* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Monday, April 4, 2011

တရားမင္းသခင္ - ၁၀။ သုဘာ


သုဘာသည္ တစ္ခ်ိန္က ကပိလ၀တ္ ၿမိဳ႕ေတာ္၌ အလွဆံုး ျဖစ္ခဲ့၏။ ရမၼက္ေသြးႂကြေအာင္ အျမႇဴဆြယ္ႏိုင္ဆံုး ျပည့္တန္ဆာမ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့၏။ ယခုအခါ သုဘာ အိုေလၿပီ။ သုဘာ၏ စိတ္ဓာတ္လည္း က်န္းမာၾကံ့ခိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ေပ။ သုဘာ တစ္ကိုယ္တည္း ကပိလ၀တ္ ၿမိဳ႕ေတာ္အတြင္း ေျခဦးတည့္ရာ လွည့္လည္သြားလာ ေန၏။ တစ္ခ်ိန္က အဖိုးအနဂၣ ထိုက္တန္ခဲ့ေသာ ကာသိတိုင္းျဖစ္ ၀တ္႐ံုသည္ ယခုအခါ သုဘာ၏ ကိုယ္ေပၚ၌ ဖြာလံက်ဲေအာင္ စုတ္ျပတ္ေနေလၿပီ။ သုဘာသည္ ညစ္ေပစုတ္ျပတ္ေနသည့္ အေပၚ႐ံုကို ေျမေပၚမွာ ျဖန္႔ခင္းလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္အေပၚပိုင္း ၀တ္လစ္စလစ္ ျဖစ္သြားသည္ကို အေလးမမူဘဲ ၀တ္႐ံုစုတ္ အခင္းေပၚမွာ ထိုင္လိုက္၏။ လယ္ထြန္မဂၤလာ ပြဲသဘင္သို႔ သြားေေနသည့္ သာကီ၀င္ မင္းသား အစဥ္အတန္းႀကီးကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရင္း သုဘာ တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ေနေလ၏။

“ဒီအုပ္စုထဲက လူငယ္ေတြကို ငါ မသိပါလား။ သူတို႔ရဲ့ ခမည္းေတာ္ေတြကိုေတာ့ ငါ ေကာင္းေကာင္း သိတာေပါ့။ ေအာ္ . . . သူတို႔ ဆံပင္ေတြ ျဖဴေနပါေပါ့လား။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ သူတို႔ဆံပင္ေတြ နက္ေမွာင္ေနတာပဲ။ သူတို႔ ငါ့ဆီ လာခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါ့ကို သူတို႔ ၾကည့္ပံုဟာ ခု ၾကည့္ပံုနဲ႔ တစ္ျခားစီပဲ။ အို . . . သေကၠာဒန ရယ္ . . .။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ့ ျပည့္တန္ဆာမ ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေမာင္းမ လုပ္လွည့္ပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာကို မွတ္မိပါေသးရဲ့လား။ လာအိပ္ၾကတဲ့ အေခ်ာဆံုး အလွဆံုး လိစၧ၀ီမင္းသားေတြေရာ တစ္ျခားသာကီ၀င္ မင္းသားေတြပါ ဒီလိုမ်ိဳး ကမ္းလွမ္းၾကတယ္ဆိုတာ ေျပာျပေတာ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ခဲ့တာ ရွက္ေသြးျဖန္းခဲ့တာ မွတ္မိပါေသးရဲ့လား။ အို . . . သေကၠာဒန . . .။ ခ်စ္ရသူႀကီး ေရ . . .။ ခုေတာ့ လိစၧ၀ီေတြလည္း လာမအိပ္ၾကေတာ့ဘူးေလ . . .။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေမာင္းမအျဖစ္ ေရြးေကာက္လွည့္ပါေတာ့ . . .။”

သုဘာသည္ အသံကုန္ ဟားတိုက္ရယ္ေမာရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ ၾကည့္လိုက္သည္။ လမ္းေပၚ၌ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိေပ။ သူ႔ရယ္သံကို မည္သူမွ် မၾကားႏိုင္ဟု နားလည္လုိက္ေသာ သုဘာသည္ ပါးစပ္ပိတ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ႏွင့္ မ်က္လႊာခ် ေနေလ၏။

ထိုစဥ္ အဆိပ္ျပင္းသည့္ ပုရြက္ဆိတ္ အနက္ႀကီးမ်ား အတန္းလိုက္ သူ႔ေရွ႕မွာ ျဖတ္သြားေနသည္ကို သုဘာ ေတြ႔လိုက္ရ၏။ သုဘာသည္ ပုရြက္ဆိတ္ အနက္ႀကီးမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ေနရင္း ႐ုတ္တရက္ အၾကံတစ္ခု ရလိုက္သည္။ ပုရြက္ဆိတ္ အနက္ႀကီး တစ္ေကာင္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ဖမ္းယူလိုက္၏။ မ်က္လံုးအစံုကို ေမွးမွိတ္ထားရင္း ပုရြက္ဆိတ္ကို သူ႔ရင္သားေပၚ တင္လိုက္သည္။ ပုရြက္ဆိတ္ ဒဏ္ရာရသြားေအာင္ ခပ္ဆတ္ဆတ္လည္း ဖိေခ်လိုက္ေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္ေန၏။

“ကိုက္စမ္း။ အဆိပ္ျပင္းတဲ့ ေကာင္။ ကိုက္ပါ။ ကိုက္စမ္းပါ။ မင္း ငါ့ကိုကိုက္ေတာ့ ဗိမၺိသာရကို သတိရလိုက္တာ . . . ။ ငါ အပ်ိဳရည္ ပ်က္ခဲ့တာ အဲဒီညေပါ့။”

သုဘာသည္ မ်က္လံုးမ်ား မွိတ္ထားဆဲ ျဖစ္သည္။ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ရင္ဘတ္ေပၚ တင္ထား၏။ ႐ုတ္တရက္ပင္ ပုရြက္ဆိတ္ကို ရင္သားေပၚမွာ ေခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေျမမွာခင္းထားေသာ အေပၚ႐ံုကို ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး လမ္းေပၚ တက္ေျပးေလ၏။ သူမဆီသို႔ ျမင္းစီးလ်က္ လာေနေသာ လုလင္ပ်ိဳ တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္သည္။ သုဘာသည္ အေၾကာက္အလန္႔ ကင္းမဲ့စြာ ျမင္းေရွ႕မွာ ခုန္၀င္လိုက္၏။ ဇက္ႀကိဳးကို ဖမ္းဆြဲလိုက္ၿပီး ျမင္းကို ရပ္တန္႔ေစ၏။

ျမင္းစီးလုလင္ပ်ိဳကား လယ္ထြန္မဂၤလာ ပြဲသဘင္သို႔ သြားေရာက္ရန္ ေနာက္က်ေနသည့္ သိဒၶတၳမင္းသား ျဖစ္ေပသည္။ မင္းသားသည္ စိတ္ေရာဂါသည္ အမ်ိဳးသမီး သုဘာ၏ အျပဳအမူကို အျပစ္ဟု မမွတ္ယူေပ။ သုဘာသည္ လမ္းကို ပိတ္ရပ္လ်က္ မင္းသားကို အခ်ိန္အတန္ငယ္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အ႐ူးမတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဟု အတိအက် သိလိုက္ရေသာအခါ မင္းသားသည္ သုဘာ ျပဳလိုရာ ျပဳခြင့္ ေပးထားလိုက္၏။ သုဘာသည္ ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို လႊတ္လိုက္ၿပီး ေျခနင္းကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပန္သည္။ အသက္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ ႐ွဴသြင္းလိုက္ၿပီးေနာက္ မင္းသားကို ေျပာ၏။

“မင္းလို မင္းသားေလးေတြ ဆယ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မင္းသမီးေလးေတြ ေလးေယာက္ကို ငါ့အိမ္ကေန စြန္႔ပစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ အားလံုး မဟာဆီ မဟာေသြးေတြခ်ည္းပဲ။ အေစခံမက ငါ့ ကေလးေတြကို အ၀တ္နဲ႔ ထုတ္ပတ္ၿပီး စြန္႔ပစ္လိုက္တာ။ အေစခံမ ကေလးေတြကုိ စြန္႔ပစ္ရာက ျပန္လာေတာ့လည္း မင္းသားငယ္ မင္းသမီးငယ္ေလးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္လိုက္သလဲဆိုတာ တစ္ခါမွ ငါ ေမးမၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ငါ့မွာ ေမးခြင့္လည္း မရွိခဲ့ဘူး။ ငါ့၀မ္းနဲ႔လြယ္ေမြးခဲ့ရတဲ့ ကေလးေတြကို အဲဒီ ဘီလူးမ လည္မ်ိဳညႇစ္သတ္လိုက္ၿပီး သုႆာန္တစျပင္မွာ စြန္႔ပစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ငါ သိတယ္။ အို . . . နတ္ေဒ၀တာတို႔။ ႀကီးေလးလိုက္တဲ့ ျပစ္မႈႀကီးပါလား။ ဒါေပမယ့္ မင္းသားရယ္ . . . ငါ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မင္းဟာ ဟို အေစခံမ အ၀တ္နဲ႔ထုတ္ၿပီး စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မင္းဟာ အဲဒီ သဘက္မရဲ့ လက္ကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး ခုလို လူလားေျမာက္လာတာ ေနမွာေပါ့။ သား . . .။ သားရယ္ . . .။ . . . ငါေလ မင့္အေမပါ။ မင့္အေဖကေတာ့ . . . သုေဒၶါဒနေပါ့။ ကပိလ၀တ္က သာကီ၀င္ေတြ အားလံုးရဲ့ မ်က္ႏွာေပါက္ကို ငါ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားရယ္ . . . သူတို႔က ငါ့ကို မသိၾကဘူး။ နီတာရဲေလး မင့္ကို ဟုိ အယုတ္တမာမ အ၀တ္နဲ႔ ထုတ္ပတ္ေနတုန္းက မင္း နာလြန္းလို႔ ငိုလိုက္တာ။ မင့္မ်က္ႏွာကိုနမ္းရင္း အေမ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ သားရယ္ . . .လို႔ ငါေျပာခဲ့ေသးတယ္။ ဒါထက္ပိုၿပီး ဘာမ်ား ငါ တတ္ႏိုင္မွာလဲ။ မင့္ကို ငါ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ေမြးျမဴမယ္ဆိုရင္ ဟိုေကာင္မက ငါ့ကို ၿငိဳးမွတ္ထားၿပီး ငါရထားတဲ့ ကပိလ၀တ္ရဲ့ ျပည့္တန္ဆာ အႀကီးအမွဴးရာထူးကေန ျဖဳတ္ခ်မွာေပါ့။ ငါ့ေသြးသားကေန ေပါက္ဖြားခဲ့တဲ့ ငါ့သား။ ငါ့ေသြးသားနဲ႔ ႀကီးထြားလားခဲ့တဲ့ ငါ့သား။ အေမ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ သားရယ္ . . .။ အေမ . . .လို႔ တစ္ခြန္းေလာက္ ေခၚလိုက္ရင္ အေမ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေသႏိုင္ပါၿပီကြယ္ . . .။”

သုဘာသည္ စိတ္ထိခိုက္လြန္း၍ မ်က္ရည္မ်ား က်လားၿပီး ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ေအာ္ငိုေလ၏။

မင္းသားလည္း ထိထိရွရွ ခံစားလိုက္ရ၏။ မင္းသားသည္ ျမင္းေပၚမွ ဆင္းလိုက္ၿပီး အဖြားအို၏ ဦးေခါင္းကို ကိုင္လ်က္ စကားဆို၏။

“ဟုတ္ပါတယ္ အေမ. . .။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘုရင္သုေဒၶါဒနရဲ့ သား အစစ္ပါ။”

မင္းသား၏ စကားကို ၾကားလိုက္ရသည္ႏွင့္ ဒုကၡသည္ အဖြားအိုသည္ မိခင္ေမတၱာျဖင့္ အ႐ူးအမူး ျဖစ္သြား၏။ မင္းသား၏ မ်က္ႏွာ ရင္ဘတ္ႏွင့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ကိုင္တြယ္ စမ္းသပ္ေနေလသည္။ အဖြားအိုသည္ ဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တုန္တုန္ရီရီ ျဖစ္ေန၏။ ပါးလ်ေသာ ႏွတ္ခမ္းအစံုသည္ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေန၏။

“အေမ . . .။ အေမ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမ်ား လုပ္ေပးႏိုင္ပါသလဲ။”ဟု သိဒၶတၳမင္းသားက ေမး၏။

“သား . . .။ အေမ့သားရယ္ . . .။ အေမ ဆာတယ္။ ဒဂၤါးျပား ေတာင္းေနတာ။ အေမ့ကို ဒဂၤါး ေပးပါ သားရယ္ . . .။”

သုဘာသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရႊဒဂၤါးႏွစ္ျပား ရလုိက္၏။ ေရႊဒဂၤါးမ်ားကို လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ကာ ရင္မွာ ဖိထားလ်က္ မင္းသား၏ မ်က္ႏွာကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရင္း ေနာက္သို႔ အနည္းငယ္ ဆုတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ကိုလွည့္၍ ထြက္ေျပးသြားေလ၏။ ေျပးေနရင္း ပင္ပန္းလာသည္ႏွင့္ ေျမေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ထားလ်က္ ငိုေလ၏။

သုဘာသည္ အလြန္အမင္း စိတ္ထိခိုက္ေန၍ ေနရာမွ မလႈပ္ေရြ႕ႏိုင္ေတာ့ေပ။ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဒုကၡသည္ အမ်ိဳးသမီးကို ေငးစိုက္ ၾကည့္ေနေလ၏။

သုဘာသည္ ဒဂၤါးျပားမ်ားကို ေပြ႔ပိုက္လ်က္ ငိုေႂကြးေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းေထာင္လိုက္သည္။ အေရာင္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနသည့္ ဒဂၤါးႏွစ္ျပားကို အာသာငမ္းငမ္း ေငးစိုက္ ၾကည့္ေန၏။ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ မူလေနရာမွာပင္ မလႈပ္မယွက္ ရွိေနေသးသည္။ မင္းသားသည္ သူမကို စိတ္၀င္တစား ေငးၾကည့္ေနမွန္း သိလိုက္ေသာ သုဘာသည္ မင္းသားရွိရာသို႔ ေျပးသြားျပန္ေလ၏။

“သား . . .။ ဒီ ဒဂၤါးေတြ ျပန္ယူပါ။ ဗိုက္ျပည့္မယ့္ စားစရာကို အေမ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခ်ံဳးခ်ံဳးက်ေနတဲ့ အေမ့စိတ္၊ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနတဲ့ အေမ့စိတ္ကို ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္မယ့္ အရာကိုပဲ လိုခ်င္ပါတယ္။ ယူပါ။ ဒီ ဒဂၤါးေတြကို ယူပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ စိတ္၀ိညာဥ္ ျပန္လည္ရရွိေအာင္ ဘယ္အရာက ကူညီေဖးမ ေပးႏိုင္မယ္ဆိုတာ အေမ့ကို ေျပာစမ္းပါ။”

အစြန္႔ပယ္ခံ အမ်ိဳးသမီးကို သိဒၶတၳမင္းသားက အေရးတယူ ဆက္ဆံေန၏။ မင္းသားသည္ အမ်ိဳးသမီး၏ စိတ္မခ်မ္းေျမ့မႈကို နားလည္ႏိုင္၏။ ေသာကအေငြ႔ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ မင္းသားလည္း မရႊင္မပ် ျဖစ္ေနေလသည္။

“အေမ . . .။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေမ့လို ခိုးကိုးရာမဲ့သူေတြကို ကူကယ္ႏိုင္မယ့္ တရားေဒသနာကို ႀကိဳးစားရွာေဖြေနတာပါ။ အခု ရွင္သန္ေနၾကသူေတြ အသေခ်ၤ အနႏၲနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကမယ့္သူေတြ အသေခ်ၤ အနႏၲကို ကူကယ္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းကို မရရေအာင္ ရွာေဖြပါ့မယ္။ အတားအဆီး အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကမ္းတမ္းၾကမ္းတမ္း ရေအာင္ ရွာေဖြမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပးခဲ့တဲ့ ဒဂၤါးေတြကို ျပန္မလိုခ်င္ပါဘူး အေမ . . .။ ယူလိုက္ပါ။ အေမ အဆာေျပေအာင္ လုပ္လိုက္ပါ . . .။”

“သာဓု . . . သာဓု . . . သာဓုပါ သားရယ္ . . .။ အေမ မေသခင္ ကယ္တင္ပါကြယ္။ ပူေဆြးေသာကက အေမ့ကို တေျမ့ေျမ့ ကၽြမ္းေလာင္ေနပါၿပီ”ဟု သုဘာက သိဒၶတၱမင္းသားကို ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေနေလ၏။

သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဒုကၡသည္ အမ်ိဳးသမီး သုဘာ၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ၾကည့္လိုက္သည္။ သုဘာသည္ ဒဂၤါးေစ့မ်ားကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထား၏။ မိခင္စိတ္ အျပည့္ျဖင့္ မင္းသားကို ၾကည့္ေန၏။ မင္းသားသည္ အၾကည့္လႊဲလုိက္ၿပီး ျမင္းေပၚသို႔ ခုန္တက္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္ ေမာင္းႏွင္ထြက္ခြာ သြား၏။ လယ္ထြန္မဂၤလာ ပြဲသဘင္ကား ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ ရွိေနေလာက္ေပၿပီ။

(ဆက္ရန္ . . . . .)

Read more...

အသုဘ(၁၀)ပါးႏွင့္ သမထကမၼ႒ာန္း ( ၄၀ )

ကသိုဏ္းတစ္ဆယ္၊ အသု ဆယ္ႏွင့္၊

တစ္ဆယ္ ႏုႆတိ၊ ေလးရွိ ပမညာ၊ ဧ သညာတည့္၊

တစ္ျဖာ ဓာတု၊ ေလးခု အရူ၊ ေပါင္းရုံးယူ၊

ေရမူ ကမၼ႒ာန္းေလးဆယ္တည္း ။

ကသုိဏ္း ၁၀ ပါး

အသုဘ ၁၀ ပါး

အႏုႆတိ ၁၀ ပါး

အပၸမညာ ၄ ပါး

အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ ၁ ပါး

စတုဓာတု ၀၀တၳာန္ ၁ ပါး

အာရုပၸ ကမၼ႒ာန္း ၄ ပါး အားျဖင့္ ေပါင္း သမထကမၼ႒ာန္း ေလးဆယ္ ျဖစ္၏။


ကသိုဏ္း ( ၁၀ ) ပါး

ဤေနရာ၌ ကသုိဏ္းဆိုသည္မွာ အလုံးစုံကို ျခဳံမိေအာင္ ရႈရေသာ ကသိုဏ္း၀န္း ကမၼ႒ာန္းအာရုံ ဟု ဆိုလို သည္။

၁။ ပထ၀ီကသိုဏ္း ေျမကသုိဏ္း

၂။ အာေပါကသိုဏ္း ေရကသိုဏ္း

၃။ ေတေဇာကသိုဏ္း မီးကသိုဏ္း

၄။ ၀ါေယာကသိုဏ္း ေလကသိုဏ္း

၅။ နီလကသိုဏ္း အညိဳေရာင္ကသိုဏ္း

၆။ ပီတကသိုဏ္း အ၀ါေရာင္ကသိုဏ္း

၇။ ေလာဟိတကသိုဏ္း အနီေရာင္ကသိုဏ္း

၈။ ၾသဒါတကသိုဏ္း အျဖဴေရာင္ကသိုဏ္း

၉။ အာေလာကကသိုဏ္း အလင္းေရာင္ကသိုဏ္း

၁၀။ အာကာသကသိုဏ္း အာကာသဟင္းလင္းျပင္ကသိုဏ္း အားျဖင့္ ဆယ္မ်ိဳးရွိေလသည္။


အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ( ၁၀ )ပါး

အသုဘ ဆုိသည္မွာ " မတင့္မတယ္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္ " ဟု ဆုိလို၏။

၁။ ဥဒၶဳမာတက အသုဘ = ေသၿပီး ၂ရက္ ၃ ရက္ၾကာသျဖင့္ ဖူးဖူးေရာင္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသ ေကာင္၊

၂။ ၀ိနီလက အသုဘ = အျဖဴေရာင္ အနီေရာင္ေရာလ်က္ ညိဳမဲေဟာင္ပုပ္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသ ေကာင္၊

၃။ ၀ိပုဗၺက အသုဘ = ေပါက္ၿပဲ ကြဲအက္ေန၍ ျပည္ပုပ္တို႔ ယိုထြက္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္၊

၄။ ၀ိစၦိဒၵက အသုဘ = ခႏၶာကုိယ္ နွစ္ပိုင္း ျပတ္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္၊

၅။ ၀ိကၡာယိတက အသုဘ = ေခြး က်ီး လင္းတ တို႔ ထုိးဆြ ကိုက္ဆြဲေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္၊

၆။ ၀ိကၡိတၱက အသုဘ = ေျခ လက္၊ ေခါင္း ခႏၶာကိုယ္ ဖရုိဖရဲ ျပန္႔က်ဲ ေဟာင္ပုတ္ေနေသာ လူေသေကာင္၊

၇။ ဟတ ၀ိကၡိတၱက အသုဘ = ဓားျဖင့္ မႊန္းထားသျဖင့္ ေျခ လက္ ေခါင္း ကိုယ္ ဖရုိဖရဲျပန္႔က်ဲ ေဟာင္ပုပ္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္၊

၈။ ေလာဟိတက အသုဘ = ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔အျပား ထုိထိုအရပ္မွ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီ ယိုစီးေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ လူေသေကာင္၊

၉။ ပုဠ၀က အသုဘ = ပိုးေလာက္ တဖြားဖြား သြားလာ ၀င္ထြက္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ေသာ လူေသေကာင္၊

၁၀ ။အ႒ိက အသုဘ = တစ္ေခ်ာင္းစီကြဲထြက္ တြဲစပ္ရန္ ခက္ခဲေသာ ပုပ္ညွီန႔ံထြက္ေနေသာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ အရုိးေကာင္၊ အားျဖင့္ ဆယ္မ်ိဳး အျပားရွိေလ၏။


အႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း ( ၁၀ ) ပါး

အႏုႆတိ ဆုိသည္မွာ " အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ ေအာင့္ေမ့ျခင္း " ကုိ ဆိုလိုေပသည္။

၁။ ဗုဒၶါႏုႆတိ = ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ရုပ္သ႑ာန္ ပုံေတာ္ကို အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၂။ ဓမၼာႏုႆတိ = တရားေတာ္တုိ႔၏ ဂုဏ္ေတာ္တို႔ကို အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၃။ သံဃာ ႏုႆတိ = သံဃာေတာ္တုိ႔၏ ဂုဏ္ေတာ္တို႔ကို အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၄။ သီလာႏုႆတိ = မိမိ ေစာင့္ထိန္းထားေသာ သီလတို႔ကို အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၅။ စာဂါ ႏုႆတိ = မိမိ ျပဳခဲ့ဖူးေသာ ဒါနကုသိုလ္တို႔ကုိ အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၆။ ေဒ၀တာ ႏုႆတိ = နတ္ ျဗဟၼာတုိ႔ ကဲ့သို႔ပင္ မိမိမွာလဲ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ေရာက္ေၾကာင္း ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ မ်ားစြာ ရွိေပ၏ ဟု အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၇။ ဥပသမာ ႏုႆတိ = နိဗၺာန္၏ ေအးၿငိမ္းေသာ သေဘာကို အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၈။ မရဏာ ႏုႆတိ = ေသျခင္းသေဘာကို သတိ သံေ၀ဂဥာဏ္ အဆင့္သို႔ ရသည့္တိုင္ေအာင္ အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ေမ့ျခင္း၊

၉။ ကာယဂတာသတိ = ဆံပင္ ေမြးညွင္း စေသာ ၃၂ ေကာ႒ာသ အစု ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတို႔ကို ဇီ၀ အတၱ သတၱ၀ါ မဟုတ္ၾက၊ ပထ၀ီစေသာ ဓာတ္သေဘာမွ်သာ ဟု အာရုံျပဳကာ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္ေအာင့္ ေမ့ျခင္း၊

၁၀။ အာနာပါနႆတိ = ထြက္ေလ ၀င္ေလကို သတိကပ္ကာ ရႈမွတ္ေနျခင္း။

အပၸမညာ ကမၼ႒ာန္း ( ၄ ) ပါး

အပၸမညာ အဓိပၸါယ္

အပၸမညာ ဆုိသည္မွာ " အတိုင္းအရွည္ မရွိေသာ သတၱ၀ါ ပညတ္ကို အာရုံျပဳေနေသာ တရား " ဟု ဆိုလိုေပသည္။

ျဗဟၼ၀ိဟာရတရား ဆုိသည္မွာ ေမတၱာ ကရုဏာ မုဒိတာ ဥေပကၡာ တို႔ျဖင့္ ေနျခင္းသည္ ျဗဟၼာတို႔ေနျခင္းႏွင့္ တူေသာေၾကာင့္ အထက္ပါ အပၸမညာ ေလးပါးကိုပင္ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရား ေလးပါး ဟုလည္း ေခၚတြင္သည္။

ျဗဟၼစိုရ္ တရား ဟူသည္မွာ ေမတၱာစေသာ ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါးကုိ ပြားမ်ားေနလ်င္ စိတ္ဓာတ္မ်ား စိုေျပ လန္းဆန္းကာ အေအးဓာတ္ျဖင့္ ၿငိမ္းေအးေနေသာေၾကာင့္ ျဗဟၼစိုရ္တရား ဟု ေခၚတြင္သည္။

၁။ ေမတၱာ = သတၱ၀ါတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို လိုလားေသာစိတ္၊ သတၱ၀ါတို႔ကို ခ်မ္းသာေစလိုေသာ စိတ္၊ တြယ္တာျခင္းကင္းကာ ခ်စ္ခင္တတ္ေသာ စိတ္ကို ေမတၱာ ဟု ေခၚ၏။

၂။ ကရုဏာ = ကိုယ္စိတ္ဆင္းရဲကာ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ ဒုကၡိတ သတၱ၀ါမွန္သမွ်ကို အာရုံျပဳ၍ သနား ၾကင္နာေသာ အဂတိမလုိက္တတ္ေသာ စိတ္ကို ကရုဏာ ဟု ေခၚ၏။

၃။ မုဒိတာ = သူတပါးတုိ႔ ခ်မ္းသာႀကီးပြား ေကာင္းစားေနသည္ကို အာရုံျပဳမိသျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္ေသာသေဘာ ကို မုဒိတာ ဟု ေခၚတြင္၏။

၄။ ဒုကၡိတကို ျမင္၍လည္း သနားၾကင္နာစိတ္ မျဖစ္ေပၚ၊ သုခိတသတၱ၀ါကို ျမင္၍လည္း မုဒိတာ မျဖစ္ပဲ သတၱ၀ါတုိင္း မိမိတုိ႔ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကံတရားမ်ားအတိုင္းသာ ျဖစ္ၾကရတာ ခ်ည္းပဲ ဟု လ်စ္လ်ဴရႈသည့္ အလယ္အလတ္ စိတ္သေဘာကို ဥေပကၡာ ဟု ေခၚအပ္၏။

အာရုပၸ ကမၼ႒ာန္း ( ၄ )ပါး

၁။ အာကာသာနဥၥာယတနစ်ာန္ = အဆုံးအပိုင္းျခား မရွိေသာ ေကာင္းကင္ပညတ္ကို အာရုံျပဳ၍ ျဖစ္ ေသာစ်ာန္။

၂။ ၀ိညာနဥၥာယတနစ်ာန္ = ပထမ အရူပစ်ာန္စိတ္၏ အဆုံးအပိုင္းျခား မရွိျခင္းကို အာရုံျပဳ၍ျဖစ္ေသာစ်ာန္။

၃။ အာကိဥၥညာ ယတနစ်ာန္ = ပထမအရူပစ်ာန္စိတ္၏ မရွိျခင္း ( နတၳိေဘာပညတ္ ) ကို အာရုံျပဳ၍ျဖစ္ေသာ စ်ာန္။

၄။ ေန၀သညာ နာသညာယတနစ်ာန္ = သညာ၌ အျပစ္ျမင္၍ တတိယအရူပစ်ာန္၏ ၿငိမ္သက္ျခင္းသေဘာ ကို ရႈဆင္ျခင္လ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေသာစ်ာန္။

စတုဓာတု ၀၀တၳာန္ ကမၼ႒ာန္း ( ၁ )ပါး

ပထ၀ီ အာေပါ ေတေဇာ ၀ါေယာ ဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးတုိ႔၏ သေဘာကို ပိုင္းျခားထင္ထင္သိျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားေသာ ကမၼ႒ာန္းကို စတုဓာတု ၀၀တၳာနကမၼ႒ာန္း ( ဓာတ္ကမၼ႒ာန္း ) ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။

ပထ၀ီဓာတ္ ၏သေဘာသည္ ခက္မာျခင္း၊ ၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ နဳညံ့ျခင္းသေဘာ ရွိ၏။

အာေပါဓာတ္ ၏သေဘာသည္ ယိုစီးျခင္း၊ ဖြဲ႕စီးျခင္း၊ သိပ္သည္းျခင္း၊ ပူးတြဲျခင္း၊ လုံးခဲျခင္း သေဘာတရားမ်ား ရွိ၏။

ေတေဇာဓာတ္ ၏သေဘာသည္ ပူျခင္း၊ ေႏြးျခင္း ေအးျခင္းသေဘာတရားမ်ား ရွိ၏။

၀ါေယာဓာတ္ ၏သေဘာသည္ ေထာက္ ၊ ကန္ ၊ ေတာင့္ ၊ တင္း ၊ လႈပ္ရွားျခင္း၊ ေရြ႕လ်ားျခင္း သေဘာတရားမ်ားရွိ၏။

အာဟာေရ ပဋိကူလ သညာ ကမၼ႒ာန္း( ၁ )ပါး

စားမ်ိဳအပ္ေသာ အစာ အာဟာရတုိ႔၌ စက္ဆုပ္ဖြယ္ အမွတ္သညာျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ပြားမ်ားေသာ ကမၼ႒ာန္း ကို အာဟာေရ ပဋိကူလသညာကမၼ႒ာန္း ဟု ေခၚတြင္၏။

ဤကမၼ႒ာန္းကို အားထုတ္ေလ့ရွိေသာ ေယာဂီသည္ စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္ ခဲဖြယ္ လ်က္ဖြယ္ ဟူေသာ ကဗဠီကာရာဟာရ ဟုဆုိအပ္ေသာ အစားအေသာက္ မွန္သမွ်ကို ဆင္ျခင္ပုံ ( ၁၀ ) မ်ိဳးျဖင့္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ဟု ထင္ျမင္လာေအာင္ ႏွလုံးသြင္းရ၏။ ယင္းဆယ္ပါးတို႔မွာ --

၁။ သြားျခင္းအားျဖင့္ အစားအေသာက္တုိ႔ကို ဆင္ျခင္ျခင္း၊

၂။ ရွာမွီးျခင္းအားျဖင့္

၃။ သုံးေဆာင္ေသာအားျဖင့္

၄။ သည္းေျခ စေသာ တည္ရာ အားျဖင့္

၅။ စု၍တည္ရာ အစာသစ္အိမ္အားျဖင့္

၆။ မေၾက မက်က္ေသးေသာ အားျဖင့္

၇။ ေၾကက်က္ၿပီးေသာ အားျဖင့္

၈။ ၿပီးစီးေသာ အက်ိဳးအားျဖင့္

၉။ ယိုထြက္ျခင္းအားျဖင့္

၁၀။ ေပက်ံျခင္းအားျဖင့္ ဆင္ျခင္ နွလုံးသြင္းရ၏။

ဤဆယ္မ်ိဳးေသာ ဆင္ျခင္ပုံမ်ားကို ၀ိသုဒၶိမဂ္ အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ အခန္း၌၄င္း၊ ပထမ မဟာ၀ိသုဒၶါရုံ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ပရမတၳသရူပ ေဘဒနီက်မ္း ( ဒု၊ ၃၇၂ - ၆ ) ၌၄င္း အက်ယ္ ေလ့လာနိင္ပါေသးသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ၀ိပႆနာသို႔ မေရာက္ခင္ သမထကမၼ႒ာန္းေပါင္း ( ၄၀ ) အေရအတြက္ ရွိေလ၏။ ကမၼ႒ာန္းေလးဆယ္ ရႈမွတ္ပြားမ်ားပုံႏွင္႔ ၀ိပႆနာတက္ပုံမ်ားကို ဥာဏ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ကိုယ္က်င့္သတိပ႒ာန္ ေခါင္းစဥ္ ေဆာင္းပါးျဖင့္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါအုံးမည္။

ေမတၱာျဖင့္ --

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ M.A ( ပန္းကမၻာ )

Read more...

ဧပရယ္ေႏြႏွင့္ ေသျခင္းတရား


မႀကဳံစဖူး ဒီႏွစ္ေႏြရာသီမွာေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတို႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူး (Holy day) ကို ဆုံေတြ႔ခြင့္ ႀကဳံေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူးမွာေတာ့ ေဆးေရာင္စုံမ်ားနဲ႔ ႀကိဳဆုိၾကဟန္တူပါသည္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သူတို႔ရိုးရာ ေဆးေရာင္စုံမ်ားျဖင့္ ပတ္ျဖန္းကာ ေပ်ာ္ပြဲဆင္ေနၾကသည္။ အမိျမန္မာတို႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူးသည္လည္း မၾကာေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ သက္၀င္လာေတာ့မည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အြန္လိုင္းမွ ပိေတာက္ပန္းေလး တို႔သည္ လည္း ျမန္မာတို႔ႏွစ္ကူးကို ေဖာ္က်ဴးခြင့္ေတြနဲ႔အတူ လူးလြင့္လို႔ေနၾကဆဲ။

ျမန္မာပီပီ ပန္းေတာက္ပန္းျမင္လွ်င္ေတာ့ တူးပို႔ ~ ~ ~တူးပို႔ ~~~~ ကိုေဇာ္၀မ္းလဲ တြဲလ်က္သား ပါေနေတာ့သည္။ ပန္းေတာက္ပန္းေလးေတြ အခ်ိန္တန္ ပြင့္ၾကသည္။ တူးပို႔ သီခ်င္းသံ အခ်ိန္မွန္ဖြင့္ၾကသည္။ မရိုးေသာ ရနံ႔ႏွင့္ ေမ့မရႏိုင္တဲ့ သံစဥ္ေတြပါ။ မရိုးေသာရနံ႔ ေမ့မရတဲ့ တူးပို႔ သံစဥ္ေတြ မေျပာင္းလဲ ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ တူးပို႔ပိုင္ရွင္သည္ကား လူ႔ေလာကတြင္ မရွိေတာ့။

ပိေတာက္ရနံ႔တို႔ တူးပို႔ ~~ တူးပို႔~~ သံစဥ္ေတြကေတာ့ စီးၿမဲစီးေနခဲ့ေပမယ့္လို႔ မိမိတို႔ခံစားႏိုင္သည့္ ဤခႏၶာကိုယ္သည္ကား မေျပာင္းလဲပဲ ေနမည္မဟုတ္ေပ။ လူသားတုိင္း အားလုံးအား တန္းတူရည္တူအခြင့္အေရးျဖင့္ ေနာက္ဆုံးပို႔ေပးသည့္ ေသျခင္းတရားကေတာ့ မျဖစ္မေန မိမိအနားသို႔ ျခင္းကပ္လာလိမ့္မည္သာ။ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ၊ ႀကီးသူငယ္သူမခြဲျခားပဲ လူသားတိုင္း တေျပးညီသက္ဆိုင္မႈေတြ ေပးထားလိုက္သည့္အရာသည္ကား ထုိေသျခင္း တရားပင္မဟုတ္ပါေလာ။

အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားက ေသျခင္းတရားကို သိသိသာသာစိတ္၀င္စားေနၾကၿပီး တခ်ိဳ႕က စိတ္၀င္ စားရေကာင္းမွန္းမသိနဲ႔ ေနေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကား စိတ္၀င္စားလို႔ ေနမွန္းမသိပဲ မိမိ၏ မသိစိတ္ကေတာ့ စိတ္၀င္ေနၾကသည္။ ေလာကရဲ႕ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆုံးအရာသည္လည္း ထိုေသျခင္း တရားပင္ျဖစ္သည္။

ႏွစ္ေဟာင္းကေန ႏွစ္သစ္ကို ကူးေျပာင္းခြင့္ရတာဟာ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ ငါမေသခဲ့လို႔ပဲလို႔ သတိရမိလုိက္ပါ။ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ မေသခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္သစ္မွာ ငါဟာ အခ်ိန္မေရြးေသႏိုင္တယ္ အသက္တစ္ႏွစ္လည္း ႀကီးလာၿပီ၊ ေသရဖို႔ေနစြဲေတြ ေလွ်ာ့ၾကလာၿပီ၊ ႏွစ္သစ္ရဲ႕ ရက္စြဲေန႔ တစ္ေန႔မွာ ငါဟာေသသြားႏုိင္ပါလားလို႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လို႔ ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးကာလ၊ ႏွစ္ေဟာင္းကိုစြန္႔ခြါၿပီး ႏွစ္သစ္သို႔ေျခမခ်ခင္ လမ္းစုံမွာ ေျခစုံရပ္လို႔ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ အပိုအလုပ္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သည္လား၊ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းခဲ့သလား ၊ အႏွစ္အလုပ္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္သုံးခဲ့သည္လား ဘ၀အတြက္ ပစၥဳပၸန္ တမလြန္ အတြက္ အရည္အေသြးမွီေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္လားဟု ဆင္ျခင္ၿပီး ေသျခင္းတရားကို ေအာင့္ေမ့ေနဖို႔လိုအပ္ပါသည္။

အခုလို နွစ္ေဟာင္းကုန္က်ဴး ႏွစ္သစ္သို႔ ကူးေတာ့မည္အခ်ိန္မွာ မိမိအတြက္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ကန္႔သက္ထားတဲ့ ေသျခင္းတရားကိုေတာ့ ေအာင့္ေမ့တတ္ပါမွ အဆင္ေျပေတာ့မည္။
အေသေမ့ရင္ ……..အေနေမ့တက္ပါသည္။
Show/Hide

Read more...

4.4.2011 အရုဏ္ဆြမ္းႏွင့္ ေန႕ဆြမ္း ေလာင္းလွဴျခင္း

သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၄ခုႏွစ္ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၂ ခုတန္ခူးလဆန္း(၁)ရက္ တနလၤာေန႕ ခရစ္ႏွစ္ ၄.၄.၂၀၁၁ တနလၤာေန႕

အရုဏ္ၾကက္သားၾကာဇံခ်က္ဆြမ္းအလွဴရွင္ ကိုေလး (စင္ကာပူ) အဖြားေဒၚစေကာင္းမႈ

ေန႕ဆြမ္းေလာင္းလွဴျခင္း
ဆြမ္း+ပဲ ကိုျဖိဳး၊ကိုထက္(ေရႊအိမ္ျဖဴတယ္လီဖုန္းေရာင္း၀ယ္ေရး) မႏၱေလးၿမိဳ႕
ဆီ ေဒၚခ်ိဳကုန္မ်ိးစံုေရာင္း၀ယ္ေရး (ေရႊဘုိၿမိဳ႕) မွျဖစ္ၾကပါသည္။
ငါးဟင္း
ဗူးသီး+အသားတု ဟင္း
ပါလေခ်ာင္ေၾကာ္
စသည့္ဟင္းလ်ာမ်ားကို
စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးဆြမ္းေလာင္းအသင္း ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ဘံုဆြမ္းအလွဴရွင္မ်ားအဖြဲ႕ မွျဖစ္ၾကပါသည္။

ကင္မရာအခက္အခဲေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုမ်ားအနည္းငယ္သာ ရိုက္ပုိ႕ေပးႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

5384874.jpg

5384844.jpg

5384846.jpg

5384845.jpg

5384847.jpg

5384848.jpg

5384849.jpg

5384850.jpg

5384873.jpg
5384851.jpg

5384854.jpg

5384852.jpg

5384853.jpg

Read more...

ပဲတင္သံ (၁)


"Ashinindaka သုိ႔ ေလွ်ာက္ထားလႊာ" ဆုိတဲ့ Researcher ဆုိသူေရးတဲ့စာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ဒီလုိ တုန္႔ျပန္ၾကပါတယ္။

Anonymous said...
တပည့္ေတာ္လည္း ဒီ post ေရးသားသူရဲ႕အာေဘာ္ကိုလက္ခံပါတယ္ဘုရား။

အျဖဴေရာင္ေမတၱာ said...
လူမႈေရးနဲ႔ ဘာသာေရးခြဲျခားျပသြားတဲ့ အျမင္ေလးေတာ့ သေဘာက်ပါ့ ဘုန္းဘုန္း။
ဒါေပမယ့္ ရွိခိုး မရွိခိုးဆိုတာမွာ အ၀တ္အစားေပၚလည္း ထည့္တြက္ရဦးမယ္..
သံဃာေတာ္ဆိုတာ သကၤန္း႐ံုထား၊ ဆံပယ္ထားတာကိုက ၾကည္ညိဳဖြယ္၊ ရွိခိုးထုိက္ဖြယ္ ျဖစ္ေနၿပီလို႔ မွတ္သားဖူးတယ္ဘုရား၊ အဲဒါ ဟုတ္တယ္မွတ္လား ဘုန္းဘုန္း။ :)

Mar said...
သို႔ေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို
ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ လူမႈေရးအရေလးစားလို႕မဟုတ္ပါဘူး။
ဘာသာေရးအရ ကိုယ္မက်င့္ၾကံႏိုင္တဲ့၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြ က်င့္ၾကံေနတဲ့၊
ကိေလသာတရားေတြ အထုိက္အေလ်ာက္ ကင္းစင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုျပီး ကိုးကြယ္တာပါ။

ဒါကေတာ႔
သံဃံသရဏံ ဂစၦာမိ ကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာမေပါက္ေသးတာဘဲၿဖစ္မယ္။
အရွင္ဘုရားတို႔က လူေတြကို သရဏဂုဏ္ သံုးပါးေလာက္ေတာ႔ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ေအာင္းဆံုးမေပးပါဦးဘုရား။

7pm said...
ဒီပိုစ့္ကိုအရမ္းသေဘာက်မိပာတယ္...

ဒဗၺ said...
Mar သုိ႔
သံဃံသရဏံ ဂစၦာမိဆုိတာ ေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ အနာဂါမ္ ရဟႏၱာ ဆုိတဲ့ အရိယာသံဃာေလးရပ္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဆုိလုိတာပါ။
ဒါကုိ နားလည္ဝန္ခံဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။

အရဟတၱဓဇျဖစ္တဲ့ သကၤန္းကုိ ရံုလႊမ္းျပီး ရဟန္းအက်င့္ျမတ္ကုိ ေလးေလးစားစား က်င့္ေနတဲ့ သံဃာေတြကုိ ပုထုဇဥ္သံဃာျဖစ္ေစ အရိယာသံဃာျဖစ္ေစ လူဒကာေတြက ရွိခုိးၾက၊ အရုိအေသျပဳၾကပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားကလဲ ေလးစားၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္ေအာင္၊ ဆြမ္းခံဘုဥ္းေပးထုိက္သူျဖစ္ေအာင္ က်င့္ၾကံေနထုိင္ရပါတယ္။ ဝိနည္းဆုိတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပညတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ခဲ့အတြက္ ဝိနည္းကုိ သေရာ္ေစာ္ကား ေျပာဆုိခ်င္ရင္ ျမတ္စြာဘုရားေကၽြးတဲ့ဆြမ္းကုိ ဆက္မဘုဥ္းဘဲ ေဒဝဒတ္လုိ သာသနာေတာ္ထဲကေန ထြက္သြားဖုိ႔သာ ရွိပါတယ္။

နဝကမၼ ကိစၥကေတာ့ ဒီေခတ္ကာလမွာ မသံုးမကုိင္ရင္ ဘယ္မွ သြားမရလာမရ.. ဖ်ားနာရင္ေတာင္ ေဆးကုမရ. သီတင္းသံုးရာ ေနရာမွာ ေလာကသဘာဝ ျပႆနာၾကီးငယ္ ၾကံဳရလုိ႔ ေျပာင္းရ ေရႊ႕ရမယ္ဆုိ္ရင္ေတာင္ ဘတ္စ္ကားခမွ မရွိရင္ ဘာမွ လုပ္မရ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဘတ္စ္ကားခ ေဆးဖုိးဝါးခ.. ဖတ္ရႈ က်က္မွတ္ရမည့္ စာအုပ္စာတမ္း စသည့္ လုိအပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ (ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ ေလးစားရုိက်ိဳးစြာ ပန္ၾကားအသနားေတာ္ျမတ္ခံျပီး) ကုိင္ေဆာင္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားေတြ ေလယာဥ္ေတြ ရထားေတြ မေပၚခင္ကေတာ့ သံဃာဆုိ ေလွသမားကလဲ အခမဲ့ပုိ႔ေပး၊ သမားေတာ္ကလဲ အခမဲ့ကုေပးဆုိေတာ့ နဝကမၼ မကုိင္လုိ႔ ရပါတယ္။ ဒီေခတ္လဲ မကုိင္ဘဲ ေတာင့္ခံေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ရွိပါေသးတယ္။ (ထုိအရွင္ျမတ္တုိ႔ကို ေလးစားရုိေသစြာ ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္ဘုရား။)

ဒါေပမယ့္ ဒီလုိ ေတာင့္ခံေနတဲ့ အရွင္ျမတ္မ်ားကလဲ မကုိင္ႏုိင္တဲ့ သံဃာမ်ားကုိ အျပစ္မတင္ၾကပါဘူး။ ရုိးသားစြာ ဓုတင္ေဆာင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဓုတင္မေဆာင္ႏုိင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ မကဲ့ရဲ႕သည့္ႏွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီးမွာ ဝိနည္းငယ္ေတြကုိ ႏႈတ္ႏုိင္ ဖ်က္ႏုိင္ေၾကာင္း ေနာင္အနာဂတ္ကုိ ေမွ်ာ္ျမင္ျပီး မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ေပမယ့္ ဝိနည္းဧတဒဂ္ အရွင္ဥပါလိ၊ ဓုတင္ဧတဒဂ္ အရွင္မဟာကႆပ၊ ဗဟုသုတ လံု႔လ ဥာဏ္ အလုပ္အေကၽြး စတဲ့ ဧတဒဂ္ ငါးခုသခင္ အရွင္အာနႏၵာတုိ႔က လႊတ္ေပးလုိက္ရင္ ဘုရားရွင့္အာဏာကုိ ရဟန္းဆုိးတုိ႔ မရုိမေသျပဳမွာစိုးလုိ႔၊ ဒီလုိရဟန္းမ်ိဳးေတြက ဝိနည္းကုိ သူ႔ထက္ငါ ျပင္ရင္ဖ်က္ရင္ ၾကာရင္ ဝိနည္းဆုိလုိ႔ ဘာတစ္ခုမွ မက်န္ေတာ့မွာစုိးလုိ႔ မျပင္မဖ်က္ မူလအတုိင္းထားဖုိ႔ သေဘာတူညီ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ''ငါတုိ႔ကုိ ဝိနည္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ရဟန္းၾကီးေဂါတမ မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါတုိ႔ ေနခ်င္သလုိ ေနလုိ႔ရျပီ'' ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ ေလာကသနင္း ပရိနိဗၺာန္ စံျပီးျပီးခ်င္း ထြက္လာလုိ႔ အေလာင္းေတာ္ကုိ သျဂိၤဳဟ္ျပီးတာနဲ႔ သံဃာယနာ အျမန္ဆံုး တင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဝိနည္းကုိ မျပင္မဖ်က္ မူလအတုိင္းထားဖုိ႔ဆုိတာ ဒီလုိေၾကြးေၾကာ္သူေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ေၾကာင့္ ဆုိရပါမယ္။

ဒဗၺ said...
Recharcher ရဲ႕ အျမင္ေတြကုိ သာဓုေခၚဆိုသြားပါတယ္။ မွ်တတဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ေတြပါပဲ။
တစ္ခုေလးေတာ့ ေရႊဖလားမွာ ေဒါင့္စြန္းပဲ့ေနသလုိ ျမင္လုိက္ရလုိ႔ တရားေတာ္ျမတ္ကုိ ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ ေျဖရွင္းလုိပါတယ္။ ဒုကၡသစၥာ ဆုိတာဟာ အဆုိးျမင္ဝါဒ (negative thinking) မ်ား ျဖစ္ေနမလား ဆုိတဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ကုိပါ။ ဒါဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ ေလာကရဲ႕ အမွန္တရား (universal truth) ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကံစည္ေတြးေတာရံုအဆင့္ (thinking) မဟုတ္ပါ။
ေလာကဥပမာ ေဆာင္ရရင္ ကမၻာၾကီးကုိ အက္တလာ့စ္ ဘီလူးၾကီးက ထမ္းထားတယ္ဆုိတဲ့ ဂရိဒ႑ာရီကုိ ယံုတဲ့လူေတြက စိတ္ထဲမွာ ဒီအတုိင္းပဲ ပံုေဖာ္ေတြးထင္ထားတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ ဒါဟာ သူတုိ႔ထင္ျမင္ခ်က္ Thinking ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိ ယုတၱိယုတၱာရွိရွိ အဆုိတင္ႏုိင္ရင္ ဒါဟာ သီအုိရီတစ္ခု ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသမျပႏုိင္ရင္
သီအုိရီတုိင္းဟာ truth မဟုတ္ပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တ့ဲ ဒုကၡသစၥာဆုိတာက မွန္ကန္ေၾကာင္း လူသားတုိင္းရဲ႕ ဘဝေတြက သက္ေသျပေနပါတယ္။ အဖန္ဖန္ ဇာတိပဋိသေႏၶ ျဖစ္ရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့.. ထာဝရအသက္ကုိ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာင့္တၾကတယ္။ တစ္ခါ ေမြးဖြားျပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေသေတာ့တဲ့ (ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ထပ္မေမြးရေတာ့တဲ့) ထာဝရဘံုတစ္ခုမွာ ေနခ်င္တယ္။ ဒီလုိဘံုမ်ိဳး အနႏၱစၾကဝဠာရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာမွ မရွိဘူး။ သံသရာမွာ က်င္လည္ေနသေရြ႔ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းကုိ ေရွာင္လုိ႔ မလြတ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ ျမတ္စြာဘုရား ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ အမွန္တရားပါ။ ဒီအမွန္တရားဟာ ျမတ္စြာဘုရားက ဒုကၡလုိ႔ မမိန္႔ခဲ့ဦးေတာ့ လူသားေတြအတြက္ ဧရာမ ဒုကၡၾကီးပါပဲ။ ဇာတိပဋိသေႏၶ ဆုိတာ ဘဝေဟာင္းပ်က္လုိ႔ ဘဝသစ္ကုိ ေရႊ႔ရတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ္တပ္မက္တဲ့ ဘဝေတြ ပ်က္ျပီးရင္းပ်က္ ေသျပီးရင္း ေသေနရမွာ ဘယ္လုိလားႏုိင္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအမွန္တရားဟာ ဒီလုိျဖစ္ေစလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရား တီထြင္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ ေလာကနိယာမ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆုိးျမင္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း ျမင္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
အုိရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ ဒါဟာ ဒုကၡလုိ႔ လူေတြ မယူဆရင္ ပါးေရနားေရေတြ တြန္႔တာေလ်ာ့ေအာင္ ပလတ္စတစ္ဆာဂ်ရီနဲ႔ ခြဲစိတ္၊ အေရျပားတင္းေအာင္ ေဆးထုိး၊ ဆံပင္ျဖဴကုိ ေဆးဆုိးနဲ႔ သူတုိ႔ ဘာလုိ႔ ေငြကုန္ခံ လုပ္ေနၾကမလဲ။

နာရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ ဒါကုိ ဒုကၡလုိ႔ ျမင္လုိ႔ အနာကင္းက်န္းမာေအာင္ အားကစားလုပ္ၾက၊ အစားအစာကုိလဲ healthy food ဆုိတာကုိ ေရြးစားၾက၊ ဆီေရွာင္ၾက အအီအဆိမ့္ေရွာင္ၾက ဆုိတာေတြ ေခတ္စားေနတာေပါ့။ နာရျခင္းဟာ သုခသာဆုိရင္ ဒါေတြ ဘယ္လုပ္ေနစရာလုိလဲ။
ေသျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ ဒီဒုကၡကုိ ဘုရားရဟႏၱာေတြ မေၾကာက္ေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ အင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ ေသစကား ၾကားရရင္ ေနာက္တာေတာင္ သည္းမခံႏုိင္ဘဲ ေဒါသထြက္ၾကတဲ့သူေတြဟာ ဒီဒုကၡကုိ သိပ္ေၾကာက္လုိ႔ေပါ့။
ခ်စ္ေသာသူတုိ႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ ဒါဟာ အဆုိးျမင္ဝါဒပါ၊ ဒုကၡမဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ သက္ေသျပခ်င္ရင္ေတာ့ သူတကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူနဲ႔ ကြဲလုိ႔ ဝမ္းသာလံုးဆုိ႔ျပီး ထကေနသူကုိ ရွာျပီး သက္ေသျပရပါလိမ့္မယ္။
မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူတုိ႔ႏွင့္ အတူတကြ ေနရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္သခင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာ မွန္လုိက္တာ။ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ အတူတကြ ေနရျခင္းဆင္းရဲဆုိတာ ေတာ္ရံုလူကုိ ရူးသြားမတတ္ သတ္ေသခ်င္မတတ္ကုိ ဆုိးပါတယ္။
ခံဖူးျပီးသားသူေတြ သိပါလိမ့္မယ္။

လုိ၍ မရျခင္းသည္ ဒုကၡ တဲ့။ ဒီထက္မွန္တာ ရွိေတာ့မလား။ လုိတာ ဘာမွမရရင္ ေပ်ာ္လုိက္တာ ေပ်ာ္လုိက္တာဆုိျပီး ဘယ္သူ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ေနမွာလဲ။
ခႏၶာကုိ ရျခင္းသည္ ဒုကၡတဲ့။ ခႏၶာငါးပါးဆုိတဲ့ ရုပ္နာမ္အစုကုိ ရလုိ႔ စကၠန္႔မလပ္ မျမဲျခင္းတရားေတြ ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံေနရတာ။ မျမဲျခင္း အနိစၥသေဘာကုိ တစ္စကၠန္႔ရဲ႕ ကုေဋတစ္သိန္းပံု တစ္ပံုေလး ရပ္ေပးပါ ေျပာလုိ႔ေတာင္ မရဘူး။ စိတ္ေစတသိက္ေတြက တစ္စကၠန္႔ (မ်က္စိတစ္မွိတ္၊ လွ်ပ္တစ္ျပက္)ကုိ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋတစ္သိန္းေက်ာ္ speed နဲ႔ ျဖစ္ျပီး ခ်ဳပ္ပ်က္သြားလုိ႔။ ကုိယ့္စ်ာပနအသုဘသဘင္ကုိ အလုိမရွိတဲ့ လူသားေတြဟာ ကုိယ့္ရုပ္နာမ္ကုိ စကၠန္႔တုိင္း အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋခ်ီျပီး အသုဘခ်ေနရတာ မသိၾကလုိ႔ပါ။ သိရင္ ''ဒါဟာ ဒုကၡမဟုတ္ဘူး၊ သုခပဲ၊ ငါမက္ေမာလွတဲ့ရုပ္နာမ္ေတြ စကၠန္႔တုိင္း ပ်က္စီးျပီးရင္း ပ်က္စီးေနတယ္၊ ေပ်ာ္စရာ ခ်မ္းသာသုခၾကီးပဲ'' ဆုိျပီး ဘယ္သူ ေၾကြးေၾကာ္ႏုိင္မွာလဲ။
ဒါေတြဟာ ဒုကၡမဟုတ္ဘူး၊ သုခ လုိ႔ သက္ေသျပႏုိင္ရင္ေတာ့ ဒုကၡသစၥာဆုိတာ အဆုိးျမင္တယ္ဆုိတဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ လက္ခံပါတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းမိတ္ေဆြ researcher အေနနဲ႔လဲ ရတနာသံုးပါးကုိ ေလးစားၾကည္ညိဳသူဆုိတာ ေရးတဲ့စာမွာ အထင္အရွား ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ျမတ္ကုိ လံုးဝမမီႏုိင္ေပမယ့္ မိမိရဲ႕ စြမ္းႏုိင္သမွ်ေသာ နာယူမႈ၊ က်င့္ၾကံမႈအားနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိယ္စား၊ တရားေတာ္ျမတ္ကုိယ္စား ေျဖရွင္းတာကုိ ၾကည္ျဖဴမယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။
သာသနာကုိ ဆက္လက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္ပါေစ။

Soon said...
ဒိဗၺ သို႔
http://www.ashinkusala.com/2011/03/blog-post_14.html
http://www.ashinkusala.com/2011/03/blog-post_28.html
ေလ့လာပါဦး။

Read more...

သူ႔အရပ္ ႏွင့္ သူ႔ဇာတ္

လူတုိင္းအတြက္ပ႒ာန္း( ဣႁႏၵိယပစၥၥည္း)Resized_IMG_5851

ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)

“ဣႁႏၵိယပစၥည္း”ဆိုတာ ျမန္မာလိုေတာ့ “အစိုးရတဲ့ ပစၥည္း”လို႔ အဓိပၸာယ္ ရပါတယ္။ ဘာကို အစိုးရ တာလဲလို႔ေမးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပ႒ာန္းပစၥည္းေတြကို အမည္ေပးထားပံုႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ အရင္ကလဲေျပာခဲ့ ဖူးပါတယ္၊

“အက်ိဳးပစၥယုပၸန္ကို ေထာက္ဆၿပီး အေၾကာင္းပစၥည္း တရားတို႔ကို အမည္ေပး တယ္ ” ဆိုတာေလ။


အက်ိဳးပစၥယုပၸန္နဲ႔ အတူတူျဖစ္တဲ့ပစၥည္းကို သဟဇာတပစၥည္း၊ အက်ိဳးပစၥယုပၸန္ ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ထင္ရွားရွိေနေသးတဲ့ပစၥည္းကို အတၳိပစၥည္း၊ အဝိဂတ ပစၥည္း။ ထင္ရွားမရွိေတာ့တဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးကို နတၳိပစၥည္း၊ ဝိဂတပစၥည္း စသည္ အမည္ေပးပါတယ္။ အခုလဲ ဘာကိုအစိုးရလို႔ ဣႁႏၵိယပစၥည္းေခၚ သလဲဆိုရင္ “အက်ိဳးပစၥယုပၸန္တရားတို႔ကို အစိုးရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္”လို႔ သေဘာေပါက္ ရပါလိမ့္မယ္။


ပစၥည္းတရားက ပစၥယုပၸန္တရားကို အစိုးရတယ္ဆိုတာ ဒီပစၥယုပၸန္တရားက ဒီပစၥည္းတရားရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္အတိုင္းသာ ျဖစ္ခြင့္ရေနတဲ့ သေဘာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဥပမာ အဆင္းကိုျမင္ၿပီးသိတဲ့ စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္ဆိုတာ မ်က္စိလို႔ေခၚတဲ့ စကၡဳပသာဒ အၾကည္ဓာတ္႐ုပ္ဝတၳဳကို မွီခြင့္ရရွိမွသာ အဆင္းကို “ျမင္တယ္သိတယ္” ဆိုတဲ့ ဒႆနကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရတယ္၊ (ျမင္ခြင့္ရတယ္)၊


စကၡဳဝတၳဳခ်ိဳ႕တဲ့ (မ်က္စိကန္း) ေနလို႔ျဖစ္ေစ၊ မ်က္လံုးမွိတ္ထားလို႔ျဖစ္ေစ ႐ူပါ႐ံုနဲ႔ စကၡဳဝတၳဳတို႔ ေတြ႕ဆံုခြင့္မရခဲ့လွ်င္ စကၡဳဝိညာဏ္ စိတ္ဟာလည္း စကၡဳအၾကည္ဓာတ္ကို မွီခိုခြင့္မရတဲ့အတြက္ ျမင္ျခင္းကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ခြင့္မရပါဘူး။ အဲဒီလို အမိန္႔မေပးေသာ္လည္း ေပးသလို ျဖစ္ေနတဲ့သေဘာကိုပဲ ဣႁႏၵိယ(အစိုးရတယ္)လို႔ ေခၚတာပါ။


ပ႒ာန္းပစၥည္းေတြထဲမွာ “အစိုးရတယ္” ဆိုတဲ့ ပစၥည္းႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ အဓိပတိပစၥည္းနဲ႔ ဣႁႏၵိယပစၥည္းပါ။ ဒီပစၥည္းႏွစ္မ်ိဳး ဘာထူးသလဲဆိုရင္ေတာ့ အဓိပတိပစၥည္းက အျခားအဓိပတိ တရားမ်ားကို တားျမစ္ၿပီး တစ္ပါးတည္းသာ အစိုးရတယ္၊ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသကိုသာမက နယ္ပယ္အားလံုးကို အစိုးရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ တစ္ျပည္လံုးကို အစိုးရတဲ့ ျပည္ရွင္မင္းမ်ားနဲ႔တူတယ္လို႔ ဥပမာေပးပါတယ္။


ဣႁႏၵိယပစၥည္းကေတာ့ အျခားဣႁႏၵိယ ပစၥည္းတရားေတြကို ဟန္႔တားျခင္းမရွိဘဲ ပစၥယုပၸန္တရားတို႔ကို မိမိသို႔ အစဥ္လိုက္ေစျခင္း မွ်သက္သက္ အျဖစ္နဲ႔ အစိုးရပါတယ္။ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ား၊ ဝန္ႀကီးဌာနကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ဝန္ႀကီးမ်ားနဲ႔တူတယ္လို႔ ဥပမာေပးၾကပါတယ္။


အဓိပတိပစၥည္းက ဒီခႏၶာကိုယ္မွာ တစ္ခ်ိန္မွာ အဓိပတိတရားတစ္ခုသာ ျဖစ္ခြင့္ရွိတယ္၊ အျခားၿပိဳင္ဘက္ အဓိပတိဆိုတာ မရွိရဘူး။ ဣႁႏၵိယေတာ့ ဒီခႏၶာကိုယ္မွာ စကၡဳ၊ ေသာတစတဲ့ ပသာဒဝတၳဳေတြ တစ္ၿပိဳင္နက္ အမ်ားႀကီးျဖစ္တည္ခြင့္ရွိတယ္။ အခ်င္းခ်င္းဟန္႔တား ကန္႔ကြက္ျခင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဣႁႏၵိယပစၥည္းကို ဣႁႏၵိယပစၥေယာ = တစ္ျပည္တြင္း၌၊ ခ်င္းခ်င္းမဟန္႔၊ သီီးမသန္္႔႔ဘဲ၊ ခြြဲဲခန္္႔႔ပိိုုင္စ္စား၊ မင္္းးအမ်ားသိိုုု႔႔။ သံံုုုးးပါးျပားလတ္၊ သဟဇာတ္ႏွင့္။ ဓာတ္္ပၪၥဝိဉယဏ၊ ကမဂုဏ္အား၊ တူဆယ့့္္ငါးတြင္၊ အျခားမေသြ၊ မိမိသို႔လိုက္ေစျခင္းဟူေသာ ဣႁႏၵိယသတၲိထူးျဖင့္၊ ေက်းဇူးျပဳျခင္း လကၡဏာရွိေသာ နာမ္ဣေႁႏၵတရားကိုယ္ ရွစ္ပါးဟူူေသာ သဟဇာတိႁႏိၵိယိယ၊ မဇၩိိမယု က၊ ပသာဒ႐ုပ္ငါးခု ဟူေူေသာ ပုေရဇာတိႁႏိၵိယိယ၊ ဇီဝီတ႐ုုပ္္တည္္းးဟူေူေသာ ႐ူပဇိဝိတႁိႁႏိၵိယ သံုးပါး ပစၥည္းတရား” လို႔ အနက္ျမန္မာျပန္တာပါ။


အဘိဓမၼာ ဝိဘင္းက်မ္းမွာ ဣေႁႏၵတရားမ်ားကို အေရအတြက္ရႏိုင္သမွ် ခြဲျခမ္းေဝဖန္ၿပီး (၂၂)မ်ိဳး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

တရားကိုယ္အေနနဲ႔ ေရတြက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စကၡဳ၊ ေသာတ၊ ဃာန၊ ဇိဝွာ၊ ကာယ၊ မန(စိတ္)၊ ဣတၳိဘာဝ၊ ပုမၻာဝ၊ ႐ုပ္ဇီဝိတ၊ နာမ္ဇီဝိတ၊ ေဝဒနာ၊ သဒၶါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုၿပီး (၁၆)ပါး ရွိပါတယ္။

ဒီ (၁၆)ပါးထဲမွာ၊ စကၡဳစတဲ့ငါးပါးရယ္၊ ဣတၳိဘာဝ၊ ပုမၻာဝ၊ ႐ုပ္ဇီဝိတတို႔ရယ္ ေပါင္း(၈)ပါးက ႐ုပ္ဣေႁႏၵမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

နာမ္ဇီဝိတ၊ စိတ္(မန)၊ ေဝဒနာ၊ သဒၶါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုၿပီး နာမ္ဣေႁႏၵကလဲ(၈)ပါးပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီတရားေတြ အစိုးရပံုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဣႁႏၵိယဝိဘင္းအ႒ကထာမွာ ျပထားတာကေတာ့ -

စကၡဳေႁႏၵစတဲ့ ငါးပါးတို႔က စကၡဳဝိညာဏ္စတဲ့ ငါးပါးကို မိမိရဲ႕ အျခင္းအရာသို႔ လိုက္ေစျခင္းျဖင့္ အစိုးရတယ္။

မနိေႁႏၵက သဟဇာတ္(အတူျဖစ္ဖက္)တရားတို႔ကို မိမိအလိုသို႔ လိုက္ေစျခင္းျဖင့္ အစိုးရတယ္။


ဘာဝ႐ုပ္(၂)ခုတို႔က လက္ေျခတို႔ရဲ႕ သြယ္လ်ျခင္း၊ ဖုထစ္ျခင္းစတဲ့ ေမြးရာပါအသြင္သဏၭာန္၊ အရြယ္အားေလွ်ာ္စြာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္ရွိမႈ မရွိမႈစတဲ့ အရိပ္နိမိတ္၊ ဗန္း၊ ဆန္ေကာ၊ ထြန္၊ ထယ္စသည္တို႔နဲ႔ ကစားျခင္းစတဲ့ အျပဳအမူ၊ ကႏြဲ႕ကလ်ႏိုင္ျခင္း ၊ ေဒါက္ခ်ီ ေမာက္ခ်ီႏိုင္ျခင္းစတဲ့ ေျပာဆို သြားလာဟန္ အမူအရာတို႔ကို အစိုးရတယ္။


႐ုပ္ဇီဝိတက အတူျဖစ္ဖက္ ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ကို၊ နာမ္ဇီဝိတက အတူျဖစ္ဖက္နာမ္တရားတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္အစိုးရတယ္။

သုခ၊ ဒုကၡ၊ ေသာမနႆ၊ ေဒါမနႆေဝဒနာတို႔က ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ေလာဘျဖစ္ျခင္း၊ ေဒါသျဖစ္ျခင္းစတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ေစတဲ့ ခံစားမႈကို၊ ဥေပကၡာေဝဒနာက အလယ္အလတ္အျခင္းအရာကို ေရာက္ေစတဲ့ ခံစားမႈကို အစိုးရတယ္။


သဒၶါစတဲ့ ဣေႁႏၵငါးမ်ိဳးတို႔ကေတာ့ မယံုၾကည္မႈ၊ ပ်င္းရိမႈ၊ ေမ့ေလ်ာ့မႈ၊ ပ်ံ႕လြင့္မႈ၊ အမွန္မသိမႈတို႔ကို လႊမ္းမိုးဖယ္ရွားၿပီး ယံုၾကည္မႈ၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ၊ အာ႐ံုကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ေအာက္ေမ့ သတိရမႈ၊ စိတ္ကို အာ႐ံုအေပၚမွာက်ေရာက္တည္ၿငိမ္မႈ၊ အမွန္အတိုင္း ပိုင္းျခားသိျမင္မႈကစၿပီး သံေယာဇဥ္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ပယ္သတ္မႈကိစၥေတြကို အစိုးရတယ္လို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။

႐ုပ္ဣေႁႏၵ(၈)ပါးထဲက ဣတၳိဘာဝ႐ုပ္၊ ပုမၻာဝ႐ုပ္(၂)မ်ိဳးကို ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္မွာ ဣႁႏၵိယပစၥည္းအျဖစ္နဲ႔မေဟာပါဘူး။


မေဟာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာဝ႐ုပ္(၂)ခုတို႔ဟာ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမတို႔ရဲ႕ အသြင္သဏၭာန္၊ ၿပံဳးဟန္ ရယ္ဟန္၊ ကစားခုန္လႊား အျပဳအမူ၊ သြားလာလႈပ္ရွားမႈ အသြင္အျပင္ စသည္ကို အစိုးတရျပဳရမွာျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ျပည္မွာ ပထမဆံုး ပဋိသေႏၶဝိညာဏ္နဲ႔အတူ ဘာဝ႐ုပ္တို႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ္လည္း အသြင္သဏၭာန္ စသည္တို႔က ရက္သတၲ(၇)ပတ္ ေက်ာ္ေလာက္မွ စတင္ျဖစ္ေပၚလာတာ ျဖစ္လို႔ ဘာဝ႐ုပ္ရွိတိုင္း အသြင္သဏၭာန္ စသည္ကို အစိုးရမႈ မၿမဲပါဘူး။

ျဗဟၼာတို႔ သဏၭာန္မွာက်ေတာ့ ပုရိသအသြင္သဏၭာန္ ထင္ရွားရွိေပမယ့္ ပုရိသဘာဝ႐ုပ္ ရယ္လို႔ မရွိျပန္ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာဝ႐ုပ္ တို႔ရဲ႕အစိုးရမႈဟာ မၿမဲဘူးလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္ ဖြားျမင္ၿပီးလို႔ လူလားေျမာက္သည့္ တိုင္ေအာင္လည္း ဘာဝ႐ုပ္ တို႔ေၾကာင့္ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမရယ္လို႔ျဖစ္ၿပီး ေမြးရာပါ အသြင္သဏၭာန္ေတြ ရွိေနသည့္ တိုင္ေအာင္၊ အျပဳအမူတို႔ အမူအရာတို႔က ပံုမွန္ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါမယ္၊ ေယာက်ာ္းလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာေတြ ျဖစ္ေနတတ္တာတို႔၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ လိင္ေျပာင္းသြားတာတို႔အထိ ရွိၾကလို႔လည္း ဘာဝ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အစိုးရမႈဟာ မၿမဲပါဘူး။ အဲဒီလို အစိုးရမႈမၿမဲတဲ့အတြက္ ဣႁႏၵိယပစၥည္းအျဖစ္နဲ႔ မေဟာဘူးလို႔ အ႒ကထာဆရာက မိန္႔ဆိုပါတယ္။


ထပ္ၿပီးစိစစ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဘာဝ႐ုပ္တို႔က အစိုးရတယ္ဆိုတဲ့ အသြင္သဏၭာန္တို႔၊ ပံုစံ၊ ဟန္ပန္အမူအရာတို႔ဆိုတာေတြဟာ ပရမတၳတရားေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပညတ္အထူးေတြ သာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္လဲ ဣႁႏၵိယပစၥည္းအျဖစ္နဲ႔ မေဟာတာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္၊

အထူးသျဖင့္ ပရမတၳတရားကိုသာ ေဟာတဲ့ ပဥႇာဝါရလို ေနရာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ ေဟာလို႔ကို မရလို႔ မေဟာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။


ပ႒ာန္းဣႁႏၵိယပစၥည္းမွာ မေဟာေပမယ့္ ဘာဝ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အစိုးရတဲ့ အရွိန္အဝါကို ေလွ်ာ့တြက္လို႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ပဋိသေႏၶစိတ္ရဲ႕ ဥပါဒ္အခိုက္မွာ ဘာဝ႐ုပ္(၂)ခုထဲက တစ္ခုခု ပါလာၿပီဆိုရင္ ပဋိသေႏၶစိတ္ရဲ႕ ႒ီအခိုက္မွာျဖစ္တဲ့ ဥတုဇ႐ုပ္ကစၿပီး ျဖစ္ျဖစ္သမွ်႐ုပ္ေတြဟာ ဘာဝ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အမိန္႔အတိုင္းပဲ လိုက္နာရပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ဣတၳိဘာဝ႐ုပ္ရွိသူရဲ႕ သႏၱာန္မွာ ျဖစ္ျဖစ္သမွ် ကမၼဇ၊ စိတၲဇ၊ ဥတုဇ၊ အာဟာရဇ႐ုပ္ေတြဟာ မိန္းမတို႔ရဲ႕ အသြင္သဏၭာန္၊ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားမ်ားခ်ည္းျဖစ္ရပါတယ္။ ဘယ္ဥတုဇ႐ုပ္ အာဟာရဇ႐ုပ္ကမွ မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္ရယ္ လို႔ ျဖစ္မသြားပါဘူး၊ ဘာဝ႐ုပ္အမိန္႔အတိုင္းပဲ ႀကီးျခင္း၊ ေသးျခင္း၊ ခိုင္မာျခင္း၊ သြယ္လ်ျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ေပးရပါတယ္၊


ဒါေၾကာင့္ ဘာဝ႐ုပ္တို႔ကို ဣႁႏၵိယပစၥည္းအျဖစ္နဲ႔မေဟာေပမယ့္ ဣႁႏၵိယတရားအေနနဲ႔ေတာ့ မရွိမျဖစ္ထည့္သြင္းထားရတာပါ။ ဒါနဲ႔ေတာင္ အထီးမဟုတ္ အမမဟုတ္ဆိုတဲ့ ဗ႐ုတ္သုတ္ခေတြက ဝင္ေႏွာက္ခ်င္ပါေသးတယ္။


ဘာဝ႐ုပ္တရားမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ထပ္ အသိအျမင္ ရွင္းထားဖို႔လိုတာ တစ္ခုလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူ႔ဘဝမွာ လူျဖစ္ရတာခ်င္း အတူတူျဖစ္ေပမယ့္ “မိန္းမျဖစ္ရတာက ကုသိုလ္ကံအားနည္းလို႔၊ ေယာက်ာ္းျဖစ္ရတာက ကုသိုလ္ကံ အားႀကီးလို႔” ဆိုၿပီး အထင္အမွတ္ မွားေနၾကတဲ့ ကိစၥပါ။ အထင္အမွတ္ မွားသလို ဒီလိုပဲ မွားမွားယြင္းယြင္း ေျပာၾကဆိုၾကတာေတြလည္း ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။


အမွန္ကေတာ့ ေယာက်ာ္း မိန္းမျဖစ္ရတာဟာ ကုသိုလ္ကံအနည္း အမ်ားနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး၊ အဂၤုတၲရနိကာယ၊ သတၲကနိပါတ္၊ သံေယာဂသုတ္ (အံ၊၂-၄၄၀)မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္ မူတာကေတာ့ - “မိန္းမဟာ မိန္းမရဲ႕ဘဝ၊ မိန္းမတို႔ရဲ႕အမူအက်င့္နဲ႔အဝတ္ တန္ဆာတို႔ကိုပဲ သာယာ ႏွစ္သက္ေနမယ္၊ မိန္းမအျဖစ္နဲ႔ပဲ ေယာက်ာ္းမ်ားအေပၚလဲ သာယာႏွစ္သက္ စြဲလမ္း ေနမယ္ ဆိိုုရင္ မိန္းမဟာ မိန္းမအျဖစ္က္ကိိုု မလြန္ေျမာက္ႏုိင္ဘူူးး၊ မိန္းမေသၿပီီးးရင္ မိန္းမပဲ ျပန္ျဖစ္ေနမယ္။ ေယာက်ၤာမ်ားလဲ အလားတူပူပဲ ေယာက်ာ္းဘဝမွာ သာယာၿပီး ေယာက်ာ္း အျဖစ္နဲ႔ပဲ မိန္းမမ်ား အေပၚပဲ သာယာစြဲလမ္းမယ္ဆိုရင္ (ကာေမသု မိစၦာစာရကံလို ကံတစ္ပါးပါးကဟန္႔တားျခင္း မျပဳေသးသမွ်) ေယာက်ာ္းေသၿပီး ရင္ ေယာက်ာ္းပဲ ျပန္ျဖစ္ေနမယ္”လို႔ မိန္႔ပါတယ္။

ေယာက်ာ္းျဖစ္ျခင္း၊ မိန္းမျဖစ္ျခင္းဆိုတာ ကုသိုလ္ကံ အႀကီးအေသးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး အစြဲဥပါဒါန္နဲ႔သာ ဆိုင္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။


မွန္ပါတယ္၊ ေယာက်ာ္း မိန္းမျဖစ္ရတာ၊ အထီးအမျဖစ္ရတာဟာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္နဲ႔ဆိုင္မယ္၊ ကုသိုလ္ကံ အႀကီးအေသးနဲ႔ ဆိုင္မယ္ဆို ရင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ရဲ႕ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလ ဘဝျဖစ္ရပ္ေတြထဲမွာ ဘုရားေလာင္းၿပီးရင္ ကုသိုလ္တရား အလြန္အားႀကီးတဲ့ ယေသာဓရာ အေလာင္း ဟာ ေယာက်ာ္းဘဝေတြ ေျပာင္းလဲျဖစ္သြားႏိုင္ၿပီး ကုသိုလ္အားနည္းတဲ့ ေဒဝဒတ္အေလာင္းက မိန္းမျဖစ္သြား ေလာက္ပါတယ္။ တျခား အသေခ်ၤ တိုင္ေအာင္ ပါရမီေတြျဖည့္ၾကရတဲ့ ေခမာေထရီတို႔ ဓမၼဒိႏၷာတို႔စတဲ့ ေထရီမႀကီးေတြရဲ႕ အေလာင္းေတြ လည္း ကုသိုလ္ အားႀကီး သူေတြပဲ ျဖစ္ၾက လို႔ ေယာက်ာ္းဘဝေတြေျပာင္းလဲ ျဖစ္သြားၾကမွာေပါ့။ ဒီလိုသာ ကုသိုလ္ကံအားႀကီးလို႔ ေယာက်ာ္း ဘဝေျပာင္း ၿပီးျဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ပါရမီျပည့္သူ တိုင္း ေယာက်ာ္းခ်ည္း ျဖစ္သြားၾကေလာက္ပါတယ္။


ျမတ္စြာဘုရားရွင္(သံေယာဂသုတ္မွာ) ေဟာေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ကုသိုလ္ေတြ ပါရမီေတြ အားႀကီးေနေန မိန္းမဘဝ အေပၚဥပါဒါန္ မျပတ္သမွ် မိန္းမသာျဖစ္ရတယ္၊ ေယာက်ာ္းဘဝ ဥပါဒါန္မျပတ္သမွ် ေယာက်ာ္းသာျဖစ္ရတယ္လို႔သာ အျမင္ရွင္းရွင္းမွတ္ယူၾကဖို႔ပါ။


အေျပာင္းအလဲအေနနဲ႔ ျဖစ္လိုရင္ေတာ့ မိန္းမက မိန္းမဘဝအေပၚမွာ ဥပါဒါန္ျပတ္ၿပီး ေယာက်ာ္းဘဝကို ရည္သန္တဲ့ သီလစတဲ့ ကုသိုလ္ျ ပဳရင္ ေယာက်ာ္း ဘဝကို ေျပာင္းလဲတယ္။ ေယာက်ာ္းမ်ားကေတာ့ ကာေမသုမိစၦာစာရကံ က်ဴးလြန္မိရင္ ေယာက်ာ္းဘဝက မိန္းမဘဝ ကို ေျပာင္းလဲ တယ္လို႔ က်မ္းဂန္မ်ားမွာ ဆိုပါတယ္။ ကမၻာ့လူဦးေရမွာလည္း ေယာက်ာ္းဦးေရကေလ်ာ့ၿပီး မိန္းမဦးေရက တိုးေနပါတယ္။ စဥ္းေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ ေယာက်ာ္းမ်ားအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္က်င့္တရားကို စိစစ္ဆင္ျခင္ၿပီး သတိထား စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။


ဣႁႏၵိယပစၥည္းအျဖစ္နဲ႔ ေဟာထားတဲ့ ႐ုပ္ဣေႁႏၵ(၆)ပါးထဲမွာ စကၡဳ၊ ေသာတစတဲ့ ပသာဒဣေႁႏၵ(၅)ပါးတို႔က အက်ိဳးပစၥယုပၸန္ျဖစ္တဲ့ ဝိညာဏ္စိတ္ေတြ မျဖစ္မီ ေရွးကႀကိဳတင္ၿပီးျဖစ္ၾကလို႔ ပုေရဇာတပစၥည္းလဲမည္ပါတယ္။ ပစၥယုပၸန္တရားေတြအေပၚ အစိုးရတဲ့အတြက္ ဣႁႏၵိယပစၥည္းလဲမည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဣေႁႏၵ(၅)ပါးကို “ပုေရဇာတိႁႏၵိယ” ပစၥည္းလို႔ေခၚပါတယ္။


႐ုပ္ဇီဝိတကေတာ့ ကလာပ္တူ ကမၼဇ႐ုပ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး အစိုးရတဲ့အတြက္ ႐ူပဇီဝိတိႁႏၵိယပစၥည္းလို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။


ဒီေနရာမွာ အဘိဓမၼာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိမွတ္စရာကေလးေတြ နည္းနည္းရွိပါတယ္။ ဒီဣႁႏၵိယပစၥည္းမွာပါတဲ့ “ဇီဝိတ” ဆိုတာ ျမန္မာလို “အသက္”လို႔ ေခၚတဲ့တရားပါပဲ။ နာမ္ဇီဝိတက နာမ္တရားတို႔ရဲ႕ အသက္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ဇီဝိတက ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အသက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီးထဲမွာ အသက္လို႔ေခၚစရာ ဒီပရမတၳတရား (၂)ပါး (႐ုပ္ဇီဝိတနဲ႔ နာမ္ဇီဝိတ)ကလြဲလို႔တျခား အတၲçလိပ္ျပာ၊ ဝိညာဥ္ေကာင္ဆိုတာ လံုးဝမရွိပါဘူး။


ေနာက္ထပ္သိစရာတစ္ခုက နာမ္ဇီဝိတတရားဟာ စိတ္ေစတသိက္ဆိုတဲ့ နာမ္အားလံုးတို႔ရဲ႕ အသက္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ဇီဝိတကေတာ့ ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အသက္သာျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အားလံုး (၄မ်ိဳးလံုး)တို႔ရဲ႕ အသက္မဟုတ္ပါဘူး။

႐ုပ္တရားေတြအေၾကာင္း အာဟာရပစၥည္းမွာလဲ အထိုက္အေလ်ာက္ေျပာခဲ့ၿပီးေပမယ့္ ဒီမွာလဲ ထပ္ေျပာပါဦးမယ္။ ဒီခႏၶာႀကီးဆိုတာ ကမၼဇ႐ုပ္ေတြ၊ စိတၲဇ႐ုပ္ေတြ၊ ဥတုဇ႐ုပ္ေတြ၊ အာဟာရဇ႐ုပ္ေတြဆိုတဲ့ ႐ုပ္(၄)မ်ိဳးအစုအေပါင္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။


ဒီ႐ုပ္(၄)မ်ိဳးထဲမွာ ကမၼဇ႐ုပ္ကလြဲလို႔ ၾကြင္း႐ုပ္(၃)မ်ိဳးတို႔က ပစၥပၸန္မွာ ထင္ရွားရွိတဲ့ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္ၾကတာပါ။

ဒါေၾကာင့္ဒီ႐ုပ္(၃)မ်ိဳးတို႔ကို သူတို႔ရဲ႕ မိဘသဖြယ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္çဥတုçအာဟာရတို႔က ထင္ရွားရွိၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကတဲ့အတြက္ မိဘရဲ႕ေစာင့္ ေရွာက္မႈကို ရေနတဲ့သားသမီးမ်ားနဲ႔တူပါတယ္၊ တျခားအေစာင့္အေရွာက္ မလိုအပ္ပါဘူး။ သီးျခား “႐ုပ္သက္”ရယ္လို႔ ရွိစရာ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။


ကမၼဇ႐ုပ္ေတြဆိုတာကေတာ့ အတိတ္ကျပဳခဲ့တဲ့ကံေၾကာင့္ ျဖစ္ၾကတဲ့ ႐ုပ္ေတြျဖစ္လို႔ သူတို႔ျဖစ္ေပၚခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕မိဘသဖြယ္ ျဖစ္တဲ့ ကံတရားက ထင္ရွားမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကမၼဇ႐ုပ္ေတြဟာ မိဘမဲ့သားသမီးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။


မိဘမဲ့လိုျဖစ္ေနတဲ့ ကမၼဇ႐ုပ္ေတြကိုေတာ့ သူတို႔အထဲကပဲ တျခားတာဝန္ကိစၥအထူးမရွိတဲ့ ဇီဝိတ႐ုပ္က “အကိုႀကီး အဖအရာ၊ အမႀကီး အမိအရာ” ဆိုသလို ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇီဝိတ႐ုပ္ဆိုတာ ႐ုပ္အားလံုးတို႔ရဲ႕ အသက္မဟုတ္ဘဲ ကမၼဇ႐ုပ္တို႔ရဲ႕ အသက္သာျဖစ္ရတာပါ။

မွတ္ခ်က္။ ဆက္လက္ေဖၚျပေပးသြားပါမည္။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္

ေမတၱာဥယ်ာဥ္

http://www.ashinsirinda.com/ 2011-ခု၊ ဧျပီလ ၃-ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။


Share/Bookmark

Read more...

၂၀၀၀အဖြဲ႕ (2000 GROUP) မွ ျမရတနာတြင္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား

၃.၄.၂၀၁၁ ရက္ေန႕ မွ၄.၄.၂၀၁၁ ရက္ေန႕အထိ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ ျမရတနာရပ္ကြက္တြင္ ကေလးငယ္မ်ားအား ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္း အမွတ္စဥ္ ၂၉/၂၀၁၁ အျဖစ္
စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ေက်ာင္းဆရာေတာ္ႏွင့္သံဃေတာ္မ်ားအား ေန႕ဆြမ္းကပ္လွဴၾကၿပီး ကေလးမ်ားအား ေန႕လည္စာ ေကၽြးေမြးၾကၿပီး ေဆးခန္းမ်ားဖြင့္လွစ္ေပးျခင္း ဖန္မီးအိမ္အဖြဲ႕မွ ဗလာစာအုပ္မ်ားလွဴဒါန္းေပးျခင္းနိဗၺာန္ေစ်းမ်ားေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ားကို ဆရာမ ေဒၚေမေအးဦး
မွဦးေဆာင္၍ အားႀကိဳးမာန္တက္စြာျဖင့္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾကပါသည္။
အဆိုပါအဖြဲ႕အစည္းမွ ျမရတနာရပ္ကြက္တြင္ ၂၀၁၁~၂၀၁၂ ပညာသင္ႏွစ္အတြက္
၆ တန္းမွ ၇ တန္းတက္ေရာက္မည့္ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ကေလးရွစ္ေယာက္ရွိတာ
ကေလးငါးဦးအတြက္ပညာသင္ၾကားစားရိတ္တစ္ဦးလွ်င္ တစ္သိန္းက်ပ္စီလွဴဒါန္းေပးခဲ့
ၾကပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ား၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုေခၚဆိုႏိုင္ၾကပါေစ။


IMG_0536.JPG

IMG_0563.JPG

IMG_0564.JPG

IMG_0565.JPG

IMG_0565.JPG

IMG_0566.JPG

IMG_0569.JPG

IMG_0570.JPG

IMG_0572.JPG

IMG_0574.JPG

IMG_0579.JPG

IMG_0589.JPG

IMG_0585.JPG

IMG_0607.JPG

IMG_0626.JPG

IMG_0645.JPG

IMG_0654.JPG

IMG_0650.JPG

IMG_0589.JPG

IMG_0619.JPG

IMG_0652.JPG

reply

Read more...

Sanskrit ႏွင့္ ပါဠိ

Sanskrit ႏွင့္ ပါဠိ-ဆိုတာ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႔ ယွဥ္တြဲျပီးေပၚလာတဲ့ ဘာသာစကားႏွစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ထိုဘာသာစကား ႏွစ္ခုအနက္ Sanskrit ဆိုတဲ့ ဘာသာစကားက ေ၀ဒက်မ္းကို တတ္ကၽြမ္းၾကတဲ့ brahman ေတြ ေ၀ဒက်မ္းကို ရြတ္ဖတ္သရာဇၩာယ္တဲ့အခါသံုးတဲ့ ဘာသာစကားမ်ိဳးလို႔ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ မွတ္ပါ။

ပါဠိဘာသာကေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႔ တရားေတာ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ အခ်ိန္က်မွ ပါဠိဆိုတဲ့ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရျပဳျပီး ေပၚလာတာ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႔ တရားေတာ္ေတြကို မွတ္တမ္းမတင္ခင္က ဒီဘာသာစကားကို မာဂဓီဘာသာ-လို႔ ေခၚပါတယ္။ မဂဓတိုင္းက လူမ်ိဳးေတြ သံုးစြဲတဲ့ ဘာသာစကားလို႔ ဆိုလိုတာေပါ့။

ဗုဒၶျမတ္စြာက သူ႔ရဲ႔တရားဓမၼေတြ လူတိုင္းကို သိေစခ်င္တဲ့အတြက္ ဟိုအဆင့္ျမင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဇာတ္ျမင့္ေတြသံုးတဲ့ Sanskrit ကို မသံုးဘဲနဲ႔ လူတိုင္းနားလည္တဲ့ မာဂဓီဘာသာကို အသံုးျပဳျပီး တရားေဟာတယ္၊ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႔ မဟာကရုဏာဟာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားသလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားဟာ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ ခတၱိယမ်ိဳးကေနျပီးေတာ့ ေမြးဖြားလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ သို႔ေသာ္-ခတၱိယမ်ိဳးဆိုျပီးေတာ့ လူနားမလည္တဲ့ ထီးသံုးနန္းသံုး ဇာတ္ျမင့္ေတြသံုးတဲ့ ဘာသာစကားကို အသံုးျပဳျပီးေတာ့ တရားကိုမေဟာပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဘာသာမေရြး ဇာတ္မေရြး အားလံုးနားလည္ႏို္င္တဲ့ common language လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားသံုး ဘာသာစကားနဲ႔ပဲ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တရားေတြကို ေဟာခဲ့ပါတယ္။ လူတိုင္း က်င့္သံုးႏိုင္တဲ့တရားကို ဇာတ္၀ါဒေတြနဲ႔ တားဆီးခြဲျခားထားတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ ဇာတ္ခြဲျခားမႈစနစ္ဟာ အင္မတန္ႀကီးမားတယ္။ မ်ိဳးရိုးကိုလိုက္ျပီးေတာ့ ဇာတ္ျမင့္တဲ့ မိဘက ေမြးလာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ တသက္လံုး အထက္တန္းမွာ ေနရပါတယ္။ ဇာတ္နိမ့္က ေမြးလာတဲ့ သားသမီးဟာ တသက္လံုး ေအာက္တန္းက်တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပညာေတာ္ေတာ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းေကာင္း၊ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အထက္တန္းမေရာက္ဘူး။ ဇာတ္နိမ့္တဲ့ မိဘက ေမြးလို႔ရွိရင္ နိမ့္က်တယ္။ ဇာတ္ျမင့္တဲ့ မိဘက ေမြးမွျမင့္တယ္။ ဇာတ္ျမင့္က ေမြးလို႔ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးဆိုး လူေကာင္းပဲ၊ ဒါကို

ျမတ္စြာဘုရားက ေအး-လူရဲ႔ အဆင့္အတန္း၊ လူဆိုး, လူေကာင္း၊ လူမိုက္, လူလိမၼာ ခြဲျခားတဲ့ေနရာမွာ မိဘမ်ိဳးရိုး ဇာတ္ႏွင့္ မဆိုင္ပါဘူး။ သူ လုပ္တဲ့အလုပ္ကိုၾကည့္ျပီး ခြဲရမယ္-တဲ့။
န ဇစၥာ ၀သေလာ ေဟာတိ၊
န ဇစၥာ ေဟာတိ ျဗာဟၼေဏာ။
လူယုတ္မာဆိုတာ ဇာတ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ မ်ိဳးရိုးနဲ႔မဆိုင္ဘူး၊ လူေတာ္ လူေကာင္းဆိုတာလည္း မ်ိဳးရိုးႏွင့္ မဆိုင္ဘူး။

ကမၼဳနာ ၀သေလာ ေဟာတိ၊
ကမၼဳနာ ေဟာတိ ျဗဟၼေဏာ။
သူလုပ္တဲ့အလုပ္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ လူေကာင္းလား လူဆိုးလားဆိုတာ သတ္မွတ္ရတယ္။

ေဟာ ဘယ္ေလာက္ ယထာဘူတ က်သလဲ။
ျမတ္စြာဘုရားက ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္သာ လူေကာင္း၊
ဘယ္လိုမိဘမ်ိဳးက ေမြးလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္မွ လူေတာ္လူေကာင္း ျဖစ္တယ္။
မေကာင္းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ လူယုတ္မာပဲ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရွင္းရွင္းေလး နားလည္ေအာင္ ၀ါေသ႒သုတၱန္မွာ-ဒီလိုေဟာထားခဲ့တယ္။
ေအး-လူတေယာက္ဟာ သူတပါးပစၥည္းကို တိတ္တဆိတ္ ခိုး၀ွက္ယူငင္ျပီးေတာ့ အသံုးျပဳတယ္ဆိုရင္ ထိုပုဂၢိဳလ္ဟာ သူခိုးပဲတဲ့။ သူမ်ားပစၥည္းကို တိုက္ခိုက္လုယက္ျပီး သံုးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဆိုရင္ ထိုပုဂၢိဳလ္ဟာ ဓားျပပဲတဲ့။

လုပ္ငန္းကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ေျပာတာ၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြးလို႔ရွိရင္ လယ္သမား၊ အေရာင္းအ၀ယ္နဲ႔ အသက္ေမြးလို႔ရွိရင္ ကုန္သည္၊ ဒါေတြဟာ ဘယ္လိုမွ ျငင္းလို႔မရပါဘူးတဲ့။ အလုပ္ကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ေျပာရတယ္။

အဲဒီေတာ့ လူတေယာက္ဟာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ေနတာလား၊ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ေနတာလား၊ အလုပ္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ထိုပုဂၢိဳလ္ရဲ႔ social status လူ႔အဆင့္အတန္းကို မွတ္သားရမယ္တဲ့။
ခုနတုန္းက ေျပာခဲ့သလို မိဘမ်ိဳးရိုး ဂုဏ္ျဒပ္ေတြနဲ႔ သတ္မွတ္စရာ မလိုပါဘူးတဲ့။ ဘယ္ေလာက္ လက္ေတြ႔က်သလဲ၊ ျမတ္စြာဘုရားက ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္လို႔ရွိရင္ လူေတာ္လူေကာင္း။ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္လို႔ရွိရင္ လူယုတ္မာ။ ထိုမေကာင္းတဲ့အလုပ္က သူ႔ကို လူယုတ္မာလို႔ နာမည္တပ္ေပးတာပဲ။

ကဲ ဘုန္းႀကီးတို႔ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ ပရိသတ္ ဘာလုပ္မလဲ၊ လူ႔ဘ၀ရလာတဲ့အခါမွာ ဘာလုပ္သင့္လဲ။

ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP