* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Wednesday, December 29, 2010

ျပည့္တန္ဆာမႏွင့္ ၀ိပႆနာ

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္က တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇတ္ေလးတစ္ပုဒ္ကို အရင္ေျပာျပရေအာင္ပါ။ ကာလအေနနဲ႔ေျပာရင္ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေနတဲ့ကာလပါ။ ျပည္က ေ၀သာလီျပည္မွာပါ။ အဲဒီကာလ အဲဒီေ၀သာလီ ျပည္မွာပဲ မ၀ိမလာလို႔ အမည္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၀ိမလာရဲ႕ အဓိပၸါယ္က အညစ္အေၾကးအေၾကး ကင္းစင္သူ၊ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္သူပါ။ ဒါက တင္စားတဲ့ ရုဠီနာမည္ပါ။ တကယ့္အရွိ အႏြတၱအမည္မဟုတ္ပါဘူး။

၀ိမလာဟာ ေ၀သာလီျပည္မွာ အလွဆံုးစာရင္း၀င္တစ္ေယာက္ပါ။ သူရဲ႕ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ အေေမျဖစ္သူက ျပည့္တန္ဆာမ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူလည္း အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ မိခင္ရဲ႕အလုပ္ကို ဆပ္လုပ္ရပါတယ္။ ေ၀သာလီျပည္သားေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာလည္း ”၀ိမလာ ၀ိမလာ” ဆိုျပီး ေရပန္းစားေနပါတယ္။ ၀ိမလာရဲ႕ဆီကို သူေဌးသူၾကြယ္ေတြေလာက္ပဲ သြားႏိုင္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သာမန္လူေတြေတာ့ မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ၀ိမလာ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူ႔ရဲ႕အလွ သူရဲ႕ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈအေပၚ သိပ္ျပီး ဂုဏ္ယူပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ဟာ ေ၀သာလီျပည္ထဲကို ဆြမ္းခံၾကြလာပါတယ္။ ၾကြလာရင္း ၀ိမလာရဲ႕ အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ၀ိမလာက အိမ္ထဲကေန အျပင္ကို ထြက္အၾကည့္နဲ႔ ဆံုသြားပါတယ္။ ၀ိမလာက အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ကို ျမင္လုိက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ရင္ခုန္သြားပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ခ်စ္တဲ့စိတ္လည္း ျဖစ္သြားပါသတဲ့။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိရင္ အဲဒီသူဆီက အခ်စ္ကိုလည္း ျပန္လိုခ်င္တာ ဓမၼတာပါ။ ၀ိမလာဟာ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ဆီက အခ်စ္ကိုရဖို႔အတြက္ အျပင္းအထန္ စဥ္းစားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူရဲ႕ထူးျခားတဲ့အလွကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာရွိတဲ့ အ၀တ္ေတြထဲက ေကာင္းေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္တစ္စံုကို ထုတ္၀တ္လိုက္ပါတယ္။ တန္ဖိုးအၾကီးဆံုး လက္ေကာက္တုိ႔၊ ဆြဲၾကိဳးတို႔ကိုလည္း ၀တ္ဆင္ လိုက္ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး နံ႔သာဆီေတြကိုလည္း လိ္မ္းလိုက္ပါတယ္။ အရင္ျပင္ေနက်ေန႔ေတြထက္ ပိုျပင္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္လံုးေပၚ မွန္ေရွ႕ကို ရပ္လိုက္ပါတယ္။ မွန္ထဲၾကည့္ျပီး သူရဲ႕အလွနဲ႔ သူရဲ႕ျပင္ဆင္ျခယ္သထားမႈအေပၚလည္း စိတ္ခ်သြားပါတယ္။

စိတ္တိုင္းက်ျပင္ျပီးျပီိဆိုမွ အေဖာ္သီးျခားမေခၚေတာ့ဘဲ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ရွိရာေက်ာင္းိကု တစ္ေယာက္တည္းပဲ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလာန္ဆီေရာက္ေတာ့ ရွိခိုးဦးခ်လိုက္ပါတယ္။ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ကို အနီးကပ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္က ပိုျပီးခုန္သြားျပန္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ကို သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း ႏွုတ္ကဖြင့္ေျပာလုိ႔မ၇တဲ့အတြက္ အမူအယာေလးနဲ႕ ျပပါတယ္။ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလန္ကေတာ့ ၀ိမလာရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ဒီေတာ့ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က အလွကိုမွီျပီး အလွနဲ႕ဆြယ္ေနတဲ့ ၀ိမလာကို အလွရဲ႕ဆန္က်င့္ဘက္ျဖစ္တဲ့ အသုဘတရားကို ေဟာပါတယ္။ ” ႏွမ ၀ိမလာ သင္ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ အပုပ္နံ႔ေတြနဲ႔လည္း နံေစာ္ေနတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ဟာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ သင့္ႏွမဟာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ျဖစ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အခ်င္းခ်င္း တပ္မက္ေနတယ္”

အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ၀ိမလာရဲ႕ႏွလံုးသားထဲအထိ ေရာက္သြားေအာင္ ၀ိမလာသေဘာေပါက္သြားေအာင္ အသုဘတရားကို အက်ယ္ေဟာျပပါတယ္။ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ဂါထာေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ေဟာျပတာပါ။ ဒီမွာေတာ့ တစ္ပုဒ္ပဲ ေရးျပလိုက္ပါတယ္။

အတိတ္အတိတ္ဘ၀ေတြက ပါရမီပါလာခဲ့သူလည္းျဖစ္၊ ေဟာေနတဲ့သူကလည္း အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ျဖစ္ဆုိေတာ့ ခ်က္ခ်င္း အသိမွန္ကို ရသြားပါတယ္။ တရားထူးေတာ့ မရေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိမလာက ” အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္မကို ရတနာသံုးပါးကို ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္တဲ့ ဥပါသိကာမအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပါဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္လိုက္ပါတယ္။

၀ိမလာဟာ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ေဟာခဲ့တဲ့တရား၊ ေဟာလိုက္တဲ့တရားက ေခါင္းထဲက မထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နဖူးေပၚ လက္တင္ျပီး စဥ္းစားပါတယ္။ ” လူ႔ဘ၀ကို ရရွိဖို႕ရာလည္း သိပ္ျပီးခဲယဥ္းတယ္၊ အသက္ရွင္ေနဖို႔လည္း ခဲယဥ္းတယ္၊ တရားေတာ္ကို နားၾကားခြင့္ ရဖို႔လည္း ခဲယဥ္းတယ္၊ ျမတ္စြာဘုရား သာသနာနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳဖို႕လည္း ခဲယဥ္းတယ္။ ငါဟာ ရခဲတဲ့ခဲယဥ္းတဲံ တရားေလးပါးကို ရေနတယ္။ ရခဲျခင္းတရားေလးပါးကို ရေနခိုက္မွာ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ရေစခ်င္တဲ့ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရေအာင္ရွာမွပဲ”

၀ိမလာဟာ အဲဒီလိုစဥ္းစားျပီး သူရဲ႔လုပ္ေနက် ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ကို ရပ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ဆီလာေနက် ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႕ေပါ့။ ၀ိမလာကေတာ့ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ” ငါ ဒီအတိုင္း ထိုင္ေနလို႔ေတာ့ အရဟတၱဖိုလ္က သူ႔အလုိလို ငါ့ဆီ ေရာက္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ တရားအားထုတ္မွပဲ။ တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ငါ့မွာ ေလာကီအတြက္ ဘာမွငဲ့စရာမရွိေတာ့ ဘိကၡဴနီ၀တ္ျပီး တရားအားထုတ္တာက အေကာင္းဆံုးပဲ” ဆိုျပီး ဘိကၡဳနီမ ၀တ္လိုက္ပါတယ္။ ဆိတ္ျငိမ္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာသြားျပီး တရားအားထုတ္လိုက္တာ အရဟတၱဖိုလ္ ရသြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ တကယ့္ကိေလသာအညစ္အေၾကး ကင္းစင္သူ ၀ိမလာ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။

၀ိမလာဟာ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ဆီကို သြားတုန္းက ရာဂစိတ္နဲ႔ သြားခဲ့တာပါ။ သာမန္အားျဖင့္ေတြးရင္ ရာဂစိတ္ တဏွာစိတ္ကလည္းျပင္းထန္၊ လုပ္တဲ့အလုပ္ကလည္း ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ဆုိေတာ့ ဘယ္လိုမွ တရားထူး တရားျမတ္ရႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွီပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ လူဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ရုပ္ကို တည့္တည့္ ဥာဏ္နဲ႔ စိုက္ၾကည့္လိုက္ႏုိင္ဖို႔ပါပဲ။ ဥာဏ္နဲ႔တည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ လက္ရွိရပ္တည္ေနတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ရဲ႕ အမွန္အမွားကို သိခြင့္ရသြားတတ္ပါတယ္။ လူဟာ ကုိယ့္ဘ၀ကိုယ္ အမွန္အတိုင္းသိသြားဖို႕ပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ပီပီ ဘယ္သူမွ အျပစ္မကင္းၾကပါဘူး။ အျပစ္ဆိုလို႔ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ ” မနက္ျဖန္ကို ျဖတ္သန္းေနေသာ စိတ္ကူးမ်ား” စာအုပ္ထဲက ပံု၀တၱဳေလးတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရပါတယ္။ အဲဒီပံု၀တၱဳေလးထဲကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလာက္ ျပန္ေျပာျပရေအာင္ပါ။

တစ္ခါတုန္းက ဘာသာေရးပုဂၢိဳလ္ေတြအပါအ၀င္ လူတစ္စုဟာ ဂ်ီးဇက္ ( Jesus Christ) ဆီကို ျပည့္တန္ဆာမတစ္ဦးကို ေခၚလာၾကတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဟာ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ျပဳတဲ့အတြက္ အျပစ္ရွိတယ္ဆိုျပီး ဒီလူေတြက ေခၚလာၾကတာပါ။ ဂ်ီးဇက္ဆီကိုေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီဘာသာေရးပုဂၢိဳလ္ေတြက ျပည့္တန္ဆာမကို ေက်ာက္ခဲနဲ႕ ပစ္ေပါက္အျပစ္ေပးရမယ္လို႔ ေမာေရွ(MOSES) က အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ဒီကိစၥမွာ သင္ေကာ ဘယ္လိုအမိန္႔ခ်မလဲ” လို႔ ဂ်ီးဇက္ကို ၀ိုင္းေမးၾကပါတယ္။

ဂ်ီးဇက္ဟာ သူတို႔ကို ေမာ့မၾကည္ဘဲ သူ႔လက္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေျမၾကီးေပၚမွာစာေရးေနပါတယ္တဲ့။ ဂ်ီးဇက္ဆီက အေျဖစကားကို မရမခ်င္း ဒီလူေတြက ေမးေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဂ်ီးဇက္က သူတို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီးေတာ့ ”သင္တို႔အထဲက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္ကင္းတယ္ဆိုတဲ့သူဟာ ေရွးဦးစြာပဲ ဒီအမ်ိဳးသမီးကို ခဲနဲ႔ေပါက္လို႕” ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဂ်ီးဇက္စကားၾကားလိုက္ေတာ့ ျပည့္တန္ဆာမကို ဘယ္သူမွ ခဲနဲံ႕မေပါက္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္ေနာက္ တစ္ေယာက္လိုက္ျပီး ထြက္သြားၾကလိုက္တာ တစ္ေယာက္မွ မက်န္ရစ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။

သူတို႔အားလံုးျပန္သြားမွ ဂ်ီးဇက္က ျပည့္တန္ဆာမကို ေနာက္ထပ္အျပစ္ေတြ မေကာင္းမႈေတြ မလုပ္နဲ႔လို႔ ဆံုးမျပီး သြားလိုရာ သြားဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္။

သူတစ္ပါးအျပစ္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း ဆရာနႏၵာသိန္းဇံေျပာျပတဲ့ ပံု၀တၱဳေလးကို သတိရျမဲပါ။ ဒီပံု၀တၱဳေလးက ဂ်ာနယ္မွာပါလာကတည္းက စြဲခဲ့တဲ့ပံု၀တၱဳေလးပါ။

ဟိုတေလာေလးကပဲ သတင္းတစ္ခုေရာက္လာပါတယ္။

”မ၀ိမလာတို႔လို အမ်ိဳးသမီးေတြကို အမွတ္-၁၈၊ နတ္ေမာက္လမ္းသြယ္(၁) ဗဟန္းမွာရွိတဲ့ လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာနမွ ျပဳျပင္ေစာင့္ေရွာက ္ေပးထားတယ္တဲ့။ ဆြမ္းဒါနျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း တစ္ေန႔တာလံုးမွ ေလးေသာင္းပဲက်ပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္ႏိုင္ရာ အရုဏ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေန႕လယ္ဆြမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြဲေက်ြးရင္လည္း ရပါတယ္တဲ့။

သူတို႔ေလးေတြဟာ တကယ့္ပထမအရြယ္ေလးေတြပါ။ ဒီပထမအရြယ္ေလးေတြမွာ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွားေနတာဟာ သိတဲ့လူတိုင္းမွာတာ၀န္ ရွိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သံသရာမွာ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ခဲ့သူဆိုတာ ရွိကိုမရွိပါဘူး။ အေမပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစ္မပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ညီမပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုးဇနီးမယားပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာ္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ေယာဆရာေတာ္ဘုရား မၾကာခဏေဟာသလို ဘ၀ေတြေ၀းသြားလို႕ တစိမ္းေတြ ျဖစ္သြားၾကတာပါ။ အားလံုးဟာ ေဆြမ်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲ။ သံသရာတစ္ေကြ႕မွာ ေဆြမ်ိဳးေတာ္ခဲ့ရင္ သူတို႔ရဲ႕ေက်းဇူးေလးေတြ ရွိခဲ့မွာပါ။ အဲဒီေက်းဇူးေလးေတြကို အာရံုျပဳျပီး ကိုယ္က သူတို႔ကို ကူညီလို႔ရတဲ့ အေနအထားနဲ႕ ကူညီေပးဖို႔ပါ။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ျဖစ္ခ်င္လို႔ျဖစ္သြားရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ကြယ္မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနၾကမွာပါ။ ျပီးေတာ့ လူေတြရဲ႕ အၾကင္နာကိုမရေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရလည္း သာမန္ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ မတူဘဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ဖက္သားကို ၾကည့္တဲ့အခါ မယံုတဲ့စိတ္၊ သံသယျဖစ္တဲ့စိတ္၊ နာၾကည္းတဲ့စိတ္၊ အလိုမက်တဲ့စိတ္ေတြကလည္း လႊမ္းမိုးေနမွာပါ။

စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ ဒဏ္ရာကို စိ္ိတ္ကို အေျခခံျပီး ရႈရတဲ့ ၀ိပႆနာနဲ႔ ကုလိုက္တာဟာ အထိေရာက္ဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါက တရားသေဘာ ဓမၼရႈေထာင့္ကေျပာတာပါ။ ဌာနက ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္နည္းေတြနဲ႔လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပါ့ေလ။ တစ္ဖက္က ၀ိပႆနာေလးပါ တြဲသြားႏိုင္ရင္ အေကာင္းပါပဲ။

သတင္းၾကားကတည္းက စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလိုက္တာေပါ့ေလ။ ဆြမ္းလည္းေက်ြးရင္းေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ တရားလည္း ေဟာခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ၀ိပႆနာတရား အဓိကထား ေဟာခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ထိုင္မွတ္ မွတ္တဲ့အခါ ဘယ္လိုမွတ္ရတယ္။ စၾကၤန္ၾကြတဲ့အခါ ဘယ္လို ၾကြရတယ္၊ အိပ္ရာထတဲ့အခါ ၊ မ်က္နွာသစ္တဲ့အခါ၊ ထမင္းစားတဲ့အခါ၊ ေအာက္ထစ္ဆံုး က်င္ၾကီးက်င္ငယ္ စြန္တဲ့အခါ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဘယ္လိုမွတ္ရတယ္ဆိုတာ ေဟာျပေပးခဲ့ခ်င္တာပါ။

ဒီလိုအေနအထားေရာက္ေနတဲ့သူတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုအေနအထားပဲေရာက္ေနေရာက္ေန စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရ ျပဳျပင္ယူရတဲ့အခါ ပိပႆနာနဲ႕ ျပဳျပင္ယူတာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုးပါ။ ၀ိပႆနာအားထုတ္ရင္းနဲ႔ ဥာဏ္စဥ္ေလးေတြ ၀င္၀င္လာပါ့လိမ့္မယ္။ အားထုတ္ခါစမွာေတာ့ ခ်က္ခ်င္း၀င္လာဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ရက္ကေလးရလာတာနဲ႔ ၀င္လာမွာပါ။ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ ခြဲျခားျပီး သိသြားတာ၊ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးကို ခြဲျခားသိသြားတာ၊ မျမဲတဲ့သေဘာ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ အစိုးမရတဲ့သေဘာေတြကို ျမင္လာတာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဥာဏ္စဥ္ေတြ၀င္လာတာနဲ႔ ကိုယ့္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ မွားသလား မွန္သလားဆိုတာပါ သိသြားမွာပါ။ ပါရမီပါခဲ့ရင္ ၀ိမလာတို႔လို တရားထူး တရားျမတ္ေတြေတာင္ ရသြားႏိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငယ္တုန္းက တရားအားထုတ္ရတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အသက္ၾကီးလာရင္ ရုပ္ကလဲ အုိ၊ နာမ္ကလဲ အုိလာျပီး တရားအားထုတ္ရတာ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။

ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္က လူ႕ဘ၀ကို ပီပီျပင္ျပင္ရထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရခဲျခင္းေလးပါးကို ရထားတယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္လိုက္ရင္ ဘ၀ရဲ႕အမွန္တရားကို အလင္းတစ္ခုအေနနဲ႔ သိခြင့္ရလိုက္ၾကမွာပါ။

ဒီေဆာင္းပါးကို မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ လကၤာေလးေတြနဲ႔ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ၾကရေအာင္ပါ။

၁။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ၊ ျဖစ္ဖို႔ရာ၊ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။

ျဖစ္ခဲလွစြာ၊ လူဆိုတာ၊ ျဖစ္ကာေနၾကျပီ။

၂။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ၊ ရွင္ဖို႔ရာ၊ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။

ရွင္ခဲလွစြာ ၊ သက္ဆိုတာ၊ ရွင္ကာေနၾကျပီ။

၃။ တရားေတာ္ဟာ၊ နာဖို႔ရာ၊ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။

နာရခဲစြာ၊ တရားဟာ၊ ေတြ႕ကာေနၾကျပီ။

၄။ သာသနာဟာ၊ ေတြ႕ဖို႔ရာ၊ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။

ေတြ႔ခဲလွစြာ၊ သာသနာ၊ ေတြ႔ကာေနၾကျပီ။

အေၾကာင္းေလးျဖာ၊ ဆံုဖို႔ရာ၊ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။

ဆံုးခဲလွစြာ၊ ေၾကာင္းေလးျဖာ၊ ဆံုကာေနၾကျပီ။

က်မ္းကိုး

ေထရီအဠကာ၊

၀ိမလာေထရီ၀တၱဳ

Future Light မဂၢဇင္း

ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၅။

Read more...

ဓမၼေစတီမင္းႏွင့္ သာသနာေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား...

ဓမၼေစတီမင္းႏွင့္ သာသနာေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား... (မာမက-သုေတသီ)










































Print this post

Read more...

သူရွိပါမွ ေသာတာပန္...



ေသာတ ေသာတ ဆိုတာ ... ဘာကိုေခၚတာ... ?

ေသာတာပန္ ေသာတာပန္မွာ... ဘာရွိတာ... ?

Read more...

ညစာစားမႈ၊ ခုနစ္


ညစာ စားမႈဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဒုတိယသံဂါယနာအေၾကာင္း ေရးျဖစ္တယ္။
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္ေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲဘုိ႔
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္သားသံဃာေတာ္ေတြ
ဘယ္ေလာက္ ဘယ္လုိထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ သိေစခ်င္လုိ႔
ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းေလးေတြ ဖတ္မွတ္ၿပီး ဖတ္လုိ႔ အဆင္ေျပေအာင္
အပုိမဆလာေတြထည့္ကာ ေရးတင္ေနပါတယ္။

ဒီလုိေရးတင္ေနတာကုိ စာဖတ္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
စိတ္၀င္စားစြာ လာေရာက္ဖတ္ရႈေနတာသိရလုိ႔ ၀မ္းသာမိတယ္။

ဖတ္ေနတဲ့သူေတြထဲက
ေနာင္ေနာင္ ဆုိသူက ဒီလုိေလး comment ေရးထားတာေတြ႔ရတယ္။

(ဒါအရင္ပုိ႔စ္ထဲကဟာကုိ ကူးတာ)
သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၊ ခရစ္မေပၚမီ ( ဘီ၊စီ ) ၃၈၇ အေရာက္မွာဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ
က်င္းပရျပန္တယ္။


(ဒါလဲ အရင္ပုိ႔စ္ထဲကဟာကုိ ကူးတာ)
ဘီစီ ၃၈၇ အေရာက္မွာ (သာသနာႏွစ္ ၁၀၀) ခန္႔အခ်ိန္မွာ
၀ိနည္းေလးစားတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက

(အဲ့ဒီအရင္ပို႔စ္ထဲက ခုနစ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူေမးတာက ဒီလုိ)

သာသနာႏွစ္ဆိုတာ ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံတဲ့အခ်ိန္က စလို႔ ေရတြက္တာမွတ္လားဘုရား၊
ဘုရားရွင္ကို ဘီစီ 623 မွာဖြားတယ္၊
ဘီစီ 588 မွာဘုရားျဖစ္တယ္၊
ဘီစီ 543 မွာ ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံတယ္လို႔ မွတ္သားဖူးေတာ့
ဘီစီ 387 ဆိုတာ သာသနာႏွစ္ေပါင္း 156 ႏွစ္ျဖစ္ေနၿပီ ဘုရား..
သာသနာႏွစ္ ၁၀၀ ခန္႔လို႔ မဟုတ္ဘဲ ၂၀၀ ခန္႔လို႔ေရးရင္ ပိုသင့္ေတာ္မလားလို႔၊
ဒါမွမဟုတ္လည္း ဘီစီတြက္တာပဲ လြဲေနသလားမသိဘူး၊
တပည့္ေတာ္ မွားေနတယ္ဆိုရင္လည္း ျပင္ေပးပါဦးဘုရား။

ဒီလုိေလး ေရးေပးတဲ့ ေနာင္ေနာင္ဆုိသူကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိေၾကာင္း အရင္ဆုံး ေျပာပါရေစ။

ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးတုန္းက ေရစႀကဳိအရွင္ဧသိက ရဲ႕
ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲကုိ ဖတ္ၿပီး ေရးတင္လုိက္တာ။
သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ ဒုတိယသံဂါယနာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခုနစ္ေတြကို ဒီလုိေရးထားတယ္။
သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၊ ခရစ္မေပၚမီ ( ဘီ၊စီ ) ၃၈၇ အေရာက္တြင္
ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇိၨတိုင္းသား ရဟန္းတို႔သည္ ၀ိနည္းေတာ္ႏွင္႔ မညီေသာ
အဓမၼ၀တၱဳ ၁၀ ပါး ( ဒသ၀တၱဳက ) အက်င္႔ က်င္႔ၾကံျပဳမူလာၾကသည္။

http://myanmarengineer.org/forums/showthread.php?2896-%E1%80%B1%E1%80%91%E1%80%9B%E1%81%80%E1%80%AB%E1%80%92%E1%80%97%E1%80%AF%E1%80%92%E1%81%B6%E1%80%98%E1%80%AC%E1%80%9E%E1%80%AC/page2
(ဒီလင့္မွာ သြားဖတ္ႏုိင္ပါတယ္)

ေရစႀကဳိအရွင္ဧသိက ေရးတဲ့ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာအုပ္က
ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရထားတဲ့စာအုပ္ဆုိေတာ့ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမယ္လုိ႔ ယူဆၿပီး
မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ ခုနစ္သကၠရာဇ္ေတြကုိ ကူးေရးထည့္မိသြားတာပါ။

ေနာင္ေနာင္ ေျပာတာမွန္ပါတယ္။
သာသနာႏွစ္ကုိ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံတဲ့ႏွစ္က စၿပီး ေရတြက္တာပါ။
ဒါကို ဗုဒၶဘာသာပညာရွင္ျဖစ္တဲ့ နာရဒဆုိတဲ့သီဟုိဠ္ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
သူ႔ရဲ႕ The Buddha and His Teaching ဆုိတဲ့ စာအုပ္မွာ ဒီလုိေရးထာပါတယ္။

Unlike the Christian Era
the Buddha Era is reckoned from the death of the Buddha,
which occurred in 543 B.C. (in His 80th year),
and not from His birth. (P – 1)
ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ အဲ့စာအုပ္မွာပဲ ဒုတိယသံဂါယနာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
စာမ်က္ႏွာ ၂၇၁ မွာ ဒီလုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
Two other Councils of Arahants were held 100 and 236 years later respectively,
again to rehearse the Word of the Buddha
because attempts were being made
to pollute the pure Teaching.

ဒီမွာ Tow other Councils ဆုိတာ
ဒုတိယသံဂါယနာနဲ႔ တတိယသံဂါယနာကုိ ေျပာတာပါ။

ဆုိေတာ့ ပထမသံဂါယနာတင္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ မွာ
ဒုတိယသံဂါယနာတင္တယ္လုိ႔ မွတ္ယူရမွာ ျဖစ္ၿပီး
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂၃၆ ႏွစ္မွာ တတိယသံဂါယနာတင္တယ္လုိ႔ မွတ္ယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ပါ အလိုအရ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံတာက ဘီစီ ၅၄၃ ဆုိေတာ့
အဲ့ထဲက ႏွစ္ ၁၀၀ ႏႈတ္လုိက္ရင္ ဒုတိယသံဂါယနာတင္တဲ့ႏွစ္ကုိ ရၿပီေပါ့။

ဆုိေတာ့ ဘီစီ ၄၄၃ ခန္႔မွာ ဒုတိယသံဂါယနာတင္တယ္လုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္းေျပာလုိ႔ရမယ္။

2500 Years of Buddhism ဆုိတဲ့စာအုပ္ထဲမွာလဲ ဒီလုိဆုိထားပါတယ္။
The Second Council was held at Vaisali a century after the passing of the Master.
The time recorded should be taken as a round number. (P. 41)

ဆုိေတာ့ ဒုတိယသံဂါယနာကုိ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္မွာ
က်င္းပတယ္ပဲဆုိပါတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
သီဟုိဠ္ဆရာေတာ္နာရဒနဲ႔အတူတူပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔အဆုိအရာ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔
(သာသနာႏွစ္ ၁၀၀ ခန္႔၊ ဘီစီ ၄၄၃ ခန္႔) မွာ
ဒုတိယသံဂါယနာတင္တာျဖစ္ႏုိင္ပါေၾကာင္း။
ဒီအတြက္ ေနာင္ေနာင္ကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါေၾကာင္း ထပ္ၿပီးေျပာပါရေစ၊။

Photo: google search

Read more...

၂၇.၁၂.၂၀၁ (တနလာၤေန႔) ဆြမ္းေလာင္းအသင္းအလွဴ။

၂၇.၁၂.၂၀၁၀ တနလၤာေန႕
အရုဏ္ မုန္႕ဟင္းခါး ဆြမ္း
အလွဴရွင္ ဆြမ္းေလာင္းအသင္း ေမာင္ႏွမမ်ားအဖြဲ႕ ေကာင္းမႈ
ေန႕ဆြမ္းေလာင္း
ဆြမ္း+ပဲ ကိုျဖိဳး၊ကိုထက္ ေရႊအိမ္ျဖဴ တယ္လီဖုန္းေရာင္း၀ယ္ေရး မႏၱေလးၿမို႕
ဆီ ေဒၚခ်ိဳ ကုန္မ်ိဳးစံုေရာင္း၀ယ္ေရးေရႊဘုိ
ၿမိဳ႕မွျဖစ္ပါတယ္။
၀က္သားဟင္း
သရက္ခ်ဥ္သုတ္
ပါလေခ်ာင္ေၾကာ္
ကိုရန္ေအာင္၊မ၀ါ၀ါခုိင္မင္း၊ကုိဂ်ဴလိုင္ဒရင္းတို႕ဦးေဆာင္ေသာတစ္ႏွစ္စာဆြမ္းအလွဴရွင္မ်ားအဖြဲ႕မွျဖစ္ပါတယ္။
ေကာ္ဖီမစ္အလွဴရွင္ ၀င္း၀င္းဖေယာင္းတုိင္ မိသားစု
ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ရွင္မ်ား
ရွိန္းမကားရြာမွ ဒါယကာ၊ဒါယိကာမမ်ားႏွင့္
စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕ ဘုိသု ကြမ္းယာဆုိင္မိသားစုမွျဖစ္ၾကပါတယ္။











အားလုံးပဲ အလႉရွင္တုိ႔ႏွင္႔အတူ ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားမ်ား ကုသုိလ္ယူႏုိင္ၾကပါေစ...

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP