* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Friday, December 11, 2009

ယေန႔ေခတ္ဗုဒၵဘာသာ၏ တိုးတက္မူ။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအားလံု ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

.....ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံတိုင္းမွာရွိတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းက သံဃာေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈေတြဟာ အစိုးရပိုင္ဆိုင္မႈထက္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္စရာရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္ရပါတယ္။ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ အလွဴၾကီးေတြက အခ်မ္းသာဆံုး ဆရာေတာ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းမွာ တစ္ခါမွ မရွိဖူးေသးတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြ ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လို မထင္မရွား ဗုဒၶဘာသာေတြကိုေတာ့ `ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္´ဆိုၿပီး ထားရစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဥေပကၡာတရားေတြ ထြန္းကားၿပီး ေမ့ထားလိုက္ၾကပါတယ္။

ေသးငယ္ၿပီး အလွမ္းေ၀းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြ ဥပမာအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေခ်ာင္းသာ၊ အိႏၵိယက ခမိယန္း၊ ထိုင္းက ေဟြ၊ နီေပါလ္က ကူတန္း၊ တိဗက္က ဂေစာင္၊ ဘူတန္က ဘရုတ္ကတ္စ္ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြရဲ႕ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနပံုကို ``ပညာေတြ အထူးတလည္တတ္ေျမာက္ပါတယ္၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ပါတယ္´´ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မသိၾကပါဘူး။ အခု ဥပမာအျဖစ္ ေပးလုိက္တဲ့ နာမည္ေတြဟာ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။


အဲဒီေဒသေတြမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ၾကမ္းတမ္းျပင္းထန္တဲ့ လက္ရွိအစစ္အမွန္ ျဖစ္တည္မႈေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ႏိုင္ေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္လကၡဏာေတြကို ကိုင္စဲြၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲ စီမံေနၾကရပါတယ္။ ဒါကိုလဲ ဖိႏွိပ္တဲ့ တရားမမွ်တတဲ့ အစိုးရေတြရဲ႕လက္ေအာက္မွာ လုပ္ေနၾကရတာပါ။

``ဒါ….သူတို႔ရဲ႕….ကံပဲေလ´´။
အဲဒီလို ေျပာလိုက္ၾကမလား…….။

ေနစဥ္အျဖစ္မွန္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြကို ဗုဒၶဘာသာဆိုတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေအာက္မွာ ဆက္လက္တည္ရွိဖို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ထပ္ေစာင့္ၾကရအံုးမွာလဲ။

ဗုဒၶဘာသာဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ေျပာင္းမေပးႏိုင္ဘူးလားဗ်ာ။ သူတို႔တစ္ေတြ ဆင္းရဲတြင္းကေန ရုန္းထြက္ဖို႔ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔အခြင့္အေရးေတြ မေပးႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား။ ``ဒို႔ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀အဆင့္အတန္းကို ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္စြမ္း မရွိဘူး´´လို႔ ေျပာေန ေဟာေနတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာၾကားခ်က္ေတြဟာ ဘာမွ အဓိပၸာယ္မရွိပါဘူး။ ဒီကိစၥမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ဘ၀နဲ႔ အေျပာင္းအလဲကို တမ္းတမ္းတတျဖစ္ေနတဲ့ ခဲြျခားခံေနရတဲ့ လူသားေတြကို ကူညီဖို႔ ကတိမေပးခဲ့ဘူးဆိုရင္ ``ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေပးမယ္၊ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေပးမယ္၊ ေနာက္ဘ၀မွာလဲ ေကာင္းကင္ဘံုကို ပို႔ေပးမယ္´´လို႔ ကတိေပးတဲ့ ႏိုင္ငံျခားက ထာ၀ရဘုရားကို ဘာျဖစ္လို႔ မကိုးကြယ္သင့္ရမွာလဲ။ မကိုးကြယ္သင့္စရာ အေၾကာင္းမရွိလွဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္။ ``ဘုရားအသစ္၊ တိုင္းျပည္အသစ္´´ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ ဒီစကားက ေခတ္သစ္ကိုရီးယားကို ခရစ္ယာန္ဘာသာရဲ႕ ေအာက္ကို ဆြဲသြင္းဖို႔ ခရစ္ယာန္ဆရာေတြ မၾကာခဏ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစကားဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ခရစ္ယာန္ဆရာေတြ သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ အေျပာင္းအလဲျပယုဂ္ကို ဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းေနဆဲ၊ မ်က္စိက်စရာ ျဖစ္ေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုးတက္တဲ့အျမင္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းအတြက္ ဒီအခ်က္ကို အာရံုစူးစိုက္ဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ေနပါၿပီ။
မွန္ပါတယ္။ ဒီဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ဆင္းရဲႏံုခ်ာလွၿပီး ပညာလည္း မတတ္ၾကပါဘူး။ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြအတြက္ေတာ့ ဒီအေျခအေနဟာ အလြန္လြယ္ကူတဲ့ ပစ္မွတ္မ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြဟာ (သူတို႔)ဘာသာေရးအေၾကာင္းကို နည္းနည္းမွ မေျပာေသးခင္မွာပဲ ပညာေရးနဲ႔ ရုပ္၀တၱဳပိုင္းဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးၾကပါတယ္။ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြဟာ အဲဒီလို အလုပ္ေတြ လုပ္ေနၾကပါတယ္။

ဒီလိုအေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ နစ္နာခ်က္ေတြကို ေလ့လာစံုစမ္းၿပီး အလည္အပတ္သြားေရာက္ဖို႔အတြက္ အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ကမၻာက အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေတြဟာ တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ အသင္းအဖြဲ႕ေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ား စည္းရံုးလႈံ႕ေဆာ္မေပးႏိုင္ၾကရတာလဲ။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဘာမွ စြမ္းေဆာင္မေပးဘဲ အဲဒီလို အကူအညီေတြ ေပးေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအာ္ဟစ္ရုံသာ ေအာ္ဟစ္ေနၾကရတာလဲ။

ကံတရား၊ ဘ၀သစ္ျဖစ္ေပၚျခင္း၊ ဆင္းရဲဒုကၡ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္ျခင္းနဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမႈစတဲ့ ဗုဒၶေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ ပညာအတတ္ဆံုး၊ ၾကြယ္၀ၿပီး ယဥ္ေက်းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြၾကားထဲမွာေတာင္မွ နက္နက္နဲနဲကို နားလည္မႈလဲြမွားတဲ့ အေျခအေနရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းမ်ား ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဒီနားလည္မႈလဲြမွားေနတဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ ၀ိသမေလာဘသမား သာသနာျပဳေတြအတြက္ေတာ့ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား တိုးပြားေစဖို႔ အျမတ္ထုတ္စရာ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းၾကီးေတြရဲ႕ ရိုက္စားလုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္၊ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွခဲ့လို႔ သူဟာ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕ငဲ့စြာ ေမြးဖြားခဲ့ရသူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေဆးကုသမႈမရွိဘဲ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ခံစားရင္း ေသဆံုးေနၾကရတယ္။
အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

သူဟာ ေနာက္လာမယ့္ဘ၀မ်ား ေမြးဖြားရအံုးမွာပါ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ ဆင္းရဲေပမယ့္ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။ (ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးေတြဟာ) ကၽြမ္းက်င္မႈနဲ႔ အခြင့္အေရးေတြကို ျဖည့္ဆီးေထာက္ပံ့ေပးရမယ့္အစား တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေဟာေျပာခ်က္ေတြဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြအတြက္ေတာ့ ဆိုးရြားလွတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျငင္းဆန္ေနၾကပါေစ ဒီကိစၥဟာ ဆက္လက္ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနဦးမယ့္ ၀မ္းနည္းစြာ တည္ရွိေနဆဲ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆင့္အတန္း အလြန္႔အလြန္ ျမင့္မားတဲ့ ဘုန္းၾကီးမ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ဆိုသူေတြဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လုိအပ္မႈကို ဆက္လက္ၿပီး မ်က္ကြယ္ျပဳေနၾကဦးမယ့္ အေနအထားပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ အဲဒီဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုသူေတြ ေမ့ေနတဲ့အခ်က္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆင္းရဲမႈေတြနဲ႔နပန္းလံုးေနရၿပီး ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ေဒသမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမတ္တ့ဲတရားေတြကို ေဟာေနပါေစ ဘယ္သူမွ လက္ခံႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ အယူသီးမႈ၊ မသိနားမလည္မႈနဲ႔ စာေပမတတ္ေျမာက္တဲ့သူေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ေဒသမွာ ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေျခအေနမ်ား မတည္ရွိႏုိင္ပါဘူး။

ၾကြယ္၀တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကမၻာက လူေတြဟာ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ေက်ာင္းေတြ၊ ေကာလိပ္ေတြ၊ ေဆးရံုေဆးခန္းေတြ၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ ရိပ္သာေတြကို ေဆာက္လုပ္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာက္ေျခမွာ ရွိတဲ့ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ အသက္ရွဴေပါက္ျဖစ္တဲ့ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာရာအလုပ္ေတြကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေတြကေန ေဒသတြင္း အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးဖို႔ ၾကီးမားတဲ့လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ညြန္ျပေနပါတယ္။ မထင္ရွားတဲ့ ကမၻာ့အစိတ္အပိုင္းက အေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သန္းေပါင္းမ်ားကို အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိေသးတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ စုစည္းညီညြတ္တဲ့၊ ရံပံုေငြအားေကာင္းတဲ့၊ စဲြစဲြၿမဲၿမဲရွိတဲ့၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေတြ တည္ေထာင္ဖို႔ အရမ္းကို လိုအပ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ အဆိုပါ အေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ လက္ရွိၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အေနအထားေတြကို တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ကာကြယ္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အေျပာလြယ္သေလာက္ တကယ္လုပ္ေတာ့ ခက္ေနပါလိမ့္မယ္။

ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန၊ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ စိတ္ၾကီး၀င္ၿပီး ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အခ်င္းခ်င္းမွာေတာင္ သံသယေတြ ပြားေနၾကပါဦးမယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာသံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေျမေပၚမွာ အျခားဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကို ေဆာက္ခြင့္မေပးပါဘူး။ ကိုရီယားႏုိင္ငံေျမေပၚမွာေတာ့ ေထရ၀ါဒေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ တာ့ဂတ္က မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို ေထရ၀ါဒဇာတ္သြင္းဖို႔ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္အသီးသီးက ဗုဒၶဘာသာေတြအတြင္းမွာကို လြဲမွားတဲ့ သံသယေတြနဲ႔ စိတ္ၾကီး၀င္မႈေတြပါပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္....

ေမာင္ႀသ(ထီလာ)
| | 0 comments

Read more...

The Buddha’s Disciplinary Code

Vinaya-pitaka

All the disciplinary rules framed for the conduct and guidance of the Buddhist monks and nuns are collected in the Vinaya-pitaka. The Buddhist order of monks was organized wholly on a democratic basis. The Buddha nominated no successor and wanted his followers to perform all ecclesiastical acts and duties according to his instructions. It was, of course, not possible for the Buddha to lay down all the rules in anticipation of what the unrighteous monks might do to evade or misinterpret them. Hence, the Vinaya-pitaka, as it stands today, is a growth of centuries out of the basic rules formulated by the Teacher himself. In the Pali Canon, this Pitaka is divided into five parts which are arranged in the following manner: (A) Khandhakas : (i) Mahavagga, and (ii) Cullavagga ; (B) Suttavibhanga : (iii) Parajika to Nissaggiya and (iv) Pacittiya to Sekhiya and Bhikkhuni-vibhanga : and (C) (v) Parivara. This arrangement holds good for a picture of the growth of the Buddhist Sangha but does not indicate the chronological growth of the Pitaka. Both from the contents and quaintness of the Palis language it can safely be asserted that the Patimokkha-sutta was the earliest composition. In the present edition the sutta does not appear separately but is included in the Sutta-vibhanga, where it appears as the text for purposes of comment. The Sutta-vibhanga was no doubt written at a subsequent date and contains many additions like the case laws of a modern law book. The Mahavagga traces the growth of the Sangha from its inception and is thus rightly the first book of the Pitaka. Its contents and style of composition, however, reveal a date later than that of the Sutta-vibhanga. The Cullavagga contains many topics which should form the closing part of the Pitaka. It describes in detail the manner in which an ecclesiastical punishment is to be inflicted and accepted by the guilty. It also contains some general rules regarding the daily life of the monks, the proper place for which is in the Mahavagga. It seems that the Cullavagga was either a much later compilation than the Mahavagga or that it incorporated those topics which, in part. Account of two Buddhist Synods, one of which was held a century after the Buddha’s demise, are also included. The last part, the Parivara, is a mnemonic manual for the use of the monks. Its object is to help the monks not only to remember the rules but also to be aware of the facts and circumstances which bring a monk within the orbit of the rules.

(i) The Patimokkha-sutta. – The Patimokkha (Skt. Pratimoksa-sutra) forms the nucleus of the Viaya-pitaka. It is the oldest part of the Pali Pitaka and its language appears to be older than that of the Nikayas. Two complete Sanskrit versions of this text have been discovered, one at Kuca, published by Louis Finot in Journal Aaiatique, 1913, and the other at Gilgit, published by A.C. Banerji in Indian Historical Quarterly, 1953. besides these two, several fragments of the text have been published by La Vallee Poussin and a fragmentary text of the Bhiksuni-pratimoksa-sutra by E. Waldschmidt. In the Jayaswal Research Institute there is a photographic copy of the Pratimoksa-sutra of the Mahasanghikas. The greater antiquity of the text is established by the references made to this text in the Nikayas, particularly in the Majjhima and the Anguttara. It seems to be the earliest manual of disciplinary rules compiled for the guidance of monks and nuns.

The Patimokkha consists of two parts, namely, the Bhikkhu-patimokkha and the Bhikjkhuni-patimokkha, for monks and nuns respectively. The offences that may be committed by monks and nuns have been classified according to their gravity. The worst offences grouped under the heading Parajika, which entailed the expulsion of the guilty from the community of monks, are (i) lack of continence, (ii) theft, (iii) murder or abetment of murder, and (iv) exaggeration of one’s power to perform miracles, etc. the next group of offences, mentioned under the heading Sanghadisesa (Sangha vasesa) entailed temporary suspension of the offending monks. They could be re-admitted to the Sangha if found admissible by a chapter of at least twenty monks. It mentions thirteen offences arising out of the relation between monks and women, the construction of a hermitage, false accusations, dissensions in the Sangha, and obstinacy. The third section, called the Aniyata (uncertain), speaks of two cases which require circumstantial evidence to ascertain the offence. The fourth section is the Nissaggiya-pacittiya which deals with twenty-six offences that can be committed by a monk who appropriates certain articles of use which were not permissible. The offending monks could be absolved if they parted with the article in question (nissaggiya-naihsargika) and confessed their guilt (pacittiya payantika). The fifth section, entitled Pacittiya, enumerates ninety-two offences relating to careless acts leading to insecticide, to lack of respect for the Buddhist teachings and disciplinary code and to non-compliance with the directions given in the latter, and lastly to indiscreet acts in the use of beds, seats, robes, etc., while dwelling in a monastery. The sixth section, called Patidesaniya, speaks of only four offences relating to a monk’s taking food which has not been offered to him. Absolution from all the offences mentioned in these two sections can be obtained by a formal confession of guilt before the Sangha. The seventh section, Sekhiya (Saiksa), gives seventy-five instructions to be observed by a monk in his daily life, for instance, how he must enter a village or a town, take food inoffensively, enter a sick room, and so on. These are not treated as offences and no punishment is therefore prescribed for them. The last section is called the Adhikarana-samatha or the means of settling disputes within the Sangha. There are seven of these. The first is to place the two quarrelling monks face to face, the second to make one admit that his memory had failed in regard to the point of dispute, while the third is to make a monk admit that he was not in his normal mind when the point of dispute arose. The fourth relates to the formality of confession, the fifth to the use of salaka (voting sticks), the sixth to prevarication and punishment for it, and the last to the avoidance of publicity to a dispute within the Sangha.

(ii) The Sutta-vibhanga-The Sutta-vibhanga is a commentary on the Patimokkha-sutta. It opens with an account of a famine at Veranja when the Buddha visited the place. The famine was of such intensity that the people had to resort to rationing (salakavutti). The Buddha then left Veranja and passed through Soreyya, Samkassa, Kannakujja, and reached Payaga, where he crossed the Ganga and reched Banaras. From Banaras he went to Vaisali and stopped at Mahavana Kutagarasala.

Near Vaisali was the village of Kalandaka, where there lived a rich banker, whose son, Sudinna, listened to the Buddha’s discourses at Vaisali and became his disciple. At that time a famine broke out in the land of the Vajjis. As Sudinna had many rich friends and relatives at Vaisali, he decided to go there, so that he and his brethren might obtain ample alms. One day Sudinna went on a begging round in his own village and asked for the kummasa (rice-junket) which the maidservant of his parents was about to throw away. When his mother heard the news of his arrival, she persuaded his wife to meet him and beg for a son. Sudinna granted her wish and went back to his monastery, became repentant and reported the matter to his fellow brethren. When this was brought to the notice of the Buddha, he reprimanded the erring monk severely and laid down a rule that if a monk committed sexual indulgence, he would be guilty of parajika, and thus become unfit to be a monk. This is the first rule of the Patimokkha.

In the manner indicated above, each rule was framed by the Buddha to deal with the failings of the monks. The stories of such lapses do not, however, represent actual incidents but were usually inventions of the commentator. The commentator then explained the rule in detail. Apart from the comments made on the phraseology of the rules, there are many discussions on what a female is; what would happen if a change of sex occurs; the probable ways of sexual indulgence and related subjects. The cases of sexual indulgences which do not come within the purview of the rule are also discussed.

The second rule deals with theft which also involved the expulsion of the guilty from the community of monks. The subject is introduced through the story of the monk Dhaniya, a potter’s son, who collected wood, without anybody’s permission, to build his hermitage. In commenting upon the words of the rule, the commentator has discussed the definitions of an article and of theft. At the end he has pointed out the forms of taking things which do not come within the purview of the rule.

The other two rules of the Parajika have been dealt with likewise, covering in all over 109 pages of the third volume of the Vinaya-pitaka.

The first rule of Sanghadisesa was laid down at Savatthi, where a monk called Seyyasaka committed self-abuse. The commentator enumerates the various ways in which such indulgences can take place and come within the purview of the rule as well as those cases which deserve exemption.

The second rule of the Sanghadisesa lays down that a monk must not come in close touch with the body of a woman. This rule was laid down at Savatthi, near which in a forest dwelt a monk, Udayi, who touched a brahmani when she visited his hermitage.

The commentator first raises the questions, “whether such contact was intentional or accidental”, “what contact actually is”, and ends with the statement that such contact with one’s mother, sister or daughter does not come within the purview of the rule.

The same monk is cited as the cause of the subsequent three rules. The commentator discusses various types of girls and wives, the various circumstances in which a monk commits offences under these rules and what constitutes an exception. The rest of the rules are illustrated, commented upon and elaborated in the same way.

In commenting on the Nissaggiya-pacittiya section, the enthusiasm of the commentator seems to have abated to a large extent. He does not discuss many cases which may or may not come within the purview of the rules. The exemptions allowed are stated in very general terms. For instance, if a monk has an unbalanced mind, or is the first in the Sangha to commit the offence, or if the circumstances are such that the breach of the rule is inevitable, he need not be considered guilty of the breach of any of the rules.

The comments on the ninety-two rules of pacittiya open with an account of Hatthaka, a Sakyan monk, who deliberately made false statements in a disputation with the heretics. This led the Buddha to lay down the rule that anyone uttering falsehoods wittingly is guilty of pacittiya. The commentator details the circumstances in which the offence takes place. The second rule was occasioned by the Chabbaggiya monks who spoke disparagingly of the other monks. The commentator illustrates the evil effects of such words by the story of the bull, Nandivisala, and in the process of deciding whether the words were disrespectful or not, he enumerates the various castes, professions and qualities which set a person or a monk high or low in the estimation of the common people.

The four rules of the Patidesaniya and the seventy-five rules of the Sekhiya have been concisely commented upon while the seven ways of settling disputes have been passed over without any comment whatsoever.

(iii) The Bhikkhuni vibhanga – There are seven groups of offences in the Bhikkhuni-vibhanga. These range from Parajika to Adhikarana-samatha (settlement of disputes), and are arranged according to their gravity.

The first section on Parajika includes four rules in addition to the four prescribed in the Bhikkhu-patimokkha. In commenting on the fifth rule, namely, that a nun with a lustful mind must not rub or touch the middle part of a male’s body, the commentator tells the story of Salha, the grandson of Migara, who managed to meet young Sndarinanda Bhikkhuni and exposed her to the aforementioned offence. Then follow comments on the words of the rules in detail but cases which may or may not come within the purview of the rule are not cited. The commentator only mentions the exceptional cases as usual. The other three rules are similarly commented upon.

In the second section, or the Sanghadisesa, seven rules are taken from the Bhikku-patimokkha. The other ten are specially prescribed for the community of nuns. The first rule instructs a nun to shun legal suits. This as occasioned by a will left by a lay devotee who gave away a portion of his property to the nunnery. It was disputed and the matter was placed before the Law Minister (Voharika-mahamatta) for decision. The second rule enjoins a nun to disclose to the proper authorities any information that she may have concerning a theft. Here the proper authorities are raja, Sangha, gana, puga, and seni. The next eight rules restrict the nuns from moving about alone, from coming into contact with men, from quarrelling and from showing lack of respect to the Triratna. The comments are confined to the words of the rules only.

Of the thirty rules in the Nissaggiya-pacittiya, which is the third section, eighteen are taken from the Bhikkhu-patimokkha. The first rule refers to the habit of some nuns to collect begging bowls. The commentator describes different types of bowls and offers advice on what a nun should do to avoid committing the offence. The next rule relates to the irregularities in the distribution of robes. The following eight rules deal with prevarications by nuns in the matter of their requirements. The eleventh and twelfth rules prohibit a nun from asking for a woolen robe worth more than four kamsas which are equivalent to sixteen kahapanas or for a khoma robe worth more than two and a half kamsas or ten kahapanas.

In the fourth section, on the Pacittiya, the commentator comments on ninety-six out of one hundred and sixty-six rules. The rules relate to various matters concerning lapses common to women.

In the fifth section, the Patidesanlya, the nuns are forbidden to take clarified butter, oil, honey, molasses, fish, meat, condensed mil and curds.

The sixth and seventh sections, Sekhiya and Adhikaranasamatha, are taken from the Bhikkhu-patimokkha.

(iv) The Khandhakas – The Khandhakas are divided into two parts, the Mahavagga and the Cullavagga. The topics dealt with in the two parts have not always had a clear distinction, besides lacking sequence, and so some of the chapters of the Mahavagga and the cullavagga have been put together here to enable the reader to have an idea of the subject as dealt with in both the parts.

Among the manuscript finds at Gilgit in Kashmir, a portion of the Vinaya-pitaka of the Mula-sarvastivadins was discovered. This manuscript has been published and throws a flood of light on the growth of the Vinaya-pitaka. The order of the chapters in this manuscript is as follows: (i) Pravrajya, (ii) Posadha, (iii) Pravarana, (iv) Varsa, and (v) Carma, (vi) Bhaisajya, (vii) Civara, (viii) Kathina, (ix) Kosambaka, and (x) Karma, (xi) Pandulohitaka, (xii) Pudgala, (xiii) Parivasika, (xvi) Posadhasthapana, (xv) Sayanasana, and (xvi) Sanghabheda. To introduce Devadatta, the chief figure of the Sanghabhedavastu, the compiler of the Sanskrit Vinaya-pitaka has started the biography of the Buddha from Prince Siddhartha’s vision of the four stages of human beings, and carried the story up to his visit to Kapilavastu and the conversion of the Sakyan youths including Devadatta. In the Pali Vinaya-pitaka, the biography is put at the beginning of the Mahavagga, while the story of the conversion of the Sakyan youths is placed in the seventh chapter of the Cullavagga. On comparing the Pali and Sanskrit texts, it appears that the compilers of the two versions have depended upon an older model and made sporadic variations in the arrangement and the detail of the accounts. Both of them preserve substantially the same traditions and disciplinary rules, the only difference being that while the Sanskrit version reproduces stories and episodes extensively, the Pali version has avoided doing so as far as possible.

The Mahavagga can well be described as the history of the development of the Buddhist Sangha. It opens with an account of the Buddha’s life from the day he attained bodhi on the bank of the Niranjana and carries the story up to the conversion of Yasa and his fifty-four friends including Vimala, Subahu, Punnaji and Gavampati who were dispatched in different directions to preach the Dharma.

However, these young, untrained missionaries were not capable of deciding on the type of persons fit for admission to the Sangha. For the guidance of such disciples, the Buddha laid down elaborate rules, as and when occasion arose, relating to the ordination of a newcomer.

The second chapter of the text is devoted to the institution of a fortnightly assembly, usually known as Uposatha (Posadha). If anyone was found guilty of a serious offence, he was not permitted to stay in this assembly. This had also been dealt with in the ninth chapter of the Cullavagga under the sub-heading, Patimokkha-thapanam (laying aside, i.e., not holding the Patimokkha assembly). One of the conditions of these assemblies was that all monks living within a parish must be preset at the meeting held at a particular monastery. In case of sickness the monk concerned was required to depute a proxy, whose duty was to declare his faults of omission or commission if any. Strictness on this score led to the necessity of defining the boundaries of a parish, and so elaborate rules had to be laid down for the determination of such boundaries and such determination also had to be declared at a formal meeting of the Sangha by moving the resolution three times and having it passed unanimously.

The third and fourth chapters deal with the monk’s residence during the rains and the ceremony to be performed at the close of the Vassavasa. The monks were asked to be generally itinerant as the chances of a lapse would be greater if the resided at one place for a long time. But during the three months of the rainy season the monks were for many reasons directed to remain at a fixed abode. This practice was known as Vassavasa. It was also observed by the Jaina and others recluses of the Buddha’s time. There were, however, some occasions which urgently needed the presence of a monk outside the limit of his abode. Accordingly, a monk was allowed to go outside his limits for one week. Lest the monks should misuse this privilege, specific purposes are mentioned for which this permission could be granted. This topic concludes with the enumeration of circumstances which justify the ending of the Vassavasa before the appointed time.

During the Vassavasa, the monks were expected to live in concord and observe the disciplinary rules. As this was not always possible, the Teacher prescribed that at the end of the Vassavasa the monks should meet in assembly and declare their acts of omission and commission. The formalities to be observed in the assembly are the same as those prescribed for the Uposatha ceremony. Such an assembly at the end of the Vassavasa was called Pavarana. There are many instances of irregularities, to remedy which the Teacher framed several rules.

Part of the Pavarana ceremony was the distribution of robes collected on the closing day. It was called the Kathina ceremony. on the day of Pavarana, the laity offered unsown cloth to the resident monks. It was laid down that if the Sangha received such offers, the monks were expected to meet and declare formally that they were going to celebrate the Kathina ceremony. The main function of this ceremony was to entrust certain monks with the cutting, sewing and dyeing the robes, and all this was to be finished in one day. When the robes were ready, they were distributed among the residents. There were, however, cases of doubtful claimants, and so rules were framed to determine who was really entitled to a share of the robes.

The fifth chapter opens with the story of Sona Kolivisa, the son of a very wealthy man. His body was so delicate that hairs grew even on the soles of his feet. He was given ordination by the Teacher himself. As a monk he walked barefoot while performing religious exercises. His feet bled and stained the places he walked on. The Buddha then asked him to put on shoes but he demurred that as a monk it would not be proper for him to do so. This led the Buddha to allow the use of shoes to all monks and he prescribed certain forms of shoes to all monks and he prescribed certain forms of shoes that could be used by the monks.

The sixth chapter discusses the medicines permissible to sick monks and nuns. It relates how, at the instance of Jivaka, the famous physician, the Buddha allowed the sick monks to have all the medical and surgical aids they required. This chapter contains a very interesting account of surgical operations and instruments, of drugs and their preparation, of containers and store-houses for medicines, and lastly, of medical aids such as hot baths and special diets which included fruit and fruit juice, milk products and sometimes meat broth. Reference is also made to Jivaka’s skill in surgery and medicine. An account of the visit of the Buddha to Pataligama, taken almost verbatim from the Mahaparinibbana-sutta, is also included.

Gradually the monks were permitted to enjoy not only medical aid but also many other amenities of life, which are detailed in the Cullavagga.

Detailed descriptions of monasteries fitted with doors, windows and other necessary adjuncts constructed by the laity for the use of the monks of the four quarters are given in the sixth chapter of the Cullavagga. The construction of the monasteries, according to the Vinaya rules, was supervised by a monk called Navakammika. These monasteries were furnished with seats and beds of an austere type. In this connection, the story of the gift of the Jetavana monastery has been introduced, and with it is given an account of how Anathapindika met the Buddha at Rajagrha and became a devotee.

In the fifth chapter of the Cullavagga there are several directions relating to baths, the monk’s begging bowls, scissors and needles, girdles, latrines, slings to carry bowls, shoes, hair-cutting, and so on. Incidentally it is mentioned that the monks must not sing the gathas aloud, or exhibit the power of miracles if they possessed any, and should turn down their bowls at the houses of laymen who were not sufficiently respectful to the Triratna.

The last two chapters of the Mahavagga are devoted to irregularities in ecclesiastical acts. A minimum number of monks is fixed for the performance of different ecclesiastical duties or acts.

As the Cullavagga is a continuation of the Mahavagga, it takes up, in the first four chapters, the different punishments prescribed in the Vinaya-pitaka and gives instructions as to how the monks should behave when undergoing punishment.

In the eighth chapter the resident monks of a monastery are instructed how to receive monks from other places or forests and to look after their comforts.

The seventh chapter is devoted to an account of the dissensions that were about to break out within the Sangha during the Buddha’s lifetime. As Devadatta, a Sakyan relative of the Teacher, turned out to be the leader of the dissentient monks, the chapter gives, by way of an introduction, an account of the conversion of the Sakyan youths, namely, Anuruddha, Bhaddiya, Sakyaraja, Ananda, Bhagu, Kimbila and Devadatta, and their barber, Upali.

Devadatta joined hands with Ajatasatru and made a heinous attempt on the Buddha’s life by hiring a gang of ruffians by using a stone, and an elephant. Devadatta at last found a few friends and demanded that the Sangha should make the following five rules compulsory for all monks, viz., that the monks were (i) to live only in forests, (ii) to subsist on alms, (iii) to dress in robes made out of rags, (iv) to dwell under a tree and never under a roof, and (v) never to eat fish or flesh. When his demand was rejected by the Buddha, he formed a band of his own from amongst the Vajjiputtaka monks of Vaisali. The chapter concludes with a note on the conditions in which an actual dissension in the Sangha would be regarded as a Sanghabheda.

The tenth chapter relates the story of the formation of the Order of nuns at the instance of Mahaprajapati Gautami and the mediation of Ananda,. The Buddha very reluctantly agreed to its formation and imposed eight disabilities (garudhamma) on the nuns. At first the Teacher wanted the nuns to depend on the monks for all their ecclesiastical acts, and also receive from them instruction on Vinaya as well as on Dhamma, but it was found that sometimes the monks were not wise and discreet in the discharge of their duties to the nuns. This led the Buddha to permit the nuns to perform most of their ecclesiastical acts themselves, and rules of procedure were laid down for them. In this chapter there are detailed instructions to check the frivolities of the females sex regarding dress, toilet, beds, seats, and so on.

The last two chapters, which, strictly speaking, should not have formed a part of the Cullavagga, contain a full description of the first two Councils, held at Sattapanniguha of Rajagrha and Valikarama of Vaisali. The main object of the first two Counciks was to make an authoritative compilation of the Buddha’s sayings. It was presided over by Mahakassap, Ananda taking the responsibility of reciting the discourses delivered by the Buddha, and Upali the disciplinary rules framed by the Teacher. This compilation was accepted by the monks in general with a few exceptions. The second Council was held a hundred years later. Its main purpose was to suppress the deviations made by the Vajjiputtaka monks of Vaisali in some of the disciplinary rules.

The deviations were declared illegal by a committee of eight monks, of whom four were selected from the orthodox monks of the western countries and four from the dissident party of the eastern countries. Not all the monks, however, accepted the findings of this committee and a new sect, well known as the Mahasanghikas, came into existence.

Reference Book: 2500 Years Of Buddhism. By P.V. Bapat

0 comments

Read more...

ဧဟိပႆိေကာ

အၾကင္အရပ္၌ ေသာက ၊ ပရိေဒ၀တုိ႔မ႐ွိ ၊ မျဖစ္ ၊ မတည္ ။ ေသာက ၊ ပရိေဒ၀တုိ႔ေၾကာင့္ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ဟူသည္ ေ၀းစြ ။ အၾကင္အရပ္၌ ပူေလာင္ေနေသာ ရင္ခြင္ကုိ ေအးျမေစ၏ ။ ေလာင္ျမိဳက္ေနေသာ ခ်စ္ျခင္းေတြ ေပ်က္ကြယ္ေစ၏ ။ ထိုအရပ္သုိ႔ ဧဟိပႆိေကာ ၊ လာလွည့္စမ္းပါ ၊ ၾကည့္လွည့္စမ္းပါ ။ ထုိအရပ္တြင္ ဗုဒၶေဂါတမ၏ သာသနာေတာ္ ထည္႐ွိ၏ ။

တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႔ျဖတ္ေက်ာ္၍ တစ္သြားတည္းသြားေနသည့္ ဘ၀ခရီးတစ္ေလွ်ာက္၌…

ျပဳမိမွား ၊ ေျပာမိမွားတုိ႔ျဖင့္ ေနာင္တအေထြေထြ ၊ ပူပန္ေသာကအေထြေထြတုိ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွလည္းေကာင္း ၊ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ထု၌ ယံုမွားေတြေ၀ျခငး္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အဆိုးကုိ အေကာင္းထင္ ၊ ဒုကၡကုိ သုခထင္လ်က္ စမ္းတ၀ါး၀ါးလမ္းေလွ်ာက္ေနရာမွ လမ္းလြဲေလွ်ာက်ရျခင္းမ်ိဳးတုိ႔မွ လည္းေကာင္း ၊

မဆံုမတြ႕လုိေသာ္လည္း ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္သည့္ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူ ၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာ အရာႏွင့္ အတူတူခရီးဆက္ရျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ရန္ျငိဳးေဒါသတုိ႔ျဖင့္ စိတ္ပင္ပန္း ၊ ကိုယ္ပင္ပန္းျဖစ္ရျခင္းတုိ႔မွ လည္းေကာင္း ၊

ခ်စ္သူ ခင္သူ ၊ ျမတ္ႏိုးရသူ ၊ ခ်စ္ေသာ အရာ ၊ ျမတ္ႏိုးေသာ အရာႏွင့္ အတူတူ သြားလုိေသာ္လည္း လမ္းခုလတ္၌ပင္ အျပီးတုိင္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရ၍ ယူက်ံဳးမရျဖင့္ ေၾကေၾကေျမ႕ေျမ႕ ၊ ေဆြးေဆြးနင့္နင့္ ျဖစ္ရျခင္းတုိ႔မွ လည္းေကာင္း

ရင္မဆုိင္လုိေသာ္လည္း မလြဲမေသြ ရင္ဆုိင္ရမည့္ အုိျခင္း ၊ နာျခင္း ၊ ေသျခင္း ဆင္းရဲတုိ႔မွ လည္းေကာငး္ ၊ ယုတ္စြအဆံုး ခႏၶာငါးပါးဟူေသာ ဆင္းရဲတုိ႔မွ လည္းေကာင္း …

ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ အရပ္သုိ႔ ဧဟိပႆိေကာ ၊ လာလွည့္စမ္းပါ ၊ ၾကည့္လွည့္စမ္းပါ။ ထုိအရပ္သုိ႔ လာႏုိင္ ၾကည့္ႏုိင္ရန္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သမၼာဒိ႒ိ ( ေကာင္းစြာ ျမင္ျခင္း ) ၊ သမၼာသတိ ( ေကာင္းစြာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ) ၊ သမၼာ သမာဓိ ( ေကာင္းစြာ တည္ၾကည္ျခင္း ) တည္း ဟူေသာ မဂၢင္႐ွစ္ပါးျဖင့္ ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ေပျပီ ။

ျမတ္ဗုဒၶတရားေတာ္ကုိ သႏၵိ႒ိေကာ ၊ ကိုယ္တုိင္ခံစား သိျမင္ႏိုင္ရန္ ဧဟိပႆိေကာ ၊ လာလွည့္ပါ့လား ၊ ၾကည့္လွည့္ပါလား ။ ထုိေသာအခါ အပၸါယ္ေလးပါးမွ ကင္းလြတ္ျခင္း ၊ လူနတ္နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာခ်မ္းသာကုိ ခံစားရျခင္းအက်ိဳးသည္ ျဖစ္ေပၚလာေပမည္။ ဤသုိ႔ စစ္မွန္ေသာ ခ်မ္းသာသည့္ အရပ္ျဖစ္၍ ၾသပေနယ်ိေကာ ၊ မိမိတုိ႔စိတ္ထဲသုိ႔ စြဲေအာင္ ေဆာင္ယူျခင္းငွာ ထိုက္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶတရားေတာ္တုိ႔ကုိ ဧဟိပႆိေကာ လာလွည့္စမ္းပါ ၊ ၾကည့္လွည့္စမ္းပါ ၊ နာယူလွည့္ပါ ၊ ပြားမ်ားအားထုတ္လွည့္စမ္းပါ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔ ။ သူတစ္ပါး က်င့္ငံုပြားမ်ား၍ ရအပ္ေသာ တရားေတာ္၏ အက်ိဳးအလံုးစံုကုိ မိမိသည္ ေ၀ငွ ခံစား၍ မရႏိုင္ေပ ။ ထုိ႔အတူ မိမိက်င့္သံုးပြားမ်ား၍ ရအပ္ေသာ တရားေတာ္၏ အက်ိဳးအလံုးစံုကုိလည္း သူတစ္ပါးအား ေ၀ငွခံစား၍ မရႏိုင္ေပ ။ ျမတ္ဗုဒၶတရားေတာ္တုိ႔သည္ ပစၥတံ ေ၀ဒိ တေဗၺာ၀ိညဴဟိ ၊ အရိယာ ပညာရွင္တုိ႔ ကုိယ္စီကိုယ္ငွ မိမိတုိ႔ သႏၱာန္၌ သိအပ္ခံစားအပ္ေသာ တရားေတာ္ပင္ျဖစ္၏ ။ ကိုယ္စီကုိယ္ငွ သိျမင္ခံစားႏုိင္ပါရန္ ဧဟိပႆိေကာ ၊ လာလွည့္စမ္းပါ ။ က်င့္လုိက္စမ္းပါ ။

ဗုဒၺတရားေတာ္မ်ား ကိန္းေအာင္းရာ ႏွလံုးသားအားျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား စြဲတည္ရာ ႏႈတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ ဗုဒၺတရားေတာ္မ်ား ျဖန္႔က်က္ရာ လက္ျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ လိႈက္လွဲေလးနက္စြာ ဖိတ္ေခၚျပီးရင္း ဖိတ္ေခၚေနဆဲ ….

ဧဟိပသိေကာ…..

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ျမင့္မိုရ္မွ ေပးပုိ႔ပါသည္ ….

Filed under: မွတ္သားဖြယ္ရာမ်ား | Leave a Comment »

Read more...

လဖက္ေၿခာက္ လူသား

ဖု႒ႆ ေလာကဓေမၼဟိ၊ စိတၱံ ယႆ န ကမၸတိ၊

အေသာကံ ၀ိရဇံ ေခမံ ၊ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ။

လူ ရယ္လုိ႔ ၿဖစ္လာရင္ ေလာကဓံ တရားေတြ အနည္း နဲ႔ အမ်ား ေတြ႔ႀကဳံ ခံစားရမွာ ေသခ်ာပါတယ္၊ ကဲ႔ရဲ႕ ခံရတာ၊ ခ်ီးမႊမ္းခံရတာ( လာဘ အလာဘ၊ ယသ အယသ၊ နိႏၵာ ပသံသ၊ သုခ ဒုက ေလာကဓံ ၈ ပါး ) ကို အားလုံး အေၿခအေန အခ်ိန္အခါ ေပၚမူတည္ၿပီး ခံစားရေလ႔ ရွိပါတယ္၊ အဲလို ေတြ႔ႀကဳံရခ်ိန္မွာ ကုိယ္ဘက္က ေလာကီဗဟုႆုတ ဓမၼ ဗဟုႆုတေတြနဲ႔ ခံနိုင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ႔ ေက်ာ္လႊားနိုင္ရပါမယ္၊


ကိုယ္စြမ္းအား စိတ္စြမ္းအား အားနည္းသူ စိတ္ဓာတ္ မခုိင္မာသူမ်ားကေတာ႔ အဲဒီ ေလာကဓံေတြေႀကာင္႔ပဲ စိတ္ဓာတ္ ဒုံးဒုံးက်ၿပီး ဘ၀မွာ လူၿဖစ္ရွဳံး နာလန္မထူနိုင္ေအာင္ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္၊ ဒါေႀကာင္႔ ဘယ္လိုေလာကဓံ လာသည္ၿဖစ္ေစ မတုန္လွဳပ္ပဲ ေသာက ကင္းၿပီးႀကံ႔ႀကံ႕ ခံ ေနနိုင္ၿခင္း ဟာ မဂၤလာ တစ္ပါးပါပဲ လို႔ ဘုရားရွင္က မဂၤလသုတၱန္မွာ ေဟာႀကားခဲ႔ပါတယ္ ၊အခုလဲ ေရာက္လာတဲ႔ ေမးလ္ေလးထဲက မွတ္သားစရာေလးမို႔ မ်ွေ၀လိုက္ပါတယ္ - စာဖတ္သူမ်ားလဲ ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားထဲ ပါခ်င္သလဲ -စဥ္းစားၿပီး အေၿဖေပးနိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားႀကပါလို႔ တိုက္တြန္းအားေပးလိုပါတယ္ -

တစ္ခါက အိမ္တအိမ္မွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။
တစ္ေန႕မွာသမီးလုပ္တဲ့သူကအေဖကိုတုိင္တည္တယ္။သူ႕ဘဝမွာအဆင္မေျပတာေတြ

မ်ားေနတယ္ေပါ့။ဘာလုပ္လုပ္အဆင္မေျပတာေတြခ်ည္းမို႕အားကျပတ္ေနၿပီးအရာရာကိုလက္ေလွ်ာ့ခ်င္စိတ္ကေပါက္ေနၿပီ ေဖေဖရယ္။တိုက္ရခုိက္ရတာ၊ ရုန္းရကန္ရတာလည္း သမီးမွာေမာလွပါၿပီ၊ ပန္းလွပါၿပီ။

ျပႆနာတစ္ခုေျပလည္သြားလို႕မွ မနားရေသးဘူး ေနာက္ထပ္ျပႆနာတစ္ခုက ထပ္တက္လာနဲ႕
ဘဝဆုိတာ ဒုကၡတြင္းႀကီးထဲေဇာက္ထုိးဆင္းေနရသလိုပါပဲ ေဖေဖရယ္၊သမီးေတာ့စိတ္ညစ္တယ္ လူေတာင္ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဘာညာစသည္ျဖင့္ဖေအကိုတုိင္တည္ရင္း ညည္းရွာတယ္။

ဖေအလုပ္တဲ့လူက စာဖိုမွဴးႀကီးပါ။ သမီးကလည္း အဲဒီလို
ညည္းညဴတုိင္တည္လာေရာဖေအက ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႕သမီးကိုလက္ဆြဲၿပီး
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲေခၚသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့အိုးသံုးလံုးထဲကုိေရေတြျဖည့္ၿပီး
မီးျပင္းျပင္းနဲ႕ ဖုိသံုးဖုိေပၚမွာတည္လိုက္တယ္။ မႀကာပါဘူး။
မီးေတြကျပင္းေတာ့သံုးအုိးစလံုးထဲကေနေရေတြက ပြက္ပြက္ဆူလာေတာ့တာေပါ့။

ေရေႏြးလည္းဆူေရာ ဖေအလုပ္တဲ့သူက တစ္အိုးထဲကုိ မုန္လာဥေတြထည့္၊
ေနာက္တစ္အိုးထဲကုိ ႀကက္ဥေတြထည့္၊ ေနာက္တစ္အိုးထဲကိုက်ေတာ့
လက္ဖက္ေျခာက္ေတြထည့္လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့အုိးေတြကို
ဒီအတုိင္းဆက္တည္ထားလိုက္တယ္။ စကားေတာ့တစ္လံုးမွမေျပာဘူး။ သမီးလုပ္တဲ့သူက
ေဖေဖ့ႏွယ္ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနျပန္တာလဲလို႕ေတြးရင္းစိတ္ကတယ္မရွည္ခ်င္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ဘာကိုမဆုိအေႀကာင္းမဲ့မလုပ္တတ္တဲ့ဖေအ့အေႀကာင္းကိုသိထားေတာ့အံကေလးတင္းရင္း
စိတ္မရွည္စြာနဲ႕ပဲေစာင့္ေနရပါေတာ့တယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ႀကာေတာ့ဖေအလုပ္တဲ့သူက မီးသံုးဖုိစလံုးကိုသတ္လုိက္ၿပီး
ပထမအိုးထဲက မုန္လာဥေတြကုိဆယ္၊ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ထဲထည့္တယ္။ ေနာက္တစ္အုိးထဲက
ႀကက္ဥေတြကုိလည္းဆယ္ၿပီးတျခားပန္းကန္ထဲထည့္တယ္။
ေနာက္ဆံုးအိုးထဲကလက္ဖက္ရည္ႀကမ္းေတြကုိလည္း ပန္းကန္တစ္လံုးထဲထည့္တယ္။
ၿပီးေတာ့မွ သမီးဖက္ကုိလွည့္ၿပီးေမးလုိက္တယ္။

" ကဲ .. သမီးေလးေရ၊ ဒါေတြကဘာေတြလဲ.. "
" မုန္လာဥျပဳတ္ရယ္၊ ႀကက္ဥျပဳတ္ရယ္၊ ေရေႏြးႀကမ္းရယ္ပါ ေဖေဖ.. "

သမီးကအဲဒီလိုေျဖလုိက္ေတာ့ဖေအကသမီးကုိသူ႕နားလာခုိင္းၿပီး
မုန္လာဥေတြကုိစမ္းခုိင္းတယ္။သမီးကဖေအခုိင္းတဲ့အတုိင္းမုန္လာဥျပဳတ္ေတြကုိဇြန္းနဲ႕

ထုိးႀကည့္ၿပီးေနာက္ " ေဖေဖ့မုန္လာဥေတြကေပ်ာ့ၿပဲေနၿပီ.. " လို႕ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ဖေအက သမီးစကားကုိအမႈမထားပဲႀကက္ဥျပဳတ္တစ္လံုးကုိယူၿပီးသမီးကိုခြဲခုိင္းျပန္တယ္။
အေပၚကအကာကုိခြာလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ေကာင္းေကာင္းႀကီးက်က္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ႀကက္ဥျပဳတ္ေပါ့။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေရေႏြးႀကမ္းကုိျမည္းႀကည့္ဖုိ႕ဖေအကခုိင္းလုိက္ျပန္တယ္။
သမီးလုပ္တဲ့သူကၿပံဳးလိုက္မိေနရင္းကေနဖေအခုိင္းတဲ့အတုိင္းအေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ေရေႏြးႀကမ္းပူပူကုိတဖူးဖူးမႈတ္လုိ႕ျမည္းလုိက္လိုက္ရပါတယ္။အင္မတန္ေမႊးပ်ံ႕ၿပီးအရသာရွိတဲ့လက္ဖက္ရည္ႀကမ္းျဖစ္ေနတာကုိလည္းသတိထားလုိက္မိတယ္။

"ေဖေဖဘာကုိေျပာခ်င္တာလဲဟင္…" လက္ဖက္ရည္ႀကမ္းကိုအရသာခံရင္း
သမီးကမေအာင့္ႏုိင္ေတာပဲ ေမးလုိက္ရပါေတာ့တယ္။
ဖေအကရွင္းျပတယ္။
" မုန္လာဥရယ္၊ ႀကက္ဥရယ္၊ လက္ဖက္ေျခာက္ရယ္ဆိုတဲ့မတူတဲ့အရာသံုးမ်ိဳးဟာ
တူညီတဲ့ဒုကၡျဖစ္တဲ့ ေရေႏြးပူပူထဲမွာ တစ္ျပိဳင္တည္း တစ္ညီတည္း
ထည့္အျပဳတ္ခံခဲ့ရတာခ်င္းအတူတူ တံု႕ျပန္ပံုခ်င္းက်ေတာ့ မတူဘူးေလ သမီးရဲ႕။


မုန္လာဥဟာေရေႏြးထဲမေရာက္ခင္တုန္းကေတာ သန္သန္မာမာ၊
ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးရယ္၊ အဲ.. ဒါေပမဲ့ေရေႏြးနဲ႕လည္းအျပဳတ္ခံလုိက္ရေရာ တစ္ခါတည္းကိုေပ်ာ့ဖတ္ၿပီးခ်ိနဲ႕သြားေတာ့တာပဲ။

ႀကက္ဥကက်ေတာ့ ေရေႏြးထဲမေရာက္ခင္ကအထိမခံဘူး
ထိလုိက္တာနဲ႕ဖတ္ခနဲကြဲမွာအေသအခ်ာေနာ္။ အေပၚခြံပါးပါးေလးက
အထဲကအရည္ႀကည္ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ေလးေတြကိုကာရံထားရတဲ့အေနအထားေပါ့။
ဒါေပမဲ့ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာလည္းႀကာႀကာေလးေနလိုက္ရေရာ
အဲဒီေပ်ာ့အိအိအတြင္းသားေတြအားလံုးမာကုန္တာပဲမဟုတ္လားသမီးရဲ႕..။

ေအး.. လက္ဖက္ေျခာက္ကေတာ့ တစ္ဘာသာပဲ။ ေရေႏြးပြက္ပြက္ထဲလည္းေရာက္သြားေရာ
အဲဒီပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ေရကုိပါ လက္ဖက္ရည္အျဖစ္ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္တယ္။

" ကဲ... အေဖ့သမီးကေရာ ဘာလဲ ။ မုန္လာဥလား ၊ ႀကက္ဥလား ၊ လက္ဖက္ေျခာက္လား ။
ေလာကဓံဆုိတာေတာ့ လူတုိင္းရင္ဆုိင္ႀကရတာပဲသမီး ။ အဲဒီေလာကဓံန႔ဲ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခါမွာ သမီးက ဘယ္လိုတုံ႔ ျပန္လိုက္ခ်င္သလဲ ။

မုန္လာဥလုိ တံု႔ ျပန္မလား ၊ ႀကက္ဥလို တုံ႔ ျပန္မလား ၊ လက္ဖက္ေျခာက္လုိ
တုံ႔ ျပန္မလား သမီးဘာသာ စဥ္းစားေပေတာ့ကြယ္ "

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲကြယ္။ စာဖတ္သူေရာဘယ္လိုပါလဲ။

အျပင္ပန္းအျမင္မွာေတာ့ မုန္လာဥလိုမာမာခ်ာခ်ာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးနဲ႕
ေလာကဓံနဲ႕တကယ္တမ္းရင္ဆုိင္ရတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ေပ်ာ့ေခြႏြမ္းရိၿပီးအားကုန္သြားမယ့္လူစားမ်ိဳးပါလား။

ဒါမွမဟုတ္ႀကက္ဥလုိလူစားလား။ အစတုန္းကေတာ့ ထိလြယ္ရွလြယ္တယ္။
စိတ္ကလည္းေပ်ာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ေသျခင္းတရားလုိ ရွင္ကြဲကြဲတာလုိ
ခြ်တ္ၿခံဳက်တာလို ႀကမၼာဆုိးတစ္ခုခုကိုအျပင္းအထန္ခံစားၿပီးရတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ နင္လားဟဲ့.. ေလာကဓံဆုိတဲ့စိတ္ဓာတ္၊ထီမထင္တဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႕မာေက်ာေက်ာေတာင့္တင္းတင္းႀကီးျဖစ္သြားမယ့္လူစားမ်ိဳးလား။ မျပဳတ္ခင္ႀကက္ဥနဲ႕ျပဳတ္ၿပီးသားႀကက္ဥလုိပဲ အျပင္ပန္းအျမင္မွာသိပ္မကြာလွေပမယ့္
အတြင္းမွာခါးသီးမာေက်ာေနတဲ့ႏွလံုးသားနဲ႕လူမ်ားျဖစ္ေနမွာလား။

ဒါမွမဟုတ္စာဖတ္သူဟာ လက္ဖက္ေျခာက္လုိလူစားမ်ိဳးလား။ ေရပူ ကုိ
ေတာင္ အသြင္ေျပာင္းေပးႏုိင္စြမ္းရွိတာမ်ိဳးေလ။ လက္ဖက္ေျခာက္ဆုိတာက
ေရေႏြးဆူေလ ပြက္ေလေလ လက္ဖက္ရည္အရသာေကာင္းေလေလေပါ့။

လက္ဖက္ေျခာက္လို လူဆုိတာကလည္း ဒုကၡသုကၡေတြ အရွိန္တက္ေလေလ
အရည္အခ်င္းေတြပိုရွိလာေလျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္
ပိုေကာင္းတဲ့အေျခအေနကုိ ဖန္တီးေပးႏုိင္သူျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

လဖက္ေၿခာက္လို လူသားမ်ားၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားနိုင္ႀကပါေစ -

| | 0 comments Links to this post

Read more...

ကေလးမ်ားအတြက္ ဗုဒၶ၀င္ အက်ဥ္းမွတ္ရန္

၁။ လူအမည္-သိဒၶတၳ။
၂။ ဘုရားဘြဲ႔=ေဂါတမ။
၃။ မိဘအမည္=သုေဒၶါဒနမင္း ႏွင့္ မာယာေဒ၀ီ။
၄။ ၾကင္ယာေတာ္=ယေသာဓရာ။ (ဘဒၵကဥၥနာ)
၅။ ရင္ေသြးေတာ္=ရာဟုလာ။
၆။ ေယာက္ဖေတာ္=ေဒ၀ဒတ္။
၇။ မိေထြးေတာ္=ေဂါတမီ။
၈။ ေနျပည္ေတာ္=ကပိလ၀တ္ျပည္။ (သကၠတိုင္း၊ မဇၩိမေဒသ)
၉။ ဖြားရာဌာန=လုမၺနီဥယ်ာဥ္။ (ကပိလ၀တ္ႏွင့္ ေဒ၀ဒဟအၾကား)
၁၀။ နန္းစံႏွစ္=၁၃-ႏွစ္ၾကာ။ (၁၆-ႏွစ္မွ ၂၉-ႏွစ္အထိ)
၁၁။ နိမိတ္ႀကီးမ်ား=သူအို-သူနာ-သူေသ-ရဟန္း။
၁၂။ ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာဘ၀=သုေမဓာရေသ့ဘ၀။
၁၃။ ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာေန႔=ကဆုန္လျပည့္ေန႔။
၁၄။ ဗ်ာဒိတ္ေပးေသာဘုရား=ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား။
၁၅။ ပါရမီျဖည့္ဖက္=သုမိတၱာအမ်ိဳးသမီး။ (ယေသာဓရာအေလာင္း)
၁၆။ ပါရမီျဖည့္ရာကာလ=ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတသိန္း။(သုေမဓာဘ၀မွ ေ၀ႆႏၲရာဘ၀အထိ)
၁၇။ ပါရမီျဖည့္ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္=သတၱ၀ါမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ရန္။
၁၈။ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ရေသာႏွစ္=၆-ႏွစ္ၾကာ။ (၉၇ မွ ၁၀၃ အထိ)
၁၉။ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္သည့္ေနရာ=ဥရုေ၀ဠေတာ။
၂၀။ ဒုကၠရစရိယာ=ခဲယဥ္းစြာ ျပဳရေသာအက်င့္။
၂၁။ ေတာထြက္ေတာ္မူေသာ သက္ရြယ္= ၂၉-ႏွစ္။
၂၂။ ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ သက္ေတာ္=၃၅-ႏွစ္။
၂၃။ ဘုရားပြင့္ခ်ိန္ သက္တမ္း=၁၀၀-တမ္း။
၂၄။ အလုပ္အေကၽြး=ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး။ (ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခိုက္)
၂၅။ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး အမည္=ေကာ႑ည, ၀ပၸ, ဘဒၵိယ, မဟာနာမ္, အႆဇိ။
၂၆။ တရားဦးေဟာသည့္ေနရာ=ဗာရာဏသီျပည္၊ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ။
၂၇။ ပထမဦးဆံုး သာ၀က=ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး။
၂၈။ ေနာက္ဆံုး သာ၀က=သုဘဒၵပရိဗိုဇ္။
၂၉။ လယ္ယာရံ အဂၢသာ၀က=အရွင္သာရိပုတၱရာ။
၃၀။ လက္၀ဲရံ အဂၢသာ၀က=အရွင္ေမာဂၢလာန္။
၃၁။ အဆံုးအမ သာသနာ=ပရိယတၱိ, ပဋိပတၱိ, ပဋိေ၀ဓ။
၃၂။ က်င့္စဥ္သိကၡာ=သီလ, သမာဓိ, ပညာ။
၃၃။ ခ်မွတ္ေသာလမ္းစဥ္=မဇၩိမပဋိပဒါ။ (မဂၢင္လမ္းစဥ္)
၃၄။ သေႏၶယူေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇၊ ၀ါဆိုလျပည့္၊ ၾကာသပေတးေန႔။
၃၅။ ဖြားျမင္ေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔။
၃၆။ ေတာထြက္ေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇၊ ၀ါဆိုလျပည့္၊ တနလၤာေန႔။
၃၇။ ဘုရားျဖစ္ေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။
၃၈။ ဓမၼစၾကာေဟာေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ၀ါဆိုလျပည့္၊ စေနေန႔။
၄၉။ ပရိနိဗၺာန္စံေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ အဂၤါေန႔။
၄၀။ ေတေဇာဓာတ္ေလာင္ေသာေန႔=မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၁၂-ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။


( ကမၻာ ႏွင့္ ဘုရား )
တဆူ-သာရ၊ ႏွစ္-မ႑၊ ၀ရ-သံုးဆူသာ၊
သာရမ႑-ေလးဆူျပ၊ ဘဒၵ-ငါးဆူသာ။
တဆူေသာ္မွ်၊ မပြင့္က၊ သုညကပ္ကမၻာ။
ကမၻာေျခာက္မ်ိဳး၊ ေမာ္ကြန္းထိုး၊ က်မ္းရိုးစဥ္အလာ။

( ပါရမီ အထူး )
သက္မဲ့-သက္ရွိ၊ ဗာဟိရက၊ စြန္႔ႏိုင္က၊ မူလ ပါရမီ။
အဂၤါ ႀကီး-ငယ္၊ အသြယ္သြယ္ကို၊ မတြယ္စိတ္မွ၊ စြန္႔ႏိုင္က၊ ဥပပါရမီ။
အသက္ဇီ၀၊ စြန္႔ႏိုင္က၊ ပရမတၳ ပါရမီ။
ပါရမီ ၁၀-ပါး၊ အက်ယ္ပြား၊ အျပား ၃၀-ညီ။

( ဖြားဘက္ေတာ္ ၇-ဦး )
ကာဠဳ-ယေသာ္၊ ညီေတာ္ ဆႏၷ၊ (လူ)
က႑က၊ ( ျမင္းတိရစၧာန္ )
ေသာဏၰ၊ ( ေရႊအိုးႀကီး ၄-လံုး )
ဗုဒၶေဟ၊ ( ေညာင္ပင္ )
ဖြားဘက္ေတာ္ျမတ္၊ ခုနစ္ရပ္၊ မွတ္ၾက မ်ိဳူးေလးေထြ။



Read more...

ဆရာေကာင္းကုိ ရွာေဖြျခင္း။

ကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္ေခါက၊္
လင္ကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္သက္လုံးေမွာက္၊
ဆရာကုန္ရႈံးေတာ့ တစ္သံသရာလုံးေမွာက္ ဟူေသာ စကားအတုိင္း ဘာသာေရး၌ ဆရာေရႊးမွာလွ်င္ ပစၥကၡ၊ သံသရာ ႏွစ္ျဖာလုံး ဒုကၡေရာက္တတ္၏။ တစ္ဖန္ ဆရာေရြးမွန္လွ်င္လည္း မိမိေကာင္းက်ိဳး အားလုံး ျပီးတတ္ေၾကာင္း ဗုဒၵက ရွင္အာနႏၵာအား မိန္႔ၾကားဖူး၏။ အရွင္အာနႏၵက ဗုဒၶအား မိတ္ေဆြ ေကာင္းရလွ်င္ မိမိအက်ိဳး တစ္၀က္ျပီးစီး နိဳင္သည္ဟု ထင္ျမင္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ထား၏။


ထုိအခါ ဗုဒၶက မိတ္ေဆြေကာင္းရလွ်င္ အက်ိဳး တစ္၀က္ ျပီးစီးသည္ မဟုတ္ အက်ိုးအားလုံး ျပီးစီးနိဳင္ေၾကာင္း သင္တုိ႔သည္ ငါကဲ့သုိ႔ေသာ မိတ္ေဆြေကာင္းကုိ ရေသာေၾကာင့္ အရဟတၱမဂ္ အရဟတၱဖုိလ္ဟူေသာ ေကာင္းက်ိဳး အားလုံးျပီးစီး ၾကသည္မဟုတ္ေလာဟူ၍ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ့ ဘူးသည္။ ဤေနရာ၌ ဆရာေကာင္းနွင့္ မိတ္ေဆြေကာင္းကုိ အတူထားျပီး ေဟာၾကားေတာ္ မူျခင္းျဖစ္ သည္။

ဆရာေကာင္းကုိ မမွီ၀ဲရမႈေၾကာင့္ ပေစၥကဗုဒၶါျဖစ္ရန္ နွစ္သေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီ ျဖည့္ခဲ့ပါလွ်က္ မုဆုိးႀကိးျဖစ္ေနရေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိေမာရသုတ္ ပရိတ္ဇာတ္ ေၾကာင္း၌ ေတြ႔ရ၏။ ထုိအခ်ိန္က ဘုရားအေလာင္းသည္ ဟိမ၀ႏၱာေတာထဲ၌ ေရႊဥေဒါင္းမင္းႀကီး ျဖစ္ေန၏။

ဗာရဏသီမင္းသည္ ေရႊဥေဒါင္းမင္းကုိ ျမင္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ မုဆုိးႀကီးတစ္ေယာက္အား လစာ ရိကၡာ အျပည့္အစုံေပး၍ ဖမ္းဆီးရန္ လႊတ္လုိက္၏။ ဥေဒါင္းမင္းသည္ ေမာရသုတ္ ပရိတ္ကုိ နံနက္ တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္ အျမဲရြတ္ေန ေသာေၾကာင့္ မုဆုိးႀကီးသည္ မည္သုိ႔မွ် ဖမ္း၍ မမိခဲ့ေခ်။

နွစ္အတန္ ၾကာေသာအခါ ဥေဒါင္းကုိဖမ္းခုိင္းေသာ ဘုရင္ေရာ ဖမ္းေသာ မုဆုိဆုိးတုိ႔သာ ေသဆုံးသြား၏။ ဥေဒါင္းမင္းကုိကာ ဖမ္းမိျခင္းမရွိေခ်။ ထုိေၾကာင့္ပင္ ဘုရင္သည္ နတ္ရြာ စံခါနီးေသာ အခါ ဥေဒါင္းမင္းအား ဘုရင္အဆက္ဆက္ တက္တုိင္း ဒုကၡေရာက္ေစမည့္ စာတစ္ေဆာင္ကုိ ေရးသြား ခဲ့၏။

ထုိစာကား ေရႊဥေဒါင္းမင္း၏ အသားကုိ စားရသူသည္ မအုိ၊ မနာ၊ မေသ အျမဲေနရရမည္ ဟူ၏။ ထုိလုပ္ႀကံစာေၾကာင့္ ေနာက္မင္း အဆက္ဆက္ တုိ႔သည္ မုဆုိးတုိ႔၏ အကူအညီျဖင့္ ေရႊဥ ေဒါင္းမင္းကုိ မရမက ဖမ္းဆီးၾက၏။ ေမာရသုတ္ ပရိတ္တန္ခုိးေၾကာင့္ ဖမ္း၍ မမိေခ်။

တစ္ေဆက္ေသာ မင္းလက္ထက္တြင္ ဥေဒါင္းမင္းကုိ ဖမ္းရန္ တာ၀န္ခ်ခံရေသာ မုဆုိးႀကီး ကား အသိ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စုံ၏။ ႏွစ္အတန္ ၾကာသည္အထိ ဖမ္း၍ မမိေသာအခါ ဥေဒါင္းမင္း တြင္ မည္သည့္ စြမ္းပကား ရွိေနသနည္းဟု တေစ့တေစာင္း ေခ်ာင္းေျမာင္း ေလ့လာေသာအခါ ေမာရ သုတ္ပရိတ္ ရြတ္သည္ကုိ ေတြ့သြား၏။

ဤပရိတ္ကုိ မရြတ္မွသာ ဖမ္း၍ မိနိဳင္မည္ကုိ သိသြားေသာ မုဆုိးႀကီးသည္ ေလ့က်င့္ သင္ ၾကားေပးထားေသာ ဥေဒါင္းမတစ္ေကာင္ကုိ ဥေဒါင္းမင္းႀကီး ပရိတ္ရြတ္မည့္ အခ်ိန္ကုိ မွန္းျပီး လႊတ္ လႊတ္ေပး၏။ ဥေဒါင္းမ၏ အရွိန္ေၾကာင့္ ဥေဒါင္းမင္းႀကီးသည္ ေမာရသုတ္ ပရိတ္ကုိ မရြတ္ေတာ့ေခ်။ ထုိေၾကာင့္ တစ္ရက္တြင္ မုဆုိးေထာင္ထားေသာ သစ္ကုိင္းတြင္ ေခ်ေထာက္တစ္ေခ်ာင္း စြပ္မိ သြားျပီး ေလထဲ၌ ေဆာက္ထုိးျဖစ္လ်က္ ေနရွာ၏။

ေလထဲတြင္ ဦးေစာက္ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကာ ဒုကၡေရာက္လွ်က္ ရွိေသာ ဥေဒါင္းမင္းကုိ ၾကည့္ကာ သနားစိတ္၀င္သြားေသာ မုဆုိးႀကီးက သတ္ျဖတ္ျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ ေက်ာ့ကြင္းမွ ျဖဳတ္ကာ လႊတ္ေပး လုိက္၏။

မုဆုိးျဖစ္လွ်က္ သနားတတ္ျခင္းသည္ သူေတာ္ေကာင္း စိတ္ဓာတ္ခံ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ သူေတာ္ေကာင္း ဓာတ္ခံရွိလွ်က္ မုဆုိးျဖစ္ေနရျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟု ေမးစိစစ္ ၾကည့္ေသာအခါ ဆရာမုိက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိသြား၏။

ကုသိုလ္ အကုသုိလ္ဟူသည္ မရွိ။ ကုသိုိလ္ အကုသိုလ္၏ ေကာင္းက်ိဳး ဆုိးက်ိုးသည္ မရွိဟူ၍ သူ၏ ဆရာသမားမ်ားက ေဟာေျပာ ဆုံးမၾကေသာေၾကာင့္ မုဆုိးအလုပ္ကုိ လုပ္မိေၾကာင္း မုဆုိးႀကီး က ေျပာၾကားသည္။

ထုိအခါ အေလာင္းေတာ္ ဥေဒါင္းမင္းက ကုသိုလ္၊အကုသုိလ္သည္ ရွိေၾကာင္း၊ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳးသည္လည္း ရွိေၾကာင္း ေဟာျပမွ ကမၼႆကတာသမၼာဒိ႒ိ အျမင္မွန္ကုိ ရသြား၏။

ထုိအျမင္မွန္ မွ တစ္ဆင့္ ၀ိပႆနာသမၼာဒိ႒ိအျမင္မွန္သုိ႔ ကူးေျပာင္းျပီး ရႈပြားလုိက္ရာ ပေစၥက ဗုဒၶါျဖစ္သြား၏။ ပေစၥကဗုဒၶါ ျဖစ္သည္ႏွင့္ မုဆုိးအ၀တ္အစားနွင့္ အသုံးအေဆာင္မ်ားအစား ရဟန္း အ၀တ္ အစားနွင့္ အသုံးအေဆာင္မ်ားကုိ ဆင္ျမန္းျပီးသာျဖစ္ကာ ဂႏၶမာဒနေတာင္သုိ႔ ေကာင္းကင္မွ ၾကြားသြားေလ၏။

ဤဇာတ္ေတာ္၌ ပေစၥကဗုဒၶါ အေလာင္းလ်ာျဖစ္ပါလ်က္ ဆရာမုိက္ကုိ မွီ၀ဲေသာေၾကာင့္ ငရဲက်လု ဆဲဆဲဘ၀သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ရ၏။ ဥေဒါင္းမင္းနွင့္သာ မေတြ႔လွ်င္ မုဆုိးဘ၀နွင့္ေသျပီး ငရဲသုိ႔ က် မည္သာျဖစ္၏။ မုဆုိးႀကီးသည္ ဥေဒါင္းမင္း တည္းဟူေသာ ဆရာေကာင္းကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္လုိက္ ရသည့္အတြက္ မဂ္ဖုိလ္ကိစၥအားလုံး ျပီးစီးသြားခဲ့ရ၏။

(ဆရာလြဲေၾကာင့္ ကုိယ္က်ိဳးနည္းခဲ့ၾကသူမ်ား)
ဆရာလြဲေၾကာင့္ ကုိယ္က်ိဳးနည္းခဲ့ ၾကရေသာ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ ျဖစ္ရပ္မွန္ အခ်ိဳ့ကုိ သင္ခန္းစာ ယူနိဳင္ရန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဖၚျပအံ့။
1978 ခုနွစ္က ဂ်င္ဂ်ံး အမည္ရွိ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္သည္ သူ၏ေနာက္လုိက္ ကုိးရာေက်ာ္တုိ႔အား အဆိပ္ရည္မ်ား ေသာက္ခုိင္းျပီး သက္ေသေစလုိက္၏။ သူလည္း ထုိအဆိပ္ ရည္ကုိပင္ေသာက္ျပီး ေသသြား၏။
ယခုအခ်ိန္၌ေသလွ်င္ ထာ၀ရဘုရားသခင္ အလုိက်ျပီး ေကာင္းကင္ဘုံနန္းသုိ႔ ေရာက္ရမည္ ဟူေသာ သူ၏ အားေပးစကားေၾကာင့္ ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါသာရွိျပီး ေ၀ဘန္ဆန္းစစ္တတ္သည့္ ပညာ မရွိေသာ လူကုိးရာေက်ာ္တုိ႔ မေသသင့္ဘဲ ေသခဲ့ၾကရ၏။

1993 ခုနွစ္ခန္႔ကလည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု တကၠဆတ္ျပည္နယ္မွ ေဒးဗစ္ကုိရက္ရွိ အမည္ရွိ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးသည္ ေနာက္လုိက္ မ်ားစြာကုိ ဆြဲေဆာင္ စည္းရုံးျပီး ဌာနခ်ဳပ္ ႀကီး တခု တည္ေထာင္၏။ ဂုိဏ္း၀င္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ေဖာက္ျပား၏. ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္ကာ လက္နက္မ်ားပါ စုေဆာင္း ကိုင္ေဆာင္ထားသျဖင့္ လုံျခဳံေရး တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ၀င္ေရာက္ စစ္ေဆးရန္ ႀကိဳးစား၏။
ေဒးဗစ္ကုိရက္ရွ္သည္ စစ္ေဆးခြ့္မျပဳဘဲ စတင္တုိက္ခုိက္သျဖင့္ လုံျခဳံေရး တာ၀န္ရွိသူ မ်ားက လည္း အတင္း၀င္သိမ္းရ၏။ ထုိအခါ ေဒးဗစ္ကုိရက္ရွ္က ဌာနခ်ဳပ္ႀကီး တစခုလုံးကုိ မီးတင္ရႈိ့ေစျပီး ဂုိဏ္း၀င္အားလုံး မီးေလာင္ျပီး အေသခံၾကရန္ အမိန္႔ေပး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဂုိဏ္း၀င္(85) ေယာက္ တုိ႔မွာ မီးေလာင္ျပီး ေသၾက၏။

1950 ၀န္းက်င္ခန္႔က ဦးျမတ္သိန္းထြန္းအမည္ရ်ိ ၀ိပႆနာ တရားျပဆရာ အမည္ခံ ကာမ လူလိမ္တစ္ေယာက္ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူး၏။ သူသည္ ထြဋ္ေခါင္ဆရာေတာ္ၿကီး၏ ေျမးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကား ျပီး ၀ိပႆနာ နယ္ထဲ ၀င္ခဲ့၏။ ပုိးဖလံမ်ိဳး မီးကုိတုိး ကုိယ္က်ိဳးနည္းလွျပီ ဟူေသာ တရား သံေ၀ဂ လကၤာေလးေၾကာင့္ ထြဋ္ေခါင္ ဆရာေတာ္ဆုိလွ်င္ တစ္ျပည္လုံး သိေနၾက၏။
ထုိေၾကာင့္ ထြဋ္ေခါင္ဆရာေတာ္၏ အမည္ကုိ အလြဲသုံးစားျပဳျပီး ဘာသာေရး ေလာကထဲ ၀င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ေသခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္ေသာအခါ အမ်ိဳးပင္ မေတာ္ေၾကာင္း သိရ၏။ နယ္ခ်င္း တူေသာ အခ်က္ေလးကိုယူျပီး ေျမးေတာပစ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အဆုိးတကာ့ အဆုိးဆုံးကား သူသည္ ဘုရားတစ္ဆူပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ဂုိဏ္း၀င္မ်ားကုိ လွည္းစားလိမ္ညာျခင္းပင္ျဖစ္၏။
ထုိေနာက္ ဂုိဏ္း၀င္အမ်ိဳးသားမ်ား၏ မယားမ်ားကုိ လပုိင္း နွစ္ပုိင္းအေနျဖင့္ အလႈခံ၏။ ထုိသုိ႔ မယားကုိ လွဴနိဳင္လွ်င္ ေသာတာပန္ျဖစ္ျပီဟု ေဟာေျပာေသာေၾကာင့္ သဒၶါပါးျပီး ပညာပါးၾကေသာ အမ်ိဳးသားမ်ားက မိမိတုိ႔၏ မယားမ်ားကုိ လႈဒါန္းၾက၏။ ထုိဆရာက မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္း၏။ အမ်ိဳး သမီးမ်ားကုိ တရားစစ္သည္ဟု ဆုိကာ ကာယသံသဂၢမ်ား ျပဳလုပ္၏။
ထုိသူသည္ ၀ိပႆနာစာအုပ္ သုံး ေလးအုပ္ ဖတ္ကာ တရားျပသည္ဟု ေခါင္းတပ္ျပီး လိမ္ စားေနျခင္းျဖစ္၏။ နွစ္အေတာ္ၾကာေသာအခါတြင္မွ သဒၶါႏွင္ပညာ ျပည္စုံေသာ ဥပါသကာ တစ္ေယာက္က သံဃခုံရုံးတင္ျပီး စစ္ေဆးေသာ အခါတြင္မွ စာတစ္လုံးမွ မတတ္ေသာ လူလိမ္တစ္ ေယာက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိၾကရ၏။ သူေရးခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ယခုအခ်ိန္ထိ ရွိေသး၏။ ထုိအခ်ိန္က ဘာသာေရးစာေပကုိ စိစစ္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ေရးခ်င္ရာေရး ထားေသာ စာအုပ္မ်ားသာျဖစ္၏။
3.17.2000 ေန႔က ယူဂႏၶာနိဳင္ငံ တမ္ပါလာျမိဳ့ေတာ္၏ အေနာက္ေတာင္ဘက္ ကီလုိမီတာ (350)ခန့္အကြာ ကန္ဒြန္ဂူျမိဳ့အနီးရွိ ရွိမန္ကက္သလစ္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းႀကီး ရုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲ မီးေလာင္သြားသျဖင့္ လူ(330)ေက်ာ္ ေသဆုံးခဲ့ရ၏။ အစပထမတြင္ မေတာ္တဆမႈဟု အမ်ားက ယူဆၾက၏။
တစ္ခ်ိဳ့ကလည္း မိမိကုိယ္မိမိ အဆုံးစီရင္ၾကျခင္းဟု ထင္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ေရအိမ္အတြင္း ေတြ႔ရေသာ ေျချပတ္လက္ျပတ္မ်ား၊ လည္မ်ိဳညွစ္သတ္ ခံရေသာ ရုပ္အေလာင္းမ်ားကုိ ေတြ႔ေရေသာ အခါတြင္မွ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈ ျဖစ္ေၾကာင္းသိလာရ၏။ ရဲက ေသခ်ာ စစ္ေဆးေသာအခါ မီးေလာင္ ေသဆုံးသြားၾကသူအားလုံးက ဆရာအျဖစ္ ကုိးကြယ္ၾကေသာ ဂ်ိဳးဆက္ကီဗြီတာ အမည္ရွိ ဂုိဏ္း ေခါင္း ေဆာင္ကုိယ္တုိင္က လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အမႈမွန္ေပၚလာ၏။
လိမ္ညာပုံမွာ ဂ်ိဳးဆက္ကီဗြီတာက ခရစ္နွစ္ 2000 တြင္ ကမၻာႀကီးပ်က္စီးေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေယရႈခရစ္နွင့္ မယ္ေတာ္ေမရီတုိ႔က သူကုိ လာေျပာေၾကာင္း လိမ္ညာျပီး ဂုိဏ္း၀င္မ်ားထံမွ ဥစၥာပစၥည္း မ်ားကုိ သိမ္းပုိက္ ရယူျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ထုိစကားကုိ 1984 ခုနွစ္ ေျပာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ 1999 ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလ(31)ရက္ေန႔တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ ဟူေသာ ယင္း၏ ေဟာၾကားခ်က္ မွားယြင္းေၾကာင္း ဂုိဏ္း၀င္မ်ားက သိရွိသြားေသာ အခါ မိမိတုိ႔ေပးထားေသာ ဥစၥာ စည္းစိမ္မ်ားကုိ ျပန္ေတာင္းရာမွစ၍ အစုလုိက္ အျပဳံလုိက္ သတ္ျဖတ္မႈႀကီး ေပၚေပါက္ လာရျခင္း ျဖစ္၏။
မသင္ကာဘြယ္ရာရွိေသာ အဆုိပါ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေနအိမ္ျခံ၀န္းမ်ားအတြင္း တူးေဖာ္ ရွာေဖြရာ ဘူဟြန္ဂါေက်းရြာအနီးတြင္ ျမွဳပ္နွံထားေသာအေလာင္းေပါင္း 153 ေလာင္း၊ ရူဂါဇီေဒသရွိ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္ တဦး၏ျခံ၀န္းမွ 155 ေလာင္း တုိ႔ကုိ ထပ္မံေတြ႔ရွိခဲ့ပါသည္။ ဂ်ိဳးဆက္ ကီဗြီတာ၏ ျခံ၀န္းအတြင္းမွလည္း အေလာင္းေပါင္းမ်ားစြာကုိ ထပ္မံေတြ႔ရွိရသည္။ စုစုေပါင္း(920) ေက်ာ္ အထိ ေသဆုံးခဲ့ရသည္။

အဇာတသတ္မင္းသည္ ယခုဘ၀တြင္ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိလ္ဉာဏ္ကုိ ရနိဳင္ေသာ ပါရမီအျပည့္ရွိ၏။
သုိ႔ပါလ်က္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ တည္းဟူေသာ ဆရာယုတ္ကုိ ဆည္းကပ္မိသည့္အတြက္ ပိတုဃာတက ကံႀကီးထုိက္ကာ ေလာဟကုမၻီငရဲသုိ႔ က်ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

အဂုၤတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္ ကလ်ာဏမိတၱသုတ္၌ ဆရာေကာင္း၏ အဂၤါ(၇)ခ်က္ကုိ ဗုဒၶက ေဟာၾကား ေတာ္မူခဲ့၏။ ေဖၚျပလတံေသာအဂၤါ(၇)ခ်က္နဲ့ညီေသာသူကုိ ဆရာေကာင္းဟု သတ္မွတ္ျပီ ဆည္းကပ္ ကုိးကြယ္ရမည္။ မညီေသာသူကုိ အေ၀းမွ ေရွာက္ၾကဥ္ရမည္။ ထုိအဂၤါ (၇)ခ်က္ကုိ လြယ္ကူစြာ မွတ္မိ ေစရန္ မန္လည္ဆရာေတာ္က ယခုလုိ လကၤာစီျပခဲ့၏။

ရုိေသခ်စ္ထုိက္၊ ခ်ီးမြမ္းထုိက္ႏွင့္၊
လြဲမုိက္ဆုံး၊ ေမးသမွ်ခံ။
ဓမၼံနက္နဲ၊ ေဟာနိဳင္ျမဲ၍၊
က်ိဳးနည္းမတန္း၊ ခုနွစ္ခန္းနွင့္၊
့ျပည့္လွ်မ္းညီညာ၊ ဤဆရာ၊
ေဖြရွာ တပည့္ခံ။

ဆရာေကာင္း ဂုဏ္အဂၤါခုနွစ္ျဖာ

၁။ ရုိေသထုက္ေသာဂုဏ္ရွိျခင္း။
၂။ ခ်စ္ခင္ထုိက္ေသာဂုဏ္ရွိျခင္း။
၃။ ခ်ီးမြမ္းထုိက္ေသာဂုဏ္ရွိျခင္း။
၄။ တပည့္ျဖစ္သူ လမ္းလြဲေနလွ်င္ ဆုံးမျခင္း။
၅။ တပည့္ေမးသမွ်ကုိ ေျဖဆုိနိဳင္ျခင္း။
၆။ နက္နဲေသာတရားကုိ ေဟာၾကားနိဳင္ျခင္း။
၇။ အက်ိုးမ်ားေသာေနရာကုိ ညႊန္ျပနိဳင္ျခင္း။ ဤကားဆရာေကာင္း၏ အဂၤါ(၇)ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိတြင္ ရုိေသထုိက္၊ ခ်စ္ခင္ထုိက္၊ ခ်ီးမြမ္းထုိက္ေသာ ဂုဏ္ဟူသည္ သဂၤဟတရား(၄)ပါးနွင့္ ျပည့္စုံ ျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။

သဂၤဟတရား (၄)ပါးဟူသည္
၁။ ဒါန= ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း။ ၂။ ေပယ်၀ဇၹ = ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားရွိျခင္း။ ၃။ အတၳစရိယ = တပည့္ အက်ိဳးရွိရာကုိက်င့္ျခင္း။ ၄။ သမာနတၳတာ = တန္းတူေရတူ ဆက္ဆံျခင္းတုိ႔ျဖစ္၏။

ေလာဘကင္းသ၊ူ ေလာဘနည္းသူမွာ ဒါနကုိ ျပဳလုပ္နိဳင္၏။ ထုိေၾကာင့္ ေလာဘနည္းေသာ ဆရာဟုတ္ မဟုတ္ သိနိဳင္ရန္ ဒါနျပဳ မျုပဳကုိ ၾကည္ရ၏။ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ေမတၱာစကားကုိ ေဒါသနည္းသူ ေဒါသမရွိသူသာ ေျပာနိဳင္၏။ ထုိေၾကာင့္ ေဒါသ နည္းေသာ ဆရာ ဟုတ္ မဟုတ္ သိနဳိင္ရန္ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကား ရွိ မရွိကုိ ၾကည့္ရ၏။
တပည့္တုိ႔၏ အက်ိဳကုိ ၾကည့္ျခင္းဟူသည္ ပရဟိတ အလုပ္ကုိ လုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မည္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားဘဲ ပရဟိတ အလုပ္ကုိ လုပ္ျခင္းဟူသည္ ေလာကအတြက္ မိမိကုိယ္ကုိ အသုံး ခ်ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ ျပီးေရာ ဟူေသာ စကားအတုိင္း မိမိကုိယ္က်ိဳးတစ္ခုအတြက္ သာ ျပဳလုပ္သူသည္ ေလာက မိမိအတြက္ အသုံးခ်ျခင္းျဖစ္၏။ ေလာကအတြက္ မိမိကုိယ္ကုိ အသုံးခ် သူသည္သာ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္း အစစ္ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္း ဟုတ္ မဟုတ္ သိနိဳင္ရန္ အတၳစရိတာ ဟူေသာအခ်က္ကုိ ထည့္ထားျခင္း ျဖစ္၏။
မာနကင္းသူ မာနနည္းသူသာလွ်င္ သူတစ္ပါးကုိ မိမိကဲ့သုိ့ တန္းတူ ရည္တူ ဆက္ဆံနိဳင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိကုိယ္းကြယ္မည့္ ဆရာသည္ မာနကင္းသူ နည္းသူ ဟုတ္မဟုတ္ စစ္ေဆးနိဳင္ရန္ သမာနတၳတာ အဂၤါကုိ ထည့္သြင္းထားျခင္း ျဖစ္၏။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ပဥၥဂၢဒါယကပ ပုဏၰားအိမ္ေရွ့၌ ဆြမ္းရပ္၇ာတြင္ ပုဏၰား က အဦးခ်န္ ထားေသာ ဆြမ္းမရွိေတာ့သျဖင့္ စားဆဲပန္းကန္မွ ဆြမ္းက်န္ကုိ လႈလုိ႔ရမရ ေမးျမန္းရာ ရေၾကာင္း မိန္႔ၾကား၍ အလွဴခံကာ ဘုန္းေပးသုံးေဆာင္ျခင္းသည္ မာနကင္းေသာေၾကာင့္ သမာနတၳတာ အဂၤါကုိ က်င့္သုံးျခင္းျဖစ္၏။
` တစ္ခါက ရန္ကုန္ျမိ႔တြင္ ၀ိဇၹာအမည္ခံ ဘုိးေတာ္တစ္ဦးက ကုိးကြယ္သူ တပည့္မ်ား စားမည့္ မုန္႔ဟင္းခါးအုိးႀကီးထဲသုိ႔ အမ်ားေရွ႔တြင္ တံေတြးမ်ား ေထြးထည့္ျပီး စားေစ၏။ သဒၶါသာရွိျပီး ပညာ မရွိ ၾကေသာ သူေဌး သူၾကြယ္ဆုိသူမ်ားသည္ ရြံရွာဖြယ္ မုန္႔ဟင္းခါးကုိ မရြံမရွာ စားေသာက္ၾက၏။
ထုိသုိ႔စားလွ်င္ ၀ိဇၹာကဲ့သုိ႔ သိဒၶိျပီးစီး မည္ဟု ယုံၾကည္ေနေသာေၾကင့္ ျဖစ္၏။ ဤ အျပဳအမူ မ်ားသည္ သမာနတၳတာ အဂၤါခ်ိဳ့ယြင္းျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ဆရာစစ္ ဆရာမွန္ ဟုတ္ မဟုတ္ စစ္ေဆးနည္း ကုိ တင္ျပျပီးေနာက္ ထုိဆရာဆုိသူ ေဟာၾကားသည့္ တရားသည္ တရားစစ္တရားမွန္ ဟုတ္ မဟုတ္ စစ္ေဆးနည္းကုိ ျပဦးအံ့။

အဂုၤတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္ နွစ္ေနရာတြင္ တရားစစ္ တရားမွန္ ဟုတ္ မဟုတ္ စစ္ေဆးနည္း နွစ္မ်ိဳးကုိ ေတြ့ရ၏။ ကာလမသုတ္တြင္ မိမိနာယူေသာ တ၇ားသည္။

အကုသိုလ္လည္းျဖစ္မည္။ အျပစ္လည္း ရွိမည္။ ပညာရွိမ်ားလည္း ကဲ့ရဲ့မည္။
အက်ိဳးလည္း မဲ့မည္။ ဆင္းရဲျခင္းငွာလည္း ျဖစ္မည္ ဆုိလွ်င္ တရားတုတရားေယာင္သာ ျဖစ္၍ ပယ္ရမည္။

မိမိနာယူေသာတရားသည္
ကုသိုလ္လည္း ျဖစ္မည္။ အျပစ္လည္း ကင္းမည္။ ပညာရ်ိတုိ႔လည္း ခ်ီးမြမ္းမည္။ ေကာင္းက်ိဳးလည္း ရွိမည္။ ခ်မ္းသာျခင္းငွာလည္း ျဖစ္မည္ ဆုိလွ်င္ တရားစစ္ တရားမွန္ျဖစ္၍ က်င့္သုံးေဆာက္တည္ ရမည္။

အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိေတာ္ အ႒ကနိပါတ္ သံခိတၱသုတ္တြင္ မည္သည့္တရားမဆုိ ကပ္ျငိမႈ ရာဂႏွင့္ ယွဥ္တြဲ ဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္၊ သံေယာဇဥ္တုိးပြားဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ ၀ဋ္ဆင္းရဲ၌ နစ္မြန္းဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ အလုိရမၼက္ႀကီူဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ မေရာင့္ရဲ၊ မတင္းတိမ္ျခင္းကုိသာ ျဖစ္ေစမည္၊ ကိေလသာတရား မ်ားနွင့္ ေပါင္းေဖာ္စုေ၀းဖုိ႔ သာျဖစ္ေစမည္။
တရားအလုပ္ ေနာက္ဖုတ္ပ်င္းရိဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ သူတစ္ပါးက လုပ္ေကြ်းေမြးျမဴဖုိ႔ ခံယဥ္း ျခင္းကုိသာ ျဖစ္ေစမည္ ဆုိလွ်င္ ဤကဲ့သို႔ေသာ တရားမ်ိဳးသည္ အပါယ္ေလးပါးသုိ႔ မက်ေအာင္ ရြတ္ ေဆာင္တ္ေသာ သေဘာ (ဓမၼ) မဟုတ္။ ကိေလသာအပူကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ေၾကာင္း(၀ိနယ) မဟုတ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တုိ႔၏ အဆုံးအမ(သတၳဳသနန)မဟုတ္ဟု ဆုံးျဖတ္အပ္၏။ ထုိနွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္အား ျဖင့္ မည္သည့္တရားမဆုိ---
ကပ္ျငိမွဳရာဂကင္းဖုိ့သာ ျဖစ္ေစမည္ ။ သံေယာဇဥ္ ကင္းဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ ေျမာက္ဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္။ အလုိရမၼက္နည္းဖုိ႔သာ ျဖစ္ေစမည္ ။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္မႈကုိသာ ျဖစ္ေစ မည္။ ကိေလသာတရားမ်ားနွင့္ ကင္းေ၀းမႈကုိသာ ျဖစ္ေစမည္။ တရားအလုပ္ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ ကုိသာ ျဖစ္ေစမည္။ သူတစ္ပါးတုိ႔က လုပ္ေကြ်းေမြးျမဴဖုိ႔ လြယ္ကူျခင္းကုိသာ ျဖစ္ေစမည္ ဆုိလွ်င္---

ဤကဲ့သုိ႔ေသာ တရားမ်ိဳးသည္ အပါယ္ေလးပါး မက်ေအာင္ ရြတ္ေဆာင္တတ္ေသာ သေဘာ(ဓမၼ)ဟုတ္၏။ ကိေလသာ အပူကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ေၾကာင္း(၀ိနယ)ဟုတ္၏။ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္၏ အဆုံးအမ (သတၳဳသာသန)ဟုတ္၏ဟု ဆုံးျဖတ္အပ္၏။

စာရႈသူအားလုံး ဆရာမွန္ႏွင့္ တရားစစ္၊ တရားမွန္ကုိ ရွာေဖြေေတြ႔ရွိၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ကန္ဦးေဇတ၀န္စာသင္တုိက္ ေရႊရတုမဂၢဇင္းမွတင္ျပသည္။

ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ)

Read more...

အပိုင္း (၁၀) မာဂ႑ိႏွင့္ သာမာ၀တီ မိဖုရား ႏွစ္ပါးတို႔အေၾကာင္း

ေရးသားသူ ထူးပ ေသာၾကာေန႕၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၁၊ ၂၀၀၉


ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္အခါက ေကာသမၺီျပည္ကို အုပ္စုိးေသာ ဥေတနမင္းသည္ မာဂ႑ီ ဟူေသာ မိဖုရားႏွင့္ သာမာ၀တီ ဟူေသာ မိဖုရား ႏွစ္ပါး႐ွိေလ၏။ မာဂ႑ီမိဖုရားသည္ မာဂ႑ီပုဏၰားမ်ိဳးမွ ဆင္းသက္လာေသာ မိဖုရားျဖစ္ၿပီး စၾကာ၀ေတးမင္းႏွင့္သာ ေပးစားရန္ အႀကံ႐ွိခဲ့ဖူးေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ မာဂ႑ီ၏ မိဘႏွစ္ပါးျဖစ္ေသာ ပုဏၰားလင္မယားသည္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ ေျခရာေတာ္ကိုျမင္ၿပီး ဤေျခရာ႐ွင္သည္ စၾကာ၀ေတးမင္း ျဖစ္ရမည္ဟူေသာ ပုဏၰားတို႔၏ ေဗဒင္အတတ္ျဖင့္ တြက္ၾကည့္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားထံအမွီလိုက္ကာ သမီးႏွင့္ ထိမ္းျမားရန္လက္ခံပါဟု တင္ျပေတာင္းပန္ၾကဖူး၏။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားမွ ပုဏၰားလင္မယားအား သင္တို႔၏သမီးသည္ မည္မွ်ပင္ ေခ်ာေမာလွပါေစ ခႏၶာအသုဘ အပုပ္ေကာင္သာျဖစ္ေၾကာင္း တရားေဟာေတာ္မူလိုက္လွ်င္ ပုဏၰားလင္မယားတို႔လည္း ခႏၶာကုိယ္ကို အျမင္မွန္ရသြားၿပီး တရားရ၍ ကၽြတ္တမ္း၀င္သြားၾကရ၏။

ပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ဦးသည္ အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သမီးျဖစ္သူအား ဗုဒၶက ခႏၶာအသုဘႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္းေၾကာင္းေျပာျပလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါးကဲ့သို႔ တရားကိုမျမင္ႏိုင္ဘဲ ငါ့လို ေခ်ာေမာလွပ၊ နတ္သမီးမွ် ျဖစ္သည္ကို အသုဘႏွင့္ ႏိႈင္းရမည္ေလာဟု ဒိ႒ိေမာဟ ႀကီးစိုးလ်က္ မာန္မာနျဖစ္ကာ အၫွိဳးထားေလ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေသာအခါ ဥေတနမင္းမွ ေကာက္ယူ၍ မိဖုရားအျဖစ္ တင္ေႁမွာက္လိုက္ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရန္ၫွိဳးဖြဲ႔၍ လူမိုက္တို႔အား အခေၾကးေငြေပးေစကာ ဆဲေရးတိုင္းထြာမႈ ျပဳေစ၏။ မည္သို႔ပင္ ဆဲေရးတိုင္းထြာေစကာမႈ ဘုရားမွ သည္းခံေတာ္မူေလေသာ္ လူဆိုးလူမိုက္တို႔သည္ ၾကာေလေသာအခါ ေမာပန္း၍ ၿငိမ္သြားၾကရ၏။

ဤကဲ့သို႔ လူမိုက္အားကိုးျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဒုကၡေပး၍ မရမွန္းသိေသာ္ တစ္ဖက္မွ ျမတ္စြာဘုရားအား အလြန္ၾကည္ညိဳ ကိုးကြယ္သမႈ ျပဳေနေသာ ၿပိဳင္ဖက္ သာမာ၀တီ မိဖုရားအား လွည့္၍ တစ္ဆင့္ ဒုကၡေပး ဖ်က္ဆီးရန္ ႀကိဳးစားျပန္၏။

သာမာ၀တီမိဖုရားမွာ သူေ႒းမ်ိဳး႐ိုးမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္ၿပီး ဘုရားတရားကို အလြန္ၾကည္ညိဳေလးစား၍ အၿမဲတေစ ပန္းမာန္အေမႊး နံ႔သာတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္သမႈျပဳေနတတ္၏။ အခြင့္ရလွ်င္လည္း ဘုရားအမႈးျပဳသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းဆက္ကပ္မႈတို႔ကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ျပဳလုပ္လႈဒါန္းေလ့႐ွိ၏။ သို႔ေသာ္ ဥေတနမင္းမွာ အယူမွားသူျဖစ္၍ သာမာ၀တီတို႔သည္ ဘုရားကို ရဲရဲတင္းတင္း မၾကည္ညိဳရဲပါ။ နန္းေတာ္တြင္းသို႔ပင္ ပင့္ဖိတ္၍ ဆြမ္းကပ္ခြင့္မရေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ သာမာ၀တီမိဖုရားမွာ မိမိ၏ တပည့္ေမာင္းမ ငါးရာတို႔ႏွင့္ တိတ္တစ္ဆိတ္သာ ဘုရား႐ွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္တို႔အား ကိုးကြယ္ခြင့္ရၾက၏။

သာမာ၀တီမိဖုရားထံ၀ယ္ ခါးကုန္းေနေသာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္႐ွိ၏။ ၎အမည္မွာ ခုဇၹဳတၱရာ မည္၏။ ၎အား မိဖုရားမွ ေန႔စဥ္ ႐ွစ္အသျပာဖိုး ပန္းကို၀ယ္ခိုင္း၍ ဘုရားပန္းအိုးမ်ားကို လဲလွယ္ေစ၏။ တစ္ေန႔ ပန္းသည္၏ အိမ္၌ ျမတ္စြာဘုရားႂကြ၍ တရားခ်ီးႁမွင့္ေတာ္မူစဥ္ ႀကံဳႀကိဳက္၍ ပန္း၀ယ္လာသူ ကၽြန္မသည္ တရားေတာ္ကို ႐ုိေသစြာ နားၾကားခြင့္ ရလိုက္ေလေသာ္ အလြန္ဉာဏ္ပညာ ႀကီးရင့္ထက္ျမက္ေသာ ကၽြန္မ ျဖစ္သျဖင့္ ခ်က္ျခင္းပင္ ေသာတာပန္ တည္ေလ၏။

တရားပြဲၿပီး၍ ပန္း၀ယ္ၿပီး ျပန္လာရာ ပန္းမ်ားမွာ ခါတိုင္းထက္ မ်ားျပားေနသည္ကို ေတြ႔၍ မိဖုရားမွ အေၾကာင္းကိုေမးေသာ္ ခုဇၹဳတၱရာ ကၽြန္မက အမွန္အတိုင္း၀န္ခံေျပာၾကားသည္မွာ “ခါတိုင္းတြင္ ပန္းဖိုး၏ တစ္၀က္ကို ခိုးယူထားကာ ေလးအသျပာဖိုးေသာ ပန္းတို႔ကိုသာ ၀ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ယခုမူ ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္ကို နာၾကားၿပီးေသာအခါ ပန္းဖိုးကို မခိုးယူလိုေတာ့ဘဲ အျပည့္၀ယ္လာျခင္းျဖစ္၍ မ်ားေနရေၾကာင္း” ေျပာလွ်င္ သာမာ၀တီမိဖုရားသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ သေဘာက်သြားေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ခုဇၹဳတၱရာအား “သင္ၾကားနာခဲ့ရေသာ ဗုဒၶတရားေတာ္ကို မိမိတို႔အား ျပန္လည္ေျပာျပႏိုင္ပါမည္ေလာ” ဟု ေမးေသာ္ ျပန္ေဟာႏိုင္ေၾကာင္းျပာ၏။ ကၽြန္မ မွာ တရားေတာ္ကို အစမွအဆုံးတိုင္ တစ္လုံးမက်န္ ေဟာေျပာႏိုင္သျဖင့္ ယင္းတရားကို နာၾကားရေသာ သာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္တကြ ေမာင္းမငါးရာတို႔ပါ အားလုံး ေသာတာပန္အဆင့္သို႔ ေရာက္သြားၾကရေလသည္။

ထိုမွစ၍ ခုဇၹဳတၱရာအား ကၽြန္မ ဘ၀မွ ကင္းလြတ္ေစၿပီး ဆရာသမားအျဖစ္ျဖင့္ ဗုဒၶဘုရား၏တရားေဟာရာအရပ္သို႔ လိုက္လံတရားနာေစၿပီး မိမိတို႔အား ျပန္လည္ေဟာေျပာေပးရန္ ေတာင္းပန္၍ တာ၀န္ယူေစ၏။ ခုဇၹဳတၱရာသည္ ဘုရား၏တရားေတာ္မ်ားကို မ်ားစြာ နာၾကားခြင့္ရၿပီး ျပန္လည္ေဟာၾကားရ၍ မၾကာမီ ဘုရား၏သာသနာေတာ္တြင္ ဧကဒဂ္ ဥပါသိကာမ ဘ၀သို႔ ေရာက္႐ွိေတာ္မူရေလသည္။

သာမာ၀တီမိဖုရားသည္ ေသာတာပန္ဘ၀ျဖင့္ ေမာင္းမငါးရာတို႔ႏွင့္အတူ ဘုရား၏ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္မ်ားကို နန္းေတာ္တြင္းမွ ျပဳလုပ္လ်က္ ဆြမ္းဟင္းလ်ာတို႔ကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ခ်က္ျပဳတ္၍ သြားေရာက္ဆက္ကပ္ေစ၏။ ဤကဲ့သိုဆြမ္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္၍ ဘုရား၊ သံဃာတို႔ထံ ဆက္ကပ္မႈျပဳသည္ကို မာဂ႑ီမိဖုရားမွ အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ဥေတန မင္းႀကီးအား ဂုံးတိုက္ေလ၏။

သာမာ၀တီမိဖုရားသည္ မင္းႀကီးထက္ ရဟန္း၊ သဃာမ်ားကို ပိုမိုႏွစ္သက္အားထားေသာေၾကာင့္ မင္းႀကီးကို ၾကက္ဘဲတို႔ခ်က္၍ မေကၽြးေသာ္လည္း ရဟန္း သဃာမ်ားကိုမူ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္၍ ေကၽြးေမြးဆက္ကပ္ေနေၾကာင္း မူရာမာယာေႏွာ၍ မနာလို ဂုံးေခ်ာစကားတို႔ျဖင့္ ေလွ်ာက္ထား၏။ မင္းႀကီးယုံေတာ္မမူပါက မင္းႀကီးကိုယ္တိုင္ ၾကက္၊ဘဲ ပို႔၍ ခ်က္ခိုင္းၾကည့္ပါလား စသည္ျဖင့္ ဒိ႒ိမာနႀကီးေသာ မာဂ႑ီက ဂုံးတိုက္ပါမ်ားလာေသာအခါ မင္းႀကီးမွာ မာဂ႑ီေျပာသည့္အတိုင္း ၾကက္ဘဲ အ႐ွင္မ်ားအား သာမာ၀တီထံ ပို႔ေစ၍ ခ်က္ခိုင္းေလ၏။

သာမာ၀တီမိဖုရားသည္ ေသာတာပန္ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ၾကက္ဘဲမ်ားကို သတ္ျဖတ္၍ ခ်က္ျပဳတ္ရမည့္ အလုပ္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မလုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ျငင္းဆိုေသာအခါ မင္းႀကီးလည္း ေဒါသႀကီးစြာ ထြက္၍ ေဒါသဘီလူး ၀င္စီးမႈေၾကာင့္ သာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္ ေမာင္းမငါးရာတို႔အား ခ်က္ျခင္းေခၚေစၿပီး မိမိအလြန္အားကိုးေသာ ေလးေတာ္ျမားျဖင့္ ပစ္သတ္ရန္ အမိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္ေလသည္။

သာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္ ေမာင္းမငါးရာတို႔က စဥ္းစားသည္မွာ ငါတို႔၏ ၀ဋ္အလွည့္သည္ ေရာက္လာေလၿပီ။ ငါတို႔သည္ မင္းႀကီးႏွင့္တကြ မိဖုရားမ်ားပါမက်န္ အားလုံးကို ေမတၱာပို႔မွ ေတာ္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ၾကၿပီး အားလုံးကို ေမတၱာပို႔သ၍ သီလ၊ သမာဓိအားျဖင့္ လာမည့္ေဘးကို ရင္ဆိုင္ေနၾကေလ၏။

ထိုအခါ အလြန္အားႀကီးတန္ခိုးထက္ျမက္လွေသာ ေလးျမားတို႔သည္ မိဖုရားႏွင့္ ေမာင္းမမ်ားထံသို႔ မေရာက္ဘဲ မင္းႀကီး၏ ေျခေတာ္ရင္း၌သာ က်ေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၍ မင္းႀကီးလည္း ႀကီးစြာေနာင္တကို ရေလသည္။ အသိဉာဏ္မ႐ွိ္လွေသာ ေလးျမားပင္လွ်င္ မျပဳႏိုင္ေသာမိုက္မဲမႈကို ငါျပဳမိေလၿပီဟု မိမိအမွားကို ၀န္ခံၿပီး မိဖုရားအား ေတာင္းပန္၍ ကိုယ္တိုင္လည္း တရားေတာ္၏ဂုဏ္ေက်းဇူးကို သိျမင္ရကာ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကြယ္ေသာမင္းျမတ္ ျဖစ္လာရေလသည္။

သို႔ေသာ္ သာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္ ေမာင္းမငါးရာတို႔သည္ တစ္ခုေသာဘ၀၌ ပေစၥကဗုဒၶါတစ္ပါးအား ေတာတစ္ခုတြင္ မီး႐ႈိ႕ေသာ အ,ကုသိုလ္၀ဋ္ေႂကြးသည္ အခ်ိန္တန္လာခဲ့ေလၿပီ။ မင္းႀကီးတိုင္းတစ္ပါးသို႔ ခရီးလႊန္ေနခိုက္တြင္ ဒိ႒ိမာန မနာလို၀န္သို အ,ကုသိုလ္စိတ္မ်ား ဖိစီးေနသည့္ မာဂ႑ီမိဖုရားသည္ မိမိ၏ ေဆြမ်ိဳးအေပါင္းအသင္း လူမိုက္လူဆိုးတို႔ကို ေခၚ၍ တစ္ခုေသာညတြင္ သာမာ၀တီမိဖုရားအေဆာင္အား မီးတိုက္၍ အားလုံးကိုသတ္ေစသည္။ မိဖုရားႏွင့္တကြ ေမာင္းမတို႔မွာ ၀ဋ္ေႂကြခံရၿပီးေနာက္ ေသလြန္ေသာ္ နတ္ျပည္၌ နတ္သမီးမ်ား ျဖစ္ၾကရေလသည္။ နတ္ေသာတာပန္မ်ားျဖစ္၏။

မင္းႀကီးျပန္လာ၍ ေတြ႔ျမင္ရေသာအခါ မာဂ႑ီမိဖုရား၏ လက္ခ်က္မွန္းသိေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္၀န္ခံေစလိုေသာ သေဘာျဖင့္ ဉာဏ္လွည့္၍ မာဂ႑ီထံသြားၿပီး “ယခုမွ ေအးရေတာ့သည္။ ဤသာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္ အေပါင္းပါတို႔ကို ၾကည့္မရသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ ႐ွင္းပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခြင့္မရ၍ ယခုုမွ အသူ႔အ,ကုသိုလ္ႏွင့္ သူသြားၾကၿပီ။ ၀မ္းသာေလ၏” ဟု ဟန္ေဆာင္ညီးညဴးျပေလသည္။ မာဂ႑ီလည္း ဟုတ္လွၿပီထင္၍ အားလုံးကို မိမိကိုယ္တိုင္ စီစဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့ရေၾကာင္း ဂုဏ္ယူေျပာဆို ၀န္ခံေလလွ်င္ မင္းႀကီးက ဤသို႔ဆိုလွ်င္ အေပါင္းပါ အားလုံးတို႔ကို ခ်ီးေျမာက္ဂုဏ္ျပဳလိုေၾကာင္းေျပာ၏။

မာဂ႑ီက အေပါင္းပါအားလုံးႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို ေခၚ၍ ဆုလာဘ္မ်ားခ်ီးျမင့္ေပးရန္ မင္းႀကီးအားေလွ််ာက္တင္ေလသည္။ မင္းႀကီးက အေပါင္းပါအားလုံးတို႔ကို အာဏာသားတို႔ လက္သို႔အပ္၍ မီး႐ႈိ႕အဆုံးစီရင္ေလေသာ္ မာဂ႑ီမိဖုရားႏွင့္တကြ အေပါင္းအပါအားလုံးတို႔သည္ အ,ကုသိုလ္၏ အက်ိဳးေၾကာင့္ ရက္စက္စြာ အသတ္ခံရၿပီး ေသသည့္ေနာက္ အ၀ီစိငရဲ၌ ခံၾကရေလသည္။

ဤကဲ့သို႔ နန္းေတာ္အတြင္း၌ ျဖစ္ပ်က္မႈမ်ားကို ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ား ၾကားသိၾကေသာအခါ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆိုးသြမ္းႀကီးမားလွေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘုရားအား ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားၾကေလ၏။ ျမတ္စြာဘုရားက သာမာ၀တီမိဖုရားႏွင့္ အေပါင္းပါတို႔သည္ ၀ဋ္ေႂကြးပါလာေသာလျငားလည္း သဒၶါတရား ထက္သန္၍ အယူမွန္ေကာင္းျမတ္ေသာ စိတ္ေစတနာတို႔၏ အက်ိဳးေၾကာင့္ မီးေလာင္ေသခံရေသာ္လည္း နတ္ျပည္၌ နတ္သမီးမ်ား ျဖစ္ရ၏။

မာဂ႑ီႏွင့္ အေပါင္းပါတို႔မွာမူ ဒိ႒ိမာန ဣႆမစၧရိယတို႔၏ အ,ကုသိုလ္အက်ိဳးေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္လည္း အေသဆိုးတို႔၏ ႏွိပ္စက္ျခင္းကို ခံရၿပီး ေသေသာ္လည္း အ၀ီစိငရဲ၌ ဆင္းရဲႀကီးစြာ သြားခံရေၾကာင္း ေဟာေျပာေတာ္မူၿပီး သံေ၀ဂ ရေစေတာ္မူပါသည္။

ထိုမွတစ္ဖန္ ရဟန္းမ်ားမွ ခုဇၹဳတၱရာ အမည္႐ွိ ဥပါသိကာမသည္ ဉာဏ္ပညာအရာ၌ ဧတဒဂ္ရေတာ္မူၿပီး အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ ခါးကုန္းရၿပီး သူတစ္ပါးထံ၌ ကၽြန္မ ျဖစ္ရပါသနည္းဟု ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းၾကေသာအခါ…

တစ္ခုေသာဘ၀၌ သူသည္ ရဟန္းသံဃာမ်ား ဆြမ္းခံႂကြလာရာတြင္ အိမ္မ်ားမွ အလြန္ပူေသာ ဆြမ္းဂဃာႏို႔ရည္းမ်ား ေလာင္းလႈရာတြင္ အလြန္ပူလွသျဖင့္ လက္ျဖင့္ ကိုင္ထားရန္ ခက္ခဲေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရာ မိမိလက္တြင္ ၀တ္ထားေသာ ေက်ာက္လက္ေကာက္မ်ားကို ခၽြတ္ၿပီး သပိတ္ေအာက္မွ ခံ၍ ကိုင္ေစကာ အပူဒဏ္မွ သက္သာေစေသာ ေကာင္းမႈေစတနာ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္တို႔ေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ ဉာဏ္ပညာ အလြန္ထက္ျမက္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊

ခါးကုန္းရသည္မွာ…. ရဟန္းတစ္ပါး ခါးကုန္းေနသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ ေလွာင္ေျပာင္ျပဳမူမိေသာ အ,ကုသိုလ္ အက်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။

ကၽြန္မျဖစ္ရသည္မွာ… တစ္ခုေသာ ရိပ္သာေက်ာင္း၌ အလြန္သိကၡာ႐ွိၿပီးေသာ ေယာဂီဘိကၡဳနီမ တစ္ဦးအား မ႐ိုမေသ ခိုင္းမိေစ၍ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ၌ ကၽြန္မ အျဖစ္ေနခဲ့ရေၾကာင္း။

ယခုမွသာ အျမတ္တရားသာသနာေတာ္၌ ေရာက္႐ွိ၍ အက်င့္မွန္ကို ေကာင္းစြာ က်င့္ၾကံပြားမ်ားခြင့္ရေသာေၾကာင့္ အားလု့းေသာ ၀ဋ္ဒုကၡ အေပါင္းမွလြတ္ရၿပီး ေအးခ်မ္းေသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို စံ၀င္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာၾကား၍ အမ်ားသူငါတို႔အား မေကာင္းေသာ ၀ဋ္ဒုကၡအေပါင္းမွ မေတြ႕ႀကံဳေစရန္ အလို႔ငွာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ တို႔ကို ေကာင္းစြာထိန္းသိမ္းၾကရန္ မွာၾကားေတာ္ မူေလ၏။

Read more...

ၾသကာသထဲက ကံသုံးပါး

ၾသကာသ ၾသကာသ ၾသကာသ … ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ၊ သဗၺေဒါသ၊ ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္တို႔ကို၊ ေပ်ာက္ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွါ၊ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သုံးႀကိမ္ေျမာက္ေအာင္၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ၊ ရတနာျမတ္သုံးပါးတို႔အား၊ ရုိေသျမတ္ႏုိး၊ လက္စုံမုိး၍၊ ရွိခုိးပူေဇာ္၊ ဖူးေျမာ္မာန္ေလ်ာ့၊ ကန္ေတာ့ပါ၏အရွင္ဘုရား…..

ဒါက ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ့ ရင္ထဲအသည္းထဲမွာ စြဲေနတဲ့ အသည္းစြဲဘုရားရွိခုိးေလးေပါ့၊ ဒို႔မ်ား ပုဂံေခတ္သာသနာ့ျပဳအရွင္ ရွင္အရဟံ ျပန္လည္စတင္ အုပ္ျမစ္ခ်တည္ေထာင္ ေပးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ရဲ့အသည္းထဲမွာ သံမႈိနဲ႔ရုိက္ခက္ထားသလုိ စြဲေနတဲ့ အသည္းစြဲဘုရားရွိခုိးေလး၊ ယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြင္းမွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့သူေတြဟာ အရာရာမွာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း လုပ္ေဆာင္တတ္ၾကတယ္၊ ေက်းဇူးျပဳ၍ ၀င္ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးျပဳ၍ သြားခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးျပဳ၍ ကူညီပါရေစေနာ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့၊ အဲဒီမွာ သိပ္လွတဲ့အလွကို ဒီဘုရားရွိခုိးမွာေတြ႔ရတယ္၊ ခြင့္ေတာင္းဘို႔ရာ ခြင့္ျပဳဘုိ႔ရာမွာ ထပ္ၿပီး ခြင့္ေတာင္းထားတာေလး။

ရတနာျမတ္သုံးပါးကို ကာယကံ- ကုိယ္အမူအရာ၊ ၀စီကံ- ႏႈတ္အမူအရာ၊ မေနာကံ- စိတ္အမူအရာ၊ သုံးအနက္ တစ္ပါးပါးနဲ႔ပစ္မွားမိ ျပဳမိ၊ ေျပာမိ၊ ႀကံမိေတြးမိခဲ့သည္ရွိေသာ္ ခြင့္လြတ္ေတာ္မူပါ၊ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါဟု ေတာင္းပန္ပို႔အေရး ေဟာ … ေရွ႕ကေန ဦးစြာပထမ- ၾသကာ ၾသကာသ ၾသကာသ- ဆုိၿပီး ခြင့္ျပဳပါ ခြင့္ျပဳပါ ေက်းဇူးျပဳ၍ခြင့္ျပဳပါလုိ႔ သုံးႀကိမ္တုိင္ ေတာင္းပန္ထား တယ္၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား ယဥ္ေက်းလုိက္ပါသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား အတုယူဘြယ္ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ၊ တကယ့္ကို အသည္းစြဲ ရင္ထဲသိမ္းစရာပ၊ ထပ္တြန္႔ၿပီး ေမးလာတတ္ပါတယ္၊ ခြင့္လြတ္ပါေတာင္းပန္ဘို႔အေရး ခြင့္ျပဳပါလုိ႔မ်ား ေရွ႕ကေန ႀကဳိေတာင္းပန္ ေနရေသးလားေပါ့၊ ခုန လုိပါပဲ၊ ေျပာခဲ့သလုိေပါ့၊ ယဥ္ေက်းသူေတြ အဲဒါကို ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္လုိ႔၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေတြ႔ၾကပါလိမ့္မယ္ ဒီစကားေလး၊ စကားတစ္ခုေျပာဘို႔ ေရွ႕ဆုံးက စကားေလးေပါ့- Excuse me! Can I help you? Excuse me! May I help you? Excuse me! May I go? May I come? စသည္ စသည္ေပါ့၊ သိၿပီးသားေတြ ျဖစ္မွာမို႔ ဘာသာမျပန္ေတာ့ပါဘူး။

ေျပာခ်င္တာက ဒီထဲမွာပါတဲ့ ကံသုံးပါး၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ ဒီသုံးပါးကိုေပါ့၊ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ား အမွတ္မွားတတ္လုိ႔ပါ၊ တစ္ခ်ဳိ႔ကလည္း ဒီက ကံသုံးပါးကို ဒုစရုိက္ဆယ္ပါးနဲ႔ ေရာပစ္တတ္ၾကလုိ႔ပါ၊ ဒီထဲက တစ္ပါးပါးနဲ႔ ပစ္မွားမိသည္ရွိေသာ္ အျပစ္ေပ်ာက္ေရး လက္အုပ္ခ်ီမုိးၿပီး သုံးႀကိမ္တုိင္တုိင္ ရွိခုိးၿပီး ေတာင္းပန္တာေလ၊ အဲဒါေတြက တကယ္ေတာ့ ဒုစရုိက္ဆယ္ပါးေခၚတဲ့ ကာယကံသုံးပါး၊ ၀စီကံေလးပါး၊ မေနာကံသုံးပါးတုိ႔ မဟုတ္ၾကဘူး၊ သူ႔အသက္ သတ္တာ၊ သူ႔ဥစၥာကို ခုိးတာ၊ သူ႔သားမယား က်ဴးလြန္ေစာ္ကား ကာမဂုဏ္တရားကို မွားမွားယြင္းယြင္းေဖာက္ျပန္ က်င့္တာ အဲဒီကံေတြက ခုလုိ ေတာင္းပန္လုိက္ရုံနဲ႔ ေျပသြားၾကတာမဟုတ္ဘူး၊ တစ္ခုခု က်ဴးလြန္မိရင္ မေကာင္းတဲ့ အက်ဳိး ေပးကိုေပးမွာ၊ အဲဒီတရားေတြက လုံး၀မလုပ္ဘဲ ေရွာင္ရမွာ၊ က်ဴးလြန္လုိ႔ကို မရဘူး၊ မဟုတ္တာ မမွန္တာေျပာတာ၊ သူတစ္ပါးေတြ ခ်စ္ေနတာ ခင္ေနတာကိုကြဲေအာင္ ကုန္းတုိက္စကားေျပာဆုိတာ၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားေတြေျပာဆုိတာ၊ အက်ဳိးမပါ ၿပိန္ဖ်င္းတဲ့စကားေတြ ေျပာတာ၊ အဲဒီကံေတြက မက်ဴးလြန္ရဘူး၊ က်ဴးလြန္ရင္ အျပစ္ျဖစ္မွာ၊ အျပစ္ျဖစ္၊ အျပစ္နဲ႔ ထုိက္သင့္တဲ့ အက်ဳိး မေကာင္းက်ဳိးခံစားၾကရမွာ၊ သူမ်ားဥစၥာကို ငါ့ဥစၥာျဖစ္ရင္ေကာင္းမွာပဲဆုိတဲ့ မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ႀကံစည္တာ၊ သူမ်ားအက်ဳိးပ်က္ရာ ပ်က္ေၾကာင္းႀကံစည္တာ၊ အယူလြဲမွား ေဖာက္ျပန္က်င့္တာ ေတြးတာ၊ ယူတာေတြဟာ သူ႔အျပစ္သူ႔အက်ဳိးတြဲလ်က္ေပးမွာ ရမွာေသခ်ာတယ္၊ လုံး၀ လုံး၀ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရမွာ၊ အဲဒါ တကယ့္ကို မေကာင္းတဲ့ ဒုစရုိက္တရားေတြ၊ အကုသုိလ္တရားေတြျဖစ္တယ္။

ခုေျပာတဲ့ ကံသုံးပါးက ရတနာသုံးပါး မိဘ ဆရာသမား အစ္ကို အစ္မ ဦးႀကီး ဦးေလး စသည္ျဖင့္ အသက္ဂုဏ္၀ါ သိကၡာ ႀကီးျမတ္သူေတြကို တစ္ပါးပါးနဲ႔ က်ဴးလြန္ခဲ့မိေသာ္ အျပစ္ေပ်ာက္ေရး ေတာင္းပန္တာ၊ ငါးပါးသီလယူခါနီး သရဏဂုံေဆာက္တည္ခါနီး စိတ္ကိုလံုး၀ ျဖဴစင္ေအာင္ ေဆးေၾကာတာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီထဲက က်ဴးလြန္မႈတို႔သည္သာ ခုလုိ ေတာင္းပန္လုိက္တာနဲ႔ ေပ်ာက္ကင္းတာျဖစ္တယ္၊ ဒီကံသုံးပါးကလည္း ေတာင္းပန္ကိုေတာင္းပန္ရတယ္၊ မေတာင္းပန္ရင္ျဖင့္ မေက်ဘူး။

ေတာင္းပန္လုိ႔ ေက်ပုံ၊ မေတာင္းပန္လုိ႔ အျပစ္ရပုံေလး ေျပာျပမယ္…

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက ၀ႆာကာရပုဏၰားႀကီးဆုိတာရွိတယ္၊ သူဟာ ရဟႏၱာတစ္ပါးကို ေမ်ာက္ကဲ့သုိ႔ပါတကား လုိ႔ ၀စီကံနဲ႔ပစ္မွားဘူးတယ္၊ ဘုရားရွင္သိေတာ့ ဘုရားရွင္က ဒီပုဏၰား ရဟႏၱာကို ေတာင္းပန္ရင္ ေတာင္းပန္၊ မေတာင္းပန္ရင္ျဖင့္ ေသရင္ တိရစၧာန္ဘ၀မွာ ေမ်ာက္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔မိန္႔ခဲ့တယ္၊ သူကလည္း မေတာင္းပန္ခဲ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္ဘုရား မိန္႔တဲ့တုိင္း ေသေတာ့ တကယ္ပဲ ေမ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒါဟာ ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္ကို ၀စီကံ- ႏႈတ္နဲ႔ပစ္မွားခဲ့တဲ့အက်ဳိးဆက္ပဲ။

တစ္ခါ- ေသာတာပန္ရဟန္းငယ္ေလးတစ္ပါးဟာ ရဟႏၱာမေထရ္ႀကီးတစ္ပါးနဲ႔အတူ ေနာက္ကေနလုိက္ၿပီး ဆြမ္းခံၾကြတယ္၊ နံနက္ေစာေစာ အိမ္တစ္အိမ္ကေန ယာဂုဆြမ္း ေလာင္းလွဴလုိက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မေထရ္ႀကီးမွာ ရွိေနတဲ့ ေလနာေရာဂါထလာတယ္၊ အစာမရွိလို႔ျဖစ္တာ၊ အစာရွိတာနဲ႔ ေပ်ာက္မယ္ဆိုတာသိလုိ႔ မေထရ္ႀကီးဟာ လမ္း တစ္ေနရာမွာပဲ ဇြန္းခြက္မပါသလုိ႔ သပိတ္ကို ေစာင္းေမာ့ၿပီး ေသာက္လုိက္တယ္၊ ေလနာေပ်ာက္သြားတယ္ေပါ့၊ ဒါကိုျမင္ၿပီး ေသာတာပန္ရဟန္းငယ္ေလးက `မေထရ္ႀကီးနယ္ ရြာတြင္းမွာ အျမင္မေတာ္လုိက္ေလျခင္း၊ အျမင္တန္လုိက္ေလျခင္း`ဆိုၿပီး စိတ္နဲ႔ပစ္မွားမိလုိက္တယ္၊ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ မေထရ္ႀကီးက `ငါ့ရွင္ သင့္မွာ အဘယ္ေထာက္တည္ရာ တရားရွိပါသလဲေမးေတာ့` ရဟန္းငယ္က `အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ ေသာတာပတၱိဖုိလ္သို႔ ဆုိက္ေရာက္ၿပီးပါၿပီးဘုရား`လုိ႔ေလွ်ာက္လုိက္တယ္၊ ဒီအခါ မေထရ္ႀကီးက `ငါ့ရွင္ သင္ တရားဆက္ အားမထုတ္ေလနဲ႔ေတာ့`လုိ႔ မိန္႔လုိက္တယ္၊ ဒီေတာ့မွ ရဟန္းငယ္လည္း ရဟႏၱာကို ပစ္မွားမိၿပီဆုိၿပီး မိမိရဲ့ မေနာကံ- စိတ္နဲ႔ပစ္မွားမိတာကို ခြင့္လြတ္ဘုိ႔ ေတာင္းပန္လုိက္တယ္၊ ဒီေတာ့မွ တရားဆက္ အားထုတ္ၿပီး တရားထူးမ်ားဆက္လက္ရရွိခဲ့တယ္။

မေထရ္ႀကီးေျပာတာက သင္သည္ ရဟႏၱာကိုစိတ္နဲ႔ပစ္မွားမိတဲ့အတြက္ အရိယူပ၀ါဒႏၱရာယ္ ထုိက္တယ္လို႔ ဆုိလုိတာျဖစ္တယ္၊ ဒါကို ရဟန္းငယ္ကလည္း သိလု႔ိေတာင္းပန္တာ၊ မေတာင္းပန္ လုိ႔ကေတာ့ ေသာတာပန္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား တရားဆက္ အားထုတ္လုိ႔မရဘူး။ ဆုိခ်င္တာက ဒုစရုိက္ဆယ္ပါးထဲက ကံသုံးပါးမဟုတ္ေသာ္ျငား ဒီကံသုံးပါးဟာလည္း မေတာင္းပန္လုိ႔ကေတာ့ မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီထဲက တစ္ပါးပါးနဲ႔ ၿငိေနရင္ျဖင့္ သီလယူလည္း မစင္ၾကယ္၊ သရဏဂုံလည္း စင္ၾကယ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီၾသကာသ ကန္ေတာ့ခန္းဟာ သိပ္အေရးပါၿပီး က်က်နန စိတ္ပါလက္ပါ ျပဳလုပ္ အေလးထားဘို႔လုိပါတယ္။

မိမိအေတြ႔ႀကဳံေလး တစ္ခုေျပာျပမယ္၊ မႏၱေလး ႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ဘီေအေအာင္၊ အမ္ေအ ေရးေျဖၿပီးလုိ႔ က်မ္းေရးရမည့္ ေက်ာင္းသားရဟန္းငယ္မ်ား မႏၱေလး၊ စိန္ပန္းရပ္မွာရွိတဲ့ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာကိုသြားၿပီး တရားတစ္လ အားထုတ္ရပါတယ္၊ မျဖစ္မေန ကို သြားအားထုတ္ရပါတယ္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ စာေရးတဲ့ခါ က်မ္းေရးတဲ့အခါ သမာဓိရေအာင္ေပါ့၊ ဒီထက္လည္း မာစတာတန္း ေအာင္ျမင္ၿပီးသူေတြ တရားပါ အားထုတ္တတ္ေအာင္၊ တရားျပတတ္ ေဟာတတ္ေအာင္ေပါ့၊ အဲဒီမွာ တရားအားထုတ္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါ တကယ္အားထုတ္တဲ့ခါ တရား အားထုတ္လုိ႔ လုံးလံုးကို မရပါဘူး၊ ဘာမွားေနတယ္လည္း မသိပါဘူး၊ မေကာင္းတဲ့အာရုံ ေၾကာက္မက္ ဖြယ္ေတြ၊ လန္႔စရာေတြ၊ စိတ္ပ်က္စရာေတြခ်ည္း ေတြ႔ေနရလုိ႔ တရားျပဆရာေတာ္တစ္ပါးထံကို သြားၿပီး ေမးေလွ်ာက္ရပါတယ္၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္ျဖင့္ ဘယ္လုိပင္ ႀကဳိးစားပါေသာ္လည္း တရားအား ထုတ္လုိ႔မရပါဘုရား လုိ႔။

ဒီအခါမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားက - ဦးဇင္းေလး ဦးဇင္းေလးဟာ ဒီဘ၀မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေရွးေရွးဘ၀ေတြမွာ အနေႏၱာအနႏၱငါးပါးနဲ႔စပ္ၿပီး ပစ္မွားဘူးခဲ့တာ ရွိလိမ့္မယ္၊ ဒီေတာ့ တရားအားမထုတ္မီမွာ အနေႏၱာအနႏၱငါးပါးကို ေတာင္းပန္ရွိခုိးပါ၊ အမွ်ေ၀ပါ၊ ေမတၱာပို႔ပါ၊ အဲဒီခါက်ရင္ ငါ့ရွင္ တရားအားထုတ္လုိ႔ ရသြားပါလိမ့္မယ္ တဲ့၊ ဟုတ္တယ္၊ တကယ္ပါပဲ၊ ဆရာေတာ့္စကားအတုိင္း လုိက္နာလုိက္တဲ့အခါမွ တရားအားထုတ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္ခ်မ္းသာျဖစ္၊ ႀကဳိးစားရသေလာက္ အျမတ္ရခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခု ဒီထဲက ကံသုံးပါးဟာ ဒုစရုိက္ထဲက ကံသုံးပါး မဟုတ္ဘူးဆုိရုံျဖင့္ အေလးထားစရာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး အေတြးမွားကာျဖင့္ မသြားၾကပါနဲ႔၊ အေလးထားရပါမယ္၊ အလြန္လည္း အေရးႀကီးပါတယ္၊ ေရးျပတာကေတာ့ ဒီၾသကာသတြင္းပါ ကံသုံးပါးသည္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္း စသည္ႏွင့္တူတူဆုိၿပီး သူ႔အသက္ သတ္ကာ၊ သူ႔ဥစၥာကို ခုိးကာ ေတာင္းပန္ရင္ ေက်လိမ့္မည္အထင္ေရာက္လ်က္ က်ဴးလြန္မိၾကမည္ကို စုိးေသာေၾကာင့္ ေရးသားတင္ျပရပါေၾကာင္း…

ကေလးငယ္မ်ားကို သင္ျပတဲ့ခါ ကံသုံးပါး လြဲမွားစြာ သင္ျပမိ ေျပာမိ ဆုိမိ ျဖစ္မည္ကိုလည္း စိုးသည္ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တင္ျပသည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း…..

10.12. 2009

၀န္ခံခ်က္။ ။ ရေ၀ထြန္း (ဆရာေတာ္ဦးတိေလာကသာရ)၏ ဗုဒၶဘာသာဟူသည္မွာကို ဖတ္ၿပီး ဤစာပုိဒ္ေရးပါသည္။



Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP