* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Thursday, December 9, 2010

တရားမင္းသခင္ - ၁။ ရဟန္းနိမိတ္

အသိတစ္ေယာက္က စာအုပ္တစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ေပးထားတာ ၾကာပါၿပီ။ တေလးတစား မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဟိုလွန္သည္လွန္ လွန္႐ံုသာ လွန္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ဖတ္မိေတာ့ ေလးငါးမ်က္ႏွာေလာက္ ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ စြဲသြားပါတယ္။ အစအဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ (စာေမးပြဲသင္႐ိုး မဟုတ္တဲ့)စာအုပ္ ေလးငါးဆယ္အုပ္ စာရင္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။

Portrait of the Buddha (from a Novelist's Pen) by Jayasena Jayakody, English Translation by K. D. de Lanerolle. FOR FREE DISTRIPUTION - NOT FOR SALE. (ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္း အျပည့္အစံု မေတြ႔ရပါ။)

Blogကေန ေရးေဖာ္ဖတ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ မွ်ေ၀ဖို႔ စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္မယ္ စိတ္ကူးမိပါတယ္္။ မူရင္း အဂၤလိပ္ အေရးအသား သိပ္မခက္ေပမယ့္ တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္တာထက္ မွီးေရးတာက ပိုေကာင္းမယ္ ထင္မိပါတယ္။ ႏႈတ္ခ်င္တာႏႈတ္ ျဖည့္ခ်င္တာျဖည့္ လုပ္လိုက္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္လို႔ပါ။ ဗုဒၶ၀င္ဇာတ္ေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ား ကြဲလြဲေနတာေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းအခင္းအက်င္း ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ မထင္ရွားတဲ့ နာမည္တစ္ခ်ိဳ႕ မတူတာေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားအေၾကာင္းအရာ ကြဲလြဲခ်က္ တစ္ခုႏွစ္ခုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ မဟာယာန က်မ္းစာေတြထဲက ယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြဲလြဲခ်က္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ Jayasena Jayakodyရဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျခံဳၾကည့္လိုက္ရင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏႈတ္သင့္တယ္ထင္တာႏႈတ္ ျဖည့္သင့္တယ္ထင္တာ ျဖည့္ၿပီး မွီးျငမ္း ေရးပါမယ္။ ေထရ၀ါဒ တရားေတာ္ကို ပ်က္လိုပ်က္စီး ေစာ္ကားဆန္႔က်င္တာ မဟုတ္တဲ့ အခင္းအက်င္း နဲ႔ နာမည္ကြဲလြဲခ်က္ ေတြကို မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ ကြဲလြဲခ်က္ကို တူးတူးခါးခါး အျပစ္ မျမင္လိုက္ဘဲ ေျပျပစ္တဲ့ သေဘာထားနဲ႔ “ဂုဏ္ေတာ္ဖြင့္” တစ္မ်ိဳးလို႔သာ မွတ္ၾကေစလို ပါတယ္။

Portrait of the Buddhaဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ အဂၤလိပ္လို လွေပမယ့္ ျမန္မာျပန္လိုက္ရင္ ပ်က္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ “တရားမင္းသခင္”လို႔ ေခါင္းစဥ္ႀကီး ယူလိုက္ပါတယ္။ မူရင္းစာအုပ္မွာ မပါေပမယ့္ သင့္ေတာ္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးေတြ ထည့္လိုက္ပါတယ္။


တရားမင္းသခင္
၁။ ရဟန္းနိမိတ္

သာ၀တၱိ ေဆာင္းရာသီ ျဖစ္၏။ အေအးဒဏ္ကား မခံသာေအာင္ ျပင္းထန္လြန္းလွသည္။ ၀န္းက်င္ေလာက၌ လႈပ္ရွားသြားလာသူ ကင္းဆိတ္ေန၏။ တစ္ေန႔တာလံုး ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ ခဏေလးမွာသာ ေႏြးေထြးေသာ ေနေရာင္ျခည္ကို ရရွိသည္။ အျပင္မွာ ေအးလြန္းလွ ေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ား အိမ္တြင္းမွာသာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကုတ္ကပ္ေနၾက၏။ မိုးလင္းေသာ္လည္း အိပ္ယာေပၚမွာ အခ်ိန္ဆြဲ၍ လွဲေကြး ေနတတ္ၾက၏။ ေဆာင္းတြင္းကာလ၌ အေစာဆံုး ႏိုးထသည္ကား ေအးစိမ့္ေအာင္ သုတ္ျဖန္းသည့္ ေလသရမ္းတို႔သာ ျဖစ္ေပသည္။ ေလသရမ္းတို႔သည္ ဟိမ၀ႏၲာ ေတာင္တန္းမွ ႏွင္းအထြတ္ တို႔ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေပြ႔ဖက္ နမ္း႐ိႈက္ခဲ့ၿပီး အေအးေၾကာက္သူ အိမ္တြင္းပုန္းတို႔ကို အိမ္အျပင္မွ ခပ္ရဲရဲ စိန္ေခၚလ်က္ ရွိေနသည္။ အိမ္ၾကား လမ္းၾကား သစ္ကိုင္းၾကားတို႔၌ တ၀ူး၀ူး တ႐ွဴး႐ွဴး တိုးေ၀ွ႔ေဆာ့ျမဴးလ်က္ ရွိေနသည္။ ေလသရမ္း တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ ဆြဲေမႊ႔ခံရေသာ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ေနရာအႏွံ႔ ၾကဲျပန္႔လ်က္ ရွိေနသည္။ ေလတစ္သုတ္က ေျမျပင္ေပၚမွ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားကို လွဲက်င္းသြားၿပီး မၾကာမီပင္ ေနာက္ေလတစ္သုတ္က သစ္ရြက္ေရာ္မ်ားကို ပင္အို ပင္ပ်ိဳတို႔ အေပၚမွ လႈပ္ေႁခြခ်လိုက္ျပန္ရာ ေျမျပင္မွာ မရွင္းႏိုင္ေအာင္ ရွိေတာ့သည္။

ေဆာင္းတြင္း နံနက္ခင္း တစ္ခုျဖစ္၏။ လူေနေ၀းသည့္ ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္ရွိ ေျမျပင္ႏွင့္ ျမက္ခင္းျပင္တို႔ကို ႏွင္းထုက ဖံုးအုပ္လႊမ္းျခံဳထားသည္။ ထိုစဥ္ သစ္နက္ေရ ၀တ္ဆင္သူ ကာဠာမ ရေသ့သည္ ေက်ာင္းသခၤမ္းမွ ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္သာ၀တၱိသို႔ ဆြမ္းခံႂကြရန္ ႏွင္းထုၾကားမွာ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္လွမ္းေန၏။ ဆြမ္းရွာရန္ ထြက္လာေသာ္လည္း အိုး ခြက္ သပိတ္ သည္ေဆာင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ေပ။ ဗလာက်င္းသည့္ လက္ႏွစ္ဘက္တို႔သည္သာ ရေသ့၏ ကိုယ္ေပၚမွာ အသက္မဲ့စြာ တြဲေလာင္းခိုလ်က္ လိုက္ပါေနသည္။ ရေသ့သည္ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ဖံုးလႊမ္းထားသည့္ သဲထူထူ ႏွင္းစိုလမ္းေပၚမွာ ျဖည္းေလးညင္သာစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေန၏။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ထားၿပီး ေရွ႕ကို ႏွစ္ေတာင္ခန္႔သာ ၾကည့္၍ ေလွ်ာက္ေန၏။ သာ၀တၱိနန္းေတာ္ ဗဟိုနန္းမေဆာင္ အနီးရွိ သိဒၶတၱမင္းသား စံေပ်ာ္ရာ သုရမၼနန္းေဆာင္ဆီ ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနျခင္း ျဖစ္၏။ ရေသ့သည္ နန္းေတာ္မုခ္ဦး၀မွာ ရပ္တံ့လိုက္ၿပီး မတုန္မလႈပ္ ဆက္လက္ ရပ္ေနသည္။ သူသည္ မည္သည့္အိမ္တြင္းမွ ၀င္သူမဟုတ္။ အိမ္တံခါး၀မွာသာ တိတ္တိတ္ရပ္၍ ဆြမ္းရွားမွီးေလ့ ရွိသူတည္း။

သုရမၼနန္းေဆာင္ အတြင္း၌ သိဒၶတၱမင္းသားသည္ နံနက္စာ ပြဲေတာ္တည္လ်က္ ရွိေန၏။ နန္းေဆာင္အတြင္း၌ ေစာင္းသံသဲ့သဲ့ ျပန္႔ထြက္ေနသည္။ ယေသာဓရာသည္ မင္းသားအနီးမွာ ျပဳစုလုပ္ေကၽြး ခစားလ်က္ ရွိ၏။ တိတ္ဆိတ္ညင္သာစြာ ပြဲေတာ္တည္ေနေသာ မင္းသားသည္ ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းေမာ့လိုက္ၿပီး ယေသာဓရာကို ေျပာ၏။

“ယေသာဓရာ။ အတီးအမႈတ္ေတြ ရပ္ခိုင္းလိုက္ပါကြယ္။”

“ေမာင္ေတာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ ေမဃမဟာတီးကြက္ အေျပာင္းခိုင္းလိုက္ ရမလား။”

“မေျပာင္းပါနဲ႔။ အရပ္ခိုင္းလိုက္ပါ။ ပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ ေတြလည္း ဖြင့္လိုက္ပါ။ ဟို အျပင္ဘက္ သစ္ကိုင္းေတြ သစ္ရြက္ေတြၾကားက ေလတိုးသံ ဂီတကို နားေထာင္ခ်င္တယ္။ ငွက္ေတြရဲ့ သီက်ဴးသံကို နားေထာင္ခ်င္တယ္။ ဟိုကိုင္းဒီကိုင္း ခုန္ကူး ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ့ ငွက္ေတြကို ၾကည့္မယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က သဘာ၀ေလာက အစစ္ကို ၾကည့္မယ္။”

ေစာင္းသံ ရပ္သြားသည္ႏွင့္ ငွက္တို႔၏ က်ဴက်ဴၾကာၾကာ ျမည္ဟစ္သံမ်ား တိုးတိုးညင္းညင္း ေပၚထြက္လာ၏။ ေလးတိုးသံ သဲ့သဲ့လည္း ၾကားရေလသည္။

“ယေသာဓရာ။ ျပတင္းေပါက္ေတြလည္း ဖြင့္လိုက္ပါအံုး။”

“ေအးတယ္ ေမာင္ေတာ္ရဲ့။ ေလက ၾကမ္းတယ္။ ဒီ နန္းေဆာင္ထဲ မီးဖိုေဘးမွာပဲ ေနမွ ျဖစ္မယ္။ အေအးဒဏ္ ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ေမာင္ေတာ္။”

“သေသာဓရာရယ္။ တဲကုတ္မွာေနတဲ့ စ႑ာလေတြ ယာစကာေတြမွာ ပိတ္စရာ ျပတင္းေတြ တံခါးေတြ ရွိလို႔လား။ ေႏြးေထြးလံုျခံဖို႔ အ၀တ္အထည္ေရာ ရွိလို႔လားကြယ္။”

“သူတို႔က က်င့္သားရေနၿပီ ေမာင္ေတာ္ရဲ့။”

“ငါတို႔ေရာ က်င့္သားမရႏိုင္ဘူးလား။”

“ရႏိုင္တယ္ပါတယ္ ေမာင္ေတာ္။”

“အဲဒီလို ဘ၀မ်ိဳးနဲ႔ အသားက်ရတာ လူသားဆန္ပါတယ္ ယေသာဓရာ။ ျပတင္းေပါက္ေတြသာ ဖြင့္လိုက္ပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ငါကိုယ္တိုင္ပဲ ဖြင့္လိုက္ေတာ့မယ္။”

ယေသာဓရာသည္ ျပတင္းေပါက္ တစ္ခုကို တံု႔ဆိုင္းဆိုင္းႏွင့္ ဖြင့္လိုက္သည္။ ေအးစိမ့္သည့္ ေလတစ္လံုး နန္းေဆာင္အတြင္းသို႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုး၀င္လာ၏။ မင္းသမီးသည္ အေအးဒဏ္ကို ကာကြယ္ရန္ နားႏွစ္ဘက္ကို အေပၚ႐ံု အ၀တ္စြန္းႏွင့္ ဖံုးဖိေန၏။ မင္းသားသည္ စားလက္စ ပြဲေတာ္ကို ဖယ္လိုက္၍ လက္ေဆးၿပီး မတ္တတ္ရပ္လိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို တြန္႔ေကြး၍ ခပ္ယဲ့ယဲ့ျပံဳးရင္း ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္သို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။

မင္းသားသည္ နန္းေတာ္မုခ္ဦး၌ မလႈပ္မရွား ရပ္ေနေသာ ကာဠာမ ရေသ့၏ ကိုယ္တစ္ပိုင္းကို လွမ္းျမင္လိုက္၏။ ရေသ့သည္ အရွက္လံု႐ံု သစ္နက္ေရ ၀တ္ထားသည္မွအပ ကိုယ္လံုးတီး ျဖစ္၏။ မုခ္၀၌ ေတာင့္ေတာင့္မတ္မတ္ ရပ္ေန၏။ အေအးဒဏ္ကို မမႈဘဲ ရပ္ေနပံုမွာ သက္မဲ့ ႐ုပ္တုတစ္ခုႏွင့္ တူလွ၏။ ရေသ့ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ သိဒၶတၳ၏ ရင္ထဲ၌ ၾကည္ႏူးမႈ လႈိင္းတံပိုးတစ္ခု လႈပ္ခပ္သြားသည္။ သိဒၶတၳသည္ ရေသ့ကို ရည္ရြယ္၍ ဦးညြတ္ကာ အ႐ိုအေသ ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ယေသာဓရာကို ေခၚ၍ ေျပာ၏။

“ရေသ့ကို ၾကည့္စမ္း။ အေအးဒက္ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံၿပီး မလႈပ္မရွား ရပ္ေနလိုက္တာ။ တကယ့္ သူေတာ္စင္ပါပဲ။”

“ကာဠာမ ရေသ့ပါ ေမာင္ေတာ္။ နန္းေတာ္မွာ ဆြမ္းလာလာရပ္တာ ခဏခဏ ေတြ႔ဖူးတယ္။”

“ဟုတ္တယ္ ေတြ႔ဖူးတယ္။ သူ႔ကို ဒီနန္းေဆာင္ထဲ ပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆြမ္းလွဴရေအာင္။ သူ႔အတြက္ ေနရာျပင္ပါလား။”

“ေမာင္ေတာ္။ သူက ဘယ္သူ႔အိမ္ထဲမွ မ၀င္ဘူး။ ဆြမ္းလွဴရင္ လက္ခုပ္နဲ႔ ခံယူတယ္။ ေရနဲ႔ အေဖ်ာ္ဆိုရင္လည္း သူ႔လက္ခုပ္ထဲ ေလာင္းထည့္ၿပီး လွဴရတာ။ ၿပီးရင္း သူလွည့္ျပန္ သြားေတာ့တာပဲ။”

“ဒါဆို ငါ ဒီကပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္။ သူ႔ဆီသြားၿပီး ဆြမ္းေလာင္းလွဴလိုက္ပါ။”

ယေသာဓရာသည္ လွဴဖြယ္ ဆြမ္းအာဟာရမ်ားကို ေငြဆြဲျခင္းမွာ ထည့္သြင္းျပင္ဆင္ၿပီး ကၽြန္မခုဇၨဳတၱရာကို ေခၚလိုက္၏။ မင္းသမီးသည္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေသာ ခုဇၨဳတၱရာကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ျပံဳးျပရင္း အေပၚ႐ံုျခံဳထည္ကို သပ္ရပ္ေအာင္ ျပင္ျခံဳလိုက္သည္။ ခုဇၨတၱရာကို ေရကရား ကူသယ္ေပးရန္ ေမးေငါ့ရင္း မ်က္စပစ္၍ အခ်က္ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဆြဲျခင္းကို ေကာက္ယူၿပီး ခုဇၨဳတၱရာႏွင့္အတူ နန္းေဆာင္ေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေလ၏။

သိဒၶတၳသည္ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ ဧကစာရီ ရေသ့ျမတ္ကို ႏွစ္ေထာင္းအားရစြာ ေငးေမာၾကည့္႐ႈရင္း ရေသ့၏ ေရာင့္ရဲေသာဘ၀ ႐ိုးရွင္းျမင့္ျမတ္ စင္ၾကယ္ပံုကို စိတ္ကူးျဖင့္ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေနေလ၏။

မင္းသားသည္ ရေသ့ဆီသြားေနေသာ မင္းသမီးဆီ အၾကည့္ေျပာင္းလိုက္သည္။ ေနာက္မွ လိုက္လာေသာ ခုဇၨဳတၱရာသည္ မင္းသမီးကို ခပ္သုတ္သုတ္ ေက်ာ္တက္လိုက္ၿပီး နန္းေတာ္၀င္းတံခါး ဖြင့္ေပးေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ယေသာဓရာ ႏွင့္ ခုဇၨဳတၱရာတို႔သည္ ရေသ့၏ေရွ႕မွာ ေျခစံုရပ္ရင္း ကိုယ္ကို ညြတ္ကိုင္း၍ အ႐ိုအေသ ေပးလိုက္ၾကသည္။ ရေသ့က လက္ႏွစ္ဘက္ ဆန္႔တန္းလိုက္ေသာအခါ ယေသာဓရာသည္ ရေသ့၏ လက္ထဲသို႔ ငွက္ေျပာရြက္ ျဖတ္ပိုင္းစတစ္ခု ထည့္ေပးလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ဆြမ္းအာဟာရမ်ား ျခင္းမွထုတ္ယူၿပီး ငွက္ေျပာရြက္ေပၚ တင္လွဴလိုက္သည္။

ရေသ့သည္ မ်က္လံုးအစံုကို ေစ့ေစ့ပိတ္ထား၏။ မူရင္း ရပ္လ်က္အေနအထားကို မေျပာင္းမျပင္ဘဲ ဆန္႔တန္း၍ ဆြမ္းခံထူထားသည့္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေကြးညြတ္႐ုပ္သိမ္းကာ ဆြမ္းအာဟာရတို႔ကို ပါးစပ္ဆီသို႔ သယ္ယူ၏။ ငွက္ေျပာရြက္ေပၚ တင္လွဴထားသမွ်ကို စားသံုး၏။ ရေသ့၏ ပါးစပ္သည္ ငွက္ေျပာရြက္ေပၚ ေနရာအႏွံ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရြ႕လ်ားေနသည္။ တစ္ခဏအတြင္းမွာ စားစရာအားလံုး ကုန္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ရေသ့သည္ ငွက္ေျပာရြက္ကိုပါ စားသံုးပစ္လိုက္၏။ ရေသ့၏ မ်က္လံုးမ်ားကား ပိတ္ထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ရေသ့သည္ စကားတစ္ခြန္းမွ ႁမြက္ၾကားျခင္း မရွိေပ။ ထို႔ေနာက္ ေရကို ခံယူရန္ လက္ခုပ္ျပဳထားေသာ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႔တန္းေပး၏။ ရေသ့ေဘးမွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ရပ္ေနေသာ ယေသာဓရာသည္ ခုဇၨဳတၱရာထံမွ ေရကရားကို ယူ၍ ရေသ့၏ လက္ခုပ္ထဲသို႔ အသာအယာ ေရေလာင္းထည့္ ေပးလိုက္သည္။ ရေသ့သည္ လက္ခုပ္ကို ႐ုတ္ယူၿပီး ေရေသာက္၏။ ထို႔ေနာက္ မ်က္လံုးမ်ား ခပ္စင္းစင္း ဖြင့္၍ ယေသာဓရာကို ၾကည့္၏။ သူ၏ ညာဘက္လက္ကို ယေသာဓရာ၏ ဦးေခါင္းႏွင့္ အျမင့္ညီေအာင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပင့္ေျမႇာက္လိုက္ၿပီး ညင္ညင္သာသာ ျပန္ခ်ကာ ႏႈတ္ဆက္ဟန္ ျပဳၿပီး ထြက္ခြာရန္ ကိုယ္ကုိ လွည့္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ေလးေလးကန္ကန္ ေျခလွမ္းမွန္မွန္ႏွင့္ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။

ယေသာဓရာသည္ တံခါး၀မွာ ရပ္လ်က္ပင္ ရွိေသး၏။ တျဖည္းျဖည္း ေရြ႕လ်ားေနေသာ ရေသ့ကို ၾကည္ညိဳေလးျမတ္စြာ ေငးၾကည့္ေန၏။ ခုဇၨဳတၱရာက ညင္သာစြာ ထိတို႔ သတိေပးလိုက္ရာ ရေသ့ထံမွ အၾကည့္ကို ႐ုတ္လိုက္၏။ နန္းေဆာင္ေပၚ က်န္ေနခဲ့သည့္ သိဒၶတၱကို သတိရ၍ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သိဒၶတၱ မလႈပ္မယွက္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သိဒၶတၱလည္း ျပန္ႂကြသြားသည့္ ရေသ့ကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေန၏။ ျဖည္းေလးညင္သာစြာ ထြက္ခြာသြားသည့္ ကာဠာမ ရေသ့၏ ပံုပန္းသ႑ာန္သည္ သိဒၶတၱ၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းၾကံဳးယူငင္သြားေၾကာင္း ယေသာဓရာ နားလည္ လိုက္ေလသည္။

(ဆက္ပါအံုးမယ္။)

Read more...

မေဟာသဓာဇာတ္ အပိုင္း-၂


ႏြားခိုးမႈ

တစ္ေန႔သ၌ မေဟာသဓာေနေသာ ရြာမွ လူတစ္ေယာက္သည္မိုးက်လွ်င္ လယ္ထြန္ရန္ အျခားရြာမွ ႏြားတစ္ရွဥ္း ဝယ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုႏြားတို႔ကို စားက်က္၌ ေက်ာင္းရင္း အိပ္ခ်င္သျဖင့္ သစ္ပင္ေအာက္၌ ဝင္အိပ္၏။ ထိုစဥ္ သူခိုးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ထိုႏြားတစ္ရွဥ္းကို ခိုးေျပးေလသည္။

ႏြားရွင္ႏိုး၍ ႏြားတို႔ကို သူခိုးေမာင္းေျပးသည္ကို ျမင္ေသာအခါ ေနာက္မွလ်င္ျမန္စြာ လိုက္၏။ မိေသာအခါ "သင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ႏြားတို႔ကို ခိုးယူသနည္း" ဟု ဆို၏။

သူခုိးကလည္း "သင္ဘယ္သူနည္း။ ငါ့ႏြားကို ငါလိုရာေဆာင္သည္။ ငါ့အား အဘယ္ေၾကာင့္ သူခိုးဟု စြပ္စြဲရသနည္း" ဟု ဆို၏။ ဤသို႔ ႏြားရွင္ႏွင့္ ႏြားသူခိုးတို႔ အျငင္းပြားေနရာသို႔ လူအမ်ား ဝိုင္းအံုေရာက္လာၾကသည္။ မေဟာသဓာ သိေသာအခါ မိမိထံ အေခၚခိုင္းသည္။ ျမင္လွ်င္ပင္ မည္သူ သူခိုးျဖစ္သည္ကို သိလိုက္ၿပီ။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေစအံ့ဟု ႀကံလ်က္ "ကြ်ႏ္ုပ္ဆံုးျဖတ္ရာ နာခံၾကမည္ေလာ" ဟု ေမးသည္။

ထိုသူႏွစ္ေယာက္လံုးကလည္း "နာခံပါမည္" ဟု ဆုိ၏။ ဤတြင္ မေဟာသဓာက သူခိုးအား "သင့္ႏြားကို မည္သည့္အစာ ေကြ်းသနည္း" ဟု ေမး၏။
သူခိုးက "ယာဂုတိုက္ၿပီး ႏွမ္းဖတ္ႏွင့္ ပဲေမွာ္တို႔ကို ေကြ်းပါသည္" ဟု ေျဖ၏။

ထို႔ေနာက္ မေဟာသဓာက ႏြားရွင္ကိုေမးသည္။ ႏြားရွင္ကမူ "ျမက္ကိုသာ ေကြ်းပါသည္" ဟု ေျဖသည္။

မေဟာသဓာသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္အား မွတ္သားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ သွ်ိသွ်ားရြက္ကို ေထာင္း၍ ေရႏွင့္ေဖ်ာ္ကာ ႏြားတို႔ကို ဝမ္းသြားေအာင္ တိုက္ေစသည္။ ႏြားတို႔လည္း ဝမ္းသြားၾကရာ ျမက္ဖတ္သာ ပါၾကသည္။

မေဟာသဓာက ပရိသတ္အား "ဤႏြားေခ်းကို ရႈၾကေလာ့" ဟု ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏြားသူခိုးအား "သင္ ျငင္းမရ။ သင္ ႏြားခိုး မဟုတ္ေလာ" ဟု ေမး၏။ သူခိုးလည္း ဟုတ္မွန္ရာ ဝန္ခံရသည္။

မေဟာသဓာသည္ ႏြားရွင္အား ႏြားမ်ားကို ေပးအပ္သည္။ ဖြားဖက္ေတာ္မ်ားက သူခိုး အရွက္ရေအာင္ ေထာင္းထုၾကသည္။ မေဟာသဓာလည္း သူငယ္ေဖာ္တို႔ ေထာင္းထု၍ မွတ္ေလာက္ေသာအခါ သူခိုးကို ဆံုးမလႊတ္လိုက္သည္။

စံုစမ္းေသာ အမတ္သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထားေစျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း ႏွစ္သက္ သေဘာက်သျဖင့္ သိန္းအမတ္ကို ေခၚျပန္သည္။ "အမတ္ႀကီး မေဟာသဓာ သုခမိန္ကို ေဆာင္ယူခ်ိန္တန္ၿပီ မဟုတ္ေလာ" ဟုဆို၏။ သိန္းအမတ္လည္း မနာလိုျဖစ္ၿမဲျဖစ္ကာ "ထို ႏြားခိုးမႈကို စီရင္ႏိုင္ရံုမွ်ျဖင့္ သုခမိန္ မေခၚေလာက္ေသး။ ဆိုင္းပါဦး" ဟု ဆုိျပန္သည္။

မင္းႀကီးလည္း "ထပ္မံစံုစမ္းပါဦး" ဟူ၍ စံုစမ္းရန္ ေစခိုင္းထားေသာ အမတ္အား ညႊန္ၾကားလိုက္ရျပန္ေလသည္။


လည္ရြဲအမႈ

တစ္ခါေသာ္ သူဆင္းရဲမ တစ္ေယာက္သည္ သူခ်မ္းသာမမ်ားကဲ့သို႔ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္မ်ားကို ျခယ္ေသာ လည္ရြဲဘယက္တို႔ကို မဆင္ႏိုင္ရွာ။ ခ်ည္ေရာင္စံုျဖင့္္ ထိုးခ်ဳပ္ေသာ ခ်ည္လည္ရြဲကိုသာ ဆင္ရရွာသည္။
တစ္ေန႔သ၌ ထိုမိန္းမသည္ မေဟာသဓာ တည္ထားေသာ ေရကန္သို႔ ဆင္း၍ ေရခ်ိဳးမည္ျပဳသည္။ ေရကန္သို႔ မဆင္းမီသူမသည္ ထိုခ်ည္လည္ရြဲကို လည္မွခြ်တ္သည္။ အဝတ္အစားမ်ားေပၚ၌ တင္ထားသည္။ ထို႔ေနာက္မွ ေရကန္သို႔ ဆင္းသည္။

ထိုစဥ္ မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္သည္ ထိုလည္ရြဲကို ျမင္ေသာ္ လိုခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုလည္ရြဲကို ေကာက္ယူၿပီးလွ်င္-

"အစ္မ၊ ဤလည္ရြဲသည္ အလြန္လွပတင့္တယ္၏။ ထိုးခ်ဳပ္ရန္ ခ်ည္မည္မွ် ကုန္သနည္း။ ဤလည္ရြဲကဲ့သုိ႔ ကြ်န္မလည္း ထိုးခ်ဳပ္ခ်င္ပါသည္။ ခဏ ၾကည့္ပါရေစ" ဟု ဆို၏။

လည္ရြဲရွင္ မိန္းမကလည္း သေဘာရိုးျဖင့္ ဆိုသည္ထင္၍ "ေကာင္းၿပီ၊ ၾကည့္ပါေလာ့" ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ မိန္းမငယ္သည္ လည္ရြဲကို မိမိလည္၌ ဆင္၍ လ်င္ျမန္စြာ ေျပးေလ၏။

လည္ရြဲရွင္ မိန္းမလည္း ေနာက္မွလ်င္ျမန္စြာ လိုက္၏။ မိေသာအခါ-"အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့လည္ရြဲကို ယူေျပးရသနည္း" ဟု ဆို၌ မိန္းမငယ္၏ တဘက္ကို ဆြဲထား၏။

မိန္းမငယ္လည္း "ငါ့လည္ရြဲကို ငါဆင္၍ ထားသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရွင္မ၏ လည္ရြဲခိုးသူဟု စြပ္စြဲ ဆြဲငင္ရသနည္း" ဟု ဆို၍ ရုန္းကန္၏။

ရြာသူရြာသား အေပါင္းကလည္း ဝန္းရံလာၾက၏။ ထိုအမႈသည္ မေဟာသဓာထံ ေရာက္လာ၏။ မေဟာသဓာသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အမူအယာကို ၾကည့္ရံုမွ်ျဖင့္ မည္သူ သူခိုး၊ မည္သူ လည္ရြဲရွင္ ျဖစ္သည္ကို အတပ္သိလိုက္၏။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေအာင္ သက္ေသျပမည္ ႀကံ၍ စစ္ေဆး ေမးျမန္း၏။

မေဟာသဓာသည္ ေရွးဦးစြာ ခိုးသူမကို ေမးျမန္း၏။

"သင္၏ လည္ရြဲကို မည္သည့္နံသာရည္ျဖင့္ မျပတ္ သုတ္လိမ္းပါသနည္း"
"အေမႊးေပါင္းစံုျဖင့္ လုပ္ေသာ နံ႔သာေပါင္းျဖင့္ ေန႔တိုင္း အၿမဲသုတ္လိမ္းပါ၏"

ထို႔ေနာက္ လည္ရြဲရွင္ မိန္းမကို ေမးျပန္ေသာ္-
"အရွင့္သား၊ ဆင္းရဲသူ ကြ်ႏ္ုပ္မွာ နံ႔သာေပါင္း ဘယ္မွာ ရႏိုင္မည္နည္း။ အကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဤလည္ရြဲကို သွ်စ္သွ်ားပြင့္ျဖင့္သာ ေန႔တိုင္း းမျပတ္ သုတ္လိမ္းပါ၏" ဟု ဆုိ၏။

မေဟာသဓာလည္း ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္တို႔အား မွတ္သားေစ၏။ ထို႔ေနာက္ ေရခြက္ကို ေဆာင္ယူေစ၍ ထိုေရခြက္၌ လည္ရြဲကို ႏွစ္ေစ၏။ ၿပီးေသာ္ အနံ႔၌ ကြ်မ္းက်င္ေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေခၚသည္။ မည္သည့္အနံ႔ နံသည္ကို သိရေအာင္ နမ္းေစ၏။

ထိုသူသည္ ေရစိုေသာ လည္ရြဲကို နမ္းေသာအခါ သွ်စ္သွ်ားပြင့္နံ႔ ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ "အရွင့္သား၊ ဤ လည္ရြဲ၌ နံ႔သာေပါင္းန႔ံ မရွိ။ သွ်စ္သွ်ားပြင့္နံ႔သာ လိႈင္၏။ မိန္းမငယ္စကား မမွန္။ ဒုတိယ မိန္းမစကား မွန္၏" ဟု ျပန္ ၾကား၏။

မေဟာသဓာလည္း ခိုးသူမအား "သင့္ဥစၥာဟု သင္ဆိုသည္။ လည္ရြဲက သင့္ကို ခိုးသူမဟု ထုတ္ေဖာ္ျပေနၿပီ။ သင္အသို႔နည္း" ဟု ေမး၏။

ခိုးသူမလည္း မလိမ္ညာႏိုင္။ မိမိခိုးယူေၾကာင္း ဝန္ခံရ၏။ ထိုအခါ မေဟာသဓာႏွင့္ ဖြားဖက္တစ္ ေထာင္တို႔သည္ ခိုးသူမကို ဆံုးမလႊတ္လိုက္၏။ လည္ရြဲရွင္အား လည္ရြဲကို ျပန္ေပးလိုက္၏။

ထိုအေၾကာင္းကို မင္းႀကီး ေစလႊတ္ထားေသာ အမတ္သိလွ်င္ အျဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ေလွ်ာက္စာတင္၍ မင္းႀကီးကို ၾကားေလွ်ာက္ေစ၏။

ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးလည္း ႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေသနကအမတ္ႀကီးအား ေခၚ၍ "မေဟာသဓာ သုခမိန္ကို ေဆာင္ယူခ်ိန္သင့္ၿပီ မဟုတ္ပါေလာ" ဟု တိုင္ပင္ေတာ္မူ၏။

ေသနကအမတ္ႀကီးကလည္း "အရွင္မင္းႀကီး၊ ဤမွ်ေလာက္ျဖင့္ သုခမိန္ မခန္႔ေလာက္ေသး။ ငံ့ေတာ္မူပါဦးေလာ့" ဟု ဆို၍ ဝန္တိုစိတ္ျဖင့္ တားျမစ္ျပန္ေလ၏။

ခ်ည္လံုးခိုးမႈ

တစ္ေန႔သ၌ ဝါခင္းေစာင့္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ဝါေပါက္သန္႔သန္႔ကို ခ်ည္ငင္လ်က္ လံုးသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုခ်ည္လံုးကို ယူ၍ ရြာသို႔ ျပန္ခဲ့သည္။

ထိုမိန္းမသည္ မေဟာသဓာ၏ ေရကန္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေရခ်ိဳးမည္ဟူ၍ အႀကံျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ည္လံုးကို မိမိအကႌ်ပံုေပၚ၌ တင္ထား၍ ေရဆင္းခ်ိဳးသည္။

အျခားမိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ထိုခ်ည္လံုးကို ျမင္လွ်င္ လိုခ်င္လာသည္။ "အမယ္- ဤခ်ည္ကို အမယ္ငင္ေလသေလာ၊ ျဖစ္ခဲေပစြ" ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကည့္ခ်င္ဟန္ျပဳ၍ ယူေျပးေလသည္။

ခ်ည္လံုးရွင္ မိန္းမလည္း ေရမွတက္၍ လိုက္သည္။ "သင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ခ်ည္လံုးကို ခိုးယူေျပးသနည္း" ဟု ဆို၍ အကႌ်စကို ကိုင္ဆြဲထား၏။ ခိုးသူမလည္း "ငါ့ခ်ည္လံုးကို ငါယူလ်က္ ခရီးသြားသည္။ သင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့အား ခိုးသူမဟု စြပ္စြဲရသနည္း။ ငါ့ကို မေႏွာင့္ယွက္ႏွင့္။ ဆုတ္ေလာ့" ဟု ဆို၍ အတင္းထြက္သြားမည္ျပဳ၏။ ခ်ည္လံုးရွင္ကလည္း မသြားရေအာင္ တားျမစ္၏။ အျငင္းအခံု ျဖစ္ၾက၏။ လူအမ်ား ဝိုင္းဝန္းလာၾက၏။

မေဟာသဓာလည္း ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚေစသည္။ အမူအရာ အသြင္အျပင္ လကၡဏာကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ပင္ ဤသူကား ခိုးသူမ၊ ဤသူကား ခ်ည္လံုးရွင္ဟု အတပ္သိလိုက္သည္။ သို႔ရာတြင္ လူအမ်ားသိေစျခင္းငွာ စစ္ေဆးေမးျမန္းသည္။ ေရွးဦးစြာ ခိုးသူမအား ေမးျမန္းသည္။

"ခ်ည္လံုး၏ အတြင္း၌ မည္သည့္အရာကို ထည့္ခံ၍ လံုးပါသနည္း"
"အရွင့္သား၊ ဝါေစ့ကို ထည့္၍ လံုးပါသည္"

ထို႔ေနာက္ ခ်ည္လံုးရွင္ကို မေဟာသဓာက ေမးျပန္သည္။ ထိုအခါ ခ်ည္လံုးရွင္က "အရွင့္သား၊ တည္ေစ့ကို ထည့္၍ လံုးပါသည္" ဟု ေျဖၾကား၏။

မေဟာသဓာသည္ ထိုမိန္းမႏွစ္ေယာက္၏ စကားကို ပရိသတ္တို႔အား မွတ္သားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်ည္လံုးကို ေျဖဖြင့္ၾကည့္ေစသည္။ ထိုအခါ တည္ေစ့ကို ေတြ႔ေလ၏။

ခိုးသူမလည္း မျငင္းႏိုင္။ မိမိ ခိုးယူေၾကာင္း ဝန္ခံရေလသည္။ မေဟာသဓာႏွင့္ ဖြားဖက္ေတာ္တို႔လည္း ခိုးသူမကို ဆံုးမ၍ လႊတ္လိုက္ေလသည္။

ဤအေၾကာင္းကို အမတ္သိရွိေသာ္ မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထားေစ၏။ မင္းႀကီးလည္း မေဟာသဓာကို ေခၚယူရန္ ေသနက အမတ္ႀကီးကို တိုင္ပင္ျပန္သည္။ ေသနက အမတ္ႀကီးကလည္း ေရွးနည္းအတူ ဖ်က္ျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း "ထပ္မံစံုစမ္းပါေလဦး" ဟူ၍ ေစေတာ္မူလိုက္ရျပန္ေလသည္။


သားခိုးအမႈ

တစ္ေန႔သ၌ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သားငယ္ကို ပိုက္ခ်ီလ်က္ မေဟာသဓာ စီရင္ေသာ ေရကန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ သူသည္ သားငယ္ကို ေရွးဦးစြာ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ မ်က္ႏွာသစ္ရန္အတြက္ သားငယ္ကို အဝတ္ေပၚ၌ သိပ္ထားၿပီးလွ်င္ ေရကန္သို႔ ဆင္းသည္။

ထိုအျခင္းအရာကို ဘီလူးမတစ္ေယာက္ ေတြ႔ျမင္သြားသည္။ ဘီလူးမသည္ သားငယ္ကို စားခ်င္သျဖင့္ မိန္းမအသြင္ ဖန္ဆင္းလာသည္။

"အေဆြမ၊ သည္သူငယ္သည္ ခ်စ္ၾကင္နာဖြယ္ရွိ၏။ သင့္သားေပေလာ့"
"မွန္ပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္၏သားျဖစ္ပါသည္"
"ထိုသူငယ္ကိုခ်ီ၍ ကြ်ႏ္ုပ္ႏို႔တိုက္စမ္းပါရေစ"

သူငယ့္အမိလည္း သေဘာရိုးထင္၍ "တိုက္ပါေလာ့" ဟုဆိုသည္။ ဘီလူးမသည္ သူငယ္ကို ပိုက္၍ ႏို႔တိုက္ဟန္ေဆာင္ကာ ခိုးယူထြက္ေျပးေလသည္။

သူငယ့္အမိလည္း "သင္ ငါ့သားကိုယူ၍ အဘယ္သို႔ သြားမည္နည္း" ဟု ဆိုလ်က္ ေျပးလာ၏။ ဘီလူးမလက္ကို ကိုင္ဆြဲ၏။

ဘီလူးမက "ဤသူငယ္ကား သင့္သား မဟုတ္။ ငါ့သားတည္း" ဟု ဆိုကာ မေပးဘဲထား၏။ ႏွစ္ဦးျငင္းခံုၾကလ်က္ မေဟာသဓာ ကစားရာ တံခါးဝသို႔ ေရာက္လာ၏။ လူအမ်ားလည္း ဝိုင္းဝန္း လာၾကသည္။

ဘီလူးမက "အရွင့္သား၊ ကြ်ႏ္ုပ္သားကုိ ကြ်ႏ္ုပ္ပိုက္ခ်ီလ်က္ ခရီးသြားပါသည္။ ထိုစဥ္ ထိုမိန္းမက သူ႔သားကို ယူသည္ဟု စြပ္စြဲပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုမိန္းမကို လံုးဝမသိကြ်မ္းပါ" ဟု ဆို၏။

သူငယ့္အမိက "အရွင့္သား၊ ထိုသို႔မဟုတ္ပါ" ဟု ဆို၍ ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ဟုတ္တိုင္း ျပန္ၾကား၏။

မေဟာသဓာသည္ စကားႏွစ္ခြန္းကို ၾကားၿပီးေနာက္ မိန္းမႏွစ္ဦးကို အကဲခတ္ ၾကည့္ရႈသည္။ ဘီလူးမႏွင့္ သူငယ့္အမိကို ခြဲျခားသိျမင္သြားသည္။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားသိေအာင္ စီရင္ျပမည္ဟု ႀကံသည္။ "သင္တို႔၊ ငါ့အဆံုးအျဖတ္ကို လိုက္နာမည္ေလာ" ဟု ေမးသည္။ "လိုက္နာပါမည္" ဟု ႏွစ္ဦးလံုးကလည္း ဝန္ခံၾက သည္။

ဤတြင္ မေဟာသဓာသည္ ေျမ၌ စည္းသားသည္။ စည္းေပၚ၌ သူငယ္ကို သိပ္ထားေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘီလူးမအား သူငယ္၏ လက္တို႔ကို ကိုင္ေစသည္။ သူငယ္၏ အမိအား သူငယ္၏ ေျခတို႔ကို ကိုင္ေစသည္။ အသင့္ရွိၾကေသာ္ "သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကေလးကို လုၾကေလာ့။ လု၍ ႏိုင္ေသာသူသည္ သားရွင္ျဖစ္ေစ" ဟု ဆို၏။

မိန္းမႏွစ္ေယာက္လည္း မေဟာသဓာ ဆိုတိုင္း လုၾကသည္။ သူငယ္သည္ အလြန္နာက်င္သျဖင့္ သည္းစြာငိုသည္။ အမိသည္ သူငယ္၏ ျဖစ္အင္ကို မရႈရက္။ မိမိ၏ ႏွလံုး ကြဲအံ့သကဲ့သို႔ စိတ္ထိခိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္၏ ေျခတို႔ကို လႊတ္လိုက္သည္။ ရပ္လ်က္ ညွိဳးငယ္စြာ ေန၏။

ဤတြင္ မေဟာသဓာက ပရိသတ္အား "အခ်င္းတို႔၊ အမိႏွင့္သူစိမ္းတြင္ သားကို မည္သူက ခ်စ္သနည္း" ဟု ေမးသည္။
ပရိသတ္က "အရွင့္သား၊ အမိသာလွ်င္ သားကိုခ်စ္၏" ဟု ဆိုၾက၏။
ထိုအခါ ပရိသတ္ကို မေဟာသဓာ ေမးျပန္သည္။
"အခ်င္းတို႔၊ ယခု သူငယ္ကို လုယူႏိုင္ေသာမိန္းမသည္ ထိုသူငယ္၏ မိခင္ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္၊ မလုႏိုင္ေသာ မိ္န္းမသည္ ထိုသူငယ္၏ မိခင္ေလာ။ သင္တို႔ အသို႔ထင္ၾကသနည္း"

"အရွင့္သား၊ သူငယ္နာက်င္သည္ကို မရႈရက္သျဖင့္ လႊတ္လိုက္ေသာ မိန္းမသည္သာလွ်င္ သူငယ္၏ မိခင္ျဖစ္မည္ဟု အကြ်ႏ္ုပ္တုိ႔ ထင္ပါသည္"

"အခ်င္းတို႔၊ သင္တို႔အထင္ မွန္ေပသည္။ သူငယ္နာက်င္သည္ကို ရႈစိမ့္ေသာ မိန္းမသည္ ခိုးသူမျဖစ္သည္။ ထိုခိုးသူမကို သင္တို႔ သိၾကသေလာ"
"အရွင့္သား၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ မသိၾကပါ"
"အခ်င္းတို႔၊ ထိုမိန္းမသည္ လူမဟုတ္။ ဘီလူးမတည္း။ ဤသူငယ္ကို စားလို၍ ခိုးယူျခင္းျဖစ္သည္"
"အရွင့္သား၊ အဘယ့္ေၾကာင့္သိသနည္း"
"အခ်င္းတို႔၊ ရႈၾကေလာ့။ ဤခိုးသူမသည္ မ်က္ေတာင္လည္း မခတ္။ မ်က္ေထာင့္လည္း နီ၏။ သူငယ္ကိုလည္း သနားခ်စ္ခင္ျခင္း လံုးဝမရွိ"

ဤသို႔ဆိုကာ မေဟာသဓာက ဘီလူးမအား "သင္ အဘယ္သူနည္း။ မွန္တိုင္း ေျပာေလာ့" ဟု ေမး၏။

ဘီလူးမလည္း မကြယ္မဝွက္ႏိုင္။ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ဝန္ခံရေပသည္။ မေဟာသဓာလည္း ဘီလူးမအား "ေနာင္ ဤကဲ့သို႔ မေကာင္းမႈကို မျပဳပါေလႏွင့္" ဟူ၍ ဆိုဆံုးမ၏။ ငါးပါးသီလ၌ တည္ေစလ်က္ လႊတ္ လိုက္ ၏။

သူငယ့္အမိလည္း "အရွင့္သား၊ ဤသူငယ္တြင္ အကြ်ႏ္ုပ္၏ ေမြးေသာအသက္ မရွိၿပီ။ အရွင့္သားေပးေသာ အသက္သာ ရွိေတာ့သည္" ဟုဆိုကာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခ်ီးမြမ္းသည္။ "အရွင့္သားသည္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သက္ေတာ္ရွည္စြာ ေနရပါေစသတည္း" ဟု ဆုေတာင္း၍ သားငယ္ကို ပိုက္ခ်ီလ်က္ အိမ္သို႔ ျပန္သြားသည္။

ဝိေဒဟရာဇ္ မင္းႀကီး၏ အမတ္သည္ ဤအျခင္းအရာကို ေလွ်ာက္စာတင္၍ မင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ထား ေစျပန္သည္။ မင္းႀကီးလည္း မေဟာသဓာကို ေခၚယူရန္ ေသနကအမတ္ႀကီးကို ေရွးနည္းအတူ တိုင္ပင္ျပန္သည္။ ေသနကအမတ္ႀကီးကလည္း ေရွးနည္းအတူ ဟန္႔တားျပန္သည္။ ဤတြင္ မင္းႀကီးက "ထပ္မံစံုစမ္းေလဦး" ဟု အမတ္ထံ ေစလိုက္ရျပန္ေလသည္။

("ငမည္းကြႏွင့္ ငေက်ာရွည္ အမႈ"လာပါမည္)

Read more...

ဗုဒၶဘာသာဂုိဏ္းေပါင္းစံု၀ိနည္းညီလာခံ

၀ိနည္းအက်င့္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဗုဒၶဘာသာသည္ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားခဲ့၏။ ယခု ၀ိနည္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေထရ၀ါဒ၊ မဟာသဗၺတၳိ၀ါဒႏွင့္ ဓမၼဂုတၱိကဂိုဏ္းသံဃာေတာ္တို႕ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုၾကေတာ့မည္။ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားတက္ေရာက္ခြင့္မရွိဘဲ ေထရ၀ါဒ၊မဟာယာနႏွင့္ တိဘက္ သာသနာ့၀န္ထမ္းမ်ားသာ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကမည့္ သမိုင္း၀င္ညီလာခံၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ အားခဲျပင္ ဆင္ေနၾကသည္။ သူလည္း ညီလာခံတြင္ တင္သြင္းဖတ္ၾကားရန္ စာတမ္း တစ္ေစာင္ အပူတျပင္းေရး (ကူး)ေနရသျဖင့္ ပို႕စ္အသစ္မတင္ႏိုင္...။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ပို႕စ္ အသစ္ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္ေပရာ၏ ဟူလိုေသာ္၊ ပုဒိအာႏွင့္ ျပည့္စံုရပါလို၏တည္း။ သာဓု သာဓု သာဓု...။

Dear Ven. Vicittasara,


It is a pleasure to announce that the Central University of Tibetan Studies, Sarnath, Varanasi is going to organize an International Conference on “Vinaya” from 17-19 January, 2011. The monk scholars from all the existing three traditions of the Vinaya viz., Theravada, M¨lasaråstivåda and Dharmaguptika will participate the conference and deliberate on various areas of Vinaya. His Holiness the Dalai Lama has kindly consented to grace the occasion and inaugurate the conference.
On behalf of the University, the organizing committee, would like to invite you to this conference and request you kindly make a presentation on "Varshavaasa & Nivarana" which will be followed by discussion. The concept note is enclosed herewith.
We are looking forward to this conference, which is, perhaps, the first time in modern era where the Sangha members belonging to all the three Vinaya traditions will gather and deliberate on the living traditions based on the Vinaya texts which have slight differences in their traditional versions.
We also request you kindly send your paper latest by 15th December 2010 so that the papers can be made ready for the participants on time.
We shall be grateful if you could send your consent as soon as possible . The University will be happy to bear the travel expenses (Air: economy class) and the local hospitality.

Looking forward to hearing from you,

Yours profound veneration

Yours sincerely,

Lobsang Norbu Shastri
Chairperson
Organizing Committee
International Conference on Vinaya
Central University of Tibetan Studies, Sarnath, Varanasi
Uttar Pradesh, INDIA

Read more...

ပရိယတၱိ အေရးပါမႈ

စာမိတ္ဆက္
ဒီပုိ႔စ္ေလးသူည္ မည္သူကိုမွ မရည္ရြယ္ဘဲ စိတ္ကူးေပါက္၍ ေရးျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေခါင္းစဥ္သည္ အလြန္က်ယ္၀န္းေပမဲ့ ထိမိရုံမွ် တီးမိ ေခါက္မိရုံမွ်ေသာ အေတြးကေလးမ်ားကို ပုိ႕စ္တစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။ အျပန္အလွန္ ျငင္းပြားစရာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ သို႔ေသာ္ မိမိလက္လွမ္းမီသေလာက္ေလးမွ်ျဖင့္ စုစည္းကာ ပုိ႔စ္တစ္ခု အျဖစ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည့္ စာတမ္းကေလးသည္ မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် မရည္ရြယ္၊ ပရိယတၱိအေရးကိုသာ ရည္ရြယ္ပါသည္။
ပရိယတၱိမလုိေသာ သို႔မဟုတ္ အကၡရာမပါေသာ တရားဆုိတဲ့ အေရးသည္ တေျဖးေျဖးက်ယ္ျပန္႔လာသည္ဟု ခံစားမိပါသည္။ တခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက ပရိယတၱိမလုိပါဘူး၊ စာသင္စရာမလုိပါဘူး၊ စာမသင္ဘဲ ၀ိပႆနာပဲ အားထုတ္သင့္တယ္၊ ဘယ္ဆရာထံမွ ခ်ဥ္းကပ္စရာမလုိဘဲ ၀ိပႆနာ အားထုတ္လဲ ျဖစ္ပါသည္၊ စသည္ျဖင့္ စာသင္စရာမလုိပါဘူးဆုိျပီး ပလႅင္ေပၚတက္ျပီး ေဟာေျပာေနသူေတြကိုလည္း ေတြ႕ေနရသည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ ေဟာေျပာေသာသူမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ စာေပမသင္ဘူးဘဲ သူေျပာလူေျပာနဲ႔ အသက္ၾကီးကာမွ ရဟန္းေဘာင္သုိ႔ ေရာက္လာသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဘုန္းၾကီး ရဟန္းေျပာသမွ် ေဟာသမွ် အမွန္ခ်ည္းပဲဟုထင္ေသာ ဒကာ ဒကာမအမ်ားစုကလည္း အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ေဟာေျပာေနသည္ကို သေဘာက် ေက်နပ္ေနၾကသည္။ မွားသည္ မွန္သည္ မေ၀ဖန္ႏုိင္ဘဲရွိေနတတ္ၾကသည္။ သာသနာအတြက္ အႏၱရာယ္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ပရိယတ္အေျချပဳေသာ ပဋိပတ္အေက်ာ္မ်ား
ပရိယတၱိနယ္ပယ္မွ ထြန္းေတာက္ ေက်ာ္ၾကားလာေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ဤကဲ့သုိ႔ေတြးလိမ့္မည္မဟုတ္။ ဤကဲ့သုိ႔ ေဟာေျပာလိမ့္မည္ မဟုတ္၊ ပရိယတၱိ ဂုဏ္ရည္ကို ထည့္သြင္းေျပာၾကပါလိမ့္မည္။ ဥပမာ-ဆ႒သဂၤါယနာတင္စဥ္က အေမး-မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္သည္။ အေျဖ တိပိဋက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီး။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ပရိယတၱိနယ္ပယ္တြင္ ကြ်မ္းက်င္ႏုိင္နင္းျပီး ပဋိပတၱိနယ္ပယ္တြင္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာသူ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတူ သူ၏တပည့္မ်ားျဖစ္ေသာ ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္၊ ေရႊေတာင္ကုန္းဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားသည္ ပရိယတၱိအေက်ာ္အေမာ္မ်ားျဖစ္ကာ ပဋိပတၱိနယ္တြင္ ေအာင္ျမင္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အလားတူ ဓမၼဒူတဆရာေတာ္ၾကီး ဧတဒဂ္ အရွင္ပညာေဇာတႏွင့္ ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ၾကီးတို႔သည္လည္း ပရိယတၱိ အေက်ာ္အေမာ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သူ၏မ်ိဳးဆက္မ်ားျဖစ္ေသာ ဓမၼဒူတဆရာေတာ္မ်ားသည္လည္း ပရိယတ္အေျခခံေသာ ပဋိပတ္တြင္ ေအာင္ျမင္ေနသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ပဋိပတ္သည္ ပရိယတ္ျဖင့္ကင္း၍ မရစေကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပဋိပတၱိဌာနတြင္ ပရိယတၱိ စာသင္ျခင္း (learning)၊ စာေပပုိ႔ခ်ျခင္း( teaching)၊ စာေရးျခင္း (writing)၊ စေသာ ပရိယတ္တုိ႔ျဖင့္တြဲဖက္ကာ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ပရိယတ္ စာေမးပြဲေလာကတြင္လည္း ပထမေက်ာ္ အဂၢမဟာေက်ာ္ႏွင့္ အထူးတန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

အာေဘာင္သန္ အာရင္းသန္သန္
အခ်ိဳေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိေတာ့ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ပလႅင္ေပၚတက္ကာ ပရိယတ္သည္ အေရးမပါဟု ဟစ္ေနသျဖင့္ ျမတ္ဗုဒၶအလုိေတာ္မွ ေသြဖယ္ေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔ပုိ႔ေနၾကသူမ်ားဟု ျမင္မိပါသည္။ တခါက ဓမၼကထိက ၾသ၀ါဒခံယူပြဲတြင္ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးက ‘‘ လမ္းေဘးက စကားကို ပလႅင္ေပၚမွာ ယူလာလ်င္ ကိုယ္လဲပဲ လမ္းေဘးကလူျဖစ္သြားမယ္’’ဟု မိန္႔ခဲ့သည္။ ဒီစကားဟာ အလြန္အဓိပၸါယ္ရွိပါသည္။ ပရိယတၱိလမ္းေၾကာင္းေပၚကပဲ သြားဖုိ႔၊ ပရိယတၱိစာေပႏွင့္အညီ ေဟာဖုိ႔ ေျပာဖုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိ၀ံသက ဦးေက်ာ္ဟိန္းေခၚ အရွင္ကိတၱိသာရ ကို မိန္႔ၾကား၀ယ္‘‘ ဦးကိတၱိေရ- စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ျပီးမွ ပရိယတၱိလမ္းေၾကာင္းေပၚကေန ေဟာေျပာပါ’’ ဟူ၍ အၾကံေပးထားတာကိုလည္း မွတ္သားခဲ့ဖူးပါသည္။

ပရိယတၱိမာန
ဒါဆုိ ပရိယတ္ကိုပဲ အားကိုးျပီး ပဋိပတၱိ မလုိေတာ့ဘူးလားဆုိေတာ့ အလြန္႔အလြန္ကို လုိပါသည္။ ပရိယတၱိစာေပသမားမ်ား ျဖစ္တတ္သည့္ အခ်က္ကေတာ့ ပရိယတၱိမာနပဲျဖစ္သည္။ သတိထားဖြယ္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိမာနက မဂ္ဥာဏ္အတြက္ အႏၱရာယ္တခုျဖစ္တယ္ဆုိတာလဲ သတိထားဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္အႏုရုဒၶါ မေထရ္ၾကီး ရဟႏၱာမျဖစ္ႏုိင္ျခင္း အေၾကာင္း ၃ ခုအနက္ တစ္ခုေသာ အေၾကာင္းက မာနပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မေထရ္ၾကီးသည္ ရဟႏၱာျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ပါရမီရွင္ျဖစ္ေပမဲ့ ‘‘ ငါဟာ ေလာကဓာတ္တစ္ေထာင္လုံးကို နတ္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏုိင္စြမ္းရွိပါလ်က္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ကိေလသာ မကုန္ခန္းႏုိင္ရမွာလဲ’’ ဆုိေသာ မာနကေလးက သူ႔အတြက္ အတားအဆီးတခုျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရႊက်င္ဆရာေတာ္ၾကိးဆုံးမစာမ်ားစြာတြင္ ‘‘စာမတတ္မူ အေခါက္ထူ လူထဲရွင္ထဲ အသုံးမက်၊ စာတတ္ျပန္လွ်င္ စိတ္ၾကီး၀င္ လူျမင္တုိင္းက ေအာ့ခ်င္ၾက’’ ဆုိတဲ့ အဆုိအမိန္႔ကေလးကလဲ အလြန္မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ပရိယတၱိ စာေပမရွိလွ်င္ လူထဲမွာေရာ ရွင္ရဟန္းေလာကမွာေရာ ဘယ္ေနရာမွ အသုံးခ်၍ ရမည္မဟုတ္။ ပရိယတၱိစာေပေတြ အလြန္တတ္ျပီး မာန္မာနေတြ ေထာင္လႊားေနျပန္လွ်င္လဲ ေတြ႕ၾကံဳတဲ့သူတုိင္းက အေ၀းကေရွာင္ၾကလိမ့္မည္၊ ရြံမုန္းၾကလိမ့္မည္။

ပရိယတၱိအေက်ာ္ ေပါ႒ိလမေထရ္
တခါက ျမတ္ဗုဒၶက ပရိယတၱိအေက်ာ္အေမာ္ ၅၀၀ ေသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔၏ ဦးစီးနာယက ျဖစ္ေသာ ေပါ႒ိလမေထရ္အား တုစၦ တုစၦ (emptiness emptiness) ဟု ေခၚသည္။ ထုိအခါ မေထရ္ၾကီးသည္ ‘‘ ငါသည္ ပရိယတၱိဓမၼဘက္တြင္ အားခြန္အားစိုက္ အားထုတ္ခဲ့ပါေသာ္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက ငါ့အား တုစၦ တုစၦ (အခ်ည္းအႏွီး) ဟု ေခၚ၏’’ ဟုေတြးကာ စိတ္မသက္သာ ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္သည္ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ရပါသလဲဘုရားဟု ဘုရားရွင္အား ေလွ်ာက္ထားရာ ဘုရားရွင္က ‘‘ ေပါ႒ိလ သင္ဟာ ကန္ေဘာင္ရုိးကိုသာ လုံျခဳံစြာ ဆယ္၍ ကန္တြင္းရွိ ေရကိုကား မေသာက္လုိေသာေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႔ တုစၦ တုစၦ ဟု ေခၚရပါတယ္’’ ဟု မိန္႔ေတာ္မူလုိက္ေလသည္။ ပရိယတၱိအေက်ာ္အေမာ္ ပုထုဇဥ္ မေထရ္ၾကီးသည္ မာနကုိ ထိလာသျဖင့္ မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

ထုိ မခံခ်င္စိတ္ျဖင့္ပင္ မေထရ္ၾကီးသည္ သကၤန္း ၃ ထည္ႏွင့္ သပိတ္တစ္လုံးတုိ႔ကို ယူေဆာင္ကာ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား ကမၼ႒ာန္းတရား ေပးေတာ္မူပါဘုရားဟု လက္အုပ္ခ်ီ ေလွ်ာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္သည္ ေက်ာင္းေတာ္မွ ၃ ယူဇနာေ၀းေသာ ေတာရမေထရ္တပါးထံသုိ႔ လြတ္လုိက္ေလသည္။ ေတာရမေထရ္ၾကီးထံ ကမၼ႒ာန္းတရား ေတာင္းေသာအခါ မေထရ္ၾကီးကလည္း အေျခအေနကို သုံးသပ္ကာ ကမၼ႒ာန္းတရား မေပးေသးဘဲ မီတင္းကုတ္ (မီးဖုိ) မွာ ေဆာ့ကစားေနေသာ ကိုရင္ေလးတစ္ပါးအထံ ညႊန္ၾကားလုိက္သည္။ ေပါ႒ိလ မေထရ္သည္ ကုိရင္ေလးတစ္ပါးအထံမွ ကမၼ႒ာန္းျဖင့္ပင္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။ ဤေနရာမွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ ယူဇနာ ေ၀းေသာ ေတာေက်ာင္းသို႔ ေစလြတ္သနည္း? အဘယ့္ေၾကာင့္ ကိုရင္ေလးထံမွ ကမၼ႒ာန္းတရားကို သင္ယူခုိင္းသနည္း? ဟု ျပန္လည္သုံးသပ္ရေသာ္ ေပါ႒ိလမေထရ္ၾကီး၏ ပရိယတၱိမာန္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္လုိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ နဂုိကတည္းက ပရိယတၱိအေျခခံရွိျပီးျဖစ္ေသာ မေထရ္သည္ မာနေလးကို ခ်ျပီး ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္လုိက္ရာ တခဏေလးအတြင္းမွာပဲ ရဟႏၱာျဖစ္သြားသည္။

အခ်ိဳ႕က ေပါ႒ိလမေထရ္၏ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ၾကည့္ျပီး ပရိယတၱိမပါဘဲ တရားထူးရႏုိင္သည္ဟု ဆိုၾကေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ ပရိယတၱိအေျခခံ ရွိျပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပရိယတၱိမာန္ကေလး ပယ္လုိက္ျခင္းျဖင့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ကို တခဏအတြင္း ေရာက္ရွိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပရိယတၱိသည္ Universal အမ်ားအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါေနသလဲဆုိတာ ေျပာျပစရာမလုိေလာက္ေအာင္ပင္ ထင္ရွားပါသည္၊ ယေန႔ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ သာသနာေတာ္ၾကီးသည္ ပရိယတၱိ၀န္ေဆာင္တုိ႔ လက္ဆင့္ကမ္းလာေသာ သာသနာဆုိလ်င္ ဘယ္သူမွ ျငင္းလိမ့္မည္မထင္။ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ၾကီးေတြ အခုိင္အမာ ရွိေနေသးသ၍ သာသနာေတာ္ၾကီး ခုိင္ခန္႔ေနဦးမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ပဋိပတ္စင္တာ (meditation centre) ၾကီးေတြ ကမၻာအႏွံ႕အျပား ရပ္တည္ႏုိင္ေနသည္မွာ ပရိယတၱိအေျခံခံ ေကာင္းေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း (Personality, Individuality) အတြက္ပဲ ေဆြးေႏြးေနျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ Universal ပရိယတၱိ ကို ခ်န္ထားခဲ့ပါသည္။

ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ဆရာ
ျမတ္ဗုဒၶသည္ပင္ ဆရာမကူ သယမၻဴ ဟုဆုိေသာ္လည္း ဘုရားမျဖစ္ခင္က ပရိဗုိဇ္မ်ားစြာတုိ႔၏ဆရာ ျဖစ္ေသာ အာဠာရႏွင့္ ဥဒက ရေသ့ၾကီး ႏွစ္ပါးအထံ က်င့္စဥ္မ်ားကို ေလ့လာသင္ယူျပီး က်င့္ခဲ့ရေသးသည္။ ထုိလမ္းစဥ္မ်ား အားလုံးတတ္ေျမာက္ျပီးေသာအခါ ဘ၀မွလြတ္ေျမာက္မႈမဟုတ္ဟု နားလည္သေဘာေပါက္သည္၊ ထုိလမ္းစဥ္ျဖင့္ ေက်နပ္အားရမႈမရွိ၍ ထိုဆရာၾကီး ၂ ေယာက္လုံးကို စြန္႔ခြါခဲ့သည္။ ထိုဆရာၾကီး ၂ ပါး၏ လမ္းစဥ္တို႔ အစြန္းေရာက္ေသာ က်င့္စဥ္မ်ားဟု နားလည္ကာ သုံးသပ္ကာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ ေခၚ အလယ္လမ္းကို ရွာေဖြခဲ့သည္၊ ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ ဘုရားမျဖစ္ခင္ အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္မ်ားသည္လည္း မဇၥ်ိမပဋိပဒါ အက်င့္ကို ရရွိရန္ အေထာက္အကူမ်ားျဖစ္ခဲ့၏ ဟု ဆုိလွ်င္ကား ဘုရားရွင္သည္ ဆရာရွိခဲ့၏ ဟုဆုိႏုိင္ဖြယ္ရွိသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ ဘုရားေလာင္းသည္ပင္ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔ရန္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ေရာက္ဖုိ႔ရန္ နည္းမ်ိဳးစုံ ေလ့လာ သင္ယူ စမ္းသပ္ရပါသည္။ ဘုရားရွင္ေတာင္ ေလာကီဆရာေတြ သုိ႔ဟုတ္ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြကို ဆည္းကပ္ခဲ့ရေသးတယ္ဆိုရင္ သာမန္ ကြ်ႏု္ုပ္တုိ႔အတြက္ကေတာ့ ဆရာမရွိဘဲ ဘာကိုမွ မသင္ယူဘဲ Learning (ပရိယတၱိ) မရွိဘဲ လမ္းေၾကာင္းအမွန္ေပၚသုိ႔ ေရာက္ဖုိ႔ရန္ အလြန္ခဲရင္းပါလိမ့္မည္။

သံယုတ္ပါဠိေတာ္ နိဒါန၀ဂၢ သတၳဳသုတ္ (သတၳာပရိေယသနသုတ္)မွာ ျမတ္ဗုဒၶေျပာသြားတဲ့ အမွာစကားေလးရွိပါတယ္။ ဇာတိ ဇရာ (ပ) သခၤါရ ဟူေသာ သေဘာတရားႏွင့္ ထုိသေဘာတရားေတြ၏ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္ႏြယ္ပုံ( ပဋိစၥသမုပၸါဒ သေဘာတရား) ေတြကို သိႏုိင္ဖုိ႔ရန္ ဆရာရွာသင့္ေၾကာင္း၊ ဆရာကို ခ်ဥ္းကပ္သင့္ေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နည္းမွန္ လမ္းမွန္ ေရာက္ဖုိ႔ ဆရာကို ခ်ဥ္းကပ္သင့္သည္ဟူဆုိေသာ ထုိသုတၱန္က ပရိယတၱိသည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ (လြတ္ေျမာက္မႈ)အတြက္ အလြန္ေရးပါေၾကာင္း ေျပာျပျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။

သာမေဏေက်ာ္မ်ားႏွင့္ပရိယတ္ ၀ိပႆနာ

တကယ္ေတာ့ ၇ႏွစ္သားအရြယ္ကေလးႏွင့္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကေသာ သံကိစၥသာမေဏ, ပ႑ိတသာမေဏငယ္ေလးတုိ႔သည္ ဆရာ့ထံမွ ‘‘ေကသာ ေလာမာ နခါ ဒႏၱာ တေစာ’’ ဟူေသာ တစပဥၥက ကမၼ႒ာန္းမွ်ျဖင့္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကသည္။ ေရွးဦးစြာ ထုိကမၼ႒ာန္းကို သင္ယူရပါသည္ (ပရိယတ္ Learing)၊ ဆံပင္မ်ား ရိတ္ေသာအခါ ထုိသင္ယူထားသည့္အတုိင္း ကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား ဆင္ျခင္သည္ ပဋိပတ္ (Practicing)။ ေခါင္းရိတ္ျပီးသည့္တျပိဳင္တည္း ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကသည္။ ဤကိုရင္ေလးမ်ားသည္ ေရွးဘ၀မ်ားက ျဖည့္ခဲ့ေသာ ပါရမီ၊ ယခုေလာေလာလတ္လတ္ သင္ယူအပ္ေသာ ကမၼ႒ာန္းႏွင့္ ထုိကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ားျခင္း ဤသို႔အား ျဖင့္ သင္ယူျခင္း ပရိယတ္ႏွင့္ ပြားမ်ားျခင္း ပဋိပတ္တုိ႔ ဟန္ခ်က္ညီညီ အားထုတ္ေသာေၾကာင့္ သာမေဏဘ၀ (ကိုရင္ဘ၀)မွာပင္ ဘ၀လြတ္ေျမွာက္မႈ (နိဗၺာန္) ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။

ပရိယတၱိ

သင္ျခင္း၊ ပါဠိေတာ္ကို သင္ျခင္း၊ စာေပက်မ္းဂန္ သင္ျခင္း၊ စြမ္းႏုိင္ျခင္း၊ (ဦးဟုတ္စိန္ ပါဠိျမန္မာ အဘိဓာန္) ဟု အဓိပၸါယ္ရွိသည္။ သုတမယ, စိႏၱာမယ, ဘာ၀နာမယ ပညာ ဟူ၍ စာေပမွာ ပညာရေၾကာင္း သုံးမ်ိဳးျပထားသည္။ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္အခါ နာယူျခင္းျဖင့္ ေလ့လာျခင္း (ေသာတ၊ သုတ)ကိုသာ အသုံးျပဳၾကဟန္ရွိသည္။ စာအုပ္ စာတမ္းမ်ား တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးျပဳဟန္ မတူဘဲ နား (ေသာတ) ကုိသာ အဓိက အသုံးျပဳဟန္တူပါသည္။ စာေပသင္ၾကားရာ၀ယ္ နာယူျခင္း (သုတမယ)ျဖင့္ ပရိယတၱိကို ဆည္းပူးၾကသည္၊ မ်ားမ်ား နားေထာင္ထားမႈရွိသူကို ဗဟုသုတ ရွိသူဟုဆုိသည္။ ထုိနာယူမွတ္သားျပီးေသာ အေၾကာင္းအရာကို မေမ့ေအာင္ ထပ္တလဲလဲ ၾကံစည္ျခင္း ေတြးေတာျခင္း (စာျပန္ျခင္း) ျဖင့္ ပရိယတၱိကို ေလ့လာၾကရပါသည္၊ ထုိနာယူ ၾကံစီထားသည့္အတုိင္း ပြားမ်ားအားထုတ္၍ ရအပ္ေသာ အသိသည္ ဘာ၀နာမယပညာ ျဖစ္သည္။ ဤသုိ႔အားျဖင့္ ပညာ ကို ရရွိဘုိ႔ရန္မွာ ပရိယတ္ႏွင့္ပဋိပတ္ ၂ မ်ိဳးလုံးပါရသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ ဆရာသမားမ်ားထံမွ နာယူျခင္း, စာအုပ္မွ ေလ့လာျခင္း စေသာ သုတမရွိဘဲ ပလႅင္ေပၚတက္ျပီး မွန္ကန္စြာ ေဟာႏိုင္ ေျပာႏုိင္ပါဦးမည္ေလာ? ပရိယတ္မပါေသာ ပဋိပတ္သည္ ပဲ့ မပါေသာ ေလွကဲ့သုိ႔ ဦးတည္ရာမဲ့ေနမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

သဒၵနီတိဆရာ၏ အဆုိအမိန္႔
ကမၻာေက်ာ္ သဒၵနီတိဆရာက သူ၏က်မ္းနိဂုံးတြင္ ‘‘ သုတၱန္တရား တည္သေရြ႕၊ ၀ိနည္းရွိေနသေရြ႕ သာသနာေရာင္ ထြန္းလင္းပါလိမ့္ဦးမည္။ သုတၱန္တရားမရွိ၊ ၀ိနည္းကိုေမ့ေသာ္ သာသနာလဲ ကြယ္ပါလိမ့္မည္။ သုတၱန္ေစာင့္သူ ၀ိနည္းကို ေလးစားေနသူ ရွိေနေသးသမွ် ပဋိပတ္သည္လည္း ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား ရွိေနပါဦးမည္၊ ပဋိပတ္သာသနာ တည္ရွိေနကာမွ ၀ိမုတၱိသာသနာ (ပဋိေ၀ဓသာသနာ) လည္း ခုိင္ခန္႔ေနဦးမည္ျဖစ္ပါသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ ပရိယတၱိသာသနာသည္ သာသနာေတာ္၏ ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္၏’’ ဟု ဆုိထားပါသည္။

သေမၼာဟ၀ိေနာဒနီအ႒ကထာ (၀ိဘဂၤအ႒ကထာ)က မူ ‘‘ သာသနႆ႒ိတိယာ ပန ပရိယတၱိေယ၀ ပမာဏံ= သာသနာေတာ္ၾကီးတည္တံ့ခုိင္ျမဲဖုိ႔ဆုိတာ ပရိယတၱိသည္သာ အဓိက အေရးပါလွပါသည္’’ ထုိအထဲမွာပဲ အဘိဓမၼာက အစျပဳ၍ အစဥ္အတုိင္း ေနာက္ဆုံး ၀ိနည္းသာသနာေပ်ာက္သြားပုံတုိ႔ကို စနစ္တက် ရွင္းျပထားသည္။ ထုိအ႒ကထာကပဲ ‘‘ ပရိယတၱိကို သင္ယူျခင္းသည္ ဒုကၡမွ မလြတ္ႏုိင္၍ ငါတုိ႔ေတာ့ မသင္ဟု ေျပာဆုိေသာသူမွာ သာသနာေတာ္ကို ေစာ္ကားသူျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ျပိဳင္ဘက္မရွိ သူခုိးၾကီးျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိထားသည္။ ဒါ့ျပင္ ပရိယတ္သာ သာသနာ၏မူလျဖစ္ပုံ ပါစိတ္ဘာသာဋီကာ ၂၊၅၃။ ပရိယတ္သသည္ သာသနာ သုံးပါးကို တည္ေစပုံတုိ႕ကို စူဠ၀ါဘာသာဋီကာ ၂၄၄ တုိ႔၌ ေလ့လာႏုိင္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ဓမၼကထိကတပါးက ‘‘ဘုရားလက္ထက္က ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာေတြကို တျဗန္းျဗန္းလွန္ၾကည့္ျပီး ရဟႏၱာျဖစ္သြားသူေတြ ခင္မ်ားတုိ႔ ေတြ႕ဖူးလား’’ဟု ပရိသတ္ကိုေမးသတဲ့။ စာေရးသူထင္ပါသည္ သူသည္ ပရိယတၱိ စာသင္တုိက္ၾကီးေတြမွာ မေနဘူးျခင္းေၾကာင့္၎၊ ပရိယတၱိကို မေလ့လာခဲ့ဘူးေသာေၾကာင့္၎၊ ပရိယတၱိအေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ျခင္းေၾကာင့္၎ ဤကဲ့သုိ႔ေျပာေနျခင္းပဲျဖစ္သည္၊ အသက္ၾကီးကာမွ သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ ေရာက္လာသူလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ယေန႔ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ပရိယတၱိ ပဋိပတၱိ ၂ မ်ိဳးလုံးသည္ ပရိယတၱိေၾကာင့္ ျမင္ေတြ႔ေနရတယ္ဆုိတာ သူလည္း သိေကာင္း သိေနပါလိမ့္မည္။ နာမည္ၾကီးေအာင္ ထင္ရွားေအာင္ ပရိယတ္မလုိပါဘူးဆုိတဲ့ ထြင္လုံးမ်ားကို ပလႅင္ေပၚမွာ ေျပာေဟာေနျခင္းက လူေတြကို ေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္ေစသည္။ ပရိယတၱိကို အထင္ေသး အျမင္ေသးေစသည္၊ သာသနာကို ဖ်က္ဆီးရာေရာက္ေနသည္ဟု ခံစားမိသည္။

သီတဂူဆရာေတာ္ႏွင့္ပရိယတ္ ပဋိပတ္

သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးသည္ သူ၏ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ စာၾကည့္တုိက္ကို အဓိက ပင္မေသြးေၾကာအေနျဖင့္ထားျပီး ႏုိင္ငံတကာ စာၾကည့္တိုက္မ်ားႏွင့္ စာအုပ္တုိက္မ်ားမွ စာအုပ္မ်ားကို မူရင္းတမ်ိဳး ေကာ္ပီ (မိတၱဴ)တဖုံ စုေဆာင္းေလ့ရွိသည္။ သူ၏တပည့္ေတြကိုလည္း စာၾကည့္တုိက္ကို နာနာ အသုံးခ်ဖုိ႔ ထပ္တလဲလဲ မိန္႔သည္။ ဆရာေတာ္သည္ စာဖတ္ စာၾကည့္ရတာကို အလြန္ျမတ္ႏုိးသူျဖစ္ရကား စာၾကည့္တုိက္တြင္ ေန႔စဥ္နီးပါးေရာက္သည္၊ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေလ့ရွိသည္။ လုပ္သည့္အခါတုိင္း အနီးအနားမွာ တပည့္တပါးပါးကို ေခၚကာ ေရွ႕ကေန ႏႈတ္ျဖင့္ေျပာသည္ကို လုိက္ေရးမွတ္ရသည္။ လုိခ်င္ေသာစာအုပ္ရွာခုိင္းသည့္အခါ မရွာတတ္ဘဲ ေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနလွ်င္ အေငါက္ခံရမည္၊ ‘‘ မင္းတုိ႔ေကာင္ေတြ စာၾကည့္တုိက္ (Library) ကို အသုံးမခ်ဘူး’’ ဟု ဆုိဆုံးမေလ့ရွိသည္။ သူ၏တကၠသိုလ္မ်ားတြင္လည္း ဆရာအျဖစ္ သင္တန္း (training) ေပးဖုိ႔ရန္ အနည္းဆုံး ၇ ႏွစ္၀ါအတြင္း ဓမၼာစရိယ (စာခ်)တန္းကို ေအာင္ျမင္ျပီးသူကိုသာ လက္ခံသည္။ ဤကား ပရိယတ္ကို အားေပးျခင္းသေဘာပင္ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ‘‘ေရွ႕သုိ႔ ခ်ီေလာ ေရွ႕သို႔တက္ေလာ (အဘိကၠမ အဘိကၠမ)’’ ေဆာင္ပုဒ္အတုိင္း စစ္ကိုင္းေတာင္တြင္ သီတဂူအျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ၀ိပႆနာ ဌာနၾကီးကို တည္ေဆာက္လ်က္ရွိသည္။ ပရိယတ္ႏွင့္ပဋိပတ္ကို တျပိဳင္တည္း ေဆာင္ရြက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

နိဂုံး
ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္ အားလုံးသည္ ဂမၻီရ ဂုဏ္ရွိ၏၊ နက္နဲ ခက္ခဲ၏၊ အလြယ္တကူ ေပါ့ေပါတန္တန္ႏွင့္ မရႏုိင္၊ အခ်ိဳ႕က ပလႅင္ေပၚမွာ ေျပာေသးသည္၊ ၀ိပႆနာဟာ မခက္ပါဘူး၊ တထုိင္တည္းျဖင့္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေအာင္ ေဟာေပးႏုိင္သည္ဟု ၾကံဳး၀ါးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္၊ သူကိုယ္တုိင္ပင္ ေသာတာပန္ ျဖစ္ေနသလုိလုိ ေယာင္၀ါးျပီး အထင္ၾကီးေအာင္ ေဟာေျပာေနသူေတြလည္း ရွိေနသည္။ အမွန္တကယ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္အားလုံးသည္ နက္နဲသည္ ခက္ခဲသည္ျဖစ္ရကား က်ားကုတ္က်ားခဲ သင္ယူရမည္၊ အျပင္းအထန္ အားထုတ္ရမည္။
မသင္ယူဘဲ (ပရိယတၱိ) က်င့္ရုံ(ပဋိပတၱိ)မွ်ျဖင့္လည္း လမ္းမွန္သုိ႔ မရႏုိင္ရကား သံသရာ၌ ပင္ပန္းတတ္သည္။ မက်င့္ဘဲ သင္ယူရုံမွ်ျဖင့္လည္း နက္နဲေသာ ဓမၼရသကို ခံစားႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ဘဲ သံသရာ၌ ပင္ပန္းတတ္သည္။ သင္ယူျခင္း learning (ပရိယတ္) က်င့္ျခင္း practicing (ပဋိပတ္) ႏွစ္မ်ိဳးလုံးျဖင့္ ဟန္ခ်က္ညီညီ အားထုတ္ရပါမည္။ ဤကဲ့သုိ႔ ဟန္ခ်က္ညီညီ အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ပရိယတၱိသာသနာ၊ ပဋိပတၱိသာသနာမွ ပဋိေ၀ဓသာသနာအထိ ျပဳလုပ္ အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။

က်မ္းကိုးမ်ား
၁။ ဓမၼပဒအ႒ကထာ
၂။ သံယုတ္ပါဠိေတာ္
၃။ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္ ပထမအုပ္
၄။ တိပိဋကပါဠိ အဘိဓာန္
၅။ ၀ိပႆနာ အေျခံႏွင့္ အေျဖမွန္ (ဦးပဂ်ီငို)
၆။ သီတဂူဆရာေတာ္ ၾသ၀ါဒ
၇။ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိ၀ံသ ၾသ၀ါဒ
၈။ ဦးဟုတ္စိန္ ပါဠိျမန္မာ အဘိဓာန္
၉။ သေမၼာဟ၀ိေနာဒနီအ႒ကထာ
၁၀။ သဒၵနီတိသုတၱမာလာ
၁၁။ ပိဋကတ္လမ္းညႊန္

ပရိယတၱိအေျခခံေသာ ပဋိပတၱိသာသနာ ထြန္းလင္းေတာက္ပ ပါေစ။

သီတဂူစတား
၆-၁၂-၂၀၁၀

0 comments

Read more...

ေရွးေခတ္ ျမန္မာ


ေရွးေခတ္က ျမန္မာနိဳင္ငံ၌ ရပ္ရြာနယ္ပယ္တုိင္း၀ယ္ သီလသိကၡာႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား ရွိခဲ့ၾက၏။ ထုိဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ကေလးမ်ားကုိ ပညာသင္ေပးေတာ္မူၾက၍ ယဥ္ေက်းလိမၼာေအာင္လည္း ဆုံးမေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းမွထြက္၍ လူရြယ္လူလတ္ပုိင္း ေရာက္ေနသူကုိပင္ အေသာက္အစားကစားမႈတုိ႔ေၾကာင့္ စာရိတၱပ်က္ေနသည္ဟု ၾကားလ်င္သူ၏မိဘႏွင့္အတူေခၚယူဆုံးမေတာ္မူနိဳင္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးေရွးမင္းမ်ား
လက္ထက္၌ ျမန္မာနိဳင္ငံ၀ယ္ စာေရးစာဖတ္တတ္သူေပါမ်ား၍ စာရိတၱပ်က္သူလည္းနည္းပါးခဲ့ေလသည္။

အဂၤလန္ႏွင့္ေ၀လနိဳင္ငံမ်ား၌ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား၏ မင္းႀကီးျဖစ္ေသာ မစၥတာ ပက္တာဆင္သည္ ျမန္မာနိဳင္ငံ၌
ရာဇ၀တ္နည္းပါးေအာင္ ေရးသားထားေသာစာတမ္း၀ယ္ ေအာက္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ထည့္သြင္း၍
ေရးသားထားေလသည္။

၁။ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ေကာင္းလွေသာ ရာဇ၀တ္ေဘးႀကီးမွ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔အား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိေသာ လက္နက္အင္အားသည္ ဗုဒၶဘာသာႀကီးပင္ျဖစ္သည္။

၂။ ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္သည္ အမွားအမွန္ကုိ ေသခ်ာစြာ ေဖာ္ျပထားေပသည္။

၃။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမွန္သမွ် ထုိတရားေတာ္ႀကီးကုိ ေသခ်ာစြာ သင္ယူခဲ့ၾကေလသည္။

၄။ ျမန္မာလုလင္ပ်ဳိကေလးမ်ားသည္ ထုိတရားေတာ္ႀကီးကုိ ငယ္ရြယ္စဥ္ကစ၍ သင္ယူခဲ့ၾကသည္။

၅။ ရပ္သူရြာသားမ်ားသည္ ႏႈိးေဆာ္ျခင္း ပညတ္ျခင္းမရွိပါဘဲလ်က္ တရားေတာ္ကုိ က်ဳိးႏြံရုိေသၾကသည္။

၆။ အခ်ဳိ႕ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ သြားလာေနထုိင္ၾကသျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ၾသဇာသည္ ေရွးကေလာက္ မစူးရွေတာ့ ေၾကာင္းကိုၾကားသိရသည္။

၇။ ထုိကဲ့သုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား လူအခ်ဳိ႕က အရုိအေသကင္းမဲ့ၾကသျဖင့္ ဗုဒၶတရားေတာ္သည္ မွန္ကန္ေသာတရား ဟုတ္ပါ၏ေလာဟု သံသယျဖစ္ၾကသည္ ရွိေသာ္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ အတြက္ အလြန္ဆုိး၀ါးေသာ ေဘးႀကီးဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။

၈။ ဤကမၻာ၌ ဘာသားတရားသည္ အားအေပါင္းတုိ႔တြင္ အႀကီးဆုံးေသာ အားျဖစ္ေပသည္။

၉။ ယခုအခ်ိန္အခါ၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင့္ ရာဇ၀တ္လြန္က်ဴျခင္း၏ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားကုိ ေဟာျပေတာ္မူလွ်င္ ရာဇ၀တ္မႈ ျဖစ္ပြားျခင္းသည္ တႏွစ္အတြင္း၌ ရပ္တန္႔ပါလိမ့္မည္။

၁၀။ ဘာသာတရား၏ တန္ခုိးသတၱိသည္ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးအေပၚ၌ အထူးႀကီးပါေပ၏။ ဤျမန္မာျပည္တြင္ကား သာ၍ႀကီးပါေပသည္။

ဤကား နိဳင္ငံျခားသားျဖစ္ေသာ ေထာင္မင္းႀကီးတေယာက္၏ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ေကာင္းေသာ မွန္လည္းမွန္ေသာ ထင္ျမင္ခ်က္တည္း။ ဤထင္ျမင္ခ်က္ႏွင့္အညီ ယခုအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ျပန္၍ စာရိတၱေကာင္းေအာင္ ရပ္ရြာနယ္ပယ္အေပၚ၌ ေမတၱာ ကရုဏာထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေက်ာင္းတေက်ာင္းကား ရပ္ရြာတုိင္းမွာ အမွန္ရွိထုိက္ပါသည္။


လုိက္နာရန္ သံေပါက္လကၤာ

အိပ္ရာ ၀င္ေသာ္ သတိရလုိ႔ ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃရယ္။
ကုိကြယ္ပါတယ္ စိတ္မွာ ညြတ္လုိ႔ ႏႈပါ တြတ္တြတ္ ရြတ္ရတယ္။
အိပ္ရာထျပန္ တဖန္ထပ္၍ မွန္မွန္မျပတ္ ရြတ္ပါ့ကြယ္
ေဘးအႏၲရယ္ ရန္စြယ္ကင္းလုိ႔ ေကာင္းျခင္း သုခ ရလိမ့္မယ္။

ဗုဒၶ ေၾကာင္းရာ ေကာင္းစြာ သိမွ ဗုဒၶကုိလည္း ၾကည္ညိဳမည္။
ၾကည္ညိဳသူက ေဟာညြန္ျပမွ စိတ္ကႏွစ္ၿခိဳက္ လုိက္ၾကသည္။
ဂုဏ္ေတာ္တန္တန္ မွန္မွန္ရလုိ႔ ခဏခဏ ရြတ္သင့္သည္။
အက်ဳိးႏွင့္ကံ ေ၀ဘန္တတ္မွ ကံေကာင္း ကံျမတ္ျပုလိမ့္မည္။

သရဏဂုံ တည္ရုံမွ်ျဖင့္ ဥပါသက ျဖစ္ပါၿပီ။
ကုိယ္က်င့္ သိကၡာ လုံၿခံဳၾကဘုိ႔ ငါးပါးသီလ ပဥၥသီ။
ဒုစရိုတ္ေတြ ေရွာင္ေသြခြဲလုိ႔ သုစရုိတ္လဲ စုံအညီ။
ဆြမ္းပန္း ေရေတာ္ မီးေတာ္ကပ္၍ ေန႔စဥ္မလပ္ ျပဳသင့္သည္။

သိရုံမွ်ႏွယ္ တယ္မေကာင္းဘူ႕၊ လူေကာင္းျဖစ္ဘုိ႔ လုိၾကတယ္။
လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ဆရာျမတ္သုိ႔ မၾကာကပ္လုိ႔ ေမးပါ့ကြယ္။
ေမးေသာ္ ေျဖရန္ ဆရာေကာင္းလဲ တရြာတေက်ာင္း ရွိသင့္တယ္။

တရားစစ္မွန္ က်င့္ႀကံၾကမွ ခ်မ္းသာသုခ ရနိဳင္မည္။
တရားတုေတြ က်င့္ေနၾကလုိ႔ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ရသည္။
ယခုတဖန္ အမွန္လမ္းသုိ႔ အျမန္လွမ္းဘုိ႔ ခ်ိန္ေတာ္ၿပီ။
သုိ႔မွ တုိင္းျပည္ ဘာသာေရးေၾကာင့္ သာယေအးေဆး ရွိလိမ့္မည္။

(မွတ္ခ်က္) အမရပူရၿမိဳ႕ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဗုဒၶဘာသာသာ သင္ခန္းစာ (အမွတ္-၂၆-က်မ္းစာ)မွ အားလုံးေသာ အမိေျမ ျမန္မာျပည္သားတုိ႔အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ႏွလုံးသားကုိ ထုတ္ေဖၚျပသလုိက္ရပါသည္။

Read more...

ေခတ္သစ္ လူေနမႈစနစ္၊ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ ေသြးတိုး၊ ႏွလံုေရာဂါႏွင့္ ဓမၼေဆး

ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႔ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ေခတ္သစ္ လူေနမႈစနစ္၏ ဖိစီးမႈေၾကာင့္ ႏွလံုးေသြးေၾကာဆိုင္ရာ ေရာဂါသည္ ကူးစက္ပ်ံ႔ႏွံ႔ရန္ လြယ္ကူသည့္ ကပ္ေရာဂါတခုသဖြယ္ ျခိမ္းေျခာက္အႏၲရာယ္ျပဳလာႏိုင္ေၾကာင္း ကၽြမ္းက်င္သူ မ်ားက စိုးရိမ္ပူပန္စြာျဖင့္ သတိေပးေျပာဆိုလ်က္ ရွိၾကသည္။

ေခတ္မီ၍ ရႈပ္ေထြးလွေသာ ယေန႔ဘ၀ လူေနမႈစနစ္ေအာက္တြင္ က်င္လည္က်က္စားေနၾကရသည့္ လူသားအေပါင္းတို႔သည္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတို႔ျဖင့္ ဗ်ာမ်ားလ်က္ရွိၾကရာ ထိုသူတို႔တြင္ ေသြးတိုးေရာဂါျဖစ္ပြားမႈ ပိုမိုထူေျပာမ်ားျပားၾကျပီး အဆိုပါ ေရာဂါေၾကာင့္ ခံစားရႏိုင္ေသာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို ေလ်ာ့တြက္ၾကသျဖင့္ ႀကီးမားေသာ ေဘးအႏၲရာယ္သည္ လက္တကမ္းအကြာ၌ ေရာက္ရွိေနျပီျဖစ္ေပသည္။

အျပည္ျပည္ဆို္င္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားပါ၀င္ေသာ အဖြဲ႔၏အဆိုအရ ယခုအခါတြင္ အရြယ္ေရာက္ျပီးသူ ေလးဦးအနက္ တဦးသည္ ေသြးတိုးေရာဂါ ခံစားလ်က္ရွိရာ လက္ရွိအေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းကိုင္တြယ္ျခင္း မျပဳပါက ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း (၂၀)အတြင္း အရြယ္ေရာက္ျပီးသူမ်ား၏ ၆၀-ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ေသြးတိုးေရာဂါ ခံစားရသူမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာႏိုင္သည္ဟု သိရသည္။

အဆိုပါ ေတြ႔ရွိခ်က္ကို ဘယ္ဂ်ီယံႏို္င္ငံ၊ ဘရပ္ဆဲလ္ျမိဳ႔၌ က်င္းပေသာ ဥေရာပပါလီမန္၌ တင္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေသြးတိုးေရာဂါကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္သင့္သည္မ်ားကို အရွိန္အဟုန္တိုးျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္သြားရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ယုတ္စြအဆံုး အလြန္ရႈပ္ေထြး၍ ဗ်ာမ်ားေနၾကရေသာ ေန႔စဥ္လူေနမႈ ဘ၀ပံုစံကို ျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း သုေတသီမ်ားက အၾကံျပဳေျပာဆိုသည္။

ယေန႔ေခတ္ ျပည္သူမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားေနရေသာ ဘ၀လူေနမႈပံုစံကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မျပဳျခင္း၊ မိမိ၏က်န္းမာေရးအား ဂရုတစိုက္ စစ္ေဆးမႈမျပဳျခင္း၊ လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ား မျပဳဘဲေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ယခင္က ဦးႏွိမ္ထားႏိုင္ခဲ့ေသာ ႏွလံုးေသြးေၾကာဆို္င္ရာ ေရာဂါသည္ ယခုတဖန္ ျပန္လည္ဦးေမာ့လာမည္ကို စိုးရိမ္ပူပန္လ်က္ရွိၾကသည္။

ကမၻာတ၀န္းတြင္ ေသြးတိုးေရာဂါေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ လူ ၇.၁ သန္းခန္႔ အသက္ဆံုးရႈံးလ်က္ရွိေၾကာင္း အစီရင္ခံစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ေသြးတိုးေရာဂါ၏ ထိုးႏွက္မႈကို ျပင္းထန္စြာ ခံစားေနရေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ အေနာက္တိုင္းပံုစံ စီးပြားေရးစနစ္ကို က်င့္သံုးလ်က္ရွိၾကေသာ ဘရာဇီး(လ္)၊ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ရုရွား၊ တူရကီႏွင့္ ဥေရာပ အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ေသြးတိုးျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားခံစားရႏိုင္သည့္ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ဆိုးက်ိဳးမ်ား---
ေသြးတိုးေ၀ဒနာ ခံစားရျခင္းေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္၏ အဓိကက်ေသာ ကိုယ္တြင္းအဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ား ပ်က္စီးျခင္း၊ ႏွလံုးေ၀ဒနာ အျပင္းအထန္ ခံစားရမႈ (Heart Attack) ျဖစ္ေစႏိုင္ျခင္း၊ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါႏွင့္ မွတ္ဉာဏ္ခ်ိဳ႔တဲ့ျခင္း (dementia) ေရာဂါမ်ား ခံစားရႏိုင္သည္။

ေသြးတိုးျခင္းကို ထိန္းသိမ္း၍မရႏိုင္ေသာ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ ေ၀ဒနာခံစားရသူ၏ ၅၀-ရာခို္င္ႏႈန္း ခန္႔သည္ ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားေသာေဆးကို မွီ၀ဲေသာက္သံုးရန္ ျငင္းဆန္ျခင္းႏွင့္ က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီညြတ္ေသာ ဘ၀ေနမႈပံုစံကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မျပဳျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။

ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း၊ အငန္ႏွင့္ အဆီ စားသံုးမႈလြန္ကဲျခင္း၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စားမႈမ်ားျပားျခင္းႏွင့္ အ၀လြန္ျခင္းတို႔သည္ ေသြးတိုးေရာဂါကို ျဖစ္ေပၚေစေသာ အဓိကအေၾကာင္းတရားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

စီးပြားေရးဂယက္ ရိုက္ခတ္မႈ---
ျဗိတိန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ျမိဳ႔ရွိ School of Economics မွ သုေတသီ Dr Panos Kanavos က ေသြးတိုးေရာဂါသည္ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္သူမ်ား၌သာ ျဖစ္ပြားတတ္သည္ဟု ယူဆခ်က္မွာ မွားယြင္းေၾကာင္း ေထာက္ျပသည္။
အသက္ ၃၀၊ ၄၀၊ ၅၀၊ အရြယ္ေကာင္းသူမ်ား၌လည္း ထိန္းသိမ္းရန္ မလြယ္ကူေသာ ေသြးတိုးေရာဂါကို ခံစားရႏိုင္ျပီး ထိုမွတဆင့္ ႏွလံုးေသြးေၾကာဆိုင္ရာ ေရာဂါႏွင့္ ေလျဖတ္သည့္ေရာဂါတို႔ကို ခံစားရႏိုင္ေၾကာင္း ၄င္းက ဆက္လက္ေျပာဆိုသည္။

ကာယ၊ ဉာဏစြမ္းအား အထက္ျမတ္ဆံုးေသာ ထိုအရြယ္၌ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားကို ခံစားရသျဖင့္ ႏိုင္ငံ၌ လုပ္အားမ်ား ဆံုးရႈံးျခင္းေၾကာင့္ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈ အရွိန္အဟုန္ကို အဟန္႔အတားျဖစ္ေစျပီး ထိုမက်န္းမာသူတို႔အား ေရရွည္က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ျပဳရျခင္းေၾကာင့္ ကာယကံရွင္ႏွင့္ မိသားစု၌လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္၌လည္းေကာင္း၊ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးျဖစ္ေစသည္။

ေသြးတိုေးရာဂါျဖစ္ပြားမႈကို အခ်ိန္မေႏွာင္းမီ သိရွိႏိုင္ရန္ ေရာဂါႀကိဳတင္စမ္းသပ္ရွာေဖြျခင္း၊ ေသြးတိုးေရာဂါ၏ ေနာက္ကြယ္၌ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို စနစ္တက် ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းျခင္း စသည္တို႔ကို လူထုလႈပ္ရွားမႈအသြင္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း Dr Kanavos က အၾကံျပဳေျပာဆိုသည္။

ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္ပြားရျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းတရားသည္ ေသြးတိုးျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု သိသာထင္ရွားေၾကာင္း British Heart Foundation မွ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက အတည္ျပဳေျပာဆိုသည္။
စိတ္ဖိစီးမႈကို အျမဲတေစ ခံစားေနရသူမ်ားသည္ ေသြးတိုးေရာဂါ ခံစားရႏိုင္ေၾကာင္း၊ ၄င္းအျပင္ စိတ္ဖိစီးမႈေၾကာင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း၊ အာဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ေသာ အစားအေသာက္မ်ား စားသံုးျခင္း၊ အရက္အလြန္အကၽြံ ေသာက္ျခင္း၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ မျပဳလုပ္ျခင္းစသည့္ က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီညြတ္ေသာ ဘ၀ေနမႈပံုစံျဖင့္ ေနထိုင္ေလ့ရွိတတ္ၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေနထိုင္ျခင္းသည္ ပင္လွ်င္ ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္ပြားခံစားရမည့္ အဓိကအေၾကာင္းတရားပင္ ျဖစ္သည္။

စိတ္ဖိစီးမႈကို ဘယ္လိုေျဖေလ်ာ့ၾကမလဲ---
ေခတ္သစ္ ေဆးသိပၸံပညာကမူ စိတ္ဖိစီးမႈကို ျဖစ္ေပၚေစေသာအေၾကာင္းတရားကို သိရွိရန္ႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ စိတ္ဖိစီးလ်က္ရွိေသာ အေျခအေန၌ မည္သို႔အဆင္ေျပေျပ ေနထိုင္ရမည္ကို နည္းလမ္းရွာေဖြရန္ အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား ပံုမွန္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့ပါးေစႏိုင္ေၾကာင္း အၾကံျပဳထားသည္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦး၏ အျမင္အရမူ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ျပႆနာကို စိတ္ျဖင့္ ကုစားျခင္းသည္ သာလွ်င္ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုးျဖစ္သည္ဟု ယူဆသည္။
စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့ခ်ရန္မွာ စိတ္ဖိစီးမႈကို ျဖစ္ေပၚေစေသာ ရင္ထဲ၌ ေလာင္ျမိဳက္ေနသည့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးမ်ား၏ အရွိန္ကို ေလ်ာ့ခ်ရန္ႏွင့္ တတ္ႏိုင္က ျငိမ္းသတ္ပစ္ရန္သာ အဓိကလိုရင္းျဖစ္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ရင္ထဲ၌ ေလာင္ျမိဳက္ေနေသာ မီးသံုးမီးကို အရွိန္ေလွ်ာ့ျငိမ္းသတ္ႏိုင္ေရးအတြက္ လူ႔ဘ၀တြင္ ေယာနိေသာ မနသိကာရျဖင့္ (အသင့္အတင့္ ႏွလံုးသြင္း) ေနထိုင္တတ္ရန္ အေရးႀကီးေပသည္။
ေယာနိေသာ မနသိကာရျဖင့္ ေနတတ္၊ ထို္င္တတ္ရန္မွာ စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေစေသာ၊ စိတ္ကို ေအးခ်မ္းေစေသာ စိတ္တန္ခိုးစြမ္းအင္ကို ထက္ျမက္ေစေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ၀ိပႆနာတရားကို ရႈမွတ္ပြားမ်ား အားထုတ္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ယေန႔ကမၻာေပၚတြင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ဆူဆူညံညံ စိုးရြ႔ံေၾကာက္လန္႔ျခင္း ႀကီးစြာျဖင့္ ျငင္းခုန္ေျပာဆိုေနၾကေသာ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ ေသြးတိုး၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေလျဖတ္ေရာဂါတို႔၏ေဘးမွ ကင္းေ၀းလိုပါမူ ဗုဒၶေပးေသာ ဓမၼေဆး-ကိုသာ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ၾကရန္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေမတၱာျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရေပသည္။

ေအာင္ဇင္
Modern life puts stress on heart.
(ႏိုင္ငံဂုဏ္ရည္ မဂၢဇင္း ၂၀၁၀-ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ)

Read more...

သားေတာ္ ရာဟုလာ ရဟႏၲာျဖစ္တာ သာမေဏဘ၀နဲ႔လား ရဟန္းျဖစ္မွလား

ဒကာ။ ။ သားေတာ္ရာဟုလာဟာ အသက္အရြယ္ ခုနစ္ႏွစ္သားမွစ၍ ရွင္သာမေဏ ျပဳသြားတာကိုေတာ့ လူတိုင္းလိုပဲသိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ၾကီး ျဖစ္သြားတာကိုေတာ့ ရွင္သာမေဏဘ၀နဲ႔လား၊ ရဟန္းဘ၀က်မွလား ဟု မကြဲမျပား ရွိေနၾကလို႔ ေျဖရွင္းေပးပါဦးဆရာေတာ္။
ဆရာ။ ။ သားေတာ္ရာဟုလာနဲ႔စပ္ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ ရာဟုလသုတၱန္ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၊ အဘိဏွ ရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ကိုေတာ့ ရာဟုလာသာမေဏကေလး အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေရႊနန္းေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးဉာတိ မိခင္စြဲ ေဂဟသိတေပမ ဆႏၵရာဂကို ပယ္ရွားႏိုင္ရန္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေဟာၾကားေတာ္မူတယ္။
ေနာက္ ရွင္ရာဟုလာ ရဟန္းျဖစ္စ ၀ါ, မရေသးတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရယူကာ ရဟႏၲာမေထရ္ျမတ္ျဖစ္ႏိုင္ေရးအတြက္ စူဠရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ကို ေဟာၾကားေခ်ခၽြတ္ ဆံုးမေတာ္မူလ်က္ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ ေပါက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ရွင္ရာဟုလာဟာ ရဟန္းျဖစ္စ, ၀ါမရမီကေလးမွာပဲ ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ္မူတယ္လို႔ မွတ္ယူရမယ္။
ဒကာ။ ။ ခုလို ကြဲကြဲျပားျပားျခားျခားနားနားသိရတာ ေက်းဇူးတင္လွပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ ဒီကိစၥက ျငင္းၾက ခံုၾကလြန္းလို႔ပါ။

Read more...

အေမ မသိလုိ႔ပါ


ေရးသူ - ေရႊကၽြန္းသား

မဂၢဇင္း ကာတြန္းတစ္ခုထဲမွာ ဒီလိုဖတ္ဖူးပါတယ္။
မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ေစ်းက အၿပန္လမ္းမွာေတြ႕ေတာ့
တစ္ေယာက္ကေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေၿပာေနတာ။

‘ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။
သားကလည္း ႏိုင္ငံၿခားမွာပဲ။
သမီးကေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ေက်ာင္းတက္ေနေလရဲ႕’
‘ဟင္ ဒါဆိုရွင္က ဘာလို႔လိုက္မသြားတာလဲ’
‘အဟင္း ကၽြန္မကႀကြားၿခင္လို႔ေနခဲ့တာေလ’ တဲ့။

အဲဒီ ကာတြန္းေလးက အေမေၿပာၿပတာပါ။
အေမကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။
ဒါေပမယ့္ အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္။

‘ဟုတ္တယ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ လမ္းေတြတအား ေကာင္းတာတဲ့။
တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း သန္႕ရွင္းေနတာပဲတဲ့။
လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာေတာ့ ေၿပာစရာကို မရွိဘူးတဲ့’

အေမကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေတြ႔တိုင္း အဲလိုေၿပာေလရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ အေမေၿပာေၿပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားမွာ
တစ္အားေကာင္းေနတာတဲ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံဘူးအေမ။
တစ္ကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံၿခားက တစ္အားေကာင္းဒါ မဟုတ္ဘူးဗ်။
ဒါေတြက ပံုမွန္ပဲ။
ကတၱရာလမ္း ခ်ိင့္ခြက္မရွိတာ
ကို တကားေကာင္းတယ္လို႔ ေၿပာလို႔ရမလား။
လမ္းေဘးေတြမွာ အမိႈက္မရွိတာေရာ တအားေကာင္းေနတာလား။
လွ်ပ္စစ္မီး ခလုတ္ဖြင့္ လိုက္တိုင္း ရွိေနတာကေရာ။
Bus ကားေတြ ၿမိဳ႔ပတ္ရထားေတြ အခ်ိန္မွန္ေနတာကေရာ အထူးအဆန္းပဲလား။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါကို အရမ္းေကာင္းေနတယ္လို႔ မယူဆဘူး အေမ။
ဒါေတြက ပံုမွန္ေလ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ပံုမမွန္ၿဖစ္ေနတာ။
အဲဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၿခား တစ္အားေကာင္းေနတယ္လို႔ေၿပာရင္ သိပ္ဘ၀င္မက်ဘူး အေမ။
ႏိုင္ငံၿခားက ပံုမွန္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ပံုမမွန္။

သူတုိ႔ဆီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းတိုးတက္မႈကေတာ့ ထိပ္ပဲေလ။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာ အရမ္းေပ်ာ္ေနၿပီ။
သူတို႔နဲ႔ တစ္သားထဲက်ေနၿပီ။
အင္တာေနရွင္နယ္ စတန္းဒက္ ၿဖစ္ေနၿပီလို႔အေမထင္ရင္ေတာ့ အေမ မွားသြားၿပီ။
အေမေရ။
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာဖို႕ပဲ အၿမဲေတြးေနတဲ့သူေလ။
မလာနဲ႔၊
ဒီမွာေနပူ၊ ဖုန္ထူ၊ ၿခင္ကိုက္၊ မီးပ်က္လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေၿပာပါနဲ႔အေမ။
ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္းခန္းကုိ မုန္းလို႔ ေနေရာင္ၿခည္ေလး လိုခ်င္ေနတဲ့သူ၊
ေလအေ၀့မွာ ဖုန္နံ႔ေလး ရွဴေနရတာကို air fresher နံ႔ထက္ပို ႀကိဳက္တဲ့သူ၊
အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ယက္ေတာင္ေလးနဲ႔ ၿခင္ရိုက္ၿပီး စကားေၿပာရတာကို
ပို သေဘာက်ေနတဲ့သူဆိုတာ အေမ မသိပါဘူးေလ။

တစ္ခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေၿပာၾကတယ္။
ႏိုင္ငံၿခားမွာက အရည္အခ်င္းရွိဖို႔ပဲ။
အရည္အခ်င္းရွိရင္ အားလံုးတန္းတူပဲတဲ့။
အခုကမာၻႀကီးက Globalization ၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။
ေနရာေဒသေလးတစ္ခုကို စြဲလမ္းေနလို႔မၿဖစ္ဘူးတဲ့။
ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာမွာ တိုးတက္ေအာင္ေနရမွာပဲတဲ့။
တစ္ခုေတာ့ ေမးပါရေစ။
ကမာၻႀကီးက တစ္ကယ့္ကို ကမာၻ႔ရြာႀကီး ၿဖစ္ေနၿပီလား။
လူမ်ိဳးေရး ခြဲၿခားမႈေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းကို ေသခ်ာေၿဖၾကည့္ပါ။
အေမေရ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကမာၻႀကီးက နည္းပညာတစ္ခုကလြဲလို႔
ဘယ္ေနရာမွ တကယ္ Globalize မၿဖစ္သးဘူးလို႔ထင္တယ္ အေမ။
ကၽြန္ေတာတို႔လို ႏိုင္ငံက လာတဲ့သူေတြကို
ရုပ္၀တၳဳပစၥည္း တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သူေတြက
(လူမ်ားစုပါ။ လူအားလံုးကို မဆိုလိုပါ)
ဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာ့ အေမ မသိေသးပါဘူးဗ်ာ။
ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့။
အေသးစိတ္ေတြ ေၿပာၿပေနရင္ အေမ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာ။

တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စက္ရုပ္တစ္ခုလိုထင္လာမိတယ္။
အလုပ္လုပ္ေနတာ တစ္ကယ္ကို ထမင္းစားဖို႔အတြက္လိုၿဖစ္ေနလို႔အေမ။
အရင္တုန္းက အေမ့အိမ္မွာ ေနရင္းအလုပ္လုပ္ရတာက
အဓိပၸာယ္ ေလးတစ္ခုခု ရွိေနသလိုပဲ အေမ။
အခုေတာ့ ဘာမွ အဓိပၸယ္ မရွိသလိုပဲ။
ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လုပ္တာကမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ေမြးရပ္ေၿမအတြက္
ဟုတ္ဟုုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ တစ္ခုခုေတာ့ အက်ိဳးရွိဦးမယ္ အေမ။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုလူမ်ိဳးေရး အၿမင္က်ဥ္းတယ္လို႔
ေၿပာရင္းလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံပါမယ္ဗ်ာ။
အဲေလာက္ ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ေနရင္
ဘာလို႔ထြက္လာေသးလဲကြာလုိ႔ အၿပစ္တင္မေစာပါနဲ႕။
လူ႔ဘ၀မွာ လူတန္းေစ့ေလးေတာ့ ေနခ်င္တယ္ေလ။
အင္း ခက္တာက အခုလိုေနႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္
အေမ့အိမ္မွာ ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မရွာႏိုင္ဘူး အေမေရ။
ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့လြန္းလုိ႔ပဲလား။
ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ေရေတြေနာက္ေနလို႔လား။ ၿမက္ေတြကေၿခာက္ေနလို႔လား။
ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားတတ္ဘူးအေမေရ။
အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ။

ဥပမာ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ႏိုးစက္သံက ဘယ္ေလာက္မုန္းစရာေကာင္းတယ္ ဆိုတာ
အေမခံစားဖူးမွ သိလိမ့္မယ္ အေမ။
အေမတို႔ဆီမွာ လူေတြဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာကိုင္ေနတဲ့ ဟန္းဖုန္းဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏြားခေလာက္ တစ္လံုးနဲ႔
ဘာမွ မထူးဆိုတာ အေမ မသိပါဘူး အေမ။
ဒီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအရ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ ဆိုတာေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ မၿငင္းပါဘူးအေမ။
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေၿပာဖူးသလိုေပါ့။

‘ငွက္ေလွာင္အိမ္ႀကီးကုိပဲ ေဆးသုတ္ၿပီး
အထဲက ငွက္ကေလးကို အစာမေကၽြးရင္ ဘာအဓိပၸာယ္ရွိမွလဲ’ တဲ့။

ဒီမွာေတာ့ ေရႊပိန္းခ်ေလွာင္အိမ္ႀကီးေတြထဲက
ပိန္လွီေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရလို၊
အဲလိုေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ဘူးအေမေရ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ။
အေမေရ။
ငါ့သားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အရမ္းအဆင္ေၿပေနတာလို႔မႀကြားပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ။
ငါ့သားက အေမ့အိမ္ကို တအားခင္တြယ္တာလို႔ပဲ ၾကြားလိုက္စမ္းပါ။

အေၿခအေန တစ္ခုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမွာပါအေမ။
ဘာအေၿခအေနလဲလို႔ေတာ့ မေမးပါနဲ႕ အေမ။
အေၿခအေနတစ္ခုေပါ့။…....

@mutdfan
Photo: Google Search

Read more...

ရာႏွဳန္းျပည့္ အေတြး

သိဒၶတၳကုိ ခမည္းေတာ္ အပါ၀င္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ အားလုံးက ေလာကမွာ အႀကီးက်ယ္ဆုံးဆုိတဲ့ စၾကာ၀ေတးမင္းျဖစ္ဖုိ႔ ၀ုိင္းၿပီးဖိအားေပးေနခ်ိန္မွာ သိဒၶတၱမင္းသားက ဒီလုိေတြးလုိက္တာပါ။

သူတုိ႔က ငါ့ကုိ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ျဖစ္ေစဖုိ႔အတြက္
အနိမ့္က်ဆုံးေတြကုိ လုပ္ေစလုိၾကတယ္၊

ငါက အျမင့္ျမတ္ဆုံးျဖစ္ဖုိ႔အတြက္
အၾကီးက်ယ္ဆုံးမ်ားကုိ စြန္႔လႊတ္ရမယ္။

ၾကီးက်ယ္မႈကုိသာ ေမွ်ာ္မွန္းသူဟာ
အနိမ့္က်ဆုံးကုိပင္ လုပ္ရဲၾကတယ္။

ၾကီးက်ယ္ျခင္းနဲ႔ ျမင့္ျမတ္ျခင္းတုိ႔ရဲ့
တန္ဖုိးကုိ နားမလည္ၾကဘူး။

ၾကီးက်ယ္မႈဟာ အျမင္ခမ္းနားသေလာက္
အႏွစ္အခုိင္မာ မရွိတဲ့ တစ္ဘ၀ တစ္နပ္စာသာ ျဖစ္တယ္။
ျမင့္ျမတ္မႈဟာ အျမင္မခမ္းနားေပမယ့္ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀ခုိင္မာတယ္။

ေမာ္ကြန္္းသစ္
၂၁.၈.၁၀

Read more...

အထုံ

Tuesday, 07 December 2010 09:17 | PostAuthorIconWritten by Administrator | PDF | | Print | | E-mail

အာေသဝနပစၥည္း (၁)T Z sayadaw (1)

ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ(ေတာင္စြန္း)

အာေသဝနဆိုတာ ထံုတယ္ မႊန္းတယ္လို႔ အဓိပၸာယ္ ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ေျပာေျပာ ေနၾကတဲ့ “အထံုပါတယ္”ဆိုတဲ့ စကားဟာလဲ ဒီ အာေသဝန ပစၥည္းကို ေျပာတာပါပဲ၊ အာေသဝန ပစၥည္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အ႒ကထာ ဆရာေပးတဲ့ ဥပမာကေတာ့ အေမႊးနံ႔သာ အထပ္ထပ္ လိမ္းက်ံတဲ့အခါ ေရွးေရွး အႀကိမ္ေတြက ေနာက္ေနာက္ အႀကိမ္ေတြ အတြက္ ပိုၿပီးေမႊးေအာင္ ေက်းဇူးျပဳ ေပးသလိုတဲ့။

ဒီဥပမာအတိုင္း ေရွးဆရာေတာ္မ်ား နိႆယ ျပန္ထားတာ ကေတာ့ အာေသဝနပစၥေယာ၊ ေနာက္ေနာင္မြန္ေလး၊ သာလြန္ေမႊႊးေေအာင္ ေရွးေရွး ထံံုုထုထား၊ နံံ႔႔သာလားသိိုုု႔႔၊ မျခားမလပ္၊၊ မ်ိဳးဇာတ္တူစြာ၊ ကုသလာကုသလ၊ ႀကိယသေဘာ၊ ေနာက္ေနာက္ေဇာအား၊ တူေျခာက္ပါးတြင္၊ ခြန္အားဟုန္ျပင္း၊ ယူေစလ်င္း၍၊ ထံုျခင္းဟူေသာ အာေသဝနသတၲိထူးျဖင့္၊ ေက်းဇူးျပဳျခင္းလကၡဏာရွိေသာ အာေသဝနပစၥည္း တဲ့။

○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○ ○

ခုေခတ္ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေပၚလစ္တို႔ ေဆးတို႔သုတ္ရာမွာ ေရွးေရွး ခံေဆးေတြက ေနာက္ေနာက္ သုတ္တဲ့ ေဆးေတြ အေရာင္ပို တက္လာေအာင္ ေက်းဇူးျပဳသလိုလို႔ ေျပာရင္လဲရပါတယ္။ သက္ရွိ သတၲဝါမ်ား အေနနဲ႔ေတာ့ တစ္ႀကိမ္ ကစလိုက္တဲ့ အလုပ္မ်ားဟာ တစ္ႀကိမ္ထက္ တစ္ႀကိမ္ တိုးလာတဲ့အခါ “အႀကိမ္မ်ားေတာ့ အက်င့္ပါ၊ အက်င့္ပါေတာ့ အထံုရလာတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အထံုရတာလိုပဲ စ႐ိုက္၊ ဝါသနာ၊ အထံု၊ ဓေလ့၊ အက်င့္ပါတယ္” လို႔ေခၚပါတယ္။ သံတူေၾကာင္းကြဲေတြပါပဲ။

ဒီအာေသဝန ပစၥည္းဟာလည္း လူ႔ေလာကထဲမွာ အေတာ္ေလး အရာ က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္၊ ေဆးလိပ္ကို တစ္စတစ္စ ဖြာၾကည့္ရာက ေဆးလိပ္ စြဲတာတို႔၊ မူးယစ္ေဆးဝါး စြဲတာတို႔စတဲ့ အေသာက္ အစားစြဲတာ၊ အေပ်ာ္အပါး၊ အေလာင္းအစားစြဲတာ စသည္တို႔ ဆိုတာ အာေသဝနသတၲိ ရလာတဲ့သေဘာပါပဲ။ အသိဥာဏ္ နည္းသူတို႔ ဆင္ေျခေပးေလ့ရွိတဲ့ “တစ္တက္စားလဲ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ႏွစ္တက္စားလဲ ၾကက္သြန္ ျဖဴပါပဲ” ဆိုတဲ့ စကားထဲမွာ တစ္တက္စား တာထက္ ႏွစ္တက္စားတာက ပိုအားေကာင္းလာပါတယ္၊

ဒီလိုနဲ႔ အႀကိမ္ မ်ားလာတဲ့ အခါ မစားဘဲမေနႏိုင္ေအာင္ျဖစ္လာတယ္။ မေကာင္းမႈမွာလဲ အလားတူပါပဲ “တစ္ႀကိမ္ စမိမွေတာ့ သန္းေခါင္ထက္ ညဥ့္မနက္ေတာ့ပါဘူး”ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခနဲ႔ ဆက္မိုက္ ၾကရင္ အႀကိမ္ မ်ားလာတဲ့အခါ အာေသဝနပစၥယ သတၲိအားေကာင္းၿပီး လက္ရဲ ဇက္ရဲ ျဖစ္လာရာက အကုသိုလ္ကို မျပဳဘဲ မေနႏိုင္တဲ့ အဆင့္အထိ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။

ညဥ့္မွာ သန္းေခါင္ထက္ နက္တာ မရွိေပမယ့္ အပါယ္ငရဲကေတာ့ တစ္ဆင့္ေအာက္ တစ္ဆင့္ နက္သည္ထက္ နက္တယ္ ဆိိုုတာ ရွွိိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကုသုိလ္ အရာမွာ အာေသဝနပစည္း သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္မသြားေရးဟာ အလြန္အေရးႀကီး တဲ့ကိစၥပါ။ သတိထား အသိပြားၿပီး အခ်ိန္မီ ဟန္႔တားၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

ကုသိုလ္ အရာမွာလဲ အလာတူပါပဲ ဘယ္ကိစၥမဆို တစ္ႀကိမ္က စၾကရတာ ခ်ည္းပါပဲ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စ႐ိုက္၊ ဝါသနာ၊ အေလ့အထံု အက်င့္ျဖစ္ေစ ခ်င္ရင္ အႀကိမ္မ်ားေအာင္ ဇြဲနဲ႔ႀကိဳးစားရမွာပါ၊ အႀကိမ္မ်ားလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အာေသဝနပစၥယ သတၲိကလဲ အေတာ္ေလးကို အရွိန္ရလာၿပီး ၾကာေတာ့ မလုပ္ရ မေနႏိုင္ဆိုတဲ့ အထိျဖစ္လာတာပါပဲ၊ ပါရမီျဖည့္တယ္ ဆိုတာလဲ ဒီသေဘာပါပဲ၊ စ႐ိုက္၊ ဝါသနာ အေလ့၊ အထံုအက်င့္ကေန ဓာတ္ခံေကာင္း ျဖစ္လာတဲ့သေဘာပါ။

ပညာသင္ရာမွာ တစ္တန္းထက္ တစ္တန္း သေဘာေပါက္ လြယ္ကူလာတဲ့ သေဘာဟာလဲ အာေသဝန ပစၥယသတၲိအား ေကာင္းလာတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ၊ ၿခံဳၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ “ကြ်မ္းက်င္မႈ”ဆိုတဲ့ အေလ့အထေတြ၊ ပညာရပ္ေတြ အားလံုးဟာ တစ္ႀကိမ္က စခဲ့ၾကၿပီး ေရွးေရွး အႀကိမ္ေတြက ေနာက္ေနာက္ အႀကိမ္ေတြကို အာေသဝန ပစၥယသတၲိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးၾကလို႔ ခ်ည္းပါပဲ၊ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အာေသဝန ပစၥယသတၲိရဲ႕ သေဘာကိုရိပ္စားမိေလာက္ပါၿပီ။

အာေသဝနပစၥည္းနဲ႔ ပတ္သတၿ္ပီး အထူး သတျိပဳရမယ့္ အခ်က္ ေတာ ့ နိႆယဆရာရဲ႕ စကားထဲမွာပါတဲ့ “မ်ိဳးဇာဇာတ္ တူစြာ” ဆိုတဲ့ စကားရပ္ပါပဲ။ အလုပ္လုပ္ရာမွာ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ အလုပ္ေတြဟာ ေရွးအလုပ္က ေနာက္အလုပ္ကို အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္ ေက်းဇူး မျပဳႏိုင္ဘူး၊ အလုပ္ တစ္ခုတည္းကို အႀကိမ္မ်ားစြာ လုပ္မွသာ ေရွ႕အလုပ္က ေနာက္အလုပ္ကို အေတြ႕အႀကံဳ ရေစႏိုင္တယ္၊ အေလ့အက်င့္ ရေစႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို တစ္မ်ိဳးတည္းကို အထပ္ထပ္ ျပဳေနသလို စိတ္ေတြမွာလဲ တစ္မ်ိဳးတည္းက အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္လဲ ျဖစ္ေနမွ၊ အဲဒီ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္ေတြက ထူးျခားတဲ့သိမႈလဲ ျဖစ္မွ၊ တျဖည္းျဖည္း အင္အားျဖည့္ရတဲ့ စိတ္မ်ိဳးလဲျဖစ္မွသာ အာေသဝန ပစၥည္းနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္ျဖစ္စဥ္(ဝီထိ)တစ္ခုမွာ တစ္ႀကိမ္စီသာ ျဖစ္ခြင့္ရၾကတဲ့စိတ္ေတြလဲ အာေသဝနပစၥည္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ျဖစ္ေပမယ့္ အာ႐ံုသိမႈ ထူးျခားျခင္းမရွိတဲ့ ဘဝင္စိတ္ေတြလဲ အာေသဝနပစၥည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ “အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး” ဆိုသလို ခြန္အားျပည့္ျဖစ္လာတဲ့ မဂ္စိတ္ ဖိုလ္စိတ္ေတြလဲ အာေသဝနပစၥည္းမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

စိတ္ျဖစ္စဥ္(ဝီထိ)တစ္ခုထဲမွာ အႀကိမ္ ႀကိမ္လဲျဖစ္တယ္၊ အင္အား တျဖည္းျဖည္းေပးဖို႔လဲ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အကုသိုလ္ေဇာ၊ ေလာကီ ကုသိုလ္ေဇာနဲ႔ ႀကိယာေဇာေတြသာ အာေသဝန ပစၥည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကီေဇာေတြ ထဲမွာေတာင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ေလာကီေဇာဟာ သူ႕ေနာက္မွာ ဇာတ္တူတရား မရွိတဲ့အတြက္ အာေသဝနပစၥည္း မျဖစ္ပါဘူး၊ သူ႕ေရွ႕ေဇာက အာေသဝနသတၲိနဲ႕ ေက်းဇူးျပဳေပးျခင္းခံရလို႔ အာေသဝန ပစၥယုပၸန္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူပဲ ေနာက္ဆံုး ေဇာဟာလည္း ေက်းဇူး ျပဳေပးျခင္းခံရတဲ့ ပစၥယုပၸန္သာ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး ေက်းဇူးျပဳ ေပးတတ္တဲ့ ပစၥည္းတရား မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

အာေသဝနပစၥည္းကို ပါဠိေတာ္မွာေဟာေတာ္မူတာကေတာ့ “ပုရိမာ ပုရိမာ ကုသလာဓမၼာ (အကုသလာဓမၼာ၊ ႀကိယိယာဗ်ာကတာဓမၼာ ပစၦိၦိမိမာနံ ပစၦိၦိမိမာနံ ကုသုသနံ ဓမၼာနံ (အကုသုသလာနံ ဓမၼာနံ၊ ႀကိယိယာဗ်ာကတာနံ ဓမၼာနံ) အာေသဝန ပစၥေယနပစၥေယာ” ဆိုၿပီး ေဟာပါတယ္။

ကုသိုလ္ ေဇာမွာျဖစ္ေစ၊ အကုသိုလ္ ေဇာမွာျဖစ္ေစ၊ ႀကိယာဗ်ာကတေဇာမွာျဖစ္ေစ ေဇာစိတ္ဆိုတာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ (၇)ႀကိမ္ ျဖစ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီလိုျဖစ္ရာမွာ ပထမေဇာစိတ္က ဒုတိယေဇာစိတ္ကို၊ ဒုတိယက တတိယေဇာကိုစသည္ျဖင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆ႒မေဇာက သတၲမေဇာကို အာေသဝနပစၥည္းနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳပါတယ္၊ ေရွ႕ကေက်းဇူးျပဳေပးတာက ပစၥည္း၊ေနာက္ကေန ေက်းဇူးအျပဳခံရတာက ပစၥယုပၸန္ပါ။

ဒီျဖစ္စဥ္ သေဘာကို အေသအခ်ာ စဥ္းစား ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးျဖစ္တဲ့ ေဇာစိတ္ကေလးဟာ သူ႔ေရွ႕မွာ ဇာတ္တူ တရား မရွိတဲ့အတြက္ အာေသဝန သတၲိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးျခင္းကို မခံရပါဘူး၊ သူကေတာ့ သူ႔ေနာက္က ဇာတ္တူျဖစ္တဲ့ ဒုတိယ ေဇာကို အာေသဝနသတၲိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးပါတယ္၊ ဒုတိယေဇာက်ေတာ့ ပထမေဇာကအာေသဝနသတၲိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးျခင္း ကိုခံယူရရွိတဲ့အတြက္ ပထမေဇာထက္ တစ္ဆပိုၿပီး အားေကာင္းပါတယ္၊ ဒီဒုတိယေဇာဟာ သူ႔ေနာက္က တတိယေဇာကိုလည္း အာေသဝနသတၲိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေပးတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ေနာက္ ေဇာေတြဟာ ေရွးေရွးေဇာေတြ ထက္ အားေကာင္းတယ္လို႔ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီအတိုင္းစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ရင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ သတၲမေဇာဟာ ကံေတြထဲမွာ အားအေကာင္း ဆံုးလို႔ သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ကုသိုလ္ကံမွာ ျဖစ္ေစ၊ အကုသိုလ္ ကံမွာျဖစ္ေစ အားအနည္းဆံုး ျဖစ္တဲ့ ပထမေဇာ ေစတနာဟာ ဒုတိယဘဝ စသည္အထိ အက်ိဳးေပး သက္ရွည္ ေလာက္ေအာင္စြမ္းအား မရွိတဲ့အတြက္ အက်ိဳးေပးမယ္ဆိုရင္ အခုဘဝမွာပဲ အက်ိဳးေပးပါတယ္၊ အက်ိဳးေပးရာ ကာလနဲ႔ခြဲျခားတဲ့ ကံအမ်ိဳးအစား အရ သူ႔ကို “ဒိ႒ဓမၼေဝဒနိယကံ” လို႔ေခၚပါတယ္၊ အခုဘဝမွာ အက်ိဳးမေပး ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ပထမေဇာအခိုက္ ကံကေလးဟာ အခ်ည္းႏွီး အေဟာသိကံ ျဖစ္သြားပါတယ္၊ ျမန္မာစကားမွာ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ “အေဟာသိကံ ျဖစ္လိုက္ေလ” ဆိုတာ ဒီကံကိုေျပာတာပါပဲ။

အဘိဓမၼာ သေဘာမ်ိဳးကို မေလ့လာဖူး သူမ်ားအေနနဲ႔ လႊတ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခုဘဝခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးတဲ့ ကံက အားအေကာင္းဆံုးကံ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္စရာေပါ့၊ အမွန္က အားအနည္းဆ ံုးကံျဖစ္လို႔ ခုဘဝမွာသာ အက်ိဳးေပးရတာပါ။

အားအနည္းဆံုး ဆိုတာကလဲ ေနာက္ေနာက္ ေဇာေတြရဲ႕ စြမ္းအားကို ေထာက္ဆ ၿပီးေတာ့သာ ေျပာရတာပါ၊ လက္ေတြ႕ အက်ိဳးေပးသြားတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြအရ ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ျပဳသူရဲ႕ေစတနာ အားႀကီးရင္ ႀကီးသေလာက္ ပထမေဇာရဲ႕စြမ္းအား ကလည္း ႀကီးမားတာကို ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

ဆက္လက္ေဖၚျပေပးသြားပါမည္။

၂၀၁၀-ခု၊ ဒီဇင္ဘာလ ၇-ရက္၊ အဂၤါေန႔။

ေမတၱာဥယ်ာဥ္။

Read more...

ကုိယ္တုိင္ သိမႈမွတဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ရွာေဖြပါ

ယေန့ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ၾကည့္ရႈ့မယ္ဆုိလ်င္ စစ္ပြဲမ်ား- အၾကမ္းဖက္ျခင္းမ်ား - အကယ္၍ တုိက္ရုိက္မျပဳမူခဲ့သည့္တုိင္ေအာင္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ကုိ လႊမ္းမုိးဖုိ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမ်ားက အစိတ္စိတ္အျမြာျမြာျဖဳိခြဲထားတဲ့ ကမၻာတစ္ခုကုိ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ေတြ့ရပါလိမ့္မယ္။

ယေန့ စိတ္နဲ့ပတ္သက္တဲ့အေျခခံက်က် ေမးခြန္းတစ္ခုကေတာ့ - ဒီဒုကၡမ်ားရဲ့အဆုံးတစ္ခုကုိ ဆုိက္ေရာက္ေစဖုိ့ ကမၻာမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ဘယ္နည္းလမ္းက ေအာင္ျမင္ရရွိေစႏုိင္မလဲ - ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳိ့ရာစုႏွစ္အၾကာက လူသားသတၱ၀ါမ်ားဟာ သူတုိ့ရဲ့ၾကီးပြါးတုိးတက္မႈနဲ့ပတ္သက္တဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဘက္ျခမ္းမွာ လုံေလာက္တဲ့ အေရးစုိက္မႈကုိ ေပးဖုိ့ ႏုိးၾကားေနဆဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိႏၵိယရွိ လူအမ်ားဟာ ေ၀ဒေခတ္ရဲ့ဟုိမွာဘက္ကုိျပန္သြားတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာအေမြအႏွစ္နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အခန္းက႑တစ္ခု ရွိေနျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူၾကပါတယ္။

ကမၻာတစ္၀န္းလုံး စက္မႈလုပ္ငန္းနဲ့ဆုိင္တဲ့လူ့အဖြဲ့အစည္းမ်ား - မ်ားမ်ားထုတ္မ်ားမ်ားသုံးတဲ့လူ့အဖြဲ့အစည္းမ်ားရဲ့ သိသာထင္ရွားစြာ အေရးပါလာမႈဟာ - ဥစၥာစီးပြါးအတြက္၊ စီးပြါးကုိရွားမီွးမႈအတြက္နည္းလမ္းမ်ားဆုိင္ရာ - အေတြးစိတ္ကူးမ်ား၊ သေဘာတရားမ်ားနဲ့ပတ္သက္တဲ့ လႈိင္းလုံးသစ္တစ္ခုကုိ အဲဒါနွင့္အတူ သယ္ေဆာင္လာပါတယ္။

ကမၻာ့ရဲ့စက္မႈပုိင္းဆုိင္ရာနဲ့ရုပ္၀တၳဳပုိင္းဆုိင္ရာမ်ားရဲ့ အံမခန္းဖြယ္ရာမ်ားနဲ့ပတ္သက္လုိ့ အထြတ္အထိပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ယေန့အခါမွာ - ဒီတုိးတက္ၾကီးပြားမႈရဲ့အစိတ္အပုိင္းတစ္ခုကုိ ရရွိျပီးတဲ့သူမ်ားမွာ ေရာင့္ရဲေက်နပ္မႈမ်ားမရွိသလုိ ဆင္းရဲတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ားက အဆုံးသတ္တယ္မရွိ - ဆုိတာကုိ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ေတြ့ျမင္ၾကရပါတယ္။

အမွန္စင္စစ္ ဥစၥာပစၥည္းနဲ့ပတ္သက္တဲ့ သေဘာတရားအေပၚမွာအေျခခံတဲ့လူမႈအဖြဲ့အစည္းအသစ္ - ခ်မ္းသာဆင္းရဲမႈမ်ားအၾကား အျမဲတမ္းက်ယ္၀န္းေနတဲ့ကြာဟခ်က္တစ္ခု- ဒါေတြက အက်ြႏု္ပ္တုိ့ကုိ ဒုကၡေပးေန ဖိစီးေနတဲ့ - စစ္ပြဲမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္၀ါဒမ်ားရဲ့ အေၾကာင္းရင္းျမစ္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာရဲ့အစိတ္အပုိင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘာသာေရးအယူသီးမႈမ်ား ေခါင္းေထာင္ျမင့္တက္လာျခင္းက -ျငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တဲ့ - ဘာသာတရားအားလုံးရဲ့ေလးနက္တဲ့အေၾကာင္းတရားျဖစ္တဲ့ - ဘာသာေရးဆုိင္ရာ စစ္မွန္တဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ နားလည္ျခင္းနဲ့ပတ္သက္လုိ့ အကြ်ႏ္ုပ္တုိ့ရဲ့ ဆုံးရႈံးမႈမ်ားကုိ ျပသေနပါတယ္။

ဒီေနာက္ ယေန့အခ်ိန္မွာ စိတ္ရဲ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ရရွိဖုိ့ နည္းလမ္းက ဘားမ်ားပါလဲ? ဤေလာကဓာတ္တြင္းရွိ အျဖစ္သနစ္မ်ားတြင္ အကြ်ႏု္ပ္တုိ့ရဲ့ေနရာကုိ ရွာေဖြဖုိ့ အက်ြႏု္ပ္တုိ့အတြက္ မရွိမျဖစ္လုိအပ္ပါတယ္။

ျမတ္ဘုရားက- “အားလုံးေသာ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈဟာ အခ်ိန္ပုိင္းမ်ွသာခံတဲ့ ခဏပန္းျဖစ္စဥ္မ်ား ျဖစ္တယ္” – “ဘ၀ဟာ လွ်က္တစ္ျပက္လွ်က္စီးလက္ျခင္းကဲ့သုိ့ ျဖစ္တယ္”-ဆုိတာကုိ မိန့္ၾကားထားပါတယ္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့မွာ အခ်င္းခ်င္းတုိက္ခုိက္ျခင္းျဖင့္ အဲဒါကုိ ျဖဳန္းတီးပစ္ဖုိ့ - ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားကုိ ရယူသုိမွီးျခင္းျဖင့္သာလ်င္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့စြမ္းရည္မ်ားကုိ အလဟႆျဖစ္ေစျခင္းျဖင့္ အဲဒါကုိ ျဖဳန္းတီးပစ္ဖုိ့ - မေရမရာလွတဲ့ ဤကဲ့သုိ့ေသာတုိေတာင္းတဲ့ဘ၀တစ္ခု ရွိပါတယ္။………………..

ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ရရွိဖုိ့နဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ရယူဖုိ့ မိမိကုိယ္ကုိယ္ စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈရဲ့လမ္းကုိ လုိက္ပါဖုိ့ ဒါဟာ အေရးၾကီးတဲ့တန္ဖုိး ျဖစ္ပါတယ္။
အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ မိမိကုိယ္ကုိယ္ စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈရဲ့ျဖစ္စဥ္ကုိ စတင္တဲ့အခါ အက်ြြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အဲဒီအရာထဲသုိ့ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့တစ္စုတစ္ေပါင္းတည္းျဖစ္ျခင္းကုိ ထားရပါ့မယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့မွာ viveka- ေကာင္းက်ဳိး ဆုိးျပစ္ခြဲျခားသိျမင္တတ္တဲ့စိတ္က အမွန္နဲ့အမွားအၾကား ကြဲျပားျခားနားမႈကုိ သိျမင္ဖုိ့ ပါ၀ါျဖစ္ပါတယ္။ အက်ြႏု္ပ္တုိ့မွာ အံဖြယ္ေကာင္းတဲ့လုိအပ္ခ်က္ရဲ့တစ္စြန္းတစ္စျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာဆုိႏုိင္ပါတယ္။

မိမိကုိယ္ကုိယ္စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈရဲ့ပထမဆုံးျဖစ္စဥ္ဟာ မိမိရဲ့အေတြးမ်ား-အလုိဆႏၵမ်ား-ခံစားခ်က္မ်ားကုိ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး အဲဒါေတြကုိ သိေနဖုိ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသိမႈဟာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ျပီး ဒါဟာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့ အေတြးမ်ားနဲ့ ခံစားခ်က္မ်ားကုိ တန္းတူသေဘာထားဖုိ့ - အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့စိတ္ကုိ ပ်ဳိးေထာင္ေလ့က်င့္ေပးသည့္အေနျဖင့္ - က်င့္သားရဖုိ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ယူႏုိင္ပါတယ္။

ျမတ္ဘုရားကေျပာပါတယ္။ စိတ္ဟာ အသိတရားလမ္းေၾကာင္းမွာ ၾကီးမားတဲ့အဟန့္အတားျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒါဟာ အသိထူးဆီသုိ့ လမ္းနဲ့ပတ္သက္လုိ့ ၾကီးမားတဲ့ ပုိ့ေဆာင္ေပးတဲ့ယာဥ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ့ရဲ့စိတ္သြားေနတဲ့အရာကုိ သိလ်င္သိခ်င္း လူတစ္ေယာက္ကုိ ဆင္းရဲ့ဒုကၡမ်ဴိးစုံကုိ ျငိကပ္ေအာင္ျပဳလုပ္တဲ့ အေတြးမ်ား ခံစားခ်က္မ်ားနဲ့ဆက္စပ္ေပးဖုိ့ သူဟာ ေရွ့ဆက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

မိမိကုိယ္ကုိယ္စုံးစမ္းမႈနဲ့ပတ္သက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းရဲ့ဒုတိယအစိတ္အပုိင္းမွာေတာ့ မိမိကုိယ္ကုိယ္ သိျမင္ သေဘာေပါက္ျခင္းရဲ့လမ္းေၾကာင္းကုိ ပိတ္ဆုိ့ဟန့္တားထားတဲ့ အလုိဆႏၵမ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ား- အေတြးမ်ားကုိ အျမစ္ပါမက်န္ ဖယ္ရွားဖုိ့ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ေတြ့ၾကဳံခဲ့ျပီးတဲ့ ေၾကာက္လန့္မႈမ်ား- စုိးရိမ္ေသာကမ်ား- စိတ္က်ျခင္းမ်ား-အမ်က္ေဒါသမ်ား-နဲ့ အျခားဆန့္က်င္ဘက္ ခံစားမႈအားလုံးကုိ ဒီနည္းလမ္းျဖင့္ အျမစ္ျဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒါဟာ ဒီကမၻာေလာကမွာ အလြန္ခက္ခဲတဲ့တာ၀န္လုိ့ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစိန္ေခၚမႈကုိ လက္ခံဖုိ့နဲ့ မိမိရဲ့အားနည္းခ်က္ကုိ ရင္ဆုိင္ရဖုိ့ ထုိက္တန္တဲ့ၾကဳိးစားအားထုတ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္စင္စစ္ ကမၻာမွာ ဒါဟာ အားလုံးေသာစိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေဒသနာေတာ္မ်ားရဲ့ ဗဟုိခ်က္မမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ မိမိကုိယ္ကုိယ္စုံစမ္းျခင္းရဲ့ဒီလမ္းေၾကာင္းထဲသုိ့ တုိးတက္လာတဲ့အခါ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ကမၼဌာန္းတရားမ်ားမွတဆင့္- ဒါမွမဟုတ္ နတ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္- သေကၤတတစ္ခုကဲ့သုိ့ ဒါမွမဟုတ္ ရုပ္၀တၳဳတစ္ခုျဖင့္ေတာင္ - အခ်ဳိ့အရာမ်ားအေပၚမွာ စိတ္ကုိတည္ေဆာက္ထားျခင္းမွတဆင့္ - အက်ြႏု္ပ္တုိ့ရဲ့ စိတ္ကုိ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းဆုိင္ရာက်င့္သုံးမႈကုိ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ ကရုဏာ-သနားျခင္းကဲ့သုိ့ ျမင့္မားတဲ့ခံစားခ်က္အခ်ဳိ့အေပၚမွာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကမၼဌာန္းထုိင္ဖုိ့ တကယ္ေကာင္းတဲ့နည္းလမ္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

မဟာယာနဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းမ်ားမွာေတာ့ ေဗာဓိသတၱရဲ့ - ဒါမွမဟုတ္ သူကုိယ္တုိင္အတြက္သာလ်င္မဟုတ္ ဒါေပမယ့္ သက္ရွင္ေနထုိင္တဲ့သတၱ၀ါတုိင္းအတြက္ - နိဗၺာန္ကုိရွာေဖြတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ့ တကယ့္ အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့လကၡဏာတစ္ရပ္အျဖစ္ - ကရုဏာကုိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီကရုဏာရဲ့အဓိက ရုပ္သြင္အဂၤါဟာ - တစ္ဦးတစ္ေယာက္က အျခားအာရုံခံစားႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့သတၱ၀ါမ်ားရဲ့ဒုကၡကုိ သက္သာရာရေစဖုိ့ ေတြးေခၚသလုိ - ကုိယ္ကုိယ္တုိင္နိဗၺာန္သုိ့မ၀င္ေရာက္မီ သူတုိ့ရဲ့လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ အလုိဆႏၵရွိတယ -ဆုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

မိမိကုိယ္ကုိယ္စူးစမ္းစစ္ေဆးျခင္းရဲ့ဒီနည္းလမ္းကုိ အသုံးျပဳျခင္းျဖင့္ စိတ္ရဲ့ျငိမ္းသက္မႈကုိ မိမိတုိ့ဟာ တျဖည္းျဖည္းတုိးတက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အက်ြႏု္ပ္တုိ့ကုိယ္တုိင္အတြင္းမွာ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ခံစားရတဲ့ အခ်ိန္အခါတစ္ခု ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အလြန္ျငိမ္းေအးတဲ့နည္းလမ္းမ်ားမွာ ေတြးေခၚႏုိင္ ျပဳမူႏုိင္ျပီး အတြင္းပဋိပကၡမ်ား မရွိေတာ့ပါ။

လူသားမ်ားရဲ့ဘ၀ဟာ ျမင့္ခ်ီႏွိမ့္ခ်ီ ျပည့္နွက္ေနပါတယ္။ ယေန့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘ၀မွာ အမွန္တရားကုိ ဆုပ္ကုိင္တဲ့အရာဟာ မနက္ျဖန္အတြက္ ေကာင္းတာကုိ ဆုပ္ကုိင္ႏုိင္ေကာင္းမွ ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

အက်ြႏု္ပ္တုိ့ဟာ အက်ြႏု္ပ္တုိ့အတြင္းမွ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ရွာေဖြေနတဲ့ဘ၀တစ္ခုဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္-အတြက္သာလ်င္ ျဖစ္သင့္သည္မဟုတ္ - ဒါေပမယ့္ ဘ၀ရဲ့အျခားအေျခခံအားလုံးကုိ ဦးတည္ႏုိင္တဲ့ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တဲ့သတ္မွတ္ခ်က္အေပၚမွာ - ဦးတည္ဖုိ့ လုိအပ္ပါတယ္။


Prasoon Pant

Read more...

ေရႊစကားတို႔ရဲ႕ ျမစ္ဖ်ား(၁၂)

ဤသကၤန္းသည္ ငါ့ရွင္ကို ငါပူေဇာ္သည္မဟုတ္၊ ငါ့ရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ကိုသာ ပူေဇာ္ျဖစ္တယ္။

မဏိသာရမဥၥဴသာရိက က်မ္းျပဳဆရာေတာ္

ေရွးေရွးက်မ္းစာေတြမွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ရွိတတ္ပါတယ္။ အတုယူစရာ အားက်စရာ ၾကည္ညိဳစရာေတြေပါ့။ အခုေျပာျပခ်င္တဲ့ က်မ္းတစ္က်မ္းရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကေတာ့ အင္း၀ေခတ္မွာ ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ က်မ္းတစ္က်မ္းအေၾကာင္းပါ။ က်မ္းျပဳစုသူက အရွင္ မဟာအရိယ၀ံသမေထရ္၊ က်မ္းစာအမည္က မဏိသာရမဥၥဴသာဋီကာ ဆုိတဲ့က်မ္းပါ။ တကယ္ဆို က်မ္းစာေရးသားမႈအားေကာင္းခဲ့တဲ့ အင္း၀ေခတ္မွာ ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ စာတတ္ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးအေနနဲ႔ က်မ္းစာေရးျဖစ္တာ သိပ္ေတာ့ ထူးျခားလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားတာက က်မ္းစာျဖစ္ေပၚလာပံု သမိုင္းေၾကာင္းပါ။ အဲဒီသမိုင္းေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပခ်င္လို႔ ေရႊစကားတို႔ရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားက႑မွာ ထည့္လိုက္ရတာပါ။

အရွင္အရိယ၀ံသက ပင္းယျမိဳ႕ စကားေက်ာင္းမွာ စာသင္ေနပါတယ္။ စာဘယ္ေလာက္အထိ ႏွဳတ္တက္အာဂံု ေဆာင္ႏိုင္ျပီလဲဆိုရင္ မိန္းမကိုယ္၀န္ေဆာင္တစ္ရြက္ခန္႔ေလာက္ ပါဠိက်မ္းဂန္ေတြကို အာဂံုေဆာင္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရွင္အရိယ၀ံသက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ”စာတတ္သည္ က်မ္းဂန္တတ္သည္” ဆိုတဲ့သေဘာကို မသိေသးဘူးလို႔ ခံယူထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ကိုင္းမွာရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြဆီ နည္းသြားခံဦးမယ္ဆိုျပီး စစ္ကိုင္းဘက္ကို ကူးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္ကိုင္းပုညရွင္ေစတီေျမာက္ဘက္မွာ စာအလြန္တတ္တဲ့ ေရငံုဘုန္းၾကီးတစ္ပါး ထင္းရွားေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ လိုလိုရာရာ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငားစကားေတြမေျပာခ်င္လို႔ ေရငံုေနေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ေရငံုဘုန္းၾကီးလို႔ အမည္တြင္ေနတာပါ။ အရွင္အရိယ၀ံသက စစ္ကိုင္း ေရာက္တာနဲ႔ ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီကို စာ၀ါေတာင္းမယ္ဆိုျပီး သြားပါတယ္။ ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီေရာက္ေတာ့ အရွင္အရိယ၀ံသက ေရငံုဘုန္းၾကီးနဲ႔ ေဘးတိုက္ေနရာေလာက္ကထိုင္ျပီး ဦးခ်လိုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရငံုဘုန္းၾကီးက ကိုယ့္စာကိုယ္ၾကည့္ေနပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသက အနားေရာက္ေနတာကို သတိမျပဳမိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္အရိယ၀ံသလည္း ကိုယ့္သားေရႏြယ္ေလး အသာေခါက္ျပီး ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒုတိယရက္ ထပ္သြားျပန္ပါတယ္။ ေရငံုဘုန္းၾကီးက ပထမရက္အတိုင္း ကိုယ့္စာပဲ ကိုယ္ၾကည့္ေနလို႔ ေရွးနည္းအတူပဲ ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ တတိယရက္မွာလည္း အရွင္အရိယ၀ံသက ဇြဲ႕မေလ်ာ့ေသးဘဲ ထပ္သြားပါတယ္။ ေရငံု ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း စာပဲၾကည့္ေနပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသကလည္း ေရငံုဘုန္းၾကီးအေျခအေနကိုၾကည့္ျပီး ဒီေန႕ တစ္ေန႕တာလက္ေလွ်ာ့တဲ့ အေနနဲ႔ သားေရႏြယ္အခင္းကို ေခါက္လိုက္တာ အမွတ္တမဲ့ အသံထြက္သြားပါတယ္။ အသံထြက္သြားေတာ့မွ ေရငံုဘုန္းၾကီးက သတိထားမိသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ငံုထားတဲ့ေရကိုေထြးျပီး ေမးပါတယ္။

ငါ့ရွင္ ဘာကိစၥတုန္း။

တပည့္ေတာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားထံေရာက္သည္မွာ ယေန႔ႏွင့္ဆို သံုးရက္ေျမာက္ပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားထံ စာ၀ါေတာင္းခ်င ္လို႔ပါဘုရား။

ငါ့ရွင္ ဘာက်မ္းဂန္ေတြ ေလ့က်င့္ဖူးပါသလဲ

တပည့္ေတာ္ မသင္ၾကား မေလ့က်င့္ဖူးေသာက်မ္းဂန္မရွိပါဘုရား။ ဒါေပသိ ” စာတတ္သည္ က်မ္းဂန္တတ္သည္” ဆိုသည့္ သေဘာကို မသိေသး၍ ဆရာေတာ္ဘုရားထံ စာ၀ါေတာင္းျခင္းျဖစ္ပါသည္ဘုရား။

ငါ့မွာတစ္ေန႕စာ၀ါသံုး၀ါ ပို႔ခ်ေပးရသည္။ မြန္းတိမ္းလွ်င္ ပုညရွင္ေစတီတက္ျပီး တံျမက္၀တ္လည္း ျပဳရေသးသည္။ မအားလပ္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း စာတတ္မွန္းမသိဆိုသည္ကို ငါ့ထံ၌သိေစမည္။ တံျမက္၀တ္ပ်က္ပါေစေတာ့ ဋီကာလက္သန္းကို ပို႔ခ်ေပးမည္။

အရွင္အရိယ၀ံသလည္း ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီက စာတတ္ခြင့္ျပဳလိုက္တာနဲ႔ မွန္ပါဘုရား လို႔ ၀န္ခံလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဋီကာလက္သန္း ဆိုတဲ့ က်မ္းအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ သီဟုိဠ္က်ြန္း ၀ဋဂါမဏိမင္းၾကီးလက္ထက္မွာ အရွင္အႏုရုဒၶါမေထရ္က အဘိဓမၼတၱသဂၤဟဆုိတဲ့ သျဂိဳဟ္က်မ္းကို စီရင္ပါတယ္။ ယခုေခတ္စာသင္သားေတြသင္ေနတဲ့ သျဂိဳဟ္က်မ္းပါ။ လက္သန္းအဠကထာလို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ အဲဒီသျဂိဳဟ္က်မ္းရဲ႕ အဖြင့္ျဖစ္တဲ့ အဘိဓမၼတၱ၀ိဘာ၀ိနီဋီကာ က်မ္းကို သီဟုိဠ္က်ြန္း အရွင္သုမဂ္လသာမိက စီရင္ပါတယ္။ဒီက်မ္းကို ဋီကာလက္သန္းလို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ဒီက်မ္းကလည္း ဒီေန႔ေခတ္စာသင္သားေတြ သင္ၾကားပို႔ခ်ေနရတဲ့ က်မ္းပါ။ ေရငံုဘုန္းၾကီးက အရွင္အရိယ၀ံသကို အဲဒီဋီကာလက္သန္းဆိုတဲ့ အဘိဓမၼတၱ၀ိဘာ၀ိနီဋီကာက်မ္းကို သင္ေစတာပါ။

အရွင္အရိယ၀ံသက အဘိဓမၼတၱ၀ိဘာ၀ိနီဋီကာက်မ္းကို ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီမွာ သံုးရက္တိတိသင္ပါတယ္။ သံုးရက္သင္ျပီးသြားေတာ့ အရွင္အရိယ၀ံသက သင္ျပီးသားေတြကို ျပန္လည္ေလ့က်က္ေနတဲ့အတြက္ ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီကို သံုးရက္မသြားပဲ ေနေနလိုက္ပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသက ေရငံုဘုန္းၾကီးရဲ႕ ပို႔ခ်ခ်က္နဲ႔ဋီကာကို တိုက္ဆိုင္ေလ့က်က္လိုက္ေတာ့ ရွင္းခနဲ႔ လင္းခနဲနဲ႔ စာတတ္သည္ဆိုတဲ့သေဘာကုိ သိသြားတယ္လုိ႔ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဋီကာႏွယ္ေက်ာ္ေရာ၊ ဋီကာႏွယ္ေက်ာ္ေရာ ဆိုျပီး ဥဒါန္းက်ဴးပါတယ္။ အဲဒီဥဒါန္းစကားကိုအစြဲျပဳျပီး ဋီကာေက်ာ္လို႔ တြင္ခဲ့တာလည္း ဒီေန႔အထိပါပဲ။ ဒီဘက္မွာသာ အရွင္အရိယ၀ံသက ဥဒါန္းက်ဴးေနတာ ဟိုဘက္မွာေတာ့ ေရငံုဘုန္းၾကီးက အရွင္အရိယ၀ံသမလာလို႔ မက်န္းမမာျဖစ္လို႔လားဆိုျပီး စိုးရိမ္ေနတာပါ။ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းငယ္တစ္ပါးကိုလႊတ္ျပီး စံုစမ္းခိုင္းပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေရငံုဘုန္းၾကီးကိုေလွ်ာက္ဖို႔အလာ လမ္းမွာ ရဟန္းငယ္နဲ႔ဆံုပါတယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း အျပန္အလွန္ေျပာၾကျပီး ရဟန္းငယ္နဲ႔အတူ ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီ လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရငံုဘုန္းၾကီးဆီက သူ႔ဆီေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဘာေၾကာင့္မလာသလဲ ဆိုတာ ဦးစြားေမးပါတယ္။ ဒီေတာ့ အရွင္အရိယ၀ံသက ဆရာေတာ္သင္ေပးေသာနည္းကို သိပါျပီဘုရား၊ ဆရာေတာ့္ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာတတ္တဲ့သေဘာကို သိပါျပီလို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေရငံုဘုန္းၾကီးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္အားရသြားပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသရဲ႕ စာေပအရည္အခ်င္းကိုလည္း တစ္ခါတည္း နားလိုက္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ရွင္သည္ အဘိဓမၼတၳ၀ိဘာ၀ိနီက်မ္းကို အမွီျပဳျပီး က်မ္းဂန္အရာ၌ လိမၼာတတ္ေျမာက္ခဲ့ေပတယ္။ ငါ့ရွင္တတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့က်မ္းရဲ႕ အဖြင့္ကိုေရးျပီး ေက်းဇူးဆပ္ေတာ့လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

အရွင္အရိယ၀ံသကလည္း ၀မး္ေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသက အဖြင့္က်မ္းကို လူသံ ငွက္သံမၾကားတဲ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ညဥ့္အခ်ိန္မွာပဲ ေရးပါတယ္။ ေန႔ပိုင္းမွာ လံုး၀မေရးပါဘူး။ ျပီးေတာ့ တခုထူးျခားတာက လျပည့္၊ လကြယ္၊ (၈)ရက္ဥပုသ္ေန႔တိုင္း စီရင္ေရးသားျပီးသမွ်ကို ပုညရွင္ေစတီရင္ျပင္မွာ သံဃာေတာ္ေတြကို စုေ၀းေစျပီး ဖတ္ၾကားပါတယ္။ အမွားပါရင္ေထာက္ျပဖုိ႔လည္း တခါတည္းမွားထားပါတယ္။ အင္းေ၀ေခတ္ရဲ႕ စာတမ္းဖတ္ပြဲတစ္ခုဆိုရင္လည္း ဆိုိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ပံုဂံသားရဟန္းေတာ္တစ္ပါး ဘုရားဖူးလာတာနဲ႔ ၾကံဳပါတယ္။ ပုဂံသားရဟန္းကလည္း အခြင့္ၾကံဳေနတာနဲ႔ အစြန္တစ္ခုမွာ ထိုင္ျပီးနာယူပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသက စာတမ္းဖတ္ေနစဥ္မွာပဲ ပုဂံသားရဟန္းက ”ေအးေအး”ဆိုျပီး ႏွစ္ၾကိမ္အသံျပဳလိုက္ပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသကလည္း အသံျပဳတဲ့ေနရာကို ကညစ္နဲ႔မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ စာတမ္းဖတ္ျပီးေတာ့ အသံျပဳသူရဟန္းရဲ႕ တည္းခိုေန၇ပ္ကိုလည္း ေမးထားလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္လို႔ အသံျပဳထားတဲ့ႏွစ္ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေနရာက ၀ါက်ႏွစ္ခုထပ္ေနျပီး တစ္ေနရာမွာေတာ့ ဣမံ ဂႏၴံလို႔ ပုလႅိင္ဆိုရမွာကို ဣဒံ ဂႏၴံလို႔ နပုလႅိင္နဲ႔ေရးထားတဲ့ အမွားႏွစ္ခ်က္ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အရွင္အရိယ၀ံသက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ အမွားျပသူ ပုဂံသားရဟန္းကို ပင့္ခိုင္းလုိက္ပါတယ္။ ပုဂံသားရဟန္း ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ငါ့ရွင္ ငါသည္ ဤက်မ္းကို သာမညျပဳသည္မဟုတ္၊ လူသံငွက္သံစဲတဲ့ ညဥ့္အခ်ိန္မွာ ပုရပိုက္ကို ဖြင့္ျပီးေရးတယ္။ မနက္လူသံငွက္သံၾကားမွ ပုရပိုက္ကို အုပ္ျဖစ္တယ္။ ထိုသို႔အားထုတ္ထားပါလ်က္ ”ေအးေအး” လို႔ အဆိုခံရေသးတယ္လို႔ မိန္႕ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပုဂံသားရဟန္းေတာ္လည္း အရွင္ဘုရား ျပဳစုေသာက်မ္းမွမာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိပါ။ လူတစ္ေယာက္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ လက္နဲ႔ဆုပ္ျပီး တိုက္နံရံကို ပစ္လိုက္တဲ့အခါ တစ္ခဲမက်န္ တိုက္နံရံကို အကုန္မွန္သလို အရွင္ဘုရား မိန္႔ဆိုေသာစကားမ်ားမွာ အလိုရွိအပ္ေသာ အနက္အဓိပၸါယ္သို႔ခ်ည္း ေရာက္ပါေပတယ္။ ၀ါက်တစ္ခ်က္ထပ္တာနဲ႔ အခြဲတစ္ခ်က္လြဲတာကိုသာ ေအးေအး လို႔ ဆိုမိလိုက္တာပါဘုရား လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ျပပါတယ္။

အရွင္အရိယ၀ံသက အျပစ္ေထာက္ျပသူ ပုဂံသားရဟန္းေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေက်းဇူးကို ဘာနဲ႔ပူေဇာ္ရမလဲလို႔ ေဘး၀န္က်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိမိရဲ႕ဒုကုဋ္သကၤန္းၾကီးကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ ဒီအတိုင္းလွဴလိုက္ရင္ ပုဂံသားရဟန္းငယ္ အလွဴမခံ၀ံမွာစိုးလို႔ ဘယ္လိုေျပာလွဴသလဲဆိုေတာ့ ”ဤသကၤန္းသည္ ငါ့ရွင္ကို ပူေဇာ္သည္မဟုတ္၊ ငါရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ကိုသာပူေဇာ္ျဖင္းျဖစ္ပါတယ္” လို႔ေျပာလွဴပါတယ္။

အရွင္အရိယ၀ံသက ဒါနဲ႔တင္ပူေဇာ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္အခါမွာ ဘုရင္မင္းေခါင္းကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပီး ဘြဲ႔တံဆိပ္ေတာ္ကိုလည္း အလွဴခံေစခဲ့တယ္လို႔ စာမွာဆိုပါတယ္။ ဒီအျပဳအမူက အတုခိုးစရာနဲ႔ နည္းယူစရာပါ။ သာသနာသမိုင္းမွာ ယေန႔ထက္တိုင္ ေျပာစမွတ္ျပဳေနရတဲ့ အျပဳအမူပါ။ ျပီးေတာ့ ဤအရွင္အရိယ၀ံသက သူရဲ႕က်မ္းကို မဏိသာရမဥၥဴသာဋီကာလို႔ အမည္တပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ၾကံဳတုန္းဓမၼသမိုင္းတစ္ခုကိုလည္း ထည့္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ တစ္ခါမွာ ဘုရင္မင္းေခါင္ ဆရာေတာ္ အရွင္အရိယ၀ံသေက်ာင္းကို ေရာက္လာပါတယ္။ တရားေဟာျပီးျပန္ခါနီးမွာ ဆရာေတာ္က ” စစ္ကိုင္းယာဥ္ခြန္ကို ခ်မ္းသာပါေစလို႔” အလွဴခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္မင္းေခါင္က မလွဴပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေလွေတာ္စီးအျပန္ ျမစ္လယ္ေခါင္မွာ တက္မကို မိေက်ာင္းကိုက္ထားလို႔ ေရွ႕ဆက္မသြားႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ယာဥ္ခြန္ကို လွဴပါတယ္လို႔ ေအာ္လိုက္မွ မီးေက်ာင္းက လႊတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လုပ္သင့္တာကိုလုပ္ျပီး ေျပာသင့္တာကို ေျပာတာ တရားျပည့္သူေတြရဲ႕ ဓမၼတာတစ္ခုပါ။ မေမ့ေကာင္းတဲ့ အင္း၀ေခတ္ရဲ႕ အျပဳအမူပါပဲ။

က်မ္းကိုး

(၁) သာသနာလကၤာရစာတမ္း (မဟာဓမၼသၾကီး)

(၂) သာသနာဗဟုသုတပၸကာသနီ (ဘုရားျဖဴဆရာေတာ္)

သူရဇၨ ေမ ၂၀၀၁

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP