* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Tuesday, March 30, 2010

သံသရာထဲမွာ တတြဲတြဲတလည္လည္ အပိုင္း (၃ မွ ၅)


ေကာင္းမႈျပဳလွ်င္ ေကာင္းရာျဖစ္၏။ မေကာင္းမႈျပဳလွ်င္ မေကာင္းရာ ျဖစ္၏။

သူႂကြယ္မယားသည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေသာေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္ဝယ္ နတ္ဘံု နတ္ရြာ၌ ျဖစ္၏။ နတ္ဘဝမွ စုေတေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္ဝယ္ ကုေဋရွစ္ဆယ္ ႂကြယ္ဝေသာ သူႂကြယ့္သမီး ျဖစ္လာ၏။ မေကာင္းမႈ အလြန္ႀကီးမားေသာ မေကာင္းမႈႀကီး ေပ်ာက္သြားၿပီေလာ၊ မေပ်ာက္ပါ။

သူႂကြယ့္သမီးသည္ ရုပ္ရည္လွပ၏။ ျမင္ေသာ ေယာက္်ားတိုင္း ျမတ္ႏိုး စံုမက္ဖြယ္ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္…..

သူႂကြယ့္သမီးကို တရံေရာအခါဝယ္ မိဘတို႔သည္ မ်ိဳးႏြယ္တူ သူႂကြယ္တစ္ဦး၏ သားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ ခ်ထားေပးၾက၏။ သတို႔သားသည္ သတို႔သမီး၏ အဆင္းသြင္ျပင္ကို ၾကည့္ကာ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး၏။ ၾကင္နာ ေမတၱာ ဆပြား၏။ သို႔ရာတြင္ ခ်စ္ခင္စံုမက္စြာ ကိုယ္ထက္ ႏွီးေႏွာျခင္း မျပဳႏိုင္။ မိဘအိမ္သို႔ ညဥ့္တြင္းခ်င္း ျပန္ပို႔ လိုက္ရေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။

အရွင္ပေစၥကဗုဒၶါ တစ္ပါးအား ေစာ္ကားဖူးေသာ ေရွးဘဝေဟာင္းက ကံေဟာင္း ကံေႂကြး၊ ဝဋ္ေႂကြးကို ခါးစည္းၿပီး ေပးဆပ္ရၿပီ။

မဂၤလာဦးညဝယ္ ကိုယ္ထိ လက္ပါး စံစားရန္ သူႂကြယ့္သမီး အပါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ သူႂကြယ့္သားမွာ ရင္ဘတ္ကို ေဆာင့္ကန္သကဲ့သုိ႔ ခံစားရ၏။ အေၾကာင္းမွာမူ အဖံုးအကာ မရွိေသာ မစင္ပုပ္တြင္းထဲမွ အနံ႔ဆိုးမ်ိဳး ေထာင္းခနဲ ထလာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

သူႂကြယ့္သမီးသည္ မ်က္ရည္ေခ်ာင္းစီးေအာင္ ငိုရႈိက္ရ၏။ ေခါင္းမေဖၚရဲေအာင္ ရွက္ရ၏။ ဤသည္မွာ တစ္ႀကိမ္မဟုတ္။ ခုႏွစ္ႀကိမ္ ခံစားရ၏။ ရုပ္ရည္လွပ ယဥ္ေက်းေျပျပစ္ေသာေၾကာင့္ ဒုတိယ သူႂကြယ္က ကမ္းလွမ္းလာျပန္၏။ ထိမ္းျမားမဂၤလာ ေဆာင္ႏွင္းၿပီးသည့္ မဂၤလာဦးညမွာပင္ ေရွးနည္းတူ ျပန္ပို႔ခံရ၏။

သတၱမလင္ထံမွ ျပန္ပို႔ခံရၿပီးခ်ိန္တြင္မူ သူႂကြယ့္သမီး ခမ်ာ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ စိတ္မကူးဝ့ံေတာ့ေခ်။ ဝဋ္ေႂကြး ေက်ရန္အတြက္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈခ်ည္း ပြားမ်ား အားထုတ္ေတာ့သည္။

ကႆပျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေခ်ၿပီ။

လူအေပါင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တခဲနက္ က်န္ရစ္ေသာ သရီရဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ဓာတုေစတီ တည္ၾက၏။ ေစတီေတာ္ႀကီးကား အသက္ ေသာင္းတမ္းတြင္ ရွိေသာ လူတို႔တည္သည့္ ေစတီျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ၁၂မိုင္ (တစ္ယူဇနာ) ျမင့္၏။

လင္ခုႏွစ္ႀကိမ္ အပစ္ခံရေသာ သူႂကြယ့္ သမီးလည္း ကိုယ္ကိုျပဳျပင္၍ အဘယ္အက်ိဳး ရွိအံ့နည္းဟု ႀကံစည္ကာ ဝတ္စားတန္ဆာမ်ားကို ေရာင္းခ်ပစ္ၿပီး ေရႊအုတ္ဝယ္သည္။ ေဆးဒန္း ျမင္းသီလာကို နံ႔သာေရမ်ားျဖင့္ ေသြးထားေသာ သရြတ္ႏွင့္ ေရႊအုတ္ကို လင္ပန္းတြင္ ရြက္လ်က္ ေစတီေတာ္ တည္ရွိရာသို႔လာသည္။ ေရႊအုတ္ တစ္ေနရာ ေပးပါေတာင္းရာ အထက္ထီးခ်က္ခံရာ ေနရာ၌ တစ္ေနရာစာ ရသည္။

လင္ပစ္မလည္း ကိုယ္တိုင္တက္ကာ ေရႊအုတ္မ်ားကို စီသည္။ ေဆးဒန္း ျမင္းသီလာျဖင့္ သရြတ္တင္သည္။ ထိုအေပၚ၌ ၾကာပန္းမ်ားစိုက္ထူ ပူေဇာ္ထားခဲ့သည္။

ေစတီေတာ္၏ ေျခရင္း ရင္ျပင္ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သူႂကြယ့္သမီးသည္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးၿပီး ဆုေတာင္းပံုမွာ….

“တပည့္ေတာ္မ ယခုျပဳရတဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ရတဲ့ ဘဝတိုင္ေအာင္ လႈိင္လွေသာ စႏၵကူးနံ႔ကဲ့သို႔ သင္းပ်ံ႕ေမႊးႀကိဳင္ေသာ ကိုယ္နံ႔၊ ၾကာဝတ္နံ႔ႏွယ္ သင္းၾကဴေသာ ခံတြင္းနံ႔ ရွိရပါလို၏ ဘုရား” ဟူ၍ ျဖစ္ေပ၏။

ထိုအခ်ိန္သည္ လင္ပစ္မ၏ အကုသိုလ္ႂကြင္း ဝဋ္ေဟာင္း ဝဋ္ေႂကြး ကုန္စင္ခ်ိန္ ျဖစ္ရာ ပထမဆံုး ျပန္ပို႔ေသာ လင္ေဟာင္းသည္ လင္ပစ္မအား တမ္းတ, လြမ္းဆြတ္စိတ္ ေပၚလာသည္။ မယားေဟာင္း အတီမွာ ရွိသနည္း စံုစမ္းသည္။ ကာပိုင္ မရွိေသး။ မိဘအိမ္တြင္ ေနဆဲ။

ထို႔ေၾကာင့္ အေစအပါးမ်ားအား ထိုသူႂကြယ့္သမီးထံ ေဆာင္ယူရန္ ေစလႊတ္လိုက္သည္။ သူႂကြယ့္သမီးသည္ ဓာတုေစတီေတာ္တြင္ ကုသိုလ္ျပဳၿပီးေနာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္စ ျဖစ္သည္။

“အေမာင္တို႔ ဘာကိစၥ ရွိၾကသတံုး”

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရွင္ သူႂကြယ္ႀကီးက သူျပန္ပို႔မိတာ မွားတဲ့အေၾကာင္း ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ခ်င္လို႔ ေခၚေခ်စမ္း ခိုင္းတဲ့အတြက္ လာရတာပါ”

ေကာင္းမႈကံသည္ ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးၿပီဟု သူႂကြယ္သမီး သိလိုက္ေသာ္လည္း ဝမ္းမသာႏိုင္။

“အေမာင္တို႔ မိန္းမတို႔ရဲ႕ အခ်င္းဟာ အလွအပ ျဖစ္တယ္။ ငါ့မွာ အလွအပဆင္တဲ့ ဝတ္စားတန္ဆာေတြ ေရာင္းၿပီး ဓာတုေစတီေတာ္မွာ ပူေဇာ္ၿပီးၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ မလိုက္ႏိုင္ဘူးကြယ္တို႔”

သူႂကြယ္ထံမွ လႊတ္သူမ်ား ျပန္သြားၾကကာ သူတို႔ အရွင္အား အေၾကာင္းစံုကို ျပန္လည္ ေျပာျပၾက၏။ သူႄကြယ္ကလည္း “ကိစၥမရွိဘူး။ လိုအပ္သမွ် ငါဆင္မယ္။ လိုက္သာ လိုက္ခဲ့ပါ ေျပာၿပီး ေခၚေခ်ၾက” ဟု ထပ္မံ ေစလႊတ္ျပန္သည္။ သို႔အတြက္ လင္ပစ္မလည္း ပထမဆံုး ျပန္ပို႔သည့္ လင္ေဟာင္း၏ ရထားေပၚ တက္ကာ လိုက္ပါသြားေလသည္။

ထိုမိန္းမပါေသာ ရထားသည္ သူႂကြယ္၏ အိမ္ဝ၌ ရပ္လွ်င္ရပ္ခ်င္း တစ္အိမ္လံုး ေမႊးႀကိဳင္ေနသည္။ သူႂကြယ္လည္း ဝမ္းသာ အယ္လဲ ဆီးႀကိဳ ႏႈတ္ဆက္ရာ အာခံတြင္းမွ ၾကာဝတ္နံ႔ တသင္းသင္း ႀကိဳင္ေနျပန္သည္။

“ႏွမ၊ အရင္တုန္းက မယ္မင့္ကိုယ္ဟာ အလြန္ရြံရွာ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္စရာ အနံ႔ဆိုး ရွိတယ္။ အခုေတာ့လည္း စႏၵကူးန႔ံ ၾကာဝတ္မႈံနံ႔ လႈိင္ေနပါကလား”

သူႂကြယ္က အံ့အားတသင့္ ေမး၏။

“အရွင္၊ ကြ်န္ေတာ္မဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဘ႑ာေစတီကို ပူေဇာ္တဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အခုလို ျဖစ္လာရတာပါ”

“ေၾသာ္ ဘုရား သာသနာ ဆိုတာဟာ သတၱဝါတို႔ရဲ႕ ကိုးကြယ္ရာ မီွခိုရာ ႀကီးပါကလား။ အယုတ္ညံ့ကို အျမတ္ ျဖစ္လာေအာင္လည္း အက်ိဳးေပးႏိုင္ပါကလား”

သူႂကြယ္မွာ အသံၾကားျဖင့္ ႀကီးမားစြာ သဒၶါပႏၷသ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာမီ ကာလတြင္ ကႆပ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဘ႑ာေစတီေတာ္အား ကမၺလာနီေရာင္ အုတ္မ်ားျဖင့္ တံတိုင္းကာရံလ်က္ ပူေဇာ္သည္။ ထို အုတ္တံတိုင္းေပၚတြင္ ၾကာသြတ္အိုးႏွင့္ မုတ္ထြတ္မ်ား ဒုရင္မ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္ကာ ၾကာတံ ၾကာလက္မ်ား စိုက္ထူ ပူေဇာ္ျပန္ေလသတည္း။

ထိုသူႂကြယ္ လင္မယားသည္ အသက္အတိုင္း ေနၿပီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္ဝယ္ နတ္ဘံု၌ ျဖစ္၏။ ထိုမွ စုေတျပန္ေသာ္ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဖစ္ၾက၏။ မယားမွာ ဘုရင့္သမီး “ဘဒၵကာ” ဟူ၍ ျဖစ္လာေသာ္လည္း လင္မွာမူ အမတ္ႀကီး၏သား “နႏၵိယ” ျဖစ္လာသည္။

တစ္ရံခါေသာ္ ျပည့္ရွင္မင္းႀကီး နတ္ျပည္စံေတာ္မူသည္။ နန္းေမြခံ သားေတာ္ မက်န္ခဲ့သျဖင့္ အမတ္တို႔သည္ ဖုႆရထား လႊတ္၏။ ရထားသည္ ေက်ာက္ဖ်ာေပၚတြင္ ေခါင္းၿမီးၿခံဳလ်က္ အိပ္စက္ေနေသာ နႏၵိယ၏ ေျခရင္း၌ ဆိုက္၏။

ဤသို႔ျဖင့္ မဂၤလာ မ႑ပ္ေဆာက္ၿပီး ဘဒၵကာ မင္းသမီးႏွင့္ ထိမ္းျမားမဂၤလာ ျပဳကာ ဘိသိက္သံုးပါး သြန္းေသာအခါ မင္းေဆြ မင္းမ်ိဳးတို႔သည္ တစ္သိန္းတန္ ပုဆိုးမ်ားကို ကန္ေတာ့လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ဆက္သၾက၏။ နႏၵိယ မင္းသည္ ထို ကမၺလာမ်ားကို ကိုင္ၾကည့္သည္။

“ဝတ္လဲ ပုဆိုးေတြက ၾကမ္းေတာ္လွခ်ည္လား ေမာင္မင္းတို႔”

“မွန္ပါ အရွင္ မင္းႀကီး။ သည္ထက္ ေကာင္းမြန္ႏူးညံ့တဲ့ ပုဆိုး ဗာရာဏသီ ေရႊျပည္မွာ မရွိေတာ့ပါဘုရား”

အမတ္မ်ားက ေလွ်ာက္တင္ျခင္း ျဖစ္၏။

“ေမာင္မင္းတို႔ သခင္ ဘုရင္မင္းျမတ္လည္း ဒါပဲ ဝတ္သလား”

“မွန္ေၾကာင္းပါ ဘုရား”

နႏိၵယဘုရင္ ေခါင္းခါကာ “ငါေတာ့ မဝတ္ႏိုင္ဘူး ေမာင္မင္းတို႔” ဆိုကာ ေရႊကရားကိုယူ၍ ခံတြင္းေဆးသည္။ မ်က္ႏွာသစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေရႊကရားကို ညာလက္ျဖင့္ ကိုင္ကာ အေရွ႕အရပ္သို႔ လွည့္ကာ သြန္းဖ်န္းသည္။

“သံုးေဖာ္ေသာ ေလာက၌ ေဝေနယ် အေပါင္းတို႔အား ႀကီးမားေသာ ခ်မ္းသာကို ေပးႏိုင္ျခင္းငွာ ဒါနကုသိုလ္ ျပဳခဲ့သည္ မဟုတ္သေလာ။ ထိုအက်ိဳးသည္ ယခု မ်က္ေမွာက္ ေရာက္လာေစေသာဝ္”

သစၥာဆိုကာ ခဏတြင္ ေျမအျပင္ကို ဝက္ဝက္ခြဲလ်က္ ဝတ္လဲ ပုဆိုး ပေဒသာပင္ ရွစ္ပင္ ေပၚေပါက္လာေလ၏။

နႏၵိယမင္းသည္ ဤမွ်ျဖင့္ မေက်နပ္ေသးေခ်။ ေတာင္ အရပ္ႏွင့္ ေျမာက္အရပ္၊ အေနာက္အရပ္မ်ားသို႔ပါ လွည့္၍ ေရႊကရားႏွင့္ ေရဖ်န္းသစၥာျပဳသည္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ၌ ပေဒသာပင္ စုစုေပါင္း သံုးဆယ့္ႏွစ္ပင္ ေပါက္လာသည္။

ထိုပေဒသာပင္ မ်ားမွ နတ္ဝတ္ ပုဆိုးမ်ားကိုသာ နႏၵိယမင္း ဆြတ္ယူ သံုးဆြဲေတာ္ မူသည္။ တိုင္းသူျပည္သား မ်ားအားလည္း “မည္သူမဆို နႏၵိယမင္း၏ ဘုန္းကံေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ပေဒသာပင္မ်ားမွ ဝတ္လဲ ပုဆိုးမ်ားကို အလိုရွိသမွ် လာေရာက္ ဆြတ္ယူ သံုးေဆာင္ၾကေစ” ဟု ႏိုင္ငံအဝန္း စည္လည္သည္။ ထို ပေဒသာပင္မ်ားကို အမွီျပဳရေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သူ ႏိုင္ငံေတာ္သားတို႔မွာ ဗိုင္းရက္ကန္းေသာ္မွ် မဝင့္ၾကရေတာ့ေပ။

နႏၵိယမင္းသည္ မင္းမိန္းမ တစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ရံခလ်က္ သိၾကားမင္း စည္းစိမ္ကဲ့သို႔ စံစား၏။ စည္းစိမ္ စံစား၍ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္ ၾကာေသာ တစ္ေန႔တြင္ ဘုရင္သည္ မိဖုရားႀကီး ဘဒၵကာအား ဤသို႔ ဆိုေတာ္မူ၏။

“အခ်င္း မိဖုရား၊ ငါတို႔ဟာ ေရွးေရွးဘဝေတြတုန္းက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ ဆည္းပူးခဲ့လို႔သာ အခုလို ထူးျမတ္တဲ့ စည္းစိမ္ကို ခံစားရတယ္၊ ေနာက္ဘဝေတြမွာလည္း သည္လိုပဲ စံစားရေအာင္ သီလရွိတဲ့ အလွဴခံေတြကို စံုစမ္းရွာေဖြၿပီး ပူေဇာ္ လွဴဒါန္းေပးေတာ့”

မိဖုရားႀကီးလည္း အရပ္ ရွစ္မ်က္ႏွာသို႔ မင္းခ်င္းမ်ားကို ေစလႊတ္သည္။ ေပးလွဴရန္ ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံု တစ္ေယာက္မွ် မေတြ႕ေလ။ သို႔အတြက္ မင္းႏွင့္ မိဖုရားသည္ လွဴဖြယ္မ်ား စီစဥ္ၿပီးေနာက္ ျပာသာဒ္သို႔တက္ကာ ရွစ္ပါးသီလ ေဆာက္တည္၍ အဓိဌာန္ ျပဳၾက၏။

“ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္တို႔သည္ ဤအရပ္ဝယ္ အကယ္၍ ရွိပါမူ တပည့္ေတာ္တို႔၏ အလွဴကို ႂကြေရာက္ အလွဴခံေတာ္မူၾကပါ ဘုရား”

အေရွ႕အရပ္သို႔ မ်က္ႏွာမူ၍ ရွိခိုး၏။ တစ္ေနကုန္၍ တစ္ပါးမွ် ႂကြမလာသျဖင့္ လွဴဖြယ္မ်ားကို ခရီးသြား ယာစကာမ်ားအား စြန္႔ႀကဲလိုက္ရေလ၏။

ဤသို႔ျဖင့္ တစ္ေန႔လွ်င္ တစ္မ်က္ႏွာက် ရွိခိုးပင့္ဖိတ္ခဲ့ရာ စတုတၳေျမာက္ေန႔တြင္ ေျမာက္မ်က္ႏွာ ေလသာတံခါးကို ဖြင့္၍ ပင့္ဖိတ္ေလွ်ာက္ထားေတာ့မွ ပေစၥကဗုဒၶါ အပါးငါးရာ ႂကြလာသည္။ ပဒုမဝတီ မိဖုရား၏ သားေတာ္မ်ား ျဖစ္ေသာ ထိုအရွင္မ်ားသည္ ဟိမဝႏၲာမွ ႂကြလာေတာ္မူၾကျခင္း ျဖစ္ေပ၏။

ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ နႏၵိယမင္းႏွင့္ မိဖုရား ဘဒၵကာတို႔သည္ မဟာပဒုမ ရွင္ပေစၥကဗုဒၶါ အမွဴးျပဳေသာ အရွင္ေကာင္း ငါးရာတို႔အား ျပာသာဒ္ထက္သို႔ ပင့္ကာ ယာဂု အေဖ်ာ္ စသည္မ်ား ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းသည္။ ဆြမ္းတရားနာ အၿပီးတြင္ ဘုရင္က အရွင္ျမတ္မ်ားအား ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာ ခံပါရေစ၊ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူပါ ဘုရား ဟု ေလွ်ာက္ထားသည္။

အရွင္ေကာင္းတို႔ ဝန္ခံသျဖင့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းဝယ္ ေက်ာင္းငါးရာ ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းသည္။ ဆြမ္း သကၤန္း ပရိကၡရာ ေဆးဝါး မျပတ္ေစရေပ။

တစ္ရံေရာအခါဝယ္ ပစၥႏၲရာဇ္ မၿငိမ္မသက္သျဖင့္ မင္းႀကီး စစ္ထြက္ေတာ္မူသည္။ မိဖုရားႀကီးလည္း အရွင္ေကာင္းတို႔အား မင္းႀကီးရွိစဥ္က အတိုင္း ဝတ္မပ်က္ လုပ္ေကြ်းသည္။ သို႔ရာတြင္ ေနျပည္ေတာ္သို႔ မင္းႀကီး ျပန္မေရာက္မီ အရွင္ပေစၥကဗုဒၶါမ်ား အာယုသခၤါရ ကုန္ခဲ့ရကား ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾက၏။

မိဖုရားႀကီးသည္ အရွင္ေကာင္းတို႔၏ ရုပ္ႂကြင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာ သၿဂႋဳဟ္ၿပီးလွ်င္ ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ေစတီတည္ထား ကိုးကြယ္၏။ ပစၥႏၲရာဇ္ ၿငိမ္သက္သျဖင့္ နႏၵိယမင္း ျပန္လည္ ႂကြခ်ီလာရာ ဘဒၵါကာ မိဖုရားႀကီးသည္ ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ ထြက္ကာ ႀကိဳဆိုသည္။ အရွင္ေကာင္းတို႔ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေၾကာင္းပါ တင္ေလွ်ာက္သည္။ ဘုရင္သည္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ မဝင္ဘဲ အရွင္ေကာင္းတို႔၏ ဓာတုေစတီမ်ားကို ဖူးျမင္ကာ ဤသို႔ဆို၏။

“အရွင္ မိဖုရား၊ ေကာင္းကင္ပ်ံျခင္း ေျမလွ်ိဳးျခင္း ျပဳႏိုင္ေသာ အရွင္ျမတ္မ်ားေသာ္မွ ေသမင္းႏိုင္ငံကို လိုက္ရတယ္၊ ငါတို႔ဆိုရင္ ဘာေျပာဖို႔ ရွိေတာ့မတံုး”

ဘုရင္မင္းျမတ္သည္ သားေတာ္ႀကီးအား ထီးနန္း လႊဲေပးခဲ့ၿပီး ဥယ်ာဥ္ေတာ္၌ ရဟန္းျပဳ ေနထိုင္၏။ မိဖုရားႀကီးလည္း လိုက္လံ ရဟန္းျပဳသည္။ ထို ရဟန္း ႏွစ္ပါးသည္ စ်ာန္ဝိပႆနာကို ပြားေစလ်က္ အသက္အတိုင္း ေန၍ စုေတေသာအခါ ျဗဟၼာ့ျပည္၌ ျဖစ္ၾကေလ၏။

ငါတို႔ဆရာ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူခါနီး ကာလသို႔ေရာက္ၿပီ။ ရေသ့ေဟာင္း ျဗဟၼာႏွစ္ဦးသည္ စုေတခဲ့၏။ နႏၵိယျဗဟၼာသည္ မဂဓရာဇ္တိုင္း မဟာတိတၳ ပုဏၰားရြာရွိ ကႆပ အႏြယ္ျဖစ္ေသာ မင္းဆရာ ကပိလပုဏၰား၏ သားျဖစ္လာ၏။ အမည္ကား “ပိပၸလိ” တည္း။ ဘဒၵကာ ျဗဟၼာမွာမူ မဒၵရာဇ္တိုင္း သာဂလၿမိဳ႕ေန မင္းဆရာ ေကာသိယ ပုဏၰား၏ သမီး ျဖစ္လာ၏။ အမည္မွာ “ဘဒၵကာပိလာနီ” တည္း။

ႏွစ္ဦးလံုးသည္ ျဗဟၼာ့ဘံုမွ လာခဲ့သူမ်ား ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ အိမ္ရာေထာင္မႈကို စိတ္မဝင္စားၾကေပ။ သို႔ရာတြင္ မိဘမ်ား တိုက္တြန္းသျဖင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ ၾကားလူမ်ား ေလွာ္လွယ္၍ တစ္ေၾကာင္း ထိမ္းျမား လက္ထပ္ၾကရ၏။

မဂၤလာဦးညတြင္ ခန္းတြင္းရိပ္သာသို႔ ဝင္လာေသာ သတို႔သား သတို႔သမီးတို႔၏ လက္ထဲတြင္ ပန္းကံုး တစ္ခုစီ ပါလာၾက၏။ ႏွစ္ေယာက္၏ ၾကားေနရာတြင္ ပန္းကံုးမ်ားကို ခ်ထားၾက၏။

“မယ္မင္းရဲ႕ ပန္းကံုး ညွိဳးရင္မွာ ရာဂစိတ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသပဲ၊ ငါ့ပန္းကံုး ညွိဳးရင္လည္း ငါ့ရာဂစိတ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေပၚမွာပဲ၊ ေအး ရာဂၾကဴးသူကို စြန္႔ခြာစတမ္း၊ ဘယ့္ႏွယ္တံုး”

ေမာင္ပိပၸလိက စတင္စကားဆို၏။

“ေကာင္းပါတယ္ရွင္၊ အခုမွပဲ ကြ်န္ေတာ္မ စိတ္ခ်မ္းသာရေတာ့တယ္”

လင္မယား ျဖစ္ေသာ္လည္း အသားခ်င္း မထိ၊ ပန္းကံုးႏွစ္ခု၏ ဝဲယာ၌ အိပ္စက္ၾက၏။ ပိပၸလိက လက္်ာနံေတာင္း ေစာင္းလ်က္၊ ဘဒၵကာပိလာနီက လက္ဝဲ နံေတာင္း ေစာင္းလ်က္။

သူတို႔သည္ ပိပၸလိ၏ မိဖမ်ားအား လုပ္ေကြ်းသမႈ ျပဳျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၾက၏။ ထို မိဖမ်ား ကြယ္လြန္ေသာအခါ ေရႊေငြ အသျပာေပါင္း ၈၇ ကုေဋ က်န္ခဲ့၏။ အျခား က်န္ခဲ့ေသာ အျခား ပစၥည္းမ်ားကား၊ အခ်ိန္မေရြး ေရရေသာ တစ္ဘက္ဆည္ကန္ႀကီး ၆၀။ ၁၂ ယူဇနာ က်ယ္ေသာ ရြာျဖင့္ ျပည့္သည့္ အခိုင္းအေစမ်ား။ ထို႔ျပင္ သီဟိုကြ်န္း အႏုရာဓၿမိဳ႕ ပမာဏ ႀကီးမားက်ယ္ဝန္းေသာ ျမင္းထိန္း ၁၄ရြာႏွင့္ ဆင္ထိန္း ၁၄ရြာေပတည္း။

တစ္ေန႔ေသာ အခါဝယ္၊ ပိပၸလိသည္ လယ္ထဲသို႔ဆင္းကာ သူရင္းငွားတို႔အား ကြပ္ကဲ ေဆာ္ပန္၏။ အမႈလုပ္တို႔ လယ္ထြန္ၾကာရာ ထြန္ေၾကာင္းထဲမွ ပိုး ရႊံ႕ တီတို႔ ထြက္လာၾကသည္ကို က်ီးမ်ား စြန္မ်ားက ထိုး ဆိတ္ သတ္ျဖတ္ၾက၏။ ပိပၸလမွာ ဤသည္ကို ျမင္ၿပီး သတိသံေဝဂစိတ္ျဖင့္ အိမ္သို႔ ျပန္လာ၏။

ဘဒၵကာပိလာနီမွာလည္း ႏွမ္းလုပ္ခင္း၌ ႏွမ္းသိမ္းသည္ကို ႀကီးၾကပ္ေနစဥ္၊ ႏွမ္းပိုးမ်ားကို က်ီးေတြ ဖမ္းဆီးသည္ကို ျမင္ရသျဖင့္၊ ဤသို႔ေတြးမိ၏။

“ငါတို႔ ခႏၶာကိုယ္ဟာ အလွ်ားတစ္လန္ အနံႏွစ္ထြာ ဒုတစ္ထြာပဲ ရွိတာပါ၊ ရိကၡာတစ္ကြမ္းစား (တစ္ၿပီသား) အဝတ္ဆိုရင္ အလႊာေလးေတာင္ ရွိရင္ ၿပီးသင့္လ်က္နဲ႔၊ ဇမၺဴဒီပါ ျပည့္လုနီးပါး ဥစၥာဘ႑ာေတြ ရလို႔လည္း ေလာဘ မၿငိမ္းၾကဘူး၊ မၿငိမ္းမယ့္သာ မၿငိမ္းတာ၊ ေသေတာ့လည္း တစ္ခ်င္ေရြးမွ ပါတာမဟုတ္ဘူး၊ အခု သူရင္းငွားေတြ လုပ္တဲ့ဟာ ငါ့ေခါင္းေပၚ လာက်ေနၿပီ၊ ေသေဆး အဆိပ္ကို ေငြတစ္ေထာင္ေပးၿပီး ဝယ္သလို ျဖစ္ေနပါကလား”

ဘဒၵကာပိလာနီသည္ ဥစၥာအရပ္ရပ္ကို ပိပၸလိလုလင္အား အပ္ႏွံပစ္ခဲ့ကာ၊ ရဟန္းျပဳေတာ့မည္ ႀကံစည္ေနမိေလ၏။

ပိပၸလိႏွင့္ ဘဒၵကာပိလာနီတို႔သည္ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ၾက၍၊ ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္မ်ား စားသံုးအၿပီးတြင္၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ဝင္လာၾကသည္။ ဤတြင္ ဘဒၵကာပိလာနီ မေျပာမီ၊ ပိပၸလိက စတင္ၿပီး သူရဟန္း ျပဳမည့္အေၾကာင္း စတင္ ေျပာေလ၏။

“အရွင့္သားသာ သည္ခ်မ္းသာကို စြန္႔ခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္မကလည္း သည္လူ႔ေဘာင္ကို အလ်ံ ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္တဲ့မီးလို႔ ထင္မိပါတယ္၊ အခုလို ႏွစ္ေယာက္ သေဘာ ညီညာရင္း အတူတူပဲ ရဟန္းျပဳၾကပါစို႔”

သူတို႔သည္ အၿခံအရံမ်ား မသိေအာင္ ဖန္ရည္စြန္းေသာ အဝတ္ႏွင့္ ေျမညက္သပိတ္မ်ားကို အိမ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွ ဝယ္သည္။ တစ္ေယာက္ ဆံပင္ကို တစ္ေယာက္က ရိတ္ေပးသည္။

“သည္ေလာကဓာတ္မွာ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္တို႔ တကယ္လို႔ရွိရင္ သည္အရွင္ျမတ္တို႔ကို ဆရာလို႔ ရည္မွန္းၿပီး တပည့္ေတာ္တို႔ ရဟန္းျပဳပါတယ္ ဘုရား”

ရဟန္းႏွစ္ပါးသည္ ညဥ့္တြင္းခ်င္း ျပာသာဒ္ေပၚမွ ဆင္းလာၾကသည္။ အေရွ႕အရပ္သို႔ ဦးတည္လာၾကသည္။ သူတို႔မွာ အၿခံအရံေတြ မသိေအာင္ ထြက္လာၾကေစကာမူ မလြတ္ပါ။ အေစအပါးေတြ ေနထိုင္ေသာ ရြာေတြကမ်ား၊ ဧရိယာက က်ယ္သည္။ နံနက္ လင္းေသာအခါ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္က ျမင္သြားေတာ့သည္။

“အရွင္တို႔ ဘယ္ကို ႂကြၾကမလို႔တံုး၊ အကြ်န္တို႔ကို ကိုးကြယ္ရာမဲ့ေအာင္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔”

အမႈလုပ္မ်ား ဝိုင္းအံုလာကာ၊ ငိုေႂကြး ေတာင္းပန္ၾကသည္။ သို႔အတြက္ ရဟန္းမ ဘဒၵကာပိလာနီက ဤသို႔ ႏွစ္သိမ့္၏။

“အေမာင္တို႔ အမိတို႔၊ သင္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစားၿပီး စီးပြားရွာရွာ၊ အႏွစ္တစ္ရာ ၾကာတာေတာင္ ငါတို႔ ကြ်န္အျဖစ္က ေတာ္လွန္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု သင္တို႔ကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ၿပီ။ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အသက္ေမြးၾကေပေတာ့”

ေက်းကြ်န္မ်ား ငိုေႂကြးေနဆဲ၌ ရဟန္းႏွစ္ပါး ခရီးဆက္ခဲ့သည္။ တစ္ခုေသာ လမ္းဆံုလမ္းခြသို႔ အေရာက္တြင္ မိ္န္းမရဟန္းႏွင့္ ေယာက္်ားသားရဟန္ုး အတူသြား၍ မေတာ္ဆိုကာ လမ္းခြဲခဲ့ၾကသည္။ လမ္းခြဲသည့္ ထိုခဏတြင္ပင္ မဟာပထဝီေျမႀကီးသည္ ျပင္းထန္စြာ တုန္လႈပ္ေလ၏။

(သံသရာထဲမွာ တတြဲတြဲတလည္လည္ အပိုင္း-၆ နိဂံုးအား ဆင္တင္ပါမည္)

☺ၿပီးပါၿပီရွင္...။


Read more...

ဆုိက္ကားသမားဦးေႏွာက္=ရုိးရုိးစဥ္းစားျခင္း။

ဆရာၾကီး ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္စိန္ဟာ ပုံမွန္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ အဖုိးဆရာေလာက္ ေတာ္ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ဆရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔တပည့္ေတြခ်ည္းပဲကုိး။ ဒါေပမဲ့ အဖုိးဆရာေတာ္ရမဲ့ ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ဆရာျဖစ္လာျပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စာေမးတဲ့ ဆရာေတြထဲမွာ ေခါင္ခ်ဳပ္ၾကီးလည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ကို ေက်ာင္းသားေတြ ေၾကာက္ၾကတာ ဆန္းသလား။ ဟုတ္ကဲ့။ မဆန္းဘူး။

ဆန္းတာက ေၾကာက္ရတဲ့ ဆရာၾကီးဟာ အေရးၾကီးတဲ့ ေဆးပညာအယူအဆေတြကုိ တပည့္ေတြရဲ႔ ေခါင္းထဲ စြဲျမဲေနေအာင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရုိက္သြင္းသြားတဲ့ လက္ဦးဆရာပဲဆုိတာ အခုျပန္စဥ္းစားမိျပီး ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားက ေက်းဇူးတင္ေနၾကတာကုိပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ၾကီးေလေလ ေက်းဇူးတင္ေလေလပဲ။ ဒါေတြကုိ ေမ့ဖုိ႔ျဖစ္ႏုိင္မလား စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ သူ႔အယူအဆေတြဟာ တပည့္ေတြအေပၚ အေတာ္ေလးလႊမ္းမုိးေနတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ခပ္ရုိးရုိးစဥ္းစားျခင္းေတြဟာ ေဆးပညာသင္သူမ်ားအတြက္ အသက္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ဥပမာၾကည့္ၾကစုိ႔။

"နင္တုိ႔ထဲက ဘလက္ဒီဖူး(bloody fool= ေသာက္ရူး) တစ္ေကာင္က Artery (ေသြးလႊတ္ေၾကာ)ကုိ microscope နဲ႔ ၾကည့္တယ္။ ငါကေမးတယ္။ အဲဒါဘာတုန္း။ အာထရီပါတဲ့။ နင္ဘယ္လုိသိတုန္း ဆုိေတာ့ Endothelial Cells ေလးေတြ ေတြ႔တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ငါေျပာလုိက္တယ္။ ဒီေသာက္မုိက္ခရုိစကုပ္ အစုတ္နဲ႔ နင္ဒီေလာက္ေတြ႔တယ္ေျပာရေအာင္ နင္ရူးမ်ားေနလားဟဲ့လုိ႔"

အမွန္ကေတာ့ ဆရာၾကီးက Endothelial Cells ဆုိတဲ့ ေလလုံးၾကီးနဲ႔ ညာေျပာတာကုိ သေဘာမက်ဘူး။ စာအုပ္ထဲကဟာေတြနဲ႔ ကုိက္ညီ အဆင္ေျပေအာင္၊ ဆရာက စာဖတ္ထားမွန္းသိေအာင္ တကယ္မေတြ႔ရဘဲ ညာေျပာလုိက္တာမ်ိဳးကုိ စက္ဆုပ္ပုံရတယ္။ ေနာက္ထပ္ဆက္ေျပာေသးတယ္။

"နင္တုိ႔ထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး ပညာရွိတဲ့အေကာင္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီေကာင္ကုိ အာထရီမွန္း နင္ဘယ္လုိသိတုန္းေမးေတာ့ အကြင္းလုိက္ၾကီးေလ။ ဆရာၾကီး ဒီမွာလာၾကည့္ပါလားလုိ႔ ငါ့ကုိ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲ့ေကာင္မဆုိးဘူး။ ပညာရွိတယ္။"

ေသြးလႊတ္ေၾကာကုိ မုိက္ခရုိ စကုပ္နဲ႔ ၾကည့္ဖုိ႔ ျဖတ္တယ္ဆုိတာမွာ အထဲက ေသြးစီးဆင္းဖုိ႔ အေခါင္းကုိပါ ပါေအာင္ ျဖတ္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ၀လုံးပုံ အ၀ုိင္းလုိက္ အကြင္းလုိက္ၾကီးကုိ ျမင္ရတာပဲ။ ဒါဟာ အေရးၾကီးတယ္ေလ။ ဒီလုိ အ၀ုိင္းလုိက္ၾကီး ျဖစ္ေနျပီဆုိရင္ ေသြးလႊတ္ေၾကာလား ေသြးျပန္ေၾကာလား၊ ျပန္ရည္ေၾကာလည္း ဒီေလာက္ပဲ စဥ္းစားရေတာ့မယ္။ ဒီလုိအ၀ုိင္းလုိက္ၾကီး ျဖစ္ေနတာကုိ မုိက္ခရုိစကုပ္နဲ႔ မၾကည့္ရင္ေတာင္မွ ျမင္ေနရတာပဲ။ ေဆးပညာ မသင္ဖူးတဲ့သူလည္း ဒါကုိသိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်က္အလက္ဟာ ရုိးလြန္းေပမဲ့ ခုိင္မာတယ္။ ေ၀၀ါးျခင္း မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခ်က္ကုိ အေျခခံျပီး စဥ္းစားတဲ့သူက အေျဖမွန္နဲ႔ နီးစပ္ႏုိင္သြားတယ္။ ျပ႒ာန္းစာအုပ္မွာ ေရးထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘယ္အခ်က္ ဘယ္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ အာထရီလုိ႔ ေျပာရတာပါ။ ဒီလုိေျဖရမယ္လုိ႔ သင္ထားတာေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္ရုံ သက္သက္ပဲ။ ဒါေတြေမ့သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ခပ္ရုိးရုိးအခ်က္တစ္ခုကိုပဲ သဲလြန္စယူျပီး စဥ္းစားရေတာ့တယ္။

ဆရာၾကီး သေဘာက်တဲ့ ေက်ာင္းသားရဲ႔ အေျဖဟာ အျပည့္အ၀ မွန္လွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေျဖမွန္နဲ႔ နီးစပ္ဖုိ႔ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚကေန ေဆြးေႏြးရင္း၊ ေဆြးေႏြးရင္း အေျဖမွန္ကုိ တျဖည္းျဖည္း ကပ္သြားတာပဲ။ ဆရာၾကီးသုံးတဲ့ စဥ္းစားနည္းကုိ ရာရွင္နယ္လိုက္ဇ္ ျဖစ္တယ္၊ common sense ျဖစ္တယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ စတဲ့ ပညာရပ္စကားလုံးေတြနဲ႔ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပီး ေလွ်ာက္မေျပာခ်င္ဘူး။ ရုိးရုိးစဥ္းစားနည္းကုိ ရုိးရုိးပဲ ေျပာျပခ်င္တယ္။

တခ်ိဳ႔နယ္ပယ္ေတြမွာ ရုိးရုိးစဥ္းစားဖုိ႔က ထင္ထားတာထက္ အေရးၾကီးတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဆရာတစ္ေယာက္က (percentage) ရာခုိင္ႏႈန္းဆုိတာကုိ ရွင္းျပတာ မွတ္မိေနတယ္။

"ဒီေရာဂါျဖစ္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္း ၉၅ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိတယ္ဆုိတာ ဘာကုိျပသလဲဆုိရင္ ကုိင္း လြန္းေ၀။ မင္းက လူနာတစ္ရာကုိ အဲဒီေရာဂါပါလုိ႔ မ်က္စိမွိတ္ျပီး အခါတစ္ရာ မွန္းေျပာ။ ၉၅ ေယာက္မွန္မယ္။ ၅ ေယာက္မွားမယ္။ အဲဒီငါးေယာက္ကုိ ေနာက္တဆင့္ ေဖာ္ထုတ္ေပါ့။ အဲဒီလုိမဟုတ္ဘဲ မင္းက ငါးရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတဲ့ ေရာဂါကုိ လူနာတစ္ရာမွာ ရမ္းတုတ္။ ၉၅ ေယာက္မွားမယ္။ ၅ ေယာက္ပဲ မွန္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တက္စ္ဘြတ္ခ္ေတြရဲ႔ ေရွ႔ဖုံးမွာဘာေရးထားသလဲ။ common thing is common. အျဖစ္မ်ားတာက အျဖစ္မ်ားတယ္။ ေယဘုယ်ဟာ ေယဘုယ်က်တယ္ ဒီလုိေရးထားရတာပဲ။ Differential ေပးရင္ အျဖစ္မ်ားတာကစျပီး စီကြ။ အဲဒါေတြက မင္းတုိ႔ တလြဲလုပ္မစုိးလုိ႔ ၾကိဳတင္ကာကြယ္ထားတာ။ ရွင္းလား"

တခ်ိဳ႔နယ္ပယ္ေတြမွာ ခုိင္မာရုိးရွင္းတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိ မူတည္ျပီး ခပ္ရုိးရုိးပဲ စဥ္းစားတတ္တဲ့သူေတြ လုိအပ္တယ္။ အဲဒီရုိးရုိးလူေတြက မဟာပညာေက်ာ္မ်ားကုိ ေဘာင္ခတ္ေပးရတယ္။ အမွန္ကေတာ့ မဟာပညာေက်ာ္မ်ားက သိပ္မ်ားမ်ား မလုိအပ္ဘူး။ နည္းနည္းပါးပါးဆုိ ျဖစ္ျပီ။ တဆက္တည္းမွာ မဟာပညာေက်ာ္မ်ားဟာ ခပ္ရုိးရုိးသမားေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ မွီခုိေနရတယ္။ အဲဒီလုိ မမွီခုိႏုိင္ရင္ အဲဒီအသင္းဟာ နာမည္ပ်က္တာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ ရုိးရုိးစဥ္းစားျခင္းလုိ႔ ဆုိေပမဲ့ ဆရာၾကီး တကယ္သုံးစြဲတဲ့ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ "ဆုိက္ကားသမားဦးေႏွာက္" ပါတဲ့။ ဒီဆုိက္ကားသမားဦးေႏွာက္က ေဆးေလာကမွာ အေတာ္အသင့္ ေက်ာ္ၾကားတယ္။

"ေဟ့ ထုိင္ေနတဲ့ ဘလက္ဒီဖူလ္းမ်ား။ နင္တုိ႔ ဆုိက္ကားသမားေလာက္ ဦးေႏွာက္ရွိရင္ ဒီစာေမးပြဲကုိ ေအာင္တယ္။ ငါတစ္ခါက ဆုိက္ကားစီးဖုိ႔ သြားတာ ဆုိက္ကားက တစ္စင္းပဲရွိတယ္။ အဲဒီ ဆုိက္ကားသမားကုိ ငါနဲ႔ မိန္းမ၀၀ၾကီးတစ္ေယာက္ လုေနရတယ္။ အဲေတာ့ နင္တုိ႔ၾကည့္။ ဆုိက္ကားသမား ဘယ္လုိစဥ္းစားသလဲဆုိတာ။ ငါသြားမဲ့လမ္းက ျမိဳ႔ျပင္ဘက္ကုိ သြားမွာ။ လမ္းက အနိမ့္အျမင့္ မရွိဘူး။ ခပ္ေျပေျပပဲ။ အဲ့ဒီ မိန္းမၾကီးသြားမဲ့ဘက္က ကုန္းဆင္းေတြရွိတယ္။ ေအးမွတ္ထား။ ကုန္းဆင္းရွိရင္ ကုန္းတက္လည္း ရွိတယ္ကြ။ ဒီ့ထက္အေရးၾကီးတာက ငါ့ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ အဲ့မိန္းမၾကီးရဲ ခႏၶာကုိယ္ပဲ။ ငါက နင္တုိ႔ျမင္တဲ့ အတုိင္းပဲ။ အဲဒီဟာၾကီးေတာ့ ၀တာမွ.. ဘာတဲ့ နင္တုိ႔ဗမာစကားရွိပါတယ္။ ေလးလုံး ဘယ္ႏွစ္ဖက္ (ေလးလုံးေျခာက္ဖက္ပါ ဆရာၾကီး)။ ေအး..ေအး..အဲဒါ။ အဲေတာ့ အဲဒီဆုိက္ကားသမား ဘယ္သူ႔ကုိ ေရြးမယ္ထင္သတုန္း။ ေအး ဆုိက္ကားသမားက နင္တုိ႔ထက္ ပညာရွိတယ္။ ငါ့ကုိတင္နင္းရင္ လမ္းေျပေျပကုိ နင္းရမယ္။ ငါက ပိန္ပိန္ပါးပါးဆုိေတာ့ သူသက္သာမယ္။ ဟုတ္လား။ အဲဒီ၀၀ၾကီးကုိ နင္းရင္ ကုန္းဆင္းဆုိရင္လည္း ေျခကန္ျပီးထိန္းရတယ္။ ကုန္းတက္ဆုိရင္လည္း ဆင္းတြန္းရမယ္။ ျပန္လာရင္ အတက္ေတြခ်ည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ေတြ႔မယ္။ ဟုတ္လား။ အဲေတာ့ ငါ့ကုိေရြးတယ္။ ငါ့ကိုေရြးေတာ့ ဘာျဖစ္တုန္း။ ျပန္လာတဲ့အခါမွာ အေမာေျဖစရာမလုိပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိ ေကာက္တင္လာလုိက္တယ္။ ပုိက္ဆံလည္းပုိရတယ္။ သက္လည္းသက္သာတယ္။ ဟုတ္လား။ ေအး.. အဲဒီ ဆုိက္ကားသမားေလာက္ ဦးေႏွာက္ရွိရင္ နင္တုိ႔ဆရာ၀န္ ျဖစ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ မျဖစ္ဘူး" တဲ့။

ဆုိက္ကားသမားဦးေႏွာက္လုိ႔ သုံးႏႈန္းတာဟာ ဆုိက္ကားသမားကုိ ႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ဘဲ ဂုဏ္တင္ထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က ေခါင္းစဥ္ခ်ည္းသက္သက္ကုိ ၾကည့္မိတဲ့အခါ အဲဒီလုိ အလုပ္အကုိင္တစ္ခုခုကုိ ႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားထားတယ္လုိ႔မ်ား ထင္ရာေရာက္မလားလုိ႔ ေတြးမိတဲ့အတြက္ မူလက ဆုိက္ကားသမားဦးေႏွာက္ လုိ႔ ရုိးရုိးေရးထားတာကုိ ေနာက္ကေန ညီမွ်ျခင္းခံျပီး အဓိပၸါယ္ပါေပါက္ေအာင္ ရုိးရုိးစဥ္းစားျခင္းလုိ႔ပါ ဘာသာျပန္ျပီး ေခါင္းစဥ္ရွည္ရွည္ ေပးလုိက္တယ္။

စကားတစ္လုံးကုိ ဘာသာျပန္ရတဲ့အခါ မူရင္းအဓိပၸါယ္ကေန နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ေခ်ာ္တိမ္းသြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆုိက္ကားသမား ဦးေႏွာက္ဆုိတဲ့ မူရင္းစကားကုိပဲ သေဘာ က်ပါေၾကာင္း...။


Read more...

စိတ္အစဥ္အတန္း (၄) - ဇဝနနိယာမ၊ ပုဂၢိဳလ္စိတ္ရ

“လမ္းဆံုး မေရာက္ခင္ေတာ့ ကုသိုလ္မ်ားမ်ား ရွိေအာင္ လုပ္ရမွာေနာ္။
ကုသိုလ္မရွိရင္ အကုသိုလ္က လာေတာ့မွာကိုး။
သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ေနာ္။

စဥ္းစားၾကည့္။
တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ကို ငါ့သႏၲာန္မွာ ကုသိုလ္စိတ္ မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနသလား၊ အကုသိုလ္စိတ္ မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနသလား?


အကုသိုလ္စိတ္ အေသးစားနဲ႔ အႀကီးစား ..... သူတို႔ပဲ မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနတာ။
တစ္ခါတေလ အေပ်ာ့စားေတာ့ အေပ်ာ့စားေပ့ါေလ၊ အကုသိုလ္ေတာ့ အကုသိုလ္ပဲ။
တစ္ခါတေလ (အကုသိုလ္စိတ္ေတြ) ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္တယ္။
ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က အလြန္နည္းတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အထူးဂ႐ုစိုက္ရတယ္။”

(အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ)

+++++

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ စေနေန႔ ညေန ၄း၀၀ နာရီတြင္ ေလာကခ်မ္းသာဘုရားေက်ာင္း၌ ဆရာေတာ္ အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ၏ အဘိဓမၼာသင္တန္း (၂၅)ပတ္ေျမာက္ သင္ခန္းစာပို႔ခ်ခ်က္ကို သင္ၾကား ပို႔ခ်ရာ ဝီထိပိုင္းမွ “ေဇာသတ္မွတ္ျခင္း”ႏွင့္ “ပုဂၢိဳလ္စိတ္ရ” အေၾကာင္းမ်ား ေလ့လာ သင္ယူၾကရသည္။

+++++

ေဇာကိစၥတပ္ေသာ စိတ္ ၅၅

ေဇာကိစၥတပ္ေသာ စိတ္မ်ားမွာ ကုသိုလ္, အကုသိုလ္, ဖိုလ္ႏွင့္ အာဝဇၨန္းၾကဥ္ေသာ ႀကိယာစိတ္မ်ား ျဖစ္၏။

ကာမေဇာ ၂၉
  • အကုသိုလ္ ၁၂ + ဟသိတုပၸါဒ္ ၁ + မဟာကုသိုလ္ ၈ + မဟာႀကိယာ ၈ = ၂၉

အပၸနာေဇာ ၂၆
  • မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ ၉ + မဟဂၢဳတ္ႀကိယာ ၉ + ေလာကုတၱရာ ၈ = ၂၆

+++++

၁-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • ေရွးဦးစြာရေသာ မဟဂၢဳတ္ေဇာ
  • အဘိညာဥ္ေဇာ
  • မဂ္ေဇာ
  • နိေရာဓသမာပတ္မွ ထေသာအခါ အနာဂါမိဖိုလ္ေဇာ (သို႔မဟုတ္) အရဟတၱဖိုလ္ေဇာ

၂-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • မဂ္ေနာင္ ဖိုလ္ေဇာ
  • နိေရာဓသမာပတ္ဝင္စားေသာအခါ စတုတၳအ႐ူပါဝစရ(ေနဝသညာနာသညာယတန)ေဇာ

၂-ႀကိမ္ သို႔မဟုတ္ ၃-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • မဂ္ေနာင္ ဖိုလ္ေဇာ

၄-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • ျမတ္စြာဘုရားရွင္ တန္ခိုးျပသည့္အခါ ေစာေသာ ပစၥေဝကၡဏာေဇာ

၅-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • (ျမတ္စြာဘုရား၏) သာဝကမ်ား တန္ခိုးျပသည့္အခါ ေစာေသာ ပစၥေဝကၡဏာေဇာ
  • ေသခါနီးအခါ, ေတြေဝမိန္းေမာ ေမ့ေမ်ာေနေသာအခါ, စသည္၌ ေစာေသာ ကာမေဇာ

၆-ႀကိမ္ ၇-ႀကိမ္ေစာေသာ ေဇာ
  • ႐ိုးရာအခါေစာေသာ ကာမေဇာ

အႀကိမ္မ်ားစြာေစာေသာ ေဇာ
  • သမာပတၱိဝီထိ၌ျဖစ္ေသာ (သမာပတ္ဝင္စားေသာအခါျဖစ္ေသာ) မဂ္ေဇာ၊ ဖိုလ္ေဇာ

+++++

အဘိညာဥ္ဝီထိစဥ္

၁။ ပါဒကစ်ာန္ဝီထိ (အေျခခံ စ်ာန္ဝင္စား၊ မီးကသိုဏ္း, ေရကသိုဏ္း, စသည္။ ပၪၥမစ်ာန္ဝင္စား)
၂။ ပစၥေဝကၡဏာဝီထိ (ဆင္ျခင္)
၃။ အဓိ႒ာန္ဝီထိ (အဓိ႒ာန္)
၄။ ပါဒကစ်ာန္ဝီထိ (အေျခခံ စ်ာန္ဝင္စား၊ ေရကသိုဏ္း, မီးကသိုဏ္း, စသည္။ ပၪၥမစ်ာန္ဝင္စား)
၅။ ပစၥေဝကၡဏာဝီထိ (ဆင္ျခင္)
၆။ အဘိညာဥ္ဝီထိ (ပၪၥမစ်ာန္ဝင္စား)

+++++

ပုဂၢိဳလ္ ၁၂ ေယာက္

ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္ ၄ ေယာက္ + အရိယာ ၈ ေယာက္ = ေပါင္း ပုဂၢိဳလ္ ၁၂ ေယာက္ ရွိ၏။

ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္ ၄ ေယာက္

၁။ ဒုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္
၂။ သုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္
၃။ ဒြိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္
၄။ တိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္

အရိယာ ၈ ေယာက္

၁။ ေသာတာပတၱိမဂၢ႒
၂။ သကဒါဂါမိမဂၢ႒
၃။ အနာဂါမိမဂၢ႒
၄။ အရဟတၱမဂၢ႒
၅။ ေသာတာပတၱိဖလ႒
၆။ သကဒါဂါမိဖလ႒
၇။ အနာဂါမိဖလ႒
၈။ အရဟတၱဖလ႒

+++++

ပုဂၢိဳလ္စိတ္ရ

ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ ရေသာစိတ္မ်ားကို ရွာရန္ - အျပန္အားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ မရေသာစိတ္မ်ားကို ရွာေဖြျခင္းအားျဖင့္ အလြယ္တကူ သိရွိႏိုင္၏။

‘ဒုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’ မွာ - ႀကိယာေဇာမ်ား၊ အပၸနာေဇာမ်ား၊ ဉာဏသမၸယုတ္ ဝိပါက္စိတ္မ်ားႏွင့္ ဉာဏဝိပၸယုတ္မဟာဝိပါက္စိတ္မ်ား မရရွိပါ။

‘သုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’ မွာ - ႀကိယာေဇာမ်ား၊ အပၸနာေဇာမ်ားႏွင့္ ဉာဏသမၸယုတ္ဝိပါက္စိတ္မ်ား မရရွိပါ။

‘ဒြိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’ မွာ - ႀကိယာေဇာမ်ား၊ အပၸနာေဇာမ်ားႏွင့္ ဉာဏသမၸယုတ္ဝိပါက္စိတ္မ်ား မရရွိပါ။

‘တိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’ မွာ - ႀကိယာေဇာမ်ား ႏွင့္ ေလာကုတၱရာစိတ္မ်ား မရရွိပါ။

‘မဂၢ႒ ၄ ေယာက္’ မွာ - သက္ဆိုင္ရာ မိမိမဂ္စိတ္မွတပါး အျခားေသာစိတ္အားလံုး မရရွိပါ။

‘ေသာတာပတၱိဖလ႒’ ၌ - ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္စိတ္မ်ား၊ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္၊ ႀကိယာေဇာမ်ား၊ မဂ္စိတ္ႏွင့္ အထက္ဖိုလ္စိတ္ ၃-ပါး မရရွိပါ။

‘သကဒါဂါမိဖလ႒’ ၌ - ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္စိတ္မ်ား၊ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္၊ ႀကိယာေဇာမ်ား၊ မဂ္စိတ္ႏွင့္ ပထမ၊ တတိယႏွင့္ စတုတၳဖိုလ္စိတ္ ၃-ပါး မရရွိပါ။

‘အနာဂါမိဖလ႒’ ၌ - ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္စိတ္မ်ား၊ ေဒါသမူစိတ္မ်ား၊ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္၊ ႀကိယာေဇာမ်ား၊ မဂ္စိတ္ႏွင့္ ပထမ၊ ဒုတိယ ႏွင့္ စတုတၳဖိုလ္စိတ္မ်ား မရရွိပါ။

‘အရဟတၱဖလ႒’ ၌ - ႀကိယာေဇာမ်ား၊ အကုသိုလ္စိတ္မ်ား၊ မဂ္စိတ္ႏွင့္ ေအာက္ဖိုလ္စိတ္ ၃-ပါး မရရွိပါ။

+++++

‘ဒုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’မွာ - အကုသိုလ္စိတ္ ၁၂ + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္စိတ္ ၈ = ၃၇ ခု ရရွိ၏။

‘သုဂတိအဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’ႏွင့္ ‘ဒြိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’တို႔မွာ - အကုသိုလ္စိတ္ ၁၂ + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္စိတ္ ၈ + ဉာဏဝိပၸယုတ္မဟာဝိပါက္ ၄ = ၄၁ ခု ရရွိ၏။

‘တိဟိတ္ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္’မွာ - အကုသိုလ္စိတ္ ၁၂ + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကည္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္စိတ္ ၈ + မဟာဝိပါက္စိတ္ ၈ + ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၅ + အ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၄ = ၅၄ ခု ရရွိ၏။

‘မဂၢ႒ ၄ ေယာက္’ မွာ သက္ဆိုင္ရာ မဂ္စိတ္တစ္ခုစီ ရရွိ၏။

‘ေသာတာပတၱိဖလ႒’၌ - အကုသိုလ္စိတ္ ၇ (ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္ ၄ ခုႏွင့္ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္ ၾကဥ္) + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္ ဂ + မဟာဝိပါက္ ၈ + ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၅ + အ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၄ + ေသာတာပတၱိဖုိလ္ ၁ = ၅၀ ခု ရရွိ၏။

‘သကဒါဂါမိဖလ႒’၌ - အကုသိုလ္စိတ္ ၇ (ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္ ၄ ခုႏွင့္ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္ ၾကဥ္) + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္ ဂ + မဟာဝိပါက္ ၈ + ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၅ + အ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၄ + သကဒါဂါမိဖုိလ္ ၁ = ၅၀ ခု ရရွိ၏။

‘အနာဂါမိဖလ႒’၌ - အကုသိုလ္စိတ္ ၅ (ဒိ႒ိဂတသမၸယုတ္ ၄ ခု၊ ဝိစိကိစၧာသဟဂုတ္စိတ္ႏွင့္ ေဒါသမူစိတ္ ၂ခု ၾကဥ္) + ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ အဟိတ္စိတ္ ၁၇ + မဟာကုသိုလ္ ဂ + မဟာဝိပါက္ ၈ + ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၅ + အ႐ူပါဝစရကုသိုလ္ ၄ + သကဒါဂါမိဖုိလ္ ၁ = ၄၈ ခု ရရွိ၏။

‘အရဟတၱဖလ႒’၌ - အဟိတ္စိတ္ ၁၈ + မဟာဝိပါက္ ၈ + မဟာႀကိယာ ၈ + ႐ူပါဝစရႀကိယာ ၅ + အ႐ူပါဝစရႀကိယာ ၄ + အရဟတၱဖိုလ္ ၁ = ၄၄ ခု ရရွိ၏။

+++++

အဘိဓမၼာသင္တန္းၿပီးေသာအခါ စေနေန႔တရားပြဲကို ‘အရွင္ဝဏၰိတ’ က “သတိ ... ေရွ႕မတိုးနဲ႔၊ ရပ္လွ်င္ ျပတ္မည္ - အို ေယာဂီ” အမည္ရွိေသာ တရားေတာ္ကို ဓမၼဒါန ျပဳ၏။



တရားပြဲၿပီးေသာ္ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ လက္ေတြ႕ တရား႐ႈမွတ္ၾကရၿပီး၊ ျပဳသမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္တို႔ကို အမွ်ေပးေဝၾကပါသည္။

သာဓု ... သာဓု ... သာဓု။


Read more...

Yangon Jayamangala Buddhsit Vihara (Dr Shin Rahular)



ဆရာေတာ္ေဒါက္တာရွင္ရာဟုလာႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား တည္ေထာင္ေဆာက္လုပ္လ်က္ရွိေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ Jamangala Buddha Vihara(စကၤာပူ)ေက်ာင္းတိုက္ၾကီတြင္ အေဆာက္အဦးမ်ားကို စတင္ေဆာက္လုပ္ေနၾကပါသည္။ ျခံစည္းရိုး၊ေရတြင္း၊ေရစင္မ်ား၊

အိမ္သာမ်ားနွင့္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ယခုအခါအင္တိုက္အားတိုက္ လုပ္ေဆာင္ေနေၾကာင္းေတြ႔ျမင္ရပါသည္ ။




ဤေက်ာင္းေတာ္ေဆာက္လုပ္ရာတြင္

(၁) ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ဝိစိတၱႏွင့္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား (သိန္း ငါးဆယ္)

(၂) စကၤာပူေက်ာင္းဒကာမ မလိဆ တို႔မိသားစု (သိန္း ငါးဆယ္)

(၃) ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘမ်ားအားအမႈးထား၍ ကုိစိုးသန္းဦး+မမို႔မို႔လြင္မိသားစု (စကၤာပူ ငါးရာ)

( ကုဋီေဆာက္လုပ္ရန္အတြက္ တာဝန္ယူလႈဒါန္းပါသည္)

(၄) ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵာစရိယ(ဟာဝုိင္အီ USA) ( စကၤပူ တစ္ရာ)

(၅) ဒကာ ရာဂ်န္း ( စကၤာပူ တစ္ရာ)

(၆) ဆရာမေဒၚေအးညြန္႔(ေက်ာက္ေျမာင္း) (တစ္သိန္း)

(ရ) မပိုင္ပိုင္မိသားစု (စကၤာပူ ငါးဆယ္)

(၈) ကိုေအာင္စည္ဟိန္း+မသူဇာထက္(သြပ္ျပားဆယ္ခ်ပ္) (စကၤာပူ တစ္ရာ)

(၉) ဦးစိန္လွ+ေဒၚတင္ျမင့္မိသားစု (စကၤာပူ ငါးဆယ္)

(၁၀) ဦးေငြေသာင္း+ေဒၚေအးေအးမိသားစုႏွင့္

ကိုေဇာ္ေဇာ္ေအာင္+မယုယုႏိုင္ (စကၤာပူ ငါးဆယ္)

(၁၁) နန္မိုခမ္း(အုတ္ခ်ပ္ တစ္ရာ) (စကၤာပူ တစ္ဆယ္)

(၁၂) ဝင္းဝင္းထြန္း (စကၤာပူ တစ္ဆယ္)

(၁၃) ကိုေက်ာ္ႏိုင္ထြန္း+မေမစိုးသိန္း(ဘိလပ္ေျမႏွင့္အုတ္ခ်ပ္တစ္ရာ) (စကၤာပူ ႏွစ္ဆယ္)

(၁၄) ျမသဲစု (စကၤာပူ ငါးဆယ္)

(၁၅) ေဒါက္တာ ခိုင္ေဇာ္+မနီလာလႈိင္ႏွင့္

ကိုစိုးပို္င္+မသီတာလႈိင္ (စကၤာပူ တစ္ရာ)

(၁၆) ဦးတင္ျမ+ေဒၚတင္ႏုမိသားစု သမီး မေဝေဝစိုး(ဘိလပ္ေျမ) (စကၤာပူ တစ္ဆယ္)

Read more...

ဘုံေဘတကၠသုိလ္အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း။







“ ကလ်ာဏပုရသည္ မဟာရ႒တုိင္း၌ တည္ရွိေသာျမဳိ့ျဖစ္သည္။ ေခတ္သစ္ပဥၥိရမ႑ျမဳိ့ျဖစ္၍ ဘုံေဘနယ္အလယ္ပုိင္းတြင္ တည္ရွိေလသည္။ မဟာရဌတုိင္းသည္ မဟာဓမၼရကၡိတေထရ္ အမႈးျပဳသည့္ ရဟႏၱာငါးပါးတုိ့ သာသနာျပဳခဲ့သည္။ယခုအခါ မဟာရ႒တုိင္းကုိ မဟာရာရွ္တရာ(Maharashtra)ျပည္နယ္ဟု ေခၚသည္။(စာမ်က္ႏွာ-၅၃)။ မဟာဓမၼရကၡိတေထရ္သည္ မဟာရ႒တုိင္း၊ ပဥၥိရမ႑ျမဳိ့သို့ ၾကြျပီးလ်င္ လူအေပါင္းတုိ့အား နာရဒဇာတ္ေတာ္ၾကီးကုိ ေဟာ၍ သာသနာျပဳေတာ္မူသည္ဟု အ႒ကထာမ်ား၌ ေဖာ္ျပထားသည္။ ပဥၥိရမ႑ျမဳိ့သည္ ေကလာသျမစ္အေရွ့ဘက္၌တည္ရွိသည့္ ကလ်ာဏီျမဳိ့ျဖစ္၏။ကလ်ာဏီျမဳိ့ သည္ နာမဒ(Narmada)ျမစ္၊ ဘရုကစၦ(Bharukaccha)သေဘၤာဆိပ္မွ ေတာင္ဖက္မုိင္ေပါင္း(၁၀၀)အေ၀းတြင္ တည္ရွိေလသည္။ မဟာရ႒(Maharashtra)တုိင္းသည္ ၀န၀ါသီတုိင္းမွ အေနာက္ေျမာက္ဘက္တြင္ ရွိေလ သည္။ (စာမ်က္ႏွာ-၁၀၈)။(မဇၥ်ိမေဒသ ျမဳိ့ရြာမ်ားမွ သမုိင္းရုပ္ၾကြင္း ပုံရိပ္လႊာမ်ား။ဆရာေတာ္ ဦးၾသဘာသ၊ သာ၀တၳိျမန္မာေက်ာင္း)”

အထက္ပါ သမုိင္းဆုိင္ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအရ ယခုဘုံေဘသည္ ေရွးေခတ္မည္သည့္တုိင္းျမဳိ့ျဖစ္သည္ကုိ သိရွိႏုိင္ျပီး ျဖစ္သည္။ ထုိမဟာရ႒တုိင္း ယခုအခါ မဟာရာရွ္တရာ(Maharashtra)ျပည္နယ္၊ ဘုံေဘျမဳိ့တြင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား ပညာ သင္ၾကားေနေသာ ေနရာမွာ (၂)ေနရာ ရွိပါသည္။ တစ္ခုမွာ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ျဖစ္ျပီး အျခားတစ္ခုမွာ ေစာမယေကာလိပ္ျဖစ္ပါသည္။ ဘုံေဘဘားမားသစ္ကုမၼဏီဆုိသည့္စကားလုံးမ်ား၊ အံ့ေမာင္(မဟာ၀ိဇၹာ-ဘုံေဘ)၊ အရွင္အရိယဓမၼ(ဘုံေဘ)ဆုိသည့္ကေလာင္မ်ား၊ စာေရးဆရာၾကီး ဦးေရႊေအာင္ကဲ့သုိ့ေသာ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၊ ကမၻာေက်ာ္ ကမၼဌာန္းနည္းျပ ဆရာၾကီး ဂုိလ္အင္ကာ၊ ဆရာၾကီး တည္ေထာင္ထား ေသာ အီဂတ္ပူရီဓမၼရိပ္သာႏွင့္ ေရႊတိဂုံဘုရားထက္ အနည္းငယ္သာ ညဏ္ေတာ္နိမ့္ေသာ ဂလုိဘယ္ဘုရားၾကီး မ်ားကလည္း ရွိေနျပန္ရာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအဖုိ့ ဘုံေဘ(mumbai)သည္ အေတာ္ရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္ပါသည္။ ေဘာလီ၀ုဒ္ကဲ့သုိ့ေသာ ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သည့္ေနရာႏွင့္ လူမ်ားစြာကုိေသဆုံးေစခဲ့ေသာ မြမ္ဘုိင္အၾကမ္းဖက္မႈက ကမၻာေက်ာ္သြားေစျပန္ရာ စီးပါြးေရးျမဳိ့ေတာ္ျဖစ္ေသာ ဘုံေဘကုိကား သိရွိသူ မ်ားလိမ့္မည္ဟုသာ ထင္ပါသည္။

ဘုံေဘတြင္ လူဦးေရ တရား၀င္ ၁၈-သန္း ရွိသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း တရားမ၀င္သည့္လူမ်ားႏွင့္ပါ ေပါင္းလုိက္ပါက သန္း ၂၀-ေက်ာ္ခန့္ ရွိသည္ဟု ဆုိပါသည္။လူဦးေရ အလြန္ထူထပ္ေသာ ဤျမဳိ့ၾကီးတြင္ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ႏွင့္ေစာမယေကာလိပ္တုိ့တြင္ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားေနၾကပါသည္။

ဘုံေဘတကၠသုိလ္သည္ ယခုအခါ ကာလိန-အရပ္တြင္ တည္ရွိသည့္ အသစ္တည္ေဆာက္ထားေသာ တကၠသုိလ္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားျဖစ္သည့္ ဦးေရႊေအာင္၊ ဦးအံ့ေမာင္ တုိ့တက္ေရာက္ခဲ့ေသာ မူလတကၠသုိလ္ ၾကီးတြင္ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦးမ်ားအား ထိန္းသိမ္းထားျပီး တကၠသုိလ္ဆုိင္ရာရုံးခန္းမ်ားသာ ဖြင့္လွစ္ထားရွိပါေတာ့သည္။ တကၠသုိလ္ဆုိင္ရာ ရုံးကိစၥမွန္သမ်ွအတြက္ ထုိတကၠသုိလ္ေဟာင္းသုိ့ မျဖစ္မေန သြားေရာက္ လုပ္ကုိင္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဘုံေဘတကၠသုိလ္သစ္တြင္ အမ္ေအႏွင့္ အမ္ေအအထက္ၾကီးေသာ အတန္းမ်ားသာ ထားရွိျပီး အခ်ဳိ့ေသာရုံးကိစၥမ်ားကုိကား ထုိတကၠသုိလ္သစ္ၾကီးထဲတြင္ပင္ ျပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါသည္။ ထုိတကၠသုိလ္ၾကီးထဲတြင္ စာသင္သားရဟန္းမ်ားအဖို့ အေဆာင္ရရန္ အလြန္ခက္ခဲသည္ဟု သိရွိရပါသည္။

ထုိပီအိပ္ခ်္ဒီေက်ာင္းသားမ်ားမွာ သီဟုိလ္မွအမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္(ရန္ကုန္)မွ အမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား၊ နယူေဒလီမွ အမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ တကၠသုိလ္ၾကီးထဲတြင္ ဌာနေပါင္းမ်ားစြာရွိရာ ျမန္မာေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ ဖီလုိေဆာ္ဖီဌာနတုိ့တြင္ တက္ေရာက္သင္ၾကားေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရွိရပါသည္။

ဘုံေဘတကၠသုိလ္တြင္ ပီခ်္ဒီအတြက္ ေက်ာင္းဆက္သြယ္လုိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ အဓိကအားျဖင့္ အမ္ေအျပီးစီးသူ ျဖစ္ရပါမည္။ ဘာသာျပန္ျပီးေသာအစုိးရဓမၼာစရိယေအာင္လက္မွတ္(သုိ့မဟုတ္)သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္ အျခားေသာ တကၠသုိလ္ေကာလိပ္တုိ့မွ ဘီေအအတန္းနွင့္ညီမ်ွေသာ ေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္ အမွတ္စာရင္းမ်ား၊ အမ္ေအေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္အမွတ္စာရင္းမ်ားသည္ အဓိကမပါမျပီးေသာ အခ်က္အလက္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ အျခားတကၠသုိလ္မ်ားကဲ့သုိ့ ဘီေအေအာက္ ငယ္ေသာ အျခားအတန္းလက္မွတ္မ်ားႏွင့္ အမွတ္စာရင္းမ်ားကုိ မလုိအပ္ပါ။

က်မ္းၾကီးက်ပ္သူ စူပါဗုိက္ဆာ ရရွိဖုိ့ရန္မွာမူ ဂိုက္လုပ္မည့္ဆရာထံတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေနာက္ထပ္ လက္ခံရန္ ေနရာ ရွိ-မရွိအေပၚတြင္ မူတည္ေနပါသည္။ လက္ခံရန္အတြက္ ေနရာ ရွိေသးလ်င္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အေျခအေနေကာင္းႏုိင္ပါသည္။ သုိ့ေသာ္ ဌာနဆုိင္ရာရုံးလုပ္ငန္းမ်ားကား အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ မၾကာခဏေတြ့ၾကဳံရသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ တကၠသုိလ္ဆိုင္ရာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကုိကား ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားထံ ေမးျမန္းၾကည့္ရႈျခင္းအားျဖင့္ ပုိ၍ အစဥ္ေျပႏုိင္ပါသည္။ ရုံးကိစၥလုပ္ထုံးလုပ္နည္းံမ်ားမွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူသည္မ်ားလည္း ေတြ့ရွိရပါသည္။

မြမ္ဘုိင္းတြင္ ေလ့လာမိသေလာက္မွာ ပညာတတ္ရာထူးအဆင့္ျမင့္ေသာသူ အမ်ားစုမွာ အျခားဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ရာ အခ်ဳိ့အပုိင္းက႑မ်ား၌ အခက္အခဲမ်ားရွိႏုိင္သည္ကုိ ခန့္မွန္းႏုိင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

စာေရးသူတုိ့ ေစာမယေကာလိပ္သည္ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားေသာ ေကာလိပ္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ သို့ေသာ္ ဌာနအစိတ္အပုိင္းတစ္ခုေနႏွင့္သာ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ့ေၾကာင့္ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ေက်ာင္းျပီးသူမ်ားအား ဘြဲ့လက္မွတ္မ်ားကုိ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ မွပင္ ေပးအပ္ပါသည္။ ဤေကာလိပ္၌ လက္ရွိ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္ အားလုံးမွာ ပီခ်္ဒီေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ သီဟုိလ္မွ အမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား၊ ႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ (မႏၱေလး)မွ အမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား၊ နယူေဒလီ၊ ပန္ဂ်ပ္တုိ့မွ အမ္ေအဘြဲ့ရမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ေစာမယေကာလိပ္သည္ management -ႏွင့္ engineering-၌ နာမည္ၾကီးသည္ဟု သိရွိရျပီး ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ အမ္ေအအတန္းေအာက္ ငယ္ေသာေကာလိပ္ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူတုိ့သည္ ထုိေကာလိပ္ၾကီးထဲတြင္ ဌာနေပါင္းမ်ားစြာမွ ဗုဒၶဇင္း(Buddhism) ဌာနတြင္ ပညာသင္ယူေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤေကာလိပ္တြင္ ဆက္သြယ္လုိေသာေက်ာင္းသားမ်ားသည္လည္း ေဖာ္ျပခဲ့ျပီးေသာဘုံေဘတကၠသုိလ္၏ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ အတူတူပင္ အျပည့္အစုံ ပါလာရန္လုိအပ္ပါသည္။

က်မ္းၾကီးၾကပ္သူ စူပါဗုိက္ဆာဂိုက္မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ပါဠိဌာနႏွင့္ဖီလုိဆုိဖီဌာနတုိ့မွ ျဖစ္သည္။ ေစာမယေကာလိပ္ရွိ စူပါဗုိက္ဆာမ်ားမွာ ဘုံေဘတကၠသုိလ္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ဆရာအမ်ားစု ပါ၀င္ပါသည္။ ဤဗုဒၶဇင္းဌာနတြင္ ဗီယက္နမ္၊ ထုိင္း၊ သီရိလကၤာ၊ ျမန္မာတုိ့မွ ေက်ာင္းသားမ်ား အမ်ားဆုံးျဖစ္ပါသည္။

Read more...

ရွင္းရွိန္ကိုေနာႏွင့္ ေအးေဆး လူစီ(၂)


Posted by ကိုေနာ Tuesday, March 30, 2010
စာအုပ္ၿပခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကိုေနာအေတာ္ရွိန္သြားသည္။ဆန္ဆကရစ္တကၠသိုလ္မွထုတ္ေ၀ေသာစာအုပ္ မ်ားကို ၿပသထားၿပီး ေလွ်ာ့ေစ်းၿဖင့္ေရာင္းခ်ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ေစ႔ေစ႔စပ္စပ္ လိုက္ၾကည့္မိသည္။
ကိုေနာ ရွင္းရွိန္ ရွိန္သြားသည္။ စာေပတာ၀န္ေက်ပြန္လွေသာတကၠသိုလ္ၾကီးပါတကား။ ရွားပါးစာအုပ္မ်ား စံု လင္လွသည္။ ၿမန္မာၿပည္ၿဖစ္ပါဠိစာအုပ္မ်ားကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ သဒၵါက်မ္းကအမ်ားစုၿဖစ္သည္။ ၿမန္မာ ၿဖစ္ၿခင္းေၾကာင့္ဂုဏ္ယူေနမိသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံၿဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ ဇိနကာလမာလိနီက်မ္းကို ၀ယ္ယူၿဖစ္လိုက္ သည္။ ၀ံသအႏြယ္၀င္က်မ္းၿမတ္တစ္ဆူတည္း။
စာအုပ္ၿပခန္းမွ ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။အခမ္းအနားၿပီး၍ တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ထြက္လာေနၾကေခ်ၿပီ။ အပူရွိန္အၿပင္းဆံုးအခ်ိန္ၿဖစ္သည္။

`ကိုပိန္ ေရ…ၿပန္ေတာ့မယ္ကြာ´
`ဓာတ္ပံုေလး ဘာေလး မ႐ုိက္ေတာ့ဘူးလား´
`ေတာ္ၿပီကြာ…ေဒါက္တာဘြဲ႕က်မွ အားရပါးရ ႐ုိက္ေတာ့မယ္´

ေရတစ္ခ်ဳိင့္ေမာ့လိုက္သည္။
သင္းပိုင္အေဟာင္းေလးကို ေခါင္းေပါင္းသဖြယ္ၿပဳလိုက္သည္။
ထီးဖြင့္လိုက္သည္။
ေနပူထဲစေလွ်ာက္သည္။အငွားကားမ်ားတကၠသိုလ္ထဲ ၀င္ခြင့္မရွိေပ။
ေဟာ…ဟိုမွာ လူစီ..။ပို၀ေနပါလား..။

`နမတ္စေတး´(လူစီ လက္အုပ္ကေလးခ်ီသည္)
`ဟိႏၵီ အာတီး ဟို´(ဟိႏၵီစကားတတ္သလား)[တတ္မွန္းသိ၍ေမးၿခင္းၿဖစ္သည္]
`အားတီး ဟဲ´(တတ္ပါတယ္)
ေနပူထဲတြင္ ေၿပာေနၾကရသၿဖင့္ ကိုေနာက ထီးကို မသိမသာမိုးေပးထားလိုက္သည္။

`အခု ဘယ္မွာ ေနတာလဲ´
`ဂံဂါနားက ဘုရားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာပါ´
`လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၃)လေလာက္က သတင္းစာမွာ လူစီအေၾကာင္းဖတ္ရတယ္´
`ဟုတ္ပါတယ္´
အပူရွိန္အေတာ္ၿပင္းသည္။စကားအမ်ားၾကီး မေၿပာႏိုင္ေပ။
`ေနာက္မွ ေတြ႕ၾကဦးမယ္ေလ´
`ဟုတ္ကဲ႔ပါ´
ဓာတ္ပံု႐ုိက္ဖို႔ေမ႔သြားသည္။ကိုေနာ ေခၽြးၿပန္ေနေခ်ၿပီ။ေအးေလ….ပူလည္း ၿပန္ရမွာပဲ…။
ကားေစာင့္ေနသည္။လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္သြားေသာလူစီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
`ဟိုက္….လူစီမွာ ဖိနပ္လည္း မပါပါလား´
လူစီကား ေအးေဆးပင္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားေလသည္။
အဘယ္ရွိန္နည္းၿဖင့္ ရွိန္ရမွန္း မသိေတာ့သည္သာတမံု႔...။

မွတ္ခ်က္။ ရွင္းရွိန္ဟူသည္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းရွိန္သြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ဤအသံုးအႏႈံးကို မည္သည့္ အဘိဓာန္တြင္မွ် မရွာေဖြၿခင္းက ပို၍သင့္ေလွ်ာ္ဖြယ္ရွိပါေၾကာင္း။

ကိုေနာ
၃၀.၃.၂၀၁၀

Read more...

စမိသူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း။



အစကေတာ့ ဘာညာမဟုတ္
ငုတ္တုပ္ထိုင္ တေရးတည္းေရးမယ္
အားတင္း ေမာင္းတင္ေဒါင္းတင္န႔ဲ
လာထားစမ္း
အေတြးေတြ အေခၚေတြ။

ခုေတာ့
ေႏြ စမ္းေရတြင္းလို
ရုိးရုိးခပ္လို႔လည္း အဆင္မေျပ
ဒူးေထာက္ခပ္ေတာ့ သဲကြ်ံ
ေရေနာက္မွာစိုးသလို
ဆံပင္သုံးေခ်ာင္းေတာ့ ျဖဴသြားၿပီ။

စမိေတာ့ အပိုအလုပ္လည္း
မထင္မိ။
ကိုယ္ေတြးတာ ကိုယ္ေရးမယ္ေပါ့။
ေတြးတိုင္းေရးရရင္
အက်ဳိးမမ်ား အခ်ိန္ကုန္ေစမွာ
ေတြးပူတာတစ္ဒုကၡ။

မီးပ်က္ရင္ ေအးမယ္လို႔ထင္သလား
ေထြးတင္တို႔အေမ ေျပာသလို
“ယပ္ေတာင္ရွာေပးစမ္း
ယပ္ေတာင္”။

မေရးေတာ့ဘူးကြာဆိုေတာ့
စိတ္က တစ္ႏုံ႕ႏုံ႕။
မ်က္လုံးက ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔
ျပဴးျပဲၾကည့္ခ်င္ေသးတာ။
(ရွင္ၾကီးေမာ္-ရွင္ေလးေမာ္တို႔ မ်က္မွန္နဲ႔
ခန္႔ေနတာၾကည့္ေတာ့)

တစ္တက္စားလည္းၾကက္သြန္ျဖဴ
ႏွစ္တက္စားလည္း ျဖဴ
တေခါင္းလုံးျဖဴသြားေတာ့လည္း
သူတို႔နဲ႔အျပိဳင္ ခန္႔လို႔ရတာေပါ့။
(မစရေသးတဲ့သူေတြ အားက်စရာမလို)

တႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့
ဘေလာ့ဘ္မႈိင္း မိေနသူတေယာက္ရဲ႕
ေခါင္းျဖဴစကားနဲ႔ အေတြးပါ။





Read more...

ေရႊခ်ိန္ခြင္ ( ၃ – ၄ )

Posted on March 30, 2010. Filed under: ေရႊခ်ိန္ခြင္ |

ေရႊခ်ိ္န္ခြင္ အဆို
၃-
( က ) ခရစ္ယာန္ဘာသာက ဘုရား၌ အနႏၲကရုဏာ ရိွသည္ ဆို၏ ။
( ခ ) ဗုဒၶဘာသာကလည္း ဆို၏ ။

(က) အျပစ္ရွိေသာ သူသည္ အကၽြတ္တရားကိုရ၍ ေနာင္ထပ္မံမျပဳမက်င့္ပါၿပီ၊ ျပဳမိေသာ ဒုစရိုက္အျပစ္အတြက္ ခ်မ္းသာ ေပးသနားေတာ္မူပါဟု ခြင့္ေတာင္းလွ်င္ အနႏၲကရုဏာေတာ္ရွိသည္ဟု ဆုိေသာအတိုင္း ဘုရားက ခြင့္လႊတ္သည္ဟု ခရစ္ယာန္ဘာသာကဆို၏။

(ခ) ဗုဒၶဘာသာက မလႊတ္၊ လြတ္လည္း မလြတ္ႏိုင္ဆို၍ ဘုရား၌ အနႏၲကရုဏာေတာ္ရွိသည္ဟု ဆိုခ်က္ႏွင့္မညီ၊
အနႏၲတန္ခိုးေတာ္ ရွိသည္ႏွင့္ မညီ။

ဆရာေတာ္ ရွင္းလင္းခ်က္
“ ထာ၀ရဘုရားသည္ အနႏၲကရုဏာေတာ္လည္းရွိသည္ ၊
အနႏၲတန္ခိုးေတာ္လည္း ရွိသည္ႏွင့္အညီ ဒုစရုိက္အျပစ္ရွိေသာ သူအား လြန္သမွ်၀န္ခ်၍ ခြင့္ေတာင္းလွ်င္ ဒုစရုိက္အျပစ္လြတ္ခြင့္ ေပးႏိုင္သည္ ု ”
ဟူေသာ စကား၌

“ အနႏၲ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ျဖစ္၍ မတတ္ႏုိင္သည္ မရွိ ” မွန္ပါလွ်င္

၁။ ကမၻာေပၚမွာ ဒုစရုိက္အျပစ္ဟူ၍ မရွိရေအာင္ ျပဳ၍ ထားလွ်င္ မၿပီးပါေလာ။

၂။ အကၽြတ္တရားကိုရ၍ ခြင့္ေတာင္းလာမွ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္သည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ အကၽြတ္တရားကို မရသူကိုလည္း ျပဳမိေသာ ဒုစရုိက္မွ လြတ္ခြင့္မေပးႏိုင္။

၃။ အကၽြတ္တရားကိုပင္ ရပါေသာ္လည္း ခြင့္မေတာင္း မိေသာ သူကို လႊတ္ခြင့္မေပးႏိုင္ ။
“ အနႏၲ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ျဖစ္၍ မတတ္ႏိုင္သည္ မရွိ ” မွန္ပါလွ်င္ ကၽြတ္ခြင့္ကို မရေသာသူကိုလည္း လြတ္ခြင့္ေပးႏိုင္ရမည္၊ ကၽြတ္ခြင့္ကို ရသည့္သူမွေသာ ခြင့္ေတာင္းသည့္သူမွေသာ စကားမရႈတ္သင့္၊ “ မတတ္ႏိုင္သည္ မရွိ ” ဟူေသာ စကားႏွင့္မညီ။

ဒုစရုိက္ဟူေသာအျပစ္သည္-

(၁) ယခုမ်က္ေမွာက္၌ ခံရေသာအျပစ္

(၂) ေသၿပီးေသာ ေနာက္မွခံရေသာ အျပစ္ ဟူ၍ ႏွစ္ဌာနရွိသည္ ။

ထုိႏွစ္ဌာနတြင္-
ေသၿပီးေသာ ေနာက္မွ ခံရေသာ အျပစ္မွာ ေသေသာ သူက ျပန္၍ မေျပာလာေသာေၾကာင့္ လြတ္ခြင့္ရသည္ မရသည္ကို သက္ေသမရွိ -ရွိေစဦး၊ ယခုမ်က္ျမင္၌ ခံရေသာအျပစ္မွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ၀င္ေသာသူသည္ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ၿပီလွ်င္ အကၽြတ္ယူ၍ ေနာင္မသတ္ပါၿပီ၊ ယခုသတ္မိေသာ ဒုစရုိက္အျပစ္ လြတ္ခြင့္ေပးပါဟု ထာ၀ရဘုရားမွာ ခြင့္ေတာင္းလွ်င္ မင္းဒဏ္မင္းျပစ္ လြတ္ပါ၏ေလာ ။

ႏိုင္ငံရွင္မင္းတို႔ကို ပံုကန္ ပံုစားျပဳၿပီးလွ်င္။ ။
ကၽြတ္ခြင့္ယူ၍ ဘုရားထံခြင့္ေတာင္းေသာ္လည္း၊
ဓားျပလုပ္ၿပီးလွ်င္
သူခုိးလုပ္ၿပီးလွ်င္
သူ႔မယားကိုခိုးၿပီးလွ်င္
အရွင္မင္းဧကရာဇ္ အာဏာဥပေဒကို လြန္က်ဴးေက်ာ္နင္းၿပီးလွ်င္
မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ မေပးမီ အကၽြတ္တရားယူ၍ လြတ္ခြင့္ေတာင္းေသာ္လည္းေကာင္္း ဘုရားက လြတ္ခြင့္ေပးႏိုင္ပါမည္ေလာ။

“ မ်က္ျမင္၌ ခံရေသာအျပစ္ကို လြတ္ခြင့္ေပးႏိုင္သည္ ” မွန္ပါလွ်င္ ေသၿပီးေသာေနာက္မွ ခံရေသာ အျပစ္ကိုလည္း ေပးႏိုင္ေပရာ၏ ဟုယူရန္ရွိ၏၊ ယခုမ်က္ျမင္၌ ခံရေသာအျပစ္ကို ထာ၀ရဘုရား လြတ္ခြင္ေပးႏိုင္သည္ အမွန္မ်က္ျမင္ျဖစ္၍ ေသၿပီေသာေနာက္မွ ခံရေသာ အျပစ္ကို ထာ၀ရာဘုရား လြတ္ခြင့္ေပးႏိုင္သည္ ဟူေသာ စကားသည္ မဟုတ္စင္စစ္သာ ျဖစ္၏ ။

“ အနႏၲတန္ခိုးေတာ္ ရွင္ျဖစ္၍လည္း မတတ္ႏုိင္သည္မရွိ ၊
အနႏၲကရုဏာေတာ္ ရွင္ျဖစ္၍လည္း သတၱ၀ါအမ်ားကို ရင္၀ယ္သားကဲ့သုိ႔ သနားျခင္းႀကီးလွသည္ ” မွန္ပါလွ်င္
ဒုစရုိက္အျပစ္ကို မဆိုထားဘိဦး၊
ယခုမ်က္ျမင္၌ မ်က္စိကန္း၍ သနားဖြယ္ ေကာင္းလွေသာသူ၊
နားပင္း၍ ေျခလက္က်ိဳး၍ ေရာဂါဆုိး အနာမိ၍ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္သင့္၍ သနားဖြယ္ေကာင္းလွေသာသူ
ဥစၥာပစၥည္း ပ်က္စီးျပဳန္းတီး၍ သနားဖြယ္ေကာင္းလွေသာသူမ်ားသည္
ေလာက၌ အနႏၲမ်ားျပားပါသည္။

(ထာ၀ရဘုရား မျမင္သေလာ၊
သနားစရာ ကရုဏာ မရွိသေလာ၊
မတတ္ႏိုင္၍ ေနရသည္ အမွန္မဟုတ္ေလာ)

ေဂါတမဘုရားရွင္၏ အနႏၲကရုဏာေတာ္မ်ား

ငါတုိ႔ဘုရားသည္ အနႏၲကရုဏာေတာ္ ရွိသည္မွန္၏ ၊
သတၱ၀ါမ်ားကို ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ သနားေတာ္မူလွေသာေၾကာင့္ သတၱ၀ါမ်ား အတြက္ႏွင့္ ၄-သေခၤ်ႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းကာလပတ္လံုး သူတစ္ပါးတို႔ မၾကံ၀ံ့ေလာက္ေသာ ဆင္းရဲေတြကို ခံေတာ္မူ၍ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူေပေသာေၾကာင့္
ပိဋကတ္သံုးပံု တည္းဟူေသာ တရားေတာ္ေတြကို ေဟာႏိုင္ေပသည္၊

ေဟာႏိုင္ေပေသာေၾကာင့္ သတၱ၀ါတို႔ ၾကားရ နာရ သိၾကရသျဖင့္ ေကာင္းစြာ က်င့္ႏိုင္သူတို႔ နိဗၺာန္ဘံုသို႔ ေရာက္ႏိုင္ၾကကုန္သည္၊
မက်င့္ႏိုင္သူတို႔ မေရာက္ကုန္၊ ေကာင္းစြာ မက်င့္ႏိုင္ သူတို႔ကို မတတ္ႏိုင္ ။

(သတၱ၀ါအနႏၲအတြက္ႏွင့္ ဘုရားျဖစ္ရေအာင္ ရွည္ျမင့္စြာကာလ၌ ႀကီးစြာေသာဆင္းရဲ အပင္းအပန္းကို ခံႏိုင္ေတာ္မူျခင္းသည္ အနႏၱကရုဏာေတာ္ရွင္ ျဖစ္ေစ၍ ခံႏိုင္သည္။)

တတိယ ေရႊခ်ိန္ခြင္အဆို ရွင္လင္းခ်က္ၿပီး၏ ။

ေရႊခ်ိန္ခြင္ အဆို
၄-
(က) ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တို႔သည္ ဘုရားမွာ အနႏၲ တန္ခိုးေတာ္ရွိသည္ဟု ဆိုသည့္အတိုင္း ယံု၍ သုခဘံု၌ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ မႏိုင္ေသာ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္မေသ မနာ မအို နိစၥ ထာ၀ရ ခံစားရပါလို၏ ဟုဆုေတာင္းၾက၏ ။

(ခ) ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔က ဘုရား၌ အနႏၲကရုဏာေတာ္ ရွိေသာ္လည္း မ-မႏိုင္၊ အနႏၲတန္ခိုးေတာ္ရွိေသာ္လည္း မ-မႏိုင္၊
ဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္မွ ၀ဋ္ဆိုက္ေသရသည္ဟု အယူရွိသည့္အတိုင္း လူတစ္ခါျပန္ မျဖစ္ရဘဲ နိဗၺာန္၌ ခႏၶာ နာမ္၀ိညာဏ္ေပ်ာက္ပ်က္ အစဥ္ေသေနရပါလို၏ဟု ဆုေတာင္းၾက၏။

( ဆုေတာင္းႏွစ္ရပ္ ကြဲလြဲၾကသည္တြင္ သုခဘံု၌ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္တကြ
အၿမဲစံစားခါ ေနရပါလို၏ဟု ကရုဏာေတာ္ တန္ခိုးေတာ္မ်ားကို ယံုၾကည္အားကိုး၍ ဆုေတာင္းၾကေသာ အရာမွာ တန္ခိုးေတာ္ ကရုဏာေတာ္မ်ားကိုပင္ မယံုသာေၾကာင္း အားမသာေၾကာင္းကို အထက္၌ ထင္လင္းခဲ့ၿပီ။)

“ ေသၿပီးေသာေနာက္၌ သုခဘံုမွာ အၿမဲခံစား၍ ေနရသည္ ” ဆိုသည္မွာ ယခုမ်က္ျမင္ ၌ပင္ ထာ၀ရဘုရား မတတ္ႏိုင္၍
ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္လူတို႔မွာပင္
ေမြးဖြားကာစကာလ၌ ေသသည္၊
တစ္လ ႏွစ္လ ၊ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ စသည္၌ ေသၾကရသည္၊
နာၾကရသည္ အထင္အရွား ျဖစ္သည္၊
ကရုဏာေတာ္ တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္ ယခုမ်က္ျမင္မွာပင္ မတတ္ႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ေၾကာင္း အထင္အလင္း သိသာပါလွ်က္၊
ေသၿပီးေနာက္ သက္ေသမရွိရာ သုခဘံု၌ အၿမဲေနရေအာင္ ကရုဏာေတာ္ ဥာဏ္ေတာ္မ်ားကို ယံုၾကည္ၾကျခင္းသည္ ေရွ႔တြင္ အုန္းသီးတစ္လံုးမွ မခြဲႏိုင္ေသာ ေမ်ာက္ငယ္တခုက ေနာင္ႏွစ္ခါတိုင္ေရာက္လွ်င္ ဟိမ၀ႏၲာ ေတာင္ႀကီးကိုငါခြဲ၍ ရတနာ ေရႊ ေငြ ေတြကို သင္တို႔အား ေပးမည္ဟု ဆိုသည္ကို ယံုၾကည္အားကိုးလွ၍ ေမ်ာက္ငယ္မွာ ခစားေသာသူတို႔ႏွင့္ ျခားနားဦးမည္ေလာ ။

ခႏၶာဟူေသာ ဓာတ္ ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ဓာတ္တို႔သည္။ ။
ဓာတ္ၾကမ္း ဓာတ္ယုတ္ေတြ ျဖစ္၍ ထိုခႏၶာ ၀ိညာဏ္တို႔ႏွင့္ မကင္းသမွ်ကာပတ္လံုး ဘယ္ဘံုမွာပင္ေနေသာ္လည္း
အိုျခင္း
နာျခင္း
ေသျခင္းႏွင့္ မလြတ္ႏိုင္၊
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱတို႔ လက္တြင္းမွ မလြတ္ႏိွင္၊
ထိုခႏၶာဟူေသာ- ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ဓာတ္ၾကမ္း ဓာတ္ျဖဳန္း ဓာတ္သံြေတြကို အရွင္းစြန္႔ပစ္၍ အတုမရွိ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လွစြာေသာ ႏွစ္သာရအတိျဖစ္ေသာ အတုမရွိ ခိုင္ခံ႔ေကာင္းျမတ္လွစြာေသာ အသခၤတေခၚေသာ ဓာတ္ႀကီးတစ္ခုသည္ရွိ၏၊

ထိုအသခၤတဓာတ္သို႔ ကူးႏိုင္မွ
အိုျခင္း
နာျခင္း
ေသျခင္း မရွိဘဲ၊
အၿမဲေနရသည္ဟု ငါတုိ႔ျမတ္စြာဘုရား ေဟာထားေတာ္မူသည္၊

ထုိဓာတ္ႀကီးသို႔ ကူးႏိုင္ေအာင္ ဓာတ္ေျပာင္ႏိုင္ေအာင္လည္း ဘုရားသခင္ေဟာေတာ္မူေသာ တရားေတာ္ကို
ေကာင္းေကာင္းႀကီး က်င့္လည္းက်င့္မွ၊
ဆုလည္းေတာင္းမွ ဓာတ္ေျပာင္ႏိုင္သည္ ။

အက်င့္သည္ကား။ ။
ေလွမွာ ေလွာ္ရ ထိုးရ ခတ္ရေသာ အလုပ္ႏွင့္တူသည္၊

ဆုေတာင္းျခင္းသည္ကား၊
ပဲ့ရေသာအလုပ္ႏွင့္တူသည္၊ မေလွာ္မခတ္ဘဲ ပဲ့ကာမွ်ႏွင့္ ေလွမဆန္၊
မပဲ့ဘဲ ေလွာ္ကာ ခတ္ကာမွ်ႏွင့္ လိုေရေၾကာင္းသို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မသြား။
ေကာင္းေကာင္းမက်င့္ေသာသူကိုလည္း ဓာတ္ေျပာင္းရေအာင္
ဘုရားမတတ္ ႏိုင္ေကာင္း၊ အရာမဟုတ္ေပ။
အနႏၲကရုဏာေတာ္ရွင္ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျဖစ္ေကာင္းေသာ အရာမွသာ တတ္ႏိုင္သည္၊
မျဖစ္ေကာင္းေသာအရာမွာ မတတ္ႏိုင္ ။

ထာ၀ရဘုရားသည္ မတတ္ႏိုင္ေသာအရာ မရွိဟူေသာစကား မဟုတ္ေၾကာင္းကို ဆိုခဲ့လွၿပီ ။

က်မ္းကုိး -
လယ္တီဆရာေတာ္
သာသန၀ိေသာဓနီက်မ္း-ဒုတိယတြဲ
(ႏွာ- ၁၀၅, ၁၀၆, ၁၀၇, ၁၀၈, ၁၀၉, ၁၁၀)

Read more...

ေလွာ္တက္ မပါတဲ့ ေလွ။

မၾကာမီက မိတ္ေဆြ ညီမတစ္ေယာက္နဲ ့ အြန္လိုင္းမွာ ဆုံၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရွင္ေလးေမာ္ ၿမန္မာၿပည္မွာတုန္းက ဓမၼနဲ ့ပတ္သက္လုိ ့ မသိတာေလးေတြ ရွိရင္ ဦးဇင္းကုိ ေမးပါရေစဆုိျပီး သူခြင့္ေတာင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာင္ ရွင္ေလးေမာ္က သူ ့ကုိ တစ္ခုေတာင္းဆုိလုိက္မိပါေသးတယ္။

တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူူး။ ေမးတာေတာ ့ေမးေပါ့ ညီမရယ္။ ရွင္ေလးေမာ္ကုိယ္တုိင္ မသိတာလည္း ရွိမယ္။ ခ်က္ခ်င္း သိနုိင္တာမ်ဳိးလည္း ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ကိုယ္တုိင္ မသိတာမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ သိတဲ့ ဆရာ့ဆရာ ၾကီးမ်ားကုိ အားကုိးၿပီးမွပဲ ၿပန္ေၿဖပါရေစ။ ၿပီးေတာ့ ကပ္သီးကပ္သက္နုိင္လွတဲ့ အက်ိဳးမရွိ၊ အခ်ိန္ကုန္ေစမယ့္ ေမးခြန္းမ်ဳိးေတြလည္း မေမးလုိက္ပါနဲ ့လုိ ့ ေတာင္းဆုိလုိက္ပါတယ္။

ဒီလုိလည္း ေၿပာထားဦးမွ ၿဖစ္မယ္လုိ ့ ထင္မိတာပေလ။ သိခ်င္တာေလးေတြ ေဒါက္ခနဲ မေၿဖနုိင္ခဲ့လို ့ ခပ္လြယ္လြယ္ပဲ အထင္ေသးမိတာမ်ဳိး ၿဖစ္သြားရင္ မေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး အက်ဳိးမရွိတဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိး ေမးလာၿပန္ရင္လည္း ႏွစ္ဦးစလုံး အခ်ိန္ကုန္ အခ်ည္းနည္း ၿဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္မိလုိ ့ပါပဲ။

အခု သူနဲ ့ အြန္လုိင္းမွာ ဆုံေတြ ့ၿဖစ္ေတာ့ မိမိကုိ ၿဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ၊ သိခ်င္တာေလးေတြကုိ ေမးလုိက္ၿပန္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္မွာ ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတာ ထားသင့္သလား။ အဲဒီ ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတာၾကီး ထားလုိက္ရင္ေရာ အေကာင္ထည္ေဖာ္နုိင္ဖုိ ့ ဘာေတြလုပ္ရမလဲ။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ တပည့္ေတာ္ ထားလုိက္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတာၾကီးေတြ ဘာတစ္ခုမွ ၿဖစ္မလာသလုိပါပဲ။ ဘာလုပ္သင့္သလဲ လမ္းၿပေပးပါဦး စသၿဖင့္ အမ်ားရင္ထဲမွာ ရွိေနၾကမယ့္ ေမးခြန္းေလးေတြပါပဲ။

ညီမ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္က ဘာလဲ။ မေအာင္ၿမင္ဘူးဆုိလုိ ့ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ၾကဳိးစားခဲ့သလဲ စသၿဖင့္ ေမးခြန္ေတြေတာင္ ၿပန္မေမးၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မိမိသိသေလာက္ ၾကဳံေတြ ့ရသေလာက္ နည္းလမ္းေလးေတြကုိပဲ အားေပးတဲ့ အေနနဲ ့ၿပန္ေဖာက္သည္ခ်ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ဆုိတာ မရွိမၿဖစ္ လုိအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုပါပဲ။ ရည္မွန္းခ်က္ မရွိတဲ့သူဆုိတာ ေရလည္ေၾကာမွာ ေမ်ာေနတဲ့ သူနဲ ့တူပါတယ္။ ဦးတည္ခ်က္မရွိဘဲ ေမ်ာခ်င္ရာ ေမ်ာေနမိတဲ့ အတြက္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား ၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မွဳဆုိတာ ကုိယ္နဲ ့ မဆိုင္သလုိပဲ လမ္းခဲြလိုက္ ၾကရမွာပါ။

ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုခုရွိထားၿပီဆုိရင္ အဲဒီ ရည္မွန္းထားတဲ့ အရာကုိ ရုပ္လုံးေပၚေအာင္ ထုဆစ္နုိင္ဖုိ ့ပါပဲ။ လက္ေတြ ့ဘ၀မွာ တကယ္ၿဖစ္လာဖုိ ့အတြက္ ကုိယ့္ရည္မွန္းခ်က္က ခုိင္မာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳး၊ ၿပင္းၿပတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳး ၿဖစ္ဖုိ ့လုိအပ္ပါတယ္။ ေကာက္ရုိးမီးလုိ အခု ၀ုန္းခနဲ ေတာက္ၿပီး၊ ခဏေလးနဲ ့ ၿငိမ္းသြားတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ ့ေတာ့ ကုိယ့္ရည္မွန္းခ်က္က ဘာမွ ၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိက် ၿပတ္သားတဲ့ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ဳိး၊ ခုိင္မာမွဳမ်ိဳး ရွိဖုိ ့လုိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတုန္းမွာ အမွား တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု မၿဖစ္မေန ေတြ ့ၾကရဦးမွာပဲေလ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အားငယ္စိတ္ေတြ၊ သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ ၿဖစ္မလာမိေအာင္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ထိန္းနုိင္ရမယ္။ အလုပ္ အေပၚကုိ စိတ္မပ်က္ဘဲ ခုိင္မာတဲ့ ယုံၾကည္မွဳမ်ိဳး ရွိဖုိ ့နဲ ့ ေရွးဆက္ၿပီး ၾကဳိးစားလိုက္ဖုိ ့ပါပဲ။

ရည္မွန္းခ်က္တုိင္းမွာ..
ဆႏၵၿပင္းၿပျခင္း။
ခုိင္မာတဲ့ ယုံၾကည္မွဳရွိျခင္း။
ၾကဳိးစားအားထုတ္ျခင္း ဆုိတဲ့ ..

အေၾကာင္းအရာေတြနဲ ့သာ စီခ်ယ္ထားမယ္ဆုိရင္ မေအာင္ၿမင္နုိင္စရာ၊ ၿဖစ္မလာနုိင္စရာရယ္လုိ ့ မရွိပါဘူး ညီမရယ္လုိ ့ ကြန္နရွင္ မမိတမိၾကားက အားေပးရင္း ရွင္ေလးေမာ္ကုိယ္တုိင္ လက္ကုိင္ၾကဳိးစားရအုံးမယ့္ အေျဖေလးေတြကုိ ေပးခဲ့မိပါေတာ့တယ္။



Read more...

အသက္ကယ္တဲ႔ ျမတ္ပ႒ာန္း အပိုင္း (၂)

အဲဒီ အဖိုးႀကီးက ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲသလဲ ဆိုရင္ ညပိုင္း အိမ္မွာ ထြန္းစရာ ဖေယာင္းတိုင္ေတာင္ မၿပည္႔စုံဘူး၊ မ၀ယ္နိုင္ဘူး၊ သာသမီးေတြ ၄ ေယာက္ နဲ႔ အဖြားႀကီးနဲ႔ အားလုံး မိသားစု ၆ ေယာက္ေပါ႔၊ အိမ္က မိုးလုံၿခဳံတယ္ ဆုိရုံပဲ၊ အရြယ္ေရာက္တဲ႔ သားသမီး ၂ ေယာက္ကလဲ မၿပဳစုပဲ ပစ္ထားတယ္၊

ဆိုပါေတာ႔ အဲဒီအိမ္က စာေရးသူကို လာပင္႔တယ္၊ ဒကာႀကီးက အိမ္မွာ အေၿခအေန ဆိုးေနသတဲ႔၊ညေနပုိင္း ေမွာင္ရီ ပ်ိဳးစ အခ်ိန္ ၆ နာရီခြဲ ၇ နာရီေလာက္မွာေပါ႔၊ ေတာ၇ြာဆုိေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ေမွာင္ေနပါၿပီ၊ဆိုလိုတာက အေမွာင္ႀကိဳက္တဲ႔ သေစၦ သရဲ မွင္စာ ေတြ အစာရွာ ထြက္တဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ - -

ေဟ႔ သြားႀက.. …
ငါ႔ကို လာမေခၚနဲ႔ … …
ငါ မင္းတို႔နဲ႔ မလိုက္နို္င္ဘူး … …
သြား … ………………
သြား ….. …………….
ငါ႔ အိမ္ထဲကို ၀င္မလာ ႀကနဲ႔၊
ငါ မလိုက္ဘူး - - ဆုိၿပီး ပါးစပ္က ေအာ္ေနတယ္၊

အိမ္ထဲ ၀င္သြားေတာ႔ လူနာနားမွာ ဖေယာင္းတိုင္ ေသးေသးေလး တတိုင္အလင္းေရာင္ရတယ္ ဆုိရုံပဲ ထြန္းထားတယ္၊ ဒကာႀကီးရဲ႕ ဦးေခါင္းနား အထိ တိုးကပ္သြားၿပီး - သူ သတိ၀င္လာေအာင္ လက္ဖ၀ါးကို တင္းတင္းဆုတ္ကုိင္ၿပီး -
ဒကာႀကီး ဘာမွ မပူနဲ႔၊ ဦးဇင္း ေရာက္လာၿပီ၊ စိတ္အား မငယ္နဲ႔ လို႔ ပထမဆုံး အားေပးစကားေတြ ေၿပာေပးရတယ္၊
ေနာက္ေတာ႔ ေသာက္ေတာ္ေရ တခြက္ခပ္ခို္င္းၿပီး လူနာ နားမွာ ထားေစကာ - သူေတာ္ေကာင္း သာသနာေတာ္ေစာင္႔ နတ္ေကာင္းနတ္ၿမတ္ေတြကို ဖိတ္မာန္ၿပီး
ေမတၱာပို႔၊ ဂုဏ္ေတာ္ရြတ္ေပးပါတယ္၊
ေနာက္ေတာ႔ ပ႒ာန္း ပစၥယုေဒၵသနဲ႔ ပစၥယနိေဒၵသ အက်ယ္ကို ရြတ္ေပးတယ္၊
ဒါေလာက္နဲ႔ ၿပည္စုံမယ္ ထင္လို႔ ရပ္ထားၿပီး စကားဆက္ေၿပာေနဆဲပဲ၊ ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ႀကာမယ္ ၊ လူနာက ၿပန္ၿပီး အလန္႔တႀကား ေအာ္ေနၿပန္ေရာ၊
( သူ႔စကားအရ လူမည္းမည္းႀကီးေတြက အိမ္ၿခံ ၀င္းေပါက္ အၿပင္ဘက္ကေန ေခၚေနႀကသတဲ႔၊) အမွန္က ပိဋကတ္က်မ္းစာေတြ အလိုအရ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ဂတိနိမိတ္ လို႔ ေခၚတဲ႔ သူ သြားေရာက္ရမည္႔ ဘ၀ေတြကို ႀကိဳတင္ ၿမင္ေန ထင္ေနတာပါ၊

၁။ တခ်ိဳ႕က ငရဲေခြးေတြ ေခြးနက္ႀကီးေတြ ၀ိုင္းဆြဲခံရတာမ်ိဳး ၿမင္ေနရရင္ ငရဲဘုံကို ေရာက္လိမ္႔မယ္ ၊
၂။ ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ၿမင္ေနရတာမ်ိဳး၊ သမုဒၵရာ ၿမစ္ကမ္းေတြ ၿမင္ေနရၿပီ ဆိုရင္ ကိုယ္ေနရမယ္႔ေနရာ ေပါ႔၊ ၿပိတၱာ သေစၦ သရဲ စတဲ႔ နာနာဘာ၀ေတြ ၿဖစ္တတ္တယ္၊
၃။ တိရိစၦာန္ေတြ၊ သူတို႕ရဲ႕ ေပ်ာ္ၿမဴးေနပုံေတြ ၿမင္ကြင္းမွာ ေပၚေနရင္ တိရိစၦာန္ဘုံ ေရာက္၇လိမ္႔မယ္၊
၄။ အမိ ၀မ္းေရ စတဲ႔ နီနီ ရဲရဲ အသားအေရေတြကို ၿမင္ေနရရင္ လူ႔ဘ၀ကို ၿပန္လည္ ၀င္စားေရာက္ရွိလာနိုင္သတဲ႔၊

ဒါဆို စာေပ အေထာက္အထားအရ အဲဒီ ဒကာႀကီးက ငရဲကုိ သြားရမယ္ ဆိုတဲ႔ အရိပ္နိမိတ္ ဆုိတာ သိလိုက္တယ္၊ ဒါေႀကာင္႔လဲ အားတက္သေရာ စိတ္ပါလက္ပါ ရြတ္ေပးခဲ႔တယ္၊ လက္ဖ၀ါးကို ဆုတ္ကိုင္ထားတာက သူက ေ၀ဒနာခံစားေနရေတာ႔ ဦးဇငး္ရဲ႕ အသံကို သတိလြတ္သြားၿပီး အာရုံ ေၿပာင္းသြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ ႀကိဳေတြးထားလို႔ပါ။
သူ႔ဘ၀မွာ ဆင္းရဲ နုံခ်ာလြန္းေတာ႔ အလွဴဒါန ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳ႕ ဆုိတာ မရွိသေလာက္ပဲ၊ တၿခားကုသိုလ္ ေတြလဲ သိပ္မရွိဘူး တဲ႔၊ တကယ္ေတာ႔ ေငြမကုန္ပဲ ရနို္င္တဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳ႕ေတြ အမ်ားႀကိးရွိပါတယ္၊ ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားဥာဏ္ မရွိေတာ႔ ကုသိုလ္ ရေအာင္ မယူနိုင္ခဲ႔ဘူးေပါ႔၊ သီလေတြ ဘာ၀နာေတြ ဆုိတာေတာ႔ ေ၀လာေ၀း။

အတိုခ်ဳံး ေၿပာရရင္ တခ်ိန္လုံး လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ထားၿပီး ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္လုံးကို ရြတ္ေပးရၿပန္တယ္၊ ၿပီးေတာ႔ အမ်ွေ၀ ေပးတယ္၊
ဒီေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္လဲ ေမာၿပီ၊ ဘာမွ အေမာေၿပ ေသာက္စရာက မရွိဘူးေလ၊ ရြတ္ဖတ္လို႔ ၿပီးတာနဲ႔ ေစာေစာက ေသာက္ေတာ္ေရခြက္ ပရိတ္ေရကို ေသာက္လဲ ေသာက္ေစတယ္၊ မ်က္နွာကိုလဲ ပက္ဖ်န္းေစတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ပထမရက္ အဆင္ေၿပသြားတယ္၊

ဒုတိယ ရက္လဲ အတူတူပဲ ၊ ည ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ အခ်ိန္ ေသြးရူးေသြးတန္း ေအာ္ေနလို႔ လာပင္႔ႀကၿပန္တယ္၊ အိမ္ကုိႀကြဖို႔ ၿပင္ေနဆဲမွာပဲ ေက်ာင္းမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ခိုင္းစရာ လုပ္ေနတဲ႔ ဒကာတေယာက္က ထစ္ထစ္ေငါ႔ေငါ႔ နဲ႔ ေလ်ာက္တယ္၊ ( သူက စကားထစ္ေနတယ္ )သူေၿပာတာလဲ ဟုတ္ပါတယ္၊ အဲဒီ အိမ္က ဘာမွ မလွဴနိုင္လို႔ ရြာခံ ကိုယ္ေတာ္ေတြကိုေတာင္ မပင္႔ရဲလို႔ မပင္႔ဘူး တဲ႔၊ ဒါေႀကာင္႔ လူစိမ္း အာဂႏၱဳၿဖစ္တဲ႔ ဦးဇင္းကို ပင္႔တယ္ေပါ႔ေလ။

ႀကြမသြားပါနဲ႔၊ အဲဒီအိမ္ ပရိတ္ရြတ္ႀကြရင္ ဦးဇင္း ဘာမွ ရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔၊
သူက တၿခား ဘုန္းႀကီးေတြ ပရိတ္ရြတ္ရင္ ၀တၳဳေငြ ရတယ္ ဆိုတာ သိေနတာကိုး၊ ဒီေတာ႔မွ -
ေအး ငါက ဘာမွ မရနိုင္ဘူးဆိုတာ သိတယ္၊ ငါက ေစတနာ သက္သက္နဲ႔ ရြတ္ေပးမွာ လို႔ သူ႔ကို နားလည္ေအာင္ ေၿပာရေသးတယ္၊
ဒုတိယေန႔မွာလဲ အရင္ရက္ကလိုပဲ ရြတ္ေပးရတယ္၊ ပ႒ာန္း နဲ႔ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္လုံးပဲ၊ ေနာက္ေတာ႔ အမ်ွေ၀ ေပးခဲ႔တာပါ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ႔ ရြာကေန ရန္ကုန္ကို ၿပန္ႀကြလာခဲ႔၇တယ္၊ အံ႔ႀသစရာ ေကာင္းတာက အဲဒီဒကာႀကီးက ေနာက္ တပတ္ေလာက္ႀကာ တဲ႔ အခါ နာလန္ထူလာၿပီး လူေကာင္းပကတိ လို သြား လာ လွဳပ္ရွားေနတယ္ လို႔ ဒကာေတြက ေလ်ာက္ထားလို႔ သိရတယ္၊ ကိုယ္တိုင္လဲ ပီတိၿဖစ္ရတာေပါ႔။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ နွစ္ေက်ာ္က အၿဖစ္အပ်က္ ဆုိေတာ႔ အခုအထိ အသက္ရွင္ေသးသလား ဆိုတာရယ္ ၊ နာမည္ရယ္ေတာ႔ မွတ္မထားမိဘူး၊ ခဏေတြ႔တုံး ကယ္တင္ေပးလိုက္တာပါ၊

ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ ဒကာမႀကီးတေယာက္ မႏၱေလးက၊ သူလဲ အတူတူပါပဲ၊ အဲဒီလို ေအာ္ေခၚေနတယ္၊ မလိုက္နိုင္ဘူး၊ မေခၚနဲ႔ - စသည္ ေအာ္ေနတာေပါ႔။ သားသမီးေတြက ဘာလုပ္ရမလဲ မသိဘူး၊ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ လူနာ သြားေမးတဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ႀကဳံေနတာေႀကာင္႔ ရြတ္ေပးခဲ႔တယ္၊ ေနာက္၇က္ေတြမွွာ သာမာန္ ဖ်ားနာတဲ႔ သူလိုပဲ ၿဖစ္ေတာ႔တယ္၊ က်မၼာလာတယ္လို႔ သိရပါတယ္၊

တကယ္ေတာ႔ နည္းလမ္း သိသြားၿပီေလ၊ အနာ သိေတာ႔ ေဆးက ရွိေနၿပီကိုး၊ ဒီေဆးနည္းပဲ ေပးရုံ ရွိတယ္၊ ဒီနည္းကလဲ ေရာဂါေပ်ာက္တယ္ သက္သာတယ္ ဆုိေတာ႔ ၿပီးၿပီေပါ႔၊
တို္က္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ စကားစပ္မိိလိို႔ ေၿပာရအုံးမယ္၊ အဲဒီ မယ္ရကုန္း ရြာမွာပဲ ဒကာမႀကီးတေယာက္ရွိတယ္၊ သူက ဘာသာေရး သိပ္လိုက္စားၿပီး ပရိတ္ ပ႒ာန္း ဓမၼစႀကၤာသုတ္ အနတၱလကၡဏသုတ္ အို စုံေနတာပဲ အၿမဲ ရြတ္ဖတ္ သရဇၥ်ာယ္တယ္ ဆိုပဲ၊ ေနာက္ၿပီး နတ္ ၿဗဟၼာေတြ ခ်စ္ခံရေအာင္ လို႔တဲ႔ ၊ မဟာသမယသုတ္ကုိလဲ ညည သန္းေခါင္ ၁၂ နာရီေလာက္ တရြာလုံး အိပ္ေနခ်ိန္မွာ ေအာ္ေအာ္ၿပီး ရြတ္တယ္၊ မရြတ္ခင္ ပရေလာကက ပုဂၢိဳလ္အားလုံးကိုလဲ လာေ၇ာက္တရား နာယူႀကဖို႔ ဖိတ္ေခၚတယ္ တဲ႔၊

ည သန္းေခါင္ ေလာက္ မဟာသမယသုတ္ကို ရြတ္ေနဆဲအခ်ိန္ တရက္ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ သူရြတ္ေနတာကို အမ်ားက ၀ိုင္း၀န္း စိုက္ႀကည္႔ေနႀကတယ္ လို႔ ခံစားမိတာနဲ႔ အိမ္၀င္း အၿပင္ဘက္လွမ္းႀကည္႔ လိုက္ ခ်ိန္မွာ -- အိုး - - ပုံစံ မ်ိဳးစုံ မ်က္နွာ မ်ိဳးစုံ နဲ႔ အိမ္ထဲကို စုၿပဳံၿပီး စိုက္ႀကည္႔ေနႀကတာကို ၿမင္ေန၇ သတဲ႔၊ ဒီေနာက္ေတာ႔ ဒကာမလဲ ေႀကာက္လို႔ မရြတ္ဖတ္ ရဲေတာ႔ဘူး၊ ၿပႆနာကို စာေရးသူကို ေမးတယ္၊

ေအး ကိုယ္က ဖိတ္ထားမွေတာ႔ သူတို႔က လာၿပီေပါ႔၊ လာမွ ေႀကာက္မေနေတာ႔နဲ႔၊ အထူးသၿဖင္႔ နာမည္ေတြ ဘာေတြ ရြတ္ၿပီး မဖိတ္ပါနဲ႔၊ ရြတ္လိုက္ မရြတ္လိုက္ ၿဖစ္၇င္ သူတို႔က ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္႔ လူသားေတြေတာင္မွ ကိုယ္က ေမတၱာေပးလိုက္ မေပးလိုက္လုပ္ရင္ စိတ္ကြက္တာ ေတြ စိတ္ဆိုးတာေတြ ရွိတတ္ႀကတယ္၊ လို႔၊

တကယ္ေတာ႔ နာနာဘာ၀ေတြက အမွ်ကုသုိလ္ လိုခ်င္လို႔ ၀ိုင္းရံေနႀကတာပါ၊ သူက ေႀကာက္ေနေတာ႔ မၿဖစ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ဒါေႀကာင္႔ ရြတ္ဖတ္တာကိုလဲ သတိထား ရြတ္ေစခ်င္ပါတယ္၊ သူမ်ားထက္ ထူးၿပီး လုပ္ရင္ ထူးၿပီး ၿဖစ္တတ္တယ္ ဆုိတာ သတိထားဖုိ႔ပါ။

ကဲ ဒီေလာက္ဆုိ ပ႒ာန္းရြတ္တာ က ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးမ်ားတယ္ ဆုိတာ သိေလာက္ပါၿပီ ဒကာေလးေရ ၊
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြက အသုံးခ်တတ္ရင္ အသုံးခ်တတ္သလို ပစၥဳပၸန္ဘ၀ တမလြန္ေတြမွာ အက်ိဳးေပးနိုင္တဲ႔ စြမ္းရည္ သတၱိေတြ ရွိေနပါတယ္၊ လက္ေတြ႕လဲ အသုံးခ်နို္င္ပါေစ လို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္၊

အသက္ကယ္တဲ႔ ၿမတ္ပ႒ာန္း အပိုင္း ၁

စကၤာပူမွာေက်းဇူးရွင္ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ႔ အဘိဓမၼာေဒသနာေတာ္ၿမတ္ ၿဖစ္တဲ႔ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ကို မတ္လ ၂၀ ရက္ေန႔မွ ၂၈ ရက္ေန႔ တိုင္ေအာင္ ၿခိမ္႔ၿခိမ္႔သဲသဲ က်င္းပေနတာ ကို ႀကားသိေနရတဲ႔ ဒကာေလး တစ္ေယာက္ က ေမးတယ္၊

အရွင္ဘုရား - အခုလို ပ႒ာန္းရြတ္တာ ဘယ္လို အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ရလာနိုင္မလဲ ၊ တပည္႕ေတာ္တို႔လဲ ရြတ္လိုပါတယ္ နည္းလမ္း ညြန္ၿပေပးပါ - တဲ႔။

ဒကာေလး -
စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္လို႔ ပ႒ာန္း ( ပရိတ္ႀကီး ) ရြတ္ခဲ႔ဖူးတယ္၊ ေအာင္လဲ ေအာင္ခဲ႔တယ္၊
လိုခ်င္တာ ၿဖစ္ခ်င္တာေတြ ၿပည္႔၀ဖို႔လဲ ရြတ္ခဲ႔ဖူးတယ္၊ အခ်ိဳ႕ ၿပည္႔စုံခဲ႔တယ္၊
ေနာက္ဆုံး ပ႒ာန္းတရား( ပရိတ္ )တရား ေတာ္နဲ႔ လူ႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အသက္ကယ္ ခဲ႔ဖူးတယ္ - လို႔ ေၿပာလို္က္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားတယ္ ထင္တယ္။

တင္ပါ - ေၿပာပါအုံး ဘုရား ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာၿပီ တဲ႔၊
ေအး - ဘ၀မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္လို႔ ပ႒ာန္း ( ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ေရာ ) ရြတ္ခဲ႔ဖူးတယ္၊ တကယ္လဲ ေအာင္နုိင္ခဲ႔ပါတယ္၊ ဒါကလဲ ကိုယ္႔ေရွ႕က ေအာင္ၿမင္ၿပီးသူေတြကို ေမးလို႔ သိရတာပါ၊ သူမ်ားက ေအာင္သြားၿပီး ကိုယ္က တဘုံးဘုံးက်ေနလို႔ နည္းလမ္းေလးမ်ား ရွိမလားလို႔ ေမးမိလို႔ သိခဲ႔၇တယ္၊

သစ္ရြက္မွာ ဂါထာေတြ ေရးၿပီး ေဆာင္ခိုင္းတာတို႔၊ ခဲတံ ေပတံ ေဘာပင္ ကြန္ပါဘူး စတာေတြကို သိဒိၶတင္ၿပီး စာေၿဖတာေတြလဲ ႀကားေန၇တယ္၊ ယႀတာေခ်တာ၊ ေခါစာပစ္တာ ( ေခါစာ ပစ္ၿခင္း ဆုိသည္မွာ ႀကိမ္ၿခင္း ပလစ္စတစ္ၿခင္း တခုခု ထဲ၌ ထမင္း ဟင္း မုန္႔ သားေရစာ စသည္ အစုံထည္႔ၿပီး လမ္းေလးခြဆုံေနရာ၌ တေစၦ သရဲ မွင္စာ တို႔ စားဖို႔ စြန္႔ႀကဲ ေပးကမ္းၿခငး္ၿဖစ္သည္ ) တို႔ မလုပ္ခဲ႔မိပါဘူး။

တကယ္ေတာ႔ အရာရာ ေအာင္ၿမင္ဖို႔ ကံ ဥာဏ္ ၀ိရီယ စုံရသလိုပဲ ကုိယ္႔ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းဖို႔ ၿမွင္႔တင္ေပးတဲ႔ သေဘာပါ၊ ဥာဏ္စိုက္ၿပီး ႀကိုးစားမွဳ႕ ၀ီရိယ ေတာ႔ သုံးရမွာပါပဲ။ အရင္နွစ္ေတြက ဥာဏ္ ၀ီရိယ ရွိေပမယ္႔ မေအာင္ၿမင္နိုင္တဲ႔ စာေမးပြဲဟာ အဲဒီႏွစ္ ကံ ဥာဏ္ ၀ိရီယ စုံေတာ႔ ေအာင္ၿပီေပါ႔။

လူေတြမွာ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲဟာ ဘ၀ တဆစ္ခ်ိဳး ေၿပာင္းေပးနိုင္တယ္ ဆုိရင္ စာေရးသူရည္ညြန္းတဲ႔ စာေမးပြဲဟာလဲ ေၿပာင္းေပးနိုင္တယ္၊ တခ်ိဳ႕မ်ား ဘ၀ ေၿပာင္းၿပီး လူ႔ေဘာင္ ေရာက္ႀကရတဲ႔ အထိေပါ႔။
ေနာက္ၿပီး အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ လိုခ်င္တာေတြ ၿဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ားလာၿပီဆုိရင္လဲ ပ႒ာန္း နဲ႔ ပရိတ္ကို နာနာ ရြတ္မိတယ္၊ ၀တ္တခုအေနနဲ႔ မပ်က္မကြက္ေအာင္ အဓိ႒ာန္ ရြတ္မိခဲ႔တယ္၊ တကယ္လဲ လိုခ်င္တာေတြ အားလုံးနီးပါး ၿပည္႔စုံနိုင္ခဲ႔တယ္၊

ဥပမာ ဒီနွစ္ ငါ ဘယ္လို ေတြ ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္၊ ဘာေတြ ၿဖစ္ေအာင္ ေတာ႔ အားထုတ္လိုက္မယ္ စသည္ေပါ႔၊ တခုခုကို စိတ္ထဲက နွစ္နွစ္ ကာကာ ေဇာက္ခ် လဲ လုပ္ေပးတယ္ဆုိရင္ ၿဖစ္လာတာက မ်ားတယ္၊ ပ႒ာန္းပဲ ရြတ္ေနၿပီး စာမက်က္ပဲ အလုပ္မလုပ္ပဲ ထိုင္ေနရင္ေတာ႔ ဘာမွ ၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး၊

ေနာက္တမ်ိဳးက အလုပ္တခုကို အဓိပတိ တပ္ၿပီး လုပ္ရတယ္၊ အဓိပတိကလည္းေလးပါးရွိတယ္၊ အဲဒီ ေလးပါးလုံး ၿပည္႕စုံပါေစ - မၿဖစ္ဘူး မေအာင္ၿမင္ဘူး ဆိုတာ မရွိေစရဘူး လို႔ ဘုရားရွင္က အာမခံထားတယ္၊

၁ ၊ ဆႏၵာဓိပတိ - သာမာန္ ၿဖစ္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ မဟုတ္ပဲ စိတ္ဓာတ္ ၿပင္းထန္ေနရမယ္၊ ( ဆႏၵ - အဓိပတိ - သာမာန္စိတ္မဟုတ္ပဲ ကဲလြန္ၿခင္း )
၂၊ ၀ီရိယာဓိပတိ - ႀကိဳးစားမွဳ႕ ၀ီရိယ လဲ ရွိရမယ္၊ ( ၀ီရိယ - အဓိပတိ )
၃ ၊ စိတၱာဓိပတိ - ငါ ၿဖစ္ကို ၿဖစ္ရမယ္ ေအာင္ၿမင္ေစရမယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးေပါ႔၊ သြားလဲ ဒီစိတ္၊ စားလဲ ဒီစိတ္ ပုံစံမ်ိဳး ၿပင္းထန္ရမယ္၊ ( စိတၱ - အဓိပတိ )
၄ ၊ ၀ီမံသာဓိပတိ - ဒါကို ဘယ္လို လုပ္ရင္ ေအာင္ၿမင္နိုင္မလဲ ၊ စသည္ေတြးေတာႀကံဆတာမ်ိဳး၊ ေရွ႕က လူေတြကို နည္းလမ္းမသိေသးရင္ ေမးၿမန္းတာမ်ိဳး ဆိုတဲ႔ ထက္ၿမက္တဲ႔ ၿဖတ္ထိုးဥာဏ္မ်ိဳးလဲ ရွိရမယ္ တဲ႔။
( ၀ီမံသ -ေႀကာင္းက်ိဳး စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္တဲ႔ ပညာ ၊ အဓိပတိ )

ကဲ မင္းေရာ ဘယ္နွစ္မ်ိဳး ၿပည္႔စုံနိုင္ၿပီ လဲ -
လို႔ အလစ္အငိုက္ အေမးခံလိုက္ရေတာ႔ -

တင္ပါ႔ - အရွင္ဘုရား ေရေရ လည္လည္ ထိတယ္၊ ဘာေၿဖရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး တဲ႔၊
ေအး ထားပါေတာ႔ - ဒါက မင္းတို႔ဘ၀မွာ စီးပြားေရး လူမွဳေရး ဘာသာေရး ဘာေရးပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္ မွတ္သားထားေပါ႔။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ႔ အဲဒီ ပ႒ာန္း တရားနဲ႕ လူ႔အသက္ကို ၂ ေယာက္ ကယ္ခဲ႔ဖူးတယ္၊ ကယ္လို႔ မရခဲ႔တာေတြလဲ ရွိတာေပါ႔ေလ။

ရဟန္းသံဃာ နဲ႔ ေသခါနီး လူနာ ဆုိတာက မိတ္ေဆြေတြကိုး၊ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ကတည္းက ဒီအေလ႔အထက ရွိခဲ႔တယ္ ဆိုေတာ႔ မဆန္းပါဘူး၊
ဘယ္လိုမွ ကင္းလို႔ မရဘူး၊ ရက္ကြက္ထဲ လူနာတေယာက္ အေၿခအေန သိပ္ မဟန္ေတာ႔ဘူး ဆိုရင္ ေသခါနီး ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔ ပရိတ္ ပ႒ာန္း ရြတ္ေပးဖို႔ လာပင္႔ႀကေတာ႔တာကိုး၊ တခ်ိဳ႕မ်ား ေသၿပီး ေနာက္ ၃ ၇က္ ၄ ရက္ အေလာင္းႀကီးကို ထားတယ္၊

အညာေဒသ ေနကလဲ ပူ ဆုိေတာ႔ အသုဘ ခ်တဲ႔ရက္ မွာ နံေစာ္ေနၿပီ၊ သံဃာေတြက အဲဒီအနားကပ္ၿပီး အသုဘ ရွဳ႕ရတယ္၊ နံလိုက္တာ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔၊ ဒါကေတာ႔ ဘုန္းႀကီး ၿဖစ္ရတဲ႔ ဒုကၡေပါ႔ေလ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ား သတိထားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ဒါေႀကာင္႔ ကိုယ္႔လက္ထဲ နဲ႔ ကိုယ္႔ေရွ႕မွာ အသက္ထြက္ ေသသြားတဲ႔ လူေတြ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ မ်ားတယ္၊ ေရတြက္လို႔ေတာင္ မလြယ္ဘူး၊

ဒီအထဲကမွ ရွားရွားပါးပါး စာေရးသူ အသက္ ၂၅ နွစ္ သိကၡာ ၅ ၀ါ အရြယ္ေလာက္ကေပါ႔။ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲ ေအာင္ၿပီးကာစ စာေတြက ပါးစပ္ထဲမွာေတာ႔ ရွိတယ္၊ လက္ေတြ႕ ၿပင္ပေလာကဘ၀မွာ အသုံးမခ်တတ္ေသးဘူး၊

အဲဒီအခ်ိန္ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕နယ္ မယ္ရကုန္းရြာ ဆိုတာ ရွိတယ္ ၊ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းလံ ေခါင္သီတဲ႔ေနရာပါ၊ သေဘၤာတတန္ ကားတတန္ အဲဒီေခတ္က ေထာ္လာဂ်ီ နဲ႔ေတာင္ သြားရတယ္၊
ေရာက္ၿပီး ေလးငါးရက္ ေၿမာက္မွာ စတည္းခ်တဲ႔ ေက်းရြာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ အေနာက္ဖက္က အိမ္တအိမ္မွာ အဖိုးႀကီးတေယာက္ ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနတာႀကာၿပီေပါ႔ေလ။

ဆက္ပါအုံးမည္ - -

Read more...

ဓမၼဂဂၤါ ရီပုိ႕တ္


ဓမၼဂဂၤါေမာ္ဒန္ေတာရ

၂၈-၃-၂၀၁၀ တနဂၤေႏြေန႕ ဓမၼဂဂၤါေမာ္ဒန္ေတာရသို႕ အျခားသီတင္းသံုးေဖာ္ႏွစ္ပါးႏွင့္အတူ ေျပာင္းေရႊ႕သီတင္းသံုးသည္။ အရွင္ေကာ၀ိဒ(အရာေတာ္)ႏွင့္ အရွင္လာဘသာမိ(ကန္႕ဘလူ)။



ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ေရာေရာေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနာႏွင့္ ေမာ္

၂၉-၃-၂၀၁၀ တနလၤာေန႕တြင္ ေနာက္ပါ(ေနာက္လိုက္မဟုတ္)ဘေလာ့ဂါကိုေနာႏွင့္အတူ ဗာရာဏသီခရိုင္၊ ေစာဠပူရ္နယ္၊ဣမိလိယာရြာစာသင္ေက်ာင္းေလးသို႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ ၾကြေရာက္ကာ ဆရာဆရာမမ်ား၊ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံု။(သတင္းအျပည့္အစံုဦးသူအရင္ေရးမည္)


ရြာေက်ာင္းေလးက ဘဂ၀န္ ဗုဒၶကို “အေနကဂ်ာတိ ဆံဆာရံ” ျဖင့္ ပူဂ်ာကရိုး

ကေလးေတြက ကဗ်ာသီခ်င္းမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံၾက
ေအးေဆးလူစီရိပ္သာဆရာေတာ္ႏွင့္ ဓမၼဂဂၤါေမာ္ဒန္ေတာရဆရာေတာ္

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး အပ္ႏွင္းသည့္ဓမၼလက္ေဆာင္ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္

အလွည့္က်ကဗ်ာစာဆိုငယ္ေလးမ်ား



ပံုမ်ားကို အဆက္မျပတ္တင္ေပးလ်က္ရွိပါသည္။ေနာက္တစ္ခါကလစ္တိုင္း ပံုသစ္ေတြ႕ရမည္ဟူလို

Read more...

April 4th Sunday WBU Forum

30/03/2010
by Cittasamvaro

Programme : WBU SUNDAY FORUM

Topic : “From Wealth To Well – Beings and Nibbanas Eventually”

Date & Time : April 4, 2553(2010), 12:00 – 13.30 : P.M.

Speaker : Dr. Apichai Puntasen

Personal Data Of Speaker : Dr. Apichai Puntasen

Date of Birth : Sept. 25, 1942 Place of Birth: Nakhonrajasima Thailand

Academic Training

B.A. (Econ.) Faculty of Economics, Thammasat University 1962

M.A. (Econ.) Vanderbilt University, Nashville, Tennessee 1967

Ph.D. (Econ.) Vanderbilt University, Nashville, Tennessee 1973

Fields of Specialization

Quantitative Economics, Development Economics, Rural Development, Human Resources, Economics of Natural Resources and Environment, Political Economy, Buddhist Economics and Sufficiency Economy.

Visiting Fellowship

Visiting Professor, Graduate School for International Development and Cooperation, Hiroshima University, Japan, 1994-1995.

Visiting Professor, Centre for East and South-East Asia Studies, Lund University, Sweden, April-July 1999.

Professional Experience

1996 Professor, Faculty of Economics, Thammasat University.

1999 Director : PhD. Programme in Integrated Sciences,

Thammasat University.

2001 Eminent Professor of Buddhist Economics, Thammasat University

2003-2008 Dean of the Faculty of Management Science, Ubon Rajathanee University.

2003 until present Director of Rural and Social Management Institute

Location :

Meeting Room, the World Buddhist University, 3rd floor, WFB Headquarters Bldg., in Benjasiri Park, Sukhumvit 24, Bangkok, Time : 12.00-13.30 pm. All are welcome to join the programme free of charge. For more information, please call 02-258-0369 to -0373, fax 02-258-0372, or see http://www.worldbuddhistuniversity.com

The WBU shares the same building with the WFB (World Fellowship of Buddhists), and can be found by our maps below. It is on the third floor. The WBU is open most office hours, and the building can be entered from the rear of the building from the Soi. The front gate that faces the park is generally locked, but there is access to walk through to the rear.

click maps for larger view

WFB/WBU Building Wide area Skytrain map

All are welcome to join the programme free of charge.

For more information, please call 02-258-0369-73 Fax.02-258-0372. www.worldbuddhistuniversity.com E- mail : wbucentre@gmail.com or sriubol85@hotmail.com



Read more...

ဒုႆီလသို႔သာ (မစိုးရိမ္စာသင္သား)။









0 comments

Read more...

အေမေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေတာ္။

ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀အရြယ္.. ဘာမွမသိနားမလည္ေသးတဲ့အရြယ္တုန္းက အေမ အၿမဲမွာတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း သတိရမိပါတယ္။ ဘုရားစင္(ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္)ေရွ႕ေရာက္ရင္ သားေရ.. လက္ေလးႏွစ္ဖက္ကိုပူးၿပီး ဦးေတာ္လုပ္ရတယ္ဆိုၿပီး ႏွဖူးနဲ႔ၾကမ္းျပင္ကို ထိၿပီး ရွိခိုးဖို႔ အၿမဲမွာတယ္။ လမ္းမွာ ရဟန္းသံဃာေတြ ေတြ႔ရင္လည္း လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး သားေရ.. ဦးေတာ္လုပ္ ဦးေတာ္လုပ္။ ညအိပ္ရာ၀င္ရင္လည္း ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို ဦးေတာ္လုပ္အိပ္ရတယ္ဆိုၿပီး အၿမဲမွာခဲ့တယ္။ အသက္အရြယ္အနည္းငယ္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းစေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကလည္း ဆရာဆရာမေတြ အခန္းထဲ၀င္လာရင္ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး မဂၤလာပါဆရာမ ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရျပန္ပါတယ္။ အေမမွာၾကားတဲ့ ဦးေတာ္လုပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ေတာ့ ရင္းႏွီးခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဦးေတာ္လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေသခ်ာနားမလည္ခဲ့မိပါဘူး။ ဘာလို႔လုပ္ခိုင္းရတာလဲေပါ့။ အသက္အရြယ္ေလး နည္းနည္းႀကီးလာၿပီး သိတတ္နားလည္တတ္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အေမဦးေတာ္လုပ္ခိုင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အနႏၲဂိုဏ္း၀င္ေက်းဇူးရွင္ေတြ ဆိုတာ သိလာရပါတယ္။ ဘာလုိ႔ေက်းဇူးရွိရတာလဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမသိခဲ့ရျပန္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာမွန္းမသိဘဲ ဦးေတာ္လုပ္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။

ဦးေတာ္အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္း ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔မွ ကိုယ္စဥ္းစားတာ သြားတိုက္ဆိုင္ ေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားကေမးပါတယ္.. ဘာလုိ႔ ဘုရားကို ရွိခိုးတာလဲတဲ့။ တန္ခိုးႀကီးလို႔လား၊ ကိုယ္က အကုသုိလ္ေတြ ဘယ္ေလာက္လုပ္လုပ္.. ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ေေတြကို ေက်ေအးေပးေစႏိုင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ မို႔လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္.. အရာရာကို ဖန္းဆင္းေပးႏုိင္တဲ့ တန္ခိုးရွင္မို႔လို႔ အားကိုးရွာတာလား၊ လူႀကီးမိဘေတြက ဘုရားဆိုရွိခိုးလိုက္ ဆိုလို႔သာ ရွိခိုးေနရတာလား ဆိုၿပီး လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆရာေတာ္က ေမးခြန္းေတြ ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဘုရားကိုရွိခိုးေနတာ ဘာအတြက္လဲဆိုၿပီး စဥ္းစားမိတယ္။ ဦးငါးႀကိမ္သာ ခ်လိုက္တယ္ ဘာကိုရည္ညႊန္းၿပီး ဘာအတြက္ ခ်တာလဲ။ ဘုရားရွိခိုးဆိုရင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ပံုေတာ္ႀကီးမ်က္စိထဲျမင္ၿပီး ရွိခိုးေနတာလား..။ ဒီလိုဆို ေစတီေတာ္ေတြသြားၿပီး ဘုရားဖူးရင္ ဘယ္ဟာကို မ်က္စိထဲျမင္ၿပီး ရွိခိုးရမွာလဲ..။ ဘုရားပံုေတာ္လား၊ ေစတီေတာ္ပံုလား။ အဲ့လိုေမးလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ စဥ္းစားစရာေတြက အမ်ားႀကီး ထြက္လာပါတယ္။

ကိုယ္ကသာအမ်ားႀကီး စဥ္းစားေနတာ ဆရာေတာ္ေျပာေတာ့လည္း ရွင္းလင္းလိုက္ပါဘိ။ ဘုရားကိုရွိခိုးတာဟာ ေက်းဇူးရွိလို႔ ရွိခိုးတာ။ ဘယ္လိုရွိခိုးကန္ေတာ့ရလဲဆိုေတာ့ ေက်းဇူးသိၿပီး ေက်းဇူးတရားကို တန္ဖိုးထားတဲ့စိတ္ကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး ကန္ေတာ့ရတယ္တဲ့။ မွန္လိုက္ပါဘိ။ အင္မတန္ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေက်းဇူးတရားကို ဘယ္လိုတန္ဖိုးထားရမလဲ။ ဘယ္လုိေတြ ေက်းဇူးရွိတာလဲဆိုတာသိဖို႔အတြက္ အေရးႀကီးၿပီေပါ့။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတြကို နားမလည္ရင္ ဘုရားကိုတန္ဖိုးထားရမွန္းလည္း မသိသလို.. ဦးေတာ္လုပ္ေနတာေတြဟာလည္း ပုဆိန္ေပါက္သလိုပဲ ျဖစ္ေနအံုးမွာပါ။ ဦးငါးႀကိမ္သာၿပီးသြားတယ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို ရည္ညႊတ္တဲ့စိတ္ေတြက ေပ်ာက္ေနမွာပါပဲ။ ဘုရားကိုရည္ညႊတ္တဲ့ စိတ္ေတြေပ်ာက္ေနရင္လည္း ဦးေတာ္လုပ္ေနတာဟာ ဘုရားကိုကန္ေတာ့တာ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘုရားကန္ေတာ့တတ္ဖို႔ဆုိရင္.. ေက်းဇူးတရားကိုသိေအာင္ အရင္ဆံုး ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးၿပီေပါ့။


ေက်းဇူးတရားကို သိဖို႔ေျပာမိေတာ့.. မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ ဆံုးမစကားေလးကို သတိရမိပါတယ္။ “အကယ္၍သာ ျမတ္ဗုဒၶသည္၊ လူ႔ရြာထင္ရွား၊ မပြင့္ျငားက၊ ဤကားကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ႏွင့္ ထိုထိုဘံုဘ၀၊ မသိရ၊ မ်ားလွအျပစ္ေတြ” တဲ့။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားေတြကို ျမင္သာေအာင္ မီးေမာင္းထိုးျပေပးလိုက္တဲ့ အဆံုးမစာသားပါပဲ။ ျမတ္ဗုဒၶသာ ကုသုိလ္အကုသိုလ္ေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကို အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ၿပီး ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ဆံုးမမေပးခဲ့လွ်င္ သတၱေလာကႀကီးဟာ လူ႔တိရိစၦာန္ဘ၀ေတြနဲ႔ ဘာမွထူးျခားသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘဆိုတာနားမလည္၊ ဆရာဆိုတာ တန္ဖိုးထားရမွန္းမသိနဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာလည္း အလကားထင္သြားမွာပါပဲ။ ဒီ့အျပင္ လူ႔ဘ၀ကို ရရွိလာတာဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၿပီး ကာမဂုဏ္အာရံုေတြခံစားဖို႔လို႔ ထင္သြားမွာပါ။ ေမြး၊ အို၊ နာ၊ ေသဆိုတဲ့ ဒုကၡေတြနဲ႔ မျပတ္ႏွိတ္စက္ေနတဲ့ၾကားထဲက ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာက္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အပူေပၚအပူဆင့္ၾကရအံုးမွာပါ။ မိုက္ၿပီးရင္း မိုက္ရင္း အေမွာင္သံသရာထဲမွာ က်င္လည္ၾကရအံုးမွာပါ။ အိပ္ စား ကာမဆိုတဲ့သံုးခုနဲ႔တင္ လူ႔ဘ၀ႀကီးကို အသံုးခ်သြားၾကရေတာ့မွာပါ။


ယခုအခ်ိန္ခါမွာလည္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားနဲ႔ ေ၀းကြာေနတဲ့သူေတြဟာ ဒီလိုေတြပဲျဖစ္ေနတာကို မ်က္ျမင္ေတြ႔ေနရတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ ခံယူထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ဘယ္ဘာသာ၀င္ပဲ ျဖစ္ေနပါေစ.. အရွက္တရား အေၾကာက္တရားဆိုတာ ကင္းမဲ့ၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္ပါးလိုက္ မူးလိုက္ရူးလိုက္နဲ႔ ဘ၀ကိုအက်ိဳးမဲ့ အသံုးခ်သြားမယ္ဆိုရင္ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဘာမွမထူးပါဘူး။ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဆိုတဲ့ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားတတ္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြမွ မရွိရင္ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ တိုးတက္ပါတယ္ေျပာေျပာ.. ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာပါတယ္ေျပာေျပာ လူ႔အဆင့္တန္း တိုးတက္တယ္လို႔ကို မဆိုႏုိင္ပါဘူး။ အၿမဲနိမ့္က်ေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕အႏွစ္သာရ လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ နားမလည္ရင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို သေဘာမေပါက္ရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ လူျဖစ္ရက္နဲ႔ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္ဘ၀ကို ေရာက္ေနရတာပါပဲ။


သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆံုးမစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “ႏြားေတြဟာ တေန႔တျခား အသားေတြသာတိုးၿပီး အသိဥာဏ္တိုးမလာၾကဘူး.. ႏြားလိုမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အသားတိုးသလို အသိဥာဏ္ပညာေတြ တိုးေအာင္လုပ္ၾက” ဆိုတာပါပဲ။ “အသိဥာဏ္ပညာဆိုတာ အမွားအမွန္ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆိုးကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတတ္တာကို ဆိုလိုတာပါ”။ မွား၏ မွန္၏ ေတာ္၏ မေတာ္၏ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၿပီး လူ႔ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေနထိုင္က်င့္ၾကံေနတာဟာ အသိဥာဏ္နဲ႔ ေနထိုင္ေနတာပါပဲ။ ဒီလိုအသိဥာဏ္နဲ႔ ေနထိုင္တတ္လာေအာင္ လူ႔ဘ၀ကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ဆံုးမျပဳျပင္ေပးခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကေတာ့ အနႏၲပါပဲ။ ဒီလိုေက်းဇူးတရားေတြျမင္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ကန္ေတာ့မွသာ ေက်းဇူးသိၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့အတြက္ တကယ္ကန္ေတာ့တတ္လာမွာပါ။


ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘုရားရင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို အနည္းငယ္ျမင္သာေအာင္သာ ေျပာျပလိုက္တာပါ။ ျဖန္႔ေတြးႏုိင္ရင္ ေတြးႏုိင္သေလာက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေတြက အနႏၲပါပဲ။ အဓိကေျပာလုိတာကေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုကန္ေတာ့တဲ့အခါမွ ေက်းဇူးသိၿပီး ေက်းဇူးတရားကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြနဲ႔ ကန္ေတာ့တတ္ဖို႔ပါ။ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို အာရံုျပဳၿပီးေတာ့. ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ဆံုးမခဲ့လိုသာ တိရိစၧန္တစ္ေကာင္ရဲ႕ဘ၀နဲ႔ ဘာမွမထူးတဲ့ ငါ့ဘ၀ေလး လူ႔ဘ၀မွာ ေနရတာ ပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိလာပါလား.. ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ အပူမီးေတြကေန ကင္းေ၀းေစရန္ ေဟာျပဆံုးမေပးခဲ့တာဟာ အင္မတန္မွပဲ စိတ္ကိုႏူးညံ့ေအးခ်မ္းေစပါလားဆိုၿပီး ေက်းဇူးတရားေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရည္ညႊတ္ၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတြ ျမင္ေအာင္ ကန္ေတာ့ေပးႏိုင္ၾကပါေစ။ မိမိကုိယ္တိုင္လည္း ကိေလသာ အပူမီးေတြ ၿငိမ္းေအးသလို.. သတၱ၀ါအားလံုးကိုလည္း ကိေလသာအပူမီးေတြ ၿငိမ္းေအးေပးေစတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို ျမင္သိႏုိင္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ရွိခိုးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေတာ္ေတြ ပိုၿပီး အသက္၀င္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း…။


Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP