* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Saturday, January 23, 2010

မဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသ


01- အနာဂါတ္သာသနာေရး
02 အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ အဆိုအမိန္႔မ်ား
03- ဘဝေသြး
04 ဗုဒၶဘာသာလက္စြဲ(ပထမတြဲ ဒုတိယတြဲ)
05-မဟာဂႏၶာရုံ ဝတ္ရြတ္စဥ္မ်ား
06- ဝီထိႏွင့္ သုံးခ်က္စု.pdf07- ရတနာ့ဂုဏ္ရည္
08- ဓမၼစႀကၤာတရားေတာ္
09 ကိုယ္က်င့္ အဘိဓမၼာ
10 အေျချပဳပဌာန္းတရားေတာ္
11- နံနက္ခင္းၾသဝါဒမ်ား
12-ပရိတ္ပါဠိ၊ ပရိတ္ႀကီးနိႆယႏွင့္ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား
13-သိပၸံအျမင္ႏွင့္ ဗုဒၶအဘိဓမၼာ အေမးအေျဖမ်ား

Read more...

ရဟန္းက တစ္ပန္းသာၿပီးသားဆိုေသာ္လည္း

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ သူ႕ရဲ႕ အီးေမးလ္စာတိုက္ေသတၱာထဲမွာ ဓမၼဂဂၤါဘေလာ့ဂ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဘန္အၾကံျပဳ စာေလးေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ေရးပို႕သူအမ်ားၾကီးရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ုဘေလာ့ဂါက ရဟန္းတစ္ပါးမို႕ စာေရးရတာ အခက္အခဲရွိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဟုိတေလာကပဲ သူ႕ရဲ႕ ပရိုဖိုင္ေလးမွာ ကုိယ္ေရးအက်ဥ္းေလးတင္ထားမိေတာ့ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြ ဒကာေလးတစ္ေယာက္က ေရႊေရာင္စာလံုးေတြကို ရွိန္းၿပီး မ်က္စိက်ိန္းစပ္တယ္ဆိုလို႕ ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ရပါေသးတယ္။

ရင္းႏွီးခင္မင္စြာ စာေရးၾကသူေတြ ေ၀ဘန္အၾကံျပဳၾကသူေတြကေတာ့ ေစာင့္ဖတ္ေနတဲ့ စာေတြ နိဂံုးမခ်ဳပ္ႏိုင္ေသးတာကို အမ်ားစုက ေျပာၾကပါတယ္။ မစိုးရိမ္အ၀ိုင္းအ၀ိုင္းက မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ အခ်ိဳ႕ကလည္းမစိုးရိမ္အလြမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကသလို သီတဂူေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္မ်ားညီလာခံနဲ႕ နီးစပ္ခဲ့ၾကသူေတြ ကလည္း သီတဂူလမ္း ဘယ္မွာ ဆံုးမလဲ စိတ္၀င္ စားၾကျပန္ပါတယ္။ အထက္အညာၿမိဳ႕ေလးကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာသြားဖူးသူေတြကေတာ့ ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတးက ဘာျဖစ္လို႕ ဆိတ္သုဥ္းေနရပါလိမ့္တဲ့။ သူ႕ရဲ႕ဆရာတစ္ပါးကေတာ့ မူရင္းပိဋကတ္နိကာယ္က်မ္းၾကီးေတြကို လူငယ္ေတြၾကား ေရာက္ေအာင္ ေရးဖို႕ တိုက္တြန္းပါေသးတယ္။ ဗုဒၶအရွင္ရဲ႕ စကားကို လူငယ္ေတြ တိုက္ရိုက္ၾကားၾကေစေပါ့။

အပိုင္းအပိုင္းေရးျဖစ္တဲ့ စာေတြကိုေတာ့ အားရမိေၾကာင္းေလးေတြလည္း ၾကားရပါရဲ႕။ ရယ္ရတယ္ လို႕ဆိုသူေတြလည္း ဆိုၾကေလေတာ့ သူက ၿပံဳးမိျပန္ပါတယ္။ ခပ္ညွာညွာေလးေတြးဆေျပာသူေတြကေတာ့ ရယ္ရေပမယ့္ က်န္ပါတယ္တဲ့။ လက္ေရြးစင္ေဆာင္းပါးေတြကို စုၿပီး စာအုပ္ေလးထုတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အင္တာ နက္ကမၻာနဲ႕ ေ၀းကြာသူေတြအတြက္လည္း စဥ္းစားရာေရာက္ေပမယ္တဲ့။ ဓမၼဒါန (တန္ဖိုး ၂၀၀၀ိ )ဆိုသဟာမ်ိဳး ထင္ပါရဲ႕။

ေရႊဥေဒါင္းၾကီးရဲ႕ ဘ၀တစ္သက္တာအေတြးအေခၚမွတ္တမ္းထဲက “ရဟန္းက တစ္ပန္းသာျခင္း”ဆိုတဲ့ အခန္းကို သြားသတိရမိပါေသးတယ္။ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းဆိုတာက ကိုယ့္ကိုယ့္ကို အၿမဲတမ္းျမွင့္တြက္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ပညာၪာဏ္ၾကီးသလို အေတြ႕အၾကံဳလည္း စံုသူပါ။ ဘာသာျပန္စာေပနဲ႕ အမွီး၀တၳဳေလာကမွာ Bestseller တန္း၀င္စာေရးဆရာဂုရုၾကီးတစ္ဆူလည္းျဖစ္ပါတယ္။စာမူတစ္ပုဒ္ကိုတစ္ထိုင္တည္းတစ္ခါတည္းေရးေလ့ရွိၿပီး
ေနာက္ထပ္ဖတ္ရူျပင္ဆင္စရာမလိုေအာင္ ျမန္မာစာကို ေခ်ာက္ညက္ေအာင္ေရးႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ဆရာၾကီးလည္း ျဖစ္ပါ တယ္။“ငါေရးတဲ့စာမူ တစ္ခါမွ အပယ္မခံရ”လို႕လည္း လက္မေထာင္ေလ့ရွိသူပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဆရာၾကီးဟာ စာေပနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ထင္တစ္လံုးနဲ႕ ေနသလို ဆရာၾကီးရပ္ေနတဲ့နယ္မွာ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း ဗိုလ္တင္ေလ့ရွိသူမိ်ဳးမဟုတ္ေပဘူး။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းက ရင္းႏွီးတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးထံ အလည္အပတ္ေရာက္ခဲ့ပါသတဲ့။ စစ္ကိုင္းဘက္မွာ ထင္ပါရဲ႕။ ဆရာၾကီးဟာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးနဲ႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ရာ စကားေတြေျပာ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒီမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ဆရာၾကီးကို “ဒကာဦးေဖသိန္းတို႕က နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ ဆိုေတာ့ စာအုပ္တစ္ခါထုတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေရာင္းရသတုန္း”လို႕ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါသတဲ့။

ဆရာၾကီးက “ႏွစ္ေထာင္မ်ိဳး သံုးေထာင္မိ်ဳးေလာက္ေတာ့ ေရာင္းရပါတယ္ဘုရား”လို႕ ေျဖတဲ့အခါ ဘုန္း ေတာ္ၾကီးက“ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေရာင္းရသတုန္း” လို႕ ဆက္ေမးပါသတဲ့။ ဆရာၾကီးက တစ္ခါတစ္ရံ အေရာင္းေအးရင္ ေျခာက္လတစ္ႏွစ္ၾကာတတ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသတဲ့။ အဲဒီမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျပန္လည္ အမိန္႕ရွိတဲ့ စကားက ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို ေအာင့္သြားေစပါတယ္။ “ဘုန္းၾကီးတို႕မ်ား စာအုပ္တစ္ခါ ေရးၿပီး ထုတ္လိုက္ရင္ ငါးေထာင္မ်ိဳးတစ္ေသာင္းမိ်ဳးေတာ့ ေန႕ခ်င္းညခ်င္းကုန္သြားတာပါပဲ”တဲ့။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရး ဆရာၾကီး ထိသြားခဲ့တာပါ။ စစ္တုရင္ေ၀ါဟာရဆိုရင္ေတာ့ ဆရာၾကီးက ပြန္းျဖစ္သြားတာပါ အဟမ္း အဟမ္း ဘစ္ေရွာ့က စားၿပီေပါ့။ အကြက္ကြ်ံ၀င္မိမွကိုး။

တစ္သက္တာအေတြးအေခၚမွတ္တမ္းစာအုပ္ၾကီးသာ အနားမွာ ရွိရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ဆရာၾကီးစကားလံုး မူရင္းအတိုင္းဖတ္ရရင္ ပိုၿပီး အရသာရွိမယ္။ ဆရာၾကီးစိတ္ထဲမွာ ဘုန္းၾကီးမို႕လို႕ ခံလိုက္ရတယ္လို႕ ထင္လိုက္တာပါ။ ဆရာၾကီးက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ၿပိဳက္ကနဲကုန္သြားတာကို ဒီလို ေတြးပါတယ္။ ကုန္မွာေပါ့တဲ့။ ဘုန္းၾကီးကို ၾကည္ညိဳတဲ့ လူခ်မ္းသာ ဒကာ ဒကာမေတြက ငါးရာမ်ိဳး တစ္ေထာင္မ်ိဳး၀ယ္ၿပီး ဓမၼဒါနျဖန္႕ၾကတာကိုးတဲ့။

ဆရာၾကီးကေတာ့ ဘုန္းၾကီးေရးတဲ့ စာေကာင္းလို႕ ကုန္တာမဟုတ္ဘူးလို႕ ယံုေန တာပါ။ အေၾကာင္းသိလို႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသေပါ့။ ဆုေပးအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဘုရားရွိခိုးအဖံုဖံုဆိုတာမ်ိဳးကို က်မ္းစာလုပ္ၿပီးထုတ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ကိုး။ Bestseller စာေရးဆရာၾကီးရယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ထင္ထားတဲ့ ဆရာၾကီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ဘာမွ ျပန္မေျပာ သာခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ “ရဟန္းကတစ္ပန္းသာျခင္း” ဆိုၿပီး ကိုယ္ပိုင္စာမ်က္ႏွာမွာ မွတ္တမ္း ေရးခဲ့ပါ ေတာ့တယ္။

သူ႕အေနနဲ႕ စဥ္းစားရေပမေပါ့။ ဒီေန႕ေခတ္ၾကီးက အယ္လ္ဗင္ေတာ္ဖလာရဲ႕လွႈိင္းၾကီးေတြလိမ့္အလာမွာ မီဒီယာေလွကေလးကို ေလွာ္ခတ္ၿပီး ကူးျဖတ္ႏိုင္ပါမွကိုး။ အင္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း စကားနဲ႕ ေျပာရရင္ ရဟန္းက တစ္ပန္းသာတာေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔စာကို ဖတ္သူရွိမရွိ။ ဓမၼဒါနေခ်ာင္ထိုး ျဖစ္သြားမွာလည္း စိုးရသကိုး။

(၂၃-၁-၂၀၁၀ သည္ ဓမၼဂဂၤါ၏ ေမြးေန႕ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ တစ္ပါးတည္းသာ က်င္းပပါမည္။)

Read more...

ဥပါဒါန္ကုိ နယ္ေလးပါး ျဖင့္ပုိင္းျခားျခင္း

ဥပါဒါန္ ဟူေသာ စကားကုိ ၾကားသိရလွ်င္၊ ( မသိျခင္း) အထင္၊ (ဆုိးျခင္း) အထင္၊ ( ေကာင္းျခင္း) အထင္မ်ား၊ စိတ္မွာ တစ္ခုခု ထင္လာတတ္ပါတယ္။ ထုိ အထင္နယ္ကုိ၊အဝိဇၨာမာနပညတ္နယ္ ဟုေခၚပါတယ္။ ကုိယ့္စိတ္မွာထင္ရာကုိ ၊ အဟုတ္ထင္ ျခင္း သည္၊ ဗဟုသုတ မရွိေသာအႏၶဗာလ ၊ ပုထုဇဥ္ အဖြဲ႔ ဝင္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဟုတ္ထင္ျခင္းသည္ အဝိဇၨာ ၏ ကၽြန္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

အထင္ဟူသမွ်သည္၊ ( အၿမဳံမကေမြးေသာသား ဆုိသကဲ့သုိ႔၊ ေျပာရုံသာ ရမည္၊ အမွန္မရွိ။)ဟု အမွန္သိျမင္လွ်င္၊ အဝိဇၨာ ၏သားေကာင္ဘဝမွ ၊ တစ္ဆင့္လြတ္ေျမာက္သြားပါၿပီ၊

လုိခ်င္၊ရခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္မႈမ်ား ၊ျဖင့္စြဲလန္းျခင္းအစဥ္ ကုိ ( ဥပါဒါန္) ဟု ေခၚပါတယ္။ စြဲလန္းျခင္း၊ လႊမ္းမုိးခံရေသာ ၊ စိတ္သည္ အၿမဲတမ္း ငတ္ေနတတ္ပါတယ္။ မျပည့္စုံေသာ ဒုကၡ ႏွင့္ အၿမဲေတြ႔ေနရတယ္။

ဤ လကၡဏာ အမွတ္အသား မ်ားကုိဥပါဒါန္လုိ႔ အမည္တပ္ကာ သုံးစြဲၾကပါတယ္။ အေကာင္း အဆုိး မရွိပါဘူး။ စြဲလန္းျခင္း အစဥ္သာ ရွိပါတယ္။ဤ အစဥ္နယ္ ကုိ ( ဝိဇၨမာနပညတ္နယ္) ဟုေခၚပါတယ္။

ဤအဝိဇၨမာနပညတ္နယ္ကုိ (ဒါပဲဟုတ္တယ္၊က်န္တာမဟုတ္ဘူး) ဟု အဟုတ္ထင္ျခင္းသည္၊ ထုိနယ္ကုိဖုံးလႊမ္းေသာ အဝိဇၨာ ျဖစ္ပါတယ္။ သေဘာနယ္ မေရာက္ေသးသေရြ႔ အထင္နယ္က လြတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဤစြဲလမ္းျခင္း ဥပါဒါန္ အစဥ္ကုိ တစ္စကၠန္႔တြင္ ကုေဋ တစ္သိန္း အပုံ ၊ပုံလုိက္ပါ။ ထုိ အပုံထဲမွ တစ္ပုံေသာ၊ စြဲလန္းၿပီး ပ်က္ျခင္းသေဘာသည္ ဥပါဒါန္ တရား၏ အသက္အစစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဤ ဥပါဒါန္၏ အသက္ အစစ္ျဖစ္ေသာ ၊ သိစရာကုိ သေဘာနယ္ဟုေခၚပါတယ္။

သေဘာအထိ အသိေရာက္ေသာ အခါ၊ အစဥ္ အထင္မွာ အဟုတ္ထင္ျခင္း၊ အဝိဇၨာ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သေဘာနယ္၏ ျဖစ္ပ်က္သေဘာကုိ ၊ ( ဒီေလာက္ေတာ့သူစြမ္းေသးတယ္)ဟု အဟုတ္ထင္ေသာ၊ အဝိဇၨာ ကဖုံးလႊမ္းျပန္ပါတယ္- ဘုရား။

( တဏွာ ပစၥယာ ၊ ဥပါဒါနာ ) ဟုလာေသာေၾကာင့္ ၊ တဏွာ အေၾကာင္း မပါပဲ၊ ဥပါဒါန္၊ ျဖစ္လုိ႔မရပါဘူး။ ဥပါဒါန္မွာ ကုိယ္ပုိင္ အႏွစ္မူလက ပ်က္ေနတဲ့သေဘာပဲရွိပါတယ္။ ဤ မူလပ်က္သေဘာကုိ ( သုည နယ္ ) ဟုေခၚပါတယ္။

အထင္နယ္ ႏွင့္ အစဥ္နယ္က ဥပါဒါန္သည္ ထင္ရုံသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ သေဘာနယ္ ႏွင့္သုည နယ္က ဥပါဒါန္သည္၊ အေကာင္အထည္ မရွိပဲ၊ သေဘာမွ်ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပါဒါန္သည္ ဘာမွ မဟုတ္ျခင္းမွာသာ လမ္းဆုံးသြား ပါတယ္ ဘုရား။

Read more...

ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား (အပိုင္း-၄)

ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား (အပိုင္း-၄)

လယ္ထြန္မဂၤလာ

တစ္ေန႔တြင္ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးသည္ ျပဳေနက် လယ္ထြန္မဂၤလာသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပရာသို႔ အထိန္းေတာ္မ်ားအား သားေတာ္ကေလးကိုပါ ေခၚေဆာင္လာေစ၏။ အထိန္းေတာ္မ်ားသည္ သားေတာ္ကေလးကို အရိပ္ေကာင္းေသာ ဇမၺဴသေျပပင္ တစ္ပင္၏ အရိပ္၌ တင္းတိမ္ ကန္႔လန္႔ကာမ်ား ေသခ်ာစြာ ကာရံေပးကာ ခ်မ္းသာစြာ စံေနေစ၏။ ခဏၾကာေသာ္ အထိန္းေတာ္မ်ား အားလုံးပင္ လယ္ထြန္မဂၤလာသဘင္ ၾကည့္႐ႈရန္ အမွတ္မဲ့ ထြက္ခြာသြားၾက၏။

သိဒၶတၱမင္းသားကေလးသည္ မိမိအနီး၌ မည္သူမွ် မရွိေၾကာင္းသိေသာအခါ ထက္ဝယ္ဖြဲ႔ေခြ ထိုင္လုိက္ၿပီးလွ်င္ အာနပါန ပထမစ်ာန္ကို ဝင္စားလ်က္ေန၏။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ အထိန္းေတာ္မ်ား သတိရ၍ျပန္လာၿပီး ၾကည့္႐ႈေသာအခါ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကေလး စ်ာန္ဝင္စားေနသည္ကို တအံ့တၾသ ျမင္ၾကရ၍ မင္းႀကီးအား သြားေရာက္ေလွ်ာက္ထားၾက၏။

သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးသည္ ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ကေလး၏ တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္ ၿငိမ္းေအးေသာအသြင္ကို ေတြ႔ျမင္ရ၍ ဝမ္းသာအားရ႐ွိလွသျဖင့္ သားေတာ္ကေလးအား ဒုတိယ အႀကိမ္ အျဖစ္ ႐ွိခုိးေလ၏။

သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္သိဒၶတၳ ေလာကကို ၿငီးေငြ႔ၿပီး ေတာမထြက္ေရး၊ ဘုရားမျဖစ္ေရးအတြက္ နန္းေတာ္တြင္း၌ ေပ်ာ္ပိုက္ေစရန္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဖန္တီး၍ ေပးထားသည္။

မိုးရာသီ၌ စံျမန္းရန္ သုဘ နန္းေတာ္ေဆာင္ကိုလည္ေကာင္း၊ ေဆာင္းရာသီ၌ စံျမန္းရန္ ရမၼ နန္းေတာ္ေဆာင္ကိုလည္ေကာင္း၊ ေႏြရာသီ၌ စံျမန္းရန္ သုရမၼ နန္းေတာ္ေဆာင္ကို လည္ေကာင္း၊ ေဆာက္လုပ္၍ ရာသီအလိုက္ ခ်မ္းသာစြာ စံေနေစ၏။ ထိပ္လန္႔သံေဝဂကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ လူအို လူနာ လူေသ လူဆင္းရဲ စေသာ အနိ႒ာ႐ုံ တို႔ကို သိဒၶတၳမင္းသား မျမင္ေစရန္လည္း အမိန္႔အမ်ိဳးမ်ိဳး ထုတ္ကာ စီမံထား၏။

သိဒၶတၳ မင္းသား ၁၆ ႏွစ္ အ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါ သာကီမ်ိဳး သာကီႏြယ္ျဖစ္သည့္ သုပၸဗုဒၶဘုရင္ ၏ သမီးေတာ္ ယေသာ္ဓရာႏွင့္ လက္ထပ္ေပး၏။ သိဒၶတၳသည္ ယေသာဓရာ မင္းသမီးႏွင့္အတူ ထီးနန္းစည္စိမ္ကို ၁၃ ႏွစ္ တုိင္တိုင္ ခံစားလ်က္ေန၏။

နမိတ္ေလးပါး

ဘုရားအေလာင္ေတာ္ သိဒၶတၳ အသက္ ၂၉ ႏွစ္ ႐ွိေသာအခါ တစ္ေန႔တြင္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အသြား လူအို၊ လူနာ၊ လူေသ တို႔ကို ျမင္ရ ေတြ႔ရသျဖင့္ ထိပ္လန္႔သံေဝဂစိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ေန၏။ တည္ၾကည္ၿငိမ္သက္ေသာ ဣေျႏၵႏွင့္ ၾကည္လင္ခ်မ္းေျမ႕ေသာ မ်က္ႏွာ႐ွိသည့္ ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးကို ျမင္ေသာအခါ ရဟန္းေတာ္ကဲ့သို႔ ၾကည့္လင္ခ်မ္းေျမ႕သူ ျဖစ္လုိစိတ္ေတြ ေပၚလာသည္။

[ဤ လူအို၊ လူနာ၊လူေသ၊ ရဟန္းဟူေသာ နမိတ္ႀကီး ေလးပါးကို နတ္မ်ား ဖန္ဆင္း၍ျပသည္ဟု က်မ္းဂန္တို႔၌ ဆို၏။ ဒီဃနိကာယ္ေဆာင္ မေထရ္မ်ားက နမိတ္ေလးခုကို တစ္ေန႔တည္းျမင္သည္ဟု ဆို၏။ ဇတ္အ႒ကထာ ဆရာႏွင့္ အပဒါန္ အ႒ကထာ ဆရာတို႔က တစ္ေန႔တစ္ခုစီ ေလးရက္ျမင္သည္ဟုဆို၏။ ဗုဒၶဝံသအ႒ကထာ ဆရာက ေလးလစီျခား၍ ျမင္သည္ဟုဆို၏။]

ေတာထြက္ျခင္း

သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ညေနခ်မ္းအခါ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္း ေရကန္ထဲ၌ ေရခ်ိဳးစဥ္မွာလည္း ေတာထြက္ကာ ရဟန္းျပဳလိုစိတ္ေတြသာ တစ္ဖြားဖြားျဖစ္ေပၚေန၏။ ေရခ်ိဳးၿပီး၍ ဝတ္စားဆင္ယင္ၿပီးေနာက္ နန္းေတာ္သို႔ျပန္ရန္ ျမင္းရထားေပၚတက္ေသာအခါ ၾကင္ရာေတာ္ ယေသာဓရာတြင္ သားေတာ္ကေလး ဖြားျမင္ေၾကာင္း နန္းေတာ္မွသတင္းပို႔လာ၏။ သိဒၶတၳ ပို၍ စိတ္ေလးသြား၏။ “ဒီလုိသံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြမ်ားေလ မထြက္ႏိုင္ေလျဖစ္ကာ ဆင္းရဲေနမွာပဲ” ဟု ဆင္ျခင္မိသျဖင့္ ရဟန္းျမန္ျမန္ျပဳေရးကိုသာ ေတြးေတာ စဥ္းစားလ်က္ေန၏။

ထိုညေန႔၌ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြထဲက ႐ုန္းထြက္ကာ ရဟန္းျပဳေရးကိုသာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားရင္း သိဒၶတၳ အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။ သန္းေခါင္အခ်ိန္တြင္ တေရးႏိုးလာေသာအခါ၌လည္း ရဟန္းျပဳလိုသည့္စိတ္သည္သာလွ်င္ စိတ္ထဲ၌ ျဖစ္ေပၚေန၏။ ျပန္အိပ္၍ မရေပ၊ အနီးပတ္ဝန္က်င္ကို ၾကည့္မိလိုက္ရာ မိမိကို တူရိယာမ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တ႐ွဴး႐ွဴး တစ္ေခါေခါ ေဟာက္လ်က္ ကိုး႐ုိကားယား အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ သုႆန္ခြင္႐ွိ လူေသေကာင္မ်ားကဲ့သို႔ ထင္မွတ္ေတာ္မူကာ ကာမဂုဏ္ကို ၿငီးေငြ႔ကာ “ေၾကာက္စရာ စက္ဆုပ္စရာ ေလာကႀကီးပါကလား” ဟု ပို၍ထိပ္လန္႔သြား၏။

သို႔ျဖင့္ခ်က္ခ်င္း စက္ခန္းေဆာင္မွထြက္၍ ဖြားဖက္ေသာ ဆႏၷကို ေခၚကာညဥ့္သန္းေကာင္ယံ အခ်ိန္၌ပင္ က႑ကျမင္းကို ကုန္းႏွီးတင္ေစၿပီးလွ်င္ ဆႏၷႏွင့္အတူ ျမင္းစီးလ်က္ထြက္ခဲ့၏။ ေတာထြက္ေတာ္မူေသာ ေန႔သည္ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇ ခု ဝါဆိုလျပည့္ တနလၤာေန႔ ျဖစ္သည္။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ ဖြားဖက္ေတာ္ျဖစ္သည့္ နန္းေတာ္အတြင္း႐ွိ သခၤ-ဇလ-ဥပၸလ-ပ႑ရီက မည္ေသာ ေ႐ႊအိုးႀကီး ၄ လုံးလည္း ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္ခြာလ်င္ တစ္မုခ်င္းမဟုတ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္ေတာ္မူသည္ကို ဝသဝတၱီနတ္ျပည္မွ မာရ္နတ္မင္းက လာေရာက္တားဆီးေတာ္လည္း လက္မခံပဲ ထြက္ခြာလာရာ တစ္ညခ်င္းပင္ သာကိယ၊ ေကာလိယ၊ မလႅ ဟူေသာ တုိင္းျပည္သုံးခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ယူဇနာသုံးဆယ္ေဝးေသာ အေနာမာ ျမစ္ကမ္းသို႔ေရာက္ေလ၏။

အေနာမာျမစ္ကမ္း၌ ဘုရားေလာင္းသည္ ဆံေတာ္ကို သံလ်က္ျဖင့္ ရိတ္ျဖတ္ၿပီးလွ်င္ ဃ႗ိကာရ ျဗဟၼာႀကီး လႉဒါန္းေသာ ပရိကၡရာ ႐ွစ္ပါးကို ခံယူ၍ သကၤန္းကိုဝတ္ကာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ရဟန္းအသြင္ကို ယူလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဖြားဖက္ေတာ္ ဆႏၷအမတ္ႏွင့္ က႑ကျမင္းကို ျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီးလွ်င္ မလွမ္းမကမ္း႐ွိ အႏုပိယ သရက္ေတာသို႔သြား၍ ထိုသရက္ေတာ္၌ ခုႏွစ္ရက္မွ် ပဗၺဇၨသုခ = ရဟန္းခ်မ္းသာကို ခံစားလ်က္ေန၏။

ထုိ႔ေနာက္ ဘူမိနက္သန္ တရားရမည့္ေနရာမွန္ကို ရွားရင္းခရီးဆက္ခဲ့ရာ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕ အနီးေရာက္လွ်င္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဆြမ္းခံဝင္ၿပီးေနာက္ ပ႑ဝ ေတာင္ေျခ၌ ဆြမ္းဘုန္းေပးေန၏။ ထူးျခားေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၍ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည့္႐ွင္ ဗိမၺိသာရဘုရင္ လုိက္လာၿပီးလွ်င္ ထီးနန္းကို လႊဲအပ္ေသာအခါ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳက ဘုရားအျဖစ္ရေရးအတြက္ ေတာထြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပၿပီးလွ်င္ ျငင္းပယ္လိုက္၏။ ဗိမၺိသာရက ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္လွ်င္ သူထံသို႔ ေ႐ွးဦးစြာႂကြလာဖို႔ ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ႂကြလာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံကတိေပးၿပီးလွ်င္ ခရီးဆက္ခဲ့၏။

ဆရာရေသ့ႏွစ္ပါး

ခရီးတစ္ေနရာတြင္ ကာလာမ အမ်ိဳးႏြယ္ဝင္ အာဠာရ ရေသ့ႀကီးကိုေတြ႔၍ သူထံ၌ နည္းခံ က်င့္ႀကံရာ စ်ာန္၇ ပါး ကိုရလွ်င္ ဆရာရေသ့ႀကီးက သူဤမွ်သာသိေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ လိုအပ္ေသာတရား မရေသး၍ ထြက္ခြာလာခဲ့၏။

ရာမ ရေသ့ႀကီး၏ သားတပည့္ ဥဒက ရေသ့ႀကီးထံ နည္းခံ၍ က်င့္ႀကံျပန္ရာ စ်ာန္သမာပတ္ ႐ွစ္ပါး အထိ ခ်က္ခ်င္းရေလ၏။ ဥဒက ရေသ့သည္ ဘုရားေလာင္း သိဒၶတၳမင္းသားႏွင့္ ေတြ႔စအခ်ိန္၌ သူကိုယ္တုိင္ စ်ာန္သမာပတ္ ႐ွစ္ပါးကို မရေသးေပ၊ ခုႏွစ္ပါးသာ ရေသး၏။ သူ႔ဆရာ ရာမ ရေသ့ႀကီး သင္ၾကားေပးထားသည့္ နည္းကိုသာ ဘုရားေလာင္းအား သင္ၾကားေပးျခင္းျဖစ္၏။ ထိုနည္းအတိုင္း ဘုရားေလာင္းက်င့္၍ စ်ာန္သမာပတ္ ႐ွစ္ပါးကို ရၿပီးမွ ဘုရားေလာင္းကို အားက်၍ သူကိုယ္တိုင္ က်င့္ႀကံေသာအခါ သမာပတ္႐ွစ္ပါးကို ရျခင္းျဖစ္၏။ ဥဒက ရေသ့လည္း ထို႔ထက္ပို၍ မသိသျဖင့္ ဘုရားေလာင္းသည္ ဥဒက ရေသ့ထံမွလည္း ထြက္ခြာခဲ့၏။

သိဒၶတၳသည္ ဥဒက ထံမွ ထြက္ခြာခဲ့၍ ဥ႐ုေဝလ ေတာသို႔ေရာက္လွ်င္ ေတာ၏ သာယာပုံ၊ ေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္႐ွိပုံကို ႏွစ္သက္သေဘာက်၍ မိမိၾကားဖူး သိဖူးထားေသာ က်င့္နည္းႀကံနည္း ဟူသမွ်ကို ဤေတာ၌ အျပင္းအထန္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ေတာ့၏။ ကပၸိလဝတ္မွ ေကာ႑ည ေခါင္းေဆာင္ေသာ ရေသ့ငါးပါးသည္လည္း သိဒၶတၳ ေတာထြက္ရာသို႔ လိုက္လာၾကရာ ဥ႐ုေဝလ၌ သိဒၶတၳကို မီ၍ ဘုရားေလာင္း လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ႏိုင္ရန္ ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ျပဳလ်က္ ေနၾက၏။

သိဒၶတၳသည္ အစာကို တစ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာ့၍က်င့္ရာမွ ေနာက္ဆုံးတြင္ အစာျဖတ္၍က်င့္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အပၸါဏကဈာန္ ေခၚသည့္ ထြက္သက္ဝင္သက္ကို ခ်ဳပ္ထိန္းထားေသာအက်င့္ကို က်င့္ရာ ႀကီးမားျပင္ထန္လွေသာ ေဝဒနာကို ခံစားရသျဖင့္ ခံႏိုင္အားမ႐ွိေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္ စႀကၤန္ဦး၌ လဲေလေတာ့၏။

ေနာက္ထပ္ဖတ္ရန္မွာ.....

ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား (အပိုင္း-၅)

Read more...

*နမကၠာရ ဘုရားရွိခုိး တြင္ပါဝင္ေသာ ခက္ဆစ္၏ အေျဖမ်ား -၂ *

အစိေႏၱယ် = မႀကံစည္ႏုိင္ေသာ ၊ႀကံေတြးမရႏုိင္ေသာ ၊
အပၸေမယ်= မႏႈိင္းယွဥ္ႏုိင္ေသာ
ေသ႒ =ေလာကထက္ျမတ္ေသာ
ေဇ႒ = ေလာကထက္ႀကီးျမတ္ေသာ
အတုလ = တုဖက္+ ၿပဳိင္ဘက္ ကင္းေသာ
ပရမံ= ျမတ္လွစြာေသာ
အရဟံ= ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူေတာ္မူထုိက္ေသာ၊
ဘဂဝါ = ဘုန္းေတာ္ ေျခာက္ပါးႏွင့္ျပည့္စုံေတာ္မူေသာ
သမၼာသမၺုဒၶ = အလုံးစုံေသာတရားကုိ မေဖာက္ မျပန္ မွန္ကန္စြာ၊ ကုိယ္တုိင္ထုိးထြင္း၍ သိေသာ။
အႏုတၱရ = မိမိထက္လြန္ျမတ္သူ မရွိေသာ
မာရဇိ = မာရ္ငါးပါးကုိေအာင္ေတာ္မူေသာ
တိေလာကႏၱဂူ = သတၱေလာက၊ သခၤါရေလာက၊ ၾသကာသေလာကတည္းဟူေသာ ေလာကသုံးပါး၏ အဆုံး သုိ႔ေရာက္ေတာ္မူေသာ ။
သယမၻဴ = တရားအလုံးစုံကုိ ကုိယ္ေတာ္တုိင္သိေတာ္မူေသာ
ဘဝိႆရ = ဘဝ အလုံးစုံကုိ အစုိးရေတာ္မူေသာ
အသေခ်ၤယ် နာမတံဆိပ္ = မေရ မတြက္ႏုိင္ေသာ ၊ အမည္ေတာ္ ဘြဲ႔တံဆိပ္။
ဂုဏ္ဝိသိဌ္ = ထူးကဲႀကီးျမတ္ေသာဂုဏ္ထူး
ဇမၺဴဒိပ္ = ကၽြန္းဦးသေျပပင္ ေၾကာင့္ ၊ထင္ရွားေသာေတာင္ကၽြန္း။
ဘဝဂ္= သုံးဆယ့္တစ္ဘုံတြင္ အထက္ဆုံး ဘုံ။
ၾသကာသ သုံးရပ္ =ကာမဘုံ၊ ရူပဘုံ၊ အရုပဘုံ ဟူေသာ သတၱဝါ ေလာက၏ တည္ရာအရပ္။
သမိုက္အပ္ေသာ= သမုတ္အပ္ေသာ။
မဟာ ကဝိန္= ႀကီးျမတ္ေသာပညာရွိႀကီး။
သုခမိန္= ပညာရွိ
ပညိေျႏၵ = ဉာဏ္ပညာတည္း ဟူေသာ ဣေျႏၵ
ေက်းဇူးေတာ္အပုံ = ေက်းဖူးေတာ္အမ်ားအျပား
မကုိဋ္ = ဦးေခါင္း ၌ တပ္ဆင္အပ္ေသာ ၊ ျမတ္ေသာတန္ဆာ။
မဂၤလာ = က်က္သေရ ကုိ ရယူတတ္ေသာ။ မေကာင္းမႈကုိ ပယ္ျဖတ္တတ္ေသာသေဘာ။
ပထမာဒိက = အစဦးဆုံး
ဘူမိပါလ = သမၼတ မင္း
အာဒိစၥဂုိဏ္း= ေနမင္း အမ်ဳိး မွ ေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာေသာ။
သမၼဳတိေဒဝရာဇ္ = သမၼဳတိနတ္ဟုေခၚေသာမင္း။
ဇာတိမဟတၱဂုဏ္ = အမ်ဳိးဇာတ္အားျဖင့္ ႀကီးျမတ္ေသာ ဂုဏ္။
ပုည မဟတၱဂုဏ္= ဘုန္းေတာ္အားျဖင့္ႀကီး ျမတ္ေသာဂုဏ္။
ဝသုန္= ေျမႀကီး
ေသလာ= ေက်ာက္ေတာင္
အဏၰဝါ = ပင္လယ္ သမုဒၵရာ
ဂုဏ မဟတၱဂုဏ္ = ဂုဏ္အားျဖင့္ႀကီးျမတ္ေသာဂုဏ္။
အပၸဋိပုဂၢဳိလ္ = ႏႈိင္းယွဥ္ဘက္ မရွိေသာပုဂၢဳိလ္ ။
ဇမၺဴ = ဇမၺဴ ဒီပါ လကၤ်ာေတာင္ကၽြန္း။
ခ်က္ေဗြဘူမိ = ဇမၺဴ ဒိပ္ကၽြန္း၏ အလယ္ ဗဟုိေျမ။
အပရာဇိ ခရုိင္ = အပရာဇိတပလႅင္ ၊ ရန္သူတုိ႔ မေအာင္ျမင္ႏုိင္သည့္ ေနရာထူး။
ေညာင္မ႑ဳိင္ = သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္၏ ၾကည္ရာ ျဖစ္ေသာ မဟာေဗာဓိေညာင္ပင္။
ကာမေလာကဓာတ္ = နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ႏွင့္ လူ႔ျပည္ ဟူေသာ ကာမ သုဂတိ ခုႏွစ္ဘုံ။
ၾကည္းဟည္း = အသံက်ယ္ စြာ ျမည္သည္။
ေမခလာဂီရိ = မာရ္နတ္။ ဂီရိ ေမခလာ မည္ေသာ ဆင္။ ေျပာင္ႀကီး ေသဌ္နင္း ဆင္ေျပာင္ႀကီး၏ အရွင္သခင္ ျဖစ္ေသာမင္း။
မာရ္နတ္ = ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီး သည့္ နတ္
ပါရမီဉာဏ္ = ဆယ္ပါးေသာ ပါရမီ ဉာဏ္ေတာ္ကုသုိလ္။
ကံသမၻာရွိန္ = ကံ အေဆာက္အဦ အဟုန္။
ဝရဇိန္= သိၾကားမင္း၏ မုိးႀကဳိးစက္ = စိန္လက္နက္
ကိေလသာ စက္= တစ္ေထာင့္ငါးရာ ၊ကိေလသာ
သုံးေထာင္ဝက္ = သုံးေထာင္၏ တစ္ဝက္။
အာနာပါန = ထြက္သက္ဝင္သက္ကုိမွတ္၍ ဆင္ျခင္ျခင္း
ရုပါဝစရ၊ အရုပါဝစရ = ပထမစ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ တတိယစ်ာန္၊ စတုတၳ သမာပတ္ ၊ စတုတၳစ်ာန္ ဟူေသာ ဝင္စားသည့္ ၊ စ်ာန္ေလးပါး။
ေရွးတီးကာလ = ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ၊
ပရမတ္ = ရုပ္-နာမ္ တရား၊စိတ္ ေစတသိတ္၊ ရုပ္ နိဗၺာန္ ။
ပုေဗၺနိဝါသ ဉာဏ္= ေရွးက ျပဳခဲ့ဘူးသည္ကုိ ျပန္လည္သိျမင္ေသာဉာဏ္
ေဝေနယ် = ကၽြတ္ထုိက္ေသာသတၱဝါ
ကမၼ = ကုသို္လ္ ကံ။ အကုသုိလ္ကံ
ဂတိ= လားရာ အရပ္
စုတိ= ေရြ႔လ်ားျခင္း၊ ေသျခင္း ။
ပဋိသန္= ေမြးဖြားျခင္း
ဒူရ =ေဝးေသာ
ပဋိ စၦႏၷ =တစ္စုံတစ္ခုျဖင့္ ၊ ဖုံးအုပ္ထားေသာ၊
သဏွ= သိမ္ေမြ႔ေသာ
သုခုမ = ႏူးညံ့ေသာ၊ အႏုစိတ္ျဖစ္ေသာ ။
ဒိဗၺစကၡဳ = နတ္မ်က္စိကဲ့သုိ႔ျမင္ႏုိင္ေသာ ဉာဏ္
ၾသဃ = ေရ အလ်ဥ္ နဲ႔တူေသာ တရား။ ကာေမာဃ ၊ဘေဝါဃ ၊ ဒိေ႒ာဃ ၊ အဝိေဇၨာဃ ၊

Read more...

ဤလူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြတကား...


ပုဏၰသုတ္


အသွ်င္ပုဏၰသည္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနၿပီးေသာ္
ျမတ္စြာဘုရားအား ဤစကားကို ေလွ်ာက္ထား၏

အသွ်င္ဘုရား ေတာင္းပန္ပါ၏၊
ျမတ္စြာဘုရားထံမွ တပည့္ေတာ္အား အက်ဥ္းအားျဖင့္ တရားကို ေဟာေတာ္ မူပါေလာ့၊ တပည့္ေတာ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ယင္းတရားေတာ္ ကို နာၾကားၿပီးလွ်င္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္လ်က္ မေမ့မေလ်ာ့ လုံ႔လရွိသည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္ရွိလ်က္ ေနလိုပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ စိတ္ႏွလံုးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သေဘာ ရွိကုန္ေသာ ကာမႏွင့္ စပ္ယွဥ္ကုန္ေသာ စြဲမက္အပ္ကုန္ေသာ မ်က္စိျဖင့္ သိအပ္ေသာ အဆင္းတို႔သည္ ရွိကုန္၏။ ပုဏၰ ထိုအဆင္းကို ရဟန္းသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ခဲ့မူ စြဲလမ္းခဲ့မူ လႊမ္းမိုး၍ တည္ခဲ့မူ ထိုအဆင္းကို အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ စြဲလမ္းေသာ လႊမ္းမိုး၍ တည္ေသာ ထိုရဟန္းအား ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' သည္ ျဖစ္၏၊ ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' ျဖစ္ေပၚျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ျဖစ္ေပၚ၏ဟု ငါဘုရားေဟာ၏။ပ။

ပုဏၰ လွ်ာျဖင့္ သိအပ္ေသာ အရသာတို႔သည္ ရွိကုန္၏။ပ။ ပုဏၰ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ စိတ္ႏွလံုးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သေဘာရွိကုန္ေသာ ကာမႏွင့္ စပ္ယွဥ္ကုန္ေသာ စြဲမက္ အပ္ကုန္ေသာ စိတ္ျဖင့္ သိအပ္ေသာ သေဘာတရားတို႔သည္ ရွိကုန္၏။ ပုဏၰ ထိုသေဘာ တရားတို႔ကို ရဟန္းသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ခဲ့မူ စြဲလမ္းခဲ့မူ လႊမ္းမိုး၍ တည္ခဲ့မူ ထိုသေဘာတရားကို အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ စြဲလမ္းေသာ လႊမ္းမိုး၍ တည္ေသာ ထိုရဟန္းအား ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ'သည္ ျဖစ္၏၊ ႏွစ္သက္မႈ'တဏွာ' ျဖစ္ေပၚျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ျဖစ္ေပၚ၏ဟု ငါ ေဟာ၏။ ပုဏၰ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ စိတ္ႏွလံုးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သေဘာ ရွိကုန္ေသာ ကာမႏွင့္ စပ္ယွဥ္ကုန္ေသာ စြဲမက္အပ္ကုန္ေသာ မ်က္စိျဖင့္ သိအပ္ေသာ အဆင္းတို႔သည္ ရွိကုန္၏။ ပုဏၰ ထိုအဆင္းကို ရဟန္းသည္ မႏွစ္သက္ခဲ့မူ မစြဲလမ္းခဲ့မူ လႊမ္းမိုး၍ မတည္ခဲ့မူ ထိုအဆင္းကို မႏွစ္သက္ေသာ မစြဲလမ္းေသာ လႊမ္းမိုး၍ မတည္ေသာ ထိုရဟန္းအား ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၏၊ ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၏ဟု ငါ ေဟာ၏။ပ။

ပုဏၰ အလိုရွိအပ္ ႏွစ္သက္အပ္ စိတ္ႏွလံုးကို ပြါးေစတတ္ကုန္ေသာ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သေဘာရွိကုန္ေသာ ကာမႏွင့္ စပ္ယွသ္ကုန္ေသာ စြဲမက္အပ္ကုန္ေသာ စိတ္ျဖင့္ သိအပ္ကုန္ေသာ သေဘာတရားတို႔သည္ ရွိကုန္၏၊ ပုဏၰ ထိုသေဘာတရားကို ရဟန္းသည္ အလြန္မႏွစ္သက္ခဲ့မူ မစြဲလမ္းခဲ့မူ လႊမ္းမိုး၍ မတည္ခဲ့မူ ထို သေဘာတရားကို အလြန္ မႏွစ္သက္ေသာ မစြဲ လမ္းေသာ လႊမ္းမိုး၍ မတည္ေသာ ထိုရဟန္းအား ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၏၊ ႏွစ္သက္မႈ 'တဏွာ' ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၏ ဟု ငါေဟာ၏။



ပုဏၰ ဤအက်ဥ္းျဖစ္ေသာ အဆံုးအမျဖင့္ ငါဘုရား ဆံုးမအပ္ၿပီးေသာ သင္သည္ အဘယ္ဇနပုဒ္၌ ေနမည္နည္း။ အသွ်င္ဘုရား သုနာပရႏၲမည္ေသာ ဇနပုဒ္သည္ ရွိပါ၏၊ ထိုဇနပုဒ္၌ တပည့္ေတာ္ ေနပါမည္ ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰ သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ၾကမ္းတမ္းကုန္၏၊ ခက္ထန္ကုန္၏။ ပုဏၰ သုနာပရႏၲတိုင္းသား ျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ သင့္ကို ဆဲေရးၾကကုန္မူ ေရရြတ္ၾကကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္း ဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ဆဲေရးၾကကုန္မူ ေရရြတ္ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္၏ စိတ္သည္ ဤသို႔ ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ဤသုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ေကာင္းၾကေပစြ တကား၊ ဤ သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြ တကား။ ယင္းသို႔ ေကာင္းၾကေပေသာေၾကာင့္ ငါ့အား ဤလူတို႔သည္ လက္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္မႈကို မေပးၾကကုန္ေသး''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါ လတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါ လတၱံ႕ ဟု ေလွ်ာက္၏။



ပုဏၰ သင့္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ လက္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္ၾက ကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ လက္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္၏ စိတ္သည္ ဤသို႔ ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ဤသုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ေကာင္းၾကေပစြတကား၊ ဤသုနာ ပရႏၲ တိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြတကား။ ယင္းသို႔ ေကာင္းၾကေပေသာေၾကာင့္ ငါ့အား ဤလူတို႔ သည္ ခဲျဖင့္ မပစ္ခတ္ၾကကုန္''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕ ဟု ေလွ်ာက္၏။



ပုဏၰ သင့္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ခဲျဖင့္ ပစ္ခတ္ၾကကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ခဲျဖင့္ ပစ္ခတ္ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္၏ စိတ္သည္ ဤသို႔ ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ဤသုနာပရႏၲ တိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ေကာင္းၾကေပစြ တကား၊ ဤသုနာပရႏၲ တိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြတကား။ ယင္းသို႔ ေကာင္းၾကေပေသာေၾကာင့္ ငါ့အား ဤလူတို႔ သည္ တုတ္ျဖင့္ မ႐ိုက္ႏွက္ၾကကုန္''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕ဟု ေလွ်ာက္၏။



ပုဏၰ သင့္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ တုတ္ျဖင့္ ႐ိုက္ႏွက္ၾက ကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ တုတ္ျဖင့္ ႐ိုက္ႏွက္ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္အား ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ဤသုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ေကာင္းၾကေပစြတကား၊ ဤသုနာ ပရႏၲ တိုင္းသား ျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြတကား။ ယင္းသို႔ ေကာင္းၾကေပေသာေၾကာင့္ ငါ့အား ဤလူတို႔သည္ ဓားျဖင့္ မခုတ္ၾကကုန္''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူ တတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕ဟု ေလွ်ာက္၏။



ပုဏၰ သင့္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ဓားျဖင့္ ခုတ္ၾကကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္းဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ဓားျဖင့္ ခုတ္ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္အား ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ဤသုနာပရႏၲ တိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ေကာင္းၾကေပစြ တကား၊ ဤသုနာပရႏၲတိုင္းသား ျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ အလြန္ ေကာင္းၾကေပစြတကား။ ယင္းသို႔ ေကာင္းၾက ေပေသာေၾကာင့္ ငါ့အား ဤလူတို႔သည္ ထက္လွစြာေသာ ဓားျဖင့္ အသက္မွ မခ်ၾကကုန္''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါ လတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕ ဟု ေလွ်ာက္၏။



ပုဏၰ သင့္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ထက္လွစြာေသာ ဓားျဖင့္ အသက္မွ ခ်ၾကကုန္မူ သင္၏ စိတ္သည္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္နည္း ဟု ေမးေတာ္မူ၏။

အသွ်င္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သုနာပရႏၲတိုင္းသားျဖစ္ေသာ လူတို႔သည္ ထက္လွစြာေသာဓားျဖင့္ အသက္မွ ခ်ၾကကုန္မူ တပည့္ေတာ္အား ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕- ''ခႏၶာကိုယ္မွ လည္းေကာင္း အသက္မွ လည္းေကာင္း ၿငီးေငြ႕ကုန္ သည္ ရွက္ႏိုးကုန္သည္ စက္ဆုပ္ကုန္သည္ ျဖစ္၍ အသက္ကို ေဆာင္တတ္ေသာ ဓားလက္နက္ကို ရွာၾကကုန္ေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာဝကတို႔သည္ ရွိကုန္၏။ ထိုအသက္ကို ေဆာင္တတ္ေသာ ဓားလက္နက္ကို ငါသည္ မရွာေဖြဘဲ သာလွ်င္ ရအပ္၏''။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕၊ ေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤအခါ၌ ဤသို႔ စိတ္ျဖစ္ပါလတၱံ႕ဟု ေလွ်ာက္၏။

ပုဏၰ ေကာင္းေပစြ၊ ေကာင္းေပစြ၊ ပုဏၰ သင္သည္ ဤသည္းခံမႈ အေအးဓာတ္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ ရွိေသာ္ သုနာပရႏၲ ဇနပုဒ္၌ ေနျခင္းငွါ စြမ္းႏိုင္လတၱံ႕၊ ပုဏၰ သင္သည္ ယခု သြားရန္ အခ်ိန္ကို သိ၏၊ သြားရန္မွာ သင္၏ အလိုအတိုင္းပင္ ျဖစ္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။



ထိုအခါ အသွ်င္ပုဏၰသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ စကားေတာ္ကို အလြန္ႏွစ္သက္ ဝမ္းေျမာက္၍ ေနရာမွထၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ အ႐ိုအေသ ျပဳလ်က္ အိပ္ရာေနရာကို သိုမွီ သိမ္းဆည္းၿပီးေနာက္ သပိတ္ သကၤန္းကို ယူေဆာင္၍ သုနာပရႏၲဇနပုဒ္သို႔ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီခဲ့၏၊ အစဥ္အတိုင္း ေဒသစာရီ လွည့္လည္ သည္ ရွိေသာ္ သုနာပရႏၲဇနပုဒ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္၏၊ ထိုသုနာပရႏၲဇနပုဒ္၌ အသွ်င္ပုဏၰသည္ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။

ထို႔ေနာက္ အသွ်င္ပုဏၰသည္ ထိုဝါတြင္း၌ပင္လွ်င္ ဥပါသကာ ငါးရာတို႔အား သရဏဂံု တည္သူ၏ အျဖစ္ကို ေျပာၾကားေစ၏၊ ထိုဝါတြင္း၌ပင္လွ်င္ ဥပါသိကာမ ငါးရာတို႔အား သရဏဂံုတည္သူ၏ အျဖစ္ကို ေျပာၾကား၏။ ထိုဝါတြင္း၌ပင္လွ်င္ ဝိဇၨာသံုးပါးတို႔ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳ၏၊ ထုိဝါတြင္း၌ပင္လွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳ၏။

ထိုအခါ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကုန္၍။ပ။ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနၾကၿပီးေသာ္- ''အသွ်င္ဘုရား ပုဏၰမည္ေသာ အမ်ဳိးသားကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ အက်ဥ္းျဖစ္ေသာ အဆံုးအမျဖင့္ ဆံုးမေတာ္ မူအပ္၏၊ ထိုပုဏၰသည္ ေသဆံုးပါၿပီ။ ထိုပုဏၰ၏ လားရာဂတိကား အဘယ္ပါနည္း၊ တမလြန္ဘဝကား အဘယ္ပါနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္ကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ပုဏၰ အမ်ဳိးသား သည္ ပညာရွိ၏၊ အမွန္ကို ဆိုေလ့ရွိ၏၊ တရားေတာ္အား ေလ်ာ္ေသာ အက်င့္ကို လည္း က်င့္ေလ့ရွိ၏၊ တရားဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ငါဘုရားကို မပင္ပန္းေစခဲ့။

ရဟန္းတို႔ ပုဏၰ အမ်ဳိးသားသည္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေလၿပီ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 88

၅ - ပုဏၰသုတ္၊ ဆႏၷ၀ဂ္၊ သဠာယတန၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။




ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

ေမတၱာကမၼ႒ာန္း ပြားမ်ားနည္း (၁)…

ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ားအားထုတ္မယ့္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မပြားခင္ သိထားရမွာက (၁) အရင္ဆုံး အစျပဳၿပီး မပြားမ်ားသင့္တဲ့ပုဂၢိဳလ္၊ (၂) သီးသန္႔ မပြားမ်ားသင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ (၃) လုံး၀ မပြားမ်ားသင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ သိထားဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း စပြားမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ
၁။ မခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္
၂။ အရမ္းခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္
၃။ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္
၄။ ရန္သူပုဂၢိဳလ္
ျဖစ္တဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ကုိ အရင္ဆုံးစၿပီး မပြားမ်ားသင့္ပါဘူး။ မခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အရာမွာထားၿပီး ပြားမ်ားတဲ့အခါ၊ အလြန္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ပြားမ်ားတဲ့အခါ၊ အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္ကုိ ေလးစားထုိက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေနရာေတြမွား ထားၿပီး ပြားမ်ားတဲ့အခါ ပင္ပန္းတတ္သလုိ၊ ရန္သူပုဂၢိဳလ္ကုိ အဖန္ဖန္ ပြားမ်ားေနပါကလည္း ေဒါသျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကုိ စၿပီး ပြားမ်ားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ကစၿပီး မပြားသင့္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။


ေနာက္ လိင္မတူတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိလည္း သီးသန္႔ေမတၱာ မပြားသင့္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးကုိ သီးသန္႔ေမတၱာပုိ႔တာ၊ အမ်ိဳးသမီးက အမ်ိဳးသားကုိ သီးသန္႔ေမတၱာပုိ႔တာ အခ်ိန္ၾကာလာပါက ကာမရာဂျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ လိင္မတူတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ သီးသန္႔မပြားသင့္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမတၱာစ်ာန္ကုိ ရရွိၿပီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ သဗၺာဣတၳိေယာ- အမ်ိဳးသမီးမ်ားအားလုံ၊ သေဗၺပုရိသာ- အမ်ိဳးးသားအားလုံး စသည္ျဖင့္ ပြားမ်ားႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေသသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၍လည္း ေမတၱာ မပြားရပါဘူး။ ေသတဲ့သူကုိ အာ႐ုံျပဳ ပြားမ်ားျခင္းအားျဖင့္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈ မရွိတဲ့အျပင္ ေမတၱာစ်ာန္လည္း မရႏုိင္တဲ့အတြက္ ေသသူကုိ လုံး၀ေမတၱာမပြားရဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ စ်ာန္ဆုိလုိ႔ ေကာင္းကင္ပ်ံႏုိင္တဲ့ စ်ာန္မ်ိဳးလုိ႔ မေတြးမိပါေစနဲ႔။ ဒီေနရာမွာ ေျပာတဲ့စ်ာန္ဆုိတာ ၀ိတက္၊ ၀ိစာရ၊ ပီတ၊ သုခစတဲ့ စ်ာန္အဂၤါမ်ားနဲ႔ ျပည့္စုံေနတာကုိ ေျပာတာပါ။

ေဖာ္ျပပါ ပုဂၢိဳလ္ (၆) ေယာက္ဟာ ပြားနည္းမက် အစဥ္မက်ပါက ေမတၱာဘာ၀နာကုိ ပ်က္ဆီးေစတတ္၊ ဖ်က္ဆီးတတ္တဲ့အတြက္ ေရွ႕ေလးေယာက္ကုိ အရင္ဆုံး စတင္မပြားမ်ားမိၾကရန္၊ လိင္တူပုဂၢိဳလ္ကုိ သီးသန္႔ မပြားမိၾကရန္ႏွင့္ ေသသူကုိ လုံး၀ေမတၱာမပြားၾကရန္ အထူးသတိျပဳသင့္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီးပါက ေမတၱာပြားမ်ားရမယ့္ အစဥ္အတုိင္း ပြားမ်ားရပါမယ္။ ေမတၱာပြားရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္အစဥ္ကေတာ့
၁။ မိမိကုိယ္
၂။ မိမိခ်စ္ခင္ေလးစား္ျမတ္ႏုိးအပ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္
၃။ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္
၄။ ရန္သူပုဂၢိဳလ္
တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း စတင္ပြားမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီအစဥ္အတုိင္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိအရင္စတင္ၿပီး ေမတၱာပြားမ်ားရပါမယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ အရင္ပြားမ်ားရန္ လုိသလဲဆုိေတာ့ မိမိနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး မိမိရဲ႕ စီးပြားခ်မ္းသာကုိ မိမိ လုိလားေတာင့္တသလုိ အျခားေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ရဲ႕ ခ်မ္းသာေရးကုိ လုိလားေတာင့္တကာ မညွင္းဆဲေစလုိတဲ့ အတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္ဆုံး အခ်ိန္အနည္းငယ္ယူ၍ ေမတၱာပြားမ်ားရပါတယ္။ “ငါသည္ ေဘးရန္ကင္းပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊ ခ်မ္းသာစြာ မိမိ၏ခႏၶာ၀န္ကုိ ရြတ္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစ”လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အာ႐ုံျပဳကာ ေမတၱာပြားေပးရပါတယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပြားမ်ားၿပီးေနာက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြ ႏူးည့ံေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမ်ား စြမ္းအားၾကီးမားလာတဲ့အခါ တစ္ျခားသတၱ၀ါမ်ားကုိ ေျပာင္းၿပီး ေမတၱာပြားရပါတယ္။

ဒီလုိပြားတဲ့အခါ အထက္ေဖာ္ျပပါ အစဥ္အတုိင္း ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ခ်စ္ခင္ေလစား ျမတ္ႏုိးရတဲ့ လိင္တူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦးကုိ လွမ္းၿပီးအာ႐ုံျပဳကာ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ထုိင္ေနတဲ့ပုံ၊ ရပ္ေနတဲ့ပုံ စတဲ့ ကုိယ္အႏွစ္သက္္ဆုံး စိတ္အခ်မ္းသာဆုံးပုံကုိ ေရြးခ်ယ္ကာ စိတ္နဲ႔လွမ္းၿပီး အာ႐ုံယူရပါမယ္။ ကုိယ္နဲ႔ေလးေတာင္ခန္႔ ငါးေတာင္ခန္႔မွာ တည္ရွိေနေအာင္ အာ႐ုံယူၾကည့္ပါ။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကုိ စိတ္အာ႐ုံထဲမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း အာရုံယူႏုိင္တဲ့အခါမွာ “ဤသူသည္ ေဘးရန္ကင္းပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ၊ ခ်မ္းသာစြာ မိမိခႏၶာ၀န္ကုိ ရြတ္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစ” ဟု ဒီေလးခ်က္လုံးကုိ သုံးေလးငါးေခါက္ေလာက္ ပြားၾကည့္ေပးပါ။ အဲဒီေနာက္မွ ဒီေလးမ်ိဳးထဲက တစ္မ်ိဳးစီကုိ စ်ာန္ဆုိက္တဲ့အထိ ပြားမ်ားေပးရပါမယ္။ တစ္မ်ိဳးစီပြားတယ္ဆုိရာမွာ သေဘာကေတာ့ “ဤသူသည္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ”ဟု ေမတၱာပြားတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းၿပီး ၿပဳံးရႊင္ေနတဲ့ပုံကုိ အာ႐ုံယူကာ စိတ္ပါလက္ပါ “ဤသူသည္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ… စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစ…” ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ ေမတၱာပြားရပါမယ္။ သူ၏ပုံမွာ ဘာ၀နာစိတ္ဟာ အလြန္ၿငိမ္သက္စြာ ကပ္ၿပီးတည္လာပါက ပထမစ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ တတိယစ်ာန္ဆုိက္ေအာင္ ပြားမ်ားေပးရပါမယ္။ စ်ာန္ဆုိက္ေအာင္ ပြားတယ္ဆုိတာ ပြားရင္းနဲ႔ စ်ာန္အဂၤါေတြျဖစ္တဲ့ ၀ိတက္ (နိမိတ္အာ႐ုံအေပၚ စိတ္ကုိေရွး႐ႈတင္ျခင္း သေဘာ)၊ ၀ိစာရ (နိမိတ္အာ႐ုံကုိ ထပ္ကာထပ္ကာ သုံးသပ္ဆင္ျခင္ျခင္းသေဘာ)၊ ပီတိ (နိမိတ္အာ႐ုံကုိ ႏွစ္သက္ျခင္း ပီတိသေဘာ)၊ သုခ (အာ႐ုံရဲ႕ အရသာကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ခံစားျခင္းသေဘာ)၊ ဧကဂၢတာ (အာ႐ုံတစ္ခုတည္းအေပၚမွာ စိတ္က်ေရာက္တည္ၿငိမ္ေနျခင္း သေဘာ) လုိ႔ ေခၚတဲ့ သေဘာလကၡဏာမ်ား ထင္ရွားလာတာကုိ ေျပာတာပါ။ ဒီသေဘာလကၡဏာေတြကုိ ဆင္ျခင္သိရွိၿပီး သေဘာလကၡဏာမ်ားအလုိက္ ပထမစ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ တတိယစ်ာန္ဟု အဆင့္ဆင့္ ဆုိက္ေရာက္တဲ့အထိ ပြားမ်ားမႈကုိ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီလုိ တစ္ခ်က္တည္းကုိ တတိယစ်ာန္ဆုိက္တဲ့အထိ ပြားမ်ားၿပီးပါက က်န္တဲ့အခ်က္ေတြကုိလည္း အစဥ္အတုိင္း တတိယစ်ာန္ဆုိက္တဲ့ အထိပြားေပးရပါမယ္။ အဲဒီလုိ ပြားတဲ့အခါမွာ “ေဘးရန္ကင္းပါေစလုိ႔ ပြားတဲ့အခါ ေဘးရန္ကင္းေနတဲ့ပုံ၊ စိတ္ဆင္းရျခင္း ကင္းပါေစလုိ႔ ပြားတဲ့အခါ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းေနတဲ့ပုံ၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းပါေစလုိ႔ ပြားတဲ့အခါ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းေနတ့ဲပုံ၊ ခ်မ္းသာစြာ မိမိခႏၶာ၀န္ကုိ ရြက္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစလုိ႔ ပြားတဲ့အခါ ခ်မ္းသာစြာ ခႏၶာ၀န္ကုိ ရြက္ေဆာင္ေနတဲ့ပုံမ်ား ေပၚေနေအာင္ အာ႐ုံျပဳ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။

ဒီနည္းအတုိင္း ခ်စ္ခင္ေလးစား ျမတ္ႏုိးရတဲ့ လိင္တူပုဂၢိဳလ္ (၁၀)ေယာက္ေလာက္ကုိ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ အရွိန္ယူကာ ပြားမ်ားၾကည့္ေပးပါ။ ဒီလုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ပုဂၢဳိလ္ေတြ အေပၚ ေမတၱာပြားမႈ ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္ကုိ အထက္ပါနည္းအတုိင္း အလားတူ ပြားမ်ားေပးရပါတယ္။ (၁၀) ေယာက္ေလာက္အထိေပါ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရန္သူပုဂၢဳိလ္ကုိ အထက္ပါနည္းအတုိင္း အစဥ္လုိက္ တတိယစ်ာန္ဆုိက္ေအာင္ ပြားမ်ားရပါတယ္။ ဒီအ႐ႈခံ၊ အာ႐ုံခံ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အားလုံး လိင္တူပုဂၢဳိလ္မ်ားပဲ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီလုိ ပုဂၢိဳလ္အစဥ္လုိက္ကုိ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း ႏုိင္ေအာင္ ပြားမ်ားႏုိင္လွ်င္ မိမိ၊ မိမိကခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ပုဂၢဳိလ္၊ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္၊ ရန္သူပုဂၢိဳလ္ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေလးဦးအေပၚ ထားတဲ့့ေမတၱာဟာ တစ္သီးတစ္ျခားစီ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီပုဂၢဳိလ္ေလးဦးအေပၚ ေမတၱာစိတ္ကုိ ညီမွ်ေအာင္ ျပဳက်င့္ႏုိင္တဲ့အထိ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကုိ စီးျဖန္းရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မိမိကုိယ္ကုိ အာ႐ုံျပဳပြားမ်ားတာဟာ စ်ာန္သုိ႔မေရာက္ႏုိင္ေပမယ့္ ပုဂၢဳိလ္ေလးမ်ိဳး ေမတၱာတစ္သားတည္း တစ္ညီတည္းျဖစ္ေအာင္ သီးသန္႔ထည့္ ပြားမ်ားျခင္းျဖစ္ၿပီး ပုဂၢိဳလ္အပုိင္းအျခားကုိ ပယ္ဖ်က္ႏုိင္ေအာင္ ပြားမ်ားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း ပြားမ်ာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ မိမိကုိယ္၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးတဲ့ပုဂၢိဳလ္၊ အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္၊ ရန္သူပုဂၢိဳလ္လုိ႔ေခၚတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အစဥ္ကုိ မိမိကုိယ္ကစၿပီး အရွိန္ရေအာင္ အခ်ိန္ယူပြားမ်ား၊ အဲဒီေနာက္ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ပုဂၢိဳလ္၊ အဲဒီေနာက္ အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္၊ ေနာက္ဆုံး ရန္သူပုဂၢိဳလ္ဆုိတဲ့ အစဥ္အတုိင္း တစ္ဦးခ်င္းအာ႐ုံယူကာ ပြားမ်ားမႈကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္ရပါမယ္။ သမာဓိအားေကာင္းၿပီး စ်ာန္အဂၤါမ်ား ထင္ရွားလာကာ တတိယစ်ာန္ ဆုိက္တဲ့အထိ တစ္ခ်က္ခ်င္း၊ တစ္ဦးခ်င္း ပြားမ်ားေပးရပါမယ္။ အဲဒီလုိ ပြားမ်ားဖန္မ်ားတဲ့အတြက္ သမာဓိစ်ာန္ ထင္ရွားျဖစ္လာ၊ တစ္သမွတ္တည္း တည္လာပါက ေမတၱာစိတ္ဟာလည္း ဒီပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးအေပၚ ကြဲျပားျခားနားမႈ မရွိေတာ့ဘဲ တစ္ေျပးညီတည္း ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒီနည္းအတုိင္း ညီမွ်ေသာ ေမတၱာစိတ္၊ ညီမွ်ေသာ ေမတၱာစ်ာန္ကုိ ရေအာင္ ပြားမ်ားႏုိင္ခဲ့ပါက သီမာသေမၻဒေခၚ ပုဂၢိဳလ္အပုိင္း အျခားကုိ ၿဖိဳခဲြဖ်က္ဆီးႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂၢဳိလ္အစဲြမရွိ ေမတၱာစိတ္ တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီအစဥ္ဟာ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းကုိ စၿပီးပြားမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ ပြားမ်ားရမယ့္ ေမတၱာ ကမၼ႒ာန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအဆင့္ကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ပြားမ်ားႏုိင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေနာဓိသ ဖရဏေမတၱာေခၚ ရည္ညြန္းပုိင္းျခားျခင္း မရွိဘဲ ျပန္႔ႏွံ႔ေစတဲ့ ေမတၱာ၊ ၾသဓိသ ဖရဏေမတၱာေခၚ ရည္ညြန္းပုိင္းျခား ျပန္႔ႏွံ႕ေစတဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ဒိသာဖရဏ ေမတၱာေခၚ အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာတုိ႔၌ ျပန္႔ႏွံ႔ေစတဲ့ ေမတၱာတုိ႔ကုိ ပြားမ်ားရပါမယ္။ ဒီေမတၱာေတြကုိ မပြားမ်ားခင္ အေနာဓိသ(၅)မ်ိဳး၊ ၾသဓိသ(၇)မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ (၁၂)မ်ိဳးကုိ သိထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။

အပုိင္း (၂) တြင္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္....

Read more...

အရွင္ ဂႏၶမာလာလကၤာရ တိပိဋက


အရွင္ ဂႏၶမာလာလကၤာရ
နဝမေျမာက္ တိပိဋကဓရ တိပိဋကေကာဝိဒ
တိပိဋကဓမြၼဘ႑ာဂါရိက
ျမင္းျခံဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ ဘဒၵႏၲ ဂႏၶမာလာလကၤာရ
Ph.D. (Buddhist Studies)


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၁...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၂...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၃ ပထမပိုင္း...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၃ ဒုတိယပိုင္း...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၄...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၅...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၆...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၇...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၈...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၉ ပထမပိုင္း...


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၉ ဒုတိယပိုင္း...


အေကာင္းဆံုးတရားငါးပါးတရားေတာ္...


တိပိဋကပူေဇာ္ပြဲ...



တရားနာၿပီး တရားအတိုင္း က်င့္ၾကံႏိုင္ၾကပါေစ။

Read more...

တစိမ္႔စိမ္႔ေတြးမယ္ (ဦးေဇာတိက)

သူတစ္ပါးမွာ အမွားတစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုခု ေတြ႕တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ေနသလို သေဘာထားပါ။

ကိုယ့္ကိုယ့္ကို တကယ္သတၱိရွိတယ္ ထင္ရင္ ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ ရဲရဲႀကီး ျပင္လိုက္ပါ။

အမွားအယြင္းေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို မေၾကာက္တဲ့သူ အမွားထဲက ပညာရေအာင္ ယူတတ္တဲ့သူဟာ အမွားကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ဘက္က အက်ိဳးရွိေအာင္ ယူႏိုင္လို႕ မွားတာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။

အေကာင္းကို အဆိုးျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္တာဟာ အသိအျမင္ မွားယြင္းမွဳေတြထဲမွာ အဆိုးဆံုး၊ အထိခိုက္ဆံုး အမွားျမင္ပံုပဲ။

အဆိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကံဳရႀကံဳရ အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္သင့္တာကို ဆက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို သိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိဖို႕ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။

ကိုယ့္အဆိုးကို လက္ခံႏိုင္မွသာ အဲ့ဒီ့အဆိုးဟာ အေကာင္းဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားမယ္။ လက္မခံႏိုင္ေသးသေရြ႕ ဖံုးကြယ္ ထားသေရြ႕ အေကာင္းျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။

အမွန္ေတာ့ ဘ၀နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို အဆိုးနဲ႕ ႀကံဳရၿပီး အဆိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုးထဲက အသိဉာဏ္ရၿပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့သူေတြကမွ ရတယ္။

သူတပါး အျပစ္ကို ေထာက္ျပရံုနဲ႕ ကိုယ့္အျပစ္က ေပ်ာက္မသြားဘူး။

ေစတနာဆိုးနဲ႕ လုပ္တာေတြ အားလံုးဟာ ကိုယ့္စိတ္ထားကို ေအာက္တန္းက်သြားေစတယ္။

ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္မွဳ လုပ္ေနတာပဲ။ အမွားေတြကို မ်ားမ်ားျပင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြဟာ မွားေနမွန္း မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ မွားေနမွန္း သိပါလ်က္နဲ႕ မျပင္ခ်င္ဘူး။ အဲ့ဒီ့လို လူေတြဟာ အသိဉာဏ္ မႀကီးထြားဘူး၊ မတိုးတက္ဘူး။

မမွားဘူးတဲ့သူ မရွိပါဘူး၊ အမွားကင္းဖို႕ ဆိုတာလည္း သိပ္ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အမွားနဲ႕ဖို႕ပဲ ႀကိဳးစားရမွာ၊ အမွားတစ္ခုကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ မမွားဖို႕ မလုပ္မိဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။

သူမ်ားမွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာထက္ ကိုယ္မွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ္။

ကိုယ့္အျပစ္ကို ရွာျပတဲ့သူကို ကိုယ့္ ေက်းဇူးရွင္လို႕ သေဘားထားပါ။

အေသးအမႊား အဆိုးေတြေၾကာင့္ စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တာကို မခံခ်င္ရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကို အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္ေနပါ။

အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို နားလည္လက္ခံၿပီး ခံႏီုင္ရည္ရွိမွ ပိုၿပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္။

ကိုယ္က သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေနတာ ရႉံ႕ခ်ေနတာဟာ သူဘယ္လိုလူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မေပၚလြင္ဘူး၊ ငါဘယ္လိုလူ ဆိုတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပၚလြင္သြားၿပီ။

တကယ္ႀကီးတဲ့ ထိေရာက္တဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေက်နပ္မႉ အမ်ားဆံုးရတဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြလည္း အမ်ားဆံုးထုတ္ၿပီး သံုးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မယ့္သူဟာ အေသးအမႊား အဆိုးေတြကို ေတြးေနဖို႕ မသင့္ဘူး။

သူတစ္ပါးကို အျပစ္ျမင္လို႕ရွိရင္ အဲ့ဒီအျပစ္မ်ိဳး ကိုယ့္မွာ ရွာၾကည့္ပါ။ ရွိေနတတ္တာပဲ မ်ားပါတယ္။ သူတစ္ပါးမွာ ေကာင္းတာ ျမင္ရင္လည္း အဲ့ဒီလို ေကာင္းတာ ငါ့မွာေကာ မရွိဘူးလား။ ရွိရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ မရွိေသးရင္ေတာ့ ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။

တကယ္ေတာ့ အဆိုးေတြထဲက အမွားေတြထဲက ဒုကၡေတြထဲကမွ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အသိဉာဏ္ကို ရတာပါ။ အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို ဘ၀ေတြ႕အႀကံဳ ထဲကပဲ ရႏိုင္တယ္၊ စာအုပ္ထဲက မရႏိုင္ဘူး။ ဘ၀ဟာ အေလးနက္ဆံုး စာအုပ္ပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡေပးရင္ ေလာကႀကီး ဒုကၡေရာက္တယ္။ ကိုယ္နဲ႕ ေလာကႀကီးဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္၊ ဘယ္လိုမွ သီးျခားျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္လိုက္ရင္ ေလာကႀကီးကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္တာပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္ရင္ ငါ ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ၊ ဘာကို မုန္းသလဲဆိုတာကို အရင္ဆံုးသိေအာင္လုပ္ပါ။ အဲဒီ့က စ, ပါ။

သူမ်ားအျပစ္ကို မ်ားမ်ားရွာၿပီး ေျပာေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ္ခ်တာပဲ။ သူမ်ားကို ဂုဏ္သိကၡာခ်ၿပီးမွ ကိုယ့္ဂုဏ္ကို တင္လို႕ရမယ့္ ဘ၀ကို ေရာက္ေနရၿပီ။
ဦးေဇာတိက

------------------------------------------------------
ဒီေန႔မနက္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ပို႔ေပးလာလို႔ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ရဲ႕ (တစိမ့္စိမ့္ေတြးမယ္) ဓမၼစာေပေလးကို ေမာင္နွမမ်ားအား ျပန္လည္ မ်ွေ၀ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ေပးပို႔လာတဲ႔ ညီမေလးကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ဒီစာအုပ္ကေလးကို ဖတ္ျပီး ျဖစ္ေပမယ္..ထပ္ဖတ္ရေတာ႔ ထပ္ျပီး သတိတရားေလးရေစနိုင္တာမို႔ ျပန္လည္ မ်ွေ၀လိုက္ရပါတယ္ရွင္။
ေမတၱာျဖင္႔
၀ါ၀ါခိုင္မင္း

Read more...

ေမတၱာတရား ျခံဳကာထားရင္

ဓမၼစာေပမ်ား

“ နေသာ ဘိကၡေဝ သေတၱာ သုလာဘရူေပါ၊ ေယာန မာတာပိတဘူတ ပုေဗၺာ ဣမိေနာ ဒီေဃန အဒၶဳနာ။“

ရဟန္းတို႔-ဤမွ်ရွည္လ်ားလွေသာ သံသရာၾကီးအတြင္း အမိ၊ အဖ၊ ေမာင္ၾကီး၊ ေမာင္ငယ္၊ ညီ၊ အစ္ကို၊ ညီမ၊ သား၊ သမီး၊ မေတာ္စပ္ခဲ႔ဘူးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ငါဘုရား၏ ဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္ ရွာေဖြ၍ မရခဲ႔ေပ။ ( နိဒါန၊ ၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိ၊ အနမတဂၢသုတ္ )

မိမိတို႔ရဲ႕ ဘ၀သံသရာခရီးဟာ အဆံုးအစမရွိတာျဖစ္လို႔ အလြန္ရွည္ခဲ႔လွစြာျဖင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ က်င္လည္ခဲ႔ၾကရပါသည္။ ဘ၀သံသရာဆိုတာ ခႏၶာအစဥ္ကိုပဲဆိုလိုပါသည္။ ဒီေလာက္ရွည္လ်ားတဲ႔ သံသရာအတြင္း အလြန္မ်ားလွတဲ႔ အနႏၱသတၱ၀ါေတြနဲ႔ မိမိတို႔တစ္ေတြအားလံုး ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္ခဲ႔ဖူးၾကပါသည္။ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္္ဖူးဘူးသူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ်ပင္ မရိွေပ။ ထို႔ေၾကာင္ အားလံုးသည္ မိေဟာင္း၊ ဖေဟာင္း ေဆြမ်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲလို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ႔ပါသည္။

ေလာကမွာရွိေသာ သတၱ၀ါမ်ားအားလံုးသည္ (၃၁)ဘံုအတြင္း ျဗဟၼဘံု(၂၀)၊ နတ္ဘံု(၆)၊ လူ႔ဘံု(၁)၊ ငရဲဘံု(၄)ဆိုတဲ႔ (၃၁)ဘံုအတြင္း အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္ မရမခ်င္း ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာက ျပဳလုပ္ခဲ႔ေသာ ကံေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ ဖန္ဖန္တလဲလဲ ဘ၀သံသရာခရီးမွာ ကၾကိဳးစုံေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ၾကရပါသည္။ ဒီဃာ ဇာဂရေတာ ရတၱိ၊ ဒီဃံ သႏၱႆ ေယာဇနံ။ ဒီေဃာ ဗာလာနံ သံသာေရာ သဒၶမၼံ အ၀ိဇာနံတံ။ ဆိုျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္္ ဆံုးမထားပါသည္။ အိပ္မေပ်ာ္၍ ႏိုးေနေသာသူအတြက္ ညဥ့္တာရွည္လ်ား၏။ ခရီးပန္းသူအတြက္ ယူဇနာခရီးသည္ ရွည္လ်ား၏။ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မသိေသာ လူမိုက္တို႕အတြက္ သံသရာခရီးဟာရွည္လ်ားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ဘ၀သံသရာခရီးမရွည္လ်ားဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို သိေအာင္အားထုတ္ရေပမည္။ သိတဲ႔အ တိုင္းလဲက်င္႔ၾကံၾကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔လည္း လိုအပ္ေပသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သိဒၶတၱမင္းသားဘုရား အေလာင္းသည္ ေလးသေခၤ်ႏွင္႔ ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီျဖည့္ရာမွာ(၂၄) ဘဝသာလွ်င္သာသနာေတာ္ ႏွင့္ၾကံဳၾကိဳက္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔သည္ဘုရားရွင္၏သာသနာေတာ္နွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ရသည္မွာ အလြန္ခဲယဥ္းေသာ မိမိတို႔၏အခြင့္အေရး ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သေဘာေပါက္နားလည္ သင္႔ေပ သည္။ မိမိ၏လက္၀ယ္ေရာက္ရွိေနေသာ အခြင္႔အေရးမ်ားအား တန္ဖိုးရွိေအာင္ ၾကိဳးစားရေပမည္။

လူဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရတရားဆိုတာလည္း သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြပဲျဖစ္ေပသည္။ ရခဲလွေသာ လူဘ၀တြင္ အေရးၾကီး ဆံုးကလဲ ေကာင္းမူတရားအလုပ္တစ္ခုတည္းဟုပင္ဆိုလွ်င္ အျငင္းပြားစရာရွိေပ။ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေက်ာက္ဆစ္သမားသည္ အလြန္မာတဲ႔ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကို လွပေအာင္ ပံုေကာင္းေဖာ္ထုေပးႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အတူ ကၽြမ္းက်င္တဲ႔ပန္းပုဆရာ ဆိုရင္လည္း သစ္တံုးတစ္တံုးကို လွပတဲ႔ပံုေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္ပါသည္။ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာ၊ အသိဥာဏ္ ပညာရွိသူဟာလဲ လူ႔အလုပ္ေတြ၊ ေတြ႔ၾကံဳေနသမွ် အာရံုအားလံုးကိုလည္း ေကာင္းမူတရားေတြျဖစ္တဲ႔ သူေတာ္ေကာင္း တရားေတြက လွပေအာင္ ေဖာ္ယူႏိုင္စြမ္းရွိေပသည္။

ေလာကရွိလူသားတိုင္းသည္ မိမိရဲ႕ဘ၀စံအိမ္ကိုလွပေအာင္၊ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရေအာင္ အားလံုးဟာ တည္ေဆာက္ ေနၾကသူေတြပဲျဖစ္ေပသည္။ မိမိရဲ႕ဘ၀စံအိမ္လွပေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုလွ်င္ မိမိရဲ႕ ဗဟိဒၶဆိုတဲ႔အျပင္ပိုင္းကို ျပဳျပင္ တည္ေဆာက္ျခင္းထက္ မိမိရဲ႕အဇၥ်တၱဆိုတဲ႔ အတြင္းသႏၱန္က စိတ္ထားကို လွပေအာင္တည္ေဆာက္ ရမည္ျဖစ္ေပသည္။ အကုသုိလ္တရားေတြကုိေရွာင္၊ ကုသုိလ္တရားေတြေဆာင္၊ စိတ္ကုိျဖဴစင္ေအာင္ထားဟူသည့္ ဘုရားအဆူဆူတို႔၏ အဆံုးအမအတိုင္း မိမိ၏ရင္ထဲမွာရွိေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားမ်ား ေလ်ာ႔ပါးေအာင္ ၾကိဳးစာအားထုတ္၍ မိမိ၏စိတ္တြင္ အကုသိုလ္တရားမ်ား မျဖစ္ပြားေအာင္ က်င္႔ၾကံ၍ ဘ၀စံအိမ္ကိုလွပေအာင္ တည္ေဆာက္ရ မည္ျဖစ္ေပ သည္။

မိမိတို႔၏ဘ၀စံအိမ္ကို လွပေအာင္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ဆုိလွ်င္ မိမိႏွင့္အတူဆပ္စပ္လွ်က္ရွိေသာ ေလာကၾကီးကိုလဲ ပစ္ခြါထား၍ မျဖစ္သင္႔ေပ။ မိမိတို႔လူသားအားလံုးသည္ ေလာကၾကီးနဲ႔ဆက္စပ္ေနထိုင္ျပီး ေလာက၏ေက်းဇူးတရားကိုလည္း သိရွိနား လည္သင္႔ေပသည္။ ေလာကအေပၚတြင္ ကရုဏာႏွင့္ ေမတၱာတရား ထားရွိရန္လိုအပ္ေၾကာင္းကို ဆရာၾကီးဦးေရႊေအာင္ ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးတြင္ ဤသို႔မွတ္သားဖူးပါသည္။ ကရုဏာတရားႏွင့္ ေမတၱာတရား ေပါင္းစပ္ထားႏိုင္လွ်င္ မိမိ၏အက်ိဳးစီးပြားထက္ ေလာက၏အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္ရြက္၍ ပီတိသုခကိုေတြ႔ႏိုင္၊ ျမင္ႏိုင္ခံစားႏိုင္ပါသည္။ ပီတိသုခ ကိုေတြ႔ပါမွလည္း ပါရမီကိုျဖည့္က်င္႔ႏိုင္သည္ဟု ဆိုေပသည္။ ပါရမီကိုျဖည္႔က်င္႔ရာတြင္ ဓမၼသည္ သဘာ၀အားျဖင္႔ ပါရမီျဖည္႔သူက စြန္႔လႊတ္လိုက္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား၊ ေျခလက္အဂၤါမ်ား၊ အသက္ခႏၶာမ်ားကို သူခိုးအေနျဖင္႔ ယူသြား သည္မဟုတ္။ တရားသူၾကီးအေနျဖင္႔သာယူျပီး ျပန္လည္ရသင္႔ေသာအက်ိဳးကို ျပန္လည္၍ ေပးေလသည္။ ထိုအက်ိဳး သည္ စၾက၀ေတးမင္း၏ စည္းစိမ္ထက္ပင္ အတိုင္းအဆမရွိ ၾကီးမားေပသည္။ ခ်မ္းသာရာတြင္လည္း အႏိႈင္းမ ရွိၾကီးမားေပသည္။ မိမိ၏ကိုယ္က်ိဳးထက္ အမ်ားအက်ိဳးကို ဦးစားေပး၍ ေဆာင္ရြက္သူမ်ားသည္ အကယ္၍ မဂ္ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္ နိဗၺာန္ကို မရေသးလွ်င္ေတာင္မွ ေလာေလာဆယ္ ပစၥကၡတြင္ အမ်ား၏ ၾကည္ညိဳမူ၊ အမ်ား၏ ေလးစားမူ၊ အမ်ား၏ အားထားမူတို႔ကို မယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ရေလသည္။ တမလြန္ဘ၀တြင္လည္း ပါရမီဘုန္းကံေၾကာင့္ ဓမၼ၏သေဘာအတိုင္း မေဖာက္မျပန္ ေကာင္းက်ိဳးကို ခံစားရမည္ျဖစ္ေပသည္။

ေလာကၾကီးကို အလွဆင္လိုသူတိုင္းတြင္ ေမတၱာတရားကို လက္ကိုင္ထားရေပမည္။ ကာယကံေမတၱာ၊ ၀စီကံေမတၱာ၊ မေနာကံေမတၱာဟူေသာ ေမတၱာသံုးမ်ိဳးျဖင္႔ မိမိ၏ႏွလံုးသားကို အလွပဆံုးျဖစ္ေအာင္ တန္ဆာဆင္ရေပမည္။ ေမတၱာ တရားဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းေသာသားရင္းအေပၚ အသက္ႏွင္႔ထပ္တူ ခ်စ္ခင္ေစာင္႔ေရွာက္ေနတဲ႔ မိခင္ရဲ႕စိတ္မ်ိဳး ကိုယ့္မွာျဖစ္ေပၚတိုးပြားေအာင္ ထပ္တလဲလဲေလ႔က်င္႔ေနရျခင္း အလုပ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ခြင့္လႊတ္တတ္မူႏွင့္ အေကာင္း ျမင္စိတ္ထားရွိမွသာ ေမတၱာတရားအေနျဖင့္ မိမိရဲ႕ႏွလံုးသားမွာ တန္ဆာဆင္ႏိုင္မွာလဲျဖစ္ေပသည္။ မိခင္တစ္ေယာက္ သည္ သားသမီးအေပၚမွာ ေကာင္းကြက္ရွာျပီး ခ်စ္ခင္ေသာစိတ္မ်ိဳး အျမဲရင္မွာရွိပါသည္။ ရင္ခြင္ေပၚမွာ သား၊ သမီး ခ်ီထား သိပ္ထားတုန္း အညစ္အေၾကးေပက်ံတာေတာင္ မိခင္ေတြရဲ႕အျပံဳးသည္ နည္းနည္းေလးမွ မပ်က္ေပ။ နည္းနည္းေလးမွ လည္း သားသမီးေပၚထားရွိတဲ႔ အခ်စ္ဟာ နည္းနည္းေလးမွ ေလ်ာ႔သြားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ အရင္ကထက္ပင္ ေမတၱာတရား ေတြ တိုးပြားေနေပသည္။ မိမိတြင္လည္း မိခင္၏ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ သတၱ၀ါေတြအားလံုး အေပၚမွာ ခ်စ္တတ္ရေပမည္။

ေမတၱာတရားသည္ အလြန္ကိုနက္ရွိုင္းသိမ္ေမြ႕၍ က်ယ္၀န္းလွေပသည္။ ေမတၱာတရားကို မပြားခင္ ပထမဦးစြာ ေဒါသရဲ႕အျပစ္ႏွင့္ ခႏၱီရဲ႕အက်ိဳးကို ဦးစြာဆင္ျခင္ရန္လည္း လိုအပ္ေပသည္။ မိမိ၏ရင္ထဲတြင္ ေဒါသတရားမ်ား ျဖစ္လာ ေသာအခါ အေၾကာင္းအက်ိဳးကိုခြဲျခား၍ မသိႏိုင္သလို အမွန္တရားကုိလည္း မျမင္ႏိုင္ေပ။ ေဒါသတရားသည္ ရုပ္ကိုလည္း အိုျခင္းျဖစ္ေစသလို နာမ္ကိုလဲ အိုျခင္းျဖစ္ေစသည္။ ေနာက္ေနာင္တြင္လည္း အက်ဥ္းတန္၍ ရုပ္ဆိုးျခင္းျဖစ္ေစႏို္င္သည္။ ခႏၱီတရားအေနျဖင္႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ျမတ္ေသာအက်င့္ဟု ေဟာထားေပသည္။ ေလာကမွာ ခႏၱီတရားလက္ကိုင္ထားျပီး ဘယ္အာရံုနဲ႔ေတြ႕ေတြ႕ သည္းခံမယ္ဆိုျပီး ဆင္ျခင္ရေပမည္။ ေမတၱာတရားပြားမည့္သူအေနျဖင့္ ေဒါသတရားကိုပယ္၍ ခႏၱီတရားကို ေဆာင္ထားရေပမည္။

ေမတၱာတရားကို ပထမဦးစြာ မိမိအခ်စ္ဆံုးသူကေန စတင္ပြားရေပမည္။ ေလာကမွာ အခ်စ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္သူလဲ ဆိုလွ်င္ အတၱသမံ ေပမံနတၳိ- မိမိေလာက္ခ်စ္ေသာပုဂၢိဳလ္ထပ္တူမရွိဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ မိမိကုိကိုယ္ ပထမဦးစြာ ေမတၱာပြားရေပမည္။ မိမိကိုယ္ကို ပထမဦးစြာ ေမတၱာပြားရျခင္းသည္ အတၱဆန္သည္ဟု ထင္ႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ပထမဦးစြာ မိမိကိုယ္ကို ေမတၱာပြားရျခင္းသည္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားရွိေအာင္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ အနည္းငယ္ခ်ဲ႕ရမည္ဆိုလွ်င္ မိမိသည္ ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းခ်င္သလို သူတစ္ပါးလည္း ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းခ်င္ေပမည္။ မိမိလည္းခ်မ္းသာခ်င္သလို သူတစ္ပါးလည္း ခ်မ္းသာခ်င္ေပမည္။ ထိုသို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြးတတ္ေအာင္ ကိုယ္ခ်င္းစာ တတ္ေအာင္ မိမိကိုယ္ကို ပထမဦးစြာ ေမတၱာပြားရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

မိမိကိုယ္ကို ေမတၱာပြားျပီးေနာက္ ဒုတိယအဆင့္အေနျဖင့္ မိမိခ်စ္သူကို ေမတၱာပြားရမည္ျဖစ္ေပသည္။ မိမိခ်စ္သူဟု ဆိုရာတြင္လည္း သမီးရည္းစားကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ေပ။ မိမိ၏အေပၚတြင္ ေက်းဇူးမ်ား ေသာ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ေဆြမ်ိဴး၊ မိတ္ေဆြေကာင္း အစရွိသျဖင့္ ေမတၱာပြားရေပမည္။ ေမတၱာပြားရာတြင္လည္း သူတို႔ကိုယ့္အေပၚ ေက်းဇူးရွိခဲ့ပံုေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးေတြၾကည္႔ျပီး ပြားရေပ မည္။ ဥပမာအေနျဖင့္ အေမဆိုလွ်င္ အေမ ေဘးရန္ကင္းပါေစ။ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းပါေစ။ ကိုယ္ဆင္းရဲကင္းပါေစ။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာစြာျဖင္႔ မိမိခႏၶာ၀န္ကိုေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။ ထုိသို႔ တစ္ျခားေက်းဇူး ရွိအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုလည္း ေမတၱာပို႔ရေပမည္။

ဒုတိယအဆင့္အေနႏွင္႔ ေမတၱာပြားမ်ားျပီးေသာအခါ တတိယအဆင့္အေနျဖင္႔ မိမိႏွင္႔ အလယ္အလတ္ မခ်စ္၊ မမုန္း ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ပြားမ်ားရေပမည္။ သာမန္အားျဖင္႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ေနာက္ဆံုး အဆင့္အေနျဖင္႔ ရန္သူကို ေမတၱာပို႔ရေပမည္။ ထုိသို႔ မိမိႏွင္႔အဆင္မေျပေသာသူအား ေမတၱာပြားရာတြင္ ရခ်င္လဲရေပ မည္။ မရခ်င္လဲမရေပမည္။ မိမိရန္သူအား ေမတၱာပို႔၍ ရျခင္းမရျခင္းသည္ ဥာဏ္ရဲ႕အလုပ္ျဖစ္ေပသည္။ ေမတၱာပြားမ်ား ရမည့္ အလုပ္ကေတာ့ မိမိ၏အလုပ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။

ေမတၱာတရားကို ဘယ္အဆင့္ထိပြားရမည္ဆိုလွ်င္ မိမိ၊ မိမိခ်စ္သူ၊ မခ်စ္မမုန္း အလယ္အလတ္ပုဂၢိဳလ္၊ ရန္သူ ထိုေလးမ်ိဳး အား တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ပြားမ်ားရေပမည္။ သတၱ၀ါအားလံုး၏ေကာင္းက်ိဳးကို လိုလားစြာႏွင့္ ခြဲျခားမူမရွိပဲ လူသား တစ္ေယာက္အေနနွင္႔ ျမင္သြားျပီး ပြားမ်ားမွသာ ေမတၱာပါရမီအဆင့္ထိ က်င္႔သံုးရာေရာက္ေပမည္။ ေမတၱာတရားကို ပြားဖန္မ်ားသူသည္ ၁။ စိတ္ထားက်ယ္ျပန္႔လာရျခင္း၊ ၂။ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ေပၚတိုးပြားလာရျခင္း၊ ၃။ ခြဲျခား ခြဲျခားမလုပ္ပဲ ကန္႔သတ္ခ်က္ေဘာင္ တစ္စတစ္စ ကင္းသြားရျခင္း၊ ၄။ သူမ်ားအေပၚ ေဒါသရန္စိတ္ေတြ မုန္းတီးစိတ္ေတြ ကင္းစင္ရျခင္း၊ ၅။ စိတ္ဆင္းရဲမူေတြလဲ ကင္းသြားျခင္းဆိုတဲ့ ေမတၱာရဲ႕ ဂုဏ္ရည္ေတြ မလြဲမေသြရရွိမွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ဒါနျပဳတဲ့အခါမွာလည္း ေမတၱာတရားပါလွ်င္ ေလးနက္သလို စြမ္းအားလည္းထက္ေပသည္။ ကိုယ္႔ပစၥည္းေၾကာင့္ သူခ်မ္း သာပါေစဆိုတဲ႔ စိတ္ေကာင္းေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ဒါနျပဳရင္ အက်ိဳးေပး ပိုျပီး မြန္ျမတ္ေကာင္းမြန္လွပါတယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ဘယ္ သူမွ ဒုကၡမေရာက္ေစရဘူး အားလံုးခ်မ္းသာေစရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေကာင္းရွိေနရင္ သီလတရားဟာလဲ အလိုအေလ်ာက္ ျပည့္စံုလံုျခံုေနျပီျဖစ္ေပသည္။ ေမတၱာၾကိဳတင္ပို႔လႊတ္ ျခင္းအားျဖင္႔လည္း ဘာ၀နာတရားက်င္႔သံုးျပီး အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းစြာျဖင္႔ တိုးတက္ေအာင္ျမင္မွာျဖစ္ေပသည္။ ဘာမဆို ေမတၱာတရားရွိမွသာ အရာရာျပီးျပည့္စံုသည္မွာ သိသာထင္ ရွားလွပါသည္။

မိမိတို႔၏ ဘ၀စံအိမ္လွပေအာင္ တည္ေဆာက္ရာတြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ေန၍ မျဖစ္ေပ။ ေလာကၾကီးႏွင့္ ဆက္စပ္ ၍ေနေသာေၾကာင္႔ ေမတၱာတရားရွိပါမွ မိမိႏွင့္အတူ ပတ္၀န္းက်င္ပါ အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ရေပလိမ္႔မည္။ ေမတၱာကို လိုခ်င္ရင္ ခႏၱီတရားကို အမာခံတည္ေဆာက္၍ ဥေပကၡာတရားႏွင့္လည္း ေဘာင္ခတ္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ေပသည္။ မိမိတစ္ေယာက္တည္းေနေသာအခါတြင္ သတိတရားလက္ကိုင္ထား၍ ေကာင္မူတရားမ်ားတိုးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရေပမည္။ ထို႔အတူ အမ်ားႏွင္႔ေနေသာအခါ ေမတၱာတရားလက္ကိုင္ထား၍ ေကာင္းမူတရားမ်ားတိုးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ရမည္ျဖစ္ေပသည္။

ေမတၱာစိတ္ဓါတ္၊ အေအးျမတ္၊ လႊတ္းပတ္ကမၻာတည္ပါေစ။

ကိုညီ



Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP