* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Tuesday, May 25, 2010

မာန သံေယာဇဥ္ၾကိဳး ( ခ )

အပိုင္း ( ခ )


သာကီ မ်ိဳးေဟ့ ဒို ့ဗမာ- တဲ့။ သေဘာက်က်နဲ ့ အားပါးတရ ေျပာၾကဆိုၾက စကားေလးေပါ့။
တကယ္တမ္းက သခင္မ်ိဳးေဟ့ ဒုိ ့ဗမာပါ။ သို ့ေပမယ့္ သာကီႏြယ္တယ္လို ့ ေျပာၾကဆိုၾကလြန္းလို ့ သာကီမ်ိဳး ေဟ့ ဒုိ ့ဗမာ လို ့ စကားကို ေျပာင္းျပီး ေျပာပါရေစ။

ဒီစကားက သာကီဆိုတာ သက် - ရဲစြမ္းသတၱိ ရွိသူ၊ စြမ္းနိုင္သူေတြ လို ့သေဘာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါ တယ္။ အဲလို ဟစ္ေၾကြးတာကလည္း သာကီစိတ္ဓာတ္ကို အကုန္မသိလို ့ေလလားပဲ။ ရဲစြမ္းသတၱိရွိတယ္။ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေတြ ကို သာကီ လို ့ေခၚတာေတာ့ မွန္ပါရဲ ့။ ဒါေပမယ့္ သာကီမ်ိဳးမာနၾကီးတယ္ တဲ့။ အဲလိုေျပာလိုက္ရင္ အသားထဲက ေလာက္ထြက္ ၊သစၥာေဖါက္စကား ေျပာတယ္ မွတ္ထင္လိမ့္မယ္။

တကယ္တမ္း ဒီစကားကို ေျပာခဲ့ၾကတာက ဟိုးေရွးကာလက အနဳရုဒၶါ ၊ နႏၵိယ ၊ ကိမိလ၊ အာနႏၵာ ၊ ဘဒၵိယ၊ ေဒ၀ဒတၱ ဆိုတဲ့ သာကီ၀င္ မင္းညီမင္းသားေတြ ဘုရားရွင္အား ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ စကားပါ။

သူတို ့ ရဟန္းမ၀တ္မီ ဥပါလိ ဆိုတဲ့ ဆံပင္ညွပ္တတ္သူဟာ သူတို ့ရဲ ့အလုပ္ေက်ြးပါ။ သူတို ့ ရဟန္းျပဳမယ္ဆိုေတာ့ မင္းညီမင္းသားေတြက - မယံ သာကိယာ နာမ မာနနိႆိတာ။( ေပ ) ဧ၀ံ ေနာ မာေနာ နိမၼာယိႆတိ။ လို ့ ဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္ပါတယ္။

တပည့္ေတာ္တို ့ သာကီေတြဟာ မာနၾကီးပါတယ္။ သာသနာဆိုတာ မာနကို ရိုက္ခ်ိဳးဖို ့ပါ ဘုရား။ ဥပါလိကို ပထမ ရဟန္းျဖစ္ေစျခင္းအားျဖင့္ တပည့္ေတာ္ တို ့ကို သူ ့ကို ရွိခိုးတာ အရိုေသ ေပးတာ လုပ္ၾကရပါမယ္။ ဒီနည္းနဲ ့ တပည့္ ေတာ္တို ့ မာန ရိုက္ခ်ိဳးပါမယ္ ဘုရား။ ( ေဒ၀ဒတၱ ၀တၳဳ၊ ဓမၼပဒ )

ဘယ္ေလာက္အတုယူစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ ကိုယ့္ရွိတဲ့ မာနကို မာနရွိတယ္လို ့ ေလွ်ာက္ထား ၀ံ့တယ္။ ျပီးေတာ့ မာန ရိုက္ခ်ိဳးဖို ့ ျပဳစုလုပ္ေပးတဲ့ ဥပါလိကို ရဟန္း ပထမ ျပဳေစတယ္။ (ခုေခတ္ ဒုလႅဘစည္းတဲ့ သူေတြနဲ ့မ်ားေတာ့ မိုးနဲ ့ေျမ ၊ နံ ့သာဆီနဲ ့... ကြာျခင္းတိုင္း ကြာပါ့)။

ကဲ သိျပီေနာ္ ...သာကီမ်ိဳးေဟ့ ဒုိ ့ဗမာ။ ရဲစြမ္းသတၱိ ရွိတာ ဒုိ ့ဗမာ။ မာနၾကီးတာ ဒို ့ဗမာ ဆိုလိုရာ ေရာက္ေလမလားဘဲ ေနာ္ ။ သာကီ မင္းသားေတြလို မာန ကိုလည္း ရိုက္ခ်ိဳးနိုင္တာ ဒို ့ဗမာ။ အင္း.. မာနေတြ ရိုက္ခ်ိဳးနိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းသား။ အဲလို မဟုတ္ရင္ေတာ့ မာနကိုလည္း ရိုက္ခ်ိဳးနိုင္တာ ဒို ့မပါ ျဖစ္ပါအံုးမယ္။ (တရားရႈေထာင့္က ဆိုလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။)

အဲလို မာန ကို မရိုက္ခ်ိဳးနိုင္လို ့ကေတာ့ မာန ရွိတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဒုစၥရိုက္လုပ္ငန္း အၾကီး အက်ယ္ ျပဳျပီး သီလပ်က္ေတာ့ မွာ ေသခ်ာေပါက္ပါ။ မာနံ နိႆာယ ဒုစၥရိတစရဏေတာ မာေနာ နာမာယံ သီလေဘဒေနာ။( ေဒ၀တာ သံယုတ္ ဋီကာ) လို ့ လာပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း မာနကို အေၾကာင္းျပဳျပီး သီလပ်က္ျပီး ဘ၀ သံသရာရွည္ေအာင္ ဆြဲ ဆန္ ့နိုင္တဲ့ အခ်က္ တစ္ခု ပါပဲ။

ဆက္လက္ျပီး ေရးသားပါဦးမယ္ အပိုင္း ( ဂ ) ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာ
အားေပးကာ ဖတ္ရွဳၾကပါေလဦး...

ဗမာဟာ သာကီႏြယ္တယ္လို ့ ေရွးေရွး အခါက ေျပာၾကဆိုၾကတယ္။
ေရွး သီခ်င္းထဲမွာေတာင္ ထည့္ဆိုတာ ၾကာဘူးတာနဲ ့ပဲ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အေန ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ အတိက် မသိဘူး။
မာနၾကီးရင္ေတာ့
ဟုတ္သလိုလို။

ျမတ္ေရာင္နီ

( ၂၅၊ ၀၅၊ ၂၀၁၀)

Read more...

သုဝဏၰသာမဇာတ္

0005052Kph0.jpg

တစ္ရံေရာအခါ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ အနီးတြင္ တံငါရြာႀကီး တစ္ရြာ ရွိ၏။ ထိုရြာတြင္ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာ အမည္ရွိ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ ရွိ၏။ သူတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ တံငါသည္ ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔ ေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးကား တံငါအလုပ္ကို မလုပ္ၾက။

သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အတူေနၾကေသာ္လည္း လင္မယား အျဖစ္ မေပါင္းသင္းၾက။ ျဗဟၼစရိယ အက်င့္ကို က်င့္ၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါတြင္ မိဘမ်ားအား မိမိတို႔ေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးလံုး ရေသ့ ျပဳလုပ္လိုပါသည္ဟု ခြင့္ေတာင္းကာ ရြာမွ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။

ဒုကူလႏွင့္ပါရကာတို႔သည္ ဟိမဝႏၲာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ မိဂသမၼဒါျမစ္ အနီးရွိ ေက်ာင္းသခၤမ္းတြင္ ရေသ့ဝတ္၍ ေနၾကသည္။ ေမတၱာ ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္း ပြားမ်ားၾကသည္။ သူတို႔၏ ေမတၱာအရွိန္ေၾကာင့္ အနီးဝန္းက်င္ရွိ တိရစၧာန္ အေပါင္းတို႔သည္ တစ္ေကာင္ကို တစ္ေကာင္ ရန္မမူၾက၊ မညွင္းဆဲၾက၊ အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္လ်က္ ရွိၾကသည္။

ေတာတြင္ ေနထိုင္ရာတြင္ ပါရိကာ ရေသ့မက ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္သည္။ တံျမက္လွည္းသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုကူလ ရေသ့ႏွင့္ သစ္သီးရွာထြက္သည္။ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သစ္သီးမ်ားကို စားၾကသည္။ ၿပီးလွ်င္ တရား အားထုတ္ၾကသည္။

ထိုသို႔ ေနထိုင္ၾကစဥ္ သားရတနာ တစ္ဦး ဖြားျမင္လာသည္။ ထိုသား ရတနာမွာ လင္မယား အျဖစ္ ေပါင္းသင္း၍ ရရွိလာေသာ သားရတနာ မဟုတ္။ သိၾကားမင္း၏ တိုက္တြန္း အႀကံေပးခ်က္အရ ဒုကူလက ပါရိကာ၏ ခ်က္ကို လက္ျဖင့္ သံုးသပ္ရာမွာ သေႏၶတည္ကာ ရရွိလာေသာ သားရတနာ ျဖစ္သည္။ ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ဝင္းဝါေသာေၾကာင့္ သားငယ္ကို ‘သုဝဏၰသာမ’ ဟု အမည္ေပးၾကသည္။ သုဝဏၰသွ်ံ ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။

ပါရိကာ သစ္သီးရွာ သြားေသာအခါ ကိႏၷရီမတို႔က သုဝဏၰသာမကို ထိန္းေပးၾကသည္။ မိဘ ႏွစ္ပါးသည္ သုဝဏၰသာမ ၁၆-ႏွစ္သား အရြယ္ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ သစ္သီးမ်ား ရွာေဖြ ေကြ်းေမြးၾကသည္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔သည္ သစ္သီးရွာရာမွ ျပန္လာရာတြင္ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ မေရာက္မီ မိုးႀကီး သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းသည္။ သို႔ျဖင့္ သစ္ပင္တစ္ပင္ ေအာက္သို႔ ဝင္၍ ေတာင္ပို႔ေပၚ၌ ရပ္ကာ မိုးခိုၾကသည္။ ထိုအခါ သူတို႔၏ ကိုယ္မွ ေခြ်းႏွင့္ ေရာေသာ ေရေပါက္တို႔သည္ ေတာင္ပို႔တြင္းေခါင္းထဲသို႔ က်ေလသည္။ ဤတြင္ တြင္းထဲ၌ ရွိေသာ ေႁမြေဟာက္က မႈတ္ထုတ္လိုက္ရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ ေႁမြဆိပ္သင့္၍ မ်က္စိ ကြယ္သြားရွာေလသည္။

သုဝဏၰသာမသည္ မိဘႏွစ္ပါး ျပန္ေရာက္ေနက်အခ်ိန္တြင္ မေရာက္လာသျဖင့္ စိုးရိမ္ပူပန္မိသည္။ မိဘမ်ား လာတတ္ေသာ လမ္းသို႔ လိုက္၍ ရွာသည္။ ထိုအခါ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ မ်က္စိ ကြယ္လ်က္ ဒုကၡေရာက္ေနရွာေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို ေတြ႔ရေလသည္။

ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔သည္ သား၏ အသံကို ၾကားေသာအခါ “ခ်စ္သား၊ ဤ အရပ္၌ အႏၲရာယ္ ရွိသည္။ မလာႏွင့္” ဟု လွမ္း၍ ေျပာၾကသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ ႏြယ္ရွည္ရွည္ တစ္ခုကို ရွာ၍ လွမ္းေပးၿပီးလွ်င္ မိဘမ်ားကို ေခၚငင္သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ တြဲေခၚလာေလ၏။

သုဝဏၰသာမသည္ မိဘႏွစ္ပါး မ်က္စိကြယ္သြားသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ ဝမ္းနည္းလွသျဖင့္ ငိုေႂကြးရွာသည္။ သို႔ရာတြင္ မိဘႏွစ္ပါးကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုခြင့္ ရေသာေၾကာင့္ တစ္ဖက္ကလည္း ေျဖသိမ့္ႏိုင္သည္။ ထိုအခါမွစ၍ မိဘႏွစ္ပါးကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳျခင္း၊ သစ္သီးရွာေဖြေပးျခင္းျဖင့္ လုပ္ေကြ်းျပဳစုေလသည္။

သုဝဏၰသာမသည္ ေန႔စဥ္ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွထသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ရွိခိုး၍ မိဂသမၼဒါျမစ္သို႔ သြားသည္။ ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္သည္။ ေရခပ္ၿပီးေသာအခါ မိဘႏွစ္ပါးအား မ်က္ႏွာသစ္ေရႏွင့္ တံပူေပးသည္။ မ်က္ႏွာသစ္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္သီးမ်ား ေကြ်းသည္။ မိဘမ်ားစားၿပီးမွ မိမိစားသည္။

ၿပီးလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါးကို ရွိခိုး၍ အေဖာ္သမင္မ်ားႏွင့္အတူ သစ္သီးရွာ ထြက္သည္။ ကိႏၷရာမ်ားကလည္း သုဝဏၰသာမကို သစ္သီး ကူရွာေပးၾကသည္။

ညေနခ်မး္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ သုဝဏၰသာမသည္ သစ္သီးရွာရာမွ ျပန္လာသည္။ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ ေရေႏြးက်ိဳသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ေရေႏြးျဖင့္ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ ေရခ်ိဳးေပးၿပီးေသာ္ မိဘမ်ား အခ်မ္းေျပေစရန္ မီးဖိုေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္သီးမ်ားကို ေကြ်းသည္။ မိဘတို႔ စားၿပီးမွ မိမိစားသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ေန႔စဥ္ ဝတ္မပ်က္ ျပဳစုေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗာရာဏသီမင္းျဖစ္သူ ပီဠိယကၡမင္းႀကီးသည္ သမင္သားကို လြန္စြာ တပ္မက္ေသာေၾကာင့္ ဟိမဝႏၲာေတာသို႔ ဝင္လာသည္။ သမင္မ်ားကို ပစ္ခတ္ရင္း မိဂသမၼဒါျမစ္သို႔ ေရာက္လာသည္။

မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမ ေန႔စဥ္ ေရခပ္ဆင္းေသာ ဆိပ္တြင္ သမင္ေျခရာမ်ားကို ေတြ႕သည္။ ဤတြင္ သမင္မ်ားကို ပစ္ခတ္ရန္အတြက္ ပုန္းကြယ္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနသည္။

မၾကာမီ သုဝဏၰသာမသည္ ေရခပ္ ဆင္းလာသည္။ သမင္းအမ်ား ၿခံရံလိုက္ပါလာသည္။ မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမကို ျမင္ေသာအခါ မျမင္စဖူး အလြန္ထူးေသာေၾကာင့္ လူသားဟု မထင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖမ္းယူရန္ ႀကံေလသည္။ သို႔ရာတြင္ အနားသို႔ ကပ္သြားလွ်င္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမည္ စိုးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မေျပးႏိုင္ေအာင္ ျပဳၿပီးမွ ဖမ္းမည္ဟု ႀကံ၍ အဆိပ္လူးေသာျမားျဖင့္ ပစ္လိုက္ေလသည္။

ျမားသည္ သုဝဏၰသာမ၏ ညာဘက္နံပါးမွ ဝင္၍ ဘယ္ဘက္နံပါးကို ေဖာက္ထြက္သြားသည္။ သမင္မ်ားသည္ေလးပစ္သံၾကား၍လန္႔ေျပး ၾကသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ ျမားမွန္ေသာ္လည္း ေရအိုးကို ရုတ္တရက္ လႊတ္မခ်။ သတိျဖင့္ ထိန္းလ်က္ ေရအိုးကို ျဖည္းညွင္းစြာ ခ်သည္။ ထို႔ေနာက္မွ မိဘမ်ား ရွိရာဘက္သို႔ ေခါင္းျပဳ၍ သဲေသာင္ျပင္၌ လဲေလ်ာင္းေနသည္။

သုဝဏၰသာမသည္ ျမားဒဏ္ေၾကာင့္ ခံတြင္းမွ ေသြးမ်ား အန္လာသည္။ သို႔ရာတြင္ သတိကို လက္မလြတ္ေစဘဲ “ဤ အရပ္၌ ငါ့မွာ ရန္သူလည္း မရွိပါ။ ငါ၏ အမိအဖတို႔၌လည္း ရန္သူ မရွိပါ။ ဘယ္သူသည္ ျမားျဖင့္ ငါ့ကို ပစ္သနည္း” ဟူ၍ ဆို၏။ သို႔ဆိုရာမွ “ငါ့အသားသည္ စားသံုးရသည့္ အသား မဟုတ္။ ငါ့အေရသည္ အသံုးခ်၍ ရေသာအရာ မဟုတ္။ သို႔ျဖစ္လ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ကို သားေကာင္ပမာ ပစ္ေလသနည္း” ဟု ျမည္တမ္းရွာသည္။

ပီဠိယကၡမင္းႀကီးသည္ ထိုသို႔ ျမည္တမ္းသံကို ၾကားရေသာအခါ အံ့ၾသသြားသည္။ “ဤသူသည္ ငါက ျမားျဖင့္ ပစ္ေသာ္လည္း မဆဲေရး။ မေရရြတ္။ ခ်စ္ဖြယ္စကားကိုပင္ ဆိုျမည္ေသးသည္” ဟု ဆိုကာ အနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္သြားသည္။

ထို႔ေနာက္ မိမိသည္ ပီဠိယကၡမင္းႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီးေနာက္ သုဝဏၰသာမအား ေမးျမန္းသည္။

“အသင္ ဘယ္သူနည္း။ ဘယ္သူ႔သားနည္း။ ဘယ္အမ်ိဳး အႏြယ္နည္း”

“ကြ်ႏု္ပ္ကား သုဝဏၰသာမ ျဖစ္ပါသည္။ အမိအဖတို႔မွာ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ တံငါမ်ိဳးႏြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခု သင္မင္းႀကီး၏ ျမားဒဏ္ေၾကာင့္ ေသရပါေတာ့မည္။ ကြ်ႏု္ပ္ကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမားျဖင့္ ပစ္ရပါသနည္း”

ထိုအခါ မင္းႀကီးက လိမ္လည္၍ ေျပာလိုက္သည္။

ငါ ပစ္မည့္ သမင္းမ်ားသည္ သင့္ကို ျမင္သျဖင့္ လန္႔ေျပးကုန္ၾကသည္။ သို႔အတြက္ ေဒါသ ျဖစ္သျဖင့္ သင့္ကို ငါပစ္သည္”

“ဤေတာတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကို ျမင္၍ လန္႔ေသာ တိရစၧာန္ဟူ၍ မရွိပါ။ သမင္မ်ားသည္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ပို၍ ယဥ္ပါးသျဖင့္ ထိတ္လန္႔ျခင္း လံုးဝမရွိၾကပါ။ ကြ်ႏု္ပ္ကို ျမင္၍ သမင္မ်ား လန္႔ေျပးၾကသည္ဟု အဘယ္ေၾကာင့္ မင္းႀကီး ဆိုပါသနည္း”

ထိုအခါ မင္းႀကီးသည္ လိမ္လည္မိသည္ကို ဝန္ခံရေလသည္။ ဤသို႔ ဝန္ခံၿပီးေနာက္ သုဝဏၰသာမကို ေမးျမန္းစံုစမ္းသည္။ သုဝဏၰသာမကလည္း မ်က္မျမင္ ဒုကၡိတ မိဘႏွစ္ပါးအား မိမိျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေနရသည္ကို ေျပာျပသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ မိမိ၏ အနာကို ဂရုမျပဳႏိုင္။ မိဘႏွစ္ပါး အတြက္သာ ပူပန္စိုးရိမ္ ေနရွာသည္။

“အရွင္မင္းႀကီး၊ ကြ်ႏု္ပ္၏ အမိအဖတို႔တြင္ စားသံုးရန္ သစ္သီး ၆-ရက္စာ မွ်သာ ရွိပါသည္။ ေသာက္ရန္ေရကား မရွိပါ။ ေသာက္ေရကို မရလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါးသည္ ေသၾကရွာေတာ့မည္” ဟူ၍ ေျပာဆို ငိုေႂကြးရွာသည္။

မင္းႀကီးသည္ ‘ဤသူကား သူေတာ္ေကာင္းတည္း။ မိဘႏွစ္ပါးကို လုပ္ေကြ်း ျပဳစုေနသူတည္း။ ျမားဒဏ္ကို ခံစားေနရေသာ္လည္း မိမိေဝဒနာကို သတိမထား။ မိဘႏွစ္ပါး အတြက္သာ ပူပန္ေနရွာသည္။ သည္မွ် ဂုဏ္ေက်းဇူးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သူကို ငါ ျပစ္မွားမိေလၿပီ’ ဟူ၍ ႀကီးစြာ ေနာင္တရသည္။

သို႔ျဖင့္ တိုင္းျပည္သို႔ မျပန္ေတာ့ဘဲ သုဝဏၰသာမ၏ မိဘမ်ားကို သုဝဏၰသာမ ကိုယ္စား လုပ္ေကြ်း ျပဳစုေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ “အခ်င္း သုဝဏၰသာမ၊ သင္၏ မိဘႏွစ္ပါးေနရာ အရပ္ကိုသာ ေျပာပါ။ သင္ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုသည့္ အတိုင္းပင္ ကြ်ႏ္ုပ္ လုပ္ေကြ်းျပဳစုပါမည္” ဟု ဆို၏။

ထိုအခါ သုဝဏၰသာမသည္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မိဘမ်ား ေနရာအရပ္ကို မင္းႀကီးအား ေျပာျပသည္။ သို႔ေျပာျပဆဲမွာပင္ ျမားဆိပ္တက္၍ ေမ့ေျမာ သြားရွာသည္။

မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမကို စမ္းသပ္ၾကည့္သည္။ “သုဝဏၰသာမ ေသဆံုးၿပီတကား” ဟု ဆိုကာ ငိုေႂကြးသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔ရွိရာ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ သြားေရာက္သည္။ ေရာက္ရွိေသာအခါ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔အား ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ေျပာျပသည္။ မိမိလာရင္း အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပသည္။

“အရွင္ရေသ့တို႔၊ ယခုမွစ၍ အရွင္တို႔အား မိဘႏွစ္ပါးအရာထား၍ ကြ်ႏု္ပ္ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုပါမည္”

“အရွင္မင္းႀကီး၊ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ကို လုပ္ေကြ်း ျပဳစုရန္ မလိုပါ။ သားကေလး သာမ ရွိရာအရပ္သို႔သာ ပို႔ေဆာင္ေပးပါ။ သားကေလး၏ မ်က္ႏွာကို စမ္း၍ ရင္ထုကာ ငိုေႂကြးလိုပါသည္။ သားေနာက္သို႔ လိုက္၍ ေသလိုပါသည္”

မင္းႀကီးက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဖ်ာင္းဖ် ေျပာဆိုေသာ္လည္း မရ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မေနသာေတာ့ဘဲ ရေသ့ႏွစ္ဦးကို လက္ဆြဲလ်က္ လိုက္ပို႔ရေလသည္။

(သုဝဏၰသာမဇာတ္ နိဂံုးအား ဆက္တင္ပါမည္)

☺ၿပီးပါၿပီရွင္...။


Read more...

*ေနာင္တ (၁၀)ပါး*

Written by ေတာသားေလး 1 အႀကံျပဳပါသည္။ Posted in:

ေနာင္တ ဆယ္ပါး ၾကိဳသိထားသင့္
* ငယ္ခါကလ်င္ မသင္ပညာ
* ဥစၥာ မစု
* သူခ်စ္ကိုဖ်က္
* သူ ့သက္သတ္စား
* သူ ့မယား၌ ျပစ္မွားတုံဘိ
* ပစၥည္းရွိလ်က္ စုိးစိ မလွဴ
*ေမြးျမဴမိဘ မျပဳရႏွင့္
* ဆုံးမ မနာ
* ပညာရွိထံ နည္းခံ မမွတ္
* အျမတ္မက်င့္ ၊
ဤဆယ္ဆင့္ကား၊ ၾကီးရင့္ဇရာ၊ အုိေသာခါလ်င္၊
ပူဆာေနာင္တ၊ ရတတ္စြတည္း။

(မဃေဒ၀)
ဓမၼမိတ္ေဆြ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားအားလံုး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

Read more...

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား

ကၽြန္္ေတာ္တို႔ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလူငယ္မ်ားအသင္းမွဦးေဆာင္၍ ပညာေရးအလွဴအျဖစ္ လွဴဒါန္းသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပညာရွာမီွးရန္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနေသာ အနာဂတ္ရဲ႕ရင္ေသြးေလးမ်ားျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းသူ/သား မ်ားအား အခက္အခဲမရွိပညာသင္ၾကားႏိုင္ရန္အတြက္ ေအာက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ သတ္မွတ္၍ ပညာေရးေထာက္ပံ့မူ အလွဴအား ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔လူငယ္ေတြဟာ အနာဂတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ အားလံုးသိထားျပီးျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ေခတ္စာသင္ခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသား/သူေတြဟာ အနာဂတ္ရဲ႔ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြျဖစ္သလို ႏိုင္ငံရဲ႕အားကိုးအားထားရာေလးေတြလို႕ဆိုရင္မမွားပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနႏွင့္ အနာဂတ္ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ ေလးမ်ားျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအား ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရန္ အသိတရားရွိသူတိုင္း၏ ရင္ထဲ နွလံုးသားထဲတြင္ တာ၀န္ရွိေပသည္။ တာ၀န္ဆိုသည္မွာ မည္သူကမွ် သတ္မွတ္ထား ျခင္းမရွိပဲ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ ၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ခ်ီးက်ဴးအပ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္ေပသည္။ ပညာျမင့္မွလူမ်ိုးတင့္မည္ဆုိုေသာ ေလာကနီတိစကားအရလဲ ပညာဒါနဟာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ အားေပးအားေျမွာက္ျပဳအပ္ေသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုပဲလို႔ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အေနနဲ႔ မိမိ၏ပတ္၀န္းက်င္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ပညာေရးအတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ေနေသာ ေက်ာင္းသား/သူမ်ား၏ အေျခအေနမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေအာက္ပါအခ်က္ အလက္မ်ားအားျဖည့္ဆည္း၍ ဆက္သြန္ရန္လိပ္စာမ်ားသို႔ အီးေမးေပးပို႔နိုင္ပါသည္။ ပညာပါရမီျဖည့္ဆည္းလိုေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အေနႏွင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလူငယ္မ်ားအသင္းႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ လွဴဒါန္းမူျပဳႏိုင္ေၾကာင္း ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနႏွင့္ အီးေမးအခ်က္အလက္မ်ားအားျဖည့္ဆည္း၍ ပို႔ေပးေသာ ပညာေရးေထာက္ပံ့မူအလွဴအား ျပန္လည္အေၾကာင္းျပန္ေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။

ပညာသင္စရိတ္ေထာက္ပံ့ရန္ အရည္အခ်င္းသတ္မွတ္ခ်က္
ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းသူ ျဖစ္ရမည္။
ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက စာေတာ္သူဟု သတ္မွတ္ထားသူျဖစ္ရမည္။
ေငြေၾကးအမွန္တကယ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာသူျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ပညာလိုလားသူ ျဖစ္ရမည္။
ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ၏ မိဘမ်ားကလည္း ေက်ာင္းသား ပညာသင္ၾကားေနစဥ္ကာလအတြင္း ေအးေဆးစြာ သင္ၾကားႏုိင္ေရးအတြက္ သေဘာတူညီရမည္။
ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ၏ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္အက်ဥ္း၊ မွတ္ပံုတင္မိတၱဴတစ္ေစာင္၊ လက္ရွိဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို တင္ျပေပးရမည္။
ပညာေရးအတြက္ ေတြ႔ၾကံဳေနရသည့္ လက္ရွိအခက္အခဲအေၾကာင္း အက်ဥ္းမွ် ေရးသားတင္ျပရမည္။
ဆရာ/ဆရာမ ႏွစ္ဦးႏွင့္ အထက္တို႔က ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အထက္ပါ အခ်က္ အလက္မ်ားသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္းေထာက္ခံေပးရမည္။

ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ၏ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္အက်ဥ္း
အမည္-
မွတ္ပံုတင္အမွတ္-
ေမြးသကၠရာဇ္
ေအာင္ျမင္ၿပီးေသာအတန္း
လက္ရွိပညာသင္ၾကားရန္အခက္အခဲျဖစ္ေနေသာအတန္း
လက္ရွိေနရပ္လိပ္စာအျပည့္အစံု
အဘအမည္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ေနရပ္လိပ္စာ
အမိအမည္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ေနရပ္လိပ္စာ
အျဖစ္ခ်င္ဆံုးအနာဂတ္ရည္မွန္းခ်က္

(မွတ္ခ်က္) မူလတန္းေက်ာင္းသား/သူမ်ားျဖစ္ေသာ္ မွတ္ပံုတင္မရွိေသးပါက မရွိေသးပါဟု ေရးသားေပးပါရန္။
ပညာေရးအလွဴေတာ္အတြက္ လွဴဒါန္းေသာအလွဴရွင္မ်ားစာရင္းအားလည္း သီးသန္႔က႑အျဖစ္ေဖာ္ျပေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္သြန္ရန္လိပ္စာ

mmtheravada@gmail.com

winthu07@gmail.com

thantzin83@gmail.com

ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အေနႏွင့္ အင္တာနက္မွအီးေမးမ်ားျဖင့္ ျဖန္ေ၀ႏို္င္ပါသည္။ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ျပည့္စံုေသာေက်ာင္းသား/သူမ်ားအား ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလူငယ္မ်ား အသင္းမွ ပညာေရးအလွဳေထာက္ပံ့မူအျဖင့္ လွဴဒါန္းသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ

ကိုညီ

Read more...

လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာစိတ္ေရာဂါကုိ စပ္စုျခင္း အပိုင္း (၁-၂)

နိဒါန္း

လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါ ဟူသည္မွာ mass psychogenic illness ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကုိ ဘာသာျပန္ထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါ (mass psychogenic illness) ကုိ လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ လူမႈေရာဂါ (mass sociogenic illness) ဟူ၍ သုံးစြဲသည္ကုိ ဘာသုိလုိျမဴး (ROBERT E. BARTHOLOMEW, PhD) ၏ စာတမ္းတြင္ ဖတ္ရႈရသည္။ ၄င္းပုဂၢိဳလ္၏ စာတမ္းမွ က်မ္းညႊန္းမ်ားကုိ အကုန္လုိက္မဖတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ ယင္းစာတမ္းသည္ အဆုိပါစိတ္ေရာဂါကုိ ေလ့လာရန္ အလြန္ေကာင္းေသာ ေျမပုံတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေၾကာင္း လက္တုိ႔အပ္ပါသည္။ စာေရးသူသည္ စိတ္ပညာရွင္လည္းမဟုတ္၊ စိတ္က်န္းမာေရးဆရာ၀န္လည္း မဟုတ္သျဖင့္ လူစုလူေ၀းအလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါကုိ ဗဟုသုတလုိလားေသာ သာမန္လူ တစ္ေယာက္၏ စပ္စုျခင္းသေဘာထက္ မပုိေသာ သေဘာတရားႏွင့္သာ ေလ့လာပါသည္။ စိတ္၀င္စား၍ ဖတ္ရႈမိသမွ် အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႔ကုိ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ နားညည္းခံႏုိင္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ေျပာျပျငင္းခုန္မိရာမွ ယင္းေျပာျပခ်က္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္စိတ္ ေပၚေပါက္လာသည္။ မွတ္တမ္းသေဘာကုိ ပုိကဲထားသျဖင့္ ဤေဆာင္းပါးသည္ အစီအစဥ္က်ခ်င္မွက်မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုံးေဟာင္းနည္းနာမ်ားအတုိင္း ညီခ်င္မွညီမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခ်က္အလက္ စုံစုံညီညီႏွင့္ေရးေသာ သုေတသနေဆာင္းပါးမဟုတ္ေၾကာင္း၊ စပ္စုလုိသူအခ်င္းခ်င္း လက္တုိ႔ေသာ ေဆာင္းပါးသာျဖစ္ေၾကာင္း တင္ၾကိဳအစီရင္ခံ ပါသည္။

အလယ္ေခတ္ကုိ စပ္စုျခင္း


လူစုလူေ၀းအရ ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါသည္ ယေန႔ထိ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း သမုိင္းေၾကာင္းအရ အလယ္ေခတ္တုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ား ရွိခဲ့သည္။ စာေရးေကာင္းေသာ ေဒါက္တာဟဲ့ခ္ကာ (I.F.C. Hecker,M.D)၏ အလယ္ေခတ္၏ကပ္ေရာဂါမ်ား စာအုပ္တြင္ အ့ံၾသစဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ အေသးစိတ္ျခယ္မႈန္းထားတာ ေတြ႔ရပါသည္။

စိတ္ၾကြအကေရာဂါ (Dancing Mania) (From: Epidemics of the middle Ages
I.F.C. Hecker,M.D)


ဂ်ာမဏီႏွင့္နယ္သာလန္

စိန္႔ဂၽြန္အက (St.John dance)

ေသမင္းနက္ (Black Death)ဟုတြင္ေသာ အလယ္ေခတ္က ဥေရာပတြင္ ျဖစ္ပြားသည့္ ပလိပ္ေရာဂါကပ္ဆုိး၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား မေပ်ာက္ကင္း မရွင္းလင္းေသးဘဲ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ား၏ အုတ္ဂူမ်ားကုိ ေျမဖုိ႔႔ျပီးကာစအခ်ိန္တြင္ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံ၌ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ စိတ္နယ္လြန္ျပႆနာ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ထူးဆန္းေထြလာ ယုံမွားလြန္ျခင္းစိတ္ေရာဂါ တစ္ရပ္ေပၚေပါက္၍ လာခဲ့သည္။ ထုိျဖစ္ရပ္မွစေသာ စိတ္ၾကြအကေရာဂါသည္ ဥေရာပတနံတလ်ားကုိ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္စုနီးပါး စုိးမုိးထားခဲ့ျပီး ေနာက္ထပ္ ျပန္လည္မျဖစ္ေပၚေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ထုိအကကုိ စိန္႔ဂၽြန္အက သုိ႔မဟုတ္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အက (St.Vitus dance) ဟု ေခၚၾကသည္။ ခံစားရသူမ်ားသည္ အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ၾကလ်က္၊ ေဒါသအမ်က္ ေျခာင္းေျခာင္း ထြက္ၾကလ်က္၊ အျမွဳပ္တစီစီ ထြက္ကုန္ၾကလ်က္၊ မိမိတုိ႔၏ ဖုံးကြယ္အပ္ေသာ ပုဂၢလိကပစၥည္းမ်ားကုိ ထုတ္ေဖာ္ျပသကုန္ၾကလ်က္ အရူးအမူး ကခုန္ၾကေလ့ရွိသည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္သည္ တစ္ေနရာတည္းတြင္ ျဖစ္ခဲ့သည္မဟုတ္ဘဲ နတ္ဆုိးအပူးခံရေသာ ကပ္ေရာဂါ ဟုဆုိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံ လုံးသာမက၊ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံမ်ားမွသည္ အေနာက္ေျမာက္ ဥေရာပ တလႊားအထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားေလသည္။

၁၃၄၇ ခုႏွစ္ကပင္ အခ္ဟန္ျမိဳ႔ (Aachen) ၏ လမ္းမမ်ား လမ္းသြယ္မ်ားေပၚတြင္ ေယာက်ာ္းမိန္းမ တစ္စုတစ္ေ၀းၾကီးသည္ ေအာက္ပါအေနအထားအားျဖင့္ ကပြဲခုန္ပြဲမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ၾကေလသည္။ သူတုိ႔ကား စက္၀ုိင္းပုံ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍ လူစိတ္ေပ်ာက္သည္အထိ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း၊ ကေယာင္ကတမ္းႏွင့္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ကခုန္ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံး ပင္ပန္းျပီး ေျမေပၚသုိ႔ လဲက်ကုန္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အလြန္အမင္း နင္းဖိထားတာမ်ိဳး ကုိခံစားေနရသည္ဟု ေျပာၾကျပီး ေသလုမတတ္ နာနာက်င္က်င္ ခံစားရသျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကျပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အ၀တ္မ်ားကုိ ခါးတြင္ တင္းတင္းျပန္စည္းလုိက္ၾကျပီး ေ၀ဒနာမ်ားမွ ကင္းလြတ္ၾကကာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထုိးႏွက္မႈမျဖစ္မီအထိ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ၾကျပန္သည္။ ကခုန္ျခင္းျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ၀ုိင္းကနဲဒုိင္းကနဲ အသံမ်ားထြက္ေပၚလာပါက မၾကာခဏ သက္သာသြားတတ္သည္။ သာမန္အားျဖင့္ ကခုန္ေနခ်ိန္တြင္ ေဘးဘီကို ျမင္ရၾကားရေလ့ မရွိဘဲ အခ်ိဳ႔က ေသြးစီးေၾကာထဲတြင္ နစ္ျမဳပ္ေနသည္ဟု ခံစားရေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေကာင္းကင္ဘုံကုိ ျမင္ၾကရသည္ဆုိျပီး အခ်ိဳ႔က စိန္႔ဆာဗြိဳင္းယားကုိ အပ်ိဳစင္ေမရီႏွင့္ ယွဥ္တြဲေတြ႔ဆုံသည္ဟု ဆုိၾကသည္လည္း ရွိသည္။ ဘာသာတရားဆုိင္ရာ ၾကဳံေတြ႔မႈမ်ားမွာ ထူးဆန္းျပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနၾကသည္။

ေရာဂါျပင္းထန္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ၀က္ရူးျပန္ျခင္း၊ တက္ျခင္း (epileptic convulsion) မ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ေျမျပင္ေပၚသုိ႔လဲက်ျပီး သတိကင္းမဲ့သြားၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အသက္ကုိ ျပင္းထန္စြာရွဴေနၾကသည္။ ထုိ႔ေနာင္မွတဖန္ ရုတ္တရက္ ျပန္ထၾကျပီး ပါးစပ္မွ အျမွဳပ္တစီစီထြက္၍ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြး ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကၾကျပန္သည္။ ျဖစ္ေပၚမႈပုံစံမ်ားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနသည္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း နာမ္ေလာကကုိ ေတြ႔ရွိရသည္ဟု မျပည့္မစုံေျပာၾကပါသည္။

ထုိနတ္ဆုိး၏ကပ္ေရာဂါသည္ လအနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံကုိ ပ်႔ံႏွံ႔သြားသည္။ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံရွိ Liege, Utrecht, Tongres ႏွင့္ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ႏုိင္ငံ၏ ျမိဳ႔အမ်ားအျပားတြင္ မူ ကခုန္သူမ်ားသည္ သူတုိ႔၏လက္မ်ားတြင္ ၾကိဳးမ်ားစည္းေႏွာင္၍၊ ခါးတြင္အ၀တ္မ်ား စည္းေႏွာင္၍ ကခုန္ၾကသည္။ ထုိစည္းေႏွာင္ထားေသာ ေနရာမ်ားကုိ တုတ္တေခ်ာင္းထုိးထည့္၍ တင္းၾကပ္ေအာင္ ဆြဲလိမ္လုိက္ေသာအခါ သတိလည္လာတတ္သည္။ အခ်ိဳ႔ကမူ လက္သီးႏွင့္ထုိး ေျခႏွင့္ကန္လ်င္ ပုိျပီးသတိလည္တတ္သည္။ ကခုန္သူမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ထုိသုိ႔ကူညီေပးႏုိင္မည့္ လူအမ်ားအျပားကလည္း ေဘးမွာရပ္ၾကည့္ေနသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ျမိဳ႔ရြာမ်ားအတြင္း ကခုန္သူမ်ားသည္ ဘာသာေရးအေဆာက္အဦမ်ားကုိ သိမ္းပုိက္ၾကျပီး တရားဓမၼမ်ားေဟာေျပာၾက၊ ဓမၼေတးမ်ားသီဆုိၾက ႏွင့္ ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ နတ္ဆုိး၏ ကပ္ေရာဂါကမူ အ့ံအားသင့္ျခင္းႏွင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေကာင္းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္လွႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္ရပ္အေနႏွင့္သာ လႊမ္းမုိးထားခဲ့သည္။ လိဂ္ျမိဳ႔ (Liege) တြင္မူ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက အစြဲခၽြတ္ျခင္း ကိစၥမ်ားကုိ နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ အယူသည္းသမားမ်ားသည္ ရွဴးဖိနပ္အခၽြန္မ်ားကုိ မ၀တ္ဆင္ဘဲ ရွဴးဖိနပ္ထိပ္တုံးမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္မွ အႏၲရာယ္ကင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျခာက္လွန္႔ၾက အမိန္႔ျပန္တမ္းမ်ားထုတ္ၾကႏွင့္ အလုပ္မ်ားၾကျပန္သည္။ သူတုိ႔က အနီေရာင္ကုိလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ ကခုန္သူမ်ားႏွင့္ အနီေရာင္၏ အဆက္အစပ္မွာ ၀က္ရူးျပန္အျပီး အာရုံေၾကာမ်ား တမ်ိဳးတမည္ ျဖစ္သြားတာႏွင့္ သက္ဆုိင္ဟန္တူသည္။

ကခုန္သူမ်ားသည္ ဘာသာေရးႏွင့္ သီးျခားသက္ဆုိင္ေနသည္ဟု ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိမုိယုံၾကည္လာ ပုိမုိေသခ်ာလာၾကျပီးသကာလ၊ အစြဲခၽြတ္ျခင္း (exorcism) မ်ားကုိ ဆထက္ထမ္းပုိး တုိး၍ ၾကိဳးစားၾကေလသည္။ သုိ႔မွသာ မေကာင္းဆုိး၀ါးမ်ား ပ်ံ႔ႏွံ႔မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မည္ ဟုယုံၾကည္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔အစြဲခၽြတ္ခံရသူမ်ားကလည္း ေနာက္ရက္အနည္းငယ္သာ ဆက္လက္ေနထုိင္ခြင့္ရလွ်င္ သူတုိ႔သည္ ျမင့္ျမတ္သူမ်ား၏ ခႏၶာကုိယ္မ်ားကုိ ၀င္ေရာက္ျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကုိပါ သတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးပစ္မည္ဟု ဆုိၾကသကုိး။ ဆယ့္ေလးရာစု၏ အေကာင္းဆုံး ေဆး၀ါးေတာ္ၾကီးမွာလည္း အစြဲခၽြတ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ မည္သုိ႔ဆုိေစ ေပ်ာက္ခ်ိန္တန္လုိ႔ပဲ ေပ်ာက္သြားသည္ ဆုိရမည္လားမသိ၊ လအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ အဆုိပါ စိန္႔ဂၽြန္အက (St. John's dance) သည္ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ မျဖစ္ေတာ့မူဘဲ လုံး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

ဂ်ာမနီကုိ ျပန္ေကာက္ၾကဦးမည္။ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ အခ္ဟန္ျမိဳ႔ ကခုန္ရူးသြပ္မႈစတင္ျပီး လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ Cologne ၌လည္း လူငါးရာေက်ာ္ခန္႔ အလားတူ ျဖစ္ပြားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ Metz ျမိဳ႔၏ လမ္းမမ်ားကုိ ေယာင္မွား၍ ၾကည့္မိလွ်င္ ကခုန္သူ တစ္ေထာင့္တစ္ရာခန္႔ ရွိေနသည္ကုိ ေတြ႔ရလိမ့္မည္။ ေတာသူေတာင္သားမ်ားက လယ္ကြက္ထဲမွာ ထြက္ခဲ့ၾက၍၊ စက္ျပင္ဆရာမ်ားက ၀ါ့ခ္ေရွာ့မ်ားကုိ ပိတ္ခဲ့ၾက၍၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားက အိမ္အလုပ္မ်ားကုိ ပစ္ထားခဲ့ၾက၍ ကပြဲကုိ ၀င္ေရာက္အားေပး ၾကကုန္သည္။ ခ်မ္းသာေသာ ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးမွာ အပ်က္အစီးပုံၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ေကာင္ကေလး၊ ေကာင္မေလးမ်ားက မိဘမ်ားထံမွ ခြဲခြာခဲ့ၾက၍၊ အေစခံမ်ားက သခင္ထံမွ ထြက္ခြာခဲ့ၾက၍ အဆုိပါ ကခုန္ပြဲၾကီးကုိ ရႈေမာသုံးသပ္ရုံမက စိတ္ေရာဂါ၏ အဆိပ္ခုိးေငြ႔မ်ားကုိ ေလာဘတၾကီး ရွဴရွဳိက္ အကူးစက္ခံၾကကုန္သည္။
စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အက (St.Vitus Dance)

၁၄၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ စထရာ့စ္ဘာဂ္ (Strasburg) သုိ႔ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ (Dancing Plague) ျပန္႔ႏွံ႔လာသည္။ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ၏ အဓိပၸါယ္ကား ပလိပ္ေရာဂါကဲ့သုိ႔ ကူးစက္ျမန္ေသာ ကခုန္ျခင္းေရာဂါ ဟူလုိ။ လကၡဏာမ်ားကား ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ႏွင့္ ရုိင္းျမစ္ေအာက္ပုိင္းမွ ျမိဳ႔မ်ားရွိ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားနည္းတူ ျဖစ္ေလသည္။ ပထမပုိင္းတြင္ ကခုန္သူမ်ားကုိ ၀ုိင္း၀န္းၾကည့္ရႈၾကျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ၾကည့္ရႈသူမ်ားပါ ကခုန္သူမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ေလအိတ္ပုေလြမ်ားကုိ မႈတ္ေနၾကသည့္ ဂီတပညာရွင္မ်ားပါ တြဲဖက္အသုံးေတာ္ခံလ်က္ ကခုန္သူမ်ားသည္ ေန႔ေရာညပါ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ သြားလာေနၾကကုန္သည္။ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူမ်ားတြင္ အခ်ိဳ႔က စပ္စုသည့္သေဘာႏွင့္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသူမ်ားျဖစ္ျပီး အခ်ိဳ႔ကေတာ့ မိမိတုိ႔၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားအတြက္ ရတက္မေအးၾကသျဖင့္ လာေရာက္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမိဳ႔နယ္ေကာင္စီက ေရာဂါခံစားသူမ်ားကုိ စိတ္၀င္တစား ကူညီေျဖရွင္းေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားသည္။ ကခုန္သူမ်ားကုိ အုပ္စုမ်ားခြဲထုတ္ျပီး ယင္းအုပ္စုမ်ား၏ ေဘးအႏၲရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္ သုိ႔မဟုတ္ ခံစားရမႈမ်ားမွ သက္သာေစရန္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးသည္။

ယင္းအုပ္စုမ်ားသည္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းမ်ားသုိ႔ ေျခလ်င္တမ်ိဳး၊ ယာဥ္အသြယ္သြယ္ႏွင့္တဖုံ သြားေရာက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အား ပူေဇာ္သည့္ ပလႅင္စင္ျမင့္၌ သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾက ဆုေတာင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ဘာသာတရားကုိ ၾကည္ညိဳ ကုိင္းရႈိင္းမႈႏွင့္အတူ ေနရာ၏ ျမင့္ျမတ္မႈေၾကာင့္ ကပ္စြဲေသာ ေ၀ဒနာတုိ႔ ခ်ဳပ္ျငိမ္းပါေစသားဟု ဆႏၵျပဳၾကသည္။ သူေတာ္စင္ကုိ ပူေဇာ္အျပီးတြင္ စိတ္ၾကြအကေရာဂါ မျဖစ္ေပၚေတာ့ဟု ေျပာၾကသည္။ ယင္းအက ေရာဂါကုိ ကူညီႏုိင္သူမွာ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ သာလွ်င္ ျဖစ္သည္ ဟူသတတ္။ ဒါကေတာ့ ပဥၥလက္ဆန္ျပီး လူသားမ်ားဥာဏ္မမီ ႏုိင္တာမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟူ၍ မွတ္ယူၾကပါစုိ႔။

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္အသူနည္း

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္၏ အထုပၸတၱိကုိ ဤေနရာတြင္ အေသးစိတ္မေဖာ္ျပေတာ့ဘဲ ဤေရာဂါႏွင့္အဆက္အစပ္ကုိသာ ေဖာ္ျပေတာ့မည္။ သူက စစၥလီကၽြန္းသား (Sicilian) ျဖစ္ျပီး မုိဒတ္စ္တပ္စ္တုိ႔ ခရက္စန္ရွား တုိ႔ႏွင့္အတူ ေအဒီ ၃၀၃ခုႏွစ္၌ ေရာမဧကရာဇ္ ဒုိင္ယာကလစ္ရွန္က ခရစ္ယာန္မ်ားကုိ သုတ္သင္ခံရသည့္ပြဲတြင္ အသတ္ျဖတ္ခံရျပီး အာဇာနည္(matyr) အျဖစ္ မွတ္ယူခံရသူ ျဖစ္သည္။ ပထမရာစုအေစာပုိင္းႏွစ္မ်ားတြင္ သူ႔အေၾကာင္းကုိ သိပ္မသိၾကေသးဘဲ သကၠရာဇ္ ၈၃၆ တြင္မွ ေကာ္ေဗးဘုရားေက်ာင္း (Corvey) တြင္ သူ႔ကုိ အေလးအနက္ ပူေဇာ္တာမ်ိဳး စတင္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္ သူေတာ္စင္ဆယ့္ေလးပါး (Nothhelfer or Apoththeker) စာရင္း၀င္ ျဖစ္လာသည္။ သူ႔ကိုပူေဇာ္ေသာ ပလႅင္စင္ျမင့္မ်ား မ်ားျပားလာသည္။ သူ႔လည္ပင္းကုိ ဓားတင္ခံရသည့္ အခ်ိန္တုန္းက စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္က သူ႔ကုိပူေဇာ္သူမ်ား၏ စိတ္ၾကြအကေရာဂါကုိ ကာကြယ္ႏုိင္သူ ျဖစ္ရပါေစသား ဟူ၍ ဘုရားသခင္ထံမွာ ဆုေတာင္းသည္ဟု ဒ႑ာရီတစ္ခုက ဆုိထားသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေရေက်ာက္ေပါက္ျခင္းကုိ ႏုိင္နင္းေသာ စိန္႔မာတင္၊ ငရဲမီးကုိ ႏုိင္နင္းေသာ စိန္႔အန္ေထာနီးယပ္စ္၊ မီးေနသည္မ်ားႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ စိန္႔မာဂရက္တုိ႔နည္းတူ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ အတြက္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္ မၾကာခဏ ပူေဇာ္တာခံရေတာ့သည္။

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ကုိ ပူေဇာ္ေသာပလႅင္ေရွ႔တြင္ ကေသာအကသည္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အကဟူ၍ ေက်ာ္ၾကားလာျပီး အာရုံေၾကာ ခ်ိဳ႔တဲ့၍ျဖစ္ေသာ ခုိရီယာ (Chorea) ကုိ St.Vitus Dance ဟူ၍ ေခၚၾကသည္ကုိ ေဆးေလာကသားမ်ား ရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္သည္။ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ကုိ အဆုိပါ ေရာဂါရွင္မ်ားသာမက သရုပ္ေဆာင္မ်ား၊ ဟာသသရုပ္ေဆာင္မ်ား၊ အကပညာရွင္မ်ားကလည္း လုပ္ငန္းကုိင္ငန္းအဆင္ေျပဖုိ႔ မၾကာခဏ ပူေဇာ္ၾကသည္။

စိန္႔ဂၽြန္အကဟုအဘယ္ေၾကာင့္ ေခၚရသနည္း

ယင္းစိတ္ၾကြအက ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားရာ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ အခ္ဟန္ (Aachen or Aix-la-Chapelle) မွ ေရွးဦးဆုံးကခုန္သူမ်ားသည္ ၁၃၇၄ ခုႏွစ္ စိန္႔ဂၽြန္ေန႔ တြင္ စိန္႔ဂၽြန္၏နာမည္ကုိ ေအာ္ဟစ္ကာ ကခုန္ၾကသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ ထုိမွတဆင့္ ပလိပ္ေရာဂါတမွ် ကူးစက္တတ္ေသာ အနွီစိတ္ေရာဂါသည္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ား၏ စိတ္ကုိ တနည္းတဖုံ ထိခုိက္ေစခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ၾကြအကေရာဂါကုိ St John's Dance ဟုလည္း ေခၚတြင္သည္။

ထုိ႔ထက္ေစာေသာကာလ

၁၃၇၄ ခုႏွစ္က ျဖစ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ကုိ စိတ္ၾကြအကေရာဂါ၏ ပထမမူလဟု ေခၚရန္မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ အေၾကာင္းက ၁၂၃၇ ႏွစ္တြင္ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ Erfurt တြင္ ကေလးငယ္ တစ္ရာခန္႔သည္ အန္းစတတ္ ျမစ္ကမ္းပါးတြင္ အလားတူ စိတ္ၾကကခုန္ျခင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ကခုန္ျခင္းအျပီးတြင္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ေျမျပင္ေပၚ လဲက်သြားၾကျပီး အခ်ိဳ႔မွာ ေသဆုံးသြားၾကသည္။ အခ်ိဳ႔မွာ တစ္သက္လုံး အျမဲတမ္းလက္တုန္ျခင္းေ၀ဒနာ (permenant tremor) ခံစားၾကရသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ (Fr: J.Cjr.Bechmann,Historia des Furstenthms Anhalt,Zerbates) ေအဒီ ၁၂၇၈ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္လည္း နယ္သာလန္ႏုိင္ငံ Utrecht ျမိဳ႔တြင္ လူနွစ္ရာခန္႔အလားတူ ေရာဂါစြဲကပ္ျပီး ေရနစ္ေသဆုံးသည္။ ၁၀၂၇ တြင္လည္း Bernburg ျမိဳ႔အနီး church of Kolbig ၌ အလားတူေရာဂါ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသးသည္။

ကခုန္ျခင္းေရာဂါစြဲကပ္သူမ်ားအားလုံး ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံခံရသည္ေတာ့မဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ သမုိင္းတေလွ်ာက္တြင္ ဘာသာတရားဆုိင္ရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အျပစ္ေပးျခင္းကုိ ရက္စက္စြာခံၾကရသည္ကုိ ေနာက္တြင္ သာ၍ထင္ရွားလိမ့္မည္။ အခ်ိဳ႔က ဘုန္းေတာ္ၾကီး Ruprecht၏ အျပစ္ေပးျခင္းကုိ ခံရေသာ ေတာသူေတာင္သား ကခုန္သူ ၁၈ ဦး၏ နာမည္ကုိ မွတ္ထားၾကတာမ်ိဳးေတာင္ ရွိသည္။ ကံဆုိးသူ ဆယ့္ရွစ္ဦးသည္ ဒူးေအာက္ထိေျမျမွဳပ္ခံရျပီး အစာမေကၽြးဘဲအငတ္ခံထားကာ အျပစ္ေပးတာခံရသည္။ ေနာက္ဆုံးဘစ္ေရွာ့ပ္စ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက လႊတ္ေပးလုိက္ရသည္။


ေဆးသုေတသန

စိန္႔ဂၽြန္အက သုိ႔မဟုတ္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အကမ်ားသည္ ဆယ့္ငါးရာစုႏွင့္ ဆယ့္ေျခာက္ရာစုမ်ားအထိ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ဆယ့္ေျခာက္ရာစု အေစာပုိင္းတြင္ ေဆးပညာသုေတသန၏ နယ္ပယ္ထဲသုိ႔ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုအျဖစ္ ေရာက္ရွိလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စိတ္၀င္စားသည္မွာ ပဥၥလက္ဆန္ျခင္းႏွင့္ သူေတာ္စင္တုိ႔၏ လႊမ္းမုိးမႈကုိ ခံေနရေသာ ေရာဂါအျဖစ္မွ လူ႔ေလာကီဘုံထဲ ျပန္ဆြဲသြင္းကာ ေဆးသုေတသနအသစ္မ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါရာဆဲလ္စပ္ (Paracelsus) ကုိ ျဖစ္ပါ၏။ ပါရာဆဲလ္စပ္၏ ေလ့လာခ်က္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မၾကာမီ စပ္စုၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္ပါဦးမည္


1.Wikipedia
2.Epidemics of the middle Ages By I.F.C. Hecker,M.D
3.REVIEW ARTICLE
Protean nature of mass sociogenic illness
From possessed nuns to chemical and biological terrorism fears
ROBERT E. BARTHOLOMEW, PhD

Read more...

အကုသုိလ္စိတ္ (၁၂) ပါးဆုိတာ

Posted by ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ | Tags: | Categories: ေဆာင္းပါး | 1 Comment

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အလုပ္တစ္ခု လုပ္တယ္။ အဲဒီအလုပ္က ႏွစ္မ်ိဳး ကြဲလာတယ္။ ေကာင္းမႈႏွင့္ မေကာင္းမႈ ဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ အဲဒီလုိ ေကာင္းမႈႏွင့္ မေကာင္းမႈ ျဖစ္လာေအာင္ ဦးေဆာင္ေနတာကေတာ့ စိတ္ ပါပဲ။ ဘယ္ကိစၥ အလုပ္မွာ မဆုိ စိတ္ပါပါတယ္။ စိတ္မပါဘူး ဆုိတဲ့ အလုပ္လံုး၀ မရွိပါဘူး။ လုပ္ရင္း ကုိင္ရင္း ပ်င္းေနရင္ ပ်င္းေနတဲ့စိတ္ ညဥ္းေငြ႔ေနရင္ ညဥ္းေငြ႕ေနတဲ့စိတ္ မလုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ ပါေနပါတယ္။ စိတ္မပါဘူးဆုိတာ မရွိ။

တကယ္ေတာ့ လူေတြကသာ ဟုိဟာဆန္းၾကယ္ ဒီဟာထူးဆန္း လုပ္ေနၾကတယ္။ တကယ္တမ္း ထူးျခားဆန္းၾကယ္တာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ စိတ္။ ဒီစိတ္ဦးေဆာင္လုိ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျဗဟၼာျဖစ္ရ၊ နတ္ျပည္ေရာက္ရ၊ လူျပန္ျဖစ္ရ၊ ငရဲမွာျဖစ္ရ၊ တိရစၧာန္ျဖစ္ရတာ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ေနာက္ဘ၀နဲ႔ ႏႈိင္းစာရတာ ေ၀းပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္၊ ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္၊ ေအာင္ျမင္တဲ့ အဂၤ်င္နီယာ တစ္ေယာက္၊ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖုိ႔က ဒီစိတ္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ သူေပါ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တာ၊ သူေပါ့ ေက်ာင္းထြက္လုိက္တာ သူေပါ့ အရက္သမားျဖစ္ေနတာ ဆုိတဲ့ လူေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ ေျပာလဲ။ စိတ္အလုိလုိက္လုိ႔ ျဖစ္သြားတာ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မေျပာၾကဘူးလား။ ေျပာၾကတယ္ေနာ္။ ဒါဆုိ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ လူက စိတ္အလုိကုိ မလုိက္လုိ႔ေပါ့။ ဟုတ္တယ္။ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္လုိ႔ျဖစ္တာ။ စိတ္ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရလဲ ဆုိေတာ့ စိတ္က ပါပသၼႎ ရမတိ မေနာ ဆုိတဲ့အတုိင္း မေကာင္းမႈ အေပၚမွာပဲ နစ္ေျမာေနတတ္တယ္ေလ။ မေကာင္မႈ ဆုိတာ အကုသုိလ္ေပါ့။ အကုသုိလ္ …. ဘယ္လုိ အကုသုိလ္ေတြလဲ။ အကုသုိလ္ဆုိတာ ဘာလဲ။

အကုသုိလ္ဆုိတာ ကဲ့ရ႕ဲအပ္ ကဲ့ရဲ႕ထုိက္တဲ့ ကိေလသာဆယ္ပါးနဲ႔ အျပစ္ေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမႊ႕တတ္တဲ့ စိတ္ကုိ ေခၚတာ။ သူ႔လုပ္ငန္းကေတာ့ ဖ်က္ဆီးေရးလုပ္ငန္း။ ရလာဒ္ကေတာ့ အက်ိဳးမဲ့ေစတာ။ အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကုိယ္သာလွ်င္ ဆင္းရဲ ပူပန္ေနေစတာကုိ အကုသုိလ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အကုသုိလ္ေတြျဖစ္လာရလဲ ဆုိေတာ့ ပညာနဲ႔ မဆင္ျခင္တတ္လုိ႔ လမ္း႐ုိးလမ္းမွန္ကုိ ဆန္႔က်င္လုိ႔ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

အကုသုိလ္ကုိ အေသးစိတ္ ခြဲျခမ္းလုိက္ရင္ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္။ သံုးမ်ိဳးကေတာ့ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ႏွင့္ ေမာဟပါပဲ။ အဲဒီထဲက ပထမဆံုး ေလာဘက အရာအားလံုးကုိ သူပုိင္သင့္တာဆုိတ့ဲ တစိုက္မတ္မတ္ ယုံၾကည္မႈ ရွိတယ္။ လုပ္ငန္းကေတာ့ ပုိင္ဆုိင္သင့္တယ္လုိ႔ ထင္တဲ့အရာေပၚ အာ႐ံုကုိ နစ္ထားတာ။ ရလာဒ္ကေတာ့ သူပုိင္သင့္တယ္ ထင္တဲ့အရာအေပၚ ေျမြခဲသလုိ ခဲထားတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ေလာဘျဖစ္ရလဲဆုိေတာ့ သံေယာဇဥ္မျဖတ္တတ္လုိ႔ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏုိင္လုိ႔ေပါ့။ အဓိကကေတာ့ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ေပါ့။ ေလာဘစိတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ တိတိက်က် ေရတြက္ျပရရင္ (၈) မ်ိဳး ရွိတယ္။

၁။ အကုသုိလ္မွန္း သိတယ္၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ လုပ္ခ်င္တယ္၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ ရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၂။ အကုသုိလ္မွန္း သိတယ္၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ လုပ္ခ်င္တယ္၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ မရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၃။ အကုသုိလ္မွန္း သိတယ္၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ ရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၄။ အကုသုိလ္မွန္း သိတယ္၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ မရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၅။ အကုသုိလ္မွန္း မသိဘူး၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ လုပ္ခ်င္တယ္၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ ရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၆။ အကုသုိလ္မွန္း မသိဘူး၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ လုပ္ခ်င္တယ္၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ မရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၇။ အကုသုိလ္မွန္း မသိဘူး၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ ရွိတာက တစ္မ်ိဳး

၈။ အကုသုိလ္မွန္း မသိဘူး၊ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ လုပ္လုိက္ကြာဆုိတဲ့ တုိက္တြန္းမယ့္သူ မရွိတာက တစ္မ်ိဳး ဆုိၿပီး ရွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။

ေဒါသဆုိတာက ႐ုန္းရင္း ၾကမ္းထန္းတာကုိ ေခၚတာပါ။ လုပ္ငန္းက ခႏၶာကုိယ္ေပၚ ေျမြဆိပ္ပ်ံ႕သလုိ စိတ္ဆုိးမႈကို ပ်ံ႕ေစတာ။ ရလာဒ္ကေတာ့ ႏွလံုးကုိ နာက်င္ေလာင္ၿမိဳက္ေစတာရယ္၊ သူေရာ ကုိယ္ပါ ပ်က္စီးေစတာရယ္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ ေဒါသ ျဖစ္ရသလဲဆုိေတာ့ ဒီေကာင္ ငါ့ကုိ ေစာ္ကားတာ အစရွိတဲ့ အာဃာတတရား ကုိးပါးေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒီေဒါသက ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။

၁။ ပ်က္စီးေစတတ္မႈ ဦးစီးတဲ့ အမုန္းအာဃာတနဲ႔ လုပ္လုိက္ကြာလုိ႔ တုိက္တြန္းမႈပါတဲ့စိတ္က တစ္မ်ိဳး

၂။ ပ်က္စီးေစတတ္မႈ ဦးစီးတဲ့ အမုန္းအာဃာတနဲ႔ လုပ္လုိက္ကြာလုိ႔ တုိက္တြန္းမပါတဲ့စိတ္က တစ္မ်ိဳးဆုိၿပီး (၂) မ်ိဳးရွိပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ေမာဟဆုိတာက ဓမၼကုိ ဓမၼအတုိင္း ျမင္ႏုိင္စြမ္းမရွိ၊ အသိအလိမၼာညာဏ္မရွိတာကုိ ေမာဟတဲ့။ သူ႔လုပ္ငန္းကေတာ့ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း မျမင္ခုိင္းတာပါပဲ။ အသိညာဏ္ကုိ မဖြင့္ေပးတာပဲ။ ရလာဒ္ကေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ အဓိကကေတာ့ ပညာမ်က္စိမရွိတာ၊ အေယာနိေသာ မနသိကာရေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ေမာဟလည္း ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။

၁။ အမွား အမွန္ကို မခြဲျခားႏုိင္တဲ့ ယံုမွားမႈနဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတာက တမ်ိဳး

၂။ အမွား အမွန္ကုိ မခြဲျခားႏုိင္တဲ့ ပ်ံ႕လြင့္မႈနဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတာက တမ်ိဳးပါ။

ဒါေတြ အားလံုးဟာ အကုသုိလ္ပါပဲ။ အကုသုိလ္ စိတ္ ၁၂ ပါးဆုိတာကလည္း ဒါေတြပါပဲ။ အလုပ္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ စိတ္ပါ။ သေဘာတရားနဲ႔ တကြ သိထားၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ ဒီစိတ္ေတြကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈ ရမွာျဖစ္သလုိ ေနာက္ဘ၀ေတြမွာလည္း ေကာင္းက်ိဳးေတြ ျဖစ္ထြန္းေစမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဘယ္လုိ ေရတြက္တြက္ အကုသုိလ္စိတ္ဆုိတာက ဒီဆယ့္ႏွစ္ပါးထက္ မပုိပါဘူး။ မလုိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အကုသုိလ္စိတ္ (၁၂) ပါးကုိတင္ျပခ်င္ေနတာၾကာၿပီ။ အေၾကာင္းမညီၫြတ္လုိ႔ပါ။ ေနာက္စိတ္ေတြ တင္ျပေပးဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးထားပါတယ္။ က်မ္းေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ေမႊေႏွာက္ရလုိ႔ နည္းနည္းၾကာသြားတယ္။

Read more...

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ သာသနာပ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈ႔မ်ား

ဗဟုံ ေ၀ သရဏံ ယႏၱိ၊ ပဗၺတာနိ ၀နာနိစ။

အာရာမ ရုကေစတ်ာနိ၊ မႏုႆာ ဘယ၀ဇၨိတာ။

(ဓမၼပဒ၊ ၁၈၈)

“ေဘးကုိေၾကာက္ရြံထိန္႔လန္ကုန္ေသာ သူတုိ႔သည္ ေတာေတာင္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊

ေနရာအရံတုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ေတာဆုိးသစ္ပင္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ (ေဘးမွလြတ္ရန္)

မ်ားစြာ ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္ၾကကုန္သည္ ဟု ေဂါတမဗုဒၶ က မိန္႔ေတာ္မူသည္။


ဤသုိ႔ ကုိးကြယ္ျခင္းမွာ သမုိင္းမတင္မွီကာလမွ ယေန႔တုိင္ ရွိေနသည္။

ေဘးအႏၱရာယ္မွ လြတ္ရန္၊ လုိတာမရေသာ ေဘးမွ လြတ္ရန္၊ ရျပီးသား

လက္လြတ္ရမည္႔ေဘးမွ လြတ္ရန္အတြက္၊ ေရနစ္သူသည္ ဆြဲမိဆြဲရာကုိဆြဲကုိင္

အားကုိးတတ္သကဲ႔သုိ႔ ေတြ႔ရာ ၾကဳံရာ ႏွီးႏြယ္ရာကုိ ေကာင္းလိမ္႔ႏုိးႏုိး အားကုိးၾကသည္။

ကုိးကြယ္ၾကသည္။ ေဗဒင္ေမးၾကသည္။ နတ္ေမးၾကသည္။ လတ္တေလာ ဒုကၡ၊

ေလာကီဒုကၡ၊ ရတာမလုိ၊ လုိတာမရေသာ ဒုကၡတုိ႔မွ လြတ္ရန္ ကုိးကြယ္ရာ ရွာၾကသည္။

ဤသုိ႔ ကုိယ္က်ဳိးကုိ အေျခခံလ်က္၊ ေလာဘကုိ အေျခခံလ်က္၊ ကုိးကြယ္ရာ ရွာၾကေသာ

လူသားတုိ႔၏ ဓမၼတာအတုိင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ပါလ်က္ ဆင္ျခင္တုံတရား အားနည္း

သူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔တြင္ ကုိးကြယ္ရာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ဟူေသာ ရတနာအစစ္ရွိျပီး

ျဖစ္ပါလ်က္ ဤရတနာသုံးပါးကုိ ေက်ာခုိင္းကာ၊ ဟုတ္လိမ္႔ႏုိးႏုိး၊ ဆင္ကန္းေတာ္တုိး၊

ေၾကာင္းက်ဳိးမမွန္သည္႔ ကိုးကြယ္ရာမ်ားကုိ ရွာေဖြလာၾကသည္။

ထုိသုိ႔ ရွာေဖြလာျခင္းေၾကာင္႔ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမည္ခံ သူတုိ႔အၾကား၀ယ္

နတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ကုိးကြယ္မႈ႔၊

ထြက္ရပ္ေပါက္လမ္းလုိက္မႈ႔၊

ဘုိးေတာ္ မယ္ေတာ္ ပူေဇာ္ခ်ဥ္းကပ္မႈ႔မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ေနၾကသည္ဟု

ေထရ၀ါဒီ သုေတသီတုိ႔က မွတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္။


Image Hosting by imagefra.me
http://www.sbay-student.org/

www.dhammaanalysis.multiply.com/

Prev: ဗုဒၶဝါဒျပႆနာမ်ား - အရွင္အရိယဓမၼ

Read more...

ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဖီလုိဆုိဖီ (အပုိင္း-၂)


အတန္းေဖာ္ ထုိင္းရဟန္းေတာ္၊ အျခားဌာနမွ ကညာႏုိင္ငံမွ ေက်ာင္းသူႏွင့္ သီတဂူစတား

ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဖီလုိဆုိဖီ (အပုိင္း-၂)
Nyaya Philosophy

ေနာက္ option subject တစ္ခုက Indian Philosophy ထဲက Nyaya ဖီလိုဆုိဖီျဖစ္သည္၊ ထုိဘာသာရပ္ ယူေသာ ဆရာမနာမည္က ပေရာဖက္ဆာ ေဒါက္တာ မဂၤလာခ်င္ခ်ိဳရီ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သည္၊ ဌာနမွာေတာ့ နာမည္ၾကီးသည္၊ သူ႕အတန္းဆုိလွ်င္ အိႏၵိယေက်ာင္းသားေတြ ေရွာင္ၾကသည္။ အေၾကာင္းက စည္းကမ္းၾကပ္လြန္းသည္၊ ေက်ာင္းမွန္မွန္မတက္လုိ႔ကေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူကို တနည္းမဟုတ္ တနည္းနည္းနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္သည္။ သီတဂူစတားတုိ႕ စီနီယာ အိႏၵိယေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းမမွန္လုိ႔ သူ႔ဘာသာမွာ presentation , internal test, assignment မ်ားတင္ခြင့္မျပဳသျဖင့္ စာေမးပြဲဆုံးရႈံးခဲ့၊ သီတဂူစတား သူငယ္ခ်င္း အတန္းတူ ကိုရီးယားေက်ာင္းသူလည္း ေနာက္ဆုံး semester မွာ ေက်ာင္းတက္မမွန္တာနဲ႔ နည္းမ်ိဳးစုံႏွင့္ ၾကိမ္းေမာင္းသည္၊ ဒီေက်ာင္းသူေလးဆုိရင္ ဆရာမႏွင့္ စကားမ်ားျပီး အမ္ေအတန္းတစ္ခုလုံးကို cancel လုပ္ျပစ္လုိက္သည္။ သူလဲ စာေတာ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ပထမ semester ဆုိေတာ့ သီတဂူစတားလဲ မေယာင္မလည္နဲ႕ ဆရာမခ်င္ခ်ဳိရီ ဘာသာရပ္တက္မိရဲ့သားျဖစ္သြားသည္။ ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ပဲ ရွိသည္၊ အေစာပုိင္းက ၄ ေယာက္ေလာက္ရွိသည္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔စည္းကမ္းေတြေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။ သီတဂူစတားႏွင့္ အိႏၵိယေက်ာင္းသူ ရ္ရွမီ ႏွစ္ေယာက္သာက်န္ေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ေရွာင္ခ်င္လဲ ေရွာင္ခ်င္စရာပင္။ အမွတ္ေပးလဲ ၾကမ္းသည္အျပင္ စည္းကမ္းကလဲ ၾကီးလုက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ သီတဂူစတားက ဒီဆရာမကို ၾကိဳက္ေနတယ္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆုိတာ တမ်ိဳးမထင္နဲ႔ေနာ္၊ ဟီးးးးးးးးး။ စာသင္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး စနစ္က်တယ္၊ စာေရးနည္း၊ Presentation ေရးနည္းေတြ သူ႔ဆီကေနရသည္၊ အျခားဆရာ ဆရာမေတြက အဲေလာက္ထိ ေျပာမျပ၊ စည္းကမ္းၾကီးသေလာက္ စာသင္တဲ့ေနရာမွာလဲ စိတ္ပါလက္ပါရွိလွသည့္အတြက္ သီတဂူစတားက ၾကိဳက္သည္။

ခက္ခဲေပမဲ့
စာသင္ျပီးလုိ႔ ၂ လေက်ာ္ေတာ့၊ သီတဂူစတားအတြက္ေတာ့ တစ္လတာမွ်သာရွိေသးသည့္အခ်ိန္ assignment မ်ားတင္ဘုိ႔ ေခါင္းစဥ္ေတြ ေပးျပီ၊ အဲဒါမွ ခက္တာပဲ၊ ကိုယ္က အခုထိ ဘာမွ နားမလည္ေသး၊ နားမလည္ဘဲ ဘယ္လုိလုပ္ ေရးမလဲ၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနသည့္အခ်ိန္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကုလားသူငယ္ခ်င္း (ေတာသား)တစ္ေယာက္ သီတဂူစတားကို အေတာ္ခင္သည္၊ သူကို အကူအညီေတာင္းရသည္၊ စာေရးပုံ၊ ဆရာမသင္ျပီးသား စာေတြ ျပန္ရွင္းျပခုိင္းသည္၊ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ရွင္းျပလုိက္ေတာ့မွ အေတာ္အတန္ နားလည္လာသည္။ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဖီလုိဆုိဖီသည္ ျမန္မာလုိေရးထားသည့္ စာေတြသည္ပင္ နားလည္ဘုိ႔ ခက္ခဲပါသည္၊ ကိုယ့္အတြက္ second media ျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ နားလည္ဘုိ႔ ပုိခက္ခဲသြားသည္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့သျဖင့္ အတုိင္းတာတစ္ခု ေအာင္ျမင္ႏုိင္ခဲ့သည္။

ကြ်ႏု္ပ္ ႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ
အိႏၵိယေက်ာင္းသားေတြသည္ အဂၤလိပ္စာ အရမ္းေတာ္ၾကသည္၊ ကိုယ့္ဘာသာလုိပဲ ေျပာႏုိ္င္ၾကသည္။ သီတဂူစတားခမ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ရသည္၊ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ၉ ႏွစ္ေလာက္ အဂၤလိပ္စာသင္ခဲ့သည္၊ English Diploma ႏွင့္ B.A ဘြဲ႔ေတြ ျပီးခဲ့ေပမဲ့ ဒီမွာေတာ့ အညံံစားပဲ။ ဆရာမက ေျပာေသးတယ္။ ေကာ၀ိဒ- မင္း အဂၤလိပ္စာ သင္ဦးတဲ့။ သီတဂူစတားက စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာေတာ့ အဲေလာက္ညံ့သည္ဟု ထင္ပုံရသည္။ ဟုတ္ပါျပီ ငါ အဂၤလိပ္စာ သင္ပါ့မယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ စာေမးပြဲေတြလဲ ျပီးေရာ။ ေနာက္ေန႔ ေတြ႕ေတာ့ သူအံ့ၾသသြားသည္။ မင္း အဂၤလိပ္စာေတာ္ေတာ္ ေရးႏုိင္တာပဲ၊ အဂၤလိပ္စာေတြလဲ ေကာင္းရဲ့သားနဲ႕ ဘာလုိ႔ စကားမေျပာတာလဲတဲ့။ အဲဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ M.A ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ စကားေျပာရမယ္၊ ေဆြးေႏြးရမယ္၊ ေမးရမယ္တဲ့၊ ဒါမွ တုိးတက္တာ စသည္ေျပာသည္၊ research ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဆုိရင္ မေျပာလဲ ကိစၥမရွိဘူးတဲ့၊ မွန္ပါသည္၊ ဆရာမေျပာတာ လုံး၀ကို မွန္သည္၊ ေဆြးေႏြးမွ အေျဖရသည္၊ ေက်ာင္းသားေတြ ေမးခြန္းထုတ္တဲ့ အခါ ဆရာက ျပန္လည္ရွင္းျပပါမွ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ ပုိရွင္းသြားတာေတြ ရွိသည္။ ခက္တာက သီတဂူစတား ပင္ကိုယ္စရိတ္ကိုက စကားေျပာနဲသည္၊ ဘယ္လုိမွ ျပင္လုိ႔မရ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္လဲ စကားေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ျဖစ္ေနသည္၊ တရားေဟာဓမၼကထိက တပါး ျဖစ္ဘုိ႔ဆိုတာ ေ၀းစြ။

ေနာက္ Option Subject တစ္ခုကေတာ့ Samkhya (သခၤယ်) ဖီလုိဆုိဖီျဖစ္သည္။ သူသည္လည္း အိႏၵိယ ဖီလုိဆုိဖီထဲက အေရးပါသည့္ ဖီလိုဆုိဖီတစ္ခုျဖစ္သည္။ ထုိဘာသာရပ္ကို ကိုင္ေသာ ဆရာသည္ ပေရာဖက္ဆာ ေဒါက္တာ Gokhale ျဖစ္သည္၊ အိႏၵိယအေတြးေခၚႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေတာ္ႏုိင္သည္၊ ပါဠိစာေပမ်ားကိုလည္း အေတာ္အတန္ နားလည္ေနသည္၊ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုရဲ့ ေမတၱာကို ရရွိသူျဖစ္သည္၊ ေက်ာင္းသားအားလုံးက သေဘာက်ၾကသည္၊ အေၾကာင္းက စာသင္ေကာင္းရုံမဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ နားလည္မႈေပးႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္လဲ ျဖစ္သည္။ အခု ေက်ာင္းသားသည္ စာေပအားနဲေနေပမဲ့ ေနာင္တခ်ိန္ သူလည္းပဲ ဖီလုိဆုိဖာ တစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟူ၍ လက္ခံထားသည္၊ ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚ ဘယ္္ေတာ့မွ ႏွိမ္ခ် ေျပာေလ့မရွိ၊ အျမဲတမ္း အားေပးေနသည္။ ေနာက္ Compulsory Subject ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Indian Epistemology ဘာသာရပ္ကိုလည္း ဒီဆရာၾကီးပဲ ကိုင္သည္။ Epistemology ဘာသာရပ္သည္ Indian ပဲျဖစ္ျဖစ္ Western ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခက္ခဲပါသည္၊ သူ႔ကို Theory of Knowledge လုိ႔ေခၚပါသည္။ subject က ခက္ခဲသည့္အျပင္ English ကလဲ အားနဲေနတဲ့ သီတဂူစတားအတြက္ အေတာ္ လုပ္ခဲ့ရသည္။ သူမ်ား ေပ်ာ္လုိ႔မွ ေမာင့္မွာ မေပ်ာ္ႏုိင္ ဆုိတာလုိ၊ ေအးေအးေဆးေဆး ေနႏုိင္ခြင့္ မရွိခဲ့၊ ေက်ာင္းက အျပန္ ကိုယ့္အခန္းေရာက္တာနဲ႕ စာဖတ္ရသည္၊ သင္ခဲ့တဲ့ lesson ေတြကိုလဲ စာအုပ္ထဲမွာ ျပန္ရွာရသည္၊ စာၾကည့္တိုက္ကို အသုံးခ်ရသည္။ အိႏၵိယတကၠသိုလ္မ်ား၏ စာသင္နည္းသည္ ေက်ာင္းသားေတြကို စာၾကည့္တုိက္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ပုိ႔သည့္ စနစ္ျဖစ္သည္။

ေနာက္ Compulsory Subject တစ္ခုကေတာ့ Western Metaphysic ျဖစ္သည္၊ ဤဘာသာရပ္ကိုေတာ့ ပေရာဖက္ဆာ ေဒါက္တာ Bhelke ကိုင္သည္၊ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူက Department Head ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ စကားေျပာရွင္းသည္။ ေရာက္ခါစက သူ၏ အဂၤလိပ္စကားတစ္ခုပဲ နဲနဲ နားလည္ႏုိင္ခဲ့သည္။ သူသည္ သေဘာထားေကာင္းသလုိ စည္းကမ္းလဲ ၾကီးသည္။

စာေမးပြဲႏွင့္ အမွတ္
Semester တုိင္းမွာ Internal Test ႏွင့္ External Test ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားသည္၊ ေနာက္ဆုံး စာေမးပြဲကို External Test ဟူေခၚသည္၊ အမွတ္ကို ၅၀ စီေပးထားသည္၊ Internal test အမွတ္ ၅၀ ကုိ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို assignment ႏွစ္ခု တင္ရသည္၊ ထုိ assignment ၂ခုလုံးသည္ viva or oral test ပါ ပါသည္၊ assignment တစ္ခု ၁၀ မွတ္ ၂ခုဆုိေတာ့ ၂၀ မွတ္ ႏုတ္ေျဖ Oral test ႏွစ္ခု တစ္ခုကို ၁၀ မွတ္၊ ႏွစ္ခုဆုိေတာ့ အမွတ္ ၂၀၊ ေနာက္ ၁၀ မွတ္စာကေတာ့ seminar သို႔မဟုတ္ presentation ျဖစ္သည္၊ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ေက်ာင္းသားႏွင့္ ဆရာေတြေရွ႕မွာ တင္ျပရသည္၊ ေက်ာင္းသားမ်ားထံမွ ကိုယ့္ topic ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေမးခြန္းမ်ား ထြက္လာပါသည္၊ ေက်ာင္းသားက မေမးလွ်င္ ဆရာက ေမးသည္။ လူေတာသူေတာ မတုိးတဲ့ သီတဂူစတားအတြက္ presentation သည္ အေၾကာက္ရဆုံးျဖစ္ေနသည္။ ဆရာႏွင့္ ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕ ေရာက္လာလွ်င္ပဲ ဒူးေတြ တုန္ေနေတာ့သည္၊ အသက္ရႈပင္ မ၀ျဖစ္ေနသည္၊ ေရွ႕ေရာက္ေရာက္ျခင္း စာမဖတ္ႏုိင္ေသးပဲ အသက္ကို ၀၀ရႈလုိက္ရေသးသည္၊ ေျခေတြ လက္ေတြမ်ား ေခြ်းေတြေတာင္ ထြက္ေနသည္။ စဖတ္ခါစ တုန္တုန္ရီရီျဖစ္ေပမဲ့ အရွိန္ရလာတာနဲ႔ သြက္လည္းသြက္လာသလုိ အသံလည္းျမည္လာသည္။

တခါက ဆရာမ မဂၤလာခ်င္ခ်ိဳရီရဲ့ ဘာသာရပ္မွာ presentation လုပ္ေတာ့ လက္က ေခြ်းေတြ ထြက္လာတာကို သူျမင္သြားသည္၊ ဘာျဖစ္တာတုန္းတဲ့၊ ငါက မင္းေရွ႕မွာမုိ႔ ေခြ်းေတြထြက္တာလုိ႔ ေျပာေတာ့ ဆရာမက အားရပါးရကို ရယ္သည္။ သူကေျပာေသးတယ္ I am not going to eat you. ငါ မင္းကို ကိုက္မစားပါဘူး တဲ့။ assignment, presentation, oral test စသည္ လုပ္ခ်ိန္သည္ ေနာက္ဆုံး External test Exam ႏွင့္ ကပ္၍လုပ္သျဖင့္ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ပူေနးေက်ာင္းသားတုိင္းသည္ စာေရးလုိက္ စာဖတ္လုိက္ စာၾကည့္တုိက္ ေျပးလုိက္ စသည္ျဖင့္ စာထဲပဲ စိတ္ကို လုံး၀နစ္ထားရသည္၊ စာနဲ႔ပဲ အလုပ္ရႈပ္ေနရေတာ့သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ M.A ေက်ာင္းသားသည္ Semester ၄ ခုရွိ၍ Semester တစ္ခုတြင္ ေလးဘာသာရွိရကား Presentation ေပါင္း ၁၆ ၾကိမ္ေတြ႔ရမည္။ အဲဒီ Presentation တစ္ခု ျပီးတာနဲ႕ စာေမးပြဲ တစ္ခု ျပီးသြားသည္ ဟု ခံစားလုိက္ရသည္။ External test မွာေတာ့ အမွတ္ ၅၀ သာပဲ ေျဖရေတာ့သည္။
ဤကား First Semester အခ်ိန္ခါတုန္းက ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရေသာ ဘာသာရပ္မ်ားႏွင့္ ဆရာမ်ားျဖစ္ပါသည္။

ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဖီလုိဆုိဖီ (အပုိင္း-၃) ကို ဆက္လက္ တင္ျပပါဦးည္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ။
သီတဂူစတား

Read more...

အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါျခင္းမေပါျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍…

Q. အရွင္ဘုရား
အခ်ိဳ႕ဟာ သီလနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ စိတ္ေကာင္းရွိေသာ လူရုိးလူေကာင္းမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဆြခင္ပြန္း ပါးရွားျခင္း၊ အခ်ိဳ႕ဟာ စဥ္းလဲလိမ္လည္ ဂံုးတုိက္တတ္သူမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဆြခင္ပြန္း အျခံအရံ ေပါျခင္းမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲဘုရား။

သီလသမာဓိႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားပင္ လိမ္ညာစြပ္စြဲခံရေသာအခါ အျခံအရံ အသုိင္းအဝုိင္း နည္းပါးလွ်င္ မမွန္စြပ္စြဲမႈျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖရွင္းရမည့္ ပတ္ဝန္းက်င္မရွိ၊ ေျဖရွင္းေပးမည့္ အေဆြခင္ပြန္းမရွိ ျဖစ္ျပီး မ်က္ႏွာမေဖာ္ႏုိင္ ျဖစ္ရပါသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ အျခံအရံ အသုိင္းအဝုိင္းကုိ မတပ္မက္ရဟု ၾကားဖူးပါသည္။ အသုိင္းအဝုိင္း မရွိျခင္းေၾကာင့္ အေစာ္ကားခံရမႈ ျဖစ္လာလွ်င္ မည္သုိ႔ ျပဳအပ္ပါသလဲဘုရား။
Anonymous said...

A. စူဠကမၼ၀ိဘဂၤသုတ္မွာ ပါရွိတဲ့ သုဘလုလင္ ေမးၿပီး ဗုဒၶေျဖဆုိေတာ္မူတဲ့ အေမးအေျဖေတြထဲမွာ “အရွင္ဘုရား… ေလာကမွာ အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားဟာ အျခံအရံ မိတ္ေဆြေပါမ်ားၿပီး အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားဟာ အျခံအရံမိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း မရွိ ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ေတြရပါတယ္၊ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ပါလဲဘုရား..”ဆုိတဲ့ သုဘရဲ႕အေမးနဲ႔ “ခ်စ္သားသုဘ… ေလာက၌ အခ်ိဳေသာသူမ်ားသည္ မနာလုိမႈ ဣႆာမရွိပဲ သူတစ္ပါးအေပၚ ၀မ္းေျမာက္ေပးတတ္တဲ့ မုဒိတာ တရားအားေကာင္းၾကပါတယ္။ အဲဒီသူေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ သုဂတိဘ၀မွာ ျဖစ္ရၿပီး လူျဖစ္တဲ့အခါမွာလည္း အၿခံအရံမိတ္ေဆြ ေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သူတပါးအေပၚ မနာလုိမႈ ဣႆာအလြန္မ်ားျပားၿပီး ၀မ္းေျမာက္မႈ မုဒိတာတရား ေခါင္းပါးၾကပါတယ္။ အဲဒီသူေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ မေကာင္းတဲ့ဘုံဘ၀မွာ ျဖစ္ရၿပီး ကုသုိလ္တစ္ခုခုေၾကာင့္ လူ႔ဘ၀ရလာရင္လည္း အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ရွားပါတတ္တယ္…” ဆုိတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕အေျဖ တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဒီအေမးအေျဖအရ အခ်ိဳ႕ဟာ ဒီဘ၀မွာ သီလနဲ႔ျပည့္စုံၿပီး စိတ္ေကာင္းရွိေပမယ့္ အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုက လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြထဲမွာ မနာလုိမႈ ဣႆာ အားႀကီးတဲ့ကံကုိ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီဘ၀မွာ အျခံအရံ မိတ္ေဆြမရွိ ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး ဒီဘ၀မွာ စဥ္းလဲလိမ္လည္ ဂုံးတုိက္တတ္ေပမယ့္ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားတာဟာ အတိတ္ဘ၀တစ္ခုခုက လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြမွာ ဣႆာမရွိဘဲ မုဒိတာတရား အားေကာင္းတဲ့ကံကုိ လုပ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလုိ အသုိင္းအ၀ုိင္း မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အစြပ္အစဲြခံရမႈေတြဟာ ခုနေျပာခဲ့သလုိ အတိတ္ရဲ႕ ၀ဋ္ေကၽြးေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ၀ဋ္ဆုိရင္ေတာ့ ေပးဆပ္ရမယ့္ သေဘာရွိပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း စြပ္စဲြခံရပါတယ္။ ဒါဟာ ၀ဋ္တစ္ခုနဲ႔ ေလာကဓံေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ အေပါင္းအသင္း မရွိေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိပဲ စြပ္စဲြပါေစ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ၿပီး မစြပ္စဲြမိေအာင္ ကုိယ့္သီလကုိယ္လုံေအာင္ ထိန္းၿပီး ေနႏုိင္တာဟာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စြပ္စဲြမႈေတြကုိ အက်င့္တရားနဲ႔ သီခံမႈကုိ အေျခခံၿပီး ေက်ာ္လႊားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာဟာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ စြပ္စဲြမႈေတြကုိ ကုိယ့္ရဲ႕ အက်င့္သီလနဲ႔ပဲ ရပ္တ့ံသြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ စြပ္စဲြတဲ့အတြက္ စြပ္စဲြသူေတြကုိ ျပန္တုံ႔ျပန္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ သံသရာရွည္႐ုံပဲ ရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ သူစြပ္စဲြကုိယ္စြပ္စဲြနဲ႔ စြပ္စဲြမႈေတြက ၿပီးမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အသုိင္းအ၀ုိင္းမရွိတဲ့အတြက္ အေစာ္ကားခံရမႈေတြကုိလည္း ကုိယ့္ရဲ႕သီးခံမႈ၊ အက်င့္သီလ ေကာင္းမြန္မႈေတြနဲ႔ အတူ အားလုံးကုိ ဥေပကၡာျပဳကာ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးနဲ႔ပဲ ေက်ာ္လြန္းႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္လုိ႔ အႀကံျပဳလုိက္ရပါတယ္။

Read more...

ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဘြဲ႕ရေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ၂၀၁၁- ၂၀၁၂ စာသင္ႏွစ္အတြက္ ဂ်ာမနီ စေကာလားရွစ္ အကန္႔အသတ္မရွိ စဥ္းစားေပးမည္






ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ လူ႔စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘြဲ႕ရေက်ာင္းသား ေတြအတြက္ ဂ်ာမနီမွ စေကာ လားရွစ္ေတြကုိ အကန္႔အသတ္မရွိ စဥ္းစားေပးမည္ဟု သတင္းတစ္ပုဒ္ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
၄င္း စေကာလားရွစ္တြင္ မာ စတာႏွင့္ Philosophy (Phd) ကုိ ဂ်ာမနီတြင္ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ စာသင္ ႏွစ္တြင္ သင္ယူႏုိင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ မည္ျဖစ္ၿပီး လူဦးေရ သတ္မွတ္ ထားျခင္းမရွိဟု သိရပါသည္။
ယခု ေပးမည့္ စေကာလား ရွစ္တြင္Business Administration, Political Science, Economic Science, Economic Development, Co-operation, Engineering and Related Sciences, Mathematics, Regional Planning, Agricultural and Forest Science, Medicine, Veterinary and Sociology စသည့္ ဘာသာ ရပ္မ်ား ပါ၀င္သည္။
ေလွ်ာက္ထားလုိသူမ်ား အေန ျဖင့္ ဇူလုိင္ ၃၁ ရက္ေနာက္ဆုံး ထားၿပီး ေလွ်ာက္ထားႏုိင္ပါသည္။ ဂ်ာမနီ အစုိးရအေနျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ စေကာ လားရွစ္မ်ား ခ်ီးျမႇင့္လ်က္ ရွိၿပီး၊ ၿပီးခဲ့ေသာႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ မွ ေက်ာင္းသား ၂၀ ခန္႔ အဆုိပါ စေကာလားရွစ္ ရရိွၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း CROWN Education မွ သိရ သည္။
from Time To Time Journal

Posted by အရွင္နႏၵသာရ(သစၥာေရာင္ျခည္) on တနလၤာေန႕၊ ေမလ ၂၄၊ ၂၀၁၀

Read more...

အသိတရားနဲ႔ အဆင့္အတန္း

ေဒါက္တာအ႐ွင္ဣႏၵက
ဟုိတေလာဆီက သတင္းစာေတြထဲမွာ ၾသစေၾတးးလ်ႏုိင္ငံမွာ ၾသစေၾတးးလ်ႏုိင္ငံသားေတြက အိႏၵိယ ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံေနတဲ့အေၾကာင္း၊ အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြ အႏွိမ္ခံေနရေၾကာင္းနဲ႔ (တကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံတုိင္းက အိႏၵိယႏုိင္ငံသားေတြကို ႏွိမ္ေနတာပါ) ဒါကုိမေက်နပ္လုိ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံ နယူးေဒလီမွာ႐ွိတဲ့ ၾသစေၾတးးလ်သံ႐ုံးမွာ သြားဆႏၵျပၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေန႔တုိင္းနီးပါး ဖတ္ေနရတယ္။ ဘာလုိ႔ ဒီေန႔ေခတ္အထိ လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားခြဲျခား ဆက္ဆံေနရတာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့……
၂၀၀၃ - ခုနစ္ကစလုိ႔ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္နီးပါး အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မြန္ဘုိင္း (ဘုံေဘ) ၿမဳိ႔မွာ ပညာေရး ကိစၥနဲ႔ ေနခဲ့ရတယ္။ အလႊာေပါင္းစုံက လူေပါင္းစုံကုိ ထဲထဲ၀င္၀င္ တရင္းတႏွီးဆက္ဆံခြင့္ရခဲ့တယ္။
စာပုိ႔သမား (Postman) နဲ႔လဲ သိခဲ့ရတယ္ဆုိပါေတာ့။ တစ္ေန႔ ဒီစာပုိ႔သမား စာလာပုိ႔ၿပီး ျပဴတင္းေပါက္ကေန အမႈိက္ေတြပစ္ခ်တယ္။ မပစ္ခ်ဘုိ႔ေျပာေတာ့ “ဒီအမႈိက္ထဲမွာ လိပ္စာမပါဘူး။ အမႈိက္ပစ္ခ်သူေနာက္ကုိ ဘယ္လုိမွ ေျခရာခံလုိက္လာႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး၊ ျပႆနာ မတက္ႏုိင္ပါဘူး” တဲ့။ ေျပာေျပာဆုိဆုိ အမႈိက္ေတြကုိ ဆက္ပစ္ခ်တယ္။
ေအာ္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံသားကုလားေတြကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံေနတာ၊ ႏွိမ္ေနတာ ဒါ့ေၾကာင့္ကုိး။
တကယ္ေတာ့ အိႏၵိယႏုိင္ငံႀကီးဟာ အႀကီးႀကီးပါ။ ပညာ႐ွင္ေတြလဲ ေပါမွေပါ။ ၀ိဇၨာ၊ သိပံၸ၊ ႀကဳိက္္တဲ့ဘက္ကစမ္း၊ ယွဥ္၀ံ့တဲ့ ယွဥ္ႏုိင္တဲ့ႏုိင္ငံႀကီးပါ။ စီးပြါးေရးမွာေရာ၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံက တ႐ုတ္ႏုိင္ငံထက္ သန္းၾကြယ္သူေဌးဦးေရပုိမ်ားဆုိပဲ။ ဘာသာေရးဘက္ လွည့္ၾကည့္အုံးမလား။ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ဘာသာေပါင္းစုံ အကုန္႐ွိတယ္။ အမယ္၊ ႏုိင္ငံေရးမွာလဲ အထင္မေသးနဲ႔။ ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ဒီမုိကေရစီနုိင္ငံဆုိပီး ဂုဏ္ယူေနေလရဲ႕။
ၿခဳံၿပီးေျပာရရင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံဟာ အစစအရာရာ ထိတ္တန္းကခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကမၻာ့အလည္မွာ အိႏၵိယႏုိင္ငံသားေတြ အႏွိမ္ခံၾကရတယ္။ မ်က္ႏွာငယ္ၾကရတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ ႐ွင္းပါတယ္။ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ စာပုိ႔သမားလုိ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ စိတ္ဓာတ္႐ွိတဲ့သူေတြ မ်ားေနလုိ႔ပါပဲ။
ဒုိ႔ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ အေျခအေနကေရာ။
ဟုိႏုိင္ငံ ဒီႏုိင္ငံ အသြားအလာမ်ားလာၿပီး ႏုိင္ငံျခားမွာ အေနမ်ားလာေလ၊ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ (မ်ဳိးခ်စ္စိတ္) ပုိျပင္းထန္လာေလပဲ။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ႏွိမ္တာ လုံး၀ မႀကဳိက္ဘူး။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ အထင္ေသးစကားေျပာလာရင္ မခံႏုိင္လြန္းလုိ႔ ျပန္ေျပာရတာ ေျဖ႐ွင္းရတာလဲ အေမာသား။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံသား ကုိယ့္လူမ်ဳိးေတြကုိလဲ အသိတရားျမင့္ျမင့္ အဆင့္အတန္း႐ွိ႐ွိ သိပ္ေနေစခ်င္တာပဲ။
အိမ္တစ္အိမ္အနီးမွာ (သုိ႔) တုိက္ခန္းအတက္ ေလွခါးေဒါင့္တစ္ေနရာမွာ ကြမ္းတံေထြးေတြ႔ရင္ ဗမာ႐ွိတာ ေသခ်ာတယ္ လုိ႔ မေလး႐ွားေရာက္ ဗမာေလးတစ္ေယာက္က ေျပာဘူးတယ္။ သာေရးနာေရးကိစၥတစ္ခုခုနဲ႔မ်ား အိမ္တစ္အိမ္အိမ္ကုိ ၾကြတဲ့အခါ ေလွခါးေဒါင့္ေတြမွာ ကြမ္းေထြးေတြ နီရဲေနရင္ သူတုိ႔အစား မ်က္ႏွာပူရေတာ့တာပဲ။ တရားခံက ကုိယ့္လူေတြေလ။ ဒီလုိေတြ႔ကရာေနရာေတြမွာ ကြမ္းေထြးေတြေထြးလုိ႔ ဒုိ႔လူမ်ဳိးေတြကုိေတာ့ အထင္ေသးေတာ့မွာပဲလုိ႔ ေတြးမိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကြမ္းေထြးကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ေထြးတာဟာ ကုိယ့္မွာ အသိတရားနဲ႔ အဆင့္အတန္းဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆုိတာ ေဖာ္ျပေနတာပဲမဟုတ္လား။
ဗမာေတြနဲ႔စကားေျပာရတာ အေတာ္ဖီးေအာက္တယ္၊ စကားေျပာရင္းလဲ ကြမ္း၀ါးေနတာပဲ၊ ပါးစပ္ေတြက ရဲၿပီး သြားေတြက မဲလုိ႔။ ဒီၾကားထဲ ကြမ္းေထြးကို ပစ္ခနဲေထြးလုိက္ေသးတယ္၊ အေတာ္မသတီစရာ ေကာင္းတာပဲလုိ႔ တ႐ုတ္မႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာဘူးတယ္။
ဒီတ႐ုတ္မႀကီးေျပာတဲ့စကားကုိ အေလးအနက္ထား စဥ္းစားၿပီး ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ သူေျပာတဲ့ စကားထဲမွာ “ဗမာေတြ” လုိ႔ သုံးႏႈန္းတဲ့အတြက္ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးအကုန္လုံး ႐ြံစရာလူမ်ဳိးေတြျဖစ္ ကုန္တယ္။ ငါးခုံးမ သုံးေလးေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလုံးပုတ္ရတယ္ဆုိတဲ့ သေဘာပါပဲ။ (ငါးခုံးမ က တစ္ေကာင္မကေတာ့ဘူး)။ ကြမ္းစားတဲ့သူေၾကာင့္ ကုိယ့္လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးလုံး အထင္ေသးခံရတာကုိ သေဘာေပါက္ရမယ္။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြမ္းစားသူေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးလာတဲ့ ကုိယ္တုိ႔အတြက္ မထူးဆန္းေပမဲ့ တျခားႏုိင္ငံသားအေနနဲ႔ မသတီ ႐ြံ႐ွာဖြယ္ရာ လူမ်ဳိးျဖစ္သြား တယ္ဆုိတာ နားလည္ရမယ္။ ကုိယ္ေတာင္ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းဆရာေတာ္ေတြ ကြမ္း၀ါးၿပီး ကြမ္းေထြးေတြကို ကြမ္းထုတ္အိပ္ခြံ ေသးေသးေလးထဲ ေထြးထည့္ေနတာကုိ ျမင္ရရင္ အေတာ္စိတ္မသက္မသာျဖစ္မိ ေသးတယ္။
ႏုိင္ငံျခားကုိ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေရာက္လာတဲ့ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိင္းဟာ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ကိုယ့္မိသားစုတစ္စုတည္းကုိသာ ကုိယ္စားျပဳေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံလုံးကုိ ကိုယ္စားျပဳတာပါ။ ကုိယ္လုပ္တဲ့အျပဳအမူ၊ ကုိယ္ေျပာတဲ့အေျပာအဆုိေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျပဳတဲ့ ေျပာတဲ့ အျပဳအမူ အေျပာအဆုိေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာ။
ၾသစေၾတးးလ်ႏုိင္ငံမွာ ၾသစေၾတးးလ်ႏုိင္ငံသားေတြက အိႏၵိယႏုိင္ငံသားေတြကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံေန ၿပီ။ အသိတရားနဲ႔ အဆင့္အတန္း အင္မတန္နိမ့္က်တဲ့ စာပုိ႔သမားလုိ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီး ေရာ စိတ္ဓာတ္႐ွိတဲ့ သူေတြ မ်ားေနလုိ႔ပါပဲ။ ဒုိ႔ႏုိင္ငံသားေတြကုိေရာ ေရာက္ေလရာႏုုိင္ငံေတြမွာ ခြဲျခားဆက္ဆံခံေနရၿပီလား။ အႏွိမ္ခံေနရၿပီလား။
(ပတ္၀န္းက်င္အသုိင္းအ၀ုိင္းကုိ ထည့္မစဥ္းစားပဲ အတၱႀကီးမားစြာ) စည္းမ႐ွိ ကမ္းမ႐ွိ ေတြ႔ရာေနရာမွာ
ကြမ္းေထြးေတြကို မဆင္မျခင္ ေထြးေန လုိ႔ကေတာ့……

Read more...

လူမိုက္ရွစ္ဦး

သကၠတဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာတျႏၵသာရအမည္ရွိသည့္ က်မ္းတြင္ လူမိုက္ႀကီးရွစ္ဦးအေၾကာင္းကို ျပဆိုထားေလသည္။

လူမိုက္ႀကီးရွစ္ဦးမွာ
(၁) သူတစ္ပါးရန္ျဖစ္သည္္ကို ၾကားဝင္သူ (၂) ျမင္သမွ်ကို လိုခ်င္သူ (၃) စာသာတတ္၍ စာမေရးတတ္သူ (၄) မိမိေရးေသာစာကို အမွားအမွန္မတည္းျဖတ္သူ (၅) ေယာကၡမကို ကပ္ရပ္စားသူ (၆) ေဆြမ်ဳိးျခင္း မတည့္ေအာင္ ကုန္းတိုက္သူ (၇) မိန္းမအနားမွ မခြာႏိုင္သူ (၈) သူမ်ားေျပာစကား လက္ခံသူတို႔ ျဖစ္သည္။
ပထမလူမိုက္
ပထမလူမိုက္ႀကီးမွာ သူတစ္ပါးရန္ျဖစ္သည္္ကို ၾကားဝင္ေသာ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူတစ္ပါး ရန္ျဖစ္သည္္ကို အေဆာတလ်င္ မဆင္မျခင္ၾကားမဝင္ပါႏွင့္၊ ၾကားဝင္လွ်င္ ကိုယ္သာခံရတတ္သည္။ ရန္ျဖစ္သူ ႏွစ္ဦးမွာ ေဒါသအိုး ေပါက္ကြဲေနခ်ိန္ျဖစ္၍ ၾကားဝင္ဖ်န္ေျဖသူ၏စကားကို ႐ုတ္တရက္ သည္းခံႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ အထူးသျဖင့္ တုတ္ - ဓားလက္နက္ကိုင္စြဲေသာ ရန္ပြဲမ်ဳိးျဖစ္ပါက ပို၍ အႏၱရာယ္ႀကီးမားသည္။
ယင္းရန္ပြဲမ်ဳိးကို မိမိက ေစတနာထား၍ ဖ်န္ေျဖေသာ္လည္း ရန္ျဖစ္သူႏွစ္ဦး၏ ေဒါသအရွိန္ေၾကာင့္ ၾကားဝင္မိသူမွာ တုတ္ျဖင့္ အႏွက္ခံရျခင္း၊ ဓားျဖင့္ အေဆာ္ခံရျခင္းစေသာ ဆိုးက်ဳိးမ်ား ခံရတတ္သည္။ ထိပ္ေပါက္ ေခါင္းကြဲျဖစ္ရုံမွ်မက အခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္ အသက္ဆံုး႐ႈံးရသည္အထိ ေဘးဒုကၡေတြ႕ရတတ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ သူတစ္ပါးရန္ျဖစ္သည္္ကို ၾကားဝင္မိသူအား လူမိုက္ဟူ၍ ဆိုျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္ သည့္အၾကား ေျမစာပင္ မျဖစ္ပါေစႏွင့္၊ သူတစ္ပါးဓားခုတ္ရာ လက္ဝင္မလွ်ဳိပါႏွင့္ စေသာ စကားပံုမ်ားမွာ ပထမလူမိုက္ႀကီးကို ရည္ရြယ္ေျပာဆိုေသာ စကားပံုမ်ား ျဖစ္သည္။
ဒုတိယလူမိုက္
ဒုတိယလူမိုက္ႀကီးမွာ ျမင္ျမင္သမွ်ကို လိုခ်င္စိတ္ရွိသူ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို လူမိုက္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ေလာဘဖိစီးခံရၿပီး ဟိုဟာလိုခ်င္ သည္ဟာလိုခ်င္ ဣေျႏၵမရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေတြ႕သမွ် ျမင္သမွ်ကို လိုခ်င္စိတ္ျဖင့္ ေတာင္းရမ္းသည့္အခါ တစ္ဖက္လူက အျမင္ကပ္ၿပီး မုန္းတီးျခင္းကိုပင္ ခံရတတ္သည္။ ေလာဘသည္ ေမ်ာက္ႏွဲေစး ႏွင့္တူ၍ ေလာဘဖိစီးခံရသူမွာ ေမ်ာက္ႏွဲေစး အၿငိခံရေသာ ေမ်ာက္သတၱဝါႏွင့္ တူေနသည္။ ေသဖို႔ရာလမ္းဝသို႔ေရာက္ေသာ ေမ်ာက္ႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ ျမင္သမွ် လိုခ်င္တတ္ေသာသူကို လူမိုက္ဟုဆိုထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အလိုေလာဘကို မီးပံုးႀကီးႏွင့္တူေၾကာင္း၊ သမုဒၵရာႏွင့္တူေၾကာင္း က်မ္းဂန္ မ်ားတြင္ ဥပမာျပဆိုထားေပသည္။ အလိုေလာဘႏွိပ္စက္၍ တင္းမတိမ္ အားမရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အက်ဳိး တရား ပ်က္စီးရပံုအေၾကာင္းကို ဧကနိပါတ္ သုဝဏၰဟံသဇာတ္ေတာ္ကို သာဓကအျဖစ္ ၾကည့္သင့္ သည္။ သမီးသံုးေယာက္ႏွင့္ ဇနီးျဖစ္သူတို႔ ဆင္းရဲသည္ကို ခ်ီးေျမာက္လို၍ ဘဝေဟာင္းမွ ဖခင္ျဖစ္ဖူးေသာ ေရႊဟသၤာငွက္က အိမ္သို႔လာၿပီး တစ္ေန႔လွ်င္ ေရႊေတာင္ ေရႊခက္ တစ္ရြက္စီ ေန႔စဥ္မွန္မွန္ ေပးေနပါလ်က္ တင္းမတိမ္ အားမရႏိုင္ေသာ ေလာဘေၾကာင့္ အေမြးအေတာင္ အားလံုးကို ႏုတ္ယူပစ္သည့္အတြက္ ေရႊေရာင္ကြယ္ၿပီး ဗ်ဳိင္းေတာင္သဖြယ္ ျဖစ္ကုန္ရသည္။ ေလာဘႀကီးေသာ မိသားစုတို႔လည္း ဆင္းရဲၿမဲ ဆင္းရဲကုန္သည္။
ဤအေၾကာင္းကို မန္လည္ဆရာေတာ္က မဃေဒဝလကၤာ၌ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးဖြဲ႕စပ္ဆိုထားေလသည္။
ေရႊဟသၤာငွက္၊ ေတာင္တစ္ရြက္ျဖင့္
ႏွစ္သက္စိတ္က၊ ေပးသမွ်ကို
အားရမရွိ၊ ကဲလြန္ဘိလ်က္
အတိ ဗလဝ၊ ႀကီးေလာဘႏွင့္
အရသုတ္သုတ္၊ ျဖဳတ္ျဖဳတ္မၾကြင္း
နင္း၍ကုန္ေအာင္၊ နတ္ယူေဆာင္ေသာ္
ေရႊေရာင္ကြယ္လစ္၊ ဗ်ဳိင္းေတာင္ျဖစ္၏။
ေလာဘတရားဆိုး၏ အလိုျပည့္ႏိုင္ခဲပံုကို တိကနိပါတ္၊ မႏၶာတုဇာတ္ေတာ္ထဲမွ စၾကာမင္းႀကီး၏ ျဖစ္ရပ္ကို လည္း သာဓကအျဖစ္ ၾကည့္႐ႈသင့္၏။ အထက္ပါသာဓကတို႔ကို ေထာက္၍ ျမင္သမွ် ေတြ႕သမွ် လိုခ်င္ေသာ သူမ်ားကို လူမိုက္ဟု ဆိုရျခင္းျဖစ္ သည္။ ပုဂၢလိကပိုင္ ပစၥည္း၊ အမ်ားပိုင္ပစၥည္းႏွင့္ ႏိုင္ငံပို္င္ပစၥည္းမ်ားကို မေတာ္ေလာဘျဖင့္ ရလိုသူမ်ား၊ ယူေဆာင္သူမ်ားကိုလည္း လူမိုက္စာရင္းတြင္ သြင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ၾကရန္ ျဖစ္ေပသည္။
တတိယလူမိုက္
တတိယလူမိုက္ႀကီးမွာ စာသာတတ္ၿပီး စာမေရးတတ္ေသာ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို လူမိုက္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္၍ ဆိုျခင္းမဟုတ္၊ အကုသိုလ္အမႈ ျပဳလုပ္၍ ဆိုျခင္းမဟုတ္။ မိမိသိထား၊ တတ္ထား၊ ေလ့လာသင္ၾကားထားေသာ အတတ္ပညာမ်ား၊ ဗဟုသုတမ်ား၊ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို သူတစ္ပါး နည္းယူႏိုင္ေစရန္ ေရးသားမႈ မျပဳေသာေၾကာင့္ လူမိုက္ဟု တင္စား ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။ စာေတြ ဘယ္ ေလာက္တတ္တတ္ စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႔ က်မ္းစာတစ္အုပ္မွ် ေရးသားျခင္း မျပဳခဲ့ေသာ္ ထိုသူ ကြယ္လြန္ သည့္အခါ မည္သည့္ပညာ အေမြအႏွစ္မွ် က်န္ရစ္မည္ မဟုတ္ေပ။ ယင္းကို ရည္ရြယ္၍ လူမိုက္ဟုဆိုထား ျခင္း ျဖစ္သည္။
စတုတၳလူမိုက္
စတုတၳလူမိုက္ႀကီးမွာ မိမိေရးၿပီးစာမ်ားကို အမွားအမွန္ ျပန္လည္မစစ္ေဆးဘဲ ၿပီးစလြယ္လုပ္တတ္သူ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို လူမိုုက္ဟုဆိုရျခင္းမွာ အလြန္သဘာဝက်ေလသည္။ မိမိေရးသားေသာ ကဗ်ာ ကိုျဖစ္ေစ၊ သီခ်င္းကို ျဖစ္ေစ၊ ေဆာင္းပါးကို ျဖစ္ေစ၊ ဝတၳဳကို ျဖစ္ေစ၊ မွတ္တမ္းကို ျဖစ္ေစ၊ ေဝဖန္ခ်က္ စသည္မ်ားကို ျဖစ္ေစ စိစစ္ျခင္း၊ အမွားအမွန္ျပန္လည္ သံုးသပ္ျခင္း၊ ႏွီးေႏွာ တိုက္ဆိုင္ျခင္း မျပဳဘဲ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ေပးပို႔လွ်င္၊ ျဖန္႔ျဖဴးလွ်င္၊ ထုတ္ေဝလွ်င္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျပႆနာ ထိပ္တိုက္ ေတြ႕တတ္ ပါသည္။ မိမိေရးသားေသာစာ၌ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္နစ္နာေစမည့္ အေၾကာင္းမ်ားပါေနလွ်င္၊ ႏိုင္ငံေရး အ႐ႈပ္ အေထြးစာမ်ဳိး ျဖစ္ေနလွ်င္၊ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိး ဂုဏ္သေရ ညွိဳးေစမည့္စာမ်ဳိး ျဖစ္ေနလွ်င္၊ ဘာသာ - သာသနာကို ထိခိုက္ေစမည့္ စာမ်ဳိးျဖစ္ေနလွ်င္ ေရးသူ၌တာဝန္မကင္းပါ။ တာဝန္မကင္းရုံမွ်မက ေလာက သံသရာ ႏွစ္ျဖာအက်ဳိး ထိခိုက္တတ္ေလသည္။ သို႔ျဖစ္၍ မိမိေရးၿပီးစာမ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေသေသခ်ာခ်ာ တည္းျဖတ္ စိစစ္ သင့္ေပသည္။ ေရးၿပီးစာမ်ား မတည္းျဖတ္ေသာ စာေရးဆရာမ်ဳိးကို လူမိုက္ဟု ဆိုရေတာ့သည္။ လူမိုက္အေခၚ မခံခ်င္ပါက ေရးၿပီးစာကို ျပန္လည္စိစစ္ မွားမွန္သံုးသပ္ပါ။
ပဥၥမလူမိုက္
ပဥၥမလူမိုက္ႀကီးမွာ ေယာကၡမကို ကပ္ရပ္မွီခို အေခ်ာင္ေနလိုေသာ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ႔သမီးကို ယူထားၿပီး ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ ဘာတစ္ခုမွ် အားမထုတ္ဘဲ ေယာကၡမအရိပ္ကို ခိုၿပီး လက္ေဝခံ စားေသာက္ ေနထိုင္ေသာ သမက္မ်ဳိးေတြ ဤေလာက၌မ်ားစြာရွိတတ္သည္။ ေယာကၡမ်က္ႏွာၾကည့္ရ၊ မိန္းမအေငါက္ခံရ၊ သူတစ္ပါး အထင္ေသးခံရသူမ်ား ျဖစ္၍ သမက္ေစ်းက်သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေယာကၡမ အိမ္မွာေန၊ေယာကၡမ ေကၽြးတာစား၊ ေယာကၡမ ေပးတာဝတ္၊ ေယာကၡမ ျပဳသမွ် ႏုရေသာသမက္မ်ားအဖို႔ ေရႊသမက္ မဟုတ္၊ ရႊံ႕သမက္မ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ အစြမ္းအစ ၾကံရည္ ဉာဏ္ရည္ သတၱိ ဗ်တၱိ လူေရးလူရာ အညြန္႔တံုးသူမ်ား ျဖစ္၏။ ဤသမက္မ်ဳိးကို လူမိုက္စာရင္းသြင္းရျခင္း ျဖစ္သည္။ သင္လည္း လူမိုက္စာရင္းတြင္ မပါပါေစလင့္။
ဆ႒မလူမိုက္
ဆ႒မလူမိုက္ႀကီးမွာ ေဆြမ်ဳိးခ်င္း မတည့္ေအာင္ ကုန္းတိုက္ေသာ လူမိုက္ႀကီးျဖစ္သည္။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး သင့္မွ်သည္ကို မသင့္ေအာင္ မတည့္ေအာင္ ကုန္းတိုက္ျခင္းမွာ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္ေသာကိစၥ
ျဖစ္သည္။ လူမွန္လွ်င္ ဉာတကာနဥၥသဂၤဟ မဂၤလာအရ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းတို႔အား ေထာက္ပ့ံကူညီရၿမဲ ျဖစ္သည္။ စီးပြားေရးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ အိမ္တြင္းေရးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ သားေရး သမီးေရး ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ စိတ္ရိုင္း စိတ္မိုက္ဝင္ၿပီး ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းတို႔အား အခ်င္းခ်င္း မသင့္မွ် ေအာင္ ေသြးခြဲလွ်င္၊ ကုန္းတိုက္လွ်င္ အလြန္မိုက္ရိုင္းရာက်သည္။ မဂၤလာတရားေတာ္ကို ပစ္ပယ္ရာေရာက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုန္းတိုက္သူကို လူမိုက္ဟု ဆိုရသည္။
ေရွးအခါက ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕သား တစ္ဦးသည္ အရပ္သားအခ်င္းခ်င္း မတည့္ေအာင္၊ မင္းမႈထမ္း အခ်င္းခ်င္း မတည့္ေအာင္၊ ျပည္သူႏွင့္ရွင္ဘုရင္ မတည့္ေအာင္ ကုန္းတိုက္ေသာေၾကာင့္ ေသေသာအခါ ငရဲ၌ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ခံရၿပီး ငရဲမွ လြတ္ေသာ္ ဂိဇၥၽကုဋ္ေတာင္၌ အပ္အေမြးေပါက္ ၿပိတၱာႀကီး ျဖစ္ရေၾကာင္း ပါရာဇိကဏ္ က်မ္း၌ ဖတ္႐ႈရသည္။
သတၱမလူမိုက္
သတၱမလူမိုက္ႀကီးမွာ မိန္းမအနားမွ မခြာႏိုင္ေသာ လူမိုက္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ေယာက္်ားမွန္လွ်င္ ႀကီးပြားတိုး တက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ ၾကရၿမဲ ျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ ေဆာင္ရြက္ရာ၌ ဇနီးမယားကို ခဏေခတၱ ခြဲတန္ခြဲရမည္။ မခြဲႏိုင္လွ်င္ လူမိုက္စာရင္း အသြင္းခံရမည္။ သားမယားကို မခြဲႏိုင္၍ စီးပြားေရး လမ္းေကာင္း ႏွင့္ လြဲရသူမ်ား၊ ပညာေရးလမ္းခရီး ပိတ္သြားၾကသူမ်ား၊ ရာထူးတိုးတက္မႈႏွင့္ ေဝးရသူမ်ားကို လူ႕ေလာက၌
မၾကာမၾကာ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ယင္းသို႔ ဇနီးမယားအပါးမွ မခြာႏိုင္၍ တက္လမ္းပိတ္ေနသူမ်ားကို လူမိုက္ ဟုဆိုရျခင္း ျဖစ္သည္။
အ႒မလူမိုက္
အ႒မေျမာက္လူမိုက္မွာ သူမ်ားေျပာသည္ကို အရမ္းလက္ခံ ယံုၾကည္ေသာ လူမိုက္မ်ဳိး ျဖစ္သည္။ စဥ္းစား ဉာဏ္မရွိ၊ ဆင္ျခင္ေတြးေတာမႈ မျပဳ၊ သူတစ္ပါးေျပာသမွ် အဟုတ္မွတ္၍ လက္ခံယံုၾကည္ပါက လူႏံုလူအ လူငတံုးဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။ သူတစ္ပါးေျပာသည္ကို ယံုၾကည္မိ၍ ဒုကၡေတြ႕ရပံု သာဓကကို ေအာက္ပါ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ႐ႈ၍ သိသင့္ေပသည္။
ဧကနိပါတ္ သိဂၤါလဇာတ္၌ ေငြ ၂၀၀ ေပးမည္၊ ငါ့ကို ေက်ာပိုး၍ ပို႔ေဆာင္ပါ ဟု ေျမေခြး လွည့္ပတ္ေသာ စကားကို ယံုမိ၍ ပုဏၰားအို အရွက္ကြဲရဖူးသည္။
စတုတၳနိပါတ္ ဒုဒၵဳဘဇာတ္၌ ဥသွ်စ္သီးေၾကြက်သည္ကို ေျမၿပိဳပါၿပီဟု ဟစ္ေအာ္ေျပးသြားေသာ ယုန္တစ္ ေကာင္၏ စကားကို ယံုမိ၍ ေတာတြင္း ရွိ တိရစာၦန္အမ်ား ေျပးၾကလႊားၾက ဒုကၡေရာက္ၾကရဖူးသည္။
ဒီဃနိကာယ္ သုတ္မဟာဝါ၌ ေဝႆကာရပုဏၰား၏ ေျပာဆိုေသာ စကားကို ယံုမိ၍ ေဝသာလီျပည္ႀကီး ပ်က္စီးခဲ့ရဖူးသည္။
ဤျဖစ္ရပ္၊ ဤသာဓကမ်ားကို ႐ႈ၍ သူတစ္ပါး ေျပာတိုင္း အရမ္းမယံုပါႏွင့္ ယံုလွ်င္ လူမိုက္ႀကီး အေခၚခံရ ေပလိမ့္မည္။
ကင္းဝန္မင္းႀကီး၏ကဗ်ာ
ဤေဖာ္ျပပါ လူမိုက္ႀကီး ရွစ္ဦိးအေၾကာင္းကို ကင္းဝန္မင္းႀကီးက ေအာက္ပါအတိုင္း ကဗ်ာေရး၍ ထားခဲ့ေလ သည္။
သူခိုက္ပြား၊ ဝင္စားတတ္တဲ့လူ။
ျမင္တိုင္းလိုခ်င္လို႔၊ စာသာသင္ စာမေရးႏိုင္ႏွင့္၊
စာေရးလွ်င္ ျဖတ္မတည္းတဲ့ျပင္၊
ကပ္ဆည္းသသူရကို၊ ယမ္းခဘိမူ။
မ်ဳိးေဆြကိုေပး သုညႏွင့္၊
မိန္းမကိုမခြာအားလို႔၊
အမ်ားလက္ခံသူ၊ မွတ္ယူပ ရွစ္ဦး။
မွန္ဘိေခ်၊ ပ႑ိမဟူေစႏွင့္၊
ဇမၺဴေျမ ျမလွ်ံပိုင္းျဖင့္၊ ရိုင္းေခါင္းထိမႉး။
မာဂဓိ-သာစည္
၁၉၉၀၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ အမွတ္ ၁၁။


Read more...

ရွင္အရဟံ ပုတီးစိပ္နည္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္

ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္တခုကို ယေန႔တိုင္ေအာင္ သတိရေနမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသည္ မူလတန္းအဆင့္မွ အလယ္တန္းအဆင့္သို႔ တိုးျမႇင့္ဖြင့္လွစ္ျပီးကာစ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တုိးလာေသာ ေက်ာင္းေျမရိုင္းကို ရွင္လင္းၾကရပါသည္။

အညာေျမေဒသမို႔ ကႏၲာရပင္၊ ရွားပင္၊ မိုးနံခ်ံဳပင္မ်ားက အလြန္ေပါပါသည္။ ဆရာ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္သား ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ ေက်ာင္းအားခ်ိန္တိုင္း လုပ္အားေပးၾကသည္။ သံုးရက္ခန္႔ ရွင္းလင္းမိၾကေသာအခါ အပင္လတ္မ်ားႏွင့္ အပင္ပုမ်ား အေတာ္ရွင္းလင္းသြားပါသည္။
သက္တမ္းရင့္ ကႏၲာရပင္၊ ရွားပင္ႀကီးမ်ားက အလြန္တူးရ၊ လွဲရ ခက္လွပါသည္။ အျမစ္ကခိုင္၍ အသားက မာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတသိုက္ တပင္ျပီးတပင္ လွဲၾကသည္။

ေနာက္ဆံုး ေပႏွစ္ဆယ္ခန္႔ျမင့္ေသာ ကႏၲာရပင္ႀကီးတပင္သာ က်န္ပါေတာ့သည္။ တူးရ၊ လွဲရ ခက္သည့္အထဲ က်င္နီအံုႀကီးက ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဒုကၡေပးေနပါေသးသည္။ အနီးမွ ႀကီးၾကပ္ေနေသာ ဆရာဦးစိန္ထြန္းက ပင္စည္ေပၚတက္၍ ခြဆံုေကာင္းတခု၌ ႀကိဳးခ်ည္ေပးပါသည္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားက ဆြဲၾက ႏွဲ႔ၾကနဲ႔ လဲေအာင္ႀကိဳးစားၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပင္ရင္းမွ တူးျဖိဳသည္။ က်င္နီတုတ္လွ်င္ ထြက္ေျပးလိုက္၊ ေနာက္တဦးက ၀င္တူးလိုက္ႏွက့္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းလွပါသည္။
အျမစ္က မာ၊ က်င္နီက ခဲမို႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ခရီးမေရာက္ပါ။ တနာရီခန္႔ၾကာမွ တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ျမည္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ပင္ရင္း၌ တူးေနရာမွ ရပ္၍ ႀကိဳးကူဆြဲေပးရန္ ႀကိဳးရွိရာ လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္ ဂၽြတ္-ဟူေသာ အျမစ္က်ိဳးသံ၊ လင္းေအာင္၊ ဖယ္ ဖယ္-ဟူေသာ သတိပးသံတို႔ ဆူညံသြားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေျခတလွမ္း ေဘးထြက္လုိက္သည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ပင္စည္ႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ့ေဘး၌ ၀ုန္းခနဲ-လဲက်လာပါသည္။ ၾကည့္ေနၾကသူ ဆရာ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား၏ အာေမဋိတ္သံမ်ားမွာ ေ၀စည္သြားပါသည္။ လက္မတင္ကေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဆရာ ဆရာမမ်ား ရင္တုန္သြားပါသည္။ တခ်ိဳ႔ ေက်ာင္းသူေလးမ်ား ငိုပင္ငိုၾကပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ယခုလို ဒုကၡမေရာက္ အသက္မေပ်ာက္ေအာင္ ကံေကာင္းမႈမွာ အျခားေၾကာင့္မဟုတ္ေပ။ သိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက အျမဲမျပတ္ ရြတ္ဆိုပြားမ်ားလာခဲ့ေသာ ရွင္အရဟံ ပုတီးစိပ္မႈ၏ ေကာင္းမႈကံအက်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ရွင္အရဟံ ပုတီးစိပ္သည္ အလြန္အစြမ္းထက္လွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ယခုျဖစ္ရပ္အျပင္ ေငြေရး ေၾကးေရး အဆင္ေျပျခင္း၊ လူခ်စ္လူခင္ေပါျခင္း စေသာ အက်ိဳးမ်ားမွာလည္း သိသိသာသာ ခံစားရပါသည္။
ထို႔ျပင္ ဤပုတီးစိပ္သည္ ဗုဒၶါႏုႆတိ၊ ဓမၼာႏုႆတိ၊ သံဃာႏုႆတိ ကို ပြားမ်ားျပီးျဖစ္သကဲ့သို႔ ရုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရတို႔၏ အနိစၥ-မျမဲျခင္း သေဘာ၊ ဒုကၡ-ဆင္းရဲျခင္း သေဘာ၊ အနတၱ-အစိုးမရျခင္း သေဘာတို႔ကို ပြားမ်ားျပီးလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုကဲ့သို႔ အစြမ္းလည္းထက္၊ သမထ ၀ိပႆနာ ႏွစ္ျဖာလည္း ေဆာင္ေသာ ရွင္အရဟံပုတီးစိပ္ကို ပူးတြဲတင္ျပလိုက္ပါသည္။ အနက္အဓိပၸါယ္ သိနားလည္စြာျဖင့္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ရြတ္ဆိုပြားမ်ားၾကပါကုန္။

( ရွင္အရဟံ ပုတီးစိပ္ )
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ နာမရူပံ အနိစၥံ ဒုကၡံ အနတၱာ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ နာမရူပံ အနိစၥံ ဒုကၡံ အနတၱာ။
သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ နာမရူပံ အနိစၥံ ဒုကၡံ အနတၱာ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ။ နာမရူပံ အနိစၥံ ဒုကၡံ အနတၱာ။
အနႏၲံ ဗလ၀ံ ဗုဒၶံ၊ အနႏၲံ ေဂါစရံ ဓမၼံ၊ အနႏၲံ အရိယံ သံဃံ၊ အနႏၲံ ေဗာဓိမုတၱမံ။

( ျမန္မာျပန္)
ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏။
နာမ္ရုပ္သည္ မျမဲ၊ နာမ္ရုပ္သည္ ဆင္းရဲ၏၊ နာမ္ရုပ္သည္ အစိုးမရပါတကား။
တရားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏။
နာမ္ရုပ္သည္ မျမဲ၊ နာမ္ရုပ္သည္ ဆင္းရဲ၏၊ နာမ္ရုပ္သည္ အစိုးမရပါတကား။
သံဃာေတာ္ျမတ္ကို ကိုးကြယ္ပါ၏။
နာမ္ရုပ္သည္ မျမဲ၊ နာမ္ရုပ္သည္ ဆင္းရဲ၏၊ နာမ္ရုပ္သည္ အစိုးမရပါတကား။
ဘုရားရွင္ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏။
တရားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏။
သံဃာေတာ္ျမတ္ကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏။
နာမ္ရုပ္သည္ မျမဲ၊ နာမ္ရုပ္သည္ ဆင္းရဲ၏၊ နာမ္ရုပ္သည္ အစိုးမရပါတကား။

အားေတာ္ဆယ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အဆံုးအပိုင္းအျခား ရွိေတာ္မမူေသာ တန္ခိုးေတာ္တည္း။
မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္တုိ႔၏ အာရံုျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သည္ အဆံုးအပိုင္းအျခားရွိေတာ္မမူေသာ
တန္းခိုးေတာ္တည္း။
အရိယာသံဃာေတာ္ျမတ္သည္ အဆံုးအပိုင္းအျခား ရွိေတာ္မမူေသာ
တန္ခိုးေတာ္တည္း။

(မွတ္ခ်က္) ဤကဲ့သို႔ အဓိပၸါယ္သိျပီးလွ်င္ ပါဠိကို အစအဆံုး ရြတ္ဆိုျပီးမွ ပုတီးတလံုးခ်၍ စိပ္ရပါသည္။

ေမာင္ေႏြဦး (ျမင္းမူ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ႏို၀င္ဘာလ)

Read more...

ေနာက္ၾကည့္မွန္ကို လွည့္ၾကည့္မိျခင္း

လက္ရွိ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာ
လုပ္ေနရတဲ့ အဆုံးအျဖတ္
ျဖစ္သြားတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူး
ရင္းထားလိုက္ရတဲ့ ဘဝနဲ႔
ေရာင္ျပန္ေတြ ျပန္ခံစားၾကည့္
တန္ ...ရဲ႕ ...လား ...လို႔ ... ။
ေပးဆပ္ျခင္း စိတ္စစ္စစ္နဲ႔
အားမနာတမ္း ျပန္စစ္ၾကည့္။

ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ
မျဖစ္လာတာနဲ႔
မျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ
ျဖစ္လာတာနဲ႔ သံသရာလည္ရင္း
မနစ္ခ်င္တဲ့ဘဝေတြလည္း
ႏႈတ္ရင္း နစ္ရင္း
နစ္ရင္း ႏႈတ္ရင္းနဲ႔
ေနာင္တနဲ႔ အပူေတြထမ္းထားမိေပါ့။

ေရွ႕ဆက္ဖို႔ သံသရာအတြက္ ေတြးထားရင္
အမွားဟာ အမွန္ျဖစ္ဖို႔
ေနာက္တလွမ္းေပါ့
အဲ့ဒီ တလွမ္းဟာ
အမ်ားအတြက္လား
ကိုယ့္အတြက္လား ............လို႔
ေရွ႕ဆက္ဖို႕ သံသရာရွိေသးတယ္ဆိုတာ
စိတ္ရွိလက္ရွိနဲ႔
အေတြးႏူးညံ့မႈေလး ေတြးထားရင္။

Read more...

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္ စင္ကာပူဆြမ္းအလွဴရွင္

No Comments



အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ဘီဟာျပည္နယ္၊ဗုဒၶဂယာ ေျမျမတ္မဟာရွိ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာပညာသင္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသာယာဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအဖြဲ႕ၾကီး၏ ဗုဒၶဘာသာပညာေရးဗိမာန္ေတာ္တြင္ အရွင္ေတဇသီရိ(နာလႏၵာတကၠသိုလ္)ႏွင့္ အရွင္ေ၀ေရာစန(မဂဓတကၠသိုလ္)အားအမွဴးထား၍ ဦးေက်ာ္ညြန္႕+ေဒၚယုယုလွိဳင္မိသားစု စင္ကာပူႏိုင္ငံမွ ေန႕ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါသည္။ နတ္လူသာဓုေခၚေစေသာ္။

Read more...

ကိုရင္လကၡဏကိုျပန္ေတြ႕ၿပီ အပိုင္း (၁-၂)

(၁)
ေအာ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ဟုသာ ျမည္တမ္းမိေတာ့သည္။ ကိုရင္လကၡဏ သုိ႕မဟုတ္ ဦးဇင္း ဦးလကၡဏေပ်ာက္ ဆံုးမႈေပပဲ။

၂၀-၅-၂၀၁၀ ေန႕တြင္ ဗာရာဏသီ ဗဟိုတိဘက္ေလ့လာေရးတကၠသိုလ္၏ ေက်ာင္းတံခါးမ်ား ပိတ္သြားသည္။ သူ႕အတြက္ ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ရက္ (၂၀-၀၅-၂၀၁၀ မွ ၁၀-၀၇-၂၀၁၀ အထိ) ရက္ေပါင္း (၅၀) ခန္႕ ရရွိမည္။ သူေနထိုင္ရာဓမၼဂဂၤါေမာ္ဒန္ေတာရေလးတြင္ သီတင္းသံုးေဖာ္မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕အတြက္ ဖြင့္လွစ္ျဖစ္ခဲ့ သည့္ စနစ္သစ္ပါဠိသဒၵါသင္တန္းေလးကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားေျဖဆိုရေတာ့မည့္ မဟာ၀ိဇၹာတန္း စာေမးပြဲနီးကပ္လာသည့္အတြက္ ၂၁-၅-၂၀၁၀ ေန႕က ပိတ္လိုက္ရၿပီ။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပင္ အေနာက္တိုင္း နည္းစနစ္ျဖင့္ ပါဠိသဒၵါခ်ဥ္းကပ္နည္းကို မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္မ်ား သေဘာေပါက္သြားျခင္းသည္ပင္ သူေပး ခ်င္သည့္ သတင္းစကား(Message)ျဖစ္သည္။

သူ႕ပါရဂူက်မ္းျပဳကိစၥကလည္း အသည္းအသန္မဟုတ္လွေခ်ေသး၊ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ကုန္မွ က်မ္းတင္ခြင့္ရမည္မို႕ ဗာရာဏသီလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ေတြ႕ရၿမဲျဖစ္သည့္ ႏြားတစ္ေကာင္ဆြဲေသာ၀န္တင္လွည္းတစ္စီးလိုပင္ ခပ္အိအိ ေမာင္းႏွင္ေနလို႕ရေသးသည္။ မည္သို႕ဆိုေစ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္မ်ားကို အသံုးခ်ရန္ ဗုဒၶဂယာေျမျမတ္ မဟာကေတာ့ သူ႕ကို ၾကိဳေနပါေလသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာပညာသင္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသာယာဖြံ႕ ျဖိဳးေရးအဖြဲ႕၏ ဗုဒၶဘာသာပညာေရးဗိမာန္ေတာ္ၾကီးတြင္ အဖြဲ႕မွ ေပးအပ္သည့္တာ၀န္ကို စြမ္းႏိုင္သမွ် ထမ္းရေပလိမ့္မည္။ သို႕ႏွင့္ ဗာရာဏသီမွ ဗုဒၶဂယာ သို႕ ၂၃-၆-၂၀၁ တြင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေတာ့သည္။

ေရႊျပည္ၾကီးသို႕ ျပန္ၾကမည့္ ဗာရာဏသီေဆး၀ကၤဘာျမန္မာေက်ာင္းနာယက ဆရာေတာ္ေဒါက္တာ အရွင္မ႑လႏွင့္ ပါရဂူဘြဲ႕ပူပူေႏြးေႏြးရရွိထားသည့္ ေဒါက္တာအရွင္ေနမိႏၵႏွင့္ ေဒါက္တာအရွင္သီရိဓမၼတို႕ ငွားရမ္းထားသည့္ ကားျဖင့္ ခရီးၾကံဳလိုက္ပါခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပါရဂူဘြဲ႕ယူၿပီး၍ သို႕မဟုတ္ စာေမးပြဲၿပီး ေက်ာင္းပိတ္၍ ေရႊျပည္ၾကီးသို႕ ျပန္ၾကေလမည့္ ဗာရာဏသီ၊ နာလႏၵာႏွင့္ မဂဓတကၠသိုလ္ အသီးသီးမွရဟန္းေတာ္မ်ားက ဗုဒၶဂယာကို စုရပ္အျဖစ္ ဦးတိုက္ၾကသည္။ ဗုဒၶဂယာမွတစ္ဆင့္ ကားတစ္စီးစုေပါင္း ငွါးရမ္းကာ ကိုလ္ကတၱားၿမိဳ႕သို႕ ဆက္လက္ထြက္ခြာၾကမည္။ ဘုရားဖူးရာသီမဟုတ္၍ ဗုဒၶဂယာေလယာဥ္ ကြင္းမွာ ေလယာဥ္အဆင္းအတက္မရွိေတာ့။ ကိုလ္ကတၱားမွ ေရႊျပည္ၾကီးသို႕သာ တနလၤာေလ ယာဥ္ခရီးစဥ္ရွိေတာ့သည္။

ေရႊျပည္ၾကီးသို႕ ျပန္ၾကမည့္ နာလႏၵာႏွင့္ မဂဓတကၠသိုလ္မွ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုျဖစ္သည္။ မရင္းႏွီးေသးေသာ အဖြဲ႕၀င္ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုလည္း မိတ္ဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ဤသည္တြင္မွ “ကိုရင္လကၡဏ သို႕မဟုတ္ ဦးလကၡဏ”ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ ရဟန္းေတာ္ေလးတစ္ပါးကို ေတြ႕ရေလျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုရဟန္းေတာ္ေလးျပန္မည့္ ဇာတိျမိဳ႕ကို ေမးမိသည့္အခါ သူရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္ခဲ့ဖူးေသာ ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္ေနသည္။ သို႕ႏွင့္ ထိုၿမိဳ႕ေလးတြင္ သူကြန္းခိုခဲ့ဖူးသည့္ စာသင္တိုက္ေလးအေၾကာင္း ဆက္ေမးမိသည့္အခါ ထိုရဟန္းေတာ္ ေလး၏ အရင္းအျမစ္မိခင္စာသင္တိုက္ျဖစ္ေနခဲ့ဲျပန္သည္။

“ငါ့ရွင္တို႕ရဲ႕ေက်ာင္းမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနခဲ့ဖူးတယ္” ဟု သူက ေျပာျဖစ္ေတာ့ “ အာ ဒါဆို အရွင္ဘုရားက ဦးလကၡဏေပါ့”တဲ့။ သူၿပံဳးမိသြားသည္။ သူေမ့ေနေသာ ဘြဲ႕အမည္တစ္ခု ။ တိတိက်က်ဆိုရေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၆ ႏွစ္ခန္႕ဆီက ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ေသာ ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ။ ထိုရဟန္းေတာ္ေလးက ဆက္ေျပာသည္ “ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးကေတာ့ တပည့္ေတာ္ကို ရွာခိုင္းေနတာ၊ အိႏၵိယမွာ ေရာက္ေနတယ္လို႕ေတာ့ ၾကားတယ္၊ ငါ့တပည့္လကၡဏရွိတယ္ကြတဲ့။အဖြဲ႕၀င္ရဟန္းေတာ္စာရင္းမွာ ၾကည့္ေတာ့လည္း ဦးလကၡဏဆိုတာက တစ္ပါးမွ မရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ ေအာ္ ဦးလကၡဏဆိုတာ အရွင္ဘုရားျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။ တပည့္ေတာ္က အရွင္ဘုရားထြက္သြားမွ အဲဒီစာသင္တိုက္ေလးကို ေရာက္တာ၊ အရွင္ဘုရားအေၾကာင္းကိုေတာ့ တပည့္ေတာ္ သိေနတယ္။ ”

တက္ၾကြၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ကာလမ်ားဆီ သူလြမ္းမိသြားသည္။ သူ႕အတြက္ ေလွကားထစ္တစ္ခုဆီ ပို႕ေပးလိုက္ေသာ အညာၿမိဳ႕ေလးဆီက ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ စာသင္တိုက္ေလးကို ထဲထဲ၀င္၀င္ အမွတ္ရသြားသည္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ဘယ္သူဘယ္၀ါေတြ ရွိေသးလား၊ ဘာလုပ္ ေနၾကပါလိမ့္စေသာေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြေသာ ရဟန္းေတာ္ေလး၏ အေျဖမ်ားက ထိုၿမိဳ႕ေလး ဆီသို႕ သူ႕ကို ေရာက္ေအာင္ပို႕လိုက္သည္။

သို႕ေသာ္ ထိုရဟန္းေတာ္ေလးႏွင့္ စကားတာရွည္ေျပာခြင့္မရလိုက္ပါ။ ကိုလ္ကတၱားသို႕ ခရီးဆက္မည့္ ကားက ဟြန္းသံေပးေနၿပီ။ ရဟန္းေတာ္ေလးႏွင့္အတူ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးအား လက္ေဆာင္ပါးရန္ သတင္းစကားတစ္ခု သာ ေပးလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ေရႊျပည္ၾကီးကို ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ဆက္ဆက္ လာေရာက္ ကန္ေတာ့ပါမည့္အေၾကာင္း။

(၂)

မႏၱေလးတိုင္း မတၱရာၿမိဳ႕ရွိ ၿမိဳ႕သစ္စာသင္တိုက္ေလးသို႕ စာေမးပြဲတဘုန္းဘုန္းက်ေနေသာ ေအာ့ေၾကာလန္ ကုိရင္ေလး တစ္ပါးအျဖစ္ သူေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္က သူ႕အသက္ ၁၇ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ ပထမၾကီးတန္းႏွစ္ခါ က်ၿပီးၿပီ။

သူပထမၾကီးတန္းေရာက္ေတာ့ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ရံုမွ်သာ ရွိေသးသည္။ ပိဋကတ္စာေပသင္ရိုးညႊန္းတမ္းတြင္ ပထမၾကီးတန္းသည္ ဓမၼာစရိယတန္း၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္ႏွင့္၊ ပိဋကတ္သံုးပံုစာေမးပြဲမ်ားအတြက္ ၀င္ခြင့္အတန္းျဖစ္၍ အေရးၾကီးသည္။ ပါဠိပထမျပန္အေျခခံတန္းမ်ား၏ အထက္တန္းအဆင့္စာေမးပြဲလည္း ျဖစ္၍ ျပဌာန္းက်မ္းစာမ်ားသလို ခက္ခဲေသာေမးခြန္းမ်ားကိုလည္း မဆန္႕မၿပဲေျဖဆိုရသည္။

ထိုကာလမ်ားဆီက ကိုရင္ဘ၀ျဖင့္ ပထမၾကီးတန္းေအာင္ျခင္း ပထမၾကီးတန္းစာသင္သားျဖစ္ျခင္းဆိုသည္မွာ စကား၀ိုင္းတြင္ ထည့္ေျပာရေလာက္ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ သူပထမၾကီးတန္း ေရာက္သည့္ ႏွစ္က ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးတြင္ အငယ္ဆံုးပထမၾကီးတန္း ကိုရင္ေလးျဖစ္၍ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ ေျမွာက္စားျခင္းခံရသည္။ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီး၏ အလြန္အကြ်ံေျမွာက္စားမႈကို ျပန္ေတြးၾကည့္မိသည့္အခါတိုင္း ၿပံဳးရေသးသည္။

ေက်ာင္းထိုင္ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးအခ်င္းခ်င္း တပည့္ၿပိဳင္သည့္အခါ ၊ဒကာ ဒကာမမ်ားႏွင့္ အလႅာပစကား ဆိုသည့္ အခါ သူ႕ကို ပြဲထုတ္ေလ့ရွိသည္။ “ ငါ့ေမာင္ရွင္တို႕ ၪာဏ္ေကာင္းပံုမ်ား ကိုရင္ခ်ာတူး ဘ၀နဲ႕ ပထမၾကီးတန္းေရာက္ေနတာ၊စာဆိုလည္း သူမ်ားလို က်က္ေနရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး၊ အသံၾကားနဲ႕ရတဲ့ ကိုရင္” တဲ့။ အဟမ္း အဟမ္း ။ သူမွ မပ်က္ ဘယ္သူမွ ပ်က္ဖြယ္မရွိၿပီ။

ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ရိပ္သာကမၼ႒ာနာစရိယအျဖစ္တရားဓမၼမ်ားသာ ေဟာၾကားေနၿပီမို႕ သူ႕ကို စာခ်မေပး ေတာ့ဘဲ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလး၏ အေနာက္ျခမ္းဆီမွာ ရွိသည့္ ခႏၱီးစာသင္တိုက္နာယက စာခ်ဆရာေတာ္မ်ားထံ သူ႕ကို အပ္ႏွံေပးခဲ့သည္။ သူေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ေရွ႕ေရ၀န္းေက်ာင္းမွ ခႏၱီးစာသင္တိုက္သို႕ ေန႕စဥ္စာ၀ါ တက္သြားရသည္။ ဤသည္ပင္ သူ႕အတြက္ လမ္းေၾကာင္းေရြ႕သြားခဲ့သည္။

(၃)
အမွန္တကယ္ပင္ ထိုႏွစ္က ၀န္းသိုၿမိဳ႕၊ခႏၱီစာသင္တိုက္တြင္ ပထမၾကီးတန္းဆိုင္ရာစာ၀ါမ်ားကို တက္ၾကြစြာ သင္ယူ လိုက္နာခဲ့ပါသည္။ ကိုရင္ေလးငယ္ငယ္ စာအုပ္ထူထူကိုထမ္း ၿမိဳ႕ေလး၏ ေစ်းလမ္းမကို ျဖတ္ကာ ေလွ်ာက္ခဲ့ရေသာ ေျခလွမ္းမ်ားက သြက္လက္ထက္ရွေနခဲ့ပါေလသည္။ခႏၱီးစာသင္တိုက္၏ မဟာနာယက ဆရာေတာ္ အရွင္ဇ၀နထံမွ ယမိုက္ ပ႒ာန္းကဲ့သို႕ေသာ အဘိဓမၼာ က်မ္းစာမ်ား၊ နာယက ဆရာေတာ္အရွင္ၾသသဓထံမွ သဒၵါရူပသိဒၶိစာ၀ါမ်ား၊ ထို႕ထက္အလြန္ သူ႕အားဆြဲ ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ စာ၀ါမွာ အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)၏ သုေဗာဓာလကၤာရ ဟုထင္ရွားသည့္ ပါဠိစာေပအလကၤာ က်မ္းပို႕ ခ်ခ်က္ျဖစ္သည္။

အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)က ခႏၱီးစာသင္တိုက္မွာ ငယ္စဥ္က ပညာသင္ယူခဲ့ဖူးသူမို႕ သီတင္း၀ါလကြ်တ္သည့္ အခါတိုင္း မိခင္စာသင္တိုက္ကို ေက်းဇူးဆပ္သည့္အေနျဖင့္ ကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္သည့္ စာတစ္၀ါကို ရန္ကုန္မွ လာေရာက္ပို႕ခ်ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)က ျမန္မာစာေပကို အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည့္ ရဟန္းစာဆိုပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ျမန္မာစာေပ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာလကၤာမွန္သမွ်ကို ႏႈတ္တက္ အာဂံု စြယ္စံုထိမိစြာ ပြဲက်ေအာင္ ေျပာႏိုင္စြမ္း ပို႕ခ်ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။

သူတို႕အား ပါဠိစာေပ အလကၤာ က်မ္းကို ပို႕ခ်သည့္ႏွစ္က မာန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ မဃေဒ၀ လကၤာသစ္ ခက္ဆစ္အေျဖက်မ္းၾကီးကို ၾကိဳးစားျပဳစုေနေလသည္။ “ဒီက်မ္းၾကီးျပဳစုၿပီးရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေသေပ်ာ္ပါၿပီ” ဟု စာခ်တိုင္းေျပာေလ့ရွိေအာင္ပင္ ထိုက်မ္းျပဳစုေရးအတြက္ အားစုိက္ခဲ့သည္။ မဃေဒ၀ လကၤာသစ္ က်မ္းတစ္ခုလံုးကို အာဂုံေဆာင္ထားသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္လည္း ႏႈတ္တက္ရြရြ ရြတ္ ဆိုႏိုင္စြမ္းရွိေလသည္။ (အမွန္တကယ္လည္း ထိုမဃေဒ၀လကၤာသစ္ခက္ဆစ္အေျဖက်မ္းၾကီး(ႏွစ္တြဲ)ကို ျမန္မာစာေပ ေလာကအတြက္ အေမြထားရစ္ခဲ့ႏိုင္ေသာ ျမေစတီ အရွင္ဇ၀နသည္ က်မး္စာအုပ္ထုတ္ေ၀ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ဆႏၵေတာ္အတိုင္း ေသေပ်ာ္ခဲ့သည္ထင္ပါ၏။)

(၄)
အရွင္ဇ၀န(ျမေစတီ)၏ စာ၀ါက ပါဠိစာေပအလကၤာျဖစ္၍ ဂါထာ စုဏၰိယ ဗႏၶအမ်ိဳးမ်ိဳးအေၾကာင္း သင္ၾကားပို႕ခ်သည္ ဆိုေသာ္လည္း ျမန္မာစာေပကဗ်ာအလကၤာႏွင့္ စကားေျပေရးထံုးအသီးသီးကိုပါ သင္ယူရေလသည္။ အနႏၱသူရိယ၏ ျမက္ေျဖလကၤာ၊ စေလဦးပုညႏွင့္ ၾကီးကန္ရွင္ၾကီးတို႕၏ ေမတၱာစာ၊ တြင္းသင္းမင္းၾကီး၏ မုဒုလကၡဏပ်ိဳ႕၊ မဃေဒ၀ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ ။ရွင္မဟာရဌသာရ၏ ႏွမလက္ ေလွ်ာ့ေနေလေတာ့၊လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီး၏ မိုက္မလင္းႏိုင္လို႕ သံေ၀ဂေလးခ်ိဳး စသည့္ ပုဂံ ပင္းယ အင္း၀ ေတာင္ငူ ေညာင္ရမ္း ကုန္းေဘာင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဂႏၳ၀င္အခ်က္အျခာကဗ်ာအတိုအစ ေကာက္ႏႈတ္ ခ်က္မွန္သမွ်ကို ေလ့လာဆည္းပူးခြင့္ရသလို သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ လယ္တီပ႑ိတဦးေမာင္ၾကီး၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္ စေသာ ကုိလိုနီေခတ္စာဆိုၾကီးမ်ားႏွင့္ ေခတ္စမ္းစာဆိုရွင္တို႕၏ စာေပအႏုအရြ အလွတရား ကိုလည္း ရွာေဖြခြင့္ေပးခဲ့ျပန္ပါသည္။

ငယ္စဥ္ကပင္ စာအုပ္မွန္သမွ်ကို အဖံုးေလးေလာက္လွန္လိုက္ရမွ အမွာစာႏွင့္ မာတိကာေလာက္ေတာ့ ျမည္းစမ္းလိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္ေသာ သူ႕အတြက္ ျမန္မာစာေပခ်စ္စိတ္ေလး ခိုင္မာသြားေစခဲ့သည့္ အလကၤာစာေပပို႕ခ်ခ်က္ကို စိတ္လိုလက္ရျဖစ္စြာ ေန႕စဥ္ မပ်က္ကြက္ေအာင္ သူဆည္းပူးျဖစ္ခဲ့သည္။ ျမေစတီအရွင္ကလည္း အလကၤာစာသင္သားမ်ားကို အဖိတ္ေန႕ တိုင္း စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ေရးခိုင္းသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းပညာေရး၏ အားလပ္ရပ္ျဖစ္သည့္ ဥပုသ္ေန႕တြင္ သူတို႕ စာစီကံုးေရးၾကရသည္။ ဥပုသ္ထြက္သည့္ေန႕တြင္ ေရးထားသည့္ စာစီစာကံုးမ်ားကို ျပရသည္။

ေရးထားသည့္ စာစီစာကံုး၏ ေအာက္တြင္ မွတ္ခ်က္ေလးေတြကို ဆရာအရွင္က ေရးေပးေလ့ရွိသည္။ အစပထမတြင္ သင့္/ေကာင္းကဲ့သို႕ေသာမွတ္ခ်က္ေလးမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာေရးသားမႈ အရွိန္ေလးရ လာသည့္ ေနာက္ပိုင္းရက္သတၱပတ္မ်ားတြင္မူ “ ပါရမီရွိေသာလက္ျဖစ္၍ ဆက္လက္ၾကိဳးစား စာမ်ားမ်ားဖတ္” ကဲ့သို႕ေသာမွတ္ခ်က္ေလးမ်ားကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ဖတ္လာရသည္။ ထိုမွတ္ခ်က္ေလးမ်ားသည္ပင္ သူ႕ႏွလံုးသားႏွင့္ သူ႕ညမ်ားကို စာပိုးကိုက္ေစေတာ့သည္။

သို႕ႏွင့္ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလး၏ အလင္းေရာင္စာေပ ေႏြဦးစာေပႏွင့္ အျခားစာအုပ္အငွါးဆိုင္ေလးမ်ားဆီ သူ ပတ္လည္ေ၀့သီျဖစ္ေတာ့သည္။ မနက္ခင္းတစ္ၾကိမ္ ညေနတစ္ၾကိမ္စာ၀ါတက္ခ်ိန္အမီ ခႏၱီးစာသင္တိုက္သို႕ သူထြက္သည္။ လမ္းတြင္ေတြ႕ရသည့္ စာအုပ္အငွါးဆိုင္ေလးမ်ားသုိ႕ ၀င္ေရာက္ကာ စာအုပ္မ်ားကို ေမႊေႏွာက္ သည္။ စာ၀ါၿပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသို႕ ျပန္လာကာ ငွါးလာသည့္ မဂၢဇင္းစာအုပ္မ်ား၊၀တၳဳစာအုပ္မ်ားကို ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးမသိေအာင္ ဖတ္သည္။

ပထမၾကီးတန္းေရာက္သည္ႏွင့္ သူ႕အတြက္ အခန္းတစ္ခန္းေပးထားသည္မို႕ လြတ္လပ္စြာ စာဖတ္ဖို႕ အခြင့္ အလမ္းပိုရသည္။ ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက လစ္ရင္လစ္သလို သူစာက်က္မက်က္စူးစမ္းတတ္သည္မို႕ စာၾကည့္ စားပြဲမွာေတာ့ သူတက္လက္စ ျပဌာန္းစာအုပ္ထူထူၾကီးမ်ားသာ ဖြင့္လ်က္ရွိေနမည္။ ၀တၳဳစာအုပ္ကိုေတာ့ သတင္းစာစကၠဴျဖင့္ဖုံးအုပ္ကာ သူဖတ္မည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ တရားစာအုပ္ၾကားတြင္ ညွပ္ကာ သူဖတ္ခဲ့ေလသည္။( ငယ္ငယ္တုန္းကပါ၊ )

(ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အေၾကာင္းသိသြားသည့္ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက “မိုက္လိုက္တဲ့ ကုိရင္” ဟု ကရုဏာေဒါေသာျဖင့္ ဆိုသည္။ ေအာ္ ငယ္ဆရာဘုန္းေတာ္ၾကီးက ပိဋကတ္စာေပမွ လြဲ၍ ဘာစာမွ မဖတ္ေစလိုေသာ သာသနာခ်စ္ဆရာေတာ္တစ္ပါးေပပဲ။)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူစာမက်က္ေတာ့ပါ။

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP