* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Monday, January 25, 2010

ပန္းေငြရုံ

အဘုိးအုိသည္ သူ၏ဗုိက္ၾကီးကုိ ေပါင္ႏွစ္လုံးေပၚ တင္၍ တင္ပေလႅေခြခ်ိတ္ ထုိင္ေနရာမွ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ ေထာက္ကာ ရုတ္တရက္ ကုန္းထလုိက္ျပီး ခါးေတာင္းကုိ ေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္လုိက္သည္။ ခါးေတာင္း ေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္သည္ ဆုိျခင္းကုိ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ားက နားမလည္ၾက၍ အနည္းငယ္ရွင္းျပလုိသည္။

၀တ္ထားေသာ ပုဆုိး၏ ေအာက္အနားစကုိ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ လိမ္က်စ္ကာ တင္ပါးႏွစ္လုံးၾကားထဲမွ တစ္ဆင့္ အေျမွာင္းလုိက္ဆြဲယူလ်က္ ထုိအနားစကုိ ခါးၾကားထဲသုိ႔ ထုိးထည့္ကာ ျမဲျမံစြာ က်ဳိက္ရသည့္ ခါးေတာင္းက်ိဳက္နည္း ကုိ ေျမွာင္ေအာင္ၾကိဳက္သည္ ဟူ၍ ဆုိရသည္။ အရပ္ထဲတြင္ ကာလသားၾကီးမ်ား လက္ေ၀ွ႔ လက္ပန္း သတ္လုိၾကလွ်င္၊ သုိ႔မဟုတ္ ထန္းပင္ အုန္းပင္တက္လုိၾကလွ်င္၊ သုိ႔မဟုတ္ ျခင္းခတ္ က်ည္းသားရုိက္လုိၾကလွ်င္ ခါးေတာင္းကုိ ေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္ၾကရသည္။ ပုဆုိးစ,သည္ အေရွ႔ဘက္လက္တစ္၀ါးစာ အရွက္လုံရုံမွ်သာ ဖုံးထားျပီး အေနာက္ဖက္တြင္ ေကာက္ညွင္းထုပ္ကုိ ၾကိဳးျဖင့္စည္းထားသည့္ ပုံစံအတုိင္း တင္ပါးႏွစ္လုံးကုိ အေျမွာင္းလုိက္ ျမင္ေနရမည္ ျဖစ္၏။

ဤကဲ့သုိ႔ ခါးေတာင္းကုိ ေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္ၾကရသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကား ခုိင္ျမဲမႈရွိေစရန္ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာစြာ က်ိဳက္ထားေသာ ေယာက်ာ္းၾကီးတစ္ဦး၏ ခါးေတာင္းမွာ အားေကာင္းေမာင္းသန္ လူႏွစ္ေယာက္ဆြဲခၽြတ္၍ မကၽြတ္ႏုိင္ေအာင္ ျမဲျမံသည္။ ဤသုိ႔ျမဲျမံမွသာ တစ္ဦးခါးကုိ တစ္ဦးဆြဲကာ ကုိင္ကာ ေပါက္သတ္ ေျမွာက္သတ္ၾကရေသာ နပန္းသတ္ျခင္းမ်ား လက္ေ၀ွ႔ထုိးနည္းမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပမည္ ျဖစ္သည္။ ခါးေတာင္းကုိ ေလ်ာ့ေလ်ာ့လ်ဲလ်ဲ က်ိဳက္မိ၍ အေရးအေၾကာင္းမွာ ပုဆုိးကၽြတ္လွ်င္ လူပုံအလယ္မွာ အရွက္ေသာ္လည္း ကြဲမည္။ သုိ႔မဟုတ္ ပုဆုိးကၽြတ္တာကုိ ငဲ့မိလွ်င္ အသက္ေသာ္လည္း ဆုံးရႈံးရႏုိင္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤသုိ႔မကၽြတ္ရေအာင္ ခါးေတာင္းကုိ ေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ တင္းတင္းရင္းရင္း က်ဳိက္ေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အလုပ္ဟူသမွ် ရဲရဲတင္းတင္း ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္သည္။ စကားေျပာလွ်င္ ရုိးရုိးေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေျပာသည္။ ကတိျပဳလွ်င္ ကတိကုိ အပ္က်မတ္က် ထိန္းသည္။ အနစ္နာခံစရာရွိလွ်င္ အနစ္နာခံသည္။ ညွာတာစရာရွိလွ်င္ ညွာတာသည္။ ခြင့္လႊတ္စရာရွိလွ်င္ ခြင့္လႊတ္သည္။ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ကို ရုိးေျမက်ေပါင္းသင္းမည္ဟု သစၥာျပဳလွ်င္ ရုိးေျမက်ေပါင္းသင္း၏။ ေျပာျပဳေတြးၾကံသမွ် ေယာက်ာ္းေကာင္းတု႔ိ၏ အဂၤါရပ္အတုိင္း ျပဳမူတတ္သည္။ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့လ်ဲ က်ိဳက္ေသာ ေယာက်ာ္းမ်ားကား ၄င္းတုိ႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္၏။ ဤကား ေရွးက အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတုိ႔ ေတြးေခၚၾကေသာ အရပ္ ေလာ့ဂ်စ္တည္း။ မည္မွ်ဟုတ္သလဲ စဥ္းစားစရာ လုိမည္မထင္။ အရွင္းသား ျဖစ္၏။

အဘုိးအုိကေတာ့ လက္ေ၀ွ႔လက္ပန္း သတ္ရန္ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ျခင္းမဟုတ္။ ထန္းပင္ အုန္းပင္တက္ရန္ က်ိဳက္ျခင္းလည္း မဟုတ္။ သူ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကား ေပါင္ရင္းႏွင့္ တင္ပါးမ်ားတြင္ မင္းမူေနေသာ ေပြးကြက္မ်ားကုိ ျပသျခင္း အလုိ႔ငွာ ျဖစ္သည္။ အဘုိးအုိကား ဤနယ္တြင္ ဂုဏ္သေရရွိေသာ သူၾကီးမင္း ေၾကးေရတတ္သူေဌးမင္း ျဖစ္သည္။ ျဖည့္စြက္၍ ဆုိရလွ်င္ အလြန္စိတ္ေကာင္းရွိျပီး အလြန္ရုိးသားေသာ၊ ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟမ်ားအေပၚတြင္ အလြန္၀တၱရား ေက်ပြန္သေလာက္ အလြန္ၾသဇာရွိေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသားၾကီး ျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ သူကဲ့သုိ႔ ဂုဏ္သေရရွိ သူၾကီးမင္း၏ ဂုဏ္အား ေပြးကြက္မ်ားက ေထာက္ညွာငဲ့ကြက္ျခင္း အလ်ဥ္းရွိသည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ရေပ။ ဂုဏ္သေရရွိသူ၏ ေပါင္မွာ ေပြးကြက္မရွိရဘူးဟု ေလာကဥပေဒ ထုတ္ျပန္ထားျခင္း မရွိသကဲ့သုိ႔ပင္တည္း။ ၀ံ့စားစြာမင္းမူေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။

အဘုိးအုိသည္ ေရာင္တစ္ေစာင္းႏွင့္ ျဖစ္ျပီး တံဘက္ႏွင့္ေရာင္ကို ပတ္ထားသည္။ ျဗိတိသွ် ေခတ္က စြပ္က်ယ္ကုိ လူျမင္ေကာင္းရုံ ၀တ္ထားသည္။ အရပ္ျမင့္ထြားက်ိဳင္းသည္။ အသံၾသဇာရွိသည္။ ေမးရုိးခုိင္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းပါးလ်ား ျပန္႔ျပဴးသည္။ မ်က္လုံးေတာက္သည္။ ယခုျမင္ေနရသည့္ ပါးစုံ႔ၾကီးမ်ားႏွင့္ အလြန္ၾကီးက်ယ္ေသာ ၀မ္းဗုိက္ျပင္ကုိ အသာထား၍ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ေတြးေတာလွ်င္ ငယ္စဥ္အခါက အဘုိးအုိသည္ အဆီမရွိ က်စ္လ်စ္သန္မာသည့္ အရုိးအရြတ္တုိ႔ရွိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း လူတုိင္း ခန္႔မွန္းႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။ "ေဆြမိမင္း၊ မ်က္သုတ္နီစင္၊ ရထည္းဖ်င္ႏွင့္၊ က်ိဳင္းစဥ္ျမ၀ါ၊ မတ္ၾကီးလ်ာကုိ၊ မယ္သာၾကိဳက္မိ၊ တုမရွိ " ဟူသည့္အတုိင္း အဘုိးအုိသည္ စြံခဲ့ခၽြန္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ၾကားသိရသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔အဆုိအရ သူကား သူ႔မယားတစ္ေယာက္ကုိသာ မိန္းမသားအျဖစ္ ျမင္သည္ဟု ဆုိသည္။ အာဂပုဂၢိဳလ္တည္း။ ကၽြန္ေတာ္ လုိအပ္ေသာ ေဆးအမည္မ်ားကို ေျပာျပ၍ ပန္းေငြရုံ အ၀င္၀က တံတားဘက္ထိ သူ႔ကုိလုိက္ပုိ႔ျပီး ႏႈတ္ဆက္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လက္ျပျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ အူယားဖားယား ေျပးထြက္သြားသည္ကုိ ျမင္ရလွ်င္ မျပဳံးဘဲမေနႏုိင္။ ခံ့ညားအိေျႏၵၾကီးေသာ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက သူတုိ႔ေက်ာင္းအသင္းဘက္က ေဘာလုံး ဂုိးေပါက္ထဲ၀င္သြား၍ ထခုန္သည္ကုိ ျမင္ရသကဲ့သုိ႔ အျမီးအေမာက္ မတည့္ႏုိင္လွသည္။ သုိ႔ေသာ္ ရုိးသားအျပစ္ကင္းစင္၍ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းေလသည္။ တံတားမွေန၍ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ ကုန္းမုိ႔မုိ႔ေပၚတြင္ ရထားသံလမ္းကုိသာ ျမင္မိသည္။ ျပိဳင္ေနေသာ သံလမ္းႏွစ္ခုေပၚတြင္ သြားသူလာသူ မရွိ။ ပကတိ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္လ်က္ ရွိသည္။ သံလမ္းႏွစ္ခု၏ အလယ္မွရပ္၍ ၾကည့္လွ်င္ သံလမ္းႏွစ္ခုကုိ အေနာက္မုိးကုပ္ စက္၀ုိင္းႏွင့္ အေရွ႔မုိးကုပ္ စက္၀ုိင္းတြင္ စုဆုံသြားသလုိ ျမင္ရသည္။ ဆုိလုိရင္းကား သံလမ္းသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ျမင္ကြင္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး တစ္ေျဖာင့္တည္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပ်င္းရိသည္လည္း မဟုတ္။ စုိးရြ႔ံသည္လည္းမဟုတ္ ၀မ္းနည္းသည္လည္းမဟုတ္ ၀မ္းသာသည္လည္းမဟုတ္၊ ဘယ္လုိမွ မဟုတ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ပန္းေငြရုံဘက္ ျပန္လာသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေဆာင္ ေနာက္မွာ လယ္ကြင္းမ်ားကုိခ်ည္း ျမင္ရသျဖင့္ ေက်နပ္သြားသည္။ ေနေစာင္းေတာ့ ဦးပဥၥင္း၊ ကုိရင္မ်ား တစ္ပါးျပီး တစ္ပါးၾကြလာၾကသည္။ ေရာဂါမ်ားကုိ ၾကည့္ေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ရႊင္လန္းစျပဳသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ညကုိးနာရီမွာ မီးစက္ရပ္မည္ မီးျပတ္မည္ဟု သတိေပးျပီး သံဃာေတာ္မ်ား ျပန္ၾကြသြားၾကသည္။ မီးျခစ္ႏွင့္ ဖေယာင္းတုိင္ကုိ အသင့္ထုတ္ထား၍ လာပုိ႔ထားေသာ ေရေႏြးျဖင့္ ေကာ္ဖီမစ္တစ္ထုပ္ကုိ ေဖ်ာ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အထီးက်န္ျခင္းျဖင့္ ျပည့္၀ေနသည္။ ေဇာင္းတူမွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အပါးတြင္ အေဖရွိသည္။ အေဖ့တပည့္မ်ား ရွိသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ျပည့္၀ျပီးမေန။ တစ္ခုခုလုိအပ္ေနသလုိ ထင္ရသည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ့္အနားတြင္ ဘယ္သူမွ ရွိမေနမွ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပည့္၀ေနသည္ ဟုထင္မိသည္။

ေကာ္ဖီကုိ တစ္က်ိဳက္က်ိဳက္ရင္း ျပတင္းတစ္ေပါက္ကုိ တြန္းဖြင့္သည္။ မီးျပတ္သြားသည္။ ေလေအးမ်ား တုိး၀င္လာသည္။ စိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားသလုိ ဘာကုိ ေၾကာက္မွန္းမသိ ေၾကာက္သြားသည္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လယ္ကြင္းျပင္တြင္ လူတစ္ဦး ႏြားတစ္ေကာင္ မရွိ။ တိတ္ဆိတ္ေနသျဖင့္ ယင္းကြင္းျပင္တြင္ သက္ရွိသတၱ၀ါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ရွိမေနဟု ထင္ျမင္ရသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ယင္းကြင္းျပင္တြင္ သက္ရွိသတၱ၀ါ အနႏၲတုိ႔သည္ က်က္စားေနထုိင္လ်က္ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမွာင္ထုကုိ ၾကည့္၍ အေၾကာက္တရားကုိ လႈံ႔ေဆာ္ေပးသည့္ အေတြးမ်ား ေတြးပစ္သည္။ မၾကာမီ ၾကက္သီးမ်ား ထလာသည္အထိ ေၾကာက္လာေလသည္။ ေၾကာက္စရာအေတြးမ်ားကုိ ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ့ အေၾကာက္လည္း ရပ္သြားျပန္သည္။ ဤကား အသက္ရွင္လုိျခင္း၏ နိမိတ္တည္း။ လူသည္ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္လွ်င္ ေၾကာက္ရမည္ျဖစ္သည္။ မေၾကာက္ေအာင္ မာန္တင္း၍ကားရမည္။ လုံးလုံးမေၾကာက္ေအာင္ လုပ္၍ကား မရႏုိင္။ ေၾကာက္စရာရွိလ်က္ မေၾကာက္သူကား အနာဂါမ္ ရဟႏၲာတုိ႔သာ ျဖစ္ရမည္။ လူအခ်ိဳ႔အတြက္ လုံးလုံးမေၾကာက္ဘူးဟု ထင္စရာကား ရွိေကာင္းရွိေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ လုံးလုံးမေၾကာက္သည္ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။ အေၾကာက္နည္းျခင္း သုိ႔မဟုတ္ ေၾကာက္သည္ကုိ သတိမျပဳမိလုိက္ျခင္း တုိ႔သာ ျဖစ္ရာ၏။

စာေမးပြဲက်မွာ ကၽြန္ေတာ္မည္မွ်ေၾကာက္ခဲ့ေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကုိယ္မရပ္တည္ႏုိင္မည့္ အျဖစ္ကမွ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ထက္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသည္က ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သတၱိမေမြးျမဴႏုိင္ျခင္းက ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းသည္။ စာဖတ္နာေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူ,တက္က်မ္းမ်ား မဖတ္ဟု ေျပာဖူးသည္။ သူမည္မွ် နစ္နာသြားသလဲ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာႏုိင္။ "ႏုိင္စရွိလွ်င္ ႏုိင္ခ်င္ခ်င္ ရႈံးစရွိလွ်င္ရွႈံးခ်င္ခ်င္" ဟူေသာ စကားကုိ သူမၾကားဖူးပါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရမည္။ ယင္းစကားကား ပီမုိးနင္း၏ တက္က်မ္းတစ္ခုမွ စကား ျဖစ္သည္။ စိတ္ကုိ တစ္ခါအႏုိင္ရလွ်င္ ထပ္ကာ ထပ္ကာ အႏုိင္ရဖုိ႔ မခဲယဥ္း။ တစ္ခါအရႈံးေပးမိလွ်င္လည္း ထပ္ကာထပ္ကာ ရႈံးနိမ့္ဖုိ႔ မခဲယဥ္း။ ေၾကာက္ေအာင္ လုပ္မိလွ်င္လည္း ထပ္ကာထပ္ကာ ေၾကာက္ဖုိ႔ ၀န္မေလး။ ယခု ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလုိ အေၾကာင္းမဲ့ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္လုိ႔ ရႏုိင္သည္။ အေၾကာင္းရွိလုိ႔ ေၾကာက္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ရတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ငယ္စဥ္က ပင္ေပါင္ရုိက္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ရႈံးနိမ့္မွာ ေၾကာက္ခဲ့ဖူးသည္။ အေၾကာင္းရွိသည္။ အေဖ၀ယ္ေပးထားေသာ အားကစား ေဘာင္းဘီအသစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယင္းေဘာင္းဘီ၏ ဂုဏ္ကုိေထာက္၍ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရႈံးေအာင္ ယွဥ္ျပိဳင္ဖုိ႔ တာ၀န္ရွိလာသည္။ မိဘမ်ားဂုဏ္ယူႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးရမည့္ တာ၀န္ရွိလာသည္။ ယင္းတာ၀န္ကုိ မေက်ပြန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္လာသည္။ ေနာက္ေတာ့ ယင္းတာ၀န္သည္ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိး ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီျပိဳင္ပြဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ရႈံးနိမ့္သည္။ အရႈံးသည္ ခါးသီးသကဲ့သုိ႔ ရွက္စရာလည္း ေကာင္းသည္။ ေၾကာက္စရာလည္း ေကာင္းသည္။ ထုိ႔ထက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသည္က ရႈံးနိမ့္ျပီး ျပန္လည္ နာလန္မထႏုိင္မွာ သုိ႔မဟုတ္ အဓိက ျပဳိင္ပြဲတြင္ ရႈံးနိမ့္သြားမွာ ျဖစ္သည္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားမၾကာမီ ကၽြန္ေတာ္သည္ အရႈံးမ်ားႏွင့္ ေနသားက်လာသည္။ အရႈံးမ်ားက ဘ၀၏အဓိကအစိတ္အပုိင္း ျဖစ္လာသည္။ အညၾတ တစ္ေယာက္ဘ၀ျဖင့္ ေနသားက်လာသည္။ ကတၱီပါ အိပ္မက္မ်ားအစား ျမက္ခင္းျပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားကုိ အိပ္မက္ရဲ လာသည္။ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကုိ ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သလုိ ေနတတ္လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ အဓိက ျပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္အႏုိင္ရလုိဆဲ ျဖစ္သည္။ ေသေရးရွင္ေရး ျပိဳင္ပြဲမ်ား တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္သန္လုိဆဲ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ညစာစားရင္း တစ္ဦးလည္ပင္း တစ္ဦးထလွီးၾကေသာ လူၾကီးလူေကာင္းမ်ားကဲ့သုိ႔ အငမ္းမရ အႏုိင္ရလုိျခင္းကားမဟုတ္။ သန္႔ရွင္းေသာ အားကစား သမားတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ ဂုဏ္သေရရွိရွိ အႏုိင္ရလုိျခင္း ျဖစ္သည္။

ေတာင္ဘက္က ေဘးမဲ့ငါးကန္ၾကီးေဘးမွာ သစ္ပင္မည္းမည္းၾကီး တစ္ပင္ကုိ ျမင္ရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၾကားခဲ့ရသည္ကုိ ျပန္ေတြးမိသည္။ တစ္ရံေရာအခါ ညခ်မ္းက အဲဒီသစ္ပင္ဘက္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ထြက္လာခဲ့ဖူးသည္ ဆုိ၏။ ထုိအမ်ိဳးသမီးက ယခုျမင္ေနရေသာ လယ္ကြက္မ်ား၏ ပုိင္ရွင္ျဖစ္သည္ ဆုိ၏။ ေသလုဆဲဆဲမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းအတြက္ လယ္ကြက္မ်ား လွဴဒါန္းခဲ့သည္ ဆုိ၏။ ယခုပန္းေငြရုံေက်ာင္း ျဖစ္လာသည္။ ထုိအမ်ိဳးသမီးကား ေက်ာင္းအေပၚသံေယာဇဥ္ ရွိေန၍ ေက်ာင္း၏အနီးအပါးတြင္ပင္ ရုကၡစုိးကဲ့သုိ႔ သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္ ဆုိ၏။ ပန္းေငြရုံဆရာေတာ္ ဘုရားေတာ္ အဖူးေျမာ္လာသျဖင့္ ဆရာေတာ္က ေနာက္မလာဖုိ႔ အမိန္႔ရွိသည္ စသည္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကားခဲ့ရသည္။

ျမန္မာျပည္တြင္ ယေန႔အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုျဖစ္သြားလွ်င္ ေနာက္ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ထုိအျဖစ္အပ်က္မွာ ယုံတမ္းပုံျပင္သဖြယ္ ျဖစ္သြားတတ္သည္။ ဤကား မွတ္စု မွတ္တမ္းေရးက်င့္ မရွိျခင္း၏ ရလာဒ္တည္း။ ျမန္မာတုိ႔ အသုံးျပဳေသာ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားကား ၾကားခ်င္ရာ ၾကားတတ္ေသာ နားမ်ားတည္း။ အလြန္ေျပာင္းလြယ္ ျပင္လြယ္ရွိကာ အျမဲလႈပ္ေနေသာ ပါးစပ္မ်ားတည္း။ သုိ႔ရာတြင္ ကြမ္းစကားမ်ား၊ လက္ဖက္ရည္စကားမ်ား၊ ထန္းစကားမ်ား၊ အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္မ်ားတြင္ တစ္စုံတစ္ရာေသာ အေျခခံ အမွန္တရားသည္ ပါ၀င္ေနတတ္သည္။ တစ္စုံတစ္ရာေသာ တန္ဖုိးရတနာသည္ ရွိေနတတ္သည္။ ယင္းကား "ေကာင္းမႈျမတ္ႏုိး ေကာင္းေအာင္ၾကိဳး၍ ေကာင္းက်ိဳးကုိယ္၌တည္ေစမင္း" ဟူသည့္ ေလာကနီတိမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ "ခ်စ္ရႊင္သနားတည္ၾကားၾကမ္းၾကဳတ္ စက္ဆုပ္ေၾကာက္ရြံ႔ ရဲ၀ံ့အံ့ၾသ" ရသအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ျဖစ္မည္။ ဤသုိ႔ ထုိသုိ႔ စကားမ်ားကုိ အရူးလြယ္အိတ္ကဲ့သုိ႔ စုကာေဖြကာ ေကာက္ထည့္ရာ၏ ဟု ေမွာ္ပီဆရာသိန္းက ဆုိဖူးသည္။

အရူးသည္ လြယ္အိတ္ထဲ ဖိနပ္လည္း ထည့္ခ်င္ ထည့္မည္။ ထီးလည္း ထည့္ခ်င္ထည့္မည္။ စားစရာလည္း ထည့္ခ်င္ထည့္မည္။ သူ၏လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ေကာင္းတာေတြလည္း ပါမည္။ ဆုိးတာေတြလည္း ရွိမည္။ အသုံးတည့္တာေတြလည္း ရွိမည္။ မသုံးမတည့္တာေတြလည္း ရွိမည္။ အသုံးတည့္တာ ေကာင္းတာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္စိစစ္အသုံးျပဳၾကရန္ အရူးလြယ္အိတ္စာတမ္းကုိ ျပဳစုသည္။ ေမွာ္ပီဆရာသိန္းကုိ မသိဘူးဟု ညီမေလးက ဆုိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပက္လက္လန္သြားဖူးသည္။ ထားေတာ့။ ေမွာ္ပီဆရာသိန္းသည္ အရူးလြယ္အိတ္ဒႆနကုိ သူ႔ဖာသာ အသုံးခ်၍ ပစပ္ရာဇ၀င္တုိ႔ဘာတုိ႔ ျဖစ္လာကာ ျမန္မာရာဇ၀င္အတြက္ တစ္တပ္တစ္အား ျဖစ္ရသည္။ သိသူေဖာ္စား မသိသူ ေက်ာ္သြား ဆုိသကုိး။

မနက္လုပ္စရာကိစၥမ်ား ရွိသည္ကုိ ေတြးမိျပီး အိပ္ရန္ျပင္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေတာလည္း မဟုတ္ပါဘဲ၊ ပန္းႏွင့္နန္းႏွင့္ ဥယ်ာဥ္လည္း မဟုတ္ပါဘဲ သာဆန္းရဂုံေဘြကုိ ကၽြန္ေတာ္ သတိရသြားသည္။

သာဆန္းငယ္တည့္ရဂုံေဘြ
ညင္းေျပေျပ
ေလျပည္ေလာင္း
ညွာေျခစိမ္းရင့္ေမာင္း
ေညာင္းရြက္ကယ္တည့္ေၾကြေလဟန္
ျမညွာေရႊလွ်ံ။

ပက္လက္အိပ္ျခင္းက ျပိတၱာတုိ႔အိပ္နည္း၊ ေမွာက္လ်က္အိပ္ျခင္းက တိရိစၧာန္တုိ႔ အိပ္နည္း၊ ညာဘက္ကုိ ေစာင္းျပီး အိပ္တာကမွ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ အိပ္နည္းဟု ၾကားဖူးသည္။ ဘုရားရွိခုိး သီလယူသည္။ ညာဘက္နံပါး ေစာင္းလ်က္ တရားမွတ္ကာအိပ္သည္။ မနက္ အခ်ိန္မီႏုိးသည္။ ေစာေစာႏုိးသည္။ ခ်မ္းသာစြာ ႏုိးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ လူးရင္းလြန္႔ရင္း ျပိတၱာတုိ႔အိပ္နည္းသုိ႔ ေျပာင္းသြားသည္ကုိ မနက္မွသိရေပေတာ့သည္။

ေနာက္နွစ္ပတ္အၾကာတြင္ ပန္းေငြရုံသုိ႔ ထပ္ေရာက္သည္။ သူၾကီးမင္းက ထမင္းစားလာဖိတ္သည္။ သူ႔ေပါင္မွ ေပြးမ်ားအလႊားလုိက္ ကြာက်ပုံကုိ လူပုံအလယ္မွာ အားပါးတရ ေျပာျပေနသည္။ ဆရာဘုန္းၾကီးကား သူ႔တပည့္ကုိ ဂုဏ္တင္သည္။ ယားနာဆရာ၀န္ ဟူသတည္း။ ေပြးဆရာ၀န္၊ ဒက္ဆရာ၀န္၊ ဂၽြတ္ဆရာ၀န္ပါ ဘုရား ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ရသည္။ ကုိရင္ ဦးပဥၥင္းမ်ားလည္း အေရျပားေရာဂါမ်ား သက္သာေနၾကသည္။ ယခုတစ္ေခါက္မွ အတူပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္း ေသာ္တာကုိ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ေမးဆတ္ျပသည္။ ေသာ္တာက လက္ဖ်ားခါေလသည္။ လက္ေမာင္းအရင္းကား မလႈပ္။

စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။ "ပုခုံးတုန္ေအာင္ ရယ္ေမာေနပါလ်က္ အသံမထြက္ေသာ လူမ်ိဳးကုိ မယုံနဲ႔" ဟု ျဖစ္သည္။ လက္ဖ်ားခါတာႏွင့္ မည္သုိ႔သက္ဆုိင္သနည္း။ စဥ္းစားၾကရန္ ျဖစ္ပါ၏။

0 comments:

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP