* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Wednesday, April 20, 2011

ဒီပလိုေမစီေၾကာင္ဋီကာသစ္(၁)

နီရိုး

အႏုပညာ၀ါသနာပါတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး

တေယာထိုးလိုက ထိုးေစ

ငေၾကာင္

မိေႏွာင္း

(၁)

ွဗာရာဏသီမိဂဒါ၀ုန္လမ္းထဲတြင္ ေဆာင္းခိုႏွင္းမ်ားက ေက်ာပိုးအိပ္ျပင္ၾကၿပီ။ သူ႕အခန္းက်ဥ္းေလးကို ေႏြေခါင္ေခါင္ ဒီဂရီ တစ္ရာ့ရွစ္အနီးမွာ ထီးတည္းၾကီးထားခဲ့ေတာ့မည္။ ေဆာင္းႏွင့္ေႏြတို႕အၾကား သံတမန္စကား မထား.. စာခ်ဳပ္စာတမ္း မကမ္းလွမ္းၾကေလေရာထင့္.....။ ေဆာင္းသြန္ေလက ေႏြရြက္ေျခာက္မ်ားေပၚ ခြ်တ္နင္းေလွ်ာက္ခါ ဥၾသဂီတကို ပူးကပ္ေရွာင္တိမ္းခိုက္တြင္ သူ အိပ္စက္ေနရင္း ေခြ်းတျပိဳက္က်ရသည္။ ေဆာင္းအရိပ္က မကုန္ေသး. ေစာင္ျခံဳေတာ့လည္း မေအး၊

ဟ...ဟတ္ .. ဟတ္ခ်ိဳး....။ ေန႕ပူညခ်မ္း တေပါင္းလဆန္း..ဆိုပဲ။

Read more...


Read more...

2011-သိရီမဂၤလာသႀကၤန္ ဗြီဒီယုိမွတ္တမ္း အပုိင္း(၂)

Read more...

သီလရွင္မဝတ္ဖုိ႔ တားျမစ္တာ၊ ကုသုိလ္အလုပ္ကုိ တားျမစ္တာ အျပစ္ရွိ၊ မရွိ

Q. ၁) ဘုန္းဘုန္း.. သီလရွင္ အျပီးဝတ္ခ်င္တဲ့ သူကုိ ကန္႔ကြက္ရင္ အျပစ္ရွိပါလား။ တပည့္ေတာ္ သီလရွင္ေတြကုိ ၾကည္ညိဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သီလရွင္ဆရာေလးေတြက ရဟန္းေတြလုိ လွဴမယ့္သူ မ်ားမ်ားမရွိေတာ့ မိသားစု အေထာက့္အပံ့မရွိရင္ ဒုကၡေရာက္တယ္ဆုိလုိ႔ပါ။ မိဘေတြကဆံုးပါး ေမာင္ႏွမေတြက သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔သူမုိ႔ မေထာက္ပံ့ တာဝန္မယူႏုိင္ရင္ ေရရွည္မွာ ဒုကၡေရာက္မွာစုိးလုိ႔ တားမိရင္ အျပစ္ရွိပါလား။

၂) ေမးခ်င္ပါေသးတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်ုင္းတစ္စုထဲမွာ ရသမွ် လခကုိ ေနစရိတ္စားစရိတ္နဲ႔ မုန္႔ဖုိးပဲယူျပီး ဘုရားကုိ အကုန္လွဴေနသူရွိပါတယ္။ ဘုရားကုိလွဴတယ္လုိ႔ သူသတ္မွတ္ထားတဲ့ သူ႔ဝင္ေငြ အမ်ားစုကုိ သူ႔ဇာတိမွ သံဃာေတြကုိ ဆြမ္းေလာင္း၊ ပညာေရးေထာက္ပံ့ လုပ္ပါတယ္။ သူ႔ဖုိ႔ကုိေတာ့ ေဆးလိပ္မေသာက္ အရက္မေသာက္ အဝတ္အစားေတာင္ ျခိဳးျခံပါတယ္။ တရားလဲထုိင္ေတာ့ ဒီလုိစိတ္ ဝင္သြားတာ ထင္ပါတယ္။ ေနာင္ေရးစုေဆာင္းဖုိ႔ေျပာလဲ သူမရွာေဖြႏုိင္ နာမက်န္းျဖစ္လာမယ္ဆုိ စုသင့္စုမယ္။ ခုငယ္တုန္း သန္မာတုန္း ဘုရားကုိ လုပ္ေကၽြးႏုိင္တုန္း လုပ္ေကၽြးမယ္ ေျပာပါတယ္။ သူ အရမ္းကံေကာင္းေနတာေတြေတာ့ ေတြ႔ေတြ႔ေနရပါတယ္။ သူ႔ေနပံုကုိ တားရင္ေရာ သူဒီေလာက္ ကံေကာင္းပါ့ေတာ့မလား။ တားတဲ့သူေရာ အျပစ္ျဖစ္မလား ဘုန္းဘုန္း။
(ေက်ာ္လတ္)

A. ၁) သီလရွင္ဝတ္တာကုိ တားျမစ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အျပစ္ရွိမရွိဆုိတာ တားျမစ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာအေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ေစတနာဆုိးနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ တားျမစ္တာျဖစ္လုိ႔ အျပစ္မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီလရွင္ဘဝမွာ အေနအထုိင္၊ အစားအေသာက္ ဆင္းရဲမွာစုိးတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ကုိယ္က ေလာကီအေရးကုိ ဦးစားေပးသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကာယကံရွင္ရဲ႕ စိတ္ေစတနာက သီလရွင္ဘဝမွာ အေနေခ်ာင္၊ အစားေခ်ာင္ခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲ ကုသုိလ္ရခ်င္လုိ႔ လူ႔ဘဝကဒုကၡေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းလုိ႔ စတဲ့စိတ္ဆႏၵေတြ ျပင္းျပေနရင္ ဝတ္ခြင့္ေပးတာ ေကာင္းပါတယ္။ သီလရွင္ဘဝဟာ ရဟန္းေတြေလာက္ ပစၥည္းလာဘ္လာဘ မျပည့္စုံေပမယ့္ ဘုရားအလုပ္ကုိ က်ိဳးစားလုပ္ေနရင္ ဘုရားက ေကၽြးထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာနဲ႔သူေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္။ သီလရွင္မဝင္ခင္ ဝတ္မယ့္ဆရာနဲ႔ ဝတ္မယ့္ေနရာကုိ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ၿပီး ဝတ္မယ္ဆုိရင္ ဒုကၡေရာက္စရာ မရွိပါဘူး။ ဒုကၡေရာက္လည္း ဘဝဒုကၡ၊ သံသရာဒုကၡေတြနဲ႔စာရင္ မဆုိစေလာက္ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၂) သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ရတနာသုံးပါး အေပၚမွာ ထားတဲ့သဒၶါတရားကေတာ့ တကယ့္ကုိ ေလးစားထုိက္တဲ့ သဒၶါတရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကုိ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံ အားထုတ္လာရင္ အဲဒီလုိ သဒၶါတရားေတြ တုိးပြားလာတတ္ပါတယ္။ ရွာေဖြေသာက္စားၿပီး ပုိက္ဆံစုတာထက္စာရင္ ေသာက္မယ့္စားမယ့္ အရာေတြထဲက စုေဆာင္းၿပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုိလုိ႔ေတာင္ အက်ိဳးတရား မ်ားလွပါေသးတယ္။ ဒီလုိ သဒၶါတရား ေကာင္းေပမယ့္ သူ႔ေနာင္ေရးအတြက္ ကုိယ္ကပူလုိ႔ ေျပာတာဆုိေတာ့ အျပစ္ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ သူလုပ္ေနတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ လက္ေတြ႕မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ တားျမစ္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူအေနနဲ႔ သဒၶါတရားေၾကာင့္ အလွဴအတန္းအေပၚ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္တာေကာင္းေပမယ့္ မွ်မွ်တတ လုပ္တာေကာင္းပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ တရားကုိေစာင့္တဲ့သူကုိ တရားကျပန္ေစာင့္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္က ေသခ်ာေနတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈအေပၚမွာ သဒၶါအားေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူအတြက္ သူ႔ရဲ႕ကုသုိလ္ကံေတြက သူ႔ကုိေစာင့္ေရွာက္ေနမွာ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သဒၶါေကာင္းတဲ့သူအတြက္ ကံေကာင္းေနမွာျဖစ္ၿပီး မေကာင္းခဲ့လည္းပဲ အခုိက္အတံ့ေလာက္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
READ MORE......

Read more...

ေသမင္းကို ရက္ခ်ိန္းေတာင္းျခင္း

တစ္ေန႔ ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးအတြက္ ေရစက္ခ်အၿပီး ကာယကံရွင္ဒကာမက “အရွင္ဘုရား….အခု ကြယ္လြန္သြားတဲ့သူက တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အဖြားပါဘုရား၊ တကယ္လို႔ သႀကၤန္တြင္း ေသဆံုးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သႀကၤန္အတက္ေန႔ေနာက္ဆံုးထားၿပီး သၿဂိၤဳလ္ရမယ္။ ဒီဘက္ႏွစ္မွကြယ္လြန္တဲ့အသုဘ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ ဘက္ အကူးခံလို႔မရဘူးဘုရား၊ ခ်က္ျခင္းအသုဘခ်ရပါတယ္၊ ႏွစ္ကူးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီပတ္၀န္းက်င္ မွာရွိတဲ့ လူအမ်ား ခိုက္တတ္တယ္ (အေသအေပ်ာက္မ်ားတတ္တယ္) တဲ့ဘုရား၊ တကယ္လို႔ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ကစလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွ ကြယ္လြန္တဲ့သူဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲထားထား ရတယ္လို႔ေျပာပါ တယ္ဘုရား၊
ဘယ္သူကေျပာလိုက္တာလဲ လို႔စာေရးသူက ေမးရာ ဒကာမက “အရပ္ထဲမွာ အသုဘကိစၥ အ၀၀ကို ေစတနာနဲ႔ကူညီေဆာင္ရြက္ေပး ေနတဲ့သူ……ပါဘုရား” လို႔ ေျပာျပပါတယ္။
ေအာ္………ယေန႔တုိင္ေအာင္ပဲ ဒီလိုအယူအစြဲေတြ ရွိေနေသးပါကလား လို႔ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိျပန္ပါေတာ့တယ္။မွန္တယ္ထင္လို႔ အမ်ားက လက္ခံက်င့္သံုးေနရံုနဲ႕ အမွန္ျဖစ္လာနိုင္ပါ့မလား၊ ဘုရားေဟာက်မ္းဂမ္လာအရ လက္မခံသင့္တဲ့အရာဆိုရင္ လက္ခံဖို႔မလိုသလို လက္ခံသင့္တဲ့အရာ ဆိုရင္ေတာ့ လက္ခံရမွာပါ။

အသုဘဆိုတာ ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သုႆာန္ကို ပို႔လို႔ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔စပ္လို႔ စာေရးသူတုိ႔ေဒသတစ္၀ိုက္မွာ ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရွိပါ တယ္။ တစ္ေန႔ တပည့္ဒကာ-ဒကာမေတြက အသုဘကို အိမ္မွာထားတာနဲ႔စပ္လို႔ ေမးေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ အသုဘကို ဘယ္အခ်ိန္ပဲပို႔ပို႔ (၃)ရက္ပဲထားထား၊ (၇)ရက္ပဲထာထား ျပႆနာမရွိပါဘူး။ အဆင္ေျပတဲ့ရက္ကို သုႆာန္ပို႔လို႔ရတယ္ လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက အမိန္႔ရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါ တယ္။
ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ခါနီးမွ ေသတဲ့အသုဘကို ႏွစ္ကူးမွသုႆာန္ပို႔ရင္ မိမိနဲ႔အတူ ပတ္၀န္းက်င္ပါထိခိုက္တတ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါကလဲ သဘာ၀က်တဲ့ အယူတစ္ခု မဟုတ္တဲ့အတြက္ လက္ခံနုိင္စရာမရွိပါ။ ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ လူတိုင္းမွာ သူတို႔ျပဳလုပ္တဲ့ကံတရားဆိုတာရွိတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ဘုရားရွင္က သတၱ၀ါေတြဟာ ကံသာလွ်င္ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာရွိတယ္၊ ကံကေပးအပ္တဲ့အေမြကို ခံယူရတယ္။ ကံသာလွ်င္ ေဆြမ်ဳိးရွိတယ္ စသျဖင့္ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။
သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ္ျပဳတဲ့ကုသုိလ္ကံနဲ႔ အကုသိုလ္ကံတရားမ်ားရဲ႕အစီအမံတုိင္း ဘ၀ေတြမွာ က်င္လည္ေနၾကရတာပါ။ အေၾကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ အသုဘကိုႏွစ္ကူးေအာင္ထားမိရံုနဲ႔ ခုိက္စရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ အမွန္က ထိုအသုဘအိမ္မွာ ကိုယ္ျပဳလုပ္လုိက္တဲ့ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ကသာ မိမိကို စီမံသြားမွာပါ။ဆိုပါစို႔ အသုဘနဲ႔စပ္လို႔ သံဃာေတာ္မ်ားကိုပင့္ၿပီး တရားနာၾကမယ္ဆုိရင္ ေကာင္းတဲ့ကံတရားေတြသာျဖစ္လာမွာပါ။ အရက္ေသာက္၊ ဖဲရိုက္စတဲ့မေကာင္းတာေတြလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မလိုလားအပ္တဲ့မေကာင္းက်ဳိးေတြ ရလာမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒါမွ မိမိအတြက္ ထိခုိက္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပါ။
အသုဘနဲ႔စပ္လို႔ သဘာ၀မက်တဲ့အယူအစြဲေတြကို သတိရတုန္းေျပာရအံုးမယ္။ အသုဘအေလာင္းကို အိမ္မွာ ထားတဲ့အခါ ေခါင္းရင္းဖက္မွာ မီးညွိထြန္းရတယ္၊ ဒါကလဲ ဘယ္တုန္းကစတင္ခဲ့တဲ့အယူအစြဲလဲမသိပါ၊ စာေရးသူတို႔ ငယ္ငယ္ကေလးထဲက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတြပါ။ ဒါကို အသုဘဦးေခါင္းရင္းဖက္မွာ ဘာေၾကာင့္ မီးထြန္းၾကရတာလဲ လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့လဲ အရပ္ထံုးစံအတုိင္း လုပ္ၾကရတာပါ သူတုိ႔လဲ ဘာမွမသိဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖပဲ ထြက္လာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ရွိေသးတယ္၊ အသုဘေခါင္းရင္းမွာ ညွိထြန္းထားတဲ့မီးကို လံုး၀ မီးၿငိမ္းသြားလို႔မရဘူး၊ မီးမၿငိမ္းေအာင္ သတိထားၿပီး ၾကည့္ေနရပါ တယ္…တဲ့ ၊ ဒါဆိုရင္ အိမ္မွာေသတဲ့ အသုဘကုိေတာ့ မီးထြန္းရတယ္ထာလုိက္ပါေတာ့၊ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ေသတဲ့အသုဘဆိုရင္ ေသၿပီးတာနဲ႔ မၾကာဘူး ေရခဲတိုက္ပို႔ေဆာင္ရပါတယ္။ အဲဒီေရခဲတုိက္ထဲေရာက္ၾကရတဲ့ အသုဘေတြက်ေတာ့ မီးမထြန္းလို႔ ဘယ္လိုေျပာၾကမလဲ………..။
အမွန္ေတာ့ မီးညွိထြန္းရံုနဲ႔ ဘာမွအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမရွိပါ။ အခန္႔မသင့္ရင္ ထိုမီးေၾကာင့္ အိမ္မီးေလာင္နုိင္ပါေသးတယ္။
အသုဘမီးထြန္းထားရင္ မီးၿငိမ္းေစလို႔မရဘူးဆိုတာဟာ ေရွးေခတ္အယူ၀ါဒတစ္ခုမွ ျဖစ္လာဟန္တူပါတယ္။ ေရွးေခတ္က အိႏၵိယမွာ ဒီလိုမီးကိုလုပ္ေကၽြးၾကတဲ့ အယူ၀ါဒတစ္ခုရွိပါတယ္။
ဒီေနရာမွာဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ မီးနဲ႔စပ္လို႔ ေျပာပါဦးမယ္။ ေရွးေခတ္အိႏၵိယနိုင္ငံ၊မိသားစုတစ္စုမွာ ကေလးေမြးလာတယ္ဆိုပါစို႔ ကေလးေမြးလာကတည္းက မီးေတာက္တစ္ခုျပဳလုပ္ၿပီး မီးမၿငိမ္းေအာင္ မီးကိုအၿမဲတမ္းပူေဇာ္ရတယ္။ ကေလးက အသက္ ၁၆-ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ မိဘမ်ားက ကေလးကို “ငါ့သားလဲ အရြယ္ေရာက္ပီ၊ အိမ္ရာတည္ေထာင္ လူတို႔ေဘာင္မွာေနမယ္ဆိုရင္ ညွိထြန္းခဲ့မီးကို ၿငိမ္းသတ္ရမယ္။ တကယ္လို႔ ေတာထဲသြားၿပီး ျဗဟၼာ့ျပည္ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ကို က်င့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ညွိထြန္းထားတဲ့မီးကို မၿငိမ္းသတ္ဘဲ ေတာထဲသို႔ မိမိနဲ႔တပါတည္း ေဆာင္ယူၿပီး မီးကို ဆက္လက္ပူေဇာ္လုပ္ေကၽြးပါ” လို႔ ေျပာၾကတာရွိပါတယ္။ ဒါကစကားစပ္လို႔ေျပာလိုက္ျခင္းပါ။
ငယ္စဥ္က ျမင္ကြင္းတစ္ခု ယေန႔တုိင္ေအာင္ မွတ္မိေနဆဲပါ။ အသုဘအိမ္တစ္ခုမွာ အသုဘကို ေခါင္းထဲထည့္တဲ့အခါ ဒီအတုိင္းထည့္လို႔မရ၊ ေခါင္းရဲ႕ပတ္ပတ္လည္မွာ လူေတြ ရပ္ေနရပါတယ္၊လက္ထဲမွာ ခြက္တစ္လံုးကိုကိုင္ထားကာ တုတ္ေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ခ်က္ရိုက္လိုက္ၿပီး ထိုအသုဘရဲ႕အသက္ရွင္စဥ္ကနာမည္္ကုိေခၚကာ “ဦး……………ဘယ္ကုိသြားမယ္” လို႔ ေမးရပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက “ဘုရားရွိရာ၊ ေက်ာင္းရွိရာကို သြားမယ္” ဆိုၿပီး ျပန္ေျဖၾကရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျပာရသလဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ၿပီးတဲ့အခါ အသုဘကို ေခါင္းထဲသို႔ ထည့္ရပါတယ္။
ဒီလုိဘာ့ေၾကာင့္လုပ္ရတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘုရားရွိရာေက်ာင္းရွိရာဆိုတာက ေက်းရြာေတြမွာ ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဘုရားေစတီရွိရာကို သြားမယ္၊ ဆိုလုိတာက ေကာင္းရာမြန္ရာကိုသြားမယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ အသုဘကို လမ္းညြန္လိုက္တဲ့သေဘာပါပဲ။ ေသသြားတဲ့သူမ်ားဟာ ေနာက္ဘ၀ ဘယ္ကိုေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိနုိင္ပါ။ သူတို႔အထင္က ေသသြားသူဟာ အေလာင္းေကာင္အနီး ရွိဦးမယ္လို႔ မွတ္ထင္ေနဟန္တူပါတယ္။ အသက္မရွိေတာ့တဲ့အေလာင္းေကာင္ကို ဘယ္လိုပဲ လမ္းညြန္မႈျပဳျပဳ လံုး၀မသိနုိင္ ေတာ့ပါ။
တစ္ဖန္အသုဘနဲ႔စပ္လို႔ ေရွးလူႀကီးမ်ားေျပာတဲ့အတုိင္း အခုအခ်ိန္အထိ ျပဳလုပ္ေနၾကတာေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္။
(၁) မၾကာေသးမီက ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ရုပ္အေလာင္းကို ေရခ်ဳိးေပးျခင္း။
(၂) ေသသူရဲ႕ရုပ္အေလာင္းနားမွာ ထမင္းနဲ႔ေရ စားနုိင္ရန္ ခ်ထားေပးျခင္း။
(၃) ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ လူႏွစ္ဦးဟာ အေရွ႕ဆက္ေနာက္ဆက္ ေသဆံုးသြားၾကမယ္ဆိုရင္ ေနာက္မွေသတဲ့အသုဘကုိ အရင္မီးသၿဂိဳလ္ရၿပီး၊ ပထမေသတဲ့အသုဘက ေနာက္မွ မီးသၿဂိဳလ္ရျခင္း။
(၄) အသုဘအား သုႆာန္ကို ပို႔ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ ေျခရင္းဘက္ကို အေရွ႕ကထားပို႔ေဆာင္ရျခင္း။
(၅) ၿမိဳ႕မွာဆိုရင္ေတာ့ မီးသၿဂိဳလ္ခါနီး၊ ရြာမွာဆိုရင္ေတာ့ ေျမထဲခ်ခါနီးမွာ အုန္းသီးကို ခြဲၿပီး အုန္းေရျဖင့္ အသုဘကို မ်က္ႏွာသစ္ေပးျခင္း။
(၆) အသက္ရွိစဥ္က ၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ႌအခ်ဳိ႕နဲ႔ ကူးတို႔ခဆိုၿပီး အေၾကြေစ့ေလးေတြ ေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္ရျခင္း။
(၇) အေလာင္းေကာင္ရဲ႕ ေျခမလက္မမ်ားမွာ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ထားရျခင္း။
(၈) ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕အရပ္ကိုတုိင္းထားတဲ့ အပ္ခ်ည္မ်ားကို ေသသူရဲ႕ေခါင္းထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္ရျခင္း။
(၉) အသုဘအိမ္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဓါတ္ပံု၊မွန္စသည္တို႔ကို ေနာက္ခိုင္းထားရျခင္း။
(၁၀) အသုဘကို သခ်ဳႌင္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္ အိမ္မွထြက္တာနဲ႔ ေရထည့္ထားတဲ့ ေသာက္ေရအုိးကို ရိုက္ခြဲလိုက္ရျခင္း တို႔ျဖစ္ပါတယ္။
ထိုအေၾကာင္းအရာေတြကုိ စာေရးသူသိရွိသမွ် တင္ျပရျခင္းပါ။ အသုဘနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရွးနည္းထံုးအတုိင္းျပဳလုပ္ၾကရတဲ့ အရာေတြ မ်ားစြာရွိဦးမွာပါ။ ဒါေတြအားလံုးကို မလုပ္ရင္ေကာ မျဖစ္ဘူးလားလို႔ဆိုေတာ့ မလိုက္နာရင္ေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ရပ္ကြက္မွာပါ ထိခုိက္ၾကလိမ့္မယ္ လို႔ေျပာပါတယ္။ ယေန႔ေခတ္ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ ေသာင္းခ်ီၿပီးေသဆံုးၾကရတဲ့ အေလာင္းေကာင္ေတြကိုက်ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ စာေရးသူေတြးသလို စာဖတ္သူမ်ားလဲ လြတ္လပ္စြာ ေတြးနိုင္ယူဆနုိင္ပါတယ္။
လူေတြမွာ ခိုက္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဒီေရွးရိုးစြဲေတြေၾကာင့္ ျပဳလုပ္ေနၾကဟန္တူပါတယ္။ အမွန္တကယ္ထိခိုက္ေစတာက မိမိျပဳတဲ့ မေကာင္းမႈကံကသာ မိမိကိုယ္ကို ထိခိုက္ေစနိုင္တယ္ဆိုတာ အျမင္ရွင္းဖို႔ပါ။
“ေရွးထံုးကိုလဲ မပယ္န႔ဲ ေစ်းသံုးကိုလဲ မလြယ္နဲ႔” ဆိုတဲ့ဆိုရုိးစကားရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ အတုယူလိုက္နာသင့္တဲ့ ေရွးထံုးဆိုရင္ေတာ့ လက္ခံက်င့္သံုးေပးရမွာျဖစ္ၿပီး အဓိပၸါယ္မရွိ၊ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမရွိတဲ့ ေရွးထံုးမ်ားကိုေတာ့ ပယ္သင့္ရင္ပယ္ရမွာပါ။
ဆိုေရးရွိက ဆိုအပ္စြ ဆိုတာလို ႀကံဳတုန္းေျပာရဦးမယ္၊ လူတစ္ေယာက္ အသုဘအိမ္သြားဖို႔ လမ္းမသိျဖစ္ေနတဲ့အခါ အဲဒီလူက အနီးရွိအိမ္ တစ္အိမ္က လူအား “အသုဘအိမ္ ဘယ္နားမွာလဲ” လို႔ေမးလိုက္တဲ့အခါ အိမ္ထဲရွိလူက “ဦး……….အသုဘအိမ္ ေဟာ ဟိုနားမွာ” စသျဖင့္ အသုဘအိမ္ကို လမ္းညြန္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ထိုလမ္းညြန္တဲ့သူဟာ မၾကာခင္ ေသရေတာ့တာပဲ လို႔ ေျပာၾကတယ္။ဒါဟာ ဗုဒၶ၀ါဒရႈေထာင့္ကေန ေတြးၾကည့္ရင္ ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။ အမွန္က လမ္းမသိတဲ့လူတစ္ေယာက္ လမ္းညြန္လိုက္တယ္ဆိုဟာ ေကာင္းတဲ့ကုသုိလ္လုပ္ငန္းတစ္ခုျဖစ္လို႔ ကုသိုလ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္။ ေသသြားတယ္ဆိုတာက အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္လုိ႔သာ ေသသြားရျခင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ လမ္းညြန္လုိက္တဲ့အတြက္ ေသ တယ္ဆိုတာကေတာ့ လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ လဲ ေျပာလိုက္ပါရေစ။
ဒါေၾကာင့္လဲ ကံနဲ႔ကံရဲ႕အက်ဳိး ကုသိုလ္၊အကုသုိလ္ခြဲျခားတတ္ဖို႔ (ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိအျမင္ရွိဖို႔)ဆုိတာေတြကို ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ တာပါ။ တစ္ဖန္ ရက္လည္ဆြမ္းလာကပ္တဲ့ဒကာမက ဆက္လက္ေလွ်ာက္ထားလာျပန္ပါတယ္။
ဒကာမက “အရွင္ဘုရား….တပည့္ေတာ္ တစ္ခုေလွ်ာက္ခ်င္ပါေသးတယ္ဘုရား၊ အဖြားျဖစ္သူ အသက္ထြက္ခါနီးတုန္းက သႀကၤန္အတက္ေန႔ရဲ႕ညဖက္မွာပါဘုရား၊ တကယ္လို႔ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ ေန႔ မေရာက္ခင္ ေသဆံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ အသုဘကို ညႀကီး ခ်ရမယ့္ အေနအထားမွာရွိပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ အဖြားျဖစ္သူ ည(၁၂)နာရီ လြန္ၿပီး ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ထဲ ေရာက္မွ အသက္ထြက္နိုင္ေအာင္ ေဆးေတြနဲ႔ ထိန္းထားလို႔ရရင္ ထိန္းေပးပါလို႔ တပည့္ေတာ္က ဆရာ၀န္မ်ားကို ေျပာလုိက္ပါတယ္ဘုရား၊ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ တပည့္ေတာ္ရဲ႕အဖြား ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ဘက္ေရာက္မွပဲ ကြယ္လြန္သြားလို႔ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားျပန္ပါတယ္။
သႀကၤန္အတက္ေန႔ညမွာ ေသမွာစိုးလို႔ ေဆးနဲ႔ထိန္းထားၿပီး ညသန္းေခါင္ ၁၂-နာရီလြန္မွ အသက္ထြက္ေအာင္လုပ္တာတို႔ဟာ မျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥေတြပါ။ ဒီလိုအေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္လာတာဟာ အမွန္ေတာ့ အထက္ကေျပာခဲ့သလို “ခုိက္တတ္တယ္၊ခုိက္မယ္”ဆိုတဲ့ ေသြးလန္႔စရာစကား ေတြေၾကာင့္ ဒီလိုမလုပ္သင့္တာေတြကို လုပ္မိၾကတာပါ။ အခုဆိုရင္ အဖြားျဖစ္သူကို ေသေစခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေသဖို႔အတြက္ သူ႔ခမ်ာ စိတ္အလြန္ပင္ ပမ္းခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။
ေျပာရရင္ေတာ့ လူနာကို အသက္မထြက္ေအာင္ ပဋိဇီ၀ေဆးတို႔ျဖင့္ ထိန္းထားၿပီး ကိုယ္ေသေစခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ ေသေစဖို႔ ဆိုတဲ့ အျပဳအမူဟာ ေသမင္းဆီမွာ ရက္ခ်ိန္းယူလုိက္တာနဲ႔အတူတူပါပဲ။ ဒီလိုမ်ဳိး တကယ္ရနုိင္ပါသလားလုိ႔ေမးရင္ အရင္ကလဲမရနိုင္သလုိ အခုလဲမရနိုင္၊ ေနာင္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ရနုိင္လိမ့္မွာမဟုတ္ပါ။ ေသခ်င္းတရားဆုိတာ မေသေအာင္ ဆြဲထားလုိ႔လဲ မရသလို ေသေအာင္လဲ လုပ္ေပးလုိ႔မရပါ။
ေအာ္… ဘယ္အခ်ိန္မွာေသပါ ဘယ္အခ်ိန္မေသနဲ႔ဦးလို႔ ေသမင္းကို အမိန္႔ေပးလုိ႔မရႏုိင္သလုိ တံစိုးလက္ေဆာင္ေပးၿပီး အခ်ိန္းအခ်က္ျပဳလုိ႔လဲမရႏိုင္ပါဘူး။
အေဇၨ၀ ကိစၥမာတပၸံ ေကာ ဇညာ မရဏံသုေ၀။
နဟိ ေနာ သဂၤရံေတန မဟာေသေနန မစၥဳနာ။ (ဥပရိပဏၰာသပါဠိေတာ္၊ႏွာ၊၃၊ဘေဒၵကရတၱသုတၱံ)
အဓိပၸါယ္က ယေန႔ျပဳလုပ္သင့္ျပဳလုပ္ထုိက္တဲ့ ကုသုိလ္ကိစၥမွန္သမွ်ကို ယေန႔ပဲျပဳလုပ္ၾကပါေတာ့၊ မနက္ဖန္မွာေသမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာနိုင္ပါ။ဘာ့ေၾကာင့္ဆိုရင္ ေသမင္းကို တံစိုးလက္ေဆာင္ေပးၿပီး အခ်ိန္းအခ်က္ျပဳလုပ္လုိ႔ မရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ လို႔ဘုရားရွင္ေဟာ ေတာ္မူခဲ့တာကို မွတ္သားၾကၿပီး အျမင္မွန္ရၾကပါေစလို႔ ေျပာရင္း……နားပါဦးမည္။

အျပည့္အစံုသို႔ »

Read more...

စိတ္အားေတာ္ငယ္


ဒီႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္စဥ္ ၾသဂုတ္လေရာက္ရင္ တ႐ုတ္ေတြ တေစၦႀကီးပြဲ က်င္းပၾကတယ္။
တေစၦႀကီးပြဲဆုိတာကုိ နားလည္သလုိေျပာရရင္ေတာ့
ေသဆုံးသြားၾကတဲ့ မိဘ ဘုိးဘြားေတြကို အာ႐ုံျပဳ ရည္စူးၿပီး အမွ်အတမ္းေပးေ၀တဲ့ပြဲပါဘဲ။
တုိက္ဆုိင္တာလားေတာ့မသိဘူး။
အဲ့လတုန္းက တေစၦေတြ ေျခာက္လန္႔ေၾကာင္း တ႐ုတ္ေတြ မၾကာမၾကာ လာေျပာတယ္။

ေက်ာင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကားေမာင္းၿပီးသြားရတဲ့ေနရာမွာ
တစ္ခါသုံး ေဖာ့ခြက္ေတြလုပ္တဲ့ စက္႐ုံႀကီးရွိတယ္။
အဲ့မွာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လ တေစၦႀကီးပြဲက်င္းပခ်ိန္တုန္းက
အဲ့စက္႐ုံက ျမန္မာဒကာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔
စက္ရုံမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေရာက္လာတယ္။

စက္႐ုံမွာ တေစၦေျခာက္ေၾကာင္း၊
စက္ရုံက အလုပ္သမားေတြလဲ အခုတေလာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာ အရမ်ားေနေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္ေပးေစလုိေၾကာင္း
ျမန္မာဒကာေလးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ေနာက္ရက္ ညေနပိုင္းအားေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး သူတုိ႔ျပန္သြားၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ႐ႈေဒါင့္က တေစၦအယူအဆႏွင့္
ထုိတေစၦေျခာက္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေအာင္ ဘယ္လုိျပဳမူေနထုိင္ရမယ္စသည္ေတြကို
တရုတ္ေတြကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပအုံးမွပဲ ဆုိၿပီးေတြးထားတယ္။ ႀကံထားတယ္။

ေနာက္ေန႔ညေနေရာက္ေတာ့ စက္ရုံကုိ ၾကြပါတယ္။
ထုံစံအတုိင္း ပထမဦးဆုံး သရဏဂုံသုံးပါး၊ ငါးပါးသီလ ေဆာက္တည္ေစဘုိ႔
နေမာ တႆ တုိင္ေပးပါတယ္။
ေဟာဗ်ာ၊ တ႐ုတ္ေတြ နေမာ တႆ မရၾကဘူး၊
ဒီေတာ့ တစ္လုံးခ်င္း တုိင္ေပးရတယ္။
နေမာ ဆုိရင္ ေနာက္က နေမာ လုိ႔ လုိက္ဆုိၾကတယ္။
ဒါေတာင္ ရွည္တဲ့ သမၼာသမၺဳဒၶႆ လုိဟာမ်ဳိးၾကေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ လုိက္မဆုိႏုိင္ဘူး။
ေနာက္ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ စသည္။
ေနာက္ ပါဏာတိပါတာ ၊ ငါးပါးသီလ။
နဂုိက ဘာမွ မသိေတာ့ ဘာမွ အဆင္မေျပဘူး။
အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားတယ္။

ဒီလုိ ဘာမမသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသိဥာဏ္
သုညအဆင့္ (Zero level) သာရွိတဲ့ ဒီလူေတြကုိ ေဟာျပ ေျပာျပေနလုိ႔
အဆင္ေျပမယ္မထင္ပါဘူး။ အက်ဳိးရွိမယ္မထင္ပါဘူးလုိ႔ ေတြးမိၿပီး
တရားေဟာျပခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။
အရင္က တရားေဟာလုိက္မဟဲ့လုိ႔ အားခဲထားေပမဲ့ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္) ေဟာဘုိ႔ စိတ္ပ်က္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဟာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဗာဓိပင္နား တစ္ပါးတည္း ေနေနတုန္းကလဲ
လူသားေတြကုိ တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္ခဲ့ဘူးတယ္။

ငါသိတဲ့တရား (ငါေဟာျပမဲ့တရား) ဟာ ျမင္ႏုိင္ခဲတယ္၊
သိႏုိင္ခဲတယ္၊ ၿငိမ္သက္တယ္၊ မြန္ျမတ္တယ္၊
ေတာင္ႀကံ ေျမာက္ႀကံ ႀကံေနတဲ့ အႀကံသမားေတြရဲ႕ က်က္စားရာမဟုတ္ဘူး၊
သိမ္ေမြ႔တယ္၊ ပညာရွိတုိ႔သာ သိႏုိင္တယ္။
(ငါ့တရားကုိ နာမဲ့) လူေတြကေတာ့
ကာမဂုဏ္နဲ႔အခ်ိန္ကုန္၊ ကာမဂုဏ္မွာ ေပ်ာ္ပုိက္၊
ကာမဂုဏ္မွာပဲ ႏွစ္ၿခဳိက္ေနၾကတယ္။
ဒီလုိလူေတြကုိ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရား၊ နိဗၺာန္အေၾကာင္း ေဟာေနလုိ႔ကေတာ့ အလကားပဲ။
ပင္ပန္းရုံသာ ရွိေတာ့မေပါ့၊
မသိနားမလည္တဲ့ ရာဂထူေျပာ၊ ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့သူေတြကုိ ငါတရား မေဟာေတာ့ပါဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္ ေတြးမိၿပီး တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။

ဒီလုိ စိတ္ပ်က္သြားေတာ့
ျဗဟၼာ့ျပည္က သဟမၸတိဆုိတဲ့ျဗဟၼာက လာၿပီး တရားေဟာဘုိ႔ ေတာင္းပန္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားရွင္ တရားေဟာျဖစ္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဘုရားရွင္ တရားေဟာခ်င္စိတ္မေပါက္တာကုိ
“ဘုရားကလဲကြာ၊ တရားေဟာဘုိ႔ ပါရမီျဖည့္လာၿပီး ဘုရားျဖစ္ၿပီးခါမွဘဲ
တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားရသလား” လုိ႔ ထင္မယ္ဆုိ ထင္စရာပါ။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလုိ ကုိယ့္အေတြ႔အႀကဳံအရေတာ့
ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အင္မတန္အသိဥာဏ္နည္းတဲ့
နေမာ တႆေတာင္ လုိက္မဆုိတတ္တဲ့
သရဏဂုံသုံးပါးဆုိတာကုိေတာင္ မၾကားဘူးတဲ့
သူေတြကို တရားေဟာျပဘုိ႔ စိတ္တြန္႔ဆုတ္မိတာအမွန္ပါ။
ဒါ သဘာ၀က်က် စဥ္းစားတာပါ၊ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ ေျပာျပတာပါ။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာ စာသင္ေပးတဲ့
(ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့) ဆရာႀကီးဦးဘဆန္းရဲ႕ အယူအဆကုိ သတိရတယ္။

ဆရာႀကီးက
“ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ သတၱ၀ါေတြကုိ တရားေဟာဘုိ႔အတြက္
ေလးသေခၤ်နဲ႔ကမၻာတစ္သိန္းတုိ႔ကာလပတ္လုံး
ပါရမီျဖည့္က်င့္ၿပီး ဘုရားျဖစ္လာမွေတာ့ ျဗဟၼာႀကီးက
တရားေဟာဘုိ႔ မေတာင္းပန္လဲ ေဟာမွာပါဘဲ တဲ့။

ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္တဲ့ေခတ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြက ျဗဟၼာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ကုိးကြယ္တဲ့ျဗဟၼာႀကီးကေတာင္မွပဲ ဘုရားရွင္ကုိ တရားေဟာဘုိ႔
ခခယယေတာင္းပန္တာကုိ ျပလုိလုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ဒီအျဖစ္အပ်က္ ဒီဇာတ္ကြက္ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖင့္
(ဘုရားရွင္ဟာ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ ဆရာႀကီးျဖစ္သြားတဲ့အတြက္
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဆရာ့ဆရာႀကီးျဖစ္သြားလုိ႔)
ဘုရားရွင္အေပၚ ေလးစားယုံၾကည္မႈ ခ်က္ခ်င္း (ပိုမုိ) ရလာႏုိင္ေၾကာင္း”
စသည္ျဖင့္ သူ႔အယူအဆကုိ ရွင္းျပပါတယ္။

ဆရာႀကီးက သူထင္ျမင္ယူဆတာကုိ တင္ျပတာပါတဲ့။
အထင္အျမင္ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္လုိ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘုရားရွင္ကေတာ့ မၾကာခင္ တရားစည္ႀကီးကုိ တီးေတာ့မွာပါ။
Read more...

Read more...

ဆရာ႔ဆရာၾကီးမ်ားရဲ႕ ဘာသာျပန္နည္း ဩ၀ါဒမ်ား

သခင္ဘေသာင္းေျပာတဲ့ ဘာသာျပန္ ဘာသာျပန္ရာတြင္ သူ႕စာစကားထက္ ကိုယ့္စာ စကားကို ပို္မုိႏိုင္နင္းႏွံ႔စပ္ဖုိ႔လုိပါသည္။ ကိုယ့္စာ စကား၏ ပရိယာယ္ကို ေကာင္းစြာ နားလည္ ရေပမည္။ ေရွးေခတ္ႏွင့္ ယခုေခတ္ ျမန္မာစာ ေရးပုံျခင္း မတူေၾကာင္း ကိုလည္း သတိမူသင့္ ပါသည္။ ေရွးေခတ္က စကားလုံး မ်ားမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေရးၾကေသာ္လည္း ယခုေခတ္ ထုိသို႔ေရးရန္ မသင့္ေခ်။ တုိတုိရွင္းရွင္းႏွင့္...
အၿပည္႕အစုံဖတ္ခ်င္ရင

Read more...

Unconditional Love Story (2) - ႁခြင္းခ်က္မဲ့တဲ့ အခ်စ္ပံုျပင္ (၂)

(. . . . . မွ အဆက္)

သူလိုငါလို သာမန္လူေတြ၊ သာမန္ဘုန္းႀကီးေတြအတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖက ရွင္းေနတာပါ။

ညီရဟန္းေတာ္ နဲ႔ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ကိုေတာ့ အခြင့္ထူး ေပးရမယ္။ သူတို႔ကို အေသခိုင္းလိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။

“ဒါ ခြင္ေကာင္းပဲ။ ငါ့ကို အျမဲတမ္း ကလန္ကဆန္လုပ္တဲ့ေကာင္ သြားကြာ”ဆိုၿပီး အျမဲတမ္း ဆန္႔က်င္ဘက္ လုပ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို အသတ္ခိုင္းလိုက္မယ္။

ဒါမွမဟုတ္ နာမက်န္း ျဖစ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ နဲ႔ အိုမင္းမစြမ္း ရဟန္းေတာ္တို႔ဟာ ေသလူေတြပဲ။ က်န္တဲ့ ဆရာေတာ္ေတာ္ေတြရဲ့ လြတ္ေျမာက္ခြင့္နဲ႔စာရင္ သူတို႔ဟာ တန္ဖိုးမရွိလွပါဘူး။ သူတို႔ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရလို႔ ဘာမွ အက်ိဳးမယုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေသၾကေပါ့။

ဒါမွမဟုတ္ ဆန္ကုန္ေျမေလး ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ရဟန္းေတာ္ကေရာ ႏွေျမာစရာ မို႔လား။ သူ႔အတြက္ေရာ သူတစ္ပါးအတြက္ပါ၊ ပစၥဳပၸန္အတြက္ေရာ သံသရာအတြက္ပါ ဘာအသံုးက်လို႔လဲ။ ေသလိုက္စမ္း။

ဒါေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ဆရာေတာ္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ႁခြင္းခ်က္မဲ့တဲ့ ခ်စ္ေမတၱာတဲ့။ သူရဲ့ ႏွလံုးသားတံခါးဟာ အခ်ိန္တိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ လူတိုင္းအတြက္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ႀကီး ဖြင့္လွစ္ထားပါသတဲ့။ သူေမတၱာနဲ႔ မထိုက္တန္သူရယ္လို႔ ေလာကမွာ မရွိဘူးတဲ့။

ဒါဆိုရင္၊ ေခါင္းေဆာင္ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ အားလံုးကို အညီအမွ်ခ်စ္လို႔ ဘယ္သူကိုမွ မေသေစခ်င္ဘူးဆိုရင္ အားလံုးအတြက္ အနင့္နာခံၿပီး ေသေပးလိုက္သင့္တာေပါ့။ “ငါ့ကိုသတ္ပါ။ သူတို႔ သြားလိုရာ သြားပါေစ”လို႔ ေျပာလိုက္သင့္တာေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ လိုအပ္ရင္ အနင့္နာခံရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ႀကီးက သူကိုယ္သူလည္း ေမတၱာထားသတဲ့။ အနင့္နာခံၿပီး အားလံုးေကာင္းဖို႔ ေသေပးလိုက္ရင္ သူ႔ကိုယ္သူ မခ်စ္ရာေရာက္သြားမွာမို႔ သူ႔ကိုသတ္ပါလို႔လည္း ေျပာမထြက္ရွာဘူးတဲ့။ သတၱ၀ါ အားလံုးကို မိမိနဲ႔ ထပ္တူ ခ်စ္ေတာ္မူတာတဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ႁခြင္းခ်က္မထားဘဲ ခ်စ္တတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဆရာေတာ္ႀကီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနေလေတာ့၏ဆိုၿပီး ပံုျပင္ ဆံုးသြားပါတယ္။

ဖတ္ရတာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပမလားလို႔ သမား႐ိုးက် လွပတဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းေလး ျဖည့္စြက္လိုက္ပါတယ္။

“တစ္ပါးပါးကို နမူနာ သတ္ျပလိုက္ဖို႔ ဓားတ၀င့္၀င့္ လုပ္ေနတဲ့ ဓားျပဗိုလ္ႀကီးဟာ ေခါင္းေဆာင္ဆရာေတာ္ရဲ့ အခက္အခဲကို နားလည္သြားသတဲ့။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ေမတၱာတရားကိုလည္း နက္နက္နဲနဲ ခံစားမိလိုက္သတဲ့။ ေမတၱာစူးသြားတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ဆရာေတာ္ကိုမွ မသတ္ပါရေစနဲ႔ေတာ့ ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားလိုက္သတဲ့။ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ထံေမွာက္မွာ ခိုးသားဓားျပတစ္ဖြဲ႔လံုး ရဟန္းျပဳလိုက္ၾကသတဲ့။”

:)
ရွင္အာစာရ

Ref: "Opening the Door of Your Heart and other Buddhist tales of Happiness"
by Ajahn Brahm
Thomas C. Lothian Pty Ltd
132 Albert Road, South Melbourne, Victoria 3205
First published 2004
Printed in Singapore by Brahm Education Centre 2006 - 5000 copies

Read more...

ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မႈအျဖစ္ သိစိတ္

သိစိတ္ရဲ့အဆင့္ဟာ မေရမတြက္ႏုိင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံးဟာ သိစိတ္ပါပဲ။ ဒီျပဇာတ္က ေရတြက္ မရႏုိင္ပါ။ ဘုရားသခင္တုိ့နဲ့ဆုိင္တဲ့အရာက အဆုံးမရွိပါ။ ဘုရားသခင္ဟာ အနႏၱ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အရာရာတုိင္းဟာ မေရမတြက္ႏုိင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အဆင့္ ၁၀- ရွိတယ္၊ အဆင့္ ၂၀-ရွိတယ္ ဆုိတာ မေျပာဆုိႏုိင္ပါ။ အဲဒါမ်ားက မေရမတြက္ႏုိင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါက ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀ဟာ အဆုံးမရွိ ခရီးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ သင္ဟာ သင္က အဲဒီကုိ အားလုံးေရာက္ရွိျပီးျပီ - ဒါက အဆုံးသတ္ျဖစ္တယ္ -ဆုိတာကုိ မေျပာဆုိႏုိင္ပါ။ ဒါက အျမဲတမ္း အသစ္စတင္ျခင္း တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ိန္ဟာ အရာ၀တၳဳ ႏွစ္ခုအၾကား ခရီး, အကြာအေ၀းကုိ ဆုိလုိပါတယ္။ မ်ားစြာေသာအခ်ိန္ေတြမွာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့က အတိတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္မွာ ျဖစ္တဲ့အခါ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အကြာအေ၀း, ခရီးကုိ ဖန္တီး ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အကယ္၍ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အခ်ိန္မွ အျပင္သုိ့ အေ၀းသုိ့ ထြက္ခြါခ်င္လ်င္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အတိတ္ရဲ့လြတ္လပ္မႈ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ကင္းမႈကုိ ရွိရပါ့မယ္။ အဲဒီလုိမဟုတ္ယင္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ အနာဂတ္မွာ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။ ဒီေနာက္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အနာဂတ္နဲ့အက်ြႏု္ပ္တုိ့အၾကား အကြာအေ၀း, ခရီး တစ္ခုကုိ ေနာက္ထပ္ ဖန္တီးၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ယခု ပစၥဳပၸန္မွာ မေနထုိင္ဘဲ အနာဂတ္ကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကပါတယ္။

အခ်ိန္ဟာ ယခုပါ။ ဒါေပမယ့္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အကြာအေ၀း- ခရီး တစ္ခုကုိ ဖန္တီးၾကပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အတိတ္ ဒါမွမဟုတ္ အနာဂတ္ တစ္ခုခုမွာပါ။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အခ်ိန္မွ လြတ္လပ္မႈကုိ လုိခ်င္လ်င္ အတိတ္ အနာဂတ္မွ လြတ္လပ္မႈကုိ ရရွိရပါ့မယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့လက္ထဲမွာ ပစၥဳပၸဳန္ခဏတာျဖင့္ အျမဲတမ္း ပစၥကၡမ်က္ေမွာက္မွာ ျဖစ္ၾကရပါ့မယ္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ခယရုိက်ဳိးလြန္းလ်င္ အေတြးအျမင္ဆုိင္ရာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့ ခရီးလမ္းမ်ားနဲ့ပတ္သက္လုိ့ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ကို မ်က္ျခည္ပ်က္ေပ်ာက္ဆုံးသြားေစပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ တစ္စုံတစ္ခုေပၚမွာ ဆုပ္ကုိင္ထားျခင္းမရွိလ်င္ လြတ္လပ္ၾကပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ စြန့္ခြါထားပစ္ခဲ့ဖုိ့ ေလ့လာသင္ယူလ်င္ အျပည့္အ၀ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အပူအပင္ကင္းၾကပါလိမ့္မယ္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ဆက္လက္ေပြ့ပုိက္ဆုပ္ကုိင္ထားျပီး အက်ြႏု္ပ္တုိ့က ေအးေအးလူလူ လြတ္ျငိမ္းခြင့္မရွိပါ-လုိ့ ေျပာဆုိၾကပါတယ္။ ဦးစြာပထမ ခ်န္ထားရစ္ဖုိ့ ေလ့က်က္သင္ယူပါ။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပုိင္ဆုိင္ပါနဲ့ -လက္၀ယ္ရွိဖုိ့ မၾကဳိးစားပါနဲ့။ အတိတ္အနာဂတ္မွ လြတ္လပ္မႈကုိ ရယူပါ။ အခ်ိန္က သင္ႏွင့္အတူ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သင္ဟာ လြတ္လပ္မႈ အျပည့္အ၀ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

ဘ၀ရဲ့တန္ဖုိ့း အသက္ရွင္သန္မႈရဲ့တန္ဖုိးကို သေဘာေပါက္နားလည္ျခင္းျဖင့္ အဲဒီလုိျပဳလုပ္ဖုိ့ လြယ္ကူပါလိမ့္မယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဘ၀ရဲ့ အေရးပါမႈ တန္ဖုိးရွိမႈကုိ မသိၾကပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ပစၥဳပၸန္အခို္က္အတံ့ကုိ ျဖဳန္းတီးပစ္ပါတယ္။ အက်ြႏု္္ပ္တုိ့ဟာ ရွင္သန္ေနထုိင္မႈဘ၀မွ ေငးတိေငးေမာ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ အေ၀းသုိ့ အျမဲတမ္း ေရာက္ရွိေနၾကပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အတိတ္ကုိ သတိတရရွိျခင္းမ်ားျဖင့္ အတိတ္ ဒါမွမဟုတ္ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အနာဂတ္ကုိ ေၾကာက္လန့္ပူပန္ၾကပါတယ္။ ဒါက ပုံမွန္ လူသားဘ၀- ရွင္သန္ေနထုိင္ျခင္းရဲ့ ဦးတည္ရာ လမ္းခရီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္မွ အျမဲတေစ ေ၀းကြာေနၾကပါတယ္။

ပါ၀ါ, ယခုမ်က္ေမွာက္ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈဟာ အလြန္ၾကံ့ခုိင္သန္မာပါတယ္။ အလြန္ပဲ လွပပါတယ္။ အလြန့္ အလြန္ပဲ ၾကီးက်ယ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သင္က သင့္ရဲ့မွတ္ညဏ္ကုိ လြဲသြားတာ လက္လႊတ္လုိက္ရတာ ရွိလိမ့္မယ္မဟုတ္ - ဆုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္ဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ မွတ္ညဏ္ကုိ မွီျငမ္းကုိးကားပါသလဲ? ေတာင္းခံပါသလဲ? တုိင္တည္ပါသလဲ? အေၾကာင္းက သင္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ လြတ္သြားပါတယ္။ သင္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ မမိလုိက္ဘဲ လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့အခါ သင္ဟာ အယ္လ္ဘမ္မွတ္တမ္းကုိ ဖြင့္ပါတယ္။ ယခုပါ၀ါ ပစၥဳပၸန္စြမ္းအားဟာ အလြန္က်ယ္ျပန့္နက္ရႈိင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သင္ဟာ ဘယ္အရာကုိမွ လြတ္သြားလိမ့္မယ္ လြဲေခ်ာ္သြားလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘဲ ျပည့္၀လာပါတယ္။

ပစၥုဳပၸန္မွာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ ေနထုိင္တဲ့အခါ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့လုပ္ႏုိင္စြမ္းအားမ်ားက ပုိလုိ့ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းလာပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အတိတ္ကုိ သတိရဖုိ့ ေထာက္ကူျဖစ္ေျမာက္ေစႏုိင္တဲ့ အတိတ္နဲ့ပတ္သက္တဲ့ မွတ္ညဏ္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့မွာ ရွိပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ပစၥကၡမွာ ရွင္သန္ေနထုိင္တဲ့အခါ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ မွတ္ညဏ္အေပၚမွာ အမွီျပဳအားထားဖုိ့ မလုိအပ္ေတာ့ပါ။

လူသားစိတ္ကုိ တုိးတက္ၾကီးထြားေအာင္ျပဳလုပ္ျခင္းဆုိင္ရာ သဘာ၀ျဖစ္စဥ္မ်ားရဲ့ ေနာက္ဆုံးရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ နားလည္သေဘာေပါက္ျခင္းကုိ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ကုိ ေပးဖုိ့ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့စိတ္ကုိ တုိးျမွင့္ဖုိ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘ၀ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္သာလ်င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွိရွိသမွ် သဗၺရနံေပါင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမရွိဘဲ - ဆင္းရဲဒုကၡမရွိဘဲ ဒါမွမဟုတ္ ဒုကၡဆင္းရဲႏွင့္ ျဖစ္စဥ္မ်ား ျပဳျပင္စီမံမႈမ်ား - လက္ေတြ့သုေတသနမ်ား စမ္းသပ္လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာ၀ရဲ့ ဒီလက္နက္တန္ဆာပလာ အားလုံးက လူသားကုိ မ်ားစြာ သိစိတ္ျဖစ္ေအာင္ အသိႏုိးၾကာင္းေအာင္ ျပဳလုပ္ပါတယ္။

စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာအရ အဲဒီ သိစိတ္ႏွင့္ သက္ရွင္ေနထုိင္ဖုိ့ ျဖစ္ပါတယ္။ အရာရာတုိင္းဟာ လႈပ္ရွားေရြ ့လ်ား ေနပါတယ္။ ေျပာင္းလဲအစားထုိးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ျပဇာတ္ကုိ ၾကည့္ရႈ့ေနတဲ့ အသိ သက္ေသမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကုိ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မရွိပါ။ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မရွိပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ယုံ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဓမၼဟာ ၾကီးက်ယ္တဲ့ စကားတစ္လုံးပါ။ ထုိင္ခုံရဲ့ ေရွ့မ်က္ႏွာစာသုိ့ သင့္ရဲ့ဓမၼကုိ ေခၚယူ သယ္ေဆာင္လာပါ။ အေၾကာင္းက သင္ရဲ့ကုိယ္ပုိင္ လႈပ္ရွာမႈကုိ သင္ စီမံညႊန္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။

ဘ၀ဟာ အေျပာင္းအလဲ အတက္အက်ျဖင့္ ေရြ့လ်ားလႈပ္ရွားေနျပီး သြားလာေရြ့ေလ်ားေနတဲ့ အေျပာင္းအလဲ အတက္အက်မွာ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မႈကုိ လုိအပ္ပါတယ္။ သိစိတ္ဟာ လမ္းညႊန္ပါပဲ။

Read more...

အေသာကေဖာင္ေဒးရွင္းအဂၤလိပ္ဘာသာစကားသင္တန္းမ်ား

အေသာကေဖာင္ေဒးရွင္း၏ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားသင္တန္း ဖြင့္လွစ္ပြဲ ဖိတ္ၾကားလႊာ

လူတိုင္းမွ်ေ၀ခံစားႏိုင္မည့္ ပညာရပ္၀န္းတစ္ခု ဖန္တီးရန္ ရည္မွန္းကာ
အေသာကေဖာင္ေဒးရွင္း၏ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားသင္တန္းမ်ားကို
ဖြင့္လွစ္သြားမည္ျဖစ္ရာ တစ္ဖက္ပါ အစီအစဥ္အတိုင္း တက္ေရာက္ပါရန္
ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။
ေလးစားစြာျဖင့္

အေသာကေဖာင္ေဒးရွင္း

အခ်ိန္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၀ ရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔)
နံနက္ ၁၀ း ၀၀ နာရီ မွ ၁၂း ၀၀ နာရီ အထိ
ေနရာ ဒုတိယထပ္၊ အေသာကဗိမာန္၊ သမိုင္းၿမိဳ႕မ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ သမိုင္းဘူတာ႐ံုလမ္း၊
အမွတ္ (၂) ရပ္ကြက္။ (ဦးဘဟန္ မွတ္တိုင္အနီး) မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။
ဖုန္း– ၀၁ ၆၆၅၂၃၈


Read more...

2011 သိရီမဂၤလာအတာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္း(၂)

<> 2011-ခု၊ ဧျပီလ ၁၆-ရက္၊ စေနေန႔က -အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္၊ ေပါ့တလန္ျမိဳ႔၊ သိရီမဂၤလာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ နွစ္စဥ္က်င္းပေသာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ ရပ္နီးရပ္ေဝး အႏုပညာ ဝါသနာရွင္မ်ား စုစည္းတင္ဆက္ေသာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္၌ မွတ္တမ္းတင္ထားအပ္ေသာ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းပုံရိပ္မ်ားပါ။

Last Updated (Monday, 18 April 2011 22:44)

Read more...

ဓမၼဥယ်ာဥ္ေဆာင္းပါး



၀ိနည္းပိဋကမွာ အုပ္ေရ ငါးအုပ္ရွိတယ္။ကုိယ္ပထမဆုံးေလ့လာျဖစ္တာက မဟာ၀ါ(ပါဠိေတာ္) စာအုပ္။ပထမႀကီးတန္းကုိ ကုိရင္ဘ၀ အသက္ (၁၇) ႏွစ္သား တုန္းက ေအာင္တာ ဆုိေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းကုိရင္ တစ္ပါး ကသာမေဏေက်ာ္ စာေမးပြဲ ၀င္ေျဖပါလား ဆုိတာနဲ႔ သာမေဏေက်ာ္ စာေမးပြဲ ျပဌာန္းစာထဲက တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့ မဟာ၀ါ စာအုပ္ဆုိတာကုိ စေလ့လာျဖစ္တာ။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးစနစ္မွာ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲဆုိတာ ရွိတယ္။

ကုိရင္ေတြအတြက္။ဒီစာေမးပြဲကုိ ပထမဦးဆုံး မႏၱေလးမွာရွိတဲ့ သက်သီဟအသင္းက စတင္က်င္းပတာ။ျ ပ႒ာန္းစာကုိ ေတာင္ၿမဳိ႔၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ႀကီး ေရးဆြဲေပး တာလုိ႔ သိရတယ္။အေတာ္ေကာင္းတာပဲ။ ပထမဆင့္၊ ဒုတိယဆင့္၊ တတိယဆင့္ ဆုိၿပီး သုံးဆင့္ခြဲထားတယ္။သုံးဆင့္လုံးေအာင္ရင္ ၀ိနည္းငါးက်မ္း လုံးသင္ၿပီးသား ျဖစ္ သြားၿပီ၊ ဓမၼပဒ႒ကထာႏွစ္အုပ္လုံးေပါက္။ အဂၤုတၳဳိရ္သုံးအုပ္လုံးကုန္သြားၿပီ။ သၿဂဳိဟ္ နဲ႔ သဒၵါလဲ အေတာ္သိသြာၿပီ။

သာသနာေရးဌာနက ႀကီးမွဴးက်င္းပေနတဲ့ ပဌမျပန္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာေတြကုိ ဒီသာမေဏေက်ာ္ စာေမးပြဲက ျပဌာန္းစာေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီးျပင္သင့္တာျပင္၊ ထည့္သင့္တာထည့္ကာ သင္တန္းႏွစ္ ကုိ(၃- ႏွစ္မဟုတ္ပဲ ၇- ႏွစ္ေလာက္အထိ) တုိးခ်ဲ႔သတ္မွတ္လုိက္ရင္ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသာမေဏတုိ႔ ပညာေရးစနစ္ ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းလာႏုိင္တယ္ လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ပဌမျပန္စာေမးပြဲနဲ႔ ဓမၼာစရိယ စာေမးပြဲသင္ရုိး ညႊန္းတမ္းေတြဟာ ဒီေခတ္ကာလနဲ႔ လုိက္ေလွ်ာညီေထြရွိမရွိ စီစစ္ သင့္ၿပီ။ ေခတ္ႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေအာင္ ျပင္သင့္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြကုိ ျပင္ၿပီးထည့္ သင့္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလုိ ပထ၀ီလုိ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းလုိဘာသာရပ္မ်ဳိးမ်ား သင္ၾကား ေစသင့္ၿပီ။

ၾကားဘူးတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာ ကာယကံရွင္တုိ႔ အသိဆုံး။လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က ျမန္မာျပည္မွာ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ ေတြဖြင့္ဘုိ႔အေရး သက္ဆုိင္ရာ ဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔ သာသနာေရးအရာရွိမ်ားငါးႏုိင္ငံခရီးထြက္ၾကတယ္။သီရိလကၤာႏုိင္ငံေရာက္ေတာ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးမဲ့ ကုိရင္ေလးမ်ားက ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ နားသြားၿပီးဘာအကူအညီေပးရမလဲ လုိ႔ အဂၤလိပ္ လုိေျပာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက (ပါးစပ္ကုိတိပ္ျဖင့္ ပိတ္ထား သည့္ပမာ) ဘာမွ်ျပန္မေျပာ။ျပန္လဲ မေျပာတတ္။ ျပန္ေျပာရေအာင္ နားလဲ မလည္။သုိ႔ႏွင့္ ကုိရင္ေလးေတြက ပါဠိဘာသာ စကား နဲ႔ ေျပာင္းၿပီး ေျပာျပန္တယ္တဲ့။ ဒုိ႔ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ားကေတာ့ ပါဠိလုိလဲ တစ္ခြန္း မွ် ျပန္မေျပာတတ္ေခ်။ အေလ့အက်င့္လဲ မရွိ၊ အသံထြက္ကလဲ မတူေတာ့ ပါဠိလုိ ေျပာေနတယ္ လုိ႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိျဖစ္တာ ဘာသာစကား အခက္အခဲေၾကာင့္ဆုိတာ သူလဲ သိ၊ ကုိယ္လဲ သိ။ႏုိ႔၊ ဘာလုိ႔ ဒီဘာသာစကားကုိ မ်ဳိးဆက္သစ္ရဟန္းသာမေဏမ်ား မေျပာတတ္ မျဖစ္ရ ေအာင္ ယေန႔အထိ ပထမျပန္ ျပဌာန္းစာထဲမွာ မထည့္ျဖစ္ေသးပါသလဲ။ စဥ္းစား သင့္ၿပီ၊ ၿပဳျပင္သင့္ၿပီ၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္ၿပီ။


ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္ထြက္ဆုိေတာ့ တကၠသုိလ္ႏွစ္ ပတ္လည္မဂၢဇင္းအတြက္ စာမူေတာင္းလုိ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ဒီလုိေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးပုိ႔လုိက္တယ္။

သာသနာေတာ္ (တကယ္) ထြန္းကားျပန္႔ပြါးလုိလွ်င္ေဒါက္တာအ႐ွင္ဣႏၵကျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ ပညာေရးမူအတုိင္း ပထမႀကီးတန္းေအာင္လုိ႔ သာသနာ့ တကၠသုိလ္ ၀င္ခြင့္ေျဖဆုိကာ သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ရၿပီး သာသန တကၠသီလဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။ အဲ့တကၠသုိလ္မွာပဲ မဟာတန္းတက္ခြင့္ရလုိ႔ ဆက္တက္ျဖစ္တယ္။ (၂) ႏွစ္ဆက္တက္ၿပီး က်မ္းျပဳတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစုိရကက်င္းပတဲ့ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲ၀င္ေျဖတာ သာသနဓဇဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။ ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးကုိ လုံးစိပါဌ္စိမသိေတာင္ အေတာ္အသင့္ နားလည္ခဲ့တယ္ လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာ ေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးစနစ္မွာ (အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္) ပထမငယ္တန္း၊ ပထမလတ္ တန္း၊ ပထမႀကီးတန္း၊ ဓမၼာစရိယတန္း ဆုိၿပီး အတန္း (၄) တန္းပဲ ႐ွိတယ္။ အတန္းက သာ (၄) တန္းပဲ ႐ွိတာ။စာသင္သားရဟန္းသံဃာေတာ္အမ်ားစုဟာ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရတယ္။ ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ (၄) ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ဘုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။

၄- ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္သြားတဲ့ရဟန္းေတာ္ မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာ ေတာ္အမ်ားစု ၁၀ - ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရေနတဲ့ ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ ဘာလုိ႔မ်ား အတန္းတုိးၿပီး မထားႏုိင္ရတာလဲ။ ဘာလုိ႔မ်ား အတန္း (၄) တန္းထဲ သတ္မွတ္ထားရတာလဲ။ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ ဒီကိစၥ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားေပး ရမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ ပါဠိဘာသာ (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ (Subject) ေရာေထြးေနတယ္။ ေရာေရာေထြးေထြး သင္ေပး သင္ယူေနရတာ ျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သင္ေပးေနတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္အမ်ားစုက ပါဠိဘာသာပုိင္း (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း အရာပုိင္း (Subject) ကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေရာက္တဲ့အထိ ခြဲခြဲ ျခားျခား ေျပာမျပဘူး။ သင္မေပးဘူး။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းအရာပုိင္း သင္ၾကားေပးမႈ အားနည္းတယ္လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ပုိမွန္ႏုိင္တယ္။ ဗုဒၶအေၾကာင္း၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိး၊ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြါးေရးအျမင္ စသည္၊ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္း က်င့္စဥ္ လမ္းစဥ္စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ နည္းနည္းေလးမွ ျပဌာန္း စာထဲမွာ မေတြ႔ရဘူး။ အက်ဳိးဆက္က ဘာျဖစ္လာသလဲဆုိေတာ့ စာတတ္လူမုိက္ (ပညာတတ္ လူမုိက္) ေတြျဖစ္လာတယ္။ ဒီထက္၀မ္း နည္းစရာေကာင္းတာက ဓမၼာစရိယတန္း ေအာင္ၿပီး သားဦးဇင္းေတြ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သင္ရတဲ့ သာမညဖလသုတ္၊ အမၺ႒သုတ္ အေၾကာင္းေတြကုိ မေျပာျပတတ္တာပဲ။

ေနာက္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သမုိင္း၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၊ ဗုဒၶစာေပသမုိင္းပညာရပ္ေတြ ထည့္မထား ဘူး။ ဒီဘာသာရပ္ဟာ ရဟန္းေတာ္တုိင္း သိသင့္တဲ့ ဘာသာရပ္ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္ဖတ္ ေနတဲ့ သင္ၾကားေနတဲ့ အ႒ကထာစာအုပ္ (သုိ႔) ဋ့ီကာစာအုပ္ကို ဘယ္ေခတ္က၊ ဘယ္ရာစုက၊ ဘယ္ခုနစ္ခန္႔က ဘယ္ပုဂၢဳိလ္က ဘယ္ဆရာေတာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ ဆရာေတာ္က ေရးခဲ့တယ္ဆုိတာ သိသင့္တာေပါ့။ ဥပမာ၊ ပုဂံေခတ္က သာသနာေရး အေျခအေန၊ အင္း၀ေခတ္သာသနာေရး အတက္အက်၊ဘာ့ေၾကာင့္ သာသနာ အားနည္းသြားရတယ္ စတဲ့အေၾကာင္း အရာေတြကုိ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ေတြ သိကုိ သိရပါမယ္။ ဒါမွသာ သာသနာျပဳရာမွာ ခရီးေရာက္ပါမယ္။ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ ပညာသင္တုန္းကကုလားကုိရင္ေလးတစ္ပါးနဲ႔ စကားေျပာဘူးတယ္။ သူတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ သမုိင္းသင္ရေၾကာင္း၊

သမုိင္းထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းလည္းပါေၾကာင္း၊ ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီး အေၾကာင္းထဲမွာ တပုႆနဲ႔ ဘလႅိကကုန္သည္ညီေနာင္ တုိ႔ပါေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကုန္ေရာင္း၀ယ္ရင္း ဘုရား႐ွင္နဲ႔ေတြ႔ရာ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာအဦးဆုံး သရဏဂုံႏွစ္ ပါး ေဆာက္တည္သူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း၊သူက ေျပာျပတယ္။ သူဆက္ေမးတယ္။ဒီလုိ အဦးဆုံးသရဏဂုံ ေဆာက္ တည္ရမွာ ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေဆာက္တည္တာလဲ၊ ပါဠိဘာသာစကား နဲ႔လား၊ ျမန္မာဘာသာ စကားနဲ႔လားတဲ့။ သမုိင္းကုိ သင္ေတာ့ သမုိင္းထဲက အေၾကာင္း အရာ ေတြကုိစူးစမ္းတတ္တဲ့ ဒီသီဟုိဠ္ကုိရင္ေလးကို ခ်ီးက်ဴးရမွာပါ။ သမုိင္းစာအုပ္ေတြက ေျပာျပတာေတြ သင္ယူရတာေတြကုိ သီရိလကၤာ ကုိရင္ေလးက စူးစမ္းတဲ့ သေဘာလးပါ။

ျမန္မာကုိရင္၊ ဦးဇင္းမ်ားလည္း ဒီလုိ စူးစမ္းမႈေလးေတြနဲ႔အမွန္တရားကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္ႏုိင္ေအာင္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းကုိအတန္းတုိင္းမွာ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ပညာေရးအားနည္းခ်က္တစ္ခုကစာသင္သား တပည့္ေတြ မ႐ွင္းလင္း တာကုိ ေမးခြင့္ ေပးမထားဘူး။ စာခ်ခ်ိန္ျပည့္ရင္ စာခ်ဘုန္းႀကီးက“ကဲ၊ ေတာ္ၿပီ” ေလာက္ေျပာၿပီး စာအုပ္ပိတ္၊ သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ့တာပဲ။ စာသင္သား နားလည္လည္ မလည္လည္ သူနဲ႔ မဆုိင္သလုိဘဲ။ တကယ္ေတာ့ စာခ်ခ်ိန္ တစ္နာရီဆုိရင္ တစ္နာရီအျပည့္မခ်ဘဲ မိနစ္ (၅၀) ေလာက္သာ ပုိ႔ခ်သင့္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ (၁၀) မိနစ္ကို စာသင္သားေတြ မ႐ွင္းတာေမးဘုိ႔ ခ်န္ထားသင့္တယ္။ ဒီလုိအေလ့အထ မ႐ွိေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စာသင္ၿပီး ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ေတြသာ ရတယ္။

စာေပနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တုိးတက္မႈ နည္းပါးတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားစာသင္နည္းစနစ္ကဗုဒၶစာေပဆုိင္ရာမွာလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚခြင့္ ေပးမထား
ဘူး။ ျမန္မာျပည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပညာေရးစနစ္က ေ႐ွ႔ကဆုိ ေနာက္ကလုိက္ေရးရတဲ့(ၾကက္တူေ႐ြး) ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကုိ ဒီလုိမွတ္၊ ဒီလုိေျဖနဲ႔ ပီးေတာ့တာပဲ။ စာသင္သားေတြရဲ႕ သံသယ ဆူးေညာင့္ေတြကုိ ႏႈတ္မေပးၾကဘူး။ ဆရာကဆုိ တပည့္က ေနာက္က လုိက္ေရးရတဲ့ ပညာေရး စနစ္ၾကားမွာ ကုိယ္သံသယ႐ွိတာ မ႐ွင္းတာကို ထမေမးရဲဘူး။

မ႐ွင္းတာေမးရင္ ဆရာသမားေတြကုိ မ႐ုိေသရာေရာက္တယ္၊ဘုကန္႔လန္႔လုပ္ တယ္လုိ႔ အယူ႐ွိတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္ေတြထံေမွာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ သံသယေတြကုိ (ေအာင့္အီး) ၿမဳိခ်ရင္း ဘြဲ႔လက္မွတ္ႀကီးေတြကုိ ရခဲ့တယ္။ေနာက္ဆုံး အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္က ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အဂၤလိပ္ဘာသာ အေရး အဖတ္ အေျပာ တတ္ေျမာက္ထားဘုိ႔ပါပဲ။ သိၾကၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း အဂၤလိပ္စာ မတတ္ရင္ အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြမွာကို အဆင္ေျပဘုိ႔ မလြယ္ဘူး။ တခ်ဳိ႔ ႏုိင္ငံျခားကုိ အလည္လာတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလည္း ဒီအဂၤလိပ္စာမတတ္လုိ႔ ဒုကၡေရာက္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားေနရတယ္။ ဟုိတေလာဆီက အေတာ္အသင့္နာမည္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာ မတတ္တဲ့ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါး အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းေလး အကူအညီနဲ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကုိ အလည္သြားတယ္တဲ့။ ဂ်ပန္ေရာက္လုိ႔ ရက္အနည္း ငယ္ၾကာေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႔ ဦးဇင္းေလး ဘာအစာမေၾကျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ ဦးဇင္းေလးက ဆရာေတာ့္ကုိ ၿမဳိ႔လည္ေခါင္ ရထားဘူတာ႐ုံနားမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္။

ဆရာေတာ္က ျမန္မာစကားက လြဲလုိ႔ ဘာစကားမွ မေျပာတတ္ေတာ့ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ အခက္ေတြ႔ ေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆုံး ဘာမွ ႀကံရာမရေတာ့ ရထားဘူတာက ထြက္လာတဲ့ လူအုပ္ႀကီး ဘက္ကုိ လွည့္ၿပီး “ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔ တစ္ေန ကုန္ ေအာ္ေနရသတဲ့။ ျမန္မာစာသင္ သားရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ အျမင္ကုိ ၂၀၁၀၊ ဧၿပီလထုတ္ အပၸမာဒမဂၢဇင္းမွာ ေတြ႔လုိက္ ရတယ္။ သာမန္စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ဒီထင္ရွားတဲ့ဆရာေတာ္ထံသြားၿပီး အဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံတန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းသင္ၾကားေပးလုိေၾကာင္း၊ သင့္မသင့္ အႀကံေတာင္းတယ္။ ထင္႐ွားတဲ့ ဆရာေတာ္ေျပာတာက“အေျခခံစာေမးပြဲေတြမွာအဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပဌာန္းတာဟာ ေခတ္အေျခအေနအရ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။

အ႐ွင္ဘုရားအေနနဲ႔ ဘယ္လုိရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ထည့္သြင္းခ်င္တာလဲဆုိတာကုိေတာ့ ေမးစရာ႐ွိတာေပါ့။ လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာလား၊ ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္ ႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိက်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္ သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား။ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္တာေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္ လုိ႔ယူဆရင္၊ ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံေျပာတတ္တာကုိပဲ အျမင္က်ယ္တယ္ လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္ းျပ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ် မေျပာလုိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိသိေအာင္၊ က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္။

ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။ ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္။ တကယ္စိတ္၀င္ စားတယ္၊ ဥာဏ္အသင့္ အတင့္႐ွိတယ္ဆုိရင္ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ အဂၤလိပ္စာတတ္ ကၽြမ္းတဲ့ အဆင့္ထိ ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။” တဲ့။သူေျပာခဲ့တဲ့ အထက္ပါစကားေတြ ထဲမွာ မ႐ွင္းမလင္းတာေတြပါေနတယ္။ ဥပမာ၊ လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္ တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာ လား၊ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္ တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိ က်ယ္ျပန္႔ သြားေအာင္ သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ သူ႔စကား။ ဆရာေတာ္ အေနနဲ႔ ဒီလုိ ေမးစရာမလုိဘူးလုိ႔ယူဆတယ္။

ကုိရင္ (သုိ႔) ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ အဂၤလိပ္စာသင္းေပး၊ သင္ယူကတည္းက ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိ က်ယ္ျပန္႔ သြားေအာင္ သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာပါပဲ။ ဒီလုိ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ သင္ေပးသင္ယူ သြားရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းေဘးက ဆုိင္းဘုတ္ေတကုိ ဖတ္တတ္ မွာျဖစ္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားသား ေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္လာမွာပါ။ေနာက္ၿပီး ဆရာေတာ္က “ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္ တတ္တာ ေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္လုိ႔ယူဆရင္၊ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံ ေျပာတတ္ တာကုိပဲ အျမင္က်ယ္တယ္လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္ စာထည့္သြင္းျပ ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ်မေျပာလုိပါဘူး” လုိ႔ ဆုိတယ္။ဒါက ဘာကုိ ဆုိလုိ တာပါလဲ။ စာေရးသူအျမင္ကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူတာဟာ အဂၤလိပ္စကား ကုိေျပာတတ္ဖုိ႔၊ ေရးတတ္ဖုိ႔၊ ဖတ္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။ဆုိင္းဘုတ္ကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ သတင္း စာကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ ပိဋကတ္စာေပကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ ဖတ္တတ္ ဖုိ႔ပါပဲ။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာရာမွာလဲအေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကုိတ႐ုတ္လူမ်ဳိးနဲ႔ေျပာရ ေျပာရ၊ကုလားလူမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာရ ေျပာရ၊
ေျပာတတ္ဖုိ႔ပါပဲ။ ဆရာေတာ္ဆက္ေျပာတာက“ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိ သိေအာင္၊ က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္တယ္။

ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။ ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္” တဲ့။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီစကားအရဆရာေတာ္က အေျခခံ တန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာကုိ မျပ႒ာန္းေစလုိဘူး။၀ါ - အေျခခံတန္း စာသင္သားေတြကို အဂၤလိပ္စာ မသင္ၾကနဲ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္တာပါ။ စာေရးသူ အျမင္ကေတာ့ အေျခခံတန္း မွာကတည္းက သူ႔အရြယ္ သူ႔အဆင့္နဲ႔အညီ သိသင့္တဲ့ စာသင္သားလဲ က်က္မွတ္ ဖတ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ အေျခခံအဂၤလိပ္စာကုိ ျပ႒ာန္းေပးၿပီး သင္ၾကားေပး ထားသင့္ တယ္။ ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ပါဠိစာေပဖက္မွာ အားနည္းသြား မယ္လုိ႔ေတာ့ (လုံး၀) မယုံၾကည္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ အဂၤလိပ္စာ မသင္ရလဲ ပါဠိစာေပ အားနည္းခ်င္ နည္းေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ေတာ္တဲ့လူက ေတာ္တာပါပဲ။ ညံ့တဲ့လူက ညံ့ေနတာပါပဲ။ ဆရာေတာ္က စာသင္သား သံဃာေတာ္ေတြကို ဓမၼာစရိယ တန္းေအာင္မွ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူေစခ်င္တယ္ ဆုိေတာ့ အတန္းျပ႒ာန္းစာထဲမွာ မထည့္သြင္းပဲနဲ႔ အလြတ္သင္ ယူေစခ်င္တဲ့ သေဘာလုိ႔ ယူဆမိတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီအျမင္ဟာ ေယဘုယ်မဆန္ဘူးလုိ႔ယူဆပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ ခဲ့ေတာ့ အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖုိ႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အမ်ား စုက အသက္ (၃၀) ေလာက္မွ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ေအာင္ၾကတာ။ ဓမၼာစရိယတန္း ေအာင္ၿပီးရင္လဲ စာသင္တုိက္အမ်ားစုက လက္ခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ဆုိေတာ့ အသက္လဲႀကီး ေနစရာလဲ အခက္အခဲေတြ႔ေနတဲ့ ဓမၼာစရိယေအာင္ျမင္ၿပီးတဲ့ ရဟန္း ေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္စာသင္ယူဖုိ႔ အခြင့္အေရး အေတာ့္ကုိ နည္းသြားပါၿပီ။ စာေရးသူ အျမင္ကဒီအဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံအတန္းေတြမွာကတည္းကျပ႒ာန္းစာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးၿပီး သင္ယူေစခ်င္တာ။

ထူးခၽြန္တဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားက ပိဋကတ္ စာေပေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိႏုိင္ၾကမွာျဖစ္ၿပီး ဘက္စုံေတာ္တဲ့ နုိင္ငံျခား သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္မ်ား ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အလည္အလတ္တန္း စားရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ပီးတာနဲ႔ မိမိတုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္မဲ့ ေနရာအသီးသီးမွာ (၁၀) တန္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြကို အဂၤလိပ္စာ ျပနုိင္တဲ့အဆင့္ ေရာက္လာ မွာပါ။ အဲ၊ အနိမ့္္ဆုံးအဆင့္ကေတာ့လမ္းေဘးကဆုိင္းဘုတ္ေတြ လမ္းညႊန္ေတြကုိ ဖတ္တတ္လာၿပီး အထက္တစ္ေန ရာမွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္အလည္သြားတဲ့ ဆရာေတာ္ ႀကီးလုိ “ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔ ေအာ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ေျပာခ်င္တာကကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းေတာ္မ်ား ထူးထူး ခၽြန္ခၽြန္ သာသနာျပဳႏုိင္ေအာင္ပါဠိစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းေရာ၊ အဂၤလိပ္စာေရာျပ႒ာန္းစာထဲမွာ ထည့္ၿပီး သင္ၾကားေပး ေစခ်င္တာပါ။

NOT TO DO ANY EVIL, TO DO GOOD, TO PURIFY THE MIND.
By: Dahmma Garden

၀န္ခံခ်က္..... အထက္ပါေဆာင္းပါးကို ဒီေနရာ မွျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပေပးပါသည္။


Read more...

သီရီလကၤာႏုိင္ငံ ၿမန္မာသံဃာေတာ္မ်ား၏ ႏွစ္သစ္ကူး

















သီရိလကၤာႏိုင္ငံ တကၱသိုလ္အသီးသီးတြင္တက္ေရာက္လ်က္ ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိေသာ အလင္းစက္အရွင္ႏွင့္အတူ ညီေတာ္ေနာင္ေတာ္သံဃာေတာ္မ်ား ၁၃၇၃ခုႏွစ္၏ ႏွစ္သစ္ကူးသၾကၤန္ပြဲေတာ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး မုန္႔လုံးေရေပၚမ်ား၊ ဘူးသီးေက်ာ္၊ ၿမင္းခြာရြက္ေက်ာ္မ်ားကို သံဃာေတာ္မ်ားကိုယ္တုိင္ေက်ာ္၍၊ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္အား ဆက္ကပ္ၿခင္း၊ သံဃာေတာ္၂၀၀ ေက်ာ္အားလွဴဒါန္းၿခင္း၊ ႏွစ္ၾကိတ္ရွစ္ဆူဘုရား ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားအား ေရသပၸါယ္ၿခင္းကုသုိလ္မ်ားကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးဆင္ႏႊဲခဲ့ပုံမ်ားကို အလင္းစက္စာဖတ္သူမ်ားသို႔ ၾကည္ႏူးပီတိၿဖစ္ေစရန္ တင္ေပးလုိက္ပါသည္၊၊

အျပည့္အစံုသို႔....

0 comments

Read more...

ႏွစ္သစ္ကူး အလွဴရွင္မ်ားစာရင္း

ဂေယာင္ဆန္၊ဂ်ီလယန္းစက္မွဳဇံုညီအကိုမ်ားမွ
(၁) စိတၱသုခေက်ာင္း ထာဝရ ေငြပေဒသာပင္အတြက္ ဝမ္ ဆယ္သိန္း။
(၂) စိတၱသုခေက်ာင္း ေဝယ်ာဝစၥ ကုသုိလ္အလွဴ........ဝမ္ တစ္ဆယ့္သံုးသိန္းသံုးေသာင္း။
(၃) ဆရာေတာ္နဝကမၼအလွဴ................................ဝမ္ ငါးသိန္း။
(၄) မနာပဒါယီစာၾကည့္တိုက္အလွဴ........................ဝမ္ ႏွစ္သိန္း။
(၅) စိတၱသုခ လူမွဳကူညီေရး ရံပံုေငြ.......................ဝမ္ သံုးသိန္း။
(၆) ဇီဝိတဒါနငါးလႊတ္ပြဲအတြက္............................ဝမ္ တစ္သိန္း။
စုစုေပါင္း ဝမ္ သံုးဆယ့္ေလးသိန္းသံုးေသာင္း ကို လွဴဒါန္းသြားပါသည္။
တစ္ဦးခ်င္းအလွဴရွင္မ်ား
(၁) ဆံုေဆာ လူငယ္ညီအကိုမ်ား.............................ဝမ္ တစ္သိန္းရွစ္ေသာင္း။
(၂) ဒါဆန္းေရႊညီအကိုမ်ား.....................................ဝမ္ ႏွစ္သိန္း။
ဝမ္တစ္သိန္း အလွဴရွင္မ်ား
(၃)ကိုေမာင္ေဇာ္+မႏွင္းႏွင္းဦး မိသားစု
(၄)ကိုမင္းခန္႕ေမာင္ မိသားစု
(၅)ကိုဘုန္းႏိုင္(UB)
(၆)မယမင္းေထြး
ဝမ္ငါးေသာင္းအလွဴရွင္မ်ား...
(၇)ကိုခင္ေမာင္ေက်ာ္ မိသားစု
(၈)ကိုေဝလုေဇာ္
(၉)ကိုေဇာ္ေဇာ္ေအာင္တင္ဝင္း
(၁၀)ကိုေအာင္ေက်ာ္ထက္(ခ)ဖိုးစံ
(၁၁)ကိုရဲစိုးရာ။ဖာ
ဝမ္ ေလးေသာင္းအလွဴရွင္
(၁၂)ကိုအာကာႏွင့္ ညီအကိုမ်ား
ဝမ္ သံုးေသာင္းအလွဴရွင္မ်ား
(၁၃)ကိုေအာင္ေက်ာ္ျငိမ္း၊ကိုရဲျမင့္ဟိန္း
(၁၄)ကိုမင္းႏိုင္
(၁၅)ကိုမင္းမင္းထက္
(၁၆)ကိုေက်ာ္စိုးဝင္း
(၁၇)ကိုလင္းလင္းစိုး
(၁၈)ကိုမင္းထြဋ္
(၁၉)ကိုဗိုလ္လင္း
(၂၀)ကိုေဇယ်ာတင့္
ဝမ္ ႏွစ္ေသာင္းအလွဴရွင္မ်ား
(၂၁)ကိုသန္းေဌး
(၂၂)ကိုသန္႔ေဇာ္
(၂၃)ကိုေက်ာ္သူရ
(၂၄)ကိုစိုးသန္း
ဝမ္တစ္ေသာင္း အလွဴရွင္မ်ား
(၂၅)ကိုေက်ာ္ေဇာ္ေအာင္
(၂၆)ကိုရႊန္းဝင့္ႏြယ္
(၂၇)ကိုစိုး
(၂၈)ကိုျပည့္ျဖိဳးေမာင္
(၂၉)ကိုေအာင္ႏိုင္ဝင္း
(၃၀)ကိုေဌးေအာင္
(၃၁)ကိုေမာင္ေမာင္
(၃၂)ကိုေဇၾကီး
(၃၃)ကိုသက္ႏိုင္
အလွဴရွင္ စာရင္းမွားယြင္းမွဳရွိပါက ျပင္ဆင္ေပးပါမည္။

READ MORE......

Read more...

ဘုရား ျမင္ပါေစ

ဘုရား ျမင္ပါေစ





ေစတီေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ
နဂါးရုပ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့
ေလွခါးမ်ား ကိုေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။




တရား အားထုတ္သည့္ အခါမ်ားမွာ
မေလွ်ာ့ မတင္း ေစာင္းၾကိဳးညွင္း
ဟူ၏သို ့





အရဟံ




သမၼာသမၺဳေဒၶါ




၀ိဇၨာစရဏ သမၸေႏၷာ





သုဂေတာ





ေလာက၀ိဒူ




အနဳတၱေရာ ပုရိသ ဒမၼသာရထိ






သတၳာ ေဒ၀မနဳႆာနံ




ဗုေဒၶါ




ဘဂ၀ါ




ဒသဗေလာ





ေလာကနာေထာ




သယမၻဴ



သက်မုနိ



သဗၺညဴ

ဘုရားျမင္ပါေစ

ဗုဒၶႆ ပူဇာ မဟာေတဇ၀ေႏၱာ-
ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ပါ၊ တန္ခိုးၾကီး၏။

ဗုဒၶါနဳႆတိ ံ ဘာေ၀တိ ဘာ၀နာန မနဳတၱရံ။
ဣမံ သတိ ံ ဘာ၀ယိတြာ ၊ ပူရယိႆတိ မာနသံ။

ဘာ၀နာတို ့တြင္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္သည့္ ဗုဒၶါနဳႆတိ ကို ပြါးမ်ားပါ။
ပြါးမ်ားပါမ်ားလ်င္ မိမိ စိတ္အလိုဆႏၵျပည့္၀ပါလိမ့္မည္။

တိ႒ေႏၱ နိဗၺဳေတ စာပိ ၊ သေမ စိေတၱ သမံ သဖလံ။

သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္ဘုရားကို ပူေဇာ္ သကဲ့သို ့
ပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီးသည့္ ျမတ္ဘုရားမွာလည္း
စိတ္ပါလက္ပါ မွန္းဆကာ ပူေဇာ္ပါ။
အက်ိဳးေပးလာသည္မွာ အတူတူပင္ ျဖစ္မည္။

ဗုဒၶဂုဏံ ၊ ပြါးသူမွန္ ခႏၶာ ေစတီထိုက္။
( ေတာင္ျမိဳ ့၊ ဘုန္းၾကီးကုဏ္၊ ေဟာတရားမွ)

ႏွလံုးသား၀ယ္ ၊ ဘုရားတည္ ၊ တကယ္စြမ္းတဲ့ လူသားေပ။
( တိပိ- ေယာဆရာေတာ္ ေဟာတရားမွ )

ဓမၼံ ပႆေႏၱာ ၊ မံ ပႆတိ နာမ။

တရားသိျမင္ သေဘာေပါက္လ်င္

ငါ့ ဘုရားကို ျမင္သည္ မည္၏။

( တရား အားထုတ္ၾကပါလို ့ ဆိုလိုရင္းတည္း)


( ဓမၼပဒ )


မွတ္ခ်က္။ ။ ျမန္မာျပည္ ဒီတစ္ေခါက္လည္ပတ္စဥ္
သီရိေခတၱရာ မွ ေစတီႏွင့္ ရုပ္ပြါးဆင္းတုေတာ္မ်ား
ပူေဇာ္ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္း ျဖစ္ပါသည္။


ၾကည့္ရႈၾကည္ညိဳသသူ သူေတာ္စင္အေပါင္းတို ့
!
ဂုဏ္ေတာ္ကို ပံုေတာ္ မကြယ္မိေစဖို ့ရာ
ဘုရားျမင္ပါေစ စာသားမ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာကာ
ဘုရားျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကေလကုန္။





ျမတ္ေရာင္နီ

( ၁၈ ၊ ၀၄ ၊ ၂၀၁၁ )


ဒီေနရာကေလးမွာ ေရးပါ..

Read more...

ဘဝဖန္တီးရွင္ ကံတရား- ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္

+Dr Mehm Tin Mon Kamma, Creator of Life

Read more...

ဓမၼဒါနအက်ဳိး

ဓမၼဒါနအက်ဳိး

(သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ)

အလွဴမွန္သမွ်တြင္ တရားအလွဴသည္ အျမတ္ဆုံးျဖစ္၏

(မဟာသုတကာရီ မဃေဒ၀ လကၤာသစ္ ဆဌမပိုင္း၂၊ နိမိရာစစရိယခန္းအပိုဒ္ ၅၀၇၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၀၆ႏွင့္ ဓမၼပဒတြင္ပါရိွသည့္ သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ အလံုးစံုေသာဒါနတို႔တြင္ ဓမၼဒါနသာလွ်င္ အျမတ္ဆံုးဆိုသည့္အတိုင္း) စၾကာ၀ဠာ တစ္တိုက္လံုး ျဗဟၼာျပည္အထိ အျပည့္အက်ပ္ရိွေနသည့္ ဘုရားပေစၥက ဗုဒၶါ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္တို႔ကို တစ္ပါးလွ်င္ သကၤန္းတစ္စံုက်စီ လွဴဒါန္းျခင္းသည္ ေလးပါဒရိွေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ဂါထာတစ္ပုဒ္ကို သင္ၾကားျပသ ျဖန္႔ျဖဴးရသည့္ ဓမၼဒါနကုသိုလ္၏ ၂၅၆ စိတ္ စိတ္လွ်င္ တစ္စိတ္ကိုမွ် မမွီႏိုင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဓမၼဒါနျပဳသူမ်ားသည္ အျမတ္ဆံုး ဒါနရွင္ႀကီးမ်ားျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ တရားအလွဴသည္ အလွဴအားလံုးကို ေအာင္ႏုိင္၏၊ တရားအရသာသည္ အရသာအားလံုးကို ေအာင္ႏိုင္၏၊ တရား၌ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းသည္ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းအားလံုးကို ေအာင္ႏုိင္၏၊ တဏွာကုန္ရာ အရဟတၱဖိုလ္သည္ အလံုးစံုေသာဆင္းရဲကို ေအာင္ႏုိင္၏။

Read more...

What is the truth which can give rise to the real blessing and freedom?" (Conclusion_Part 4)

Real Meditation
Real meditation is neither doing nor doing nothing TAKING THEM AS REALITY.
Real meditation is Neither action nor inaction taking them as reality.



At the view of original truth, real meditation is just remembering the powers of original truth_real impermanent nature which is constant and forever.
At first, real meditation is ...Just believing(accepting) only the first power of real impermanent nature (Anicca, Dukkha, Anatta), which is creating to misunderstand Created truths_whatever we feel, think, judge, perceive, cognize and memorize as reality and as of real importance.
Real meditation is Just not forgetting the first power of real impermanent nature (Anicca, Dukkha, Anatta) which is constantly creating to think unreality as reality.

Power of Detachment (or) Power of Right understanding.
At the moment of not forgetting continuously that real impermanence (Anicca, Dukkha, Anatta) is constantly creating to think unreality(created truths which is just to be used only) as reality, it will make the second power of right understanding upon created truths and original truth be arisen. It is the second kind of power of real impermanent nature (Anicca, Dukkha, Anatta).



At the view of created truth, if we understand whatever knowing, sensing, thinking, feeling, perceiving, judging are unreal and just the created truths which are just for using only, experience only and knowing only, the second power by real impermanent nature, the power of detachment (right understanding) of them will become arise.

The truth we must not forget in daily life and in meditation practice

The truth we must not forget as much moment as possible in daily life or in meditation practice, is that the created truths such as body, mind that we are now understanding, are unreal ... but seem to be real in our perceptions due to the illusive power by real impermanent nature which is constantly creating to misunderstand the created truths
as reality and as of real importance,
on account of ignorance the original truth,
real impermanent nature which is constant and forever.


If one do not forget the original truth like that, Power of Detachment _ freedom from created truths (or) Power of Right understanding of created truths and original truth will appear.
Some may think it is a way of auto suggestion or imaginary work.
But one can experience directly that the kind of power of detachment or right understanding upon the created truths and original truth become arise through this very right practice and under a help of a teacher who knows the original truths directly and well.




Over 2500 years ago, one enlightened person called Buddha discovered the two kinds of original truth only by right practice.

He taught his disciples that there are two kinds of original truth.
They are

1) Real impermanent nature which is constant & forever. (citta, cetacika, rupa)
2) Real permanent nature which is forever. (Nibbana)


The REAL impermanent nature(dukkha) has two kinds of quality or power.
(1) Power of illusive creation/action to think unreality as reality (Samudaya Sacca).
(2) Power of right understanding about Original Truth & Created Truths (Magga Sacca).


To understand more about the way_not forgetting the truth, please consider a simile of the seeing a movie. Seeing in a movie is unreal but the creation of directors or Computer animation. Although we know our seeings in a movie are unreal, we involve in the movie (i.e. we are joyful, sad, angry, awful and horrified together with the performers in it.)



However, at the moment that your mind remember the truth that the seeing/playing in the movie are unreal but the illusive creation of directors or Computer animation, the mind will be detached from the seeing at movie’s scenes.
The more the mind remember(believe) the truth, only the deceitful creations of the director, the more detachment of seeing/playing at the movie.
Your mind will not involve whatever seeing in it. Seeing will be seeing only. Your seeing can’t create the mind arises like or dislikes or hatred or sadness -etc.

In order to be detached from movie, the most importance is no need to see and hear how & what the director directed and created the unreal things or how & what is the computer animation behind the movie but it is necessary just to believe or remember the truth that seeing in the movies are unreal but the illusory creations of the director.
So also with the meditation practice, no need to try to see and hear the original truth but it is necessary not to forget (believe or contemplate) only the power of the original truth as mentioned above;

(Note: At first, it should be the
Power of illusive creation by real impermanent nature which is constant and forever.)

Meditation Object

So, in traditional meditation practice, created truths such as visual object, sound, something, breathing, rising_falling, mind and body that we are now understanding, are being used as meditation object. And then, we try to observe or are mindful these created truths to see their impermanence.



Do you know the important fact that if the objects of meditation are just the created truths, the impermanence of them will become just created truths?
Traditionally, we cannot understand beyond our mind. The original truth is beyond our mind.
The real meditation method is to practice beyond the quality of our mind.
The real meditation leading to real freedom enables to transcend the body and mind that our perceptions can now be detecting.
So, we need to understand that the object of real meditation is not something, feeling, thinking, mind and body that we understand but the truth_original truth.

For what the created truths and original truths?
Original truth is not for seeing, hearing, tasting or investigating but just for remembering, contemplating and believing it as reality.

Created truth is not for remembering
and contemplating and believing as reality but just for seeing only, hearing only, tasting only, using only, experiencing only and knowing only through the way of not-forgetting the powers of original truth_real impermanent nature which is constant and forever.

In remembering/contemplating/believing
the powers of the original truth,
it is necessary to use the ability which does not take “doing or not-doing” and "action or inaction"
as reality and as of real importance

so that our action will be action only and
inaction will be inaction only,

experience will be experience only
and using will be using only

without the idea of “I” or “entity” or "self".


Understanding the created truths correctly will help and condition to understand or know or contemplate the original truth correctly.



The more the mind does not forget the powers of real impermanent nature which is constant and forever, the more detachment (using only, knowing only, and experience only) will become occurred freely.
Vice Versa:
The more intensity we accept that the created truths are unreal but they are just for using only, knowing only, and experience only, the more we can understand the powers by real impermanent nature (i.e. its the illusive power which is constantly creating to think unreality as reality and unimportance as real importance.....and its second power of right understanding(wisdom) which knows the created truths correctly as they are.



It is necessary to develop this right understanding more and more.
At first it will be the created right understanding (created wisdom) which know only the first kind of original truth(real impermanent nature) which is constant and permanent.

More and more developing the created right understanding will cause and condition sooner or later arise the original wisdom_original understanding which knows both kind of original truths_ namely;
1) real impermanent nature(dukkha sacca) and
2) real permanent nature(Nirodha) which is real happiness, blessing, satisfactoriness.


Only this middle way of remembering or heeding or minding only the powers of real impermanent nature which is constant and forever as reality, can give rise to the the real blessing and freedom.



This is over now. Thanks for reading until end.
This article is based on the guided teaching of Tsunami Sayadaw Rev. Ottamasara from Thanlyin Pagoda Hill Natural Meditation center.

May all of us be able to attain the real permanent nature or real happiness(Nirodha Sacca).

To read the Part 1, Part 2, and Part 3

with loving-kindness,
SoeWinHtut
reply

Read more...

*အမိႈက္ပံုးၾကီးနဲ႕တူေသာ ႏွလံုးသား*


ကြ်န္ေတာ္တို႕တေတြ ျမိဳ႕ထဲ ေစ်း၀ယ္သြားတာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေဆာင္မွာ အမိႈက္မ်ား စြန္႔ပစ္ရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ အမိႈက္ပံုးေတြ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ျမိဳ႕ေတြထဲမွာလည္း လမ္းသြားလမ္းလာ ခရီးသြားဧည္႕သည္မ်ားက စားျပီး ေသာက္ျပီး မလိုအပ္ေသာ မုန္႔အခြံမ်ား၊ အိတ္မ်ား၊ ဗူးခြံမ်ား၊ ကြမ္းတံေတြးေထြး အညစ္အေၾကးမ်ားကို ေထြးၾကပါတယ္။ အဲဒီ အမိႈက္ပံုးကို ျမင္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လို ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာလည္း ဒီလိုဘဲ ကိေလသာ အညစ္ေၾကးေတြနဲ႕ ျပည္႕ေနတဲ႔ အမႈိက္ပံုးၾကီးလိုပါဘဲလားလို႕။ အဲဒီ အမိႈက္ပံုးၾကီးကေတာ႕ ဟိုလူလာစြန္႔ပစ္၊ ဒီလူလာ စြန္႔ပစ္နဲ႕ ျပည္႔ႏွက္ေနတာဘဲ။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အမိႈက္ပံုးနဲ႕တူေသာ ႏွလံုးသားကိုေတာ႕ ဘယ္သူေတြက အညစ္အေၾကးေတြ လာစြန္႔ပစ္ပါသလဲ။ တျခားေတာ႕ လိုက္ေတြးမၾကည္႕လိုက္ပါနဲ႕။ ကိုယ္ကိုတိုင္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဣႆာ မစၧရိယ စတဲ႕ ကိေလသာ အမိႈက္ေတြကို မသိမသာေလးျဖစ္ျဖစ္၊ သိသိၾကီးဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထည္႕ေနလိုက္တာ ႏွလံုးသား အမိႈက္ပံုးၾကီး ျပည္႔လွ်ံပုပ္သိုးေနတာ မသိလိုက္ၾကပါဘူး။ ဘယ္အခါမွ သိၾကမလဲဆိုေတာ႔ ေသခါမွ သိၾကရလိမ္႕မည္။
လမ္းေဘးက အမိႈက္ပံုးကိုေတာ႕ သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရိွသူေတြက အခ်ိန္တန္လို႔ ျပည္႔ေနရင္ လာျပီးသိမ္းဆည္း သန္႔ရွင္းၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွလံုးသား အမိႈက္ပံုးၾကီးကိုေတာ႔ သူမ်ားလာသန္႔ရွင္းေပးလို႕ မရပါဘူး။ ကိုယ္ကိုတိုင္ပဲ သန္႔ရွင္းေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႔တဲ႕ တရားေရေအးေတြနဲ႕သာ ေဆးေၾကာမွ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သီလတရားမ်ားကို ေစာင္႕ထိန္းျပီး ၀ိပႆနာ ဘ၀နာတရားမ်ားကို ပြားမ်ားအားထုတ္မွသာ ႏွလံုးသား အမိႈက္ပံုးၾကီးက သန္႔ရွင္းေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ တရားဓမၼမ်ား ထည္႕ထားမွသာလွ်င္ ကိေလသာအမိႈက္မ်ား ကင္းစင္ျပီး အျမဲတမ္းလမ္းေဘးမွာ ျမင္ေနရတဲ႕ သန္႕ရွင္းေသာ အမိႈက္ပံုးလို ကိုယ္ရဲ႕ ႏွလံုးသာဟာလည္း သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အားလံုးဟာ အိမ္ေတြ၊ အခန္းေတြမွာ အမိႈက္ေတြ မရိွရေအာင္ အျမဲတမ္း ဂရုျပဳၾကည္႔ေနသလိုဘဲ ကိုယ္ရဲ႕ အမိႈက္ပံုးၾကီးနဲ႕တူေသာ ႏွလံုးသားေတြထဲတြင္လည္း ကိေလသာ အမိႈက္မ်ား ရွိမေနရေအာင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ အျမဲတမ္း ဆန္းစစ္ၾကည္႔ေနသင္႔ပါတယ္။ ဒါမွသာ လွပေသာ ႏွလံုးသားကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဓမၼမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး သန္႔ရွင္းစင္ၾကင္ေသာ ႏွလံုးသား အမိႈက္ပံုးၾကီးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ။
ေတာသားေလး

Read more...

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး၏ ႏွစ္သစ္ကူး ေခတ္သစ္သႀကၤန္

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP