* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Thursday, April 7, 2011

သၾကၤန္မွာ ဒုလႅဘရဟန္း ဝတ္ေတာ့မည္ ဆုိလွ်င္



သၾကၤန္ကာလမွာ လူအေတာ္ေတာ္မ်ားပဲ ဒုလႅဘရဟန္း ဝတ္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း တရားရိပ္သာ ဝင္သူဝင္၊ ဒုလႅဘ သီလရွင္ ဝတ္သူဝတ္ၾကႏွင့္ သာသနာေတာ္တြင္းကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္၊ အခ်ိန္ရသေလာက္ ဝင္ေရာက္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို စီးပြားေရး လူမႈေရးေတြႏွင့္ လုံးခ်ာလိုက္ေနတဲ့ ၾကားက ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ အခ်ိန္လုကာ ဝတ္ၾကရသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း အခ်ိန္ရခိုက္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံျပန္၊ မိဘ ေဆြးမ်ိဳးေတြႏွင့္ေတြ႔၊ ေတြ႔လို႔မွ အားမရေသးမွီ ရသေလာက္ ရက္ကေလးအတြင္း သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္ခ်င္တဲ့ သဒၶါတရားေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳလိုက္ေသးတယ္။ ရွင္ ရဟန္းအျဖစ္ဟာ ရခဲလွတဲ့ အရာေတြထဲက တစ္ခု (ဗဗၺဇိတဘာေဝါ ဒုလႅေဘာ) လို႔ ရွင္ေတာ္ ဘုရား ေဟာၾကား သတိေပးေတာ္မူထားတယ္ မဟုတ္ပါလား။ သဒၶါတရားလည္းေကာင္း ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း ေကာင္းႏွင့္မို႔ သာဓုေခၚထိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုပါ။

ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ေစတနာ ဗလဘြ သိေနဟႏွင့္ သတိေပးခ်င္တာေလး တစ္ခု ရွိပါတယ္။ အစြဲကင္းကင္း၊ သာေစ နာေစဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ အဖ်င္းေတြ မပါရွိပဲ ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရဟန္းဝတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဆရာျဖစ္မယ့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ရဟန္းျပဳမည့္ ေက်ာင္းကို အေသအခ်ာ ေရြးဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ ေရြးခ်ယ္မႈကို သိပ္မလုပ္ၾကဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာက နီးရာ သြားၿပီး ရဟန္းျပဳလိုက္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ ကိုယ္ႏွင့္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ဆရာေတာ္မို႔ သူ႔ေက်ာင္းမွာပဲ သကၤန္းဝတ္လိုက္တယ္။ ဘိုးဘြား မိဘ အစဉ္အဆက္ ကိုးကြယ္လာတဲ့ ဘုန္းႀကီးမို႔ ဆိုၿပီး သူ႔ထံ၊ သူ႔ေက်ာင္းမွာပဲ သကၤန္းဝတ္လိုက္တတ္ၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔ လူမ်ိဳးက “ပုဂၢဳိလ္ခင္လွ်င္ တရားမင္”တတ္ၾကတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္မွာ အခ်ိန္မရတဲ့အထဲ လုၿပီး ရခဲလွတဲ့ ရွင္၊ ရဟန္းအျဖစ္ကို ခဏပဲ ျဖစ္ဦးေတာ့၊ လိုခ်င္လွလြန္းလို႔ သကၤန္းဝတ္ရတာပါ။ ဒီေတာ့ ရဟန္းျပဳရက်ိဳး နပ္ဖို႔က အေရးအႀကီးဆုံးပဲ မဟုတ္လား။ ေသေသခ်ာခ်ာ မစီစစ္၊ မစဉ္းစားမိပဲ ဒီလို အလြယ္လုပ္မိေတာ့ တစ္ကယ္လို႔မ်ား ေမွ်ာ္မွန္းသလို ကုသိုလ္ မျဖစ္ပဲ အခ်ိန္ပဲ ကုန္လာလွ်င္၊ ဒါမွမဟုတ္ သဒၶါတရား ပ်က္လာလွ်င္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုသိုလ္ တစ္ပဲ ငရဲ တစ္ပိႆာျဖစ္လာလွ်င္ မခက္ပါလား။ ရဟန္းဘဝ ဆိုတာက သိကၡာပုဒ္ေတာ္ေတြက အမ်ားသားပါကလား။ ရဟန္းတရား မရွိပဲ ျပည္သူ႔ဆြမ္း စားရတာထက္ ရဲရဲညီးေနတဲ့ သံေတြခဲေတြ စားရတာကမွ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုပဲ။ ဒါ့အျပင္ သက္သက္သာသာႏွင့္ စိတ္ႀကိဳက္ေနခ်င္မွေတာ့ ဘာလို႔ ရဟန္းဝတ္ေနေတာ့မွာလဲ ဆိုတာကလည္း စဉ္းစားစရာ တစ္ခ်က္ပါ။

အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွ ပစၥကၡ သာသနာေရး အေျခအေန
ခုႏွစ္ေတြမွာ တစ္ေျဖးေျဖးႏွင့္ စာသင္တဲ့ သံဃာေတာ္ အေရအတြက္က နည္းနည္းလာၿပီး ျပင္ပေက်ာင္းလို႔ ေခၚတဲ့ စာမသင္၊ တရားမထိုင္ပဲ ေနလို႔ရတဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ သံဃာေတြက မ်ားမ်ားလာၿပီ။ ေခတ္နဲ႔အညီ အတန္းသတ္မွတ္တာ၊ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း ျပဳျပင္ ေရးဆြဲျခင္း မရွိပဲ ဒီအတိုင္း ပုံေသႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ စာသင္နည္း၊ တစ္တိုင္းျပည္လုံး တစ္ေျပးညီ စာေျဖေနရာကေန (အာဏာႏွင့္) ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းခြဲၿပီး စာေမးပြဲေတြ က်င္းပေစလို႔ အက်င့္ပ်က္ အရည္အေသြးက်ၿပီး စာသင္အား နည္းလာတာ စသည္ျဖင့္ သံဃာေတာ္ေတြ စာသင္နည္းလာၿပီး လမ္းေဘးေရာက္လာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ သံဃာ့နာယက အဖြ႔ဲ အဆင့္ဆင့္ရဲ႕ သံဃာေတာ္မ်ား အေရး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မရွိသေလာက္ အားနည္းတာဟာ အဓိက အေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္က အစဉ္အလာႀကီးတဲ့ ပခုကၠဴက စာသင္တိုက္ႀကီး တစ္တိုက္မွာ အေဆာင္တိုင္းနီးပါးမွာ ခ်ဲထီဒိုင္ခံၾက၊ ေရာင္းၾက၊ ထိုးၾက၊ သစ္စက္ေမွာင္ခို လက္ခံၾကတဲ့ သတင္းကို ႏိုင္ငံျခား သတင္းဌာန တစ္ခု (ဒီဗြီဘီ)က ထုတ္လြင့္တာ ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ အလြန္ပဲ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရပါတယ္။ စာေရးသူလည္း ေက်ာင္းေဆာင္ေပါင္း အစိတ္ သုံးဆယ္ခန္႔ ရွိတဲ့ အဝိုင္းတစ္ခုမွာ တည္းခိုဖူးတယ္။ ရိပ္သာ သုံးေက်ာင္းေလာက္က လြဲလို႔ က်န္တဲ့ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွ စာမသင္ၾကဘူး။ ဒီအတိုင္း ခ်ဲထိုး၊ ႏွစ္လုံးထီထိုးႏွင့္ ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ေတြ ကုန္ၾကေပါ့။ ဒယ္အိုးဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလရဲ႕ တရားတစ္ပုဒ္မွာ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဟို သူ ရဟန္းမဝတ္ခင္တုန္းက သူသိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ စားၿပီး အိပ္ေနတာေတြခ်ည္းပဲတဲ့။ ဒီလိုေတြ႕ ျမင္ၾကရ ၾကားၾကရေတာ့ သဒၶါတရားေတြ ပ်က္ကုန္ၾကတာေပါ့။

တစ္ခ်ိဳ႕ ဒကာ ဒကာမေတြလည္း မသိနားမလည္ရွာၾကဘူး။ ဒီေတာ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ပုဂၢိဳလ္ခင္ေတာ့ တရားမင္သြားၾကျပန္တယ္။ ခင္ရာ ေဆြးမ်ိဳးဆိုသလို ဘာစာမွ မသင္ေပမဲ့ ခ်ဲနံပါတ္ေပး၊ ခ်ဲအေၾကာင္း ထီအေၾကာင္း ေျပာတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္၊ ရင္းႏွီး၊ လွဴၾကတန္းၾကႏွင့္ေပါ့။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို အျပင္ေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြက ဘာစာမွ သင္စရာ မလိုပဲ ဆြမ္းကြမ္း ျပည့္ျပည့္စုံစုံ၊ အသုံးအေဆာင္ စုံစုံလင္လင္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာႏွင့္ ေနၾကရတယ္။ ဒီေတာ့လည္း မျပည့္မစုံႏွင့္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ခက္ခက္ခဲခဲ စာသင္ေနၾကရွာတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြက သူတို႔ကို အားက်ျပန္တယ္။ ဒီလုိႏွင့္ သူတို႔လည္း စာမသင္ေတာ့ပဲ သူတို႔လို လုိက္ေနၾကျပန္တယ္။ ဒီလိုနည္းႏွင့္ စာသင္သံဃာေတြ အျပင္ေက်ာင္း (ေက်ာင္းစည္းကမ္း အရ ပရိယတၱိျဖစ္ေစ၊ ပဋိပတၱိျဖစ္ေစ လုပ္စရာ မလိုတဲ့ေက်ာင္း) ေရာက္ကုန္ၾကတာ မနည္းမေနာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာႏွင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းေတြမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတဲ့ ပစၥကၡ သာသနာေရး အေျခအေနကိုေတာ့ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳရမွာပဲ။ ဒီလို အမွန္ျဖစ္ေနတာကို အသိအမွတ္မျပဳလွ်င္ ျပဳျပင္ႏိုင္ဖို႔ ပို အားနည္းမယ္။ အားနည္းၿပီး ျပဳျပင္မႈ မရွိလွ်င္ တစ္စတစ္စႏွင့္ အားလုံးအတြက္ လုံးပါးပါးသြားႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက အထက္က ေျပာခဲ့သလို သဒၶါတရား ရွိလြန္းလို႔ မရတဲ့ အခ်ိန္ေလးၾကားက အခ်ိန္လုၿပီး သကၤန္းဝတ္ၾကေပမယ့္ အဲဒီလို ေက်ာင္းေတြ သြားဝတ္မိေတာ့ ကိုသိုလ္ထက္ အျပစ္က ပိုမ်ားသလို ျဖစ္ၾကရတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ပဲ စား၊ အိပ္၊ ခ်ဲထိုး၊ ဗြီဒီယိုပဲ တစ္ေနကုန္ ထိုင္ၾကည့္တဲ့ ေက်ာင္းကို သြားဝတ္မိၿပီး အလိုမက် ျဖစ္ၾကရတယ္။ ထြက္ၿပီး ေျပာင္းဝတ္ဖို႔ကလည္း မလြယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေရာေယာင္ၿပီး ေက်ာင္းခံ ကိုယ္ေတာ္ေတြလို ျဖစ္သြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အလိုမက် ျဖစ္ၾကရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အထင္ေသးၿပီး သဒၶါတရား ပ်က္ကုန္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုေတြ မျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေသခ်ာ စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကုသိုလ္ သိပ္မျဖစ္လွဘူးေပါ့။

စဉ္းစားၿပီး ေရြးခ်ယ္သင့္
ဒါေၾကာင့္မို႔ ရဟန္းဝတ္ေတာ့မယ္ ဆုိလွ်င္ ကိုယ့္ရဲ႕ ဆရာျဖစ္မည့္ ဆရာေတာ္ကို အရင္ဆုံး စဉ္းစားသင့္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ့္အလို လိုက္တာကို ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ဘယ္ဘုန္းႀကီးက သူ႔ကို ဘယ္လို အေရးေပးေၾကာင္း စတဲ့ မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လုပ္ၿပီး ျပန္ေျပာတာေတြကို အေတာ္ပဲ ႀကဳံဖူးပါတယ္။ တကယ္က အဲဒါမ်ိဳးေတြက အေရးပါလွတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုယ္ မသိေသးတာေတြကို သင္ျပမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အေနအထုိင္ အေျပာအဆို အဆင္ေျပ မေျပ၊ ကုသိုလ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ လုပ္ျဖစ္ မလုပ္ျဖစ္ စတာေတြကို ၾကည့္ရွဳၿပီး စိတ္ထဲမွာတင္ ေတးမွတ္မထားပဲ လုိအပ္သလို ေျပာဆိုဆုံးမေပးတဲ့ သူသာ တကယ့္ ဆရာ ေတာ္ထိုက္တာပါ။

ဆရာႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ မန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက “နာနာ က်င္က်င္၊ အျပစ္ျမင္တိုင္း၊ ဝမ္းတြင္ မသို၊ ဟုတ္တိုင္းဆို၍၊ က်ိဳးလိုစိတ္က၊ ဆုံးမတတ္သူ၊ ဆရာဟူေလာ့” လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကေတာ့
နိဓိီနံဝ ပဝတၱာရံ၊ ယံ ပေႆ ဝဇၨဒႆိနံ။
နိဂၢယွဝါဒႎ ေမဓာဝႎ၊ တာဒိသံ ပ႑ိတံ ဘေဇ။
တာဒိသံ ဘဇမာနႆ၊ ေသေယ်ာ ေဟာတိ န ပါပိေယာ။
(အျပစ္ေဖာ္ျပ ႏွိမ္ခ်ဆံုးမေလ့႐ွိေသာ ထိုသို႔သေဘာ႐ွိေသာ ပညာ႐ွိကို ျမႇဳပ္ထားေသာ ေ႐ႊအိုးကို ေျပာၾကားလာသူ ကဲ့သို႔ ထင္မွတ္ၾကည့္ရွဳ၍ ဆည္းကပ္ရာ၏၊ ထိုသို႔ သေဘာ႐ွိေသာ ပညာ႐ွိကို ဆည္းကပ္ ေသာသူအား ျမတ္၏၊ မယုတ္ပါေပ။) လို႔ မိန္႕ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
(ဓမၼပဒ၊ ၇၆၊ ေထရ၊ ၉၉၃၊ သာရိပုတၱသုတၱနိေဒၵသ)

ဒီေနရာမွာ ေမးစရာ ရွိတာက “ႏွိမ္ခ်ဆုံးမေလ့ ရွိေသာ” ဆိုတဲ့ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ။ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို အထင္အျမင္ေသး၊ မတူ မတန္သလို ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီး ဆက္ဆံတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့။ တပည့္ တစ္ပါးက ရဟန္း သာမေဏတို႔ႏွင့္ မသင့္ေလွ်ာ္တာကို ေျပာတဲ့၊ ျပဳတဲ့ အခါမွာျဖစ္ေစ၊ ရဟန္း သမေဏတို႔ရဲ႕ အေျပာအဆို၊ အမူအက်င့္၊ အေနအထိုင္ စတာေတြႏွင့္ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ အခါမွာျဖစ္ေစ ဆရာက ျမင္လွွ်င္ ေျပာဆို ဆုံးမရမွာပါ။ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ျမင္လွ်က္ႏွင့္ “ဒီကိုရင္က ငါ့ကို ရိုရိုေသေသ ဆည္းကပ္ ျပဳစု လုပ္ေကြ်းေနတာ။ ဒီ ဦးဇင္းကေတာ့ သူ႔မိသားစုက ငါ့ကို လွဴတန္း ဆည္းကပ္ေနတာ။ သူ႔ကို ေျပာဆိုလိုက္လွ်င္ ငါ့ကို ျပဳစု လုပ္ေကြ်းေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ကို လွဴဒါန္းေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” လို႔ ေတြးၿပီး ေျပာဆို ဆုံးမမႈ မျပဳပဲ ေနတာမ်ိဳးကို ႏွိမ္ခ်ဆုံးမေလ့ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္း သာမေဏတို႔ႏွင့္ မသင့္မေတာ္ ခြ်တ္ေခ်ာ္ လြဲမွားေနတာေတြကို ေတြ႕ျမင္ ၾကားသိလွ်င္ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ့ပဲ တပည့္အက်ိဳးကိုပဲ ငဲ့ကြက္ကာ (အက်ိဳးကို လိုလား ေကာင္းျမတ္ေသာ ႏွလုံးသားျဖင့္) အျပစ္ကို ေထာက္ျပ ဖြင့္ေျပာ ဆုံးမေလ့ရွိသူကို “ႏွိမ္ခ်ဆုံးမေလ့ ရွိေသာ” လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ထိုသို႔ သေဘာ႐ွိေသာ ပညာ႐ွိကို ဆည္းကပ္ေသာ သူအား ျမတ္၏၊ မယုတ္ပါေပ” ဆိုတဲ့ စကားမွာ “ျမတ္၏” ဆိုတာကေတာ့ ကုသိုလ္တရား တိုးပြားတာ၊ အက်ိဳးမ်ားတာ စသည့္ ေကာင္းက်ိဳးတရား တိုးပြားတာကို ေျပာတာျဖစ္ၿပီး၊ “မယုတ္ပါေပ” ဆိုတာကေတာ့ အဲဒီလို ေကာင္းက်ိဳးတရားေတြ မဆုတ္ယုတ္ မပ်က္စီး မေလ်ာ့ပါးဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။


ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ ေနထိုင္ရမည့္ ေက်ာင္းရဲ႕ အေျခအေန၊ စည္းမ်ဉ္း စဉ္းကမ္း စတာေတြကို အၾကမ္းဖ်ဉ္းေလာက္ေတာ့ ေလ့လာၿပီး ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ အလိုလိုက္ၿပီး ေျပာဆိုဆုံးမမႈ မေပးတဲ့ ေက်ာင္း၊ သင္ၾကားမႈ၊ တရားထိုင္ေစမႈ၊ ရဟန္းသစ္ရဲ႕ ကုသိုလ္တရား တိုးပြားမႈေတြ အတြက္ လိုအပ္တာေတြကို ၾကည့္ရွဳ ေစာက္ေရွာက္မႈ စသည္ မရွိတဲ့ ေက်ာင္းမ်ိဳးကို မေရြးခ်ယ္မိဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ လူ႔ဘဝမွာ မိဘႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အေရးႀကီးသလို ရဟန္းဘဝမွာလည္း ဆရာဘုန္းႀကီးႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က အေရးႀကီးပါတယ္ ရဟန္းဝတ္ျဖစ္တဲ့ ခဏမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် ကုသိုလ္ျဖစ္ဖို႔က အေရးအႀကီးဆုံး မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္မႈျပဳဖို႔ႏွင့္ မွန္ကန္တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဘယ္ေနရာကို ေရြးခ်ယ္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနတဲ့ ဒုလႅဘရဟန္း ဝတ္မည့္သူအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆုံး ေနရာကို ေယဘုယ်သေဘာ ညႊန္ျပရလွ်င္ေတာ့ တရားရိပ္သာေတြဟာ အေကာင္းဆုံး ေနရာေတြ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မျဖစ္မေန တရား အားထုပ္ေနရတာမို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ခြင့္ မ်ားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ အထူးျပဳ ေျပာလိုတာက တစ္ျခား ဆရာေကာင္းေတြ၊ ေနရာေကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္ ဆိုတာကိုပါပဲ။ စာသင္တိုက္ေတြကေတာ့ သံဃာေတာ္ျမတ္ အမ်ားအျပားကို စာေပပို႔ခ် အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတာမို႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနႏိုင္ၿပီး ကိုယ့္အေပၚ အာရုံစိုက္ႏိုင္ခ်င္မွ စုိက္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ပရိယတၱိအလုပ္ကို ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္အေပါင္းရဲ႕ ဂုဏ္ကို အာရုံျပဳကာ ေလးျမတ္စြာ ရွိခိုးပါေၾကာင္းလည္း အခြင့္သင့္တုန္း ေဖာ္ျပပါရေစ။

အခ်ဳပ္ တင္ျပရလွ်င္ေတာ့ ေရြးခ်ယ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒီ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ဟာ သင့္ရဲ အခြင့္အေရး ျဖစ္ၿပီး သင္ကိုယ္တိုင္ စဉ္းစား ဆုံျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ရမွာပါ။ ထို႔နည္းတူ ေရြးခ်ယ္မႈႏွင့္ အတူ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကလည္း သင့္ရဲ႕ ရလာဒ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱာစိတ္ျဖင့္
ဘုန္းဉာဏ္

ဓာတ္ပုံမ်ားကို http://myomamusic.com/photo/photo/list မွ ယူပါသည္။

0 comments:

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP