* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Thursday, April 7, 2011

နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား(၆)

Wednesday, 06 April 2011 08:18 | Written by ေမတၱာဥယ်ာဥ္ |
နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား (၆)

အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)

“ကြယ္လြန္ၾကရင္ မကြ်တ္လြတ္ၾကတဲ့ ၿပိတၲာ(နာနာဘာဝ)ေတြ ျဖစ္ၾကတာက မ်ားဟန္ တူတယ္ဗ်” ဟု စာခ်ဆရာေတာ္မ်ား ဆြမ္းဝိုင္း၌ ပိဋကတ္ႏွစ္ပံု ခြဲေဆာင္ စာခ် ဦးသုနႏၵက စကားစလာသည္။

“ဟုတ္ေလာက္တယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ေသသူကို ေခၚႏိုင္စြမ္း႐ွိတဲ့ ဆရာေတြက တဆင့္ ေခၚရင္ ေရာက္လာၾကတာ မ်ားတယ္ဆိုေတာ့၊ အနီးအပါး မွာဘဲ ၿပိတၲာ(နာနာဘာဝ)ျဖစ္ေနတာမို႔ေပါ့” ဟု စာခ်တစ္ပါးက မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

“ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုမွာ အကုသိုလ္ ႀကီးႀကီးမားမား မ႐ွိၾကေပမယ့္ ကြယ္လြန္ခါနီး မွာေတာ့ သမီးသားဇနီးမယား စီးပြားဥစၥာေတြကို ပုထူဇဥ္ပီပီ စြဲလန္းၿပီး ေသၾကရတာက မ်ားၾကလို႔ ထင္ရဲ့” ဟု စာခ်တစ္ပါးက ေထာက္ခံသည္။ေထာက္ခံမည္ဆိုလည္း ေထာက္ခံခ်င္စရာ။

“အႏုသယကိေလသာဆိုတာ ခႏၶာမွာ ျဖစ္ဖို႔အသင့္ေလ၊ သာမန္ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အခက္သားကလား၊ တရားအားထုတ္ ၾကရာမွာလဲ ေလာက္ေလာက္ လားလား တရားထုတ္ၾကသူေတြက အနည္းအက်ဥ္းရယ္၊ ရိပ္သာသံေယာဇဥ္၊ ကမၼ႒ာနာစရိယ သံေယာဇဥ္ အစြဲေတြနဲ႔ တရားထိုင္ တတ္ၾကတာက မ်ားလွတယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ ရိပ္သာမွ ထြက္ရင္ ကိေလသာက ထူၿမဲ၊ အကုသိုလ္ကလည္း မကင္းႏိုင္ၾက၊ ေန႔စဥ္လည္း တရားထိုင္ျဖစ္ ၾကတာ မဟုတ္ေတာ့ အခြင့္သာလိုက္တာနဲ႔ နာနာဘာဝ (ၿပိတၲာ) ဘဝကို ေရာက္ေစတတ္တဲ့ ေလာဘ ျဖစ္ေတာ့တာဆိုေတာ့ မကြ်တ္ မလြတ္ျဖစ္ မယ္ဆို ျဖစ္ခ်င္စရာ”ဟု စာေရးသူကလည္း ႏိႈင္းႏိႈင္း ခ်ိန္ခ်ိန္ ေျပာျဖစ္၏။

ေနာက္ေန႔တြင္ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ကြယ္လြန္သူ မိခင္ကို အေၾကာင္းျပဳ ကပ္လွဴေသာ အထိ္မ္းအမွတ္ ဆြမ္းသြတ္ ကုသိုလ္ပြဲသို႔ ၾကြရသည္။ ရဟန္းေတာ္ မ်ားသာမက ေက်ာင္းက ကိုရင္ေလးေတြ အားလံုးကိုလည္း ပင့္ၾက၏။ ေရသန္႔ ပုလင္းမ်ားကိုလည္း လွဴဒါန္းဖြယ္ရာအျဖစ္နဲ႔ အစီအရီ ေတြ႔ရ၍ ေမးၾကည့္ေတာ့-
“ အေမက သူကြယ္လြန္ခါနီးမွာ ေရငတ္ၿပီး ေသရတာျဖစ္လို႔ ေရလွဴေပးပါလို႔ ေျပာတယ္၊ ေနာက္ ေက်ာင္းက ကိုရင္ေလးမ်ားကိုလည္း အကုန္ပင့္ ပါဆိုလို႔”ဟု သမီး ျဖစ္သူက ေလွ်ာက္ထားပါသည္။

ကြယ္လြန္သူ ဒကာမႀကီးက စာေရးသူကို လြန္ခဲ့ေသာ(၁၄)ႏွစ္က သိမ္ထပ္ေပးထားေသာ ရဟန္းအမျဖစ္၍ မိသားစုႏွင့္ မစိမ္းလွ၍ “ဟဲ့ နင့္အေမက ဘယ္လို လာေျပာလို႔တုန္း”ဟု ေမးရာ-
“တျမန္ေန႔က သာေကတက ဆရာကို သြားေမးတာ၊ ၊ေျပာတာေတြ အားလံုးမွန္တယ္၊ ကြယ္လြန္တုန္းက ဝတ္ သြားတဲ့ အဝတ္ကစ၊ အိမ္႐ွိမိသားစုေတြ အမည္အားလံုး ကြက္တိဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ပါသည္။

သာေကတဖက္မွာ ကြယ္လြန္သူ၏ ဝိဉာဥ္ကို ေခၚေပးႏိုင္စြမ္း႐ွိေသာ ဆရာ႐ွိအေၾကာင္းကို ယခင္ကပင္ၾကား ဖူးထား၏။ ဖ်ာပံုဖက္က အတူေန တပည့္ ဦးဇင္းတစ္ပါး သူ႔ရဟန္းအမ ကြယ္လြန္တုန္းကလည္း ေမးဖူး၍ မွန္ကန္ေၾကာင္းကို ထိုတုန္းကပင္ သိထား၏။

“ေအးဗ်၊ ေခၚလို႔ ေမးလို႔ ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ တို႔ဘုရားေဟာ အလိုဆိုရင္ ၿပိတၲာ(နာနာဘာဝ)ျဖစ္ေနတာ ကုသိုလ္ျပဳ၊ အမွ်အတမ္းေပးေဝလို႔ ၾကားသိၿပီး သာဓုေခၚႏိုင္ရင္ ကြ်တ္လြတ္ရင္ေတာ့ ဘဝေကာင္း၊ ဂတိေကာင္း ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္၊ နင့္အေမကို အမည္ေခၚၿပီး က်က်နန အမွ်ေပးေဝပါ” ဟု ေျပာျပရသည္။

“ဟဲ့ ေနစမ္းပါဦး၊ နင့္အေမက ယခု ဘယ္မွာ ေရာက္ေနတယ္လို႔ေျပာလဲ” ဟု တဖန္ ေမးျပန္ရာမွာေတာ့။
“ဆရာေတာ့္ ဘုရားဝင္းက တံခြန္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ ကူးေနတာတဲ့ဘုရား” ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ပါမွ စာေရးသူ ေက်ာခ်မ္းေတာ့သည္။

စာေရးသူသည္ အမွတ္(၁) စစ္မႈ႔ထမ္းေဟာင္းစံျပ႐ြာ၊ (ေလးေဒါင့္ကန္)ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္(ေတာင္ပိုင္း)ၿမိဳ႔နယ္တြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉၉၄-ခုႏွစ္ကစၿပီး ထို႐ြာတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ႐ွိ၍ ေက်ာင္းတိုက္အသစ္ ေဆာင္႐ြက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ဘုရား ေက်ာင္းကန္မ်ားျဖင့္ အေတာ္ျပည့္စံုလာ ၏။

႐ြာက ဒကာ ၊ ဒကာမမ်ားသည္ မိသားစုဝင္တစ္ဦး ေသဆံုးပါက ထံုးစံအတိုင္း ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္ၾက၏။ သစ္ခက္ သစ္ကိုင္းျဖင့္လည္း ေသသူကို ညေနပိုင္း သုသာန္သြား ဖိတ္ထားၾက၏။ ေနာက္ေန႔ ဆြမ္းသြတ္ၿပီးပါက ထိုသစ္ ခက္သစ္ကိုင္းကို သုသာန္သို႔ ျပန္မပို႔ၾကေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းဘုရား ဝင္းတြင္ လာေရာက္ ထားေလ့႐ွိၾကသည္။

ယခင္ ဘုရားမတည္ခင္က ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း႐ွိ ေဗာဓိပင္၌ လာထားၾက၏။ ဘုရားတည္ၿပီး ေနာက္မွာ ဘုရားပတ္လည္ စိုက္ပ်ိဳး ထားသည့္ ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူ ဘုရား႐ွင္တို႔၏ ေဗာဓိပင္မ်ားတြင္ လာေရာက္ထားၾကသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ “ ဆရာေတာ့္ ဘုရားဝင္းက တံခြန္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ ကူးေနတာတဲ့ ဘုရား” ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ျခင္းျဖစ္၏။ စာေရးသူက ဥပုသ္ေန႔မ်ားတြင္ တရားေဟာရင္း အၿမဲထည့္ေျပာေနရသည္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ဖိတ္တုန္းကဖိတ္ၿပီး အိမ္မွာ မထားဘဲ။ က်ဳပ္ေက်ာင္းဘဲ လာထားၾကတယ္။ အဲဒါ မွတ္ထား၊ “မေသခင္ခ်စ္၊ ေသလွ်င္ပစ္၊ အႏွစ္မပါ ငါ့ခႏၶာ”တဲ့။ ထားၾကပါ၊ မကြ်တ္မလြတ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းက်ိဳးေမွ်ာ္ နာနာဘာဝ အမွန္ ျဖစ္ေန ရင္လည္း ေက်ာင္းမွာက အၿမဲ ဘုရားဝတ္တက္၊ သီလေဆာက္တည္၊ တရားထိုင္၊ တရားနာၿပီး အမွ်ေပးေဝေနေတာ့ ကုသိုလ္ယူ သာဓုေခၚႏိုင္ရင္ ဘဝ
ေကာင္း၊ ဂတိေကာင္း ေရာက္သြားၾကမွာဘဲလို႔” ေျပာကာ ခြင့္ျပဳေပးေနရသည္။

မထားပါနဲ႔လို႔ မေျပာရက္သျဖင့္ ခြင့္ျပဳေပးထားရသည္။လူ႔ခႏၶာကို စြန္႔သြားၾကေသာ သတၲဝါတို႔၏ ဘဝယႏၱရား သည္ ဘုရားçရဟႏၱာ မျဖစ္ေသးသမွ် ရပ္ဆိုင္းသြားျခင္းမ႐ွိ။ ဆက္ျဖစ္ၾကရ၏။ ၾကားဖူးၾကသည့္ ဂတိငါးပါး တစ္ပါးပါး ေရာက္ၾကရမည္။ ထိုဂတိငါးပါးတြင္ ေပတဂတိသည္ ရည္ညြႊန္း ကုသိုလ္ျပဳေပးျခင္းျဖင့္ ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘဝေရာက္ ႏိုင္သည္။ ဒါေတာင္ ေသသူမွာ သူလြန္က်ဴးခဲ့သည္ အကုသိုလ္ကုန္ျခင္းႏွင့္ သီလ႐ွိသူ သံဃာျဖစ္ျခင္း အဂၤါႏွစ္ရပ္ျပည့္ စံုရေသးသည္။

ျမင္ႏိုင္ေကာင္းေသာ အရာမ်ားမဟုတ္၍ ေက်ာင္းဘုရားဝင္းတြင္ ႐ွိေနၾကသလား၊ မ႐ွိၾကဘူးလားဆိုတာ မည္သူမွ် တတ္အပ္မေျပာႏိုင္ေပ။ ႐ြာက ကြယ္လြန္ၿပီး မကြ်တ္လြတ္သူေတြ မ႐ွိကလည္း အျခား မကြ်တ္လြတ္ၾကေသာ ၿပိတၲာ နာနာဘာဝေတြကေတာ့ ႐ွိေနၾကမွာပါဘဲ။

႐ုပ္နာမ္ဟူေသာ သခၤါရေလာကသည္ ပုဂၢိဳလ္သတၲဝါဟုေခၚဆိုေသာ သတၲေလာကေပၚတြင္ မွီၾကရသည္။ သတၲေလာကသားတို႔သည္လည္း (၃၁)ဘံုေခၚ ဩကာသေလာကတြင္ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကရကုန္၏။ ေပတေလာကသားတို႔သည္ သတၲေလာကစာရင္းဝင္ျဖစ္၍ အမွီေနရာ၌ သာ ျဖစ္တည္ေနၾကရၿမဲ။ ထို႔ေၾကာင့္ သတၲေလာကမ႐ွိေသာ ဩကာသေလာမည္သည္ မ႐ွိႏိုင္။

ယမန္ႏွစ္က ဒီဇင္ဘာ တရားစခန္းတြင္ သီလ႐ွင္ ဆရာေလးတစ္ဦးက တရားမွတ္ေနရင္း သူ႔အာ႐ံုထဲတြင္ ဤေက်ာင္းတိုက္ဝန္းက်င္မွာ အဘိုးအိုအဖြားအို ေပတေတြ အမ်ားႀကီးဟု တရားစစ္ရင္းေလွ်ာက္၍ “အိမ္း ဘုန္းႀကီး႐ြာက အၿငိမ္းစား စစ္မႈ႔ထမ္းေဟာင္း႐ြာဆိုေတာ့ အဘိုးအို၊ အဖြားအိုေတြခ်ည္း မ်ားသကြယ့္၊ ေသၾကတာလည္း သက္ႀကီး႐ြယ္ အိုေတြ၊ ဆရာေလးရဲ့ စိတ္မွာ ထင္တာေတ ဟုတ္ခ်င္လည္းဟုတ္မယ္၊ အမွ်ေပးေဝေပးပါ။ အဲဒါေတြျမင္တာက တရား႐ႈ မွတ္ျခင္းမွ လမ္းလြဲေနတယ္၊႐ႈသိစိတ္ကို အ႐ႈခံအာ႐ံုေပၚေရာက္ေအာင္ ျပန္တင္ၿပီး ႐ႈပါ၊ နိမိတ္အာ႐ံုေနာက္ စိတ္မလိုက္ပါဖို႔ လိုတယ္” ဟု ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္ကို အမွတ္ရၿပီး “ငါ့႐ြာက၊ ကြယ္လြန္သြားၾကတဲ့ ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီးေတြ ငါ့ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း အမွတ္ပင္ ႐ွိေနၾကတာလားမသိ” ဟုပင္ အေတြးဝင္မိပါေသးသည္။

ေန႔လည္ပိုင္း ယင္းဒကာမႀကီးရဲ့ဒကာႀကီး ေက်ာင္းလာၿပီး စကားေျပာလို႔ “ခင္ဗ်ား ဒကာမႀကီးက သားေတြ သမီးေတြေတာ့ ေမးၿပီး ဗိုလ္ႀကီးကိုေတာ့ မေမးဘူးလား” ဟု ေမးရာ-
“ေနာက္ေက်ာက သုေဒၶါေတာ့ မပါဘူးဘုရာ့” ဟု ေျဖ႐ွာသည္။ (စစ္မႈထမ္းေဟာင္း႐ြာျဖစ္၍ ႐ြာက ဒကာႀကီးမ်ားကို စာေရးသူက ယခင္ရာထူး အတိုင္း ေခၚေလ့႐ွိသျဖင့္ ဗိုလ္ႀကီးဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။)

“ေၾကကြဲစရာေပါ့ေနာ္” “ ဗိုလ္ႀကီးကေရာ သတိမရဘူးလား”
“ဘဝေတြျခားၿပီးကိုဘုရာ့၊ ဘုရား႐ွိခိုးတဲ့ အခ်ိန္ဆို အတူတူဘုရား ႐ွိခိုးေနၾကမို႔ အဲဒီအခ်ိန္ေတာ့ သတိရသား ” တဲ့။ အဖိုးႀကီးမွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ သီသီေဝ့လို႔ ေျဖ႐ွာသည္။

သမုဒယႏြယ္ တြယ္ငင္ရစ္ဖြဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့သည္က ကာလကၾကာ႐ွည္၊ ငယ္ကေပါင္းခဲ့သည့္ ငယ္ေပါင္းေတြမို႔ လြမ္းေငြ႔ေတြက ေဝဆဲ၊ လြမ္းေတးေတြက သီဆိုလို႔ မဆံုးႏိုင္၊ သမုဒယႏြယ္ဆိုတာ ျဖတ္ဖို႔က အေတာ္ခက္လွ၍ သမုဒယ အမွ်င္တန္းျဖင့္ ေသခန္းျဖတ္ၾကရေပမယ့္ ပုထုဇဥ္တို႔အဖို႔ ဘဝသာျခားသည္၊ သံေယာဇဥ္က မကုန္ႏိုင္ၾက၍ မကြ်တ္ လြတ္ႏိုင္ဘဲ ေပတဘဝေတြ ျဖစ္ၾကရတာ မဆန္းလွ။

“ဆရာေတာ္ရယ္၊ ေသကြဲ ကြဲၾကရတာ သံေယာဇဥ္ကုန္ၾကလို႔မွ မဟုတ္တာ၊ မိသားစုဘဝေတြဆိုတာ သံေယာဇဥ္က ျဖတ္ႏိုင္ခဲသားကလား၊ သမီးမ်ားက သြားေမးၾကတာဘုရာ့၊ ဒီလို မကြ်တ္ႏိုင္တဲ့ဘဝေတြ ျဖစ္ၾကမွာဘဲ” ဟု ေတြးေတြးဆဆျဖင့္ ေျပာျပၿပီး၊ သူငယ္စဥ္ သူဇာတိ႐ြာ တြင္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဤသို႔ေဖါက္ခ်ပါေတာ့သည္။

“ တပည့္ေတာ္က က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႔၊ ဝဲေဒါင့္႐ြာသားဘုရား၊ ႐ြာက ဦးခ်စ္စုဆိုတဲ့လူ ေျြမကိုက္လို႔ ေသဆံုးၿပီး သူက အိမ္မက္ေပးတယ္ဘုရာ့” “ဘယ္သူကို ေပးတာလဲ” ဆိုေတာ့၊ ႐ြာထဲက မေအးတင္ကို ေပးတာ။ ဘယ္လိုေပးတာလဲ ဗိုလ္ႀကီးဆိုျပန္ေတာ့။

“ဂံုမင္းဟင္းခ်ိဳေသာက္ခ်င္လို႔ ၊ သူအသက္႐ွင္စဥ္က လုပ္ကိုင္တဲ့ လယ္ကြင္းအနီး ကမ္းနားက ထိန္ပင္မွာ ခု ေနရတယ္၊အဲ အေမကို ေျပာျပေပးပါ၊” ထမင္းပို႔သလိုမ်ိဳး ေတာင္းထဲမွာ ထည့္လာခဲ့ပါ၊ အဲဒီ ထိန္ပင္ေအာက္ေရာက္ရင္ ခ်စ္စုေရ၊ ခ်စ္စုေရ-လို႔ သံုးႀကိမ္ေခၚပါ၊သူ ယခု မဝေရစာ စားေန ရတယ္၊ နားလည္းေလးေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ က်ယ္က်ယ္ေခၚေပးပါလို႔” အိမ္မက္ေပးတာဘုရာ့။
“အဲဒီေတာ့ သူအိမ္မက္ေပးတဲ့အတိုင္း သြားေကြ်းေရာဆိုပါေတာ့”

“ကိုခ်စ္စု အေမက မယံုဘူးဘုရာ့၊ ဒီေတာ့ သြား မေကြ်းဘူးေပါ့”၊
“ယံုဖို႔ဆိုတာကလဲ ခက္သားကလား ဗိုလ္ႀကီးရဲ့၊ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သိရျမင္ရတာမွ မဟုတ္ေတာ့တာ” ။

“ ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ ဘုရား၊ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ သိပ္အပန္းႀကီးတာမွ မဟုတ္တာ ေသသူ႔ဆႏၵကို က်န္သူမ်ားက ျဖည့္ေပးၾကရ

မွာေပါ့။ တပည့္ေတာ္သမီးေတြက ဒီအတိုင္းေတြၿပီး သူတို႔အေမဆႏၵကို မနက္ကေျဖ႔ေပးၾကတာဘုရား၊ ေသသူမရရင္ ေဆြမ်ိဳးေတြရ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ
မရရင္ ကုသိုလ္အလုပ္ အားထုတ္ၾကတဲ့ မိသားစုေတြရဆိုၿပီး ” ဆရာေတာ္ဘဲ ေဟာေနတာ အခ်ည္းႏွီး မဟုတ္ဆိုဘုရာ့” တဲ့။

“ ကဲ ဟုတ္ပါၿပီ ဆက္ပါဦး ေနာက္ေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ေသးလဲ”
“ ကိုေက်ာ္ရန္အမ ေတာကအျပန္မွာ ေခ်ာက္သတဲ့၊ သူမက မေၾကာက္လို႔ ငံုးေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေျခာက္ပါမွ လန္႔သြားတာ။အဲဒီက်မွ ဝင္စီးၿပီး ပူးေျပာတယ္ဘုရာ့” တဲ့။

“ ဘယ္လို စီးၿပီးပူးေျပာတာတုန္း ဗိုလ္ႀကီးရဲ့ ဆက္ပါဦး” ဟု စာေရးသူက စိတ္ဝင္စြာ တိုက္တြန္းျဖစ္၏။
“ေက်ာ္ရန္တို႔မ်ားကြာ သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီး ျဖစ္ၿပီး ငါ့ကို ဘာမွ မေကြ်းဘူး၊ သူက်ေတာ့ အမဲသားဟင္းနဲ႔ စားေနတယ္။ ငါ့မွာ စပါးက်ီ(စပါးဂိုေဒါင္)

ေစာင့္ႀကီး က်ဲခ်တာေလးနဲ႔ဘဲ မဝတဝ စာေနးရတယ္” တဲ့။

က်န္သူမ်ားက “ဟဲ့ ခ်စ္စု၊ နင့္အမ(အေမ)ကို ေခၚေပးရမလား ဆိုေတာ့”
“အမ(အေမ)ကို မေခၚနဲ႔၊ အမက မေကြ်းလို႔ ငါဘာမွ မစာရဘူး၊ အမကို ေျပာလိုက္ အလွဴအတန္းေလးလုပ္ၿပီး ငါ့ကို အမွ်ေဝပါလို႔ ” ေျပာၿပီး ဝင္ပူးေနျခင္းမွ ထြက္သြားေၾကာင္းကို ေျပာျပသည္။

မကြ်တ္လြတ္ၾကသည့္ တမလြန္ဘဝေရာက္ၾကသူမ်ားသည္ မိမိတို႔ခ်စ္ကြ်မ္းဝင္သူမ်ားကို အိမ္မက္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားပူး၀င္ျခင္းျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း အသိေပးတတ္ၾကသတဲ့။

စာေရးသူတို႔ငယ္စဥ္က ထိုကဲ့သို႔ နာနာဘာဝက ပူးေျပာ၊ အိမ္မက္ေပးေျပာရင္ သူစားခ်င္ေသာ ထမင္းဟင္း မ်ားကို ေတာင္းထဲတည့္၍ ညေနအခ်ိန္ ႐ြာျပင္ထြက္၊ ဖက္႐ြက္ေပၚတြင္ ထမင္းဟင္းပံုၿပီး ေသသူ၏အမည္ကို ေခၚကာ ေကြ်းေပးရ၏။ ဒါကို ေဒသအေခၚ ေခါစာပစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ထိုကိစၥကို ႐ြာသားျဖစ္သူ အဘညက္ႀကီးက ေဆာင္႐ြက္ေပးေလ့ ႐ွိသည္။ စာေရးသူတို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားမ်ား ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ႐ြာျပင္ လယ္ကြင္းထဲတြင္ အဘညက္ႀကီး ေခါစာပစ္ေနသည္ကို မၾကာမၾကာေတြ႔ရ၏။ ေတြးတိုင္း အဘညက္ႀကီးကိုယ္တိုင္ စားေနတာကိုလည္း အၿမဲျမင္ေတြ႔ၾကရ၏။

႐ြာသူ(စုန္းမ)ပူးေျပာက ထိုနည္းအတိုင္း စုန္းမ စားခ်င္ေသာဟင္းကို ေတာင္းထဲထည့္ၿပီး လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ညပိုင္းတြင္ ႐ြာထဲမွာပင္ ေကြ်းေပးရ သည္။ ယင္းကို ေဒသအေခၚ ႐ြာခ်သည္ဟု ဆိုၾကသည္။

စာေရးသူ၏အဖြားသည္ မၾကာမၾကာ စုန္းပူးခံရေလ့႐ွိ၍ အဘကိုယ္တိုင္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ညေပါင္းမ်ားစြာ၌ ႐ြာခ်ရေလ့႐ွိပါသည္။ အဘကို ဘယ္စုန္းမ လာစားသလဲလို႔ ေမးရင္ ႐ြာထဲက ေခြးေတြသာ လာစားေၾကာင္း အၿမဲ ေျပာသည္။အေမႀကီး(အဖြား)ကေတာ့ “ အဲဒါ စုန္းမက ေခြးေယာင္ေဆာင္ လာစားတာ ” ဟု အၿမဲ ထုေခ်ေလ့႐ွိ၏္။

ေက်းလက္႐ွိ အ႐ြယ္လြန္ ဇနီးမယားတို႔သည္ စုန္းပူးခံရသည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ခင္ပြန္းသယ္၏ ဂ႐ုစိုက္မႈ႔ကို ခံယူလိုစိတ္ ႐ွိဟန္တူသည္ကို ယခုအ႐ြယ္ေရာက္မွ စာေရးသူ စဥ္းစားမိပါသည္။ ဘႀကီး(အေမ၏အစ္ကို) ၏ဇနီး အရီး မသိန္းလည္း မၾကာမၾကာ စုန္းပူးခံရ႐ံုမွ်မက နတ္လည္း ဝင္းပူးတတ္သျဖင့္ ဘႀကီးမွာ ႐ြာခ်လိုက္ရ၊ ကနားေပးလိုက္ရျဖင့္ လုပ္ေပးေနရသည္မွာ အရီး မသိန္း ေသမွ နားရသည္။

ေျမးျဖစ္သူငေမာင္ ႐ွင္ျပဳတုန္းက ေရစက္ခ်ကာနီး အရီးမသိန္း ဝင္ပူးခံေနရလို႔ ဘႀကီးမွာ အႀကိဳက္ေဆာင္ေပးေနရသျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ေရစက္ပင္ မခ်ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္းကို ဦးေလးျဖစ္သူ ကိုသန္းထြန္းေျပာျပ၍ သိရ၏။

ယခင္က ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စာေရးသူသည္ ဇာတိ႐ြာသို႔ ျပန္၍ ကထိန္ခင္းေလ့႐ွိ၏။တစ္ႏွစ္တြင္ ကထိန္ၿပီးေနာက္ေန႔၌ စာေရးသူ၏ အစ္ကို လတ္ျဖစ္ သူ ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္၏ဇနီး မေအးျမင့္ စုန္းပူးေၾကာင္းကို ေစာေစာစီးစီး ေက်ာင္းသို႔ သတင္းေရာက္လာ၏။

“ အင္း ဒို႔ မိသားစုေတြကလည္း စုန္းပူးခံရလို႔ကို အဆံုးႏိုင္ပါလား” ဟု စားေရးသူမွာ ေတြးမိ၏။ အေမ ဆြမ္းအုပ္လာပို႔လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဆရာဦးျမင့္စိုး ေဆးထိုးေပးလို႔ ေကာင္းသြားေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ႐ြာမခ်ရလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့-ဟု အေမ့ကို ေျပာရသည္။

အေမႀကီး စုန္းပူးခံရတိုင္း အဘအေပၚ သူ၏မေက်နပ္ခ်က္တို႔ကို ေျပာၿပီး အၿမဲ ပြဲၾကမ္းေလ့႐ွိ၏။ အလားတူ အရီးမသိန္းကို စုန္းပဲပူးပူး၊နတ္ပဲဝင္ဝင္ “ဘႀကီး ဘာျဖစ္မယ္၊ညာျဖစ္မယ္နဲ႔” ဆိုကာ ၿခိမ္းေခ်ာက္ေလ့႐ွိသည္ကို စာေရးသူ သိထားသျဖင့္ “မင္းမိန္းမ မေအးျမင့္ မနက္က စုန္းပူးေတာ့ ဘာေတြေျပာလဲဆိုတာ ငါေျပာျပႏိုင္တယ္၊ အေမနဲ႔မင္းအေပၚ သူမေက်နပ္ခ်က္ေတြကို တစ္တစ္ခြခြ ေျပာတယ္မဟုတ္လား” ဟု အစ္ကိုျဖစ္သူကို ေမးရာ၊ ဟုတ္မွန္ ေၾကာင္း ေျပာျပ၍ “မင္း မိန္းမ စုန္းပူးခံရတာ အင္ႀကီး ထင္ပါတယ္ကြာ၊ေအး ေနာက္ မင္း ေဆးဖိုးမကုန္ ခ်င္ရင္ ေတာ့ မိန္းမကို မ်ားမ်ားခ်စ္ျပ” ဟု ေျပာလိုက္ရ၏။

ေတြ႔ျမင္ၾကသူတို႔ ေျပာျပခ်က္အရ နာနာဘာဝ ၿပိတၲာမွန္သမွ် ပိဋကတ္ေတာ္၌ ျပဆိုသည့္အတိုင္း စုတ္စုုတ္ ျပတ္ျပတ္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ၾကသည္။
ပိဋကတ္ေတာ္လာ ၿပိတၲာ နာနာဘာဝ(၃)မ်ိဳးကို ဤသို႔ ျပဆိုထားသည္။
ခုပၸိပါသ-အၿမဲတမ္းငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနရေသာ ၿပိတၲာ။
ပရဒတၲဴပဇီဝီ-လူသားတို႔၏ ေပးကမ္းမႈျဖင့္ အသက္႐ွင္ေနရေသာ ၿပိတၲာ။
နိဇၥ်ာမတဏွိက-အၿမဲပူေလာင္မႈျဖင့္ ဆာေလာင္ေနရေသာ ၿပိတၲာ-တို႔ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ယခု နာနာဘာဝဟူ၍ ေျပာေနၾကေသာ ၿပိတၲာသည္ ပရဒတၲဴပဇီဝီ-လူသားတို႔၏ ေပးကမ္းမႈျဖင့္ အသက္႐ွင္ေနရေသာ ၿပိတၲာျဖစ္၏။ ကုန္မကုန္သေ႐ႊ႔ မစားၾကရေသာ္လည္း ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္ျဖင့္ အသက္႐ွင္သန္ေနႏိုင္သည္။
ၿပိတၲာမ်ားတြင္ အေသငယ္ဆံုးေသာ ၿပိတၲာသည္ ႏွမ္းေစ့၊မုန္ညင္းေစ့ကို ကိုးစိပ္ဆယ္စိပ္ စိပ္ၿပီး တစ္စိပ္စာ ပမာဏမွ် ေသးငယ္ၾကကုန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေနရာထဲမွာပင္ ၿပိတၲာေပါင္း မ်ားစြာေနႏိုင္ၾကသည္။

“ဆရာ့ေတာ္ေက်ာင္း ဘုရားဝင္းထဲမွာ သစ္ခက္သစ္ကိုင္းမ်ားကို လာထားၾကတာဆိုေတာ့ ဆရာေတာ့ေက်ာင္းမွာ နာနာဘာဝေတြ အမ်ားအျပား ႐ွိေနမွာေနာ္” ဟူ၍ စာေရးသူ ေၾကာက္တတ္မွန္းသိ၍ ေျခာက္ေနေသး၏။

“အံမယ္ ဗိုလ္ႀကီးကလဲ နာနာဘာဝဆိုတာ ေနရာတိုင္း႐ွိတတ္တာပါေနာ္၊ မျမင္ၾကရလို႔သာ မျမင္တာ၊ ဘုန္း ႀကီး တန္ေဆာင္မုန္းလတုန္းက ဥကၠံၿမိဳ႔ မတၲရာေက်ာင္းကို ကထိန္ညတရား သြားေဟာတယ္။အဲဒီေက်ာင္းမွာ ယခင္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးက တစ္ပါးတည္း သီတင္းသံုးတာ၊ ညညဆို ေက်ာင္းအေ႐ွ႔ဖက္က သုသာန္သြားၿပီး တရားအားထုတ္သတဲ့၊ သရဲေတြက မေခ်ာက္တဲ့အျပင္ ဆရာေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို သူခိုးဓားျပေတြ မဝင္ႏိုင္ေအာင္လို႔ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေတာင္ေပးၾကဆိုဘဲ၊ ယခုလည္း ကြယ္လြန္သြားၾကသူမ်ားကို ဘုန္းႀကီးက တရားစခန္းေတြလုပ္ၿပီး အမွ်ေပးေဝ ေနတာမို႔ သူတို႔ကလည္း ဘုန္းႀကီးကို ျပန္ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကဦးမွာပါ” ဟု ရယ္ဖြယ္ျပန္ေျပာလိုက္၏။

ဗိုလ္ႀကီးကိုလည္း ဘုန္းႀကီးက ျဖစ္ရပ္မွန္ နာနာဘာဝဇာတ္လမ္းေလးေျပာရဦးမယ္။ နာမည္နဲ႔ေဆး႐ံုကိုေတာ့ထည့္မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္၊ဒါေပမဲ့ အမွန္ျဖစ္ခဲ့တာ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ပုဂၢလိကေဆး႐ံုႀကီးတစ္႐ံုရဲ့ ႐ွယ္ခန္းမွာ လူနာေစာင့္ အမ်ိဳးသမီးက သနက္ခါးေသြးထားၿပီး ေရခ်ိဳး တယ္ ။ေရခ်ိဳးၿပီးျပန္ထြက္ လာေတာ့ ေသြးၿပီးသား သနက္ခါးေတြ မ႐ွိေတာ့ဘူးတဲ့။ အခန္းထဲမွာလည္း သူနဲ႔လူနာသာ႐ွိတာ၊ ျပန္ေသြးၿပီး လိမ္းမည္လုပ္ေတာ့ တစ္စံု တစ္ေယာက္က လုၿပီးလိမ္းသလိုမ်ိဳး အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္ေနလို႔ မေနရဲၾကေတာ့ဘဲ အဲဒီ အခန္းရဲ့ ေအာက္တည့္တည့္အခန္းကို ေပ်ာင္းၿပီး တက္ၾကရသတဲ့။

ညပိုင္းမွာေတာ့ အေပၚခန္းမွ တဒံုးဒံုးတဒိုင္းဒိုင္းျဖစ္ေနလို႔ အေစာင့္ေတြကို ေခၚေျပာရတယ္၊ေဆး႐ံုေစာင့္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြ အားလံုးၾကားၾကရ သတဲ့။ ေဆး႐ံုပိုင္႐ွင္ကို ေျပာျပၾကရတာေပါ့။ ေဆး႐ံုပိုင္႐ွင္က ဘုန္းႀကီးပင့္ ပရိတ္ကမၼဝါစာ႐ြတ္ၿပီး ႏွင္ထုတ္လိုက္တယ္။ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ၿပီးမသြားဘဲ ပိုင္႐ွင္ကို အိမ္မက္ေပးပါတယ္။

“ဘယ္လို အိမ္မက္မ်ိဳးေပးတာလဲဘုရား”
“ သူဟာ ဒီေဆး႐ံုႀကီး မေဆာက္ခင္ထဲက ဒီမွာ ေနလာတာပါတဲ့။ဒါေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ ေနရာသစ္ေပးပါလို႔ အိမ္မက္မွာ လာေျပာ႐ွာသတဲ့။ အဲဒီေဆး႐ံုႀကီးမွာ သူ႔အတြက္ ေနရာေပးထားတယ္ဆိုပဲ။ ဒါေၾကာင့္ နာနာဘာဝကင္းတဲ့ ေနရာမ႐ွိဘူးလို႔ ေျပာတာေပါ့” ဟု ေျပာၿပီး စကားကို လက္စသတ္လိုက္သည္။

ဗိုလ္ႀကီးအၿငိမ္းစား အဖိုးအို ျပန္သြားအၿပီးမွာေတာ့ သိမ္ေက်ာင္းေပၚမွေန၍ ဘုရားဝင္းအတြင္း႐ွိ ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူ ဘုရား႐ွင္တို႔၏ အမွတ္ အသား ေဗာဓိပင္မ်ား႐ွိရာသို႔ မ်က္ႏွာမူကာ ဤဝန္းက်င္တြင္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႔၏ေကာင္းက်ိဳးကို ေမွ်ာ္လင့္အားထား မကြ်တ္မလြတ္ၾကသူ နာနာဘာဝမ်ား႐ွိပါက ဤေက်ာင္းတိုက္တြင္ ေဆာင္႐ြက္အားထုတ္အပ္ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို ၾကားၾကပါေစ၊ သိၾကပါေစ၊ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သာဓုေခၚႏိုင္ၾကပါေစ၊ဤေကာင္းမႈ႔ေၾကာင့္ ျမင့္ေသာ၊ျမတ္ေသာ ဘဝဂတိတို႔သို႔ ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစဟူ၍သာ အမွ်ေပးေဝ လိုက္ရပါေတာ့သတည္း။-

အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)
မွတ္ခ်က္။ ဆက္လက္ေဖၚျပေပးသြားပါမည္။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္

ေမတၱာဥယ်ာဥ္
[LINK=http://www.ashinsirinda.com/]http://www.ashinsirinda.com/[/LINK] 2011-ခု၊ ဧျပီလ ၆-ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔ ။

0 comments:

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP