႊဲသာမေရွာင္သာဘဲ မသမာသည့္ လုပ္ငန္းေတြမွာ ပါဝင္ပတ္သက္လာ၏။ ယင္းအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဆုပ္ရင္လည္း ဆူး၊ စားရင္လည္း ရူးသည့္ ပဒိုင္းသီးကို မ်ိဳခ်ေနသည္ႏွင့္တူ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တကယ္မလိုအပ္ပါက မၾကာခဏ အကူအညီေတာင္းခံတာမ်ိဳးကိုလည္း သို႔မဟုတ္ မိမိသူတစ္ပါး ေက်းဇူးတရားပိေအာင္လုပ္တာမ်ိဳးေတြကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္၏။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ မျပဳသင့္၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိ တတ္နိုင္သမွ် အားကိုးျပီး ေျဖရွင္းသင့္၏။

ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔အဖို႔ကေတာ့ ရတနာသံုးပါး မိဘ ဆရာသမား ေက်းဇူးတရားတို႔သည္ တန္ဖိုးအရွိဆံုးေနရာမွာ ထားၾက၏။ ထိုရတနာသံုးပါး မိဘ ဆရာသမားတို႔၏ ေက်းဇူးတို႔သည္ တန္ဖိုးမျဖတ္နိုင္သည့္ ေအးျမလွသည့္ ေက်းဇူးတရားတို႔ပင္ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶစာေပမွာလည္း ေက်းဇူးျပဳျခင္းကတညု ႏွင့္ ကတေဝဒီ- ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ရန္ သိတတ္ျခင္းကို ဒုလႅဘတရား ငါးပါးတို႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္အျဖစ္ ေတြ႔ရ၏။ ေန႔စဥ္ အသက္ရွင္ လွဳပ္ရွားေနရသည့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔အဖို႔ ဒုလႅဘတရား ငါးပါးသည္ အလြန္ပင္ မွတ္သားဖြယ္ က်င့္ၾကံလိုက္နာဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ဒုလႅဘဆုိသည္မွာ အလြန္ရခဲလွသည့္ ျဖစ္စဥ္တရပ္ပင္တည္း။

(၁) လူသားတို႔သည္ ဘုရားပြင့္ေတာ္မူသည့္ကာလ သို႔မဟုတ္ ဘုရားသာသနာႏွင့္ ၾကံဳဖို႔ရန္ ခဲယဥ္းလွ၏။

(၂) သူတစ္ပါးကို သေဘာေပါက္ နားလည္ေအာင္ ေဟာေဖာ္ညႊန္ျပတတ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလည္း ၾကံဳဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္း၏။

(၃) သူတစ္ပါးေဟာၾကားျပသ ဆိုဆံုးမသည့္ တရားဓမၼၾသဝါဒကို ေထာင္တတ္သည့္ နား ေသာတ ရွိဖို႔လည္း အလြန္ခက္ခဲလွ၏။

(၄) တဖန္ တရားဓမၼၾသဝါဒကို ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ဖို႔ ခက္ခဲလွ၏။

(၅) ေက်းဇူးျပဳျခင္းႏွင့္ ေက်းဇူးတရား တုံ႔ျပန္တတ္ရန္လည္း အလြန္ပင္ ခက္ခဲလွ၏ ။

ရခဲ ၾကံဳခဲလွသည့္ တရားတို႔ကို သိရွိနားလည္ျပီး လက္ေတြ႔ဘဝႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ျဖစ္၏။ လသာတံုး ဗိုင္းငင္၊ အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္၊ ဆိုသည့္အတိုင္း မိမိ၏ အသက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေလးကို ဂရုစိုက္ျပီး အေရးပါ အရာေရာက္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမည္ ျဖစ္၏။ မွန္ပါသည္။ မိမိတို႔ ယခုေခတ္ကာလ သက္မွတ္ထားသည့္ အသက္ပိုင္းျခားအလိုက္ မိမိတို႔ ေနရမည့္အခ်ိန္ကေလးကို ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ကာ ဘဝအျမတ္ကို ထုတ္ယူသင့္၏။ အသက္အပိုင္းအျခားအလိုက္ လုပ္သင့္သည့္လုပ္ငန္းမ်ား အက်ိဳးရွိရွိ အသုံးခ်နိုင္ရန္ အခ်ိန္ဇယားဆြဲ၊ အခ်ိန္ကာလပိုင္းျခား သတ္မွတ္လုပ္ေဆာင္လွ်င္ ပို၍ေကာင္း၏။ အခ်ိန္သည္ အသက္ပင္ ျဖစ္၏။ အခ်ိန္သည္လည္း အသက္တမွ် အသံုးခ်တတ္သူအတြက္ အလြန္တန္ဖိုးရွိလွ၏။ အသိအလိမၼာ၊ အတတ္ပညာႏွင့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြစုေဆာင္းရန္ အခ်ိန္ကာလ ေစာနိုင္ေလေလ အက်ိဳးရွိေလေလ ျဖစ္မည္ထင္၏။ လက္ေတြ႔က်က် စတင္လုပ္ေဆာင္ရန္ကာလသည္ ယခုလက္ရွိ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ကာလပင္ ျဖစ္၏။ ငယ္ရြယ္နုပ်ိဳစဥ္ကာလသည္ တက္ၾကြထက္ျမက္လွသျဖင့္ အလြန္အေရးၾကီးပါ၏။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယိုယြင္းစျပဳလာျပီး မ်က္စိမွဳန္ ခါးကိုင္း နားေထာင္သည့္ ဇရာအိုဘဝ ေနဝင္ခ်ိန္ကာလ အထိ လုပ္သင့္သည့္ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ၾကီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို မေစာင့္သင့္။ မိုးလြန္မွ ထြန္ခ်သည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို ႏွေျမာတသ ေနာင္တရသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို မလုပ္သင့္၊ မိုးရြာတုန္း ေရခံ၊ လသာတုန္း ဗိုင္းငင္ျခင္းသည္ ရခဲလွသည့္တန္ဖိုးၾကီးမာလွသည့္ အခ်ိန္ကာလမ်ားကို အမိအရ မွန္ကန္စြာ အသံုးခ်ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ထို႔ျပင္ အက်ိဳးရိွေသာ စကားမ်ားကို လမ္းညႊန္ျပသ ဆိုဆံုးမတတ္သည့္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ရဆံုရျခင္းသည္ အလြန္ ရခဲလွ တန္ဖိုးၾကီးမားလွပါ၏။ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ နားေထာင္တတ္သည့္ နားရွိရမည္ ဆိုရာဝယ္ သူတစ္ပါးေဟာေျပာဆံုးမ မွဳသည္ တကယ္အက်ိဳးလို၍ ဆံုးမသေလာ သို႔မဟုတ္ ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းကို ေျပာေနသေလာဆိုတာကို ကြဲျပားစြာသိဖို႔ တန္ဖိုးရွိလွသည့္ စာအုပ္စာေပႏွင့္ ဘဝအသိဥာဏ္တို႔ အထူးလိုအပ္လွ၏။ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ အေတြ႔အၾကံဳဗဟုသုတအရည္အခ်င္းရွိလွ်င္ မွားယြင္းေသာအေတြးအေခၚ ေဟာေျပာမွဳ ျမွဴဆြယ္မွဳတို႔ကို ခ်က္ျခင္းလက္မခံဘဲ ဥာဏ္နားျဖင့္ နားေထာင္ အသိဥာဏ္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ကာ သူတစ္ပါး၏ ႏွတ္ဖ်ားေပၚမွာ ဘယ္ေသာအခါမွ လမ္းမဆံုးနိုင္ေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး စကားကို မွန္ကန္စြာ နားေထာင္တတ္ရန္ အမွန္းအမွန္ခြဲျခားသိျမင္နိုင္ရန္ မိမိသာလွ်င္ အဓိက အေရးၾကီးလွ၏။

အသိႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ ဟန္ခ်က္ညီရန္ အလြန္အေရးၾကီးလွ၏။ အသိကို အလုပ္ျဖင့္ လက္ေတြ႔က်င့္စဥ္ျဖင့္ အေကာင္ထည္ေဖာ္မွသာလွ်င္ မိမိတို႔ လိုလားအပ္သည့္ အသီးအပြင့္မ်ား ခံစားရမည္ျဖစ္၏။ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္မွဳမရွိပါက သေဘာတရား သီအိုရီမ်ားသည္ လက္ေတြ႔ဘဝတြင္ ထင္သေလာက္ အသံုးက်လိမ့္မည္ မဟုတ္။ သေဘာတရား အသိတရားေလာက္ျဖင့္ ရပ္တန္႔မေနဘဲ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္မွဳ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္မွဳသည္ သူတစ္ပါးအတြက္မဟုတ္ မိမိအတြက္ မိမိသာလုပ္ေဆာင္ရမည့္ အေရးၾကီးေသာ လမ္းစဥ္တစ္ခုပင္ျဖစ္၏။ မိမိကိုယ္တိုင္သိျမင္သေဘာေပါက္ကာ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္မွဳမွ သီးပြင့္လာသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို ခံစားကာ မိမိျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ေက်းဇူးဂုဏ္မ်ားကို ေအာက္ေမ့တသ အမွတ္ရလွ်က္ ဘဝေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးလန္းဆန္း အထက္တန္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္မည္မွာ ဧကန္ပင္ျဖစ္၏။

စာဖတ္သူတို႔သည္ ကိုယ္တိုင္ဥာဏ္ျဖင့္သေဘာေပါက္နားလည္ကာ အနႏၱဂိုဏ္းဝင္ေက်းဇူးရွင္မ်ားႏွင့္ ေက်းဇူးရွိသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို မွန္ကန္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္နိုင္လွ်င္ အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးတင္ကာ ၾကည္နူးဝမ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာၾကမည္သာျဖစ္၏။ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကို နွတ္၏ေစာင့္မျခင္း၊ ကိုယ္၏ ေစာင္မျခင္းမ်ားျဖင့္လည္း ေက်းဇူးဆပ္နိုင္၏။ အျပန္အလွန္ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ျခင္းျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကို ေပးစြမ္းနိုင္သည့္ ေက်းဇူသစၥာတရားကို ေအာက္ေမ့တသ သတိရလွ်က္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အလိုညီကာ စြမ္းေဆာင္နိုင္ၾကပါေစ ဟု ဆႏၵျပဳရင္း…။

ေမ့သားလွဆုိဒ္မွ တစ္ဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

စာဖတ္သူအားလုံး ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုိလ္ အိႏၵိယနုိင္ငံ)

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP