* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Monday, March 21, 2011

ေကာင္းကင္ ဘာ့ေၾကာင့္ ကိုင္းရတယ္

ေလာဘေၾကာင့္ အငတ္ေဘးဆိုက္တယ္။ ေဒါသေၾကာင့္ လက္နက္ေဘးဆုိက္တယ္။ ေမာဟေၾကာင့္ ေရာဂါေဘးေရာက္တယ္လို႔ က်န္းဂန္မွာဆိုတယ္။ သဘာ၀ေဘးေတြ ဆုိက္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္လို႔ ေျပာလုိ႔ ရမတုန္း။ ''

ဘီဘီစီကလာတဲ့ ဂ်ပန္ဆူနာမီသတင္းၾကည့္ေနတုန္းမွာ ကုိႀကီးေညာက ေမးလာတာျဖစ္တယ္။ '' သဘာ၀ေဘးေတြကေတာ့ အားလံုးေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ '' လို႔ တုိတိုပဲ ေျဖလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ= သဘာ၀ေဘးဆိုးေတြ လာရင္ ေသမယ္။ ငတ္မယ္။ ေရာဂါ မ်ားမယ္ ဒါေတြပဲ မဟုတ္လား။ ယခု ဂ်ပန္ၾကည့္ ဆူနာမီေၾကာင့္ လူေတြ ေသတယ္။ အစားအစာျပတ္ လပ္ကုန္တယ္။ ရာသီဥတု ဆိုး၀ါးမႈေၾကာင့္ ေရာဂါေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ပိုဆိုးတာက ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေငြ႕ အဆိပ္သင့္မႈ အႏၲရာယ္နဲ႕ ႀကံဳေတြ႕ေနရတယ္။ လက္နက္ေဘး။ အငတ္ေဘး၊ ေရာဂါေဘး ေတြ အစံု၀င္သြားတာပဲ မဟုတ္လား။

ဓာတ္ေလးပါးအႏၲရာယ္

ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႔ အျပားမွာ ႀကံဳေတြ႕ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ျပႆနာက သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေတြပဲ။ သဘာ၀ အႏၱရာယ္ေတြကုိ သိပၸံကလည္း မခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး။ လာေနမွန္း သိလ်က္နဲ႕ လက္ပိုက္ ၾကည့္ေနရတာပဲ။ သိပၸံတိုင္းတန္ေလးေတာင္ ေရထဲ ေလထဲပါပါသြားလို႔ လုိက္ေကာက္ၿပီး ျပန္တပ္ထားရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပဲ။ ကမၻာ့တ၀ွမ္း ျဖစ္ပြားေနတဲ့ သဘာ၀ေဘးေတြကို ခ်ဳပ္လုိက္ ရင္ ေျမ ။ ေလ။ ေရ။ မီး ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေလးပါးကို ေတြ႕ရမယ္။ ယခုဆို ကမၻာ့ ေျမႀကီးက သိပ္မၿငိမ္ေတာ့ဘူး။ ခုန္တာေတြ မ်ားလာတယ္။ ေလေတြက မလတ္ဆတ္ မႏုညံ့ေတာ့ဘူး။ ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲၿပီး ဒလၾကမ္း လာေနေတာ့တာပဲ။ ေရေတြကလည္း မေအးေတာ့ဘူး။ ေဒါသတႀကီး ဆူပြက္ေအာ္ဟစ္ေနတာပဲဲ။ မီးေတြကလည္း အခ်ိန္ျပည့္ ေလာင္ေနတာ ၿငွိမ္းသတ္လုိ႕ကုိ မရေအာင္ပဲ။ အခု ဂ်ပန္က ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုကို ၾကည့္ေလ။ စိုးရိမ္ေရမွတ္ ေရာက္ ေနတာ။ ၂၀၁၂ မွာ ကမၻာ့လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ထေတာက္မယ္ ဆိုပါလား။ ဗုန္းေတြ က်ည္ေတြ ဆိုကလည္း မီးေတာက္ေတြပဲ မဟုတ္လား။ မီးေတာင္ေတြကလည္း ေပါက္ေတာ့မယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနတာ ေက်ာခ်မ္းစရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သဘာ၀ေဘးဆိုတာ ဓာတ္ေလးပါး ပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့တာ။ တနည္းအားျဖင့္ ဟန္ခ်က္ မညီေတာ့တာကို ဆိုတာပဲ။ အကယ္၍သာ ဓာတ္ ေလးပါး ဟန္ခ်က္ညီေနရင္ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္ေနမွာေပါ့။

ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္လဲ

ဘာျဖစ္လုိ႔ သဘာ၀ေဘးေတြ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚလာေနရတာလဲ။ ဓာတ္ေလးပါး ဟန္ခ်က္ မညီမႈေၾကာင့္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီဓာတ္ေလးပါး မညီမမွ်ျဖစ္ေနတာလဲ။ သိပၸံေၾကာင့္။ သိပၸံက အကန္းပဲ။ ဘာမွ ခြဲျခမ္းနား လည္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကမၻာ့အလွကုိ ဖ်က္ေနတာ သူပဲ။ မီးဖို ေခ်ာင္ကအစ မိုးေကာင္းကင္အထိ ေနရာတကာ ၀င္ေရာက္ ေႏွာက္ေနတာ သူပဲ။ ၾကည့္ေလ ကမၻာ့အစားအစာေတြ သူလက္ခ်က္ေၾကာင့္ မလတ္ဆတ္ေတာ့ဘူး။ သူေပးတာေတြ စားေနၾကေတာ့ ျဖစ္လုိက္တဲ့ ေရာဂါေတြ။ မ်ိဳးေပါင္းကုိ စံုလို႔။ ၿပီးေတာ့ ကမၻာ့မိုးေကာင္းကင္ကို မႈိင္းတုိက္ၿပီး အက်ည္းတန္ေအာင္လုပ္ေနတာ။ ကမၻာ့ေခါင္းမိုးကုိ ဒိုးယုိေပါက္ေအာင္ ေဖာက္ၿပီး ကမၻာကို အပူဆုိက္ေအာင္ အပူတုိက္ေပးေနတာ။ ကမၻာ့ သယံဇာတျဖစ္တဲ့ ေျမ၊ ေရ၊ ေလစြမ္းအင္ေတြကို အတိုင္းအတာမဲ့ သံုးစြဲၿပီးေတာ့ ကမၻာႀကီး ခ်ည့္နဲ႔ သြားေအာင္ လုပ္ေနတာ။ ကမၻာဖ်က္ ႏ်ဴးကလီးယား….ကို ဖန္တီးေပးၿပီး လူသားမ်ိဳးႏြယ္အားလံုးကို မ်ိဳးတုန္း သြားေအာင္ လုပ္ဘို႔ ႀကိဳးစားေနတာ။ လက္နက္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္ေပးၿပီး လူသားေတြကုိ ေသတမ္း ကစားခုိင္းေနတာ။ အခုဆို ကမၻာႀကီး အသက္က လက္ညွိဳးဖ်ား တစ္ခ်က္စာသာ ရွိေတာ့ တာဆုိပဲ။

အက်ိဳးဆက္

သိပၸံအားကုိးနဲ႕ ကမၻာတစ္၀ွမ္း ၀ို္င္းသမလုိက္ၾကတာ အခုဆို သစ္ပင္ေတြ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ ေနၿပီ။ သစ္ပင္မ်ား မရွိေတာ့ ကမၻာ့ရာသီဥတုေတြ ဟန္ခ်က္ပ်က္လာတယ္။ အပူေတြ ခိုကိုးရာ မဲ့ျဖစ္ၿပီး ေလထဲေရာက္ ေရထဲေရာက္ ေျမထဲေရာက္။ အေရးထဲ ေကာင္းကင္က ေပါက္ေန ေတာ့ ေနအပူက ကမၻာ့ေျမဆီ အကာအကြယ္မဲ့ တုိက္ရုိက္ေရာက္လာတယ့္။ အပူေတြမ်ား လာေတာ့ ကမၻာႀကီး မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေျမႀကီးခုန္ လာတယ္။ ေလေတြ ထလာတယ္။ ေရေတြ ဆူလာတယ္။ မီးေတြ ပြင့္လာတယ္။ ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္း လာတယ္။ AIDS, ကင္ဆာတုိ႔လို အပူနာေတြ အျဖစ္မ်ားလားတယ္။

ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ

ဒါေတြ တကယ္ျဖစ္ေနတာ။ ဘယ္လုိ ထိန္းခ်ဳပ္ၾကမလဲ။ စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြကို ေလ်ာ့။ သစ္ပင္ေတြ ျပန္စိုက္။ ဒါဆို ကမၻာႀကီး ျပန္လည္ တည့္မတ္လာစရာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ဘို႔ သိပ္ခက္ေနၾကတယ္။ ညွိလို႔ မရဘူး။ စုိက္လို႔ မႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါဆို ကမၻာႀကီး ေရစံုေမွ်ာေတာ့မယ္ေပါ့။ သဘာ၀ေဘး ေတြေၾကာင့္ ဒုကၡ ေရာက္ေနရတဲ့အထဲ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္တိုက္ခိုက္မႈေတြက တစ္ေမွာက္။

Read more...

မဇၥ်ိမဟိုလီ၊အညာလြမ္းခ်င္း၊ေႏြစာသင္ခန္းမ်ားဆီ

(၁)

ဗာရာဏသီလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ '' ေရ..ေရ ..ေရေတြ ရႊဲကုန္ၿပီ.. ေဟာ့ ေတာ့ '' ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ ေအာ္ မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္အခါက်ေခ်ၿပီ..။

မဇၥ်ိမသၾကၤန္ကို ဟိုးလီပြဲေတာ္ဟု ေခၚသည္။ ဟိုလီ(HOLI) ဆိုသည္က ေႏြဦး ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ တေပါင္းလျပည့္ ဖဂၢဳဏမာသပုဏၰိမာတြင္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ရွိသည္။ သၾကၤန္ေတာ္အၾကိဳေန႕(၁၉-၃-၂၀၁၁)တြင္ မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား ပစ္ေဖာက္ျခင္း၊ လမ္းဆံုလမ္းခြတြင္ ထင္းမ်ားပံုကာ မီးရွိဳ႕ျခင္းျဖင့္ နတ္ဆိုးမ ဟိုလီကာကို ဗိႆႏိုးနတ္ဘုရား၏ သာ၀ကျဖစ္သူ ပရဠွဒက အႏိုင္ရသည့္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲျပဳၾကသည္။ ဟိုလီသၾကၤန္ေတာ္အခါသမယ (၂၀-၃-၂၀၁၁) တြင္ အိႏၵိယတစ္ႏိုင္ငံလံုး ေဆးေရာင္စံုေရမ်ားျဖင့္ ပက္ျဖန္းေပ်ာ္ရႊင္ကာ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုၾကေပလိမ့္မည္..။

လြန္ခဲ့ေသာ ေသာၾကာေန႕နံနက္ခင္းက သူသည္ ေစာစီးစြာ အိပ္ရာထကာ တိဗက္တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ဂိတ္တံခါးေစာင့္က '' ဂုရုဂ်ီ နမာစေတး '' ဟု အေလးျပဳႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူကလည္း " နမာစကာရ္ '' ဟု လက္ျပခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ျမက္ခင္းျပင္ႏွင့္ ေျမသြားအုတ္စီလမ္းေလးေပၚမွာ ခပ္သြက္သြက္ ျဖတ္သန္းေျပးလႊားကာ စာသင္ခန္းမ်ားဆီ ဦးတည္ေနေသာ ေတြ႕ေနက်ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကို မေတြ႕ရ..။

သူ႕ေနာက္မွ ရုတ္တရက္ ေ၀ါကနဲ ေပၚလာကာ ဟီးရိုးဟြန္းဒါဆိုင္ကယ္လ္ၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ေမာင္းႏွင္ရင္း '' ဘေႏၱဂ်ီး တရွိ ေဒေလ့ '' ဟု အေျပးႏႈတ္ဆက္သြားေလ့ရွိေသာ တိဘက္စာေပသမိုင္းဆရာကိုလည္း မေတြ႕။ ဘာျဖစ္ပါလိမ့္...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာသင္ေဆာင္ရွိရာ အတိရွခန္းမၾကီးဆီကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့သည္။ သူ႕အား ခပ္ေ၀းေ၀းမွ လက္အုပ္ခ်ီေလ့ရွိသည့္ စာသင္ခန္းအကူလုပ္သား လကၡ်မန္းလည္း ရွိမေနခဲ့ပါ..။

ေသခ်ာပါၿပီ... သည္ေန႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္မည္..။ ဆရာမ်ားအတြက္ တကၠသိုလ္ျပကၡဒိန္တစ္ခုစီ ေ၀ငွထားေသာ္လည္း သူက ဘယ္ေသာအခါမွ အေလးမမူမိခဲ့..။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ထံုးစံအရ တနဂၤေႏြေန႕တစ္ရက္သာ အမ်ားသူငါ အားလပ္ရက္(Public holiday) ျဖစ္သည္ကိုသာ မွတ္သားထားခဲ့သည္..။

ေအာ္ ေႏြဦးေပါက္ၿပီဆိုေတာ့ မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္ေရာက္လာျပန္ၿပီပဲ...။

(၂)

မဇၥ်ိမသၾကန္ေတာ္က ေလာကီပြဲေပမို႕ သူ႕လို ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ အလွမ္းေ၀းလွသည္။. အျပင္လည္း မထြက္ရဲ..။ ေဆးေရာင္စံုမ်ားျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာကို ျဖန္းပက္လိုက္မွျဖင့္ ေၾကာင္ဋီကာ သစ္က်မ္းျပဳအစစ္ျဖစ္သြားေပမည္..။ တကယ့္ ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကား..။

သည္ေတာ့လည္း ေႏြဦးဂ်ိဳးကူသံလႊမ္းေနေသာ အခန္းေလးက်ဥ္းေလးတြင္သာ သူ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနထိုင္ျဖစ္ပါသည္။ အင္တာနက္အြန္လိုင္းေပၚသို႕ တက္ျဖစ္သည့္တိုင္ မည္သူ႕ကိုမွလည္း ဧည့္၀တ္မျပဳျဖစ္..။

တိုးတိတ္စြာ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာစာမ်က္ႏွာမ်ားကို သူ ကလစ္ခ္ေနခဲ့သည္..။ သူ႕တြင္ လံုေလာက္ေသာ စာအုပ္မ်ား မရွိေလေတာ့ အင္တာနက္ပိဋကတ္တိုက္ကိုသာ အားကိုးေနရသည္။ စာအုပ္ေတြသာ မရွိရင္ ပညာရွင္လုပ္ဖို႕ အခက္သားပဲ...။

ႏႈတ္မဆက္မိ၍ နားလည္မႈလြဲမွားေလေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ....ပလီးဇ္ ...ေက်းဇူးျပဳ၍...နားလည္ေပးပါ.။ (ဧည့္ပါေမာကၡဆိုသူၾကီး စာက်က္ေနသဗ်ာ..)

လြန္ခဲ့ေသာ လမ်ားဆီက ေဆးရံုေပၚတြင္ ဂိလာနအျဖစ္ ေဆးကုသခံေနခဲ့ရစဥ္က အေၾကြးမ်ားကို သူ ဆပ္ေနရသည္။ တိဗက္တကၠသိုလ္အတန္းတင္ စာေမးပြဲမ်ားက ေမလ (၅) ရက္တြင္ စတင္က်င္းပေတာ့မည္။ သူ ပို႕ခ်ရမည့္ သင္ရိုးညႊန္းတန္းသင္ခန္းစာမ်ားက ခုမွ စလံုးေရး စ..ရွိေသးသည္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာတိဗက္က်မ္းစာမ်ားဘာသာျပန္ဆိုေရးညီလာခံႏွင့္ ၀ိနည္းညီလာခံ၊ ညီလာခံႏွစ္ရပ္ က်င္းပျဖစ္ခဲ့သည့္ ဇန္န၀ါရီလဆီကလည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးဒလိုင္လားမား၏ တရားပြဲမ်ားကို တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္တြင္ က်င္းပခဲ့သည္မို႕ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းမ်ား ပိတ္ေပးခဲ့သည္။ တစ္လနီးပါးခန္႕ စာမသင္ခဲ့ရ..။ ညီလာခံမ်ားၿပီးသည္ႏွင့္ သူက ေဆးရံုတက္လိုက္ရျပန္သည္။ေနာက္တစ္လ...။

ေဆးရံုကဆင္းသည္ႏွင့္ စာသင္ခန္းမ်ားကို သူက ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လွၿပီ..။ သို႕ႏွင့္ သူ႕စာသင္ခန္းေလးဆီ ေျပးလာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ တပည့္မ်ားႏွင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ဆိုကာ သင္ခန္းစာအသစ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ဖြင့္ဆိုရွင္းျပဆဲမွာပင္ တိဗက္ႏွစ္သစ္ကူးကာလႏွင့္ မဇၥ်ိမသၾကန္ေတာ္က က်ေရာက္လာျပန္သည္။


(၃)

ေက်ာင္းသားဘ၀က သူသည္ ေက်ာင္းေျပးနာမည္ၾကီးလွေသာ္လည္း ဆရာဘ၀မွာေတာ့ ေက်ာင္းမွန္လြန္းေနျပန္သည္ကို အံ့ၾသမိရေသးသည္။ သခ်ၤာပါေမာကၡၾကီးေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းေရးသည့္ ဆရာဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေလးကို သတိရမိသည္။ တပည့္တစ္ေယာက္က ဆရာၾကီးကို '' ဆရာၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို သိေအာင္ တတ္ေအာင္ သင္ခ်င္တာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕က စာေမးပြဲပဲ ေအာင္ခ်င္တာ။ အဲဒါ သိပ္ခြက်တာပဲ ဆရာၾကီးရယ္ '' တဲ့..။ သူလည္း ေက်ာင္းသားဘ၀က တစ္မိနစ္ေလာက္ စာပိုသင္သည္ကိုပင္ သည္းမခံႏိုင္..။ စာသင္ခန္းထဲက ထြက္ေျပးခ်င္သည္။

တစ္ေန႕လွ်င္ သင္တန္းခ်ိန္( ၆) ၾကိမ္တက္ရသည့္ မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္ႏွင့္ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေထရ၀ါဒ ေႏြဦးေပါက္ရာသီ စာသင္ခန္းမ်ားကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ လတ္တေလာ ခါးပူ နားပူလာသေယာင္ ခံစားရေသးသည္။ ေခြ်းဒီးဒီးက်စာသင္ခန္းမ်ားထဲ သင္တန္းပို႕ခ်ခ်ိန္ (၄၅) မိနစ္အၿပီး အနားရသည့္ ၁၅ မိနစ္ေလးသည္ တဒဂၤနိဗၺာန္ျဖစ္သည္..။ ေစတနာပိုေလေသာ ဆရာက ပို႕ခ်ခ်ိန္ထက္ ပိုလြန္၍ ေနာက္သင္တန္းႏွင့္ ဆက္သြားသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ငရဲက်သလုိ ခံစားရသည္..။

ဟာဗဒ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းဆရာၾကီးဦးစ၀္ထြန္းမွတ္၀င္းကေတာ့ အသက္ (၈၀) နားနီးသည့္တိုင္ စာသင္ရာတြင္ တက္ၾကြတုန္း..။ ပို႕ခ်ခ်ိန္လြန္ေသာ္လည္း မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာမ်ားက ေျပာေဟာ၍ မကုန္ေသး..။ ဆရာၾကီး အခ်ိန္ျပည့္ပါၿပီ ဆိုေတာ့ '' အိမ္မွာဆို အရွင္ဘုရားတို႕ ဒကာမၾကီးက တပည့္ေတာ္ေျပာတဲ့ စကားနားေထာင္တာ မဟုတ္ဘူး ဘုရား.. အရွင္ဘုရားေလးတို႕နဲ႕ ေတြ႕တုန္း ေျပာရတာ '' တဲ့၊ မွတ္ကေရာ..။

မိတ္ေဆြရဟန္းတစ္ပါးက '' အင္း သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ လြန္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေသာတာပန္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီတရားကို နာဖို႕ ခက္ခက္ပါကြာ'' တဲ့..။ ထိုမိတ္ေဆြရဟန္းကပင္ "' ရွဴး တိုးတိုး...ငါ့ရွင္တို႕ေရ ဆရာေတြ ၾကားရင္ အားနာစရာ '' ဟု ေျပာရင္း ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး လုပ္ေနေသးသည္။

ခုေတာ့လည္း ဆရာအရွင္မ်ားကို စာနာနားလည္စြာ တကၠသိုလ္ၾကီးႏွစ္ခုက ရဟန္းပညာရွင္ လူပညာရွင္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားကို အမွတ္ရေနေသးေတာ့သည္။

(၄)

သည္ရက္ပိုင္းမ်ားတြင္ သူ စာလည္း မေရးျဖစ္...။ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦးကေတာ့ စိတ္လိုလက္ရရွိမွသာ ေရးေစခ်င္ပါသည္ တဲ့..။ စင္ကာပူမွ မၾကာေသးမီက ျပန္လာေသာ မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးကေတာ့ ဓမၼဂဂၤါပရိသတ္ေတြကို ဘယ္ေနရာသြားသြား မလြဲဘူး ဆိုပဲ..။ မလြဲတဲ့ေနရာေတြကို ၾကြေရာက္ခဲ့ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕...။ ေကာင္းေလစြ..။

ေရးလက္စ ေၾကာင္ဋီကာသစ္ကိုလည္း ဂ်ပန္ငလ်င္ကာလတြင္ သူ ေရးခ်င္စိတ္မရွိ..။ ေၾကကြဲေသာ စိတ္ႏွလံုးမ်ားကို စာနာသည့္တိုင္ မေနာကံကရုဏာသာ သူ စြမ္းႏိုင္သည္။ တိဗက္တကၠသိုလ္ကလည္း ဂ်ပန္ငလ်င္အထိမ္းအမွတ္ဆုေတာင္းပြဲျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ေအာ္ ဒုကၡာ မုစၥႏၱဳ....။

ဓမၼဂဂၤါ

(၂၀-၃-၂၀၁၁)

မဇၥ်ိမသၾကၤန္ေတာ္

Read more...

တန္ဘိုးရွိေသာဘ၀



ယေန႔ နက္ျဖန္ ေသမည့္ဟန္ကုိ

ဧကန္ဘယ္သူ သိအံ့ဟူနည္း

ေနေရာညပါ ႀကိဳးစားကာျဖင့္

စိတ္မွာမယြင္း ပ်င္းရိကင္းလ်က္

လြန္မင္းကိေလ တရားေတြကို

ပူပန္ေစတတ္ လုံ႔လျမတ္ျဖင့္

က်င့္အပ္မွန္စြာ ထိုသူမွာကား

တစ္ညဥ့္တာမွ် သက္ရွည္ရလည္း

ဘ၀ျမတ္ဘိ တန္ဘိုးရွိ၏။



“ကုသုိလ္ဥစၥာ၊ က်န္းခန္႔သာ၍၊ ပညာတန္ခိုး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ၊

ထိုေန႔အတြက္၊ က်ိဳးမထြက္၊ သက္သက္ အခ်ည္ႏွီးတည္း။
~~~~~~~~~~


Show/Hide

Read more...

ထုိ႔ထက္အလြန္...

“ခုိးသူတစ္ေယာက္သည္ ခုိးသူတစ္ေယာက္ကုိ ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳႏုိင္ရာ၏။
ရန္သူတစ္ေယာက္သည္ ရန္သူတစ္ေယာက္ကုိ ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳႏုိင္ရာ၏။
မေကာင္းသျဖင့္ ထားအပ္ေသာစိတ္သည္ကား ထုိစိတ္ရွိသူကုိ ထုိရန္သူ၊ သူခုိးတုိ႔ထက္ပင္ ယုတ္ည့ံေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္၏”
(ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား)

သတၱဝါတုိင္း၊ သတၱဝါတုိင္း ဘဝတြင္ ရန္သူအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ဆုံေတြ႕ရတတ္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပ်က္စီးမႈမ်ားႏွင့္လည္း ႀကဳံေတြ႕ရတတ္၏။ အတြင္းရန္သူမ်ားႏွင့္လည္း ႀကဳံေတြ႕ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အျပင္ရန္သူမ်ားႏွင့္လည္း ႀကဳံေတြ႕ရတတ္၏။ အတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈမ်ား ရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အျပင္ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈမ်ားလည္း ရွိႏုိင္ေပ၏။ သူခုိး၊ ဓားျပ၊ ရန္ဘက္ရန္ၿပိဳင္ စသည့္ အျပင္ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈမ်ားလည္း ရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယ စသည့္ မေကာင္းသည့္ အတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈမ်ားလည္း ရွိႏုိင္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိပ်က္စီးမႈမ်ားတြင္ သူခုိးဓားျပစသည့္ ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ပ်က္စီးမႈမ်ားသည္ တစ္ဘဝမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ ေစတနာ ဦးစီးထားသည့္ အကုသုိလ္စိတ္ထားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ပ်က္စီးမႈသည္ကား ထုိစိတ္ရွိသူအား အဆအေထာင္မက ဘဝေပါင္းမ်ားစြာအထိ ပ်က္စီးမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစတတ္၏။ တစ္စုံတစ္ေယာက္၊ တစ္စုံတစ္ခုေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ပ်က္စီးမႈသည္ တဒဂၤအခုိက္အတံ့မွ်သာ ျဖစ္ေပၚေစေသာ္လည္း မိမိကုိယ္တုိင္ ဆုတ္ကုိင္ထားသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္ထားသည္ကား မိမိအား သံသရာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစတတ္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျပင္ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈထက္ အတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးမႈသည္ကား ထုိ႔ထက္အလြန္ပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။

မွန္၏။ မိမိတုိ႔၏ လက္ေတြ႕ဘဝမ်ားတြင္လည္း ထုိအသက္ခႏၶာ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ ရားထူးဌာနႏၲရမ်ား၏ ပ်က္စီးမႈမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ခါတရံ “ဘယ္သူေတာ့ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ဘယ္လုိျဖစ္သြားၿပီ၊ ဘာျဖစ္သြားၿပီ၊ ဘယ္လုိပ်က္စီးသြားၿပီ” စသည့္ အေျပာအဆုိ အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ဖူးၾကမည္ ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ တစ္ခါတရံ “ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ သူ႔တရားသူစီရင္သြားၿပီ၊ သူ႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ သူ႔ဘဝ သူဖ်က္သလုိ ျဖစ္သြားၿပီ၊ သူ႔လုပ္ရပ္က သူ႔ကုိဒုကၡေပးသြားၿပီ” စသည့္ အေျပာအဆုိ အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္လည္း ႀကဳံေတြ႕ဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။ မည္သုိ႔ပင္ ႀကဳံေတြ႕ၾကေသာ္လည္း အရင္းစစ္ေသာ္ သူတပါးေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈထက္ မိမိေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈသည္ကား ပုိ၍တန္ဘုိးမ်ားၿပီး ပုိ၍ပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္တစ္ခုသာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေပ၏။ မည္သူက မည္ကဲ့သုိ႔ ပ်က္စီးေစေသာ္လည္း ထုိပ်က္စီးမႈသည္ မိမိကုိယ္တုိင္ ျပစ္ေပၚေစသည့္ ပ်က္စီးမႈႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ကား အစအရာမက ကြာျခားေနမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ မိမိ၏ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ပ်က္စီးမႈသည္ကား မိမိအား သံသရာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပင္ ပ်က္စီးေစမည္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာဝတၳိျပည္၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူစဥ္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါ၏။ ထုိစဥ္က သာဝတၱိျပည္တြင္ အနာထပိဏ္ သူေ႒း၏ ႏြားမ်ားကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးရသည့္ နႏၵအမည္ရသည့္ ႏြားေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ရွိ၏။ နႏၵသည္ ႏြားေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာသူလည္း ျဖစ္၏။ တစ္ခါတရံ နႏၵသည္ အနာထပိဏ္ သူေ႒းအိမ္သုိ႔သြားစဥ္ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရၿပီး တရားမ်ားလည္း နားၾကခြင့္ ရတတ္၏။ တစ္ေန႔တြင္ နႏၵႏြားေက်ာင္းသားသည္ သူေ႒းအိမ္တြင္ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား မိမိအိမ္သုိ႔ ၾကြေရာက္ပါရန္ ပင့္ဖိတ္ေတာ္မူ၏။ ဘုရားရွင္သည္ နႏၵႏြားေက်ာင္းသား၏ ပါရမီဉာဏ္ရင့္သန္မႈ အေနအထားအရ အခ်ိန္မတန္ေသးဟုဆုိကာ နႏၵ၏ ပင့္ဖိတ္မႈကုိ ျငင္းပယ္ေတာ္မူခဲ့၏။

တစ္ခ်ိန္တြင္ကား ဘုရားရွင္သည္ ေနာက္ပါတပည့္ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္အတူ တစ္ေနရာသုိ႔ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူရင္း နႏၵႏြားေက်ာင္းသား၏ ပါရမီဉာဏ္ ရင့္သန္ခ်ိန္အရ နႏၵ၏အိမ္သုိ႔လည္း ၾကြေတာ္မူေလ၏။ နႏၵသည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ၾကြေတာ္မူလာသည္ကုိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခရီးႀကိဳဆုိၿပီး (၇)ရက္ပတ္လုံး ဆြမ္းအလုပ္အေကၽြး ျပဳေတာ္မူကာ တရားဓမၼ နာၾကားေလ၏။ ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္ ေနာက္ဆုံးေန႔တြင္ နႏၵသည္ ေသာတာပန္တည္ခဲ့ေလ၏။ ထုိေန႔တြင္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္လည္း ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ ျပန္လည္ၾကြခ်ီေတာ္မူခဲ့၏။ နႏၵႏြားေက်ာင္းသားသည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား အေတာ္အသင့္ လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ေပးရင္း အျပန္ခရီးတြင္ ရန္သူမုဆုိးတစ္ေယာက္၏ သတ္ျဖတ္မႈေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားခဲ့ေလ၏။

နႏၵေသဆုံးသြားသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ရသည့္ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕သည္ ဘုရားရွင္အား “ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ၾကြလာေတာ္မူသျဖင့္ ဤသုိ႔နႏၵႏြားေက်ာင္းသား ေသရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ထားၾက၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “ရဟန္းတုိ႔… နႏၵႏြားေက်ာင္းသားသည္ ဘုရားရွင္ၾကြသည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကြသည္ျဖစ္ေစ ေသျခင္းတရားက လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ၊ စင္စစ္ နႏၵ၏ ပ်က္စီးမႈသည္ကား ဘာမွေျပာပေလာက္စရာ မရွိ။ မေကာင္းသည့္ စိတ္ထားသည္သာလွ်င္ တစ္စုံတစ္ေယာက္အား ခုိးသူရန္သူမ်ားထက္ ပုိ၍နာက်င္ ပ်က္စီးမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစ၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ
“ခုိးသူတစ္ေယာက္သည္ ခုိးသူတစ္ေယာက္ကုိ ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳႏုိင္ရာ၏။
ရန္သူတစ္ေယာက္သည္ ရန္သူတစ္ေယာက္ကုိ ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳႏုိင္ရာ၏။
မေကာင္းသျဖင့္ ထားအပ္ေသာစိတ္သည္ကား ထုိစိတ္ရွိသူကုိ ထုိရန္သူ၊ သူခုိးတုိ႔ထက္ပင္ ယုတ္ည့ံေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္၏” (ဓမၼပဒ၊ စိတၱဝဂ္၊ နႏၵေဃာပါလက ဝတၳဳ) ဟူေသာ အထက္ပါ တရားစကားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူေလ၏။

ဤေဒသနာေတာ္အရ အျပင္ရန္သူႏွင့္ အတြင္းရန္သူတုိ႔၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ျခားနားခ်က္ကုိ ေကာင္းစြာသိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ သူခုိး၊ ဓားျပ ရန္သူစသည့္ အျပင္ရန္သူတုိ႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးရသည့္ ပ်က္စီးမႈထက္ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာေၾကာင့္ ပ်က္စီးရသည့္ ပ်က္စီးမႈက ပုိ၍ျပင္းထန္သည္ကုိ သတိျပဳႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ရန္သူခုိးသူမ်ားသည္ မိမိအား တစ္ဘဝအတြက္သာ ေသေအာင္သတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိသႏၲာန္တြင္ရွိသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာသည္ကား မိမိအား ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေအာင္သတ္ႏုိင္သည္ကုိ မေမ့ၾကရန္ လုိအပ္ေပ၏။ တစ္ဘဝတြင္ တစ္ခါေသေက် ပ်က္စီးၾကရမည့္ အေရးထက္ သံသရာတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေက်ပ်က္စီးၾကရမည့္ အေရးကုိ ပုိ၍အေလးထားသင့္ေပ၏။ မည္သူ႔ေၾကာင့္၊ မည္သည့္အရာေၾကာင့္ ေသေက်ပ်က္စီးၾကရသည္ထက္ မိမိ၏ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာေၾကာင့္ ေသေက်ပ်က္စီးၾကရမည့္ အေရးကုိ ပုိ၍သတိျပဳသင့္ေပ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိသူခုိးဓားျပစသည့္ အျပင္ရန္သူမ်ားသည္ တဒဂၤ အခုိက္အတ့ံတြင္သာ ေသေက်ပ်က္စီးမႈကုိ ျပဳႏုိင္ေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာျဖစ္သည့္ အတြင္းရန္သူသည္ကား ထုိ႔ထက္အလြန္ သံသရာမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေက်ပ်က္စီးမႈကုိ ျပဳႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါေပ၏။

စင္စစ္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ လက္ရွိရရွိေနသည့္ ဘဝအေပၚတြင္သာ ပ်က္စီးမည့္အေရး ေတြးပူေနေလ့ရွိ၏။ ယခုဘဝအတြက္သာ အျပင္ရန္သူမ်ား၏ တုိက္ခုိက္ပ်က္စီးမႈေဘးမွ ကာကြယ္ရန္ အားထုတ္ေလ့ရွိၾက၏။ သူခုိး၊ ဓားျပစသည့္ အႏၲရာယ္မ်ားကုိသာ အာ႐ုံထားၿပီး ထုိအႏၲရာယ္မ်ား မက်ေရာက္ေရးကုိသာ ႀကိဳးစားေလ့ရွိၾက၏။ သံသရာတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေက်ပ်က္စီးရမည့္ အေရးထက္ တစ္ဘဝတစ္ခါ ေသေက်ပ်က္စီးရမည့္ အေရးကုိ အေလးေပးေလ့ရွိၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား မပ်က္စီးဖုိ႔၊ အသက္ခႏၶာ မပ်က္စီးဖုိ႔ဆုိလွ်င္ သူမ်ားအသက္ သတ္ရန္လည္း ဝန္မေလး၊ သူမ်ားပစၥည္း ခုိးယူရန္လည္း ဝန္မေလး၊ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ဖ်က္ရန္လည္း ဝန္မေလး၊ လိမ္ညာေျပာဆုိရန္လည္း ဝန္မေလး၊ အရက္ေသစား မူးယဇ္ေဆးဝါး ေသာက္စားသုံးစဲြရန္လည္း ဝန္မေလးၾကျခင္း ျဖစ္ေနၾက၏။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိသုိ႔ တဒဂၤအခုိက္ ပ်က္စီးမည္ကုိ ေၾကာက္သျဖင့္ ကုိယ္က်င့္သီလ ေဖာက္ဖ်က္သည္အထိ လုပ္လုိက္ျခင္းသည္ ဘဝတြင္ တစ္ႀကိမ္ေသေက်ပ်က္စီး ေစမႈထက္ သံသရာတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေက်ပ်က္စီးမႈအထိ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။ ဤသည္မွာ မိမိကုိယ္တုိင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ မိမိ၏ စိတ္ေစတနာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားက အျပင္ရန္ထက္ အတြင္းရန္က ထုိ႔ထက္အလြန္ ေၾကာက္ဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

တစ္ခါက တရားပဲြတစ္ခုတြင္ စာေရးသူက “စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ ကုိယ္လက္အဂၤါ ယွဥ္လာလွ်င္၊ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္႔လႊတ္ရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ ကုိယ္လက္အဂၤါႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္၊ ကုိယ္လက္အဂၤါကုိ စြန္႔လႊတ္ရမည္ ျဖစ္ကာ၊ အသက္ႏွင့္ သီလယွဥ္လာလွ်င္ အသက္ကုိစြန္႔လႊတ္ၿပီး သီလကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ေစာင့္ထိန္းသင့္ေၾကာင္း” ေဟာေျပာသည့္အခါ ဒကာေလးတစ္ေယာက္က “အသက္ရွင္မွ သီလကုိ ထိန္းႏုိင္မွာ ျဖစ္သျဖင့္ သီလႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္ အဘယ့္ေၾကာင့္ အသက္ကုိ စြန္႔လႊတ္ရမည္ကုိ နားမလည္ေၾကာင္း” ေမးလာသျဖင့္ သူ႔အေမးကုိ အေျခခံကာ “သုိ႔ဆုိလွ်င္ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ သူမ်ားအသက္ကုိ သတ္မလား၊ သူမ်ားဥစၥာခုိးမလား၊ သူမ်ားသားမယား ပစ္မွားမလား…၊ အဲဒီလုိ လုပ္လုိက္သည့္အတြက္ ဒီဘဝမေသေတာ့ဘူးလား…” စသည္ျဖင့္ ျပန္လည္ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ရွင္းျပလုိက္ရေသး၏။ ထုိဒကာေလးမွာ မသိနားမလည္၍ ေမးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ အေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ဘဝတစ္နပ္စာ မပ်က္စီးေရးအတြက္ သီလကုိ စြန္႔လႊတ္ရန္မွာ ဝန္မေလးဘဲ ျဖစ္ေနၾကသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေနပါ၏။ တစ္စုံတစ္ေယာက္၊ တစ္စုံတစ္ခုေၾကာင့္ ရာထူးဂုဏ္သိန္၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ အသက္မ်ား ပ်က္စီးမည့္အေရးသာ ေတြးပူေနၿပီး ဘဝသံသရာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပ်က္စီးမည့္အေရးကုိကား ေတြးပူျခင္း မရွိသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာျဖင့္ မေကာင္းမႈလုပ္ရန္မွာလည္း ဝန္မေလးၾကျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါ၏။ ဤသုိ႔သာဆုိေသာ္ ပ်က္စီးမႈမ်ားသည္ ထုိ႔ထက္အလြန္ပင္ ျဖစ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ လူတုိင္းလူတုိင္း ဘဝတြင္ အသက္ခႏၶာ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ ရာထူးဌာနႏၲရတုိ႔၏ ေသေက်ပ်က္စီးမႈမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကေသာ္လည္း ေရွာင္လဲြ၍ မရသည့္ ထုိပ်က္စီးမႈမ်ားတြင္ သူခုိး၊ ဓားျပစသည့္ အျပင္ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ေသေက်ပ်က္စီးၾကရသည္ထက္ မေကာင္းသည့္ စိတ္ေစတနာျဖစ္သည့္ မိမိတုိ႔၏ အတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ေသေက်ပ်က္စီးရမည့္ အေရးကုိ ပုိမုိေၾကာက္သင့္ေၾကာင္း ဆုိလုိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ အျပင္ရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးရသည့္ ပ်က္စီးမႈသည္ တစ္ဘဝတစ္ခဏမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးရသည့္ ပ်က္စီးမႈသည့္ကား ဘဝသံသရာတစ္ေလွ်ာက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပ်က္စီးမႈကုိ ေရာက္ေစသျဖင့္ အတြင္းရန္သူေၾကာင့္ ပ်က္စီးမည့္အေရးကုိ ပုိမိုအေလးေပးကာ အတြင္းစိတ္ထားမ်ား ေကာင္းေအာင္သာ ႀကိဳးစား အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ဘဝ တစ္ခဏ ပ်က္စီးၾကရမည့္ အေရးထက္ ထုိ႔ထက္အလြန္ ပ်က္စီးသြားမည့္အေရးကုိ ပုိမုိသတိျပဳသင့္ေၾကာင္း အသိေပးလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သူမဆုိ လြန္ဆန္မရ ပ်က္စီးရမည့္ အသက္ခႏၶာ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ ရာထူးဂုဏ္သိန္တုိ႔၏ ပ်က္စီးမႈမ်ားတြင္ တဒဂၤပ်က္စီးမႈထက္ ထုိ႔ထက္အလြန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပ်က္စီးရမည့္ ပ်က္စီးမႈမ်ိဳး မျဖစ္ၾကေစရန္ တစ္ဘဝတစ္နပ္စာအတြက္ မေတြးဘဲ ဘဝသံသရာအေရးေတြးကာ အက်င့္သီလကုိ လုံၿခဳံေအာင္ ေစာင့္ထိန္းရင္း စိတ္ေစတနာေကာင္းမ်ားျဖင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကပါဟု အေလးဂ႐ု တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါသည္။
READ MORE......

Read more...

နာနာဘာဝႏွင့္ ေတြ႔ဖူးသူမ်ား(၁)

အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)

က်ဳပ္တို႔အရပ္မွာ ညေန ေနဝင္ရီတေရာ၊ႏြား႐ိုင္းသြင္းခ်ိန္၊ေနဝင္ၿဖိဳးပ်ေရာက္ခ်ိန္ဆို ကေလးေတြကို အေမေတြက ႐ြာျပင္ကို ေပးမထြက္ၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ နာနာဘာဝေတြ ထြက္တဲ့အခ်ိန္မိုလို႔တဲ့။

ငယ္စဥ္က ဘာႀကီးမွန္း မသိရဘဲနဲ႔ ေၾကာက္ခဲ့ရသည့္ က်ဳပ္ဘဝမွာ “နာနာဘာဝ” အဲဒီက စခဲ့၏။





ဒီႏွစ္ ကဆုန္လ အရပ္ျပန္ေတာ့ ရေသ့ေတာင္ဘုရားကို ညေနမိုးခ်ဳပ္မွာ သြားျဖစ္သည္။ ကုကၠိဳေတာ႐ြာႏွင့္ ဆင္႐ြာကို ျဖတ္ရ၏။ ထို႐ြာႏွစ္႐ြာၾကားမွာ သခ်ႋဳင္းကုန္း႐ွိ၏။ စာေရးသူတို႔ ငယ္ဘဝက ကုကၠိဳင္ပင္ႀကီးေတြ အံု႔ဆိုင္းလို႔၊ေနေပ်ာက္မထိုး၊ ဧရာဝတီျမစ္ေရတက္လွ်င္ ေရဝင္သည့္ေခ်ာင္း႐ွိ၍ အေလ့က်ပင္ေတြကလည္း ပိတ္ပိတ္သဲသဲ ေပါက္ေန၏၊ေ႐ွးႏွစ္မ်ား စြာထဲက သခ်ႋဳင္းအိုႀကီးမို႔ အုတ္ဂူေတြကလည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေပါမွေပါ၊ထိုအုတ္ဂူမ်ားအနက္ က်ဳပ္စိတ္မွာ ယေန႔တိုင္စြဲေန သည့္အုတ္ဂူႀကီးက အေခါင္းထည့္ထားေသာ အေလာင္းစင္ ပံုသဏၭာန္ အုတ္ဂူၾကီး ျဖစ္၏။

ေႏြရာသီဆို ဆရာဘုန္းႀကီးႏွင့္ မနက္ၿပီး အလွဴေတြကို အ႐ုဏ္မတက္မွီ သြားရသည္။က်ဳပ္က ေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ထီးထမ္းၿပီး ဘုန္းႀကီးေနာက္က လိုက္ရ၏။ သစ္ရိပ္ေတြအျပင္ လေရာင္မံႈမံႈ ဝါးဝါးေအာက္မွာ လေရာင္ဆမ္းထားသည့္ အေလာင္းစင္အုတ္ဂူႀကီးႏွင့္ အျခားအုတ္ဂူေတြက ဝိုးတို႔ဝါးတား၊ လူေသျမွဳပ္ထားေသာ ေျမပံုေတြကလည္း ဟိုတစ္ပံု၊ဒီတစ္ပံုမို႔ ေနာက္လဲ လွည့္ျပန္မၾကည့္ရဲ၊ေဘးဘီးလဲ မၾကည္ဝံ႔၊ကေလးပီပီ အဲဒီ႐ြာေတြ သြားရရင္ သခ်ႋဳင္းႀကီးကို ျဖတ္ရမွာအလြန္ ေၾကာက္ေပါ့။ အသည္းတလွပ္လွပ္၊ ရင္တဖိုဖို ၊ၾကက္သီး တဖ်န္းဖ်န္း၊ ေနာက္ေက်ာခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္ေထြကေတာ့ တစ္သက္မေမ့။

မွတ္မိပါေသးေတာ့၏-တစ္ညေနမွာ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ အေမႏွင့္အတူ အဲဒီသခ်ႋဳင္းႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး ကိုင္းထဲကိုသြားရ၏။

သခ်ႋဳင္းကုန္းအဝင္မွာ အေမက ေနဦးဆိုကာ သူ႔ေျခဖဝါးက ေျမမံႈကိုယူၿပီး က်ဳပ္ နဖူးကို သူလက္ျဖင့္ “ဖြဖြ” ဟု ဆို၍ တို႔ ေပး၏။ အဲလို အေမ့ေျခမႈန္႔ကို သားသမီးနဖူးကို တို႔ရင္ ကေလးမ်ား မလန္႔ဟူ၍ ေဒသစြဲအယူ႐ွိၾကလို႔ပါ။

ယခုအေခါက္ ႐ြာေရာက္ခိုက္ ေလွႀကီးစု႐ြာ အသြားမွာ အဲဒီသခ်ႋဳင္းကိုျဖတ္ေတာ့ အေမႏွင့္အတူ သြားခဲ့စဥ္က “ဖြဖြ” ဆိုတာကို သတိရမိ ပါေသးေတာ့သည္။ ငယ္ဘဝ၏ လြမ္းဖြယ္ရာႏွင့္ မုဆိုးမအေမ၏အၾကင္နာမို႔ ရင္မွာလိုက္ေမာရပါသည္။ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္သည့္တိုင္ ႏုသစ္လ်က္၊ရင္မွာ ဖိုလိႈက္ဆဲ။

ယခုေတာ့ ကကၠိဳပင္ႀကီးေတြလဲ မ႐ွိေတာ့႐ံုမွ်မက လူေသ ျမွဳပ္ရန္ ေျမေနရာသည္ပင္ အနည္းမွ်႐ွိေတာ့၏၊လူေနအိမ္ေတြကလဲ သခ်ႋဳင္းကုန္းထဲ ေရာက္ေနသလို႔ ေက်း႐ြာမူလတန္းေက်ာင္းလည္း ေဆာက္လုပ္ထားသည္။စာေရးသူေၾကာက္ခဲ့ရသည့္ အုတ္ဂူႀကီးလည္း ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့၏။ မေၾကာက္တတ္ေသာ ယေန႔ေခတ္ ကေလးေတြအဖို႔ နာနာဘာဝႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေၾကာက္ရျခင္းရသကို ခံစားတတ္မည္မဟုတ္။ ေက်ာင္းသားေလးေတြက သခ်ႋဳင္းကုန္းထဲမွာဘဲ ေၾကာက္လန္႔မဲ့ ေဆာ့ေနၾက၏။

ေလွႀကီးစု႐ြာ၏အေ႐ွ႔ဖက္မွာ ရေသ့ေတာင္ ဆိုတာ႐ွိသည္၊ ေ႐ွးေဟာင္း ဘုရားပ်က္တစ္ဆူႏွင့္ ဘိုးေတာ္႐ုပ္တု၊ မယ္ေတာ္႐ုပ္တု၊ဘီးလူး႐ုပ္တုေတြ ႐ွိ၏။ယေန႔တိုင္ ေလွႀကီးစု႐ြာထဲက နတ္ဝါသနာထံုသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ရေသ့ေတာင္ ေပၚတက္ၿပီး နတ္ပူးၿပီး၊ နတ္ေမးေလ့၊ နတ္ေဟာေလ့ ႐ွိၾကသည္။ နတ္လမိုင္းကပ္ေသာ ေနရာဟု ေျပာႏိုင္၏။ ဟိုယခင္ကေတာ့ ရေသ့ေတာင္ေပၚမွာ နတ္ေရကန္႐ွိသည္-ဟု လူႀကီးသူမမ်ားက ေျပာၾကသည္၊ပေယာဂပူးသူမ်ားႏွင့္မ်က္စိနာေရာဂါျဖစ္သူမ်ား ထိုနတ္ေရကန္က ေရျဖင့္ မ်က္စဥ္းခပ္ရင္ ေပ်ာက္ကင္းေၾကာင္း ေျပာဆိုၾက၏။ယခု နတ္ေရကန္ မ႐ွိေတာ့။



ရေသ့ေတာင္ေပၚေနေသာ ဦးပဇင္းႏွင့္အရပ္ထဲက ဒကာေတြက “လြန္ခဲ့သည့္သံုးႏွစ္ေလာက္က ေတာင္၏အေ႐ွ႔ ဖက္နားကေန ျပည္ခ႐ိုင္ပတ္လမ္းေဖါက္တာ ေျမထိုးစက္ႀကီးျဖင့္ ေျမထိုးရာမွာ ေ႐ွ႔တည့္တည့္က နဂါးႀကီး တစ္ေကာင္ ပါးပ်ဥ္းႀကီးေထာင္ၿပီး စူးစူးဝါးဝါး စိုက္ၾကည့္ေနလို႔ ဆက္ၿပီးေျမကို မထိုးရဲေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုတ္ခဲ့ရသတဲ့။ ခ႐ိုင္ပတ္လမ္း စီမံကိန္းႀကီးလည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး” ဟု ေတာင္ေပၚကေန နဂါးႀကီး ေတြ႔ရသည့္ေနရာကို ညႊန္ျပရင္း ေျပာျပၾက၏။ ေျမေကာ္စက္ႀကီး ေမာင္းသူ တစ္ဦထည္းဘဲ ျမင္ရသတဲ့။ေ႐ွးအေခၚ နာနာဘာဝ-ဟု ဆိုရမလားဘဲ။စာထဲကဆိုသည့္ အသုရ ကာယ္ဆိုတာမ်ိဳးေနမွာ။

နာနာဘာဝဆိုေသာ ပါဠိစကားကို ႀကီးေတာ့ သိလာရ၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ျဖစ္ျခင္း၊ေသကြဲကြဲျခင္းကို နာနာဘာဝဟု ဆိုပါသည္။ ဘယ့္ႏွာေၾကာင့္ တေစၦ သရဲ သင္းကြဲၿပိတၲာစတာေတြကို ျမန္မာတို႔က “နာနာဘာဝ” ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ ။ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္တတ္ေသာ သတၲဝါ-ဟု အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾက၏။

ပါဠိမွာ သရဲတေစၦကို တစၦက-ဟု ဆိုပါသည္။ေျခာက္တတ္သူ။ အဂၤလိပ္တို႔ေတာ့ ေသသြားသူရဲ့ ဝိဥာဥ္(သရဲတေစၦ)ဟု ဆိုၾက၏။ ႏိုင္ငံျခား တေစၦသရဲဇာတ္ကားေတြ ၾကည္ေနၾကရ၍ လူမ်ိဳးတိုင္းမွာ တေစၦ၊သရဲ ယံုၾကည္မႈ ႐ွိၾကတာကို သိရသည္။



ၿပိတၲာဆိုတာကို ပါဠိမွာ ေပတ-ဟု ဆို၏။တမလြန္ဘဝေရာက္ သြားသူ-ဟု ဆိုရသည္။သူတို႔က အံုးနဲ႔က်င္းနဲ႔ အစုဖြဲ႔ေနၾကသတဲ့။တစ္ခါတေလေတာ့ တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေနရင္ သင္းကြဲၿပိတၲာ-ဟု ေ႐ွးက ဆို႐ိုးျပဳၾကသည္။ သူတို႔အတြက္ ကုသိုလ္ျပဳေပးလို႔ အမွ်ရၾကလွ်င္ ၿပိတၲာဘဝက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾက၏။

လူအမ်ားစုသည္ နာနာဘာဝကို ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးၾကတာမဟုတ္၊သို႔ေပမဲ့ ေၾကာက္တတ္ၾကသည္။ ေၾကာက္ေနရတာေလးကိုက ရသတစ္မ်ိဳး ျဖစ္၏။တခ်ိဳ႔ နာနာဘာဝကို ႀကံဳဖူးေတြ႔ဖူးသူေတြ ႐ွိၾက၏။ သူတို႔၏စကားေတြက ယံုၾကည္လကၡံစရာ ျဖစ္၏။ထိုသူမ်ားကို “နာနာဘာဝနဲ႔ ေတြ႔ဖူးသူမ်ား” ဟု ဆိုက သင့္အံ့ေကာင္းရာ၏။

ပိဋကတ္မွာ နာနာဘာဝႏွင့္ ေတြ႔သူေတြ အမ်ားအျပား႐ွိသည္။ဘုရား႐ွင္က ဝိမာနဝတၳဳ၊ေပတဝတၳဳဆိုၿပီး က်မ္းစာ အုပ္ႀကီး ႏွစ္အုပ္စာ သီးသန္႔ ေဟာထားခဲ့သည္။ အျခားပိဋကတ္ေတြထဲမွာလည္း ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ထည့္၍ေဟာေတာ္မူသည္။

ဘုရား႐ွင္လက္ထက္က ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ပံ့သူကူသကၤန္းကို ဝတ္ၾကသည္။ပံ့သူကူသကၤန္းဆိုတာ လူေသေကာင္တို႔၊ အမိုက္ပံုတို႔မွာ ရစ္ပတ္စြန္႔ပစ္ထားေသာ အဝတ္အထည္မ်ားကို ေကာက္ၿပီး၊ ဖြတ္ေလ်ာ္ခ်ဳပ္ဆိုး ဝတ္ရသည့္သကၤန္း ျဖစ္၏။

ဝိနည္းပိဋကတ္၊ ပါရာဇိကဏ္တြင္ သုသာန္အနီးေက်ာင္းမွာ သၤီတင္းသံုးေနေသာ ရဟန္းေတာ္သည္ လူေသေကာင္မွာ ပတ္ထားေသာ အဝတ္ကို ပံ့သူကူ ေကာက္ယူသည္ ။ေလာေလာလတ္လတ္ စြန္းပစ္သြားသည့္ မသာေကာင္က အဝတ္ကို ခြ်တ္ယူ၏။ထိုအခိုက္ လူေသေကာင္ႀကီးက ထလာၿပီး “ငါ့ အဝတ္ျပန္ေပး၊ ငါ့အဝတ္ ျပန္ေပး” ဆိုကာ ေနာက္ကေန လိုက္ေတာင္း ေနပါသတဲ့။ သုသာန္ဓုတင္ေဆာက္တည္ေသာရဟန္းကား သုတ္ေျခတင္ ေျပးရေတာ့၏။ဒေရာေသာပါးကို ေျပးရ တာ၊ေက်ာင္းထဲေရာက္ေတာ့ “ဝုန္းဆို” တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္လိုက္မွ အဲဒီေနရာမွာပဲ လူေသေကာင္ႀကီးက လဲက်သြားသတဲ့။ ေၾကာက္စရာမွ တကယ့္ကို ေၾကာက္စရာႀကီး။

ထိုျဖစ္အင္ကို ဘုရား႐ွင္အား ေလွ်ာက္ထားေတာ့မွ ဘုရား႐ွင္က “လူေသေကာင္မွာ ေသသြားတဲ့သူက တေစၦအျဖစ္နဲ႔ ျပန္ၿပီးစီးေနတာ၊ဒါ့ေၾကာင့္ အဝတ္ကို လိုက္ေတာင္တာျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာျပပါသည္။ထိုရဟန္းကို “နာနာဘာဝႏွင့္ ေတြ႔ဖူးသူ” ဟု ဆိုရပါမည္။

က်ဳပ္တို႔ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းမွာ ဦးပဇင္းႀကီး ဦးသာဉာဏ္ဆိုတာ ႐ွိသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဂဏန္းသခ်ၤာ သင္ေပး၏။ စာေရးသူတို႔ မမွီလိုက္သည့္ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးမဥၨဴ၏တပည့္ ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးဦးမဥၨဴ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ႐ုပ္ကလာပ္ကို တည့္တည့္မွန္ေအာင္ ဒံုးတိုက္မယ္ကြဆိုကာ-ဟု မူးမူးျဖင့္ ဒံုးတိုက္လိုက္တာ အသားစမ်ား လြင့္စဥ္ သြားေၾကာင္းကို ေျပာျပေလ့႐ွိ၏။သည့္အျပင္-


ငယ္စဥ္က ေသာက္ေသာက္စားစား ေပေပေတေတေနခဲ့သူ ျဖစ္သည္အေလွ်ာက္ တစ္ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆင္႐ြာကေန ေသာက္စားၿပီးျပန္ လာၾကသတဲ့။ ညဥ္႔ကလဲနက္၊ ေထြကလဲေထြ၊ ကုကၠိဳေတာသခ်ႋဳင္းလဲေရာက္ေရာ ေနာက္ကေန အေလာင္းႀကီးကို ပိုက္ၿပီး ဆံပင္ဖားလ်ားျဖင့္ သရဲမႀကီး လိုက္လာ၍ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္လြတ္ ႐ုန္းထြက္မေျပးႏိုင္ေအာင္လို႔ဆိုကာ ပုဆိုးစခ်င္း ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီး ဓားျဖင့္ေဝွ႔ယမ္းလွ်က္ ေနာက္ျပန္ေနာက္ျပန္ဆုတ္ေျပးခဲ့ရ ေၾကာင္းကို ေျပာျပဖူးသည္။သူ႔အေျပာအရဆို ဦးဇင္းႀကီးသည္ နာနာဘာဝနဲ႔ ေတြ႔ဖူးသူ ျဖစ္၏။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ က်ဳပ္အစ္ကို ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္ ျဖစ္သည္။ သူကိုရင္ဝတ္တုန္းက၊နာနာဘာဝကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ လူထြက္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ဆည္းတာ (၃)ရက္ေတာင္မခံ၍ ယေန႔တိုင္ ေျပာစမတ္ျဖစ္ေနရ၏။

ကိုရင္ေတြက ယခင္ေက်ာင္းအိုႀကီးေပၚထပ္ ဆင္ဝင္ေဆာင္မွာ အိပ္ၾကရသည္၊တေရးႏိုးမွာ ေစတီေဟာင္းႀကီး ဖက္ကို အမွတ္တမဲ့ ၾကည္မိရာ အဝတ္ျဖဴျဖဴ ဖိုးသူေတာ္လိုလို နာနာဘာဝႀကီး ေစတီပ်က္ပ်က္ႀကီးထဲ ဝင္သြားတာကို အေသအျခာကို ျမင္လိုက္ရေၾကာင္းကို ယေန႔တိုင္ မွတ္မိလွ်က္႐ွိ၏။ေၾကာက္ေနၿမဲ ျဖစ္ေနပါသည္။

က်ဳပ္တို႔ ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရသည့္ေက်ာင္းႀကီးက ေ႐ွးေက်ာင္းအိုႀကီးပါ၊ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ ဟိုဖက္ဒီဖက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ဆက္ပါမွ ေက်ာင္းတိုင္ကို ပတ္မိ၏။ ကြ်န္တိုင္လံုးႀကီးေတြက ႀကီးလွ၏၊ ေပအစိပ္သံုးဆယ္ ေလာက္ကို အဆက္မ ႐ွိဘဲ ေခါင္အမိုးတိုင္ ႐ွည္၏။ ဆင္ဝင္၊ စမုခ္၊ဘုရားခန္း၊ က်က္သေရခန္းတို႔ျဖင့္ ေ႐ွးအေခၚ တိုင္တစ္ရာ ေက်ာင္းႀကီးပါ။ မွတ္မိပါေသးသည္။ ဆရာေတာ္က သမၿပီးဆိုရင္ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ တိုင္ကိုအလယ္မွာထားၿပီး ကိုယ့္လက္ သူဆြဲ၊သူလက္ကိုယ္ဆြဲျဖင့္ “မဂၤလသုတ္ ေက်ာလံုးပုတ္ဆိုတဲ့” အတိုင္း ေဆာ္ပေလာ္ အတီးခံခဲ့ရ၏။ ညဆိုရင္ တစ္ေက်ာင္းလံုး ေမွာင္ေန၏၊ မီးအိမ္ထြန္းထားသည့္ ေနရာကြက္ကြက္ကေလးသာ လင္းေနသည္။ထံုးစံအတိုင္း မသာတင္ေသာ ကုဋင္၊ မသာဆင္သည့္ လိုက္(ဇာစ)ေတြကလဲ ေက်ာင္းမွာပဲလွဴထားၾက၏။တစ္ေယာက္တည္း ညဆို ေက်ာင္းအေပၚထပ္ မတက္ရဲ ထိုမွ် ေၾကာက္စရာ့ ေရွးေက်ာင္းအိုႀကီးရယ္ပါ။

ေက်ာင္းႀကီးက ေတာင္ကို ေခါင္းျပဳ၊ေျမာက္ကို ေျချပဳထားသည္၊႐ြာက ေက်ာင္းအေနာက္ဖက္မွာ ဆိုေတာ့ မုခ္ဦး၊နတ္ လမ္းက ႐ြာဖက္ကို မ်က္ႏွာစာထား၏။ေက်ာင္း၏ေျခရင္းဖက္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြျဖင့္ ေပြလီ႐ႈပ္ေနေသာ ေ႐ွးေစတီအပ်က္ႀကီးတစ္ဆူ၊ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူ ဘုရားတန္ေဆာင္း၊ေလ်ာင္းေတာ္မူ တန္ေဆာင္း၊မတ္ရပ္တန္ေဆာင္း၊ ေက်ာင္း ေခါင္းရင္ဖက္မွာေတာ့ သိမ္ေဟာင္းႀကီး၊ေ႐ွးဘုရားပ်က္ေတြျဖင့္ ျပည့္ေနေသာေက်ာင္းဝိုင္းမို႔ ေန႔ခင္းေတာင္ တစ္ေယာက္ထဲဆို အင္မတန္ ေၾကာက္ရေသာ ေနရာျဖစ္၏။ ေသစ္ႀကီးဝါႀကီးေတြကလဲ အံု႔ဆိုင္းလို႔၊ ယိမ္းႏြဲ႔လို႔၊ေက်ာင္းထဲမွာ ေၾကာင္ငါးပိလို႔ေခၚသည့္ ႏႈတ္သီးခြ်န္းခြ်န္း ေတာေၾကာင္၊သင္းေခြၾကပ္၊လိပ္ေတြေတာင္ ေတြ႔ရတတ္သည္။

ေက်ာင္းတည္သက္က ဆရာေတာ္ေတြ ယခုဆို ေျခာက္ဆက္ေတာင္ ႐ွိၿပီျဖစ္၍ ႏွစ္ကာလၾကာျမင့္ေနသည့္ေက်ာင္း ေဟာင္းႀကီး ျဖစ္သည္။ေက်ာင္းႀကီးဝန္းက်င္မွာ တေစၦသရဲေတြကလဲ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ ႐ွိေနၾကေၾကာင္းကို က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘဝက အေတာ္ေျပာဆိုၾက၏။ ေက်ာင္းသား၊ကိုရင္တိုင္းက ေက်ာင္းဝန္းက်င္မွာ သရဲမ႐ွိေသာ ေနရာလြတ္ မ႐ွိတာကို သိေနၾက၏။ထို႔ေၾကာင့္ ညညဆို ေက်ာင္းမွာက ကေလးပီပီ အေၾကာက္ပိုရသည္။

သရဲဆိုတာကလဲ ႐ွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးထားေသာ ေနရာေရာက္ရင္ ၾကက္သီးေမြးညင္းထၿပီး ေၾကာက္တတ္တာကလား၊

ေဟာ မသိျပန္ေတာ့လဲ မေၾကာက္ျပန္ဘူး၊က်ဳပ္တို႔ ယခုဆို ဟိုအရပ္ဒီအရပ္ တရားေဟာၾကြရသည္၊ တည္းခိုရမယ့္ေက်ာင္း မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္၊ျပင္ေပးတဲ့ကုဋင္၊ျခင္ေတာင္မွာ ေမာေမာပန္းပန္းျဖင့္ အိပ္လိုက္တာပါဘဲ၊ ေဟာ မနက္မိုးလင္းလို႔ ကုဋင္တို႔၊ျခင္ ေထာင္တို႔ ၾကည့္မိရင္ ကြယ္လြန္သူ မည္သူေကာင္းမႈ႔ဆိုရင္ သေဘာေပါက္ၿပိးသား“ေသစဥ္တုန္းက လူေသအတြက္ ျပင္သည့္ကုဋင္ ႏွင့္လိုက္ဆိုတာကို” ထိုညသာ အဲဒီေက်ာင္းဆက္ အိပ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ေတာ့။

က်ဳပ္တို႔ လူမ်ိဳးမွာ တတ္ႏိုင္သူမ်ားက မိဘမ်ားကြယ္လြန္ရင္ ကုဋင္အသစ္၊ဇာပိတ္အသစ္တို႔ျဖင့္ အေလာင္းကိုျပင္တတ္ၾကသည္။အဲ မသာလ ဲခ်ၿပီးေရာ၊ကုဋင္တို႔၊လိုက္တို႔ကို မီး႐ိႈ႔ရမွာလဲ အသစ္ႀကီးေတြ ျဖစ္၍ ႏွေျမာၾက၏၊အိမ္မွာလည္း မထားဝံ႔၊ထိုအခါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ကမၺည္းထိုး လွဴလိုက္ၾကသည္။ ကိုရင္ေ၊ေက်ာင္းသားေတြက သိေနၾက ၍ ေၾကာက္ၾက၏။

က်ဳပ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ဘဝကို (၆)ႏွစ္သားက စခဲ့တာျဖစ္၍ အေၾကာက္က အျမစ္တြယ္ေနသည္၊ ေၾကာက္တတ္တာက ငယ္ေဖၚလို ျဖစ္ေနသည္။မသာကုဋင္၊မသာျခင္ေထာင္ဆိုရင္ ေၾကာက္တတ္သည္၊ယခုေတာ့ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ လုပ္ကာ လာလွဴရင္ မျငင္းသာ လကၡံေပးေနရ၏။

ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္သည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားက ျဖစ္လာေသာကိုရင္မို႔ ေက်ာင္းဝန္းက်င္႐ွိ “နာနာဘာဝ” ဇာတ္လမ္း တို႔ျဖင့္ အကြ်မ္းဝင္ေန၏၊အေၾကာက္ဓာတ္ခံက ႐ွိႏွင့္ၿပီးသား၊ ညသန္းေခါင္ယံ ကိုယ္တိုင္တတ္အပ္ျမင္လိုက္ရ၍ ေၾကာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔ ခ်က္ျခင္းလူထြက္ျခင္း ျဖစ္၏။

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္သည္ ထိတ္လန္႔ၿပီး အလြန္ေၾကာက္စိတ္ ဝင္တတ္သည္။တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ႀကီးစိုးေလ အလြန္ေၾကာက္ရေလျဖစ္၏။ေန႔ခင္းေန႔လယ္ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္၊ နာနာဘာဝႏွင့္ေတြဖူး သူအမ်ားစုသည္ ညပိုင္းေတြမွာဘဲ ေတြ႔ျမင္ၾက၏။

ဘာေၾကာင့္ ေၾကာက္ရတာပါလိမ့္-ဟု ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ စိတ္မွာ ေၾကာက္စိတ္ႀကီးစိုးသြား၍ ေၾကာက္တာကို သတိထားျပဳမိသည္။ မေၾကာက္တတ္သူမ်ားကို ေၾကာက္စိတ္က မႀကီးစိုး၍ ထိတ္လန္႔တယ္ဆိုတာ မျဖစ္ၾက။ေတာေက်ာင္း၊ ေတာင္ေက်ာင္းေတြမွာ တစ္ပါးတည္း သီတင္းသံုးေနၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေမးၾကည့္ရင္ အဲဒီသေဘာကို ေျပာျပၾကသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္ ေၾကာက္စိတ္ဝင္ေနခ်ိန္ အနီးအပါးက လူသံသူသံၾကားလိုက္ရင္ ေၾကာက္စိတ္ပ်ယ္သြားတတ္၏။

က်ဳပ္တို႔ ေညာင္စာေရး႐ြာႀကီးသည္ ႐ြာတန္း႐ွည္ႀကီး ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ဆယ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ေတြမွာ ႐ြာထဲကို ဝင္ဖို႔ ျဖတ္လမ္းေတြ ႐ွိၾကသည္။ျဖတ္လမ္းခ်ိဳးဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ျဖတ္လမ္းေတြက လူ ႏြား လွည္းအားလံုး သြားလို႔ရၿပီး၊ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ လူသြားဖို႔သာသာ။ တခ်ိဳျဖတ္လမ္းေတြက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ႐ြာအျပင္ထိ လမ္းေပါက္၏။တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ႐ြာထဲ ဝင္လို႔ ျဖစ္႐ံုမွ်သာ၊မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ျဖတ္လမ္းမ႐ွိတတ္။

ျဖတ္လမ္းေတြထဲမွာ ျခေသၤ့ေလး လမ္းေပါက္ဆိုတာ ႐ွိ၏။တျခားျဖတ္လမ္းေတြက ႐ိုး႐ိုးေျမသား လမ္းျဖစ္ေပမယ့္ ျခေသၤ့ေလးလမ္း ျဖတ္လမ္းက ႐ြာထဲဝင္လမ္းစပ္မွာ ခုနစ္ေပေလာက္ အျမင့္႐ွိ ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ပံုကို အုတ္ခံု အခိုင္အခန္႔ အုတ္ခင္းလမ္းျဖစ္သည္။ယေန႔တိုင္ ႐ွိ၏။

က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘဝက ေတာင္ဖက္က ဦးခ်စ္လွအိမ္သာ႐ွိၿပီး၊ေျမာက္ဘက္မွာေတာ့ အိမ္မ႐ွိပါ၊ယခုေတာ့ ဦးစံေအး အိမ္႐ွိေနၿပီ။ဦးခ်စ္လွအိမ္ဖက္ျခမ္းတြင္ ယေန႔တိုင္ ေတြ႔ေနေသးေသာ မန္က်ည္းပင္ႀကီးေတြ စီတန္းေပါက္ေန၏။



မန္က်ည္းမ်ားက သရဲေျခာက္တတ္ေၾကာင္းႏွင့္ ျခေသၤ့ေလးႏွစ္ေကာက္၏ ေအာက္မွာလည္း သိုက္႐ွိေၾကာင္း ေက်ာင္းသား ကိုရင္မ်ားက လူႀကီးသူမေတြ ေျပာစကားအရ သိေနၾက၍ မနက္ေစာေစာ ႐ြာထဲ အ႐ုဏ္ဆြမ္းခံသြားရင္ တစ္ေယာက္ထဲ မသြားရဲေသာ ေနရာျဖစ္၏။

သူ႔အိမ္က သိုက္ႏွင့္မလြတ္၍ သီလ႐ွင္ဆရာႀကီး ေဒၚညိဳေလးကို ေ႐ႊ႔ခိုင္းထားရေၾကာင္း၊ေနာက္ သူတို႔အိမ္ ေနာက္ ဖက္ ၿခံစည္း႐ိုး ကုကၠိဳပင္မွာ ဥစၥာေစာင့္မ်ား ဒန္းစီးေနၾကတာကို ေတြ႔ဖူးေၾကာင္း ဦးစံေအးဇနီးေဒၚပုႀကီး ႐ွိစဥ္က ေျပာဖူးပါသည္။က်ဳပ္တို႔ ေဒသမွာ သစ္ပင္ႀကီးေတြမွာ ႏြယ္ပင္ေတြ တြဲလြဲစြဲေနရင္ ဥစၥာေစာင့္ေတြ ညက် ဒန္းစီးသည္-ဆိုေသာ အစြဲအလမ္း႐ွိ၏။

မိုးမိုး၊နီနီ-ဟူ၍ သမီးႏွစ္ေယာက္႐ွိ၏။မနက္ေစာေစာ စေနပတ္ ဆြမ္းထခ်က္ရာမွာ မန္က်ည္းပင္ငုတ္တိုမွာျဖဴျဖဴေကာင္ႀကီး ထိုင္ေနတာေတြ႔၍ ညီအမႏွစ္ေယာက္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး အိမ္ေပၚျပန္တက္ေျပးၾကရသတဲ့၊ထိုေန႔ကစ၍ ယေန႔တိုင္ အ႐ုဏ္ဆြမ္းကို ထ မခ်က္ရဲၾကေတာ့။

တစ္ခါေတာ့ လသာသာညတစ္ည သန္းေခါင္ယံ သူတို႔အိမ္မွာ လာအိပ္သည့္ မစန္းျမင့္ႏွင့္နီနီ အျပင္ကို အေပါ့စြန္႔ဖို႔ ထြက္ၾက၏။ေခါင္းရင္းျဖတ္လမ္းက လူသံၾကား၍ ၾကည့္မိရာ အမ်ိဳးသမီးသံုးေယာက္ ဆံပင္ ဖားလ်ားခ်ၿပီး စကားတေျပာေျပာႏွင့္ သြားေနၾကတာကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ၾကသတဲ့၊ဟိုက လွဲ႔ျပန္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳၿပသြားၾကတာ၊ေခ်ာကလဲေခ်ာ၊လသာသာမွာ အသားကေလးေတြက ဝင္းလဲ့ေနတာဆိုပဲ၊ကိုယ့္႐ြာက ႐ြာသူေတြ မဟုတ္ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းသိၿပီး အိမ္ေပၚလန္႔ေျပးၾကရသည္။တစ္ညလံုး လန္႔ၿပီး အငိုမတိတ္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသတဲ့။တိုက္ဆိုင္စြာ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ေနာက္ဖက္အိမ္က ကိုေက်ာက္ဒိုး၏ သား ေမာင္ဆိတ္ႀကီး ေရနစ္ ေသသြား႐ွာသည္။႐ြာမွာ ေရတက္ေနခ်ိန္ကို။

အဲဒီလမ္းၾကားက သားစိမ္းငါးစိမ္း ဆြဲသြားရင္လဲ လန္႔တတ္၏။ဟိုတစ္ေနက မိုးမိုးႏွင့္ ေတြလို႔ သူမက“မနက္(၄) နာရီေလာက္ကစလို႔ ပရိတ္႐ြတ္၊ ပ႒ာန္း႐ြတ္၊ တရားထိုင္ေနတုန္း ယခုတစ္ေလာ၊ လမ္းၾကားထဲက ခ်ဴသံေတြၾကားလာရတယ္၊

ေနာက္ဖက္အိမ္က ဘႀကီးတို႔ကလဲ ၾကားၾကတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္၊အဲဒါ ဘာျပဳလို႔လဲ”ဟု ေမးလာပါသည္။

“ငါတို႔ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ အတိုင္းဆို၊သိုက္ေတြ လွည္းေတြနဲ႔ေနရာ ေပ်ာင္းၾကတာေနမွာ့ေပါ့၊ဒါမွဟုတ္လဲ နင္ပ႒ာန္း႐ြတ္တာကို ၾကည္ညိဳၾကလို႔ ေနမွာေပါ့၊ဆက္႐ြတ္၊ေမြးရနံ႔ေတြ ေမြးႀကိဳင္လာလိမ့္မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ရပါသည္။

သိုက္လို႔ေခၚေသာ ဥစၥာေစာင့္ေတြကိုလည္း နာနာဘာဝေခၚဆိုရမယ္ထင္ပါသည္။စာအလိုကေတာ့ ဥစၥာေစာင့္ကို ေဝမာနိကၿပိတၲာ စာရင္းမွာ သြင္းထား၏။ျခေသၤ့ေလးလမ္းၾကား ဧရာဝတီျမစ္တိုင္ ဒိုယိုေပါက္ျဖစ္၍ ေရေမွ်ာကမ္းတင္ နာနာဘာဝေတြလည္း ဝင္မယ္ဆို ဝင္လာႏိုင္၏။

က်ဳပ္က(၁၄)ႏွစ္သားမွာ ကိုရင္ဝတ္ျဖင့္ အမရပူရၿမိဳ႔၊မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတိုက္ကို စာသင္ဖို႔ ေရာက္ခဲ့၏။ဆရာေတာ္ႀကီးက မနက္အာ႐ံုဆြမ္း ဘုဥ္းေပးၿပီးရင္ တစ္ေက်ာင္းတိုက္လံုး႐ွိ သံဃာေတြကို ဩဝါဒေန႔စဥ္ေပးပါသည္။ေန႔စဥ္ဆိုေတာ့ ေလာကဓမၼစသည့္ အေၾကာင္းအရာေတြက စံုမွစံု၊ဆရာေတာ္ႀကီးက က်မ္းျပဳအေက်ာ္ဆိုေတာ့ အေၾကာင္းအရာ တိုင္းကစိတ္ဝင္စားစရာ၊ဩဝါဒတက္ၾကရတာ မပ်င္းၾကပါဘူး၊ ေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္နီးေသာ အိမ္ေတြက ဒကာဒကာမေတြလည္း ဩဝါဒကို ေန႔စဥ္ လာၿပီး နာၾကပါသည္။

အေၾကာင္အရာစံုသမွ သရဲအေၾကာင္းလဲ ဘယ္လြတ္မလဲ၊ဆရာေတာ္ႀကီး ေျပာျပသည့္ နာနာဘဝအေၾကာင္းမွာ-မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတိုက္ႀကီး တည္ေထာင္စက၊ေက်ာင္းတိုက္၏ ေတာင္ဖက္ ေတာင္မင္းႀကီးဘုရားေ႐ွ႔မွာ ဦးမႈန္ႀကီးအမည္းျဖင့္ ဦးဇင္းႀကီးတစ္ပါးေနသည္။ဦးမႈန္ႀကီးက လူဘဝတုန္းက ေပေတေသာက္စားတဲ့ လူ႐ြတ္လူေပ်ာ္ႀကီး၊ႀကီးမွ သကၤန္းဝတ္လာတာ၊ ဆရာေတာ္ႀကီးကလဲ နာမည္မေက်ာ္ေသး၊ မႀကီးပြားေသး၊သူဆြမ္းခံလို႔ရေသာ စားဦးစားဖ်ား ဆြမ္း/ ဆြမ္းဟင္းမ်ားကို ဆရာေတာ္ႀကီးကို ၾကည္ညိဳေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား လာကပ္ေလ့႐ွိ၏။

သံဃာကလည္း တိုက္တည္စမွာ ငါးပါးမွ်႐ွိ၍ ေက်ာင္းနီးနားအခ်င္းခ်င္း ယိုင္းပင္ဟန္လဲ တူပါသည္။ဦးပိန္တံ တားနား ကပ္ရက္ ေဆာင္းတန္းမုခ္ဦး၊အာ႐ံုခံတန္ေဆာင္း၊တံတိုင္းအကာအရံေတြနဲ႔ ဥာဏ္ေတာ္အျမင့္ေပ(၃၅)ေပ ေလာက္႐ွိ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကို ေတာင္မင္းႀကီးဘုရားလို႔ ေခၚပါသည္၊က်ဳပ္တို႔ စာသင္သားဘဝတုန္းက၊ယခုလို ဦး ပိန္တံထားႀကီးက မစည္ကားေသး၊ အေက်ာ္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ဘဲ႐ွိ၏၊သတၲ႒ာန ေစတီေဟာင္း၊ဘုရာအိုဘုရားပ်က္ သစ္ပင္ပိတ္ေပါင္းေတြျဖင့္ ေနခင္းပိုင္းေတာင္ တစ္ေယာက္ထဲ မသြားရဲသည့္ေနရာ။

ယခင္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ပါးေနတာ၊ေနာက္အတူေန ဦးဇင္းႀကီးက ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြား၍ တစ္ပါးထည္း ဆက္ေနသည္၊ ညညဆို ေသသြားသည့္ဦးဇင္းႀကီးက လာလာေျခာက္သတဲ့၊ဦးမႈန္ႀကီးကလဲ “ မင္းကြာ လူတုန္းကမွ မေၾကာက္တာ၊သရဲျဖစ္ေနမွေတာ့ မင္းကို ဘာလို႔ ေၾကာက္ရမလဲ” ဆိုၿပီး ဆဲဆိုကာ ေတြ႔ရာျဖင့္ ပစ္ေပါက္ေနက်။

တစ္ညမွာေတာ့ သရဲေျခာက္ေနတုန္း ကုဋီတက္ခ်င္၍ ကုဋီသြားတက္တာ၊ကုဋီက ယခုေခတ္လို ေရေလာင္းကုဋီ မဟုတ္ေတာ့၊ၾကမ္းေပါက္ကို ေခ်နင္းၿပီး စြန္းရတာ၊အဲဒီမွာ တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့ ဦးမႈန္ႀကီး၏ ေ႐ႊအုကို သူငယ္ခ်င္းသရဲက စြဲထားပါေလေရာတဲ့၊ ဒီေတာ့မွ လူတုန္းကေတာင္ မေၾကာက္ဘူးဆိုသည့္ ဦးမႈန္ႀကီး သန္ေခါင္ယံႀကီးမွာ ေက်ာင္းတိုက္ထဲကို ငယ္သံကိုပါၿပီး အူးရားဖားယား ေအာ္ေျပးလာ၍ ဆရာေတာ္ႀကီးက တစ္ည ေက်ာင္းမွာ သိပ္ထားေပးရေၾကာင္းကို ခုတိုင္ က်ဳပ္မွတ္မိေနသည္။

ေလးစားရသည့္ျပင္ နာမည္ေက်ာ္ ဂုဏ္ဟိတ္ ႀကီးမားလွေသာဆရာေတာ္ႀကီး ေျပာျပတာမို႔ အမွန္ျဖစ္မည္။ေက်း႐ြာေက်ာင္းအခ်ိဳ႔ေရာက္၍ ညဖက္ ကုဋီတက္လွ်င္ သစ္သားကုဋိမ်ားဆိုက ဦးမႈန္ႀကီး၏ ျဖစ္အင္ကို ေတြးမိၿပီးေအာက္ ငံုၾကည့္ကာ ေၾကာက္ရမလိုရယ္ပါ။

ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျပာျပပါေသး၏။လူတစ္ေယာက္က သရဲ အင္မတန္ ေျခာက္တယ္ဆိုသည့္ သစ္ပင္ႀကီး႐ွိရာကို သရဲအေျခာက္ခံရေအာင္ သြားသတဲ့။သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သရဲ ဘယ္ေတာ့မ်ား ေျခာက္ပါလိမ့္မလဲ၊ဘယ္လိုမ်ား ေျခာက္မွာပါလိမ့္မလဲ-ဆိုကာ သရဲအေျခာက္ခံရဖို႔ကို ေစာင့္ေန၏။

“သရဲကလဲ ဒီေလာက္ေတာင္ အေျခာက္ခံခ်င္တဲ့ေကာင္ သိၾကေရာေပါ့ကြာ”ေတြးၿပီး မ်က္လံုကို လင္းကြင္းေလာက္ႀကီး ျပဴးျပလိုက္သည္။

“ဪသာ္ သရဲဆိုတာ မ်က္လံုးအေတာ္ျပဴးတာကို၊အင္း ဘယ္ေတာ့မ်ား ေျခာက္မွာပါလိမ့္”လို႔ ေတြးေနသတဲ့။ ေနာက္ သရဲက လွ်ာႀကီးထုတ္ျပလိုက္သည္။

“အံမယ္ သရဲဆိုတာ မ်က္လံုးတင္ျပဴးတာ မဟုတ္ဘဲ၊လွ်ာကလဲ အႀကီးႀကီးကို” အင္း မေျခာက္ေသးပါလား-ေပါ့

သရဲက လက္မဲႀကီးျဖင့္ လွမ္းေကာ္လိုက္၏၊

“အလို လက္ႀကီးကလဲ မဟားဒယား ႀကီးတာပါကလား၊အေမြး အမွ်င္ေတြကလဲ ထူးလြန္းပါရဲ့” လို႔ အံ့ဩလို႔ေပါ့။

သရဲကလဲ ဒီေလာက္႐ွိ္လွတဲ့အေကာင္ သိၾကေရာေပါ့ကြာ၊ နား႐ြက္တစ္ဖက္ကို ခင္းၿပီး၊နား႐ြက္ဆစ္ဖက္ကို ၿခံဳကာ အိပ္ျပလိုက္ပါေတာ့၏။

“အို အေတာ္ႀကီးတဲ့ နား႐ြက္ေတြပါလား၊ၿခံဳလို႔လဲ ရ၊ခင္းအိပ္လို႔လဲ ျဖစ္၊သရဲဆိုတာ အဂၤါေျခလက္ အေတာ္ကို ႀကီးတာပါကလား၊ဘယ္ေတာ့မ်ား ေျခာက္မွာပါလိမ့္” ဟူ၍သာ ဆက္သာေတြးေန၏။

သရဲလည္း ဘယ္လို ေၾကာက္ေအာင္ ဆက္ၿပီးေခ်ာက္ရပါ့မလဲ-ဟု စဥ္းစားရင္း ေခါင္းစားေနေတာ့၏။ဆရာေတာ္ ႀကီး ေျပာျပတာက ဒီေလာက္ပါဘဲ။

နာနာဘာဝေတြက ေျခာက္တတ္၏။ ေနာက္တတ္၏။ သူသဘာဝအတိုင္း ေအးေအးလူလူ ေနတတ္၏၊ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈကို သူတို႔အတြက္ ျပဳေပးေစခ်င္ၾက၏၊ လူတိုင္းေတာ့ သူတို႔ကို မျမင္ႏိုင္ၾက။သို႔ေပမယ့္ သူတို႔႐ွိေနၾက၏။



အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)

2011-ခု၊ မတ္လ၁၉-ရက္၊ စေနေန႔။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ေမတၱာဥယ်ာဥ္

www.ashinsirinda.com

Read more...

မတ္လ (၁၉) ရက္ေန႔ တရားအစီအစဥ္မ်ား။


မတ္လ (၂၀) ရက္ေန႔ တရားအစီအစဥ္မ်ား။

မန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ၀၀း၀၀ နာရီမွ ၂၄း၀၀ နာရီ





ဆရာေတာ္ဥဳးသုမဂၤလ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ...

၁)မဆံုေသာလမ္း
၂)သစၥာမိုး
၃)ခ်မ္းသာေရး
၄)၀န္တိုရဲ႕လား
၅)ကံေလးမ်ဳိး
၆)ျပည့္စံုျခင္း
ရ)ေနာက္မက်ေစနဲ႔
ဂ)က်ီးမိုက္နဲ႔ ၾကီးမိုက္
၉)ဆံုးမလြယ္သူ
၁၀)လုပ္ခ်င္တာမလုပ္ၾကနဲ႔










သီတဂူဆရာေတာ္ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ

၁)ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္
၂)ေမတၲာတရား
၃)ျမတ္ဘုရားေရႊတိဂံု
၄)ခ်မ္းသာသုခတရားေလးပါး
၅)ေကာင္းမွဳေလးမ်ိဳး

တရားေတာ္မ်ားကိုလႊင့္ၾကားေပးသြားပါမည္။

တရားကိုခ်စ္ခင္၊ တရားကိုျမတ္ႏိုး၊ တရားႏွင့္ေပ်ာ္ေမြ႔သူတိုင္း ဘ၀၏
ျငိမ္းေအးရာ တရားထူး၊တရားျမတ္မ်ား ရွာေတြ႔ႏိုင္ၾကပါေစ။

Read more...

သတိပ႒ာန္အေၾကာင္း


ဓမၼပီယ—- စိတ္အေၾကာင္းကုိ နားမလည္ ရင္ အစြဲ မ်ဳိးစုံက လြတ္ဘုိ႔ မလြယ္ကူေၾကာင္းကုိ တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္နားလည္ ပါၿပီဘုရား။ အရွိတရား သတိထားတတ္မွ သတိပ႒ာန္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားကုိလည္း ဆက္လက္ ရွင္းျပေတာ္မူပါဘုရား။

ဦးဝိဇယ—- သတိပ႒ာန္ အေၾကာင္းကုိ ကုိယ္ေတြ႔ ၪာဏ္ေတြ႔ သေဘာေပါက္ခ်င္ရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ ခုိင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္ၾကည့္မွ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဘုရား။ အလုပ္မပါပဲေျပာရင္ ပုံျပင္ေျပာသလုိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ ဘုရား။လုပ္ရမွာေတာ့မခက္ပါဘူး။


ဓမၼပီယ—-ခက္သည္ျဖစ္ေစ ၊ လြယ္သည္ျဖစ္ေစ ၊ ႀကဳိးစားလုပ္ရမွာေပါ့ဘုရား။ ေလာကီကိစၥ ေတြမွာကုိပဲ ႀကဳိးစားလုပ္ရေသး တာ။ ေအာင္ျမင္သြားရင္ ဒါက သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ခ်မ္းသာသြားမွာဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္ လုပ္ပါ့မယ္ဘုရား။


ဦးဝိဇယ—-သတၱဝါေတြ ဆင္းရဲေနၾကတာ၊ ဟာ လုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္ ၊ရခ်င္ မႈမ်ားျဖင့္ စြဲလန္းေနၾကလုိ႔ ဆင္းရဲေနၾကတာပါဘုရား။ အပါယ္ ေလးဘုံ ေရာက္ၾကတယ္ဆုိတာလည္း လုိခ်င္၊ျဖစ္ခ်င္ ရခ်င္မႈမ်ားျဖင့္အပါယ္ေလးဘုံ ေရာက္ၾကရပါတယ္ဘုရား။

ထုိလုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္၊ ရခ်င္ တဲ့စိတ္ေတြ ၿငိမ္းေအးသြားေအာင္၊ *ပ်က္ေနတယ္– ပ်က္ေနတယ္* ဟုေအးေအးေဆးေဆး စိတ္ေလးနဲ႔ ရြတ္ပါတယ္ဘုရား။ ဒါရြတ္ရင္ တရားရမွာပဲဆုိၿပီး ၊လုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္ ၊ ရခ်င္လုိ႔ ရြတ္တာမ်ဳိး မျဖစ္ေစရပါဘူး။

လုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္၊ရခ်င္ တဲ့ စိတ္ေတြ ၿငိမ္းေအးသြားေအာင္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ *ပ်က္ေနတယ္-ပ်က္ေနတယ္* ဟု ေအးေအးေဆးေဆး စိတ္ျဖင့္ ရြတ္ရမယ္ဘုရား။

ခႏၶာ ကုိယ္ကုိ သက္သက္သာသာေလးထားပါ။ စိတ္ကုိလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလး ထားရမယ္ဘုရား။ကုိယ္ကုိ ခ်ဳပ္ျခင္း၊စိတ္ကုိခ်ဳပ္ျခင္း၊ လုံးဝမလုပ္ရပါဘူး ဘုရား။


ဓမၼပီယ—-အရွင္ဘုရား ခုိင္းတဲ့အတုိင္း ၊ ခႏၶာကုိယ္ကုိ သက္သာေအာင္ေန၊ စိတ္ကုိလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထား ၿပီး၊လုိခ်င္ ၊ျဖစ္ခ်င္၊ ရခ်င္တဲ့စိတ္ ၿငိမ္းေအးေအာင္ *ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ဟုေအးေအးေဆးေဆး စိတ္နဲ႔ ရြတ္ပါတယ္ဘုရား။

တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္ လုိက္တာကေတာ့ ၊စိတ္ဟာ *ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္*ဟု မရြတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ *လုိခ်င္တယ္-ရခ်င္တယ္-ျဖစ္ခ်င္တယ္*ဟု တစ္ခုခု အၿမဲတမ္း ရြတ္ ပါတယ္ ဘုရား။

*ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ဟူေသာ စကားလုံး ရဲ႔ ေနာက္မွာ ဘာကုိမွ ပုံေဖၚခြင့္ မရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ႀကဳိက္တဲ့ ပုံစံေဖၚၿပီး လုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္ ၊ ရခ်င္ ေနတဲ့ အစြဲအကုသုိလ္ေတြ ေပၚခြင့္ မရေတာ့ ပါ ဘူးဘုရား။

အစြဲအလန္း နည္းရင္ နည္းသေလာက္ ၊စိတ္ၿငိမ္မႈကလည္း ရပါတယ္ဘုရား။ အရွင္ဘုရား ေျပာတဲ့ ဒီနည္းဟာ အခ်ိန္၊ေနရာ၊ ဣရိယာပုဒ္ မ်ား တရားအတြက္ သီးသန္႔ ေတြ႔စရာမလုိဘဲ၊ ေပးစရာမလုိဘဲ၊ သတိရတုိင္းေလး ရြတ္တာနဲ႔ ကုိဘဲ အေတာ္ခ်မ္းသာမႈ ကုိ ရပါတယ္ဘုရား။


ဦးဝိဇယ—-ဒါကုိသမာဓိ ထူေထာင္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္ဘုရား။ ဒီသမာဓိကေတာ့ ၿငိမ္သမာဓိ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿငိမ္းေအးတဲ့ သမာဓိ ေခၚပါတယ္။ ၿငိမ္သမာဓိ ဆုိတာကေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ၿငိမ္ေနေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ သမာဓိ ကုိ* ၿငိမ္သမာဓိ *လုိ႔ ေခၚပါတယ္..။

လုိခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္၊ ရခ်င္မႈမ်ား ၿငိမ္းေအး သြားေအာင္ လုပ္တဲ့ သမာဓိ ျဖစ္လုိ႔ *ၿငိမ္းေအးတဲ့သမာဓိ*ဟုေခၚပါတယ္ဘုရား။ ၿငိမ္သမာဓိ ဟာ ဝိပႆနာ နဲ႔ မဆုိင္ပါဘူးဘုရား။

ခႏၶာကုိ ၿငိမ္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနရလုိ႔ အမွန္အတုိင္း သိေအာင္ ႀကဳိးစားတဲ့ ဝိပႆနာ ၪာဏ္နဲ႔ မပတ္သက္ပါဘူး။ ၿငိမ္းေအး တဲ့ သမာဓိ ကေတာ့ * ဆင္းရဲ မွန္သမွ် ဟာ စြဲလန္းလုိ႔ ပဲ* ဆုိတဲ့ အမွန္သိျခင္း ကုိ ဦး စား ေပး ေန တဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ ၊ဝိပႆနာ ၪာဏ္ ရဲ႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။


သတိပ႒ာန္ ကေတာ့*******

ထုိင္ ရင္းနဲ႔ * ပ်က္ေနတယ္—ပ်က္ေနတယ္* ဟုစိတ္ျဖင့္ ရြတ္ ေနရင္၊ ထိုင္တာကုိလည္း သိေနတယ္။

သြားရင္းနဲ႔ *ပ်က္ေနတယ္—ပ်က္ေနတယ္* ရြတ္ေနရင္ သြားတာကုိလည္း သိေနတယ္။

ရပ္ရင္း နဲ႔ *ပ်က္ေနတယ္—ပ်က္ေနတယ္* ရြတ္ေနရင္ ၊ ရပ္ေနတာကုိလည္း သိေနတယ္။

ေလ်ာင္းရင္းနဲ႔ *ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ရြတ္ေနရင္ ၊ေလ်ာင္းတာကုိ လည္းသိေနတယ္။

သြား၊ ရပ္ ၊ထုိင္၊ ေလ်ာင္း ဟူေသာ နာမည္ ပညတ္မပါပဲ သိတာဘက္ကုိ ဦးစားေပးၿပီး ၊*ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ဟုရြတ္ေနရင္ *ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ဟုရြတ္ရင္း ၊ ကုိယ့္ကုိကုိ သိေနျခင္း ပါပဲ ဘုရား။

အမည္ ပညတ္၊မပါပဲ ၊သိရုံမွ် ဂရုစုိက္ေနျခင္း ကုိ သတိပ႒ာန္ တရား အားထုတ္ တယ္ဟုေခၚပါတယ္ဘုရား။ အရွင္ဘုရား လုပ္ၾကည့္လုိက္ပါဦး ဘုရား။


ဓမၼပီယ—- အရွင္ဘုရား ခုိင္း တဲ့အတုိင္းလုပ္ၾကည့္ေတာ့ အလြန္ လြယ္ကူပါတယ္ဘုရား။ စိတ္အလြန္ၿငိမ္းခ်မ္း ပါတယ္။


*ပ်က္ေနတယ္–ပ်က္ေနတယ္* ဟုေအးေအးေဆးေဆး ရြတ္ေနရင္ ၊ကုိယ့္ကုိကုိ သိေနေတာ့ ၊ အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔ ၊ အရသာေတြ၊ ထိစရာမ်ားကုိ ေတြ႔ထိေနရေသာ္လည္း ၊အေကာင္းထင္ျခင္းေလာဘ၊ အဆုိးထင္ျခင္း ေဒါသ မ်ား၊ မျဖစ္ပဲ *ဒိေ႒၊ဒိ႒မတၱံ* စေသာ ပါဠိေတာ္ ႏွင့္လည္း ညီညြတ္ေနပါတယ္ဘုရား။


တပည့္ေတာ္ နားလည္ သေလာက္ေျပာရရင္ ၊ကုိယ့္ကုိကုိ သိရတဲ့ သိစရာေလးဟာ ၊နာမည္တပ္ မရတာကုိ သိေနပါတယ္။ စိတ္မွာ ပုံေဖၚ ရတာ ကုိသိေနပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိကုိ သိေနရေတာ့၊ ရွာႀကံစရာမလုိေသာ၊ သိစရာ ကုိသိေနတယ္။ စကားျဖင့္ ေျပာစရာမရွိ၊စိတ္ျဖင့္ သိလုိ႔ ရတာကုိသာ၊ သိေနပါတယ္ဘုရား။


ဒီသိစရာေလးဟာ၊ စိတ္ျဖစ္တုိင္း၊ သိေနေသာ္လည္း၊ ဂရုစိုက္ၿပီး ၊မသိျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ယခုသိရတာဟာ အလြန္ လြယ္ကူသက္သာ ၊ခ်မ္းသာေသာ သိစရာကုိ ၊သိေနရေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈမလာႏုိင္တဲ့၊ ပုန္းေအာင္းစရာေလးပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္ ဘုရား။

Read more...

E-Dhamma Course

Intermediate Paper 2 : Lessons & Values from the Doctrine of Kamma

MODULE 4


Lesson 2 Lesson of Conditionality (1)


The second lesson from the Doctrine of Kamma is not about creation but condition. Let us begin by understanding the world around us.

There is one school of thought that believes that there are causes but there is no consequence or effect. Whatever we do now will not produce a result later.

Another school believes that there is an effect but there is no cause. Whatever you are now is predestined. If you are fated to be born poor, you cant change it and you have to live with it. You are the creation of God and you have to live the life of total submission and complacency. They believe in the effect of what they are now but they dont believe in the cause of the effort they have done.

Another school believes that there is no cause and there is no effect. Life is like a random happening and event. Dont ask the question why. They explain contradicting event as it happens, just like the flower dying off with no past, no future, no action and no reaction.

Then there is this externalist view with the belief that whatever we do now will materialize in the future and it will be eternal. In other words, because of some wrong we do now, then we will be sent to hell forever without any salvation as the gate is closed. There are only two dimensions, here and the hereafter. And if you are good, you will be in paradise forever.

In the Buddhas teaching, everything has a cause and can produce an effect. We are constantly being interactive in the dimension of cause and effect. A cause can be inside and the effect can be inside e.g. we think of something nice and we feel happy about it. The cause can be outside and the effect outside. The cause can also be inside and the effect outside or the cause outside and the effect inside e.g. someone shouted at us and we get very upset.

If everything has a cause and effect, then in one simple word, everything has a condition.

As the Cause so is the Effect

Whenever we set a cause, by way of thought, speech or deed the effect will manifest.

Tree grows on apple seeds will only bears apple fruits and not oranges. If we were to put our hand on a live electrical wire, whether you are a Buddhist, a Christian or a Muslim you will get a shock.

According to the seed that is sown, so is the fruit that it will reap. Doer of good deeds will gather good fruits; doer of evil will reap evil fruits.

The law of Kamma provides a great consolation to us, as whatever we do (good deeds) will come to us. When we set a cause, the effect will arise although sometimes we need other supporting causes (which are also a cause) to provide the proper condition for the effect to occur. We cant be holding the apple seed in our hand and hope for it to bear fruits. We need to put it onto the ground, water it, and add fertilizer and so on.

In setting the seed (of spiritual progress) in motion, we cannot be praying, hoping or making vows to attain enlightenment. We need to do a lot of toiling, cultivating the mind and not asking for the impossible.

Results depend on Condition

As much as our action condition the situation, the situation can also condition the action.

Even as we sow the seed, the effect can only arise when the conditions are there. The reason why the condition is not there is because there are other causes. Some causes can support another cause to arise while other causes may be disruptive or destructive to other causes. Some even neutralized them making them ineffective.

Just like baking a cake; depending on the condition that you set the result will be either you get a charred cake or a delicious one. An evil deed committed does not immediately bear fruit just as milk does not turn sour all at once. But smouldering, the effect follows the fools like the fire covered by ashes - Dhammapada 71.

Condition is beyond our comprehension and beyond our control. Not all apple seeds will become apples. It depends on the condition for the roots to grow.

Just like the oil lamp. The light can go off due to either the oil has finished or the wick has burned off. Or both the oil and the wick finished at the same time. Sometimes it is due to external factors; a gush of wind blew it off.

Everything is a state of conditioning. And not all the conditioning can reach their state of maturity; they didnt reach to the full cycle e.g. the thundercloud that doesnt rain. The condition is not conducive and it was blown away later.

When the condition is right, there is nothing you can do to stop it. When certain things happen to your life, dont ask why me?Dont blame the god either.

Not in the sky, not in the ocean nor in the mountain clefts, is found in this place on earth where abiding, one may escape from the results of ones causeDhammapada 127. There is no escape e.g. Death. Dont try to run away from it. When we are able to see the reality, do not be submissive, but try to change as much as we can. If we cant, we shall accept it with a sense of understanding.

The results can be due to a Kammic conditions or it can be due to a non-Kammic conditions. Kammic condition means performance based. Good results may be obtained through hard work but not by praying.

Non-Kammic condition means something external to us such as the weather, political situation, epidemic etc. No matter how good our Kamma is; it will just collapse to make way for the evil Kamma to arise. If we were to put a spoonful of salt in a cup and a spoonful of salt into the river Ganges, the taste will be different.

In the Cula-kamma-vibhanga Sutta (MN 135) the shorter disposition of the law of Kamma, a student named Subha, asked, "Master Gotama, what is the reason, what is the condition, why inferiority and superiority are met with among human beings, among mankind?

For one meets with short-lived and long-lived people, sick and healthy people, ugly and handsome people, insignificant and influential people, poor and rich people, lowborn and highborn people, stupid and wise people. What is the reason, what is the condition, why superiority and inferiority are met with among human beings, among mankind?"

Beings are the owners of their action; heirs of their kammas. As of their action, they originate from their action and are bound to their action. Have their action as their refuge; it is their action that distinguishes beings as inferior and superior.

Some men or women kill living beings, are murderous, violent and merciless; on the dissolution of the body after death, he will appear in the state of deprivation and in hell. But instead if he comes back to the human state, then whenever he is reborn, he is short-lived.

But if they having abandoned the killing of living beings, abstains from killing living beings, lays aside the rod and lays aside the knife, is considerate and merciful and dwells compassionate for the welfare of all living beings; on the dissolution of the body, after death, he reappears in a happy destination, in the heavenly world. But if he comes back to the human state, then whenever he is reborn, he is long-lived.

So are they who cause injury, who harms beings with his hands or with clods or with sticks or with knives; if he is not reborn in the state of deprivation, then he is sickly whenever he is reborn. But if one does not harmhe is born healthy.

Those who display anger to living beings, much given to rage; even when little is said, he is furious, angry, ill-disposed, resentful, he shows ill-temper, hate and surliness; if he is not reborn in the state of deprivation, then he is ugly whenever he is reborn. But if one is not angryhe is born handsome.

Those who envious; envies, begrudges and harbors envy about others' gains, honour, veneration, respect, salutations and offerings; if he is not reborn in the state of deprivation, then he is insignificant whenever he is reborn. But if one is not envioushe is born influential.

Those who are not generous, not a giver of food, drinks, clothing, dwelling to monks or brahmins; if he is not reborn in the state of deprivation, then he is poor whenever he is reborn. But if one is generoushe is born wealthy.

Those who obdurate and haughty; who does not pay homage, respect, venerate to those who deserved it and arrogant; if he is not reborn in the state of deprivation, then he is low-born whenever he is reborn. But if one is acquiescent and humble he is born high born.

Those who does not visit a wise man and make enquiries on what is wholesome what is notif he is not reborn in the state of deprivation, then he is stupid whenever he is reborn. But if one seek the truthhe is wise.


Answers to Module 3

1 The inequalities in life arise because we are measured by our deeds and most of the time our deeds have different levels of both wholesome and unwholesomeness.
2 When the values (Right Understanding, Objectivity, gratitude, respect for values, prioritising and moral sensitivity) grow in us, then we know that we have understood the first lesson on the Doctrine of Kamma Lesson of Deed.

Questions

3 Why sometime good deed does not gives rise to good result immediately?
4 Why is it that the same action by two good friends gives rise to different results?

Read more...

ရက္စက္လိုက္တာ ကမၻာႀကီးရယ္


အလြန္ပူေနေသာ တစ္ရက္က ျဖစ္ပါသည္။ အခန္းအျပင္ထြက္လို႔ မေနႏိုင္ေအာင္ ပူသည္။ ခန္းစီးလိုက္ကာကို မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿပီးလုဆဲဆဲ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ႀကီးေပၚတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ေနရသည္။ ပူျပင္းလွေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္း။ သုိ႔ရာတြင္ သူတို႔မွာ အေပၚက ေနေရာင္နဲ႔ ပင္ပန္းေနေပမယ့္ ကိုယ့္မွာလည္း ေနပူသာ မခံရတယ္၊ ဂုတ္ေၾကာေတြ၊ ခါးေတြလည္း ေညာင္းကိုက္ေနပါသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ အပူေတြ ဒုကၡေတြ ရွိေနတတ္ၾကတာပဲဟု ျဖည့္ေတြးမိသည္။
ကြန္ျပဴတာေရွ႕တြင္ တကုပ္ကုပ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနစဥ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ေျပးလာသည္။ “ဦးဇင္း ဂ်ပန္မွာ ဆူနာမီ ၀င္ေနတယ္”ဟု အေမာတေကာ ဆိုသည္။ ရင္ထဲမွာ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အင္တာနက္ကေန ဘီဘီစီ ၀က္ဘဆိုက္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ လႈိင္းလံုးႀကီးမ်ားက ဖူကူရွီးမားၿမိဳ႕ကေလး တရၾကမ္း ၀ါးၿမိဳေနသည္။ သေဘၤာႀကီးမ်ားပင္ ၿမိဳ႕ထဲကို ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ေမ်ာပါေနသည္။ တံတားေတြ ၿပိဳသည္။ အိမ္ေတြ ပ်က္သည္။ လူေတြ ေသသည္။ လူေတြ ငိုသည္။ သတင္းေတြ ၾကည့္ရင္း ၀မ္းေတြ နည္းေနမိသည္။

သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ကို မည္သူေတြ အန္တုႏိုင္ပါမည္နည္း။ ယေန႔ေခတ္ကို သိပၸံပညာေခတ္ဟု လူေတြ တင္စားေျပာဆိုေနၾကသည္။ အမွန္တကယ္ တင္စားေလာက္ေအာင္ပဲ သိပၸံပညာေတြ ထြန္းကားသည္။ ပူျပင္းသည့္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေအးေအးလူလူေနလို႔ ရေအာင္ အဲယားကြန္းေတြ ထြင္သည္။ ခ်မ္းေအးလြန္းသည့္ အေအးဓာတ္ကို အန္တုဖို႔ ဟိတာ(အပူေပးစက္)ေတြ ဖန္တီးသည္။ ေနရာတကာ စက္ပစၥည္းေတြ ထြင္ၿပီး လူေတြကို ကူညီသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လူအစား စက္႐ုပ္(႐ိုေဘာ့)မ်ားကိုပင္ တီထြင္ခိုင္းစားေနၾကသည္ကို ေတြ႕ႏိုင္သည္။

ခရီးသြားလာေရး အဆင္ေျပဖို႔အတြက္ ေလယာဥ္ႀကီးေတြ ဖန္ဆင္းသည္။ သေဘၤာႀကီးေတြ ဖန္တီးသည္။ ဇိမ္ခံကားေတြ ထုတ္လုပ္သည္။ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုကို ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ေတြ႕ေနရသည္။ ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္မ်ားျဖင့္ လူသားသည္ လွပခန္႔ျငား တင့္တယ္လွသည္။ သိပၸံပညာက ဖန္ဆင္းေပးလိုက္သည့္အရာမ်ားျဖင့္ လူသားမ်ား ၀င့္၀ါလို႔ မဆံုး၊ ဂုဏ္ယူလို႔ မကုန္၊ ၂၁-ရာစုမွာ လူျဖစ္ရတာ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားပဲ ျဖစ္ေနရသလိုလို ေပ်ာ္ေနၾကပံုရသည္။

စက္မႈပစၥည္းမ်ားကို ဘိန္းစဲြသလို စဲြေနေသာ လူသားမ်ားေၾကာင့္ စက္မႈပစၥည္းေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မ႐ိုးရေအာင္ ထုတ္သူက ထုတ္သည္။ ျဖန္႔သူက ျဖန္႔သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူသားသည္ စက္မႈပစၥည္းမ်ား၏ ေက်းကၽြန္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ၀ယ္လိုအားမ်ားလာေသာေၾကာင့္ စက္မႈပစၥည္းမ်ားသည္ တစ္ေန႔တစ္ျခား အမ်ိဳးမ်ိဳး တိုးလာရသည္။ စက္မႈပစၥည္းေတြ တိုးလာျခင္းသည္ လူသားမ်ားအတြက္ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ရာတြင္ စက္မႈပစၥည္းေတြ တိုးလာေလေလ ကမၻာႀကီးမွာ အႏၲရာယ္အတြင္းသို႔ သက္ဆင္းေနေလေလ ျဖစ္ေနသည္ကို လူသားမ်ား သတိမမူႏိုင္ (သတိမူမိေသာ္လည္း အေရးမစိုက္ႏိုင္)ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

လူသားတို႔ သံုးစဲြေနၾကေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မ်ား၊ သိန္းသန္းခ်ီေနေသာ ကားမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာ ေလာင္စာဆီ အေငြ႕မ်ား၊ အဲယားကြန္းေပါင္းမ်ားစြာမွ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာ အပူေငြ႕မ်ား၊ လူတို႔ စားကုန္သံုးကုန္မ်ား ထုတ္လုပ္ေပးေနေသာ စက္႐ံုေပါင္းမ်ားစြာမွ အခိုးအေငြ႕မ်ား…..ထိုအရာမ်ားသည္ လူသားတို႔အတြက္ အဆင္ေျပေကာင္းအဆင္ေျပေနႏိုင္ေသာ္လည္း ကမၻာေျမႀကီးကို စိတ္ပ်က္ေစပါလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကမၻာေျမႀကီးက ျပန္လည္ ဒဏ္ခတ္သည္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားမွာ ကမၻာေျမႀကီးက ဒဏ္ခတ္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

လူသားတို႔သည္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ ကမၻာေျမႀကီးႏွင့္ ကမၻာ့ေလထုကို ႏွိပ္စက္သည္။ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳမူသည္။ ကမၻာေျမႀကီး မႀကိဳက္ေသာ အေငြ႕မ်ားကို ထုတ္လႊတ္သည္။ ကမၻာေျမႀကီး ရြံရွာေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မ်ားကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ စြန္႔ပစ္သည္။ လူသားတို႔ တီထြင္ဖန္တီးလိုက္ေသာ စက္ပစၥည္းမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္ေသာ အေငြ႕မ်ားႏွင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အသက္႐ွဴၾကပ္စြာ ရပ္တည္ေနရသည္။ အိုဇုန္းလႊာလည္း ေပါက္ၿပဲေနၿပီ။ ကမၻာေျမႀကီးအေနျဖင့္ လူသားမ်ားကို အသိဉာဏ္ရွိေအာင္ နိမိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပသည္။ အယ္လ္နီညိဳ၊ လာနီညာႏွင့္ ရာသီဥတုမ်ား ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚေပးျခင္းျဖင့္ လူသားကို အသိဉာဏ္ရွိေအာင္ ေျပာျပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူသားက အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့လွ်က္ပင္ ရွိေလသည္။ လူသားမ်ား၏ ရက္စက္ေသာ ဒဏ္ကို ကမၻာေျမႀကီးခမ်ာ ၾကည္ရွည္ သီးခံႏိုင္စြမ္းမရွိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

အမွန္အားျဖင့္ သဘာ၀ေလာက ဤေျမကမၻာသည္ လူသားတို႔အတြက္ သူ႕မွာရွိသမွ် အားအင္မ်ားျဖင့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားသည္။ သို႔ရာတြင္ လူသားတို႔ကား ေက်းဇူးတင္ရမွန္း မသိ။ ကမၻာေပၚတြင္ ေနထိုင္ၿပီး ကမၻာႀကီးကို လ်စ္လ်ဴရႈသည္။ ႏွစ္ကာလေပါင္း ေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး လူသားတို႔သည္ ကမၻာႀကီးအေပၚတြင္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ျပဳမူဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္။ လူသားမ်ားအတြက္ေရာ၊ ကမၻာႀကီးအတြက္ပါ အႏၲရာယ္အလြန္မ်ားလွေသာ အႏုျမဴမ်ားကိုပင္ သူ႕ထက္ငါ ဦးေအာင္ သာေအာင္ တီထြင္ဖန္တီးၾကသည္။ ကမၻာႀကီးက ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပသည္။ ထိုအခါ လူသားက ငိုေၾကြးျမည္တမ္းသည္။ “ရက္စက္လိုက္တာ ကမၻာႀကီးရယ္”ဟူ၍။ ထိုအသံကို ကမၻာႀကီးက ၾကားေသာအခါ “ေတာ္ေတာ္ တရားမွ်တတဲ့ လူေတြပဲ”ဟုေျပာရင္း ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနခဲ့ေလသည္။

Read more...

ဒႆနပါရဂူက်မ္း-ေမာင္းေထာင္ေျမဇင္းေတာရဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

Maung Htaung Myayzin DaThaNaParRaGuKyan

Read more...

Tree Worship

The correct term for tree worship is dendrolatry. In ancient India it was widely believed that sprits or gods inhabited trees, particularly large, old and gnarled ones, and tree worship was an important part of popular religion as it still is in India. The Greeks had similar beliefs and called tree spirits dryads. In the Tipitaka they are called rukkhadevata, vanadevata, or aramadevata, (A.III,369; M.I,307; S.IV,302).

Some trees, called wishing trees (rucarukkha), were believed to answer prayers or more correctly, the gods in such trees did this. Likewise the healing power of certain herbs were believed to be due to the gods that inhabited them.

There is no place in the Tipitaka where the Buddha endorsed the worshiping of trees the way he occasionally did for the gods. In the Dhammapada he said ‘Gripped by fear people go to sacred, hills, woods, groves, trees and shrines. But these are not a safe refuge, not the best refuge. Not by going there is one freed from all suffering.’ (Dhp.188-9). Several Jataka stories poke fun at tree worship.

I found these two ancient depictions of tree spirits. The first is from Bharhut and dates from about the 2nd-1st century. I photographed this second one in the Victoria and Albert Museum during a recent visit. On the top right hand corner of this sculpture we see the spirit in a sal tree weeping and wiping her tears with a handkerchief.

Read more...

အုိဘယ့္ခရီးသည္-ဓမၼာစရိယဦးေဌးလႈိင္

Dhammarcariya UHtayHlaing O BikKhaYeeTheal

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP