* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Saturday, April 2, 2011

နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား (၄)

နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား (၄)

အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)

“ ကိုက်င္လွ ဆံုးၿပီး၊မနက္ဖန္ သၿဂႋဟ္မယ္” ဟု သႀကၤန္အၾကပ္ေန႔ ညေန(၆)နာရီသာသာတြင္ ႐ြာမွေန မိုးမိုးက ဖံုဆက္လာသည္။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္က တန္ခူးလကုန္၊ ကဆုန္လ ကူးျဖစ္၍ ႏွစ္ကူး လကူးျဖစ္၍ ကြယ္လြန္သူ မ်ားကို အားခ်င္း သၿဂႋဟ္ေနၾကရ၏။ လကူး၊ ႏွစ္ကူး မျဖစ္ေအာင္လို႔ ေဆာင္႐ြက္ၾကရ၍ သႀကၤန္ ရက္ထဲမွာ က်န္ရစ္သူမ်ား အေတာ္ကသီ ၾကရကုန္၏။

ကိုက်င္လွက စာေရးသူ၏ ရဟန္းဒကာ စာေရးသူတို႔ ေ႐ႊမဥၨဴေက်ာင္းႀကီး ထြက္ ေက်ာင္းသား ေဟာင္းျဖစ္ ၏။ ေက်ာင္းအေပၚ အေတာ္အေလးထားသည္။ ကြယ္လြန္ရမည့္အ႐ြယ္ မတိုင္ေသး၊ (၅၃)ႏွစ္သာ ႐ွိေသး၏။ လူခ်စ္လူခင္ေပါ၏။ ပါတီေကာင္စီေခတ္တြင္ ေက်း႐ြာ ေကာင္စီဥကၠ႒ (၃)ႀကိမ္ေတာင္ လုပ္ခဲ့သူျဖစ္၏။ အေသာက္အစားခံုမင္၏။ ဒါေၾကာင့္ပင္ အပူကဲေသာ အခ်ိန္၌ ကြယ္လြန္ရျခင္းျဖစ္၏။
ေက်းလက္ေနသူတို႔ဘဝကား အသက္ကိုေစာင့္ႏိုင္ေသာ ဉာဏ္အား အလြန္နည္းၾက၏။ ေက်းလက္ေဆးခန္းမွ ေဆးမွဴးကလည္း ေ႐ႊေတာင္ၿမိဳ႔မွေန မနက္လာ၊ ညေနျပန္ဆိုေတာ့ ေဆးမႈမ႐ွိသည္အခ်ိန္ ျဖစ္လို႔ကေတာ့ “တာ့တာ”ဟုသာ ေျပာရမွာ ျဖစ္၏။သတၲဝါေတြ၏ ကံလို႔သာ ေျပာ႐ံုမွတစ္ပါး အျခားမ႐ွိၿပီ။

ႏွစ္ဆန္း(၅)ရက္၊၂၀/၁/၂၀ဝ၇-ေန႔တြင္ စာေရးသူသည္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးၾကကုန္ေသာ ေ႐ႊမဥၨဴဆရာေတာ္ဘုရား မ်ား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္ကို အာ႐ံုယူေျမွာ္ ပူေဇာ္ေသာအားျဖင့္ စုေပါင္းတရား အားထုတ္ျခင္း ဓမၼပူဇာပြဲႏွင့္သံဃပူဇာပြဲ ပူေဇာ္လွဴဒါန္းရန္ ဇာတိ ေညာင္စာေရး႐ြာသို႔ ျပန္ရပါသည္။
႐ြာေရာက္သည့္ႏွင့္ ရဟန္းဒကာ နာနာဘာဝျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႔သူမ်ားက ေျပာျပၾက၏။ ေလာကအလို ေျပာရင္ေတာ့ မကြ်တ္ဘူး ျဖစ္ေန၏။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္သည္ပင္ သြားေရာက္ ပရိတ္႐ြတ္ေပးရသတဲ့။ ရဟန္းဒကာ မကြ်တ္တာကေတာ့ အေတာ္ေၾကကြဲစရာျဖစ္၏။

မည္သို႔ မကြ်တ္သည္ကို စာေရးသူက ေမးျဖစ္၏။

ကိုက်င္လွ၏တူျဖစ္သူ ေမာင္ေက်ာ္သူ၏ဇနီး ဂ်ဴလိုင္မိုးႏွင့္ သူမ၏သားငယ္တို႔ ည(၇)နာရီေလာက္မွာ ကိုက်င္လွ၏ သမီးႏြဲ႔မာ၏ စိုက္ပ်ိဳးေရးဆိုင္ရာ မ်ိဳးေစ့ ပိုးသတ္ေဆး မ်ိဳးစံု ေရာင္းေသာ ဆိုင္ေ႐ွ႔သို႔ ေရာက္သြားၾကသတဲ့။ ထိုအခါ သားငယ္က “ဟိုမွာ ဘဘရယ္ ဘဘရယ္” ဟု ဆိုင္ေ႐ွ႔ကို လက္ညွိဳးထိုးၿပီး ေအာ္လို႔သာ ေခၚေန၍ “ဘဘဆံုးၿပီး”ဆိုကာ သားငယ္ကို ခ်ီး၍ အိမ္သို႔ ျပန္ခဲ့ရ၏။မဆံုးခင္ သႀကၤန္အက်ေန႔က ထိုဆိုင္ေ႐ွ႔၌ သမီးႀကီးျဖစ္သူ ေမႊးေမႊး၏ သမီးငယ္ႏွင့္အတူ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္အတူ ေရပတ္ေနၾကေသး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုေနရာမွာ သားငယ္သည္ သူ၏ဘဘကို ေတြ႔ျမင္ရျခင္းမ်ား ျဖစ္ေလေရာ့သလား။ ရဟန္းဒကာ ထိုေနရာတြင္ စြဲေနခဲ့ရ၏။

ကိစၥကျမင္႐ံုမွ်ျဖင့္ ၿပီးမသြားခဲ့၊ နာနာဘာဝကား အိမ္ထိေအာင္ လိုက္လာဟန္တူ၏။ ေမာင္ေက်ာ္သူက ကိုက်င္လွအိမ္မွာ ေနာက္ေန႔ ဆြမ္းသြတ္ရန္ ကူညီညာဝိုင္း လုပ္ေနရ၍ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ထည္း ညအိပ္ရာဝင္ၾကရ၏။ ထိုေသာအခါ ေအးစက္လွ်က္႐ွိေသာ လက္ႀကိးျဖင့္ ဂ်ဴလိုင္မိုး၏ေျခေထာက္ကို ဆုပ္ကိုင္ျခင္းကို ခံလိုက္သတဲ့။ ဘာေျပာ ေကာင္းမလဲသားကို ခ်ီၿပီးတခ်ိဳးထည္း မိဘအိမ္႐ွိရာ ပန္းတင္႐ြာသို႔ သုတ္ေျခတင္ ေျပးခဲ့ရၿပီး၊ ဖိနပ္ေတာင္မစီးခဲ့ႏိုင္ခဲ့၊ ထိုည မိဘအိမ္မွာ အိပ္ရေတာ့၏။
ဂ်ဴလိုင္မိုး၏အေဖကား ကိုသန္းထြန္းျဖစ္သည္။ ကိုသန္းထြန္း၏သားႏွင့္ ကိုက်င္လွ၏ သမီးႏြဲ႔မာတို႔ အိမ္ေထာင္က်၍ ခမည္းခမက္ေတာ္ၾက၏။ ကိုင္က်င္လွႏွင့္ ကိုသန္းထြန္းကား ယခင္ကပင္ ရင္းျခာၾကသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။ ကိုက်င္လွသၿဂႋဟ္ သည့္ေန႔က ကိုသန္းထြန္းမွာ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္ကို အျခားသူမ်ားပင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကရ၏။ ေတာသား မ်ားသဘာဝအတိုင္း ပင္က်ရည္ကိုေတာ့ ခံုမင္သူမ်ားျဖစ္ၾက၍ အတြဲညီၾက၏။
နာနာဘာဝကား ဂ်ဴလိုင္မိုးေနာက္ပါလာဟန္တူ၏ ကိုသန္းထြန္းအိမ္ ေရာက္ျပန္ေတာ့ ကိုက်င္လွေသာက္သြားသည့္ ေဆးအနံ႔ႀကီးက တစ္အိမ္လံုးကို လႊမ္းၿခံၿပီး နံေနပါသတဲ့။ ထိုအခါ ကိုသန္းထြန္းက ခပ္ေထြေထြေလးျဖင့္ “က်င္လွ လာကြာ၊ သူငယ္ခ်င္း၊အဲဒီ တန္းလ်ားေပၚထိုင္ကြာ၊ မင္းလာတာ ငါသိတယ္ ဆိုကာ ေျပာ၍ သူလည္း တန္းလ်ား တူတူထိုင္ေန၏။ ဇနီးျဖစ္သူ မၾကင္စိန္က ေၾကာက္လွ၍ သူေယာက်ာ္းကို ေျပာပါမွ- က်င္လွ မင္းကို သေျပကုန္း႐ြာက အဝင္းက ေမွ်ာ္ေန တယ္ကြ၊ သြားလိုက္ဦးလို႔ ” ေျပာလိုက္ပါမွ ေဆးနံ႔ႀကီးက ေပ်ာက္သြားသည္ဟူ၏။
ထိုည သေျပကုန္း႐ြာ႐ွိ အဝင္းအိမ္တြင္ ယခင္ ကိုက်င္လွ သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိေနစဥ္က လာခဲ့သလိုမ်ိဳး ၿခံေနာက္က တံခါးဖြင့္သံ၊ ေျခေဆးသံမ်ားကို အတိုင္းသား ၾကားေနရသတဲ့။ ေခြးေဟာင္းသံ၊ ေခြးအူသံေတြကလည္း တစ္ညလံုး ညံေန၏။ မျမင္အပ္ေသာ ေလာကသားတို႔၏ သဘာဝအတိုင္း မိမိက်င္လည္ခဲ့ေသာ ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းကို ခြဲခြါႏိုင္ေသာ အေနအထား မ႐ွိေသးျခင္း၊ သမုဒယဆိုေသာ တဏွာၿငိတြယ္ၿမဲ ၊ခ်ည္ေႏွာင္ၿမဲ ျဖစ္ေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနရ၏။
သည့္အျပင္ ေျပာျပသူက ဆက္ေျပာျပ၏။ ကိုက်င္ေျခရင္းအိမ္က သူနာျပဳ ဆရာမေလးကိုလည္း သူ႔အိမ္ေပၚအတက္မွာ ေရႏွင့္ပတ္ျပန္သတဲ့။ “ဒါေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူးဟယ္၊ ဆရာမေလးကို ႐ိႈးေနၾကတဲ့ ႐ြာက ကာလသားေတြက ေခါင္းရင္းျဖစ္တဲ့ ကိုက်င္လွအိမ္မွာ ႐ွိေနၾကေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ေနာက္တာထင္ပါရဲ့လို႔” စာေရးသူ ေျပာေတာ့ အနားမွာ ႐ွိေနေသာ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးက “ဟုတ္ေလာက္တယ္ကြ၊ ဖုန္းလာလို႔ အိပ္ခ်ိန္း႐ံုးမွာ ဆရာမေလး ဖံုဆက္ရင္ အေတာ္ၾကာ ဆိုပဲ၊ ဒီေကာင္ေတြကလည္း မလွမ္းမကမ္းက ေလွ်ာက္ျပန္ သံေပးလုပ္ေနၾကတာကို ေဈးသူေဈသားေတြက ငါ႔ကိုေလွ်ာက္ ၾကတယ္” ဟု ဝင္ေျပာပါသည္။
ေက်းလက္ေနေတာသားတို႔ဘဝကား ႐ိုးစင္းလွ၏။ သံေယာဇင္ႀကီးတတ္ၾက၏။ အေသာက္အစားက မကင္းတတ္ၾက၊ ဖား႐ွာျခင္း၊ ငါး႐ွာျခင္းႏွင့္ ငွက္ပစ္ျခငို္႔းကာ ေဒသဓေလ့ စ႐ိုက္မ်ားၾက၏။ အကုသိုလ္မွန္း သိၾကေသာ္လည္း ဘဝေပးအေျခအေနအရ ကင္းကြာလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ၾကကုန္။ သည့္အျပင္ လံုေလာက္သည့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကလည္း ေျပာပေလာက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကသူမ်ား မဟုတ္၍ မိန္မိန္ယွက္ယွက္ သီလကို ခ်ိဳးေဖါက္မိ သူမ်ား ျဖစ္ေနၾကရ၏။
အမရပူရၿမိဳ၊ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး သက္ေတာ္ထင္႐ွား႐ွိစဥ္က ေန႔စဥ္ေပးေလ့႐ွိေသာ ဩဝါဒတို႔တြင္ “ဒါနေတြ အေျမာက္အမ်ား ဘယ္လိုဘဲ ေပးလွဴ၊ေပးလွဴ သီလမစင္ၾကယ္လို႔ကေတာ့ အပါယ္က်မွာ၊ ၿပိတၲာ(မကြ်တ္လြတ္သူ)ျဖစ္မွာ}} ဟူ၍ မၾကာမၾကာ ဆံုးမေလ့႐ွိပါသည္။
ထိုေၾကာင့္ “ငရဲ႐ွိတယ္၊ တိရစၦာန္႐ွိတယ္၊ ၿပိတၲာ႐ွိတယ္၊ အသူရကာယ္႐ွိတယ္၊ ေသရဦးမယ္ သတိထား” ဟူ၍လည္း ေန႔ သတိေပးစာကို စာသင္သားအားလံုး ႐ြတ္ဆိုၾကရပါသည္။
ေက်းလက္ေနသူတို႔ကား အာစိဏၰကံ(အၿမဲမျပတ္) အာသႏၷကံ(ေသခါနီးအနီးကပ္) ကုသိုလ္ေတြကို လုပ္ရေကာင္းမွန္ သိၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾက၍ ေသရင္ နာနာဘာဝျဖစ္ဖို႔က အားသာေန၏။
စုေပါင္းတရားအားထုတ္ ပူေဇာ္ပြဲ၌ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာျပၿပီး ကိုက်င္လွကို ရည္စူးအမွ်ေပးေဝ ရပါသည္။ စုေပါင္းတရားအားၾကသည့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၏ အဖို႔ဘာဂကို ဤေ႐ႊမဥၨဴေက်ာင္းဝန္းက်င္မွာ ႐ွိေနၾကေသာ မကြ်တ္မလြတ္ သည့္ နာနာဘာဝတို႔ကို ေန႔စဥ္ တစ္ခ်ိန္ တရားအားထုတ္ၿပီး အမွ်ေပးေဝေစရ၏။
ကဆုန္လဆန္း(၁၁)ရက္ေန႔ည သန္းေခါင္ယံမွာ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ေခြးေတြ အေတာ္ ေဟာင္ၾက၊ အူၾကတာကို သတိထားမိ၏။ မနက္အ႐ုဏ္ ဆြမ္းဝိုင္းမွာ ထိုအေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္၏။
ထိုအခါ ဦးသံဝရက မေနညေနက ဦးကိုသိန္းႀကီးက ဒကာႀကီးဦးခ်စ္လွကို သုသာန္သြား ဖိတ္ေၾကာင္း၊ ဖိတ္လာသည့္ ကိုယ္စားလွယ္ သစ္ခက္ကေလးကို ဦးဇင္းႀကီးဦးစိန္သန္း အိပ္သည့္အခန္းေခါင္းရင္း နံမွာထား၍ မအိပ္ဝန္႔ေၾကာင္း တို႔ကို ေျပာျပ၍ ေခြးေတြအူျခင္း၏ ဇစ္ျမစ္ကို သေဘာေပါက္ရ၏။
ထိုကိစၥကို ဦးစံေအးက ခိုင္းေစျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါ သိရသျဖင့္ ဦးစံေအး၏သမီး မိုးမိုးကို ေမးေတာ့ မိုးမိုးက ဤသို႔ ေျပာျပသည္။
တစ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ သူ႔အေဖက သူမကို ႏိႈး၍ သူအိပ္သည့္ အခန္း၏ေတာင္ဖက္ ျပဴတင္း ေပါက္ မွေနေခါင္းတုန္းႏွင့္ ေယာက်ာ္းႀကီး တစ္ေယာက္ သံတိုင္ၾကားမွ ၾကည့္ေနသည္ကို ျမင္ရေၾကာင္း၊ မယံုသကၤာျဖစ္မိ၍ ထပ္ခါ ထပ္ခါၾကည့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေသ အျခာကို ျမင္ရ၍ ေၾကာက္လန္႔ လာျခင္းေၾကာင့္ သမီးကို ႏိႈးရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ထိုညတြင္ သူမေရာအေဖပါ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေၾကာက္လန္႔၍ အိပ္ မေပ်ာ္ျဖစ္ကာ မိုးလင္းခဲ့ေၾကာင္းကို ေျပာျပ၏။
ဒကာဦးစံေအးကား အသက္(၆၈)ႏွစ္၊သူ႔သမီးမိုးမိုးကား (၄၁)ႏွစ္ ျဖစ္ၾက၍ လီဆယ္ေျပာစရာအေၾကာင္း မ႐ွိႏိုင္သည္ ကို သိေန၍ “အဲဒီ ေခါင္း တုန္းႏွင့္ၾကည့္ေနတဲ့ နာနာဘာဝကို ညည္းအေဖက ဘယ္သူလို႔ ထင္ေၾကာင္းကိုေရာ ေျပာျပ ရဲလား”ဟု စာေရးသူက ေမးရာ-

“ဘေလး လိုလို ထင္ေၾကာင္း” ေျပာျပ၏။
ဘေလးဆိုတာ လြန္ခဲ့သည့္ (၅)ႏွစ္ေလာက္က ဆံုးပါးသြားသည့္ သူမတို႔ေခါင္းရင္းအိမ္က ဒကာႀကီးဦးခ်စ္လွကို ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္၏။

ဒကာႀကီးဦးခ်စ္လွသည္ စာေရးသူတို႔ ေ႐ႊမဥၨဴေက်ာင္းတိုက္၌ သိမ္ေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေသာ ကုသိုလ္ ႐ွင္ျဖစ္၏။ ဇနီးဆံုးသည္ကို စာေရးသူတို႔ပင္ မမွီလိုက္ရပါ။ မခင္စန္းဆိုသည့္ သမီးတစ္ေယာက္သာ႐ွိ၏။ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာ သည့္အခါတြင္ ႏြမ္းပါးသြား႐ွာ၏။ ေဆးဝါးဓာတ္စာ မျပည့္မစံုျဖင့္ ဘဝကိုအဆံုးသတ္လိုက္ရ၏။
ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ေဖၚ ျပထားသည့္အတိုင္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႐ွိေသာ္လည္း မရဏႏၱိကဒုကၡ(ေသခါနီးဆင္းရဲ)ခံစားရခ်ိန္တြင္ ဝိပၸဋိသာရေခၚ ႏွလံုး မသာမယာ ျဖစ္ပြားမိပါက မကြ်တ္လြတ္ေသာ နာနာဘာဝ ျဖစ္ႏိုင္ရတတ္သည္-ဟူ ေသာ အဆိုအတိုင္းပင္ ျဖစ္ဟန္တူ၏-သံေဝဂ ရမိ၏။
ဘုရင္ေကာသလ၏ မိဖုရားႀကီး မလႅိကာသည္ ဘုရားအမွဴး႐ွိေသာ သံဃာေတာ္(၅၀ဝ)ကို ေန႔စဥ္ဆြမ္းေလာင္းေန သူျဖစ္၏။ သူမလြန္က်ဴးမိေသာ အကုသိုလ္အမႈ တစ္ခုကို မင္းႀကီးအား လိမ္လည္ သံေတာ္ဦးတင္ခဲ့၏။ “ငါသည္ မင္းႀကီးအားလိမ္လည္၍ သံေတာ္ဦးတင္ခဲ့မိ၏။ မင္းႀကီးကား အသိအားနည္းသူျဖစ္၍ ငါ့စကားကို ယံုၾကည္၏။ သို႔ေပမဲ့ သူတစ္ပါး စိတ္ကို သိၾကကုန္ေသာ ဘုရား၊ ရဟႏၱာမ်းႏွင့္သမၼာေဒဝနတ္ေကာင္းေတြ သိၾကေတာ့မွာဘဲ” ဆိုေသာ ႏွလံုးမသာမယာျဖစ္ မႈ ကုကၠဳစၥျဖင့္ နတ္႐ြာစံကံေတာ္ကုန္ရ၏။ ငရဲ၌ (၇)ရက္ ခံရၿပီး(၇)ရက္လြန္ပါမွ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ ေရာက္သြား၏။
မိဖုရားႀကီး၏ လားရာဂတိကို ေကာလမင္းႀကီးကလည္း အလြန္အမင္း သိလိုလွ၏၊ ဘုရား႐ွင္ကလည္း မိဖုရားႀကီး၏ လားရာဂတိကို ေျပာျပဖို႔ရာ ဝန္ေလးေနေတာ့၏။ ေန႔စဥ္သံဃာေတာ္(၅၀ဝ)ရာကို ဆြမ္းေလာင္းေန သူတစ္ဦး၏ လားရာ ဂတိဆိုးကို အမွန္ ေျပာျပလိုက္ရင္ မင္းတရားသည္ သာသနာႏွင ့္ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို ယံုၾကည္မည္ မဟုတ္ေတာ့။
ထိုေၾကာင့္ ဘုရား႐ွင္သည္ မင္းႀကီးေက်ာင္းေတာ္ လာေတာ့လည္း မိဖုရားကိစၥ သတိေဖးမေပး၊ နန္းေတာ္သို႔ ဆြမ္းစားမၾကြ ေနရေတာ့၏။ (၇)ရက္လြန္ပါမွ နန္းေတာ္ကို ဆြမ္းစား ၾကြေတာ္မူရ၏။
ထိုအခါ “ျမတ္စြာဘုရား၊ မိဖုရားႀကီး လားရာဂတိကို သိလိုပါတယ္ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထား လာပါသည္။

“မင္းႀကီး၊မိဖုရားႀကီး ယခု တာဝတႎနတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ေနတယ္” ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
“ဒါေပါ့ဘုရား၊ မိဖုရားမွ နတ္ျပည္ မေရာက္ရင္ ဘယ္သူ ေရာက္ေတာ့ မွာလဲဘုရား၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘုရားအမွဴး႐ွိတဲ့ သံဃာေတြကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာနဲ႔ ဘယ္ပံု ဘယ္နည္း ဆြမ္းကပ္မယ္ ဆိုတာကိုဘဲ ေတြးေတာစီမံေနတာဘုရာ့” ဟု အားရဝမ္းသာ ျပန္ေလွ်ာက္၏။
သို႔ပါ၍ “ငါမွာ ကုသိုလ္ေတြ႐ွိသားဘဲ” ဆိုေသာ အသိကေလးျဖင့္ စိတ္ခ်ၿပီး မေနလိုက္ပါႏွင့္၊ စိတ္ကို စင္ၾကယ္ ေစရန္၊ သုဓ္သင္ႏိုင္စြမ္းေသာ ဘာဝနာကုသိုလ္ပါ ႐ွိပါမွ ဘဝေနာင္ေရး အမွန္စိတ္ေအးၾကရပါမည္။
“မိုးမိုး..ရယ္ နင့္အေဖ မ်က္စိအျမင္မ်ား မွားေရာ့ေလသလား၊ ေခါင္းရင္မွာ မန္က်ီပင္ေတြရဲ့ အရိပ္က်ေနတာရယ္၊ အိပ္မံႈစုတ္ဖြား ရယ္ ေပါင္းၿပီး အျမင္မွားတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား”

“ဘုန္းႀကီးကလဲ ကေလးမွမဟုတ္တာ၊ ေသျခာေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ၾကည့္ ျဖစ္တာ၊ ေနာက္မွ လန္႔လာၿပိး တပည့္ေတာ္မ ကို ႏိႈး တာ၊ ေဖတို႔က ေၾကာက္တတ္ သူေတြမွ မဟုတ္ၾကတာ” လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါသည္။
အင္း နာနာဘာဝ ေတြ႔ခ်က္ကေတာ့ ဒဲ့ႀကီး၊ ပက္ပင္းႀကီး ျဖစ္ေန၏။ ထိုေၾကာင့္ ဒကာႀကီး ဦးစံေအးက တရားစခန္း မွာ ဦးကိုသိန္းကို သုသာန္ေစ လြတ္ၿပီး ဦးခ်စ္လွကို ဖိတ္ခိုင္းၿပီး ေနာက္ေန႔ ကဆုန္လဆန္း(၁၂)ရက္တြက္ ေရစက္ခ်တရား နာရန္ ဖိတ္ခိုင္းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု သိရေတာ့၏။
မည္သူေတြ သုသာန္က လိုက္ပါလာသည္ကိုေတာ့ မသိၾကရ၊ ထိုည ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း ေခြးေဟာင္းသံေတြ၊ အူသံေတြ ပြတ္ေလာ ညံသြားတာ ကိုေတာ့ ေယာဂီ(၁၀ဝ)ေက်ာ္ႏွင့္ သံဃာ(၂၀)ေက်ာ္တို႔ အားလံုးသတိထားမိလိုက္ၾကကုန္၏။
ေသသူအတြက္ ႐ွင္ေနေသးသူမ်ားသည္ လုပ္ေပးႏိုင္တာ တစ္ခုထည္းသာ ႐ွိပါသည္။ ထိုအရာကား ေသလြန္သြားသူ ကို ရည္မွတ္၍ ဘုရား အမွဴး႐ွိေသာ သံဃာေတာ္အား လွဴဒါန္းၿပီး “ဣဒံ ပုညံ ဉာတီနံ ေဟာတု၊ သုခိတာ ေဟာထ ဉာတေယာ” ဤကုသိုလ္ သည္ ေဆြမ်ိုးတို႔ အတြက္ျဖစ္ပါတယ္၊ ဤကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြ ခ်မ္းသာၾကပါေစ” ဟူ၍ဆိုကာ အမွ်ေပးေဝရပါမည္။ ဘုရားအမွဴး႐ွိသံဃာ ဆိုသည္ကား အိမ္႐ွိ႐ုပ္ပြားေတာ္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။
ဘုရား႐ွင္သည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူသည့္ မဟာသကၠရာဇ္(၁၀၃)ခုႏွစ္ ၊ျပာသိုလ္လျပည့္ေန႔တြင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔ သို႔ေရာက္ ေတာ္မူ၏။ ေဝဠဳဝန္ ေက်ာင္းေတာ္ကို အလွဴခံေတာ္မူ၏။ ေနာက္ေန႔တြင္ တိေရာကုဋၬသုတ္ေတာ္ကို ေဟာေတာ္မူ၏။ ဗိမၺိသာရမင္း၏ (၉၂)ကမၻာတုန္းက ေဆြေဟာင္း မ်ိဳးေဟာင္းေတြ နာနာဘာဝမ်ား ျဖစ္ေနၾက၍ ကြ်တ္လြတ္ေစရန္ ဆြမ္းသြတ္ကုသိုလ္ပြဲ၌ ေဟာၾကားေတာမူျခင္း ျဖစ္၏။
ဦးစံေအးျမင္ရသူသည္ ဒကာႀကီးဦးခ်စ္လွပင္ျဖစ္ေစ၊ အျခားသူပင္ျဖစ္ေစ နာနာဘာဝ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ေဆာင္႐ြက္ေပးလို႔ရသည့္ ေျဖေဆးဆိုတာ ဗုဒၶဉာဏ္ေတာ္ႀကီးျဖင့္ သိ႐ွိ ေဖၚထုတ္ေဟာၾကာထား၍ သက္ဆိုင္သူမ်ားက အထက္ပါအတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ေပးၾကမည္ကို သတိေပး လိုက္သည္။
အလားတူ ျဖစ္ရပ္မွန္ ကိစၥတစ္ခုကိုလည္း သတိရမိေသး၏။ စာေရးသူ ဖ်ာပံုနယ္၊ ေ႐ႊေလွက်င္း႐ြာသို႔ တရားေဟာ ၾကြခဲ့စဥ္က ျဖစ္၏။ ကိုလွေ႒း၏ ငါးဖမ္းစက္ေလွေပၚတြင္ လုပ္သားတစ္ဦး ေသဆံုးသြား၏။ ထိုသူကား မကြ်တ္ဘဲ စက္ေလွ ေပၚ၌ တြဲၿငိေန၏။ ညတိုင္ စက္ေလွ၌ ေရတံုကင္ကို လႈပ္ေနတတ္၏။
ညီျဖစ္သူ ကိုညံလင္းႏွင့္ မိသားစုမ်ားက ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေျပာျပၾက၏။ ကိုလွေ႒းက ထိုကိစၥမ်ားကို အယံုအၾကည္ အလ်ဥ္းမ႐ွိ၊ တစ္ညတြင္ နာနာဘာဝက စက္ေလွေပၚမွေန ဆင္လာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကိုလွေ႒း၏ လည္ပင္းကို ညွစ္ေတာ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ လုပ္ပါမွ ကိုလွေ႒း ယံုေတာ့၏။ ထိုေၾကာင့္ စာေရးသူေရာက္ခိုက္ ေျပာျပ၍ စက္ေလွေပၚတြင္ဆြမ္း ကပ္၊ သကၤန္းလွဴ၊ ပရိတ္႐ြတ္၊ ေရစက္ခ် အမွ်ေပးေစရန္ ေဆာင္႐ြက္ေစခဲ့ရ၏။ ထိုေတာ့ မေျခာက္မလွန္႔ ျဖစ္သြား၏။

ေလာကတြင္ ပကတိမ်က္စိျဖင့္ မျမင္ႏိုင္ေကာင္းေသာ အရာတို႔ကား မ်ားလွေခ်၏။ မ်က္ဒိ႒မဟုတ္သျဖင့္ လက္မခံႏိုင္သည္ကို အျပစ္မေျပာလိုေသာ္လည္း နာနာဘာဝတို႔ကား လူသားတို႔၏ အနီးအပါးတြင္ အမွန္႐ွိေနၾက၏။ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ၏ အဖို႔ကိုလည္း အားထားေမွ်ာ္လင့္ ေနၾကကုန္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယင္းတို႔သည္ ကံမွီ၍အသက္႐ွင္သန္ၾက ရေသာ သတၲဝါမ်ား ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ပါတည္း။

ဆက္လက္ေဖၚျပေပးပါမည္။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္

http://sirimangala.com/

0 comments:

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP