* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Monday, November 2, 2009

က်ားႏႈတ္ခမ္းေမႊး


ေရးသားသူ ထူးပ တနလၤာေန႕၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၊ ၂၀၀၉
တစ္ခါတုန္းက ယြန္ႏုတ္လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူဟာ ေတာင္ေပၚမွာ တစ္ကိုယ္တည္း တရားအားထုတ္ၿပီး ေနထိုင္တဲ့ ပညာ႐ွိ အဘိုးအိုဆိုကို အကူအညီေတာင္းဖို႔ တက္သြားတယ္။ အဘိုးအိုက ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားသူအျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားတယ္။ အေဆာင္လက္ဖြဲ႕ေကာင္းေတြ အစြမ္းထက္တဲ့ ေဆး၀ါးအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ စီရင္ေပးႏိုင္သူအျဖစ္လည္း အားလုံးက ေလးစားအားထားၾကတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာ႐ွိတဲ့ အဘိုးအိုရဲ႕ အိမ္ကေလးထဲ ယြန္းႏုတ္ ၀င္သြားေတာ့ အဘိုးအိုကို မီးဖိုေ႐ွ႕မွာ ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ကိုလွည့္မၾကည့္ဘဲ အဘိုးအိုက ေမးတယ္။

“ဘာလို႔လာတာလဲ့” တဲ့။

“ပညာ႐ွိ ဘိုးဘိုးရယ္၊ ကၽြန္မ ဒုကၡေရာက္ေနလို႔ပါ။ ကၽြန္မအတြက္ ေဆးတစ္ခြက္စီရင္ေပးဖို႔ လာၿပီးေတာင္းပန္တာပါ၊” ယြန္ႏုတ္က ေျပာေတာ့……

“လာျပန္ၿပီလား ေဆးတစ္ခြက္၊ ဟိုလူလာလဲ ဒါပဲ၊ ဒီလူလာလဲ ဒါပဲ၊ တစ္ေလာကလုံးရဲ႕ ေရာဂါေတြ ကုဖို႔ ငါဘယ္လိုလုပ္ ေဆးေဖာ္ေပးႏိုင္မလဲ၊”

အဘိုးအိုက ဆိုေတာ့ ယြန္ႏုတ္က ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔

“ဆရာႀကီးရယ္ .. ဆရာႀကီးသာမကယ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ဒုကၡလွလွႀကီးေရာက္ပါၿပီ” လို႔ေျပာ႐ွာတယ္။

“ေကာင္ၿပီ၊ မင္းဘာျဖစ္သလဲေျပာ၊” အဘိုးအိုက အေလွ်ာ့ေပးလိုက္တယ္။

“ကၽြန္မရဲ႕ခင္ပြန္းအတြက္ပါ ဘိုးဘိုး၊” ယြန္ႏုတ္ကေျပာျပတယ္။

ကၽြန္မအလြန္ခ်စ္ရတဲ့ ေယာက်္ားပါ၊ သူက လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္လုံးလုံး စစ္ထဲလိုက္သြားရပါတယ္၊ အခု ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ သူ ကၽြန္မကို စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မေျပာဘူး၊ ကၽြန္မေျပာရင္လဲ မၾကားသလိုပဲ၊ တစ္ခါတစ္ေလ သူစကားေျပာျပန္ေတာ့လဲ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ မဟုတ္ဘူး၊

ထမင္းေကၽြးလို႔ သူမႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းပါရင္ ထမင္းပြဲကို တြန္းပစ္ခဲ့ၿပီး အခန္းထဲက ေဒါသတႀကီး ထြက္သြားတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ လယ္ထဲ အလုပ္လုပ္ရမယ့္အခ်ိန္မွာလဲ မလုပ္ဘဲ ဟုိး…. ေတာင္ထိပ္ေပၚတက္ၿပီး ပင္လယ္ဘက္ကို သြားေငးၾကည့္ေနတယ္။

“ဟုတ္တယ္၊ စစ္ပြဲက ျပန္လာတဲ့ လူငယ္ေတြ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီလိုျဖစ္တတ္တာပဲ၊” အဘိုးအိုက ဆိုတယ္။

ကဲ.. ဆက္ေျပာစမ္းပါဦး… ေနာက္ ဘာျဖစ္ေသးလဲ၊

ျဖစ္တာကေတာ့ ဒါပါပဲ ပညာ႐ွိ ဘိုးဘိုးရယ္၊ အဲဒါ ကၽြန္မခင္ပြန္းကိုသာ နဂိုကလို ျပန္ၿပီး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ႐ွိလာေအာင္ ကုစားေပးႏိုင္မယ့္ ေဆးတစ္ခြက္ ေဖာ္စပ္ေပး ေစခ်င္တာပါပဲ၊

အင္း….. လြယ္ပါတယ္ကြာ၊ ေဆးတစ္ခြက္ရမယ္၊ ေကာင္းၿပီ၊ ေနာက္သုံးရက္ၾကာရင္ လာခဲ့ကြာ၊ အဲဒီခါက်ေတာ့ ေဆးေဖာ္ဖို႔ ဘာေတြလိုမလဲဆိုတာ ငါေျပာမယ္။

သုံးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ေတာင္ေပၚအဘိုးအိုရဲ႕ အိမ္ကေလးကို ယြန္ႏုတ္ ေရာက္လာျပန္တယ္။

ငါ စဥ္းစားၿပီးၿပီကြ၊ အဘိုးအိုက ေျပာတယ္။

မင္းေဆးက ေဖာ္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အေရးအႀကီးဆုံး ေဆးတစ္မည္ လိုေနတယ္။ အဲဒါက က်ားႏႈတ္ခမ္းေမႊး တစ္ေခ်ာင္းပဲကြ၊ အသက္႐ွင္ေနဆဲ က်ားျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္၊ အဲဒါသာ မင္းရလာရင္ ငါ ေဆးေဖာ္ေပးလို႔ ရၿပီ။

ဟင္…… က်ားအ႐ွင္ဆီက ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဟုတ္လား?

အဲဒါ ကၽြန္မ ဘယ္လိုလုပ္ ရႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ယြန္ႏုတ္ စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ

“ေဆးက သိပ္အေရးႀကီးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရေအာင္႐ွာေပါ့ကြာ” တဲ့ အဘိုးအိုက ေျပာၿပီး တစ္ဖက္လွည့္သြားတယ္။

ယြန္ႏုတ္လည္း အိမ္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာ က်ားႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဘယ္လို ရႏိုင္မလဲ ဆိုတာကိုပဲ ယြန္ႏုတ္ စဥ္းစားေနတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ သူ႔ေယာက်္ား အိပ္ေနတုန္း ယြန္ႏုတ္ အျပင္ထြက္တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ပန္းကန္တစ္လုံးနဲ႕ ထမင္းရယ္ ဟင္းရယ္ ထည့္လာတယ္။ က်ား႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ ေတာဆီ သူသြားတာကိုး။

က်ားလိုဏ္ဂူနားေရာက္ေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းက ရပ္ၿပီး က်ားကို ထမင္းဟင္းေတြ လာစားဖို႔ ေခၚတယ္။ က်ားက ထြက္မလာဘူး။

ေနာက္တစ္ည သူ သြားျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ နည္းနည္း ေ႐ွ႕တုိးတယ္။ မေန႔ကလိုပဲ စားစရာ ပန္းကန္ျပၿပီး ေခၚျပန္တယ္။

ဒီလိုပဲ တစ္ညၿပီး တစ္ည ဆက္သြားတယ္။ က်ား လိုဏ္ဂူ၀နား နီးသထက္ နီးလာၿပီ။ က်ားကလည္း ညတိုင္း ျမင္ရလို႔ တစ္စတစ္စ ပိုရင္းႏွီးလာၿပီ။

တစ္ညမွာေတာ့ လိုဏ္ဂူ၀နဲ႔ ခဲတစ္ပစ္ေလာက္မွာ သူရပ္မိတယ္။

က်ားက ဂူအျပင္ဘက္ သုံးေလးလွမ္း လွမ္းလာၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လေရာင္မွာ အျပန္အလွန္ ၾကည့္ေနၾကတယ္။

ေနာက္ညလည္း အဲဒီလိုပဲ။

ဒါေပမဲ့ အမ်ားႀကီး နီးသြာၿပီ။ ယြန္ႏုတ္က က်ားကို ႏုႏုညံ့ညံ့ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ စကားေတြ ေျပာတယ္။

ေနာက္တစ္ညက်ေတာ့ က်ားက ယြန္ႏုတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ယြန္ႏုတ္ ပန္းကန္ထဲက အစာေတြကို စားတယ္။

ေနာက္ညမွာေတာ့ ယြန္ႏုတ္သြားတဲ့အခါ က်ား သူ႔ကိုထြက္ၿပီး ေမွ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ အစာေကၽြးၿပီးတဲ့ေနာက္ က်ားရဲ႕ဦးေခါင္းကို သူ အသာအယာ ပြတ္သပ္ေပးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေျခာက္လနီးပါး ၾကာသြားၿပီးတဲ့ တစ္ညမွာေတာ့ က်ားရဲ႕ဦးေခါင္းကို ခါတိုင္းလို ပတ္သပ္ရင္း ယြန္ႏုတ္က…

“သေဘာေကာင္းတဲ့ က်ားႀကီးေရ၊ ငါ့မွာ မင္း ႏႈတ္ခမ္းေမြး တစ္ေခ်ာင္း ရမွ ျဖစ္မွာမို႔ ႏုတ္ပါရေစ၊ ငါ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ကြယ္” လုိ႔ ေျပာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမႊး တစ္ေခ်ာင္း ဆတ္ခနဲ ႏႈတ္ယူလိုက္တယ္။



သူစိတ္ပူသလို က်ားႀကီးက စိတ္ဆိုးမသြားဘူး။

ယြန္ႏုတ္ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အိမ္ျပန္ေျပးတယ္။ က်ားႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို တင္းတင္းဆုပ္ၿပီး တအားကို ေျပးတာ၊

ေနာက္ေန႔မနက္ ေတာင္ေပၚက ပညာ႐ွိ ဘိုးဘိုးရဲ႕ တဲကို သူေရာက္ေတာ့ ေနက ဟိုးပင္လယ္ျပင္ထဲက ထြက္ျပဳစပဲ ႐ွိေသးတယ္။

“ဘိုးဘိုးေရ…. ကၽြန္မ ရလာၿပီ၊ က်ား ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ကၽြန္မ ရလာၿပီ” လို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုရင္း သူ၀င္လာတယ္။

“ေဟာဒီမွာ၊ ဘိုးဘိုး ေျပာထားတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မေယာက်္ား နဂိုကလို ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ ေဆး ေဖာ္ေပး ေပေတာ့၊” တဲ့။



အဘိုးအိုက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ယူၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈတယ္။ မွန္တယ္။ ဒါ… က်ားႏႈတ္ခမ္းေမႊး အစစ္ပဲ လို႔ ေသခ်ာေတာ့မွ အဲဒါကို သူ႔ေ႐ွ႕က မီးဖိုထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။

“ဟင္….. ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ ဘိုးဘိုး၊” ယြန္ႏုတ္က အလန္႔တၾကား ေမးေတာ့….

“မင္း ဘယ္လို ရလာသလဲ ငါ့ကို ေျပာပါ၊” တဲ့။ အဘိုအိုက ဆိုတယ္။

ဘယ္မွာ အလြယ္တကူ ရပါ့မလဲ ဘိုးဘိုးရယ္၊

ကၽြန္မ ညတိုင္း ေတာထဲကို ပန္းကန္တစ္လုံးနဲ႔အစာေတြႊ ထည့္ၿပီးသြားတယ္။ ပထမ က်ား လိုဏ္ဂူနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀း၊ ေနာက္ပိုင္း ျမင္ေနက် ျဖစ္လာေတာ့ တျဖည္ျဖည္း ခပ္နီးနီး ေရာက္ေအာင္ တိုးရတယ္၊ သူ႔ကို စကားေတြလဲ ႏူးႏူးညံ့ည့ံ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေျပာရတယ္၊ သူကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ အစာ ေကၽြးဖို႔လာတာဆိုတာ သူသိေအာင္ေပါ့၊ အေတာ္ႀကီးကို စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ လုပ္ရတယ္၊ သူစားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလ်က္နဲ႕ အစားအစာေတြ ညတိုင္း ထည့္ထည့္သြားရတယ္။

အဲဒီလိုပဲ ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲ သြား ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေျပာ အစာစားဖို႔ ေခၚနဲ႔ ရက္ေပါင္းအေတာ္ၾကာလာေတာ့ တစ္ညမွာ သူ ေ႐ွ႕ဘက္ နည္းနည္းထြက္လာတယ္၊

ေနာက္က်ေတာ့ ကၽြန္မကို ထြက္ႀကိဳတယ္၊ ကၽြန္မလက္ထဲက အစာကို စားတယ္၊ သူ႔ေခါင္းကို ပြတ္ေပးေတာ့ ေၾကာင္ညည္းသလို ညည္းၿပီး ၿငိမ္ခံတယ္၊ အဲဒီေလာက္ ရင္းႏွီးၿပီးေတာ့မွ သူ႔ဆီက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ကၽြန္မ ႏုတ္လို႔ ရတာပါ။

“ေကာင္းတယ္၊ သိပ္ေကာင္းတယ္၊ က်ားကိုယဥ္ပါးေအာင္ လုပ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီက ေမတၱာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈကို မင္း ရေအာင္ ယူႏုိင္ခဲ့တာပဲ၊” အဘိုးအိုက မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

“ဒါေပမယ့္… ခုေတာ့ အဘိုးက အဲဒီ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို မီးထဲ ထည့္ပစ္လိုက္ၿပီေလ၊

ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့သမွ် အလဟႆ ျဖစ္ရၿပီေပါ့၊” ယြန္ႏုတ္ က ဆိုေတာ့ အဘိုးအိုက ၿပံဳးၿပီးေျပာတယ္။

ဟာ…. ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊

အလဟႆလို႔ ငါမဆိုဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးက မလိုေတာ့လို႔ ပစ္လိုက္တာ၊

ဒီမွာ ယြန္ႏုတ္.. မင္းေျပာစမ္း၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ က်ားတစ္ေကာင္ေလာက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းမလား၊ သူ႔အေပၚထား႐ွိတဲ့ ေမတၱာ ေစတနာ အၾကင္နာေတြကို က်ားတစ္ေကာင္ေလာက္မွ မခံယူတတ္ဘဲ ေနမလား၊

အင္မတန္ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ ေတာ႐ိုင္း တိရစၧာန္ တစ္ေကာင္႐ဲ႕ ခ်စ္ခင္ ယုံၾကည္မႈကိုေတာင္ ၾကင္နာမႈ စိတ္႐ွည္ဇြဲ႐ွိမႈ စြမ္းအားနဲ႔ မင္းရေအာင္ ယူႏိုင္ခဲ့ရင္ မင္းေယာက်္ားရဲ႕ ေမတၱာ အၾကင္နာေတြကို မင္း ျပန္မရႏုိင္စရာ ဘာအေၾကာင္း႐ွိသလဲ၊

အဘိုးအိုစကားကို ၾကားနာၿပီး ခဏအဖို႔ အဲဒီေနရာမွာ ယြန္ႏုတ္ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္သြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့မွ…. တစ္ျဖည္းျဖည္း ၿပံဳးလာၿပီး ၀မ္းေျမာက္အားတက္စြာနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ကို ေျပးဆင္းသြားေတာ့တယ္။



မူရင္း။ ။ Harold Courlander ၏ The Tiger’s Whisker; A Korean Folk Tale – ဘာသာျပန္သူ ေဖျမင့္

Read more...

သက္တံၿမစ္



ေနခင္းတစ္ခု
မိုးစဲလင္းပြင့္ေကာင္းကင္မွာ
ဟာ......
လွလိုက္တဲ့ သက္တံ့ႀကီးတစ္စင္း
စီးဆင္းေနတာေတြ႕တယ္။
ရုတ္တရက္ပဲ
ငါေႀကကြဲခဲ့ရေပါ့
ဘ၀ဆိုတာ
သက္တံ့လိုပါလား
ရွိေတာ့ ရွိရဲ႕
ဒါေပမယ့္
အရွိမဲ့.........

Read more...

ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး အနက္ အဓိပၸါယ္ေတြ ဆင္ျခင္ၿပီး.. ဂုဏ္ေတာ္ပြားၾကရေအာင္


ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး အနက္ အဓိပၸါယ္ေတြ ဆင္ျခင္ၿပီး.. ဂုဏ္ေတာ္ပြားၾကရေအာင္
အရဟံ ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။

- စိတ္ကို ပူေလာင္ေစတတ္တဲ့ သေဘာေတြ၊ စိတ္ကိုညစ္ႏြမ္းေစတတ္တဲ့ ဓါတ္ေတြကို ကိေလသာလို႕ ေခၚပါတယ္။ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မစၦရိယ .... အစရွိတဲ့ ဓါတ္ဆိုးဓါတ္ယုတ္ ဓါတ္ပုပ္ ဓါတ္ညံ့ေတြဟာ .. ကိေလသာေတြပါ။ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္မွာ အဲ့ဒိ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြ လံုးဝ မရွိ ၊ ကင္းစင္ေတာ္မူတယ္ ဆိုတာကို ထပ္တလဲလဲ အာရံုျပဳေနရင္ ...ကိုယ့္စိတ္လည္း ... အပူေတြ ကင္းရွင္းၿပီး .. စိတ္ေအးသန္႕ရွင္းကာ ... ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ရေစႏိုင္ပါတယ္။

အရဟံ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ တရားတို႕ကို ျပဳေတာ္မူ၊ စိတ္ေတာ္ကပင္ ၾကံစည္ေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။- မေကာင္းမႈျပဳတယ္ဆိုတာ စိတ္မွာ ကိေလသာရွိလို႕ျပဳတာပါ။ ကိေလသာမွန္သမွ် လံုးဝ မရွိေတာ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ ေတာင္ မေကာင္းမႈကို မျပဳ၊ မၾကံစည္ေတာ့ ပါဘူး။ဒီဂုဏ္ကို အျမဲ သတိရေနတဲ့ သူဟာ မေကာင္းမႈျပဳမယ္ၾကံတိုင္း အလိုလို စိတ္တြန္႕ဆုတ္ၿပီး မေကာင္းမႈ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

အရဟံ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာျမတ္စြာဘုရား။
- ထိုကဲ့သို႕ ကိေလသာ ေတြ ကင္းစင္ေတာ္မႈ၍ ပူေဇာ္ထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိလို႕ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ... လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာ၊ သတၱဝါအားလံုး ရဲ႕ ပူေဇာ္ျခင္းအထူးကို ခံယူထိုက္ပါျခင္းျဖစ္ပါတယ္။စိတ္ဓါတ္စင္ၾကယ္တာ၊ အသိဥာဏ္ေတြႀကီးက်ယ္တာ၊ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပိုးတာေတြဟာ.. ပူေဇာ္ထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြပဲေပါ့။ဒီဂုဏ္ကို ပြားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပူေဇာ္ထုိက္တဲ့့ သူ၊ ကူညီထိုက္တဲ့သူ၊ ခ်ီးေျမွာက္ထိုက္တဲ့သူ၊ အမ်ားအက်ိဳး သယ္ပိုးတတ္သူျဖစ္ေအာင္ ...ၾကိဳးစားျဖည့္ဆည့္ေနလွ်င္ .. သူတကာ ပူေဇာ္ထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေကာင္းေတြ ရေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဤသို႕ျဖင့္ .. အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကို ပြားရရျခင္းေကာင္းမႈကံ ေစတနာတို႕ေၾကာင့္ ....- စိတ္ကို ညစ္ႏြမ္းေစတတ္၊ ပူေလာင္ေစတတ္ေသာ အရာမ်ားမွ ကင္းျငိမ္းကာ .. စိတ္ေအးခ်မ္းသာမႈမ်ား ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ ..- မေကာင္းမႈတရားတို႕ မွ ... ေရွာင္ၾကဥ္၍ .... မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း .. တပါးသူတို႕အားလည္း ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္သူျဖစ္ၾကပါေစ ...

သမၼာသမၺဳေဒါၶ ဂုဏ္ေတာ္သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားႏွင့္ အလံုးစံုေသာ တရားေတာ္ျမတ္တို႕ကို ဆရာမကူ သယမၻဴဥာဏ္ျမတ္ျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တတ္အပ္ထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူထိုက္ပါေပေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပညတ္အရွိ သိစရာေတြ မွန္သမွ်ကိုေရာ၊ သဘာဝအတိုင္း အျမဲမွန္ေနတဲ့ ပရမတ္အရွိ သိစရာေတြကိုေရာ၊ သိစရာ တရားအားလံုးကို ျမတ္စြာဘုရား သိေတာ္မူပါတယ္။ မွားမွားယြင္းယြင္း သိတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္အတိုင္း ကို ထိုးထြင္းသိတာပါ။ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႕ သိေတာ္မူတာပါ။
ဒီဂုဏ္ေတာ္ကို အျမဲပြားရင္ ဥာဏ္ဓါတ္ေတြ ကူးၿပီး ဥာဏ္ေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။ သိစရာမွန္သမွ် အမွန္အတိုင္း သိေအာင္၊ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႕ သိေအာင္ ေလ့လာခ်င္တဲ့ စိတ္လည္း ထက္သန္လာပါလိမ့္မယ္။

ဝိဇၨာစရဏသမၸေႏၷာ ဂုဏ္ေတာ္ဝိဇၨာ - အသိဥာဏ္ေရာ၊ စရဏ - အက်င့္ ပါ .. ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ သိသာသိၿပီး မက်င့္တဲ့သူ၊ က်င့္သာက်င့္ၿပီး မသိတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ သိလည္းသိ၊ က်င့္လည္းက်င့္တဲ့သူပါ။ အသိေရာ အက်င့္ပါ စံုလင္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒီဂုဏ္ေတာ္ကိုပြားၿပီး လိုက္နာတဲ့သူဟာ အသိအက်င့္ ဘက္စံုျမင္တဲ့သူ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြဟာ .. ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ... အဓိပၸာယ္မသိဘဲ ရႊတ္ေနတာထက္စာရင္.. အဓိပၸာယ္ရွိရွိ .. ေၾသာ္ .. ဒီဂုဏ္ေတာ္ႀကီးဟာ ၾကည္ညိဳစရာ သိပ္ေကာင္းပါလား ဆိုၿပီး ပူေဇာ္မွ သာ အမွန္တကယ္ပူေဇာ္ျခင္းမည္မွာပါ။
အဓိပၸာယ္မသိဘဲ အရဟံ ၊ အရဟံ လို႕ ရႊတ္ေနတာ၊ ပုတီး ပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ေနတာဟာ.. အဓိပၸာယ္မရွိပါဘူး။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတယ္ဆိုတာ ... စီးပြားတက္ဖို႕၊ လာဘ္ရႊင္ဖို႕ေလာက္ဘဲ အေမွ်ာ္ေလာဘနဲ႕ ရြတ္ေနတာဆိုရင္ေတာ့ အကုသိုလ္ပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။အမွန္ေတာ့ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတယ္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အရည္အေသြး ၊ အစြမ္းသတၱိ ဂုဏ္ေတြကို ၾကည္ညိဳေနတာျဖစ္ပါတယ္။

သုဂေတာ ဂုဏ္ေတာ္ေကာင္းေသာစကား (မွန္ကန္၍ အက်ိဳးရွိေသာ စကား) ကိုသာ ဆိုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ မွန္လည္းမမွန္၊ အက်ိဳးလည္း မရွိတဲ့ စကားမ်ိဳး လံုးဝ မေျပာပါဘူး။မွန္ေပမယ့္ အက်ိဳး မရွိရင္လည္း လံုးဝ မေျပာပါဘူး။ မွန္လည္း မွန္၊ အက်ိဳးလည္း ရွိတဲ့ စကားမ်ိဳးကုိသာ .. အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ၾကည့္ၿပီးေျပာေတာ္မူ ျခင္းဟာ... ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သုဂေတာ ဂုဏ္ေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကဝိဒူ ဂုဏ္ေတာ္ေလာက သံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
သက္ရွိ သတၱဝါဆိုတဲ့ သတၱေလာက၊ သက္မဲ့ ဘံုဌာန ဆိုတဲ့ ၾသကာသေလာက၊ ရုပ္နာမ္ ပရမတ္ ဆိုတဲ့ သခၤါရေလာက၊ေလာက သံုးပါးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမွန္သမွ်ကို ျမတ္စြာဘုရား ႏွံ႕ႏွံ႕ စပ္စပ္ အေသးစိပ္ သိျမင္ေတာ္မူတဲ့ ...ေလာကဝိဓူ ဂုဏ္ေတာ္ ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။

အႏုတၱေရာပုရိသ ဒမၼသာရထိ ဂုဏ္ေတာ္ဆံုးမထိုက္ေသာ သတၱဝါတို႕ကို အတုမရွိ ဆံုးမေတာ္မူတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ အဆံုးအမ ခံယူမယ့္ ပုဂိၢဳလ္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႕ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ အတိအက် ဆံုးမေတာ္မူတတ္ပါတယ္။မေကာင္းမႈ ကင္းရံုပဲ ဆံုးမသင့္တဲ့သူကို မေကာင္းမႈကင္းရံုပဲ ဆံုးမၿပီး ေကာင္းမႈတိုးရံုပဲ ဆံုးမသင့္တဲ့သူကို ေကာင္းမႈတိုးရံုပဲ ဆံုးမပါတယ္။တရားထူးရတဲ့ အထိ ဆံုးမသင့္တဲ့ သူကိုသာ တရားထူးရတဲ့အထိ ဆံုးမေတာ္မူတာပါ။ လူတကာကို တရားထူး မရရေအာင္ အတင္းအဓမၼဆံုးမေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စရိုက္လကၡဏာနဲ႕ အညီ ... တရားကို လည္း ေပးတတ္ပါတယ္။
ဒါကို .. မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ..ကၽြတ္ထိုက္ၾကေပ မ်ားေဝေန၏အိေျႏၵစရိုက္ သူ႕ အႀကိဳက္ကို ၊ႏႈိက္ခၽြတ္စံုလင္ . အကုန္ျမင္ ၊သဗၺဥ္ဥာဏ္ေတာ္ အစြမ္းတည္း ။ ။ လို႕ စပ္ဆိုထားခဲ့တာ .. ဒီ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႕ ကိုက္ပါတယ္။

သတၱာေဒဝမႏုႆနံ ဂုဏ္ေတာ္နတ္လူတို႕၏ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
နတ္လူသတၱဝါတို႕ကို ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္းနည္းလမ္းေကာင္းေတြ ညႊန္ၾကားျပသတဲ့ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ နတ္လူသတၱဝါအားလံုး ရဲ႕အားအကိုးထိုက္ဆံုး ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။ဒီဂုဏ္ရဲ႕ အစြမ္း သတၱိေၾကာင့္ အမ်ားအက်ိဳးကို ေရွ႕တန္းကေန ဦးေဆာင္သယ္ပိုးႏိုင္တဲ့ သူျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ကေတာ့ .. စၾကာဝဠာ အနႏၱ မွာရွိတဲ့ ... နတ္လူသတၱဝါ အားလံုး ..၊ တို႕ရဲ႕ .. ေခါင္းေဆာင္တစ္ဆူ၊ ဦးစီးသူဆရာတစ္ဆူဆိုတဲ့ ...သတၱာေဒဝမႏုႆနံ ဂုဏ္ေတာ္ ႀကီးကို .. ပိုင္ဆုိင္ထားပါတယ္။

ဗုေဒၶါ ဂုဏ္ေတာ္သစၥာေလးပါးႏွင့္ အလံုးစံုေသာ တရားေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း သိေတာ္မူ၊ သူတစ္ပါးတို႕ကိုလည္း သိေအာင္ေဟာေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
ဆင္းရဲအမွန္ဆိုတဲ့ ဒုကၡသစၥာ၊ဆင္းရဲေၾကာင္းအမွန္ဆိုတဲ့ သမုဒယသစၥာ၊ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာအမွန္ဆိုတဲ့ နိေရာဓသစၥာ၊ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း လမ္းမွန္ဆိုတဲ့ မဂၢသစၥာ၊သစၥာေလးပါးကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ကိုယ္တိုင္သိရံုမက သူတစ္ပါးကိုလည္း သိေအာင္ ေဟာစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ဒီဂုဏ္ေတာ္ကို ပြားမ်ားရင္း .. အမွန္တရားကို သိၿပီး အမွန္တရားကို ျဖန္႕ေဝတတ္လာတဲ့ သူတစ္ဦးျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

ဘဂဝါ ...ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား
မိမိစိတ္ႏွင့္တကြ တစ္ေလာကလံုးကို အစိုးရေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္၊ မဂ္၊ ဖိုလ္၊ နိဗၺာန္တရားႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္၊ မ်ားျပားေသာအေျခြအရံ၊ ေက်ာ္ေစာမူႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္၊ အတုမရွိေသာ က်က္သေရေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္၊ လိုအင္ဆႏၵဟူသမွ် ျပည့္၀ေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္ႏွင့္ အတုမရွိေသာ လံု႔လ၀ီရိယ ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုန္းေတာ္တည္းဟူေသာ ဘုန္းေတာ္ ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူျခင္း။( ဒီေနရာမွာ.. အနက္အဓိပၸါယ္သက္သက္ကိုပဲ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္

Read more...

ဘုရားရွင္၏ အျခင္းအရာႀကီး-၃၀... (အမွားႏွင့္အမွန္ (မစိုးရိမ္စာသင္သား))


အမွားႏွင့္အမွန္ (မစိုးရိမ္စာသင္သား)၏...

ဘုရားရွင္၏ အျခင္းအရာႀကီး-၃၀...








Print this post

Read more...

ကထိန္ပြဲေတာ္ (၂၀၀၉)




၁၂ ႀကိမ္ေျမာက္ သမၼာသေမၺာဓိ (ကပုန္း) ေက်ာင္း စုေပါင္းမဟာဘုံကထိန္ပြဲေတာ္ႀကီးကုိ ၁၈၊ ၁၀၊ ၂၀၀၉ တနဂၤေႏြေန႔က စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာက်င္းပႏုိင္ခဲ့တယ္။ နံနက္ ၈ နာရီခြဲခန္႔မွာ ပေဒသာပင္ေတြကုိ လွည့္လည္ၾကတယ္။ ၉ နာရီမွာ တရုတ္ေတြအတြက္ အခန္းအနားကုိ စတယ္။ Subang Jaya Buddhist Association မွ ဆရာေတာ္ ဦးဥာဏရံသီ က Mandrin လုိ ကထိန္အႏုေမာဒနာတရားခ်ီးျမွင့္တယ္။

ေနာက္ Nilai မွ ဆရာေတာ္ ဘေႏၱစကၠေရာက Cantonese လုိ ကထိန္အႏုေမာဒနာတရားခ်ီးျမွင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေပးေ၀တယ္။

ေန႔ဆြမ္းစားၿပီး ၁ နာရီထုိးေတာ့ ေ႐ႊဗမာတုိ႔အတြက္ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ဣႏၵက က ကထိန္အႏုေမာဒနာ တရား ဆက္လက္ေဟာၾကားတယ္။ အခန္းအနားအားလုံး ညေန ၃ နာရီမွာ ၿပီးစီးတယ္။
ဒီႏွစ္ကထိန္ပြဲမွာ မႏွစ္ကထက္ လူႏွစ္ဆမ်ားေၾကာင္း ေျပာဆုိၾကတယ္။

ဒီကထိန္ပြဲမွာ ၾကြေရာက္လာၾကကုန္ေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားႏွင့္ ဧည့္ပရိသတ္တုိ႔အား ဆြမ္းထမင္းတုိ႔ျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေသာခမ္းျမင့္စားေသာက္ဆုိင္မိသားစုအား ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

ထုိ႔အျပင္ ထုိဆြမ္းထမင္းတုိ႔ကို ေသသပ္ေကာင္းမြန္စြာ ဧည့္ခံေကြ်းေမြးႏုိင္ေရးအတြက္ စီမံ၍ ေ၀ယ်ာ၀စၥေဆာင္႐ြက္ေပးေသာ ကုိေအာင္ေမာ္ (ကုိမြန္ႀကီး) ႏွင့္အဖြဲ႔အားလည္း အထူးဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။


သာဓု သာဓု သာဓု

Read more...

Monk Police


Here is an interesting video about the ‘Monk Police’, a crack FBI style squad of heroic defenders of the faith. At least that is how the documenters present it.

These monks have taken it on themselves to catch ‘fake’ monks who beg for food or money via the robe and bowl. Some of them are drunk, others are not even ordained monks.

These kinds of story make it look like Thailand is crawling with ‘fakes’. In fact the opposite is true. While there will always be opportunists, for the most part the Thai Sangha has avoided much controversy. Sometimes someone is ‘caught’ drinking or going to a Karaoke bar. While it is wrong behaviour it is fairly tame. In such times the person, if not given a second chance, will be quietly disrobed and returned to lay life.

As for the giver – when one gives to any monk it should be with the intention to support the Sangha as a whole, rather than a particular individual. Of course, if the monk is a family member or someone you know well then there is the personal element. Yet the base intention is to support the Sangha, which protects and maintains the religion. Therefore most people who offer alms in the mornings feel quite rightly that they have done their part. If a monk lets the Sangha side down, it is their own Karmic lookout.

Read more...

သီတဂူစတားဘုံေဘခရီးမွတ္တမ္း (၄)


သီတဂူစတားကို ဘုံေဘ ကမၻာ့ေရႊတိဂုံဘုရားေဘး ျမန္မာေက်ာင္းအုတ္ျမစ္ခ်ပဲြအခန္းအနားတြင္ အေမရိကန္ ကာလီဖုိနီးတကၠသိုလ္မွ ပါဠိ scholar တစ္ေယာက္ လာမိတ္ဆက္သည္၊ ၂၀၀၉ႏွစ္ ပူေနးတကၠသိုလ္တြင္ ဒီဇင္ဘာလ တြင္က်င္းပမည့္ ႏုိင္ငံတကာဗုဒၶဘာသာထိပ္သီးအစည္းအေ၀းသို႔ တက္ေရာက္ရန္ႏွင့္ ပါဠိေဆာင္းပါးတစ္ခုတင္သြင္းရန္ သူ႔ကို ပါဠိဌာနမွ ဖိတ္ထားသည္ဟု ေျပာပါသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ ပါဠိစာေပအေပၚ စိတ္၀င္ေနသည္ကို ျမင္ရေတာ့ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ အထူးျဖစ္မိပါသည္။ သီတဂူစတားတုိ႔အဖြဲ႔ ျပန္ဘုိ႔ရန္ ဘုရားေအာက္ေျခမွာ ကားကို ခဏရပ္ျပီး စာအုပ္အေရာင္းဆုိင္မွာ စာအုပ္မ်ားရွာေနစဥ္ အိႏၵိယေက်ာင္းသားဟုထင္ရသည့္ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ သီတဂူစတားနား ကပ္ျပီး ေမးခြန္းေလးခုေလာက္ေမးသည္၊ အဲဒီအထဲမွာမွ မွတ္မိသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို စာဖက္သူမ်ား- စဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ ေဖာ္ျပပါမည္၊
(၁) အရွင္ဘုရားတုိ႔က အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႔ရလား၊
(၂) ဘာ့ေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္မေပးတာလဲ၊
(၃) အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္မလဲ၊ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြကို ေျဖၾကည့္ပါလား။ ေမးခြန္းမ်ားသည္ လြယ္သေရာင္ထင္ရေပမဲ့ ကပ္ဖဲ့လာျပီး ေခ်ာင္ပိတ္လာသည္အထိ ေမးလာႏုိင္ပါသည္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခု ထပ္လာႏုိင္တာက ငါးပါးသီလေလး လုံေလာက္ရုံနဲ႔ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတာင္ သားမယားႏွင့္ေနျပီး မဂ္ဖုိလ္၀င္ႏုိင္ေသးတာပဲ ဘယ္ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားလဲ အိမ္ေထာင္ေနျပီး မဂ္ဖုိမ၀င္ႏုိင္ရတာလဲ။
အျပန္ခရီးမွာ-- ကားေပၚ ကားဒရုိင္ဘာ ငိုက္မွာစိုးတာနဲ႔ ထုိေမးခြန္းမ်ားကို ေနာင္ေတာ္ၾကီး ဦးသုႏၵရ (Ph.D)ေက်ာင္းသားအား ေမးလုိက္ပါေသးသည္၊ သူတက္ႏုိင္သည့္ အေျဖမ်ားေပးပါသည္၊ ဒီေမးခြန္းေတြ သီတဂူစတားကိုယ္တုိင္ ေမးသည္၊ ေျဖၾကည့္သည္၊ သို႔ေသာ္ ေက်နပ္သည့္ အေျဖ အခုထိမရေသးပါ။ စာဖက္သူမ်ားဆီက အေျဖေလးတစ္ခု ေမ်ာ္လင့္ပါတယ္။

သီတဂူစတား
၂-၁၁-၂၀၀၉


Read more...

Review မိစၧာ၀ါဒ ကြင္းဆက္မ်ား

ႏိုင္ငံေတာ္ သီးျခား၀ိနည္းဓိုရ္အဖြဲ႔မွ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်၊ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ အခ်ိဳ႕ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္သြယ္မႈရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဥပမာ- ရွင္ဥကၠ႒-၏ မိစၧာ၀ါဒအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေရတာရွည္ ဦးမာလာ၀ရ၏ ၀ါဒ၊ ဦးပညာ၀ံသ၏ ဓမၼနီတိ၀ါဒ-တို႔မွ အခ်ိဳ႕ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ား တူညီေနမႈ။ တဖန္ ယခုေနာက္ေပၚ မိုးျပာဂိုဏ္း၏ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ-ႏွင့္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒစာအုပ္မွ ေရးသားခ်က္မ်ားသည္ အထက္ပါ ရွင္ဥကၠ႒စေသာ အဓမၼ၀ါဒမ်ားႏွင့္ ထပ္တူနီးပါး တူညီေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။

မိုးျပာဂိုဏ္းသည္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာနည္းျဖင့္ စည္း႐ံုးေဟာေျပာမႈ ျဖန္႔ခ်ိမႈ ျပဳသျဖင့္ သာမန္လူထု သိပ္မသိ၊ သိေသာအခ်ိန္တြင္လည္း မိစၧာ၀ါဒ-ဟု တၿပိဳင္နက္ သိလိုက္ရ၏။ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒပါ အယူ၀ါဒမ်ားကို ကား တရား၀င္ျဖန္႔ခ်ိထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သျဖင့္ မိစၧာ၀ါဒမ်ားဟု မထင္ၾက။ ဟိုကဒီက ေျပာၾကသည့္တိုင္ အနည္းအက်ဥ္း လြဲေခ်ာ္မႈ-ဟု ထင္ၾက၏။ ထိုသို႔ထင္သူမ်ားအတြက္ ထိုစာအုပ္ပါ ၀ါဒမ်ားသည္ အနည္းအက်ဥ္း မွားယြင္းခၽြတ္ေခ်ာ္မႈသက္သက္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ဗုဒၶ၀ါဒီ ပညာရွိမ်ား ႏွစ္လံုးစိတ္၀မ္း မေအးခ်မ္းႏိုင္ဘဲ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာခဲ့ရေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေအာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပဖို႔ လိုမည္ထင္ပါသည္။ လူသိမ်ား ထင္ရွားေသာ ရွင္ဥကၠ႒၏ ၀ါဒႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါမည္။

(၁) လူေသလွ်င္လူသာျဖစ္သည္ဟူေသာ ၀ါဒ

ေတာင္တြင္းႀကီး ရွင္ဥကၠ႒-၏ လူေသလူျဖစ္စာအုပ္မွ-

(က) လူသားဆိုတဲ့ သတၱ၀ါ ေသဆံုးသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ အကယ္စင္စစ္ ျဖစ္ခြင့္ ျဖစ္စရာ ျဖစ္ဖို႔အလားအလာမ်ား ရွိခဲ့ေသးလွ်င္ လူမွတစ္ပါး အျခားဘာမွ ျဖစ္စရာ မရွိ။ (လူေသလူျဖစ္စာအုပ္ - ၄)

(ခ) လက္ရွိကမၻာေလာကတြင္ အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေသာ အႏၲိမအေျခအေနသုိ႔ ေရာက္၍ေနေသာ လူသားသည္ ေနာက္သို႔ ျပန္ဆုတ္၍ ဖုတ္ႏွင့္ၿပိတၱာ၊ တေစၧႏွင့္မင္စာ၊ ငရဲေကာင္ႏွင့္ တိရစၧာန္သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း လံုး၀ မရွိေတာ့ေခ်။ (လူေသလူျဖစ္- ၃၃၁)

ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- စာအုပ္မွ--

(က) တိရစၧာန္ဘံုသည္ မေကာင္းမႈျပဳေသာ သူတို႔၏ လားရာ အပါယ္ဘံုတစ္ခု ျဖစ္သည္ဟု ဗုဒၶစာေပမ်ား၌ ျပဆိုထားရကား ဗုဒၶသည္ ဘုရားမျဖစ္မီက ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တိရိစၧာန္ျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုျခင္းမွာ အေၾကာင္းယုတၱိမရွိေခ်။ ဤေနရာ၌ ေအာက္ပါ ဗုဒၶေဒသနာကိုလည္း ကၽြန္ဳပ္တို႔ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရန္ လိုအပ္၏။

“ရဟန္းတို႔၊ မဟာသမုဒၵရာ၌ မ်က္စိကန္းေသာ လိပ္တစ္ေကာင္သည္ ရွိ၏။ ထိုလိပ္ကန္းသည္ အႏွစ္တရာလြန္မွ တစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ ေရေပၚသို႔ ေပၚတက္၏။ ထိုလိပ္ကန္းသည္ ေလတိုက္ေသာေၾကာင့္ ထိုမွဤမွ လြင့္ေမ်ာေနေသာ ထမ္းပိုး၌ လည္ပင္းကို လွ်င္ျမန္စြာ စြပ္မိရာေသး၏။ အပါယ္ဘံုရွိ သတၱ၀ါတို႔သည္ လူ၏အျဖစ္ကို ရျခင္းငွါ အလြန္ခဲယဥ္း၏။ အေၾကာင္းမူ အပါယ္ဘံုတို႔၌ တရားက်င့္ျခင္း၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳျခင္း တို႔သည္ မရွိကုန္။ တိရစၧာန္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း စားၾကကုန္၏။ အားနည္းေသာ သတၱ၀ါကို အားႀကီးေသာ သတၱ၀ါက စားေလ့ရွိ၏။” (မဇၥၽိမနိကာယ္၊ ဗာလပ႑ိတသုတ္)

ဤေဒသနာအရ တိရစၧာန္သည္ လူ႔ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းရန္ ထိုမွ်ခဲယဥ္းပါက ဗုဒၶသည္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တိရစၧာန္အျဖစ္ျဖင့္ ပါရမီျဖည့္ခဲ့သည္ဆိုေသာ စကားမွာ အေျခအျမစ္ မရွိလွေခ်။ (စာ-၁၅၇-၈)

(ခ) စင္စစ္ ေသၿပီးေနာက္ လူကတိရစၧာန္အျဖစ္သို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိရစၧာန္က လူအျဖစ္သို႔ေသာ္ လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲသည္ဆိုျခင္းမွာ သဘာ၀နိယာမႏွင့္ ဖီလာျဖစ္၏။ (စာ-၁၅၈)

(၂) အဘိဓမၼာ ဘုရားေဟာမဟုတ္

အဘိဓမၼာကိုလည္း ဘုရားေဟာမဟုတ္ေၾကာင္း ရွင္ဥကၠ႒တို႔ အဖြဲ႔က ေအာက္ပါအတိုင္း ဆိုၾက၏။

(က) တစ္နည္းၾကည့္ျပန္လွ်င္ ပထမသံဂါယနာတင္တြင္ ဓမၼႏွင့္၀ိနယကို အာဂံုရြတ္ဆိုၾကသည္။ ဒုတိယ တတိယတို႔သည္လည္း အလားတူပင္ အာဂံုရြတ္ဆိုၾကသည္။ အဘိဓမၼာ မပါ၀င္ေသးေပ၊ စတုတၳသံဂါယနာ တင္၏ ေနာက္ပိုင္းက်မွ အဘိဓမၼာဟူ၍ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ (ဗုဒၶ၀ါဒအေျခခံသင္တန္း၊ ၇၀)

(ခ) သီဟုိဠ္ေခတ္ ေစာေစာပိုင္းကပင္ အဘိဓမၼာပိဋကမွာ ထင္ရွားၿပီးျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေထရ၀ါဒီတို႔၏ အဘိဓမၼာစာေပစုသည္ ပိဋကတစ္ဆူအျဖစ္ စုစည္းတည္တန္႔ေနခ်ိန္မွာ တတိယသံဂါယနာ တင္ခ်ိန္ (ဘီစီ-၂၄၄)ထက္ ေနာက္မက်ႏိုင္ေခ်၊ သုိ႔စင္လ်က္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသမေထရ္သည္ ဗုဒၶဘုရားသခင္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ၀ါတြင္သံုးလတိုင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကို (ဗုဒၶမတညဴ) ဘုရားဉာဏ္ေဆာင္၍ ေရးသားသည္ဟု ယံုၾကည္လက္ခံထားၾကျခင္းမွာ ထားသူတို႔၏ သကၠာယအစြဲမွ်သာ ျဖစ္ရေခ်မည္။ (၎စာ- ၇၈)

(ဂ) ယင္းအဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကို ဗုဒၶဘုရားသခင္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ေဟာသည္ဟူေသာ အခ်က္မွာ အ႒ကထာဆရာ ရွင္ဗုဒၶေဃာသ၏ ထြင္လံုးပံုျပင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွေပသည္။

ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒက်မ္းျပဳ ဦးေအးေမာင္ကလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း သံေယာင္လိုက္ကာ ေထာက္ခံေရးသားခဲ့၏။

(က) အဘိဓမၼာက်မ္းမ်ားသည္ ပိဋကတ္သမိုင္း၌ ေနာက္ဆံုးေပၚေပါက္လာေသာ က်မ္းမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ယူဆရန္အေထာက္အထားမ်ား ရွိ၏။ ပထမႏွစ္ႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ေသာ ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ အဘိဓမၼာ ပါ၀င္သည္ဟု ၀ိနည္းစူဠ၀ါႏွင့္ မဟာ၀င္၊ ဒီပ၀င္က်မ္းမ်ား၌ ျပဆိုမထားေခ်။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-ႏွာ-၁၉)

(ခ) အခ်ိဳ႕ေသာပါဠိေတာ္တို႔၌ အဘိဓမၼာဟူေသာ ပုဒ္ကို ေတြ႔ရ၏။ သို႔ရာတြင္ သုတၱန္ပိဋကတ္၌လာေသာ ထို“အဘိဓမၼာ”သည္ လက္ရွိအဘိဓမၼာ ခုနစ္က်မ္းကို မရည္ညႊန္းဘဲ သုတၱန္ေဒသနာ မ်ားမွ နက္နဲေသာ တရားကို ဆိုလိုဟန္ရွိ၏။ ဗုဒၶေဒသနာမ်ားကို သုတၱ-ေဂယ်-ဂါထာ-ဇာတက စသည္ျဖင့္ အဂၤုတၱရနိကာယ္၌ ကိုးမ်ိဳးခြဲျခားထားရာ ဥပမာ- ဇာတကသည္ လက္ရွိ ၅၅၀- ဇာတ္နိပါတ္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ နိကာယ္မ်ားမွ အခ်ိဳ႕၀တၳဳမ်ားကို ရည္ညႊန္း၏။ ထိုနည္းအတူ သုတၱန္ပိဋကတ္၌ ေတြ႔ရေသာ အဘိဓမၼာ သည္ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားကို အမ်ိဳးအစားခြဲျခားရန္ သံုးစြဲေသာ စကားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ (ႏွာ-၁၉)

(ဥပမာ- ဇာတကသည္ လက္ရွိ ၅၅၀- ဇာတ္နိပါတ္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ နိကာယ္မ်ားမွ အခ်ိဳ႕၀တၳဳမ်ားကို ရည္ညႊန္း၏။-ဟု ဘယ္ပေထြးက ေျပာသည္မသိ၊ “အပဏၰကဇာတကာဒီနိ ပညာသာဓိကာနိ ပၪၥဇာတကသတာနိ `ဇာတက`ႏၲိ ေ၀ဒိတဗၺံ။ -“အပဏၰဇာတ္အစရွိကုန္ေသာ ငါးဆယ္အလြန္ရွိကုန္ေသာ ငါးရာေသာဇာတ္ေတာ္တို႔ကို ဇာတက-ဟူ၍ သိအပ္၏။”ဟု အ႒ကထာတြင္ ဆို၏။ ဥပမာေပးတာေတာင္ တလြဲ)

ဤသို႔လွ်င္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒစာအုပ္သည္ ရွင္ဥကၠ႒၏ ၀ါဒမ်ားႏွင့္ တူညီေနပံု၊ လူေသလူျဖစ္၀ါဒကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ေနပံုကို မွန္းဆႏိုင္ေလာက္ပါၿပီ။ ဆက္လက္ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါဦးမည္--

(၃) သံဂါယနာေျခာက္တန္ကို ေပါ့တန္ေသးသိမ္ေစမႈ

မိမိတို႔ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာသမိုင္းတြင္ သံဂါယနာ- တင္ျခင္းကိစၥသည္ အထူးအေရးပါလွ၏။ သံဂါယနာ မ်ားမရွိခဲ့လွ်င္ ေထရ၀ါဒ-ဟူ၍လည္း ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ မွန္၏၊ ေထရ၀ါဒဟူသည္ ပထမသံဂါယနာ တင္ေတာ္မူေသာ အရွင္မဟာကႆပ-စေသာ မေထရ္ႀကီးမ်ား၏ လက္ခံသတ္မွတ္အတည္ျပဳ ထားသည့္အတိုင္း မျဖဳတ္မႏႈတ္ မျဖည့္မစြက္ဘဲ လိုက္နာက်င့္သံုးေသာ ၀ါဒျဖစ္၏။

သို႔ရာတြင္ ရွင္ဥကၠ႒၊ ဦးေအးေမာင္-စေသာ မိစၧာ၀ါဒီတို႔သည္ သူတို႔၏ ၀ါဒႏွင့္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္သည္ ေက်ာခ်င္းကပ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ေနရကား ေထရ၀ါဒပိဋကတ္သည္ ပထမသံဂါယနာတင္စဥ္ကအတိုင္း မျပဳမျပင္ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ရွိသည္ဟု လက္မခံႏိုင္ၾကဘဲ ဗုဒၶဓမၼကို ထိခိုက္ေစႏိုင္ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ား အေႏွာက္အယွက္မ်ား ေပၚေပါက္လာတိုင္း ဗုဒၶဓမၼကို ကာကြယ္ရန္ သံဂါယနာတင္ေတာ္မူၾကေသာ အရိယာမေထရ္ႀကီးမ်ားကိုမွ အားမနာဘဲ မိုက္႐ိုင္းသူမ်ားပီပီ သံဂါယနာ-ဟူသည္ ဘာမွ်အေရးမပါေလဟန္ ေအာက္ပါအတိုင္း လုပ္ႀကံေရးသားၾကကုန္၏။

(က) တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲ၌ ပိဋကတ္သံုးပံုဟူ၍ ျဖစ္လာသည္မွာ ရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ သည္ သူေရးသားေသာ ကထာ၀တၳဳက်မ္းကို ထည့္လို၍ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းဟု တင္သြင္း သံဂါယနာတင္ခဲ့ၾကဟန္ ရွိေလသည္။

ဤတတိယသံဂါယနာ၌ အၿပိဳင္ဟူ၍ ထင္ရွားတင္ရန္အေၾကာင္း မေပၚေပါက္ေတာ့ေခ်၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ အေသာကမင္းႀကီးက အကြဲကြဲေသာ သံဃာမ်ား၏ အလိုသို႔လိုက္၍ အမ်ားႀကိဳက္ျဖစ္ေစရန္ စုေပါင္းၿပီး တင္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပိဋကတ္မွာ ဤသံဂါယနာမွစ၍ ျဗဟၼဏေဟာႏွင့္ ဗုဒၶေဟာတို႔ အတိအလင္း တရား၀င္ ေရာေထြးလာေတာ့၏။ ေထရ၀ါဒီဂိုဏ္းတို႔က မေက်နပ္ေသာ္လည္း မင္း၏အာဏာကိုု မဆန္႔က်င္လိုသျဖင့္ လိုက္ေလ်ာခဲ့ရ၏။ ဤအမွား၏ ဒဏ္ကို အစဥ္အဆက္ သာသနာသမိုင္းတစ္ေလ်ာက္ အေမြခံခဲ့ရ၏။ (နိကာယ္၏ နိကာယ္သမိုင္းေက်ာက္တိုင္မွ)

ဦးေအးေမာင္၏ ပရမ္းပတာ ေရးသားခ်က္မ်ားကိုလည္း ႐ႈပါဦး။

(က) သုတၱန္ႏွင့္ ၀ိနည္းပိဋကတ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ မေရာက္မီက ေလးႀကိမ္တိတိ သဂၤါယနာတင္ၿပီး ျဖစ္သည္မွန္၏။ သို႔ျဖစ္ေစကာမူ ေထရ၀ါဒသမိုင္း၌ ထင္ရွားေသာ သဂၤါယနာေလးခုသည္ ပါဠိပိဋကတ္ကုိ ေလ့လာစိစစ္ေသာ သုေတသီပညာရွင္တို႔၏ အျမင္အားျဖင့္ မ်ားစြာအေရးပါလွသည္ မဟုတ္ေခ်။

(ခ) အျခားစဥ္းစားရန္ရွိသည္ကား သဂၤါယနာတင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ရဟန္းသံဃာ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕မွ်သာျဖစ္၍ သူတို႔အတည္ျပဳေသာ ဗုဒၶေဒသနာမ်ားကို အျခားရဟန္းသံဃာတို႔က မည္မွ်လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳပါသနည္းဟူေသာ အခ်က္ျဖစ္၏။

(ဂ) ထို႔အျပင္ သဂၤါယနာတင္ေသာ ရဟန္းသံဃာသည္ ေဒသနာမ်ားကို စုေပါင္းရြတ္ဆို႐ံုမွတစ္ပါး ေစ့ငုေသခ်ာစြာ ေလ့လာဆန္းစစ္မႈ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္မႈျပဳေသာ လကၡဏာမရွိေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ အေနာက္ႏုိင္ငံ ပါဠိသုေတသီပညာရွင္တို႔က ယခုလက္ရွိ ပါဠိပိဋကတ္၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမွ်သာ ပထမသဂၤါယနာ၌ အတည္ျပဳေသာ ပါဠိေတာ္မ်ား ျဖစ္တန္ရာသည္။ ထိုတစ္စိတ္တစ္ေဒသသည္ပင္ ထိုသဂၤါယနာတင္ ပါဠိေတာ္မ်ားႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္သည္ဟုဆိုရန္ ခိုင္မာလံုေလာက္ေသာ အေထာက္အထားမရွိဟု ယူဆၾက၏။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- ၂၂-၂၃)

(၄) ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို မယံုၾကည္မႈ

ရွင္ဥကၠ႒ႏွင့္ အေပါင္းအပါတစ္စုသည္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သိစရာမွန္သမွ် တစ္စမက်န္ သယမၻဴဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိေတာ္မူသည္ဟု လက္မခံႏိုင္ၾက။ သာမန္ဉာဏ္ႀကီးရွင္တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ လက္ခံလုိၾက၏။ သာ၀ကတို႔ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ေနာက္လိုက္အေနအထားမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ ထို႔ထက္မပို-ဟု ဆိုၾက၏။ သူတို႔၏ ေရးသားခ်က္အခ်ိဳ႕ကို ၾကည့္ပါဦး။

(က) အ႒ကထာဆရာတို႔သည္ ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ခ်ီးေျမႇာက္ေရးသားရာ၌ ထိုသဗၺညဳတဉာဏ္ ရရွိသည္ဆိုေသာ တိတၳိဆရာႀကီးတို႔ကို အညံ့မခံလိုသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶကို အျခားအရိယာပုဂၢိဳလ္တို႔ႏွင့္ ခြဲျခားထားလိုေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶသည္ ဘာမဆို အၾကားအျမင္ အသိရွိေသာ သဗၺညဳတဉာဏ္ ရရွိသည္ဟု ျပဆိုၾကဟန္တူ၏။

(ခ) ၀ိဇၨာသံုးပါးသည္ ရဟႏၲာတိုင္း ရရွိေသာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္၏။ ဤသို႔ ဆိုပါမူ ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ တို႔သည္ မည္သို႔ ျခားနားပါသနည္း။ (အမွန္တရား သုေတသန အမွတ္ (၁) စာေစာင္)

ဦးေအးေမာင္ကလည္း အလားတူ ယူဆ၏။ သူ၏ ေရးသားခ်က္မ်ားကိုလည္း ႐ႈပါဦး။

(က) အ႒ကထာ၌ အထူးျပဆိုထားေသာ ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္မွာ သဗၺညဳတဉာဏ္ျဖစ္၏။ သံယုတၱနိကာယ္၌ ေကာသလမင္းက ေမးေလွ်ာက္၍ ဗုဒၶက မိမိ၌ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွိသည္ဟု မိန္႔ၾကား၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုသဗၺညဳတဉာဏ္သည္ မည္သို႔ေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေတာ္မမူေခ်။ အ႒ကထာဆရာတို႔ကမူ အၿမဲထာ၀ရ ဘာမဆို ၾကားျမင္သိရွိေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ ဆို၏။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-၃၃၁)

(ခ) ဤဗုဒၶေဒသနာအရ သဗၺညဳတဉာဏ္မွာ သိသင့္သိအပ္ေသာ တရားအားလံုးကို ထိုးထြင္းသိျမင္မႈ၊ (၀ါ) ၀ိဇၨာသံုးပါးကို ထိုးထြင္းသိေသာ ဉာဏ္အျမင္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွား၏။ ၀ိဇၨာသံုးပါးသည္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တိုင္း ရရွိေသာ ဉာဏ္ျဖစ္၏။ အ႒ကထာဆရာတို႔သည္ ဗုဒၶကို ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔ႏွင့္ ခြဲျခားလိုေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို ထာ၀ရ အၾကားအျမင္အျဖစ္ျဖင့္ ဖြင့္ဆိုေရးသားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ (စာ- ၃၃၂)

(ဂ) ဤသို႔ျဖင့္ ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၲာတို႔တြင္ ဆရာႏွင့္တပည့္၊ (၀ါ) ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္တို႔၏ ေနရာက႑ ျခားနားမႈမ်ိဳးမွတစ္ပါး အျခားျခားနားမႈမ်ား ရွိေၾကာင္း ယူဆရန္ ေဒသနာအေထာက္အထား မရွိေခ်။ (စာ-၃၃၃)

(၅) ေစတီ႐ုပ္ပြား ကိုးကြယ္မႈ

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု ေခၚဆိုစရာ အမွတ္လကၡဏာ မက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပရမ္းပတာ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို ႐ႈပါဦး။

(က) ၀တ္ထည္ဖ်င္ခင္းကို သကၤန္းဟူ၍ မခြဲျခားေတာ့ဘဲ အ၀တ္ဟူ၍ တသားတည္း ျမင္ၾကေလၿပီ၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ႕ ဆံပင္တည္းဟူေသာ အေမြးသည္ ျမင္းၿမီးထက္ပို၍ အနာေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစႏိုင္သည္ဟူေသာ ဥပါဒါန္ကိုလည္း ယခုေခတ္၌ ေတာ္လွန္္ၾကေလၿပီ၊ ယခုအခါ၌ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္-စသည္တို႔ကို ဘာသာေရးအမႈိက္သ႐ိုက္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေသခ်ာထင္ထင္ သိျမင္ၾကကုန္ၿပီ။ (လူေသလူျဖစ္-၈၁)

(ခ) ဆီမီးအခိုးတိုင္ ထြန္းညႇိျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္း၊ ဒူးေထာက္႐ိုက်ိဳး ရွိခိုးျခင္း၊ ေၾကးစည္ေခါင္းေလာင္း ထိုးျခင္း၊ ဓမၼသီခ်င္း က်ဴးရင့္ျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း၊ ဆုေတာင္း ပတၳနာျပဳျခင္းျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ရေသာ နတ္တို႔ ဘုရားတို႔ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ယံုၾကည္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ (လူေသလူျဖစ္-၁၂၇)

(က) မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္၌ ဗုဒၶဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ေစတီတည္ထိုက္ေၾကာင္း ၊ ဗုဒၶဖြားရာ၊ ဘုရားျဖစ္ရာႏွင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရာဌာနမ်ားသို႔ ဘုရားဖူးသြားေသာ သူတို႔သည္ နတ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထား၏။ ဤစကားမွာ မိမိအား ပုဂၢိဳလ္စြဲၾကည္ညိဳမႈကို ဆန္႔က်င္ေသာ ဗုဒၶ၏စကား သို႔မဟုတ္ သဂၤါယနာတင္ ရဟန္းသံဃာ၏ စကားမျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္မွ သုတၱန္ပိဋကတ္ကို ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္ေသာ ဆရာတို႔၏ စကားျဖစ္ရေပမည္။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- ၃၃၄)

(ခ) ယေန႔ ျမန္မာဗုဒၶ၀ါဒီ လူထု၏ ဘာသာေရးနယ္ပယ္၌ အက်ံဴး၀င္ေသာ သရဏဂံုသံုးပါး၊ ဂါထာပရိတ္ ရြတ္ဖတ္မႈ၊ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ပူေဇာ္မႈ၊ ဘုရားေစတီ မြမ္းမံျပင္ဆင္မႈ စသည္တို႔သည္ မူလဗုဒၶ၀ါဒႏွင့္ အံမ၀င္ဘဲ မဟာယာန၀ါဒႏွင့္ ပိုမိုနီးစပ္ေၾကာင္း သတိျပဳသင့္ေပသည္။ (စာ- ၃၆၇)

ဤမွ်ဆိုလွ်င္ပင္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-စာအုပ္ႀကီးသည္ အဓမၼ၀ါဒမ်ားကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ထားေသာ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေလာက္ၿပီဟု ယူဆပါသည္။

(သူတို႔၏ ေရးသားခ်က္မ်ား မဟုတ္မမွန္ေၾကာင္း၊ ဘက္လုိက္ေသာ အျမင္မ်ား၊ အလ်င္စလုိ ေကာက္ခ်က္ခ်မႈမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုပါက “လူေသလူျဖစ္ ၀ါဒါႏု၀ါဒ၀ိနိစၧယ- (ေထရ၀ါဒစြယ္စံုက်မ္း)” စာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္႐ႈပါဟု ညႊန္းလိုပါသည္။)

“ရဟန္းတို႔၊ သူတစ္ပါးတို႔သည္ ငါ၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ၊ တရား၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ၊ သံဃာ၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ ေျပာၾကရာ၌ “ဤစကားသည္ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း မဟုတ္၊ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း မမွန္၊ စင္စစ္အားျဖင့္ ဤအျပစ္သည္ ငါတို႔၌ ထင္ရွားမရွိ” ဟု မဟုတ္သည္ကို မဟုတ္သည့္အတိုင္း သင္တို႔ ေျဖရွင္းရမည္။” (ဒီ။ ျမန္၊ ၁။၁၁။)


ေရးသားသူ-
အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)
ဗုဒၶ၏ဗုဒၶ၀ါဒ စာအုပ္မွ

အရွင္၀ရသာမိ
http://www.sbay-student.org/

www.sbay-student.co.cc/

reply

Read more...

မေသခင္ တစ္လ အလို

၁၊ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနခ်င္လဲ -

ေသခါနီးလူတေယာက္အတြက္ ဘယ္သူမွ မရွိပဲ တစ္ေယာက္ထဲ တရားနွလုံးသြင္းေနနိုင္ရင္ အေကာင္းဆုံးပါပဲ၊သံေယာဇဥ္ရွိသူေတြကို ႀကိဳတင္ ၿဖတ္သင္႔ပါတယ္၊ ဘာေႀကာင္႔ဆို သူတို႔က ၀မ္းနည္းလို႔ ငိုေနေပမယ္႔ ဘယ္သူမွ မကယ္နုိင္ပါဘူး။

သံေယာဇဥ္ေတြေႀကာင္႔ ေသသြားခဲ႔ရင္ ခံရမွာက ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲမို႔ပါ -

၂။ ဘာေတြ ခံစားေနရမလဲ -

တလ လြန္ရင္ ေသရမွာ သိေနတဲ႔ လူတေယာက္အတြက္ လုံး၀ မေပ်ာ္ရႊင္နုိင္ေတာ႔ပါဘူး၊

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္း၂၂၀၀ ေက်ာ္က သာသနာၿပဳဘုရင္ႀကီး သီရိဓမၼာေသာက လက္ထက္မွာညီေတာ္ တိႆ မင္းသားက ဒီရဟန္းေတာ္ေတြ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္၊ ၿပီးေတာ႔ တရားအားမထုတ္ဘူး၊ဇိမ္ယစ္ေနႀကတာပဲ - ဆိုတဲ႔ စကားကုိ ႀကားတဲ႔ ဘုရင္က ကိုင္း ဒါဆို ေမာင္မင္း ဒီေန႔က စၿပီး ပလႅင္ေပၚတက္၊ စိတ္ႀကိဳက္ ကာမဂုဏ္ေတြကို ခံစားပါ၊

ဒါေပမယ္႔ ရ ရက္လြန္ရင္ေတာ႔ သတ္ပစ္ပါမယ္၊ ဆိုၿပီး ခံစားခိုင္းသတဲ႔ ၊ တိႆမင္းသားခင္ဗ်ာ ကိုယ္႔စကားနဲ႔ ကိုယ္မို႔ ရ ရက္ေက်ာ္ရင္ ေသရမွာ သိေနတာ ေသခ်ာေနတာေႀကာင္႔ အာရုံေတြကို မခံစားနိုင္ပဲ ေဇာေခြ်း ၿပန္ေနသတဲ႔၊ ဒီေတာ႔မွ ရွင္ဘုရင္က ညီေတာ္က ရ ရက္ေလာက္ ေနၿပီး ေသရမွာ ေႀကာက္ေနတာလား- ဘုရားသားေတာ္ ရဟန္းေတာ္ေတြက ေမာင္မင္းေႀကာက္တယ္ ဆုိတဲ႔ ေသၿခင္းတရားကို ေန႔ည မၿပတ္ ပြားမ်ားေနေလ႔ ရွိႀကတယ္၊

ဒါေႀကာင္႔ မၿပစ္မွားရဘူး ဆုိေတာ႔မွ ညီေတာ္ မွားပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ခဲ႔ဘူးတယ္၊

ဒါေႀကာင္႔ ဘာ၀နာမရွိရင္ လူတိုင္း ခံစားေနရမွာပါပဲ၊

၃။ ဘာေတြ ၿပန္ဆင္ထားမလဲ -

ေသၿခင္းကို အေကာင္းဆုံးရင္ဆုိင္နိုင္ဖို႔က ငါေသရအုံးမယ္ လို႔ အၿမဲတမ္း ႏွလုံးသြင္းၿခင္း မရဏႆတိ ပါ၊ ဗုဒၶါနုႆတိ၊ ေမတၱာဘာ၀နာ၊ အသုဘဘာ၀နာေတြလဲ အားကုိးစရာ ၿဖစ္နုိင္ပါတယ္၊ တကယ္ ထိေရာက္တဲ႔ နည္းကေတာ႔ မရဏႆတိ ဘာ၀နာပါပဲ၊

၄။ ၀မ္းနည္းမိမွာက -

ေကာင္းတဲ႔ စိတ္ကူး အႀကံဥာဏ္ေတြ အလုပ္ေတြ အေကာင္အထည္မေဖာ္နိုင္ခင္ ေသရမွာက ၀မ္းနညး္စရာပါ၊

၅။ ေႀကာက္လန္႔မိတာက -

ကိုယ္႔ဘက္က မၿပည္႔စုံခင္ ေသသြားခဲ႔ရင္ အစားထိုးလို႔ မရတဲ႔ ဆုံးရွဳံးမွု႕ ၿဖစ္တာမို႔ ေႀကာက္လန္႔မိပါတယ္၊

၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာက -

ဓမၼပဒ ထဲမွာ မိန္းကေလးတေယာက္က အိမ္သာ ( ေရအိမ္ ) တက္ရင္း မစင္ေတြကို ႀကည္႔ၿပီး-

ေအာ္ ငါကသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို တက္မက္ေနတာ၊ တကယ္ေတာ႔ မစင္ေတြ သုိေလွာင္ရာ ႒ာနႀကီးပဲ၊ ဘာမွ တက္မက္စရာ မရွိပါလား ဆိုၿပီး အသုဘ ဘာ၀နာကို တႀကိမ္ ပြားမ်ားလိုက္တာ ဒီဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ အဲဒီဘာ၀နာအထုံေႀကာင္႔ ေသာတာပန္ ၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္ ၊

ဒါေႀကာင္႔ ဘာ၀နာတခု ခု ကုိ အနည္းဆုံး အထုံ၀ါသနာၿဖစ္ေအာင္ေတာ႔ ပြားမ်ားသင္႔ပါတယ္၊

၇။ ဘာေတြ ေရးမိမလဲ -

စႏၵကူး နံ႔သာတုံး ဟာ ေနာက္ဆုံးမီးေသြးၿဖစ္ခ်ိန္ထိ လူအမ်ားကို နံ႔သာၿဖင္႔ သင္းပ်ံ႕ေစသလို ေသဖို႔ တလတာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ငါ႔လို ၀မ္းနည္းမွု႔မ်ိဳး မခံစားရေအာင္ ေကာင္းေကာင္းေနရစ္ ခဲ႔ႀက လို႔ သတိေပးစကား ေရးၿဖစ္ပါလိမ္႔မယ္၊

၈။ ေတြးမိေတြးရာ -

ငါ ေသသြားခဲ႔ရင္ ငါ႔ကို မုန္းတီးေနသူေတြ ငါ မရွိေတာ႔တဲ႔အတြက္ မုန္းတဲ႔ ေဒါသစိတ္ေတြ ေလ်ာ႔သြားၿပီး အကုသိုလ္နည္းသြားႀကလိမ္႔မယ္ ။

ခ်စ္ခင္ေနသူေတြလဲ ေလာဘေတြ သံေယာဇဥ္ေတြ နည္းၿပီး ငါ႔ကို အေႀကာင္းၿပဳၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမွုဳ႕ေတြ ၿပဳလုပ္ၿဖစ္လိမ္႔မယ္ -

ဒါဟာ ငါ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို ေနာက္ဆုံးေက်းဇူး ၿပဳၿခင္းၿဖစ္လိမ္႔မယ္ လို႔ ေတြးမိၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္၊

၉။ ဂုဏ္ယူ ခ်င္တာက -

ေသၿခင္းတရား နဲ႔ အသုဘ ဘာ၀နာကုိ အႀကိမ္မ်ားစြာ ပြားမ်ားၿပီးသား ၿဖစ္တဲ႔ အတြက္ ဘ၀ အတြက္ မလုံေလာက္ေသးေသာ္လည္း ဂုဏ္ယူ ခ်င္စရာ စိတ္ႀကည္နူးမွူ႔ပါပဲ၊

၁၀။ ရွာႀကံ ေၿဖသိမ္႔မိတာက -

မေသခင္ ကိုယ္႔အတြက္ေရာ အမ်ားအတြက္ပါ ႀကိဳတင္ၿပင္ဆင္ခြင္႔ ရေနၿခင္းပဲ၊ ( ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္ တလ အတြင္းမွာ မလုံေလာက္ေသးဘူး ထင္ပါတယ္ )

၁၁။ က်ဴးရင္႔ခ်င္တဲ႔ ဥဒါန္း-

ေနာင္ နွစ္ေပါင္း တစ္ရာ တစ္ေထာင္ ေက်ာ္မွ လူအၿဖစ္ေ၇ာက္ရင္ ဒီထက္ အကုသိုလ္ထူေၿပာတဲ႔ ေလာကမွာ လူၿဖစ္ရမွာမို႔ မေတြး၀ံ႔စရာပဲ၊ ဒါေႀကာင္႔ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ အားလုံးၿပဳနိုင္ရာ လမ္းဆုံ ၿဖစ္တဲ႔ လူ႔ဘ၀ မွာ လူၿဖစ္ေနရတာ ေတာ္ေသးတယ္၊

ဘုရားသာသနာနဲ႔ ေတြ႔ေနရတဲ႔ အတြက္ ပိုကံေကာင္းတယ္ လို႔ ဥဒါန္းက်ဴးခ်င္ပါတယ္၊

( တကယ္ေတာ႔ ဥဒါန္းက်ဴးတယ္ ဆိုတာ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ မေအာင္႔အီးနိုင္ပဲ ပီတိေတြကို ပါးစပ္က ထုတ္ေဖာ္ေၿပာဆိုတာ မ်ိဳးပါ၊ ဥပမာ- ဘုရားရွင္ေရွ႔မွာ တရားနာၿပီး ေသာတာပန္ ၿဖစ္သူက မိမိတရားထူးရလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ဥဒါန္းက်ဴးတာမ်ိဳးေပါ႔၊)

အဲလို ဥဒါန္းမ်ိဳး က်ဴးရင္႔နိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ဆဲပါ၊ အားလုံးလဲ က်ဴးရင္႔ နိုင္ႀကပါေစ-

| |

Read more...

တတ္စြမ္းသမ်ွကူညီၾကပါစုိ ့








ကေလးတိုင္း စာသင္ႏိုင္ၾကရမည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရမည္။ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ေနၾကရမည္။ အဟာရဓါတ္ျပည့္ဝစြာ စားေသာက္ႏိုင္ၾကရမည္။ လံုျခံဳစိတ္ခ်စြာ ေနႏိုင္ၾကရမည္။

ဤကေလးမ်ားသည္ ေနာင္အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံကို စြမ္းစြမ္းတမံ တည္ေဆာက္မည့္သူမ်ားတြင္ ပါဝင္လာႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ရွိေနသည္။ သူတုိ႔သည္ အျခားကေလးမ်ားကဲ့သို႔ တန္းတူညီတူ ျဖစ္ေနရမည္။

မိဘေမတၱာႏွင့္ ကင္းေဝးရေသာ ထိုကေလးမ်ားအား တိုင္းျပည္ေမတၱာ၊ လူထုေမတၱာျဖင့္ လႊမ္းျခံဳ ေႏြးေထြးေစရမည္။

သူတို႔ လူလားေျမာက္၍ တိုင္းျပည္တာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္လာႏိုင္ရန္ ႏိုင္ငံအစိုးရတြင္ တာဝန္ရွိသည္။ ေစတနာရွင္ ျပည္သူမ်ားတြင္လည္း တာဝန္ရွိသည္။ သူတို႔အား ေထာက္ပ့ံကူညီျခင္းျဖင့္ တိုင္းျပည္တာဝန္ကို တဘက္တလမ္းမွ ဝိုင္းဝန္းအားျဖည့္ၾကပါစို႔။

………………

Read more...

ယမမင္းထံ အစစ္ခံျခင္း


၁။ အိုကြဲ႔ ေယာက်္ား၊ ေမာင္လူသား၊ ဘယ္တရားမ်ား က်င့္ခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမွာ၊ ေလွ်ာက္စရာ၊ ဘယ္ဟာကိုမွ် မရွိတယ္။

၂။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၊ တစ္ခုခု၊ မျပဳခဲ့လားကြယ္။
ယမရာဇာ၊ ေမးေသာခါ၊ ခမ်ာ မိႈင္၍ေနရွာတယ္။

၃။ အေမာင္ေယာက်္ား၊ သတိထား၊ စဥ္းစားပါဦးကြယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ၊ သာသနာ၊ မထြန္းပါလားကြယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာ၊ သာသနာ၊ ထြန္းလွပါေတာ့တယ္။

၄။ ပဗၺဇၨိ၊ ဒုလႅဘ၊ မရခဲ့လားကြယ္။
သာသနာစက္၊ ရဟန္းဘက္၊ စိတ္မွ် မကြက္တယ္။

၅။ ရဟန္းျဖစ္မွာ၊ မင္းဆရာ၊ မေဟာပါလားကြယ္။
ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ၊ ေဟာျပရွာ၊ နားမွာမဝင္တယ္။
ကြၽန္ေတာ့္စိတ္မွာ၊ သည္အခါ၊ ရြာသာ ေရာက္ေတာ့တယ္။

၆။ ေယာက်္ားစစ္ပ၊ လွလွရ၊ မင္းဘဝကို ႏွေျမာတယ္။
လူတို႔ျပည္ရြာ၊ အေမာင့္မွာ၊ ဘာမ်ားလုပ္ခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္မယား၊ စားဖို႔မ်ား၊ ၾကိဳးစား လုပ္ခဲ့တယ္။

၇။ အေမာင္,အေမာင္၊ ေယာင္ေတာင္ေတာင္၊ အေမာင္ မွားခဲ့တယ္။
သဒၶါေျဖာင့္တန္း၊ ဒါနခန္း၊ ေျပာစမ္းပါဦးကြယ္။
သားႀကီးရွင္ျဖစ္၊ ကြၽန္ေတာ္စစ္၊ ညႇစ္၍ လွဴခဲ့တယ္။

၈။ လွဴေသာအခါ၊ ေစတနာ၊ သံုးျဖာညီလားကြယ္။
သံုးခ်က္ေစတနာ၊ နည္းလွပါ၊ မွန္စြာ ေလွ်ာက္ေတာ့မယ္။
ကြၽန္ေတာ့္အလွဴ၊ ေႂကြးေတြပူ၊ ေငြကူ ေမွ်ာ္မိတယ္။
ကူေငြႏွင့္သာ၊ ငါလွဴတာ၊ ေထမိပါရင္ ေတာ္ေရာ့မယ္။
ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမွာ၊ သည္လိုသာ၊ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။

၉။ ယုတ္ျမတ္မဟူ၊ စားေသာက္သူ၊ ၾကည္ျဖဴပါလားကြယ္။
ေငြကူမ်ားရာ၊ လူခ်မ္းသာ၊ မ်က္ႏွာလိုက္၍ ေကြၽးခဲ့တယ္။
မ်က္ႏွာနည္းပါး၊ လူမြဲမ်ား၊ မလြဲသာေကြၽး ေကြၽးခဲ့တယ္။
လူခ်မ္းသာပင္၊ မ႑ပ္ဝင္၊ ဖ်ာလွ်င္သင္ျဖဴး ခင္းေပးတယ္။
သည္ကို ဟိုကို၊ ႂကြပါဆို၊ ဗ်ဳိ႕ဗ်ာမစဲ ေခၚခဲ့တယ္။
ကြမ္းေဆးလက္ဖက္၊ ဆီစက္စက္၊ ဝက္ႏွင့္ၾကက္သား ေကြၽးခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမွာ၊ ေငြမ်က္ႏွာ၊ သည္လိုဟာမွ သဒၶါတယ္။

၁ဝ။ မင့္အလွဴမွာ၊ ေငြေတြဟာ၊ ႏွေျမာပါဘိကြယ္။
ပရိကၡရာ၊ ေဆာင္ရန္မွာ၊ ေကာင္းစြာ လွဴလားကြယ္။
ပရိကၡရာ၊ ညံ့လွစြာ၊ ဖိုးခ်ဳိတာမွ ဝယ္ေပးတယ္။

၁၁။ လွွဴေသာအခါ၊ ပစၥည္းမွာ၊ စင္ၾကယ္ပါလားကြယ္။
ကြၽန္ေတာ္လွွဴတာ၊ ပစၥည္းမွာ၊ ခိုးတာမ်ားခဲ့တယ္။

၁၂။ ပစၥည္းကုန္မွာ၊ မင္းလွဴတာ၊ ဝမ္းနည္းပါေလတယ္။
ဘုန္းႀကီးပင့္ခန္း၊ အလမ္းလမ္း၊ ေျပာစမ္းပါဦးကြယ္။
အက်င့္သိကၡာ၊ ေရြးခ်ယ္ကာ၊ ျမတ္ရာ ကိုယ္ေတာ္ ပင့္လားကြယ္။
သည္လိုဟာမွာ၊ မေလ့လာ၊ မ်က္ႏွာ,နာမွ ပင့္ခဲ့တယ္။
ႏႈတ္ဆက္ေခၚငင္၊ မ်က္ႏွာရႊင္၊ ပုဂၢိဳလ္ေကာင္းလို႔ ထင္ခဲ့တယ္။
သည္လိုဆရာ၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ၊ မ်ားစြာပင့္ခဲ့တယ္။
တို႔အမ်ဳိးပါ၊ တို႔ဆရာ၊ တို႔ရြာကိုယ္ေတာ္ ပင့္ဦးမယ္။
ေျပာင္းႏွင့္စပါး၊ မင္းတို႔မ်ား၊ ဘယ္ေလာက္ရလားကြယ္။
ေက်ာင္းကိုမ်ားသြား၊ ရယ္ဟားဟား၊ လက္ဖက္ ကြမ္းစားတယ္။
ငွက္ေပ်ာ အုန္းသီး၊ ဒကာႀကီး၊ ျမည္းစမ္းပါဦးကြယ္။
သည္လိုေခၚဆို၊ မ်က္ႏွာခ်ဳိ၊ ထိုပုဂၢိဳလ္ကိုမွ ပင့္ခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာ၊ လွဴၾကတာ၊ သည္လိုခ်ည္းသာ ပင့္ၾကတယ္။

၁၃။ အေမာင္လွွဴတာ၊ ဗလခ်ာ၊ တန္ပါဦးေတာ့ကြယ္။
အဂၤါငါးလီ၊ ပဥၥသီ၊ ေဆာက္တည္ျမဲလားကြယ္။
သီလငါးပါး၊ က်င့္တရား၊ ပ်က္ျပားမ်ားခဲ့တယ္။
သက္သတ္ခိုးမႈ၊ ကာေမသု၊ တစ္ခုမက်န္ ေပါက္ခဲ့တယ္။
မုသားေသရည္၊ ဤႏွစ္လီ၊ ဝသီရွိတိုင္း က်င့္ခဲ့တယ္။

၁၄။ ျဖစ္ခဲေလစြ၊ လူ႔ဘဝ၊ သနားလွေတာ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ခ်ည္းသာ၊ မဟုတ္ပါ၊ လူတကာလည္း ပ်က္ၾကတယ္။
မိန္းမေတြဟာ၊ ပ်က္လိုက္တာ၊ ေစ်းဝယ္တာေတာင္ ရန္ျဖစ္တယ္။

၁၅။ သည္မွတစ္ခန္း၊ ေရွ႔သို႔လွမ္း၊ ေမးစမ္းပါဦးမယ္။
ဘုရား တရား၊ သံဃာမ်ား၊ ဝပ္တြားပါလားကြယ္။
ဘုရားဖူးမ်ား၊ တဟားဟား၊ ေပ်ာ္ပါးရေအာင္လိုက္ဖူးတယ္။

၁၆။ လိုက္ေသာအခါ၊ ျမတ္ဗုဒၶါ၊ ၾကည္ညိဳလွစြာ ဖူးလားကြယ္။
ဗုဒၶဂုေဏာ၊ စိတ္မေစာ၊ ရယ္ေမာ စားေသာက္ ျပန္ခဲ့တယ္။

၁၇။ မာတာပိတ၊ မိႏွင့္ ဖ၊ ညြတ္တြား ခယ ပါလားကြယ္။
မညြတ္ခ,ဘဲ၊ ကြၽန္ေတာ္လည္း၊ ဆဲေတာင္ ဆဲေသးတယ္။

၁၈။ မွားစြမွားစြ၊ ေမာင္ဗာလ၊ သနားပါဘိကြယ္။
တရားေတာ္မွာ၊ ေဒသနာ၊ ၾကားနာရဲ႔လားကြယ္။
စိတ္ကမပါ၊ ရွက္လိုက္တာ၊ လူဆိုမွာေၾကာင့္ နာဖူးတယ္။

၁၉။ နာေသာအခါ၊ မင္းစိတ္မွာ၊ သဒၶါၾကည္ႏူး ရွိလားကြယ္။
ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား၊ စိတ္ကသြား၊ ေတာထဲမ်ားေတာင္ ေရာက္ေသးတယ္။

၂ဝ။ ပုဂၢိဳလ္္မ်ားစြာ၊ ေဟာၾကားပါ၊ သည္တစ္ခါလားကြယ္။
ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမွာ၊ သည္တစ္ခါ၊ လူမ်က္ႏွာေၾကာင့္ လိုက္ေသးတယ္။

၂၁။ သည္တစ္ခါ,နာ၊ အေမာင္မွာ၊ ၾကည္ညိဳပါလားကြယ္။
တရားလည္းခ်၊ အိပ္ေရးဝ၊ ထ၍ ျပန္ခဲ့တယ္။
မိန္းမေတြဟာ၊ ငိုက္လိုက္တာ၊ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ သာေသးတယ္။

၂၂။ စံေက်ာင္းဝိဟာ၊ ျမတ္သံဃာ၊ ဆည္းကပ္ပါလားကြယ္။
ဆြမ္း မုန္႔ ငွက္ေပ်ာ၊ ေက်ာင္းမွာေပါ၊ ေရာ၍လိုက္ဖူးတယ္။

၂၃။ လိုက္ေသာအခါ၊ ေထရ္သံဃာ၊ ရဟႏၲာသို႔ ထင္လားကြယ္။
ဘုန္းႀကီးနားမွာ၊ မေရာက္ပါ၊ ေတာ္ရာေခ်ာင္က ခိုခဲ့တယ္။

၂၄။ ခိုေသာအခါ၊ မင့္စိတ္မွာ၊ ၾကည္ညိဳပါလားကြယ္။
ၾကည္ညိဳေဝးကြာ၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ၊ စားစရာသာ ၾကည့္ခဲ့တယ္။
သူရကာယ္ပင္၊ က်ဳိးမျမင္၊ ဘုန္းႀကီးကပင္ ႏွေျမာတယ္။
သည္လိုမ်ားေပ၊ ကြၽန္ေတာ္ေလ၊ ဆိုေတာင္ဆိုမိတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ခ်ည္းသာ၊ မဟုတ္ပါ၊ သူတကာလည္း ဆိုၾကတယ္။

၂၅။ ေက်ာင္းပစၥည္းမ်ား၊ အေမာင္အား၊ မစားမေသာက္ ကင္းလားကြယ္။
စားသည့္ထမင္း၊ ဝမ္းေတာင့္တင္း၊ ေက်ာင္းကအႏိုင္ ဆင္းခဲ့တယ္။

၂၆။ စားသည္မယြင္း၊ ေက်ာင္းတလင္း၊ ခတ္ျခင္း တံျမက္ လွည္းလားကြယ္။
မလွည္းမိပါ၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ၊ စားၿပီး ေသာက္ခါ ျပန္ခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာ၊ လူေတြဟာ၊ သည္လိုခ်ည္းသာ စားၾကတယ္။

၂၇။ အေမာင္ ေယာက်္ား၊ မင္းျဖစ္ျငား၊ သနားပါဘိတယ္။
ဥပုသ္ေစာင့္ခန္း၊ ေရွ႔သို႔လွမ္း၊ ေမးစမ္းပါဦးမယ္။
ဥပုသ္အဂၤါ၊ အရိယာ၊ ျဖဴစြာသီလ ေစာင့္လားကြယ္။
ဘုန္းႀကီးမ်ားထံ၊ သီလခံ၊ ႂကြက္ဆူညံေအာင္ ေျပာခဲ့တယ္။

၂၈။ ေျပာေသာစကား၊ မင္းျဖစ္ျငား၊ တရားေၾကာင္းလားကြယ္။
လယ္,ယာ,ကြၽဲ,ႏြား၊ ေျပာင္းစပါး၊ သားမယားေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္။
စပ္မိစပ္ရာ၊ ေျပာလိုက္တာ၊ ႏြားခ်င္းလဲရာ ေရာက္ေသးတယ္။
စကားမဆံုး၊ တစ္ေန႔လံုး၊ အံုးအံုးႂကြက္ေအာင္ ေျပာခဲ့တယ္။
သည္လိုႏွင့္ပင္၊ ေနသာဝင္၊ အိမ္လွ်င္ျပန္ခဲ့တယ္။
ဥပုသ္ေစာင့္ရာ၊ ေျပာၾကတာ၊ မိုးမရြာေၾကာင္းသာ မ်ားၾကတယ္။

၂၉။ သီလေျပာက္ၾကား၊ ေစာင့္ေလျငား၊ မိုးကား ကြက္ၾကားရြာတတ္တယ္။
မင္းတို႔လူ႔ေဘာင္၊ သီလေၾကာင္၊ မိုးေရွာင္ကြင္းတတ္တယ္။
မင္းတို႔ျဖစ္ပံု၊ အလံုးစံု၊ အကုန္ေတြးပကြယ္။
မင္းတို႔ေစာင့္တာ၊ ဥပုသ္မွာ၊ ထမင္းဆာတာ သနားတယ္။
ဘာဝနာလမ္း၊ ကမၼ႒ာန္း၊ စီးျဖန္းပါလားကြယ္။
ဘာဝနာလမ္း၊ ကမၼ႒ာန္း၊ စီးျဖန္းနည္းခဲ့တယ္။

၃ဝ။ တရားစကား၊ အေမာင့္အား၊ ေဆြးေႏြးပါလားကြယ္။
တတ္သည္ဆိုလွ်င္၊ ကြၽန္ေတာ္ပင္၊ အလြန္ေမးခ်င္တယ္။

၃၁။ ေမးေသာအခါ၊ မင္းစိတ္မွာ၊ ဘာဝနာလားကြယ္။
မေျဖႏိုင္က၊ အရွက္ရ၊ နာမည္ပ်က္ေအာင္ ေမးခဲ့တယ္။
တစ္ခါတစ္ခါ၊ က်ဳပ္တို႔ရြာ၊ စာ စကားသာ ေျပာၾကတယ္။
သၿဂႋဳဟ္ေဘးေပါက္၊ ေကာက္သင္းေကာက္ ေရာက္မိေရာက္ရာ ျငင္းၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာင္၊ တတ္ဟန္ေဆာင္၊ ေဖာင္ေဖာင္လန္ေအာင္ ျငင္းခဲ့တယ္။

၃၂။ ျငင္းေသာအခါ၊ မင္းစိတ္မွာ၊ ဘယ္လိုပါလဲကြယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကပင္၊ ဂုဏ္လိုခ်င္၊ တတ္သည္ထင္ေအာင္ ျငင္းခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာ၊ လူေတြဟာ၊ စာျငင္းတာႏွင့္ ရန္ျဖစ္တယ္။

၃၃။ အေမာင္ေယာက်္ား၊ ေလွ်ာက္စကား၊ အမွားေတြသာ မ်ားခဲ့တယ္။
အားကိုးစရာ၊ ကုသိုလ္မွာ၊ ဘယ္ဟာကိုမွ် မရွိတယ္။
တစ္ခုကိုမွ်၊ ေမးမရ၊ ဝမ္းနည္းလွေခ်တယ္။
အေမာင့္ျဖစ္ေထြ၊ သနားေလ၊ လူ႔ျပည္မယား မကယ္တယ္။
မကယ္ျဖစ္တာ၊ မင္းတစ္ခါ၊ ၾကမၼာေမွာက္ေတာ့မယ္။
အေမာင့္ျဖစ္ပံု၊ အလံုးစံု၊ အကုန္သနားတယ္။
ယမရာဇာ၊ ေမးေသာခါ၊ ခမ်ာမိႈင္၍ ေနေတာ့တယ္။
သည္ေသာအခါ၊ ငရဲရြာ၊ ဆြဲကာခ်ေတာ့တယ္။

ယမမင္းထံ အစစ္ခံ သံေပါက္ နိ႒ိတံ။

က်မ္းကိုး ။ ။ အမတ္ႀကီး ဦးေပၚဦး
ေဒ၀ဒူတ၀ဂ္၊ တိကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

Read more...

တူညီေသာ္လည္း မတူညီျခင္း


လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေက်ာ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးေသာ စစ္ေတာင္းျမစ္၀နားက ရြာတရြာတြင္ ေသးေသး ႏွင့္ ႀကီးႀကီး ဟူေသာ အမႊာညီအကုိႏွစ္ဦး ရွိသည္။ အမႊာညီအကို ႏွစ္ဦး၏ အမည္သညာမ်ားသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာ ေဆာင္ေနၾကဘိသကဲ့သုိ႔ သူတို႔၏စိတ္ေနသေဘာထား အက်င့္စရုိက္ အမူအရာ အေျပာအဆို စသည္တို႔ကလည္း မတူကြဲျပား အျဖဴႏွင့္အမည္းအလား ျခားနားၾကပါသည္။

အလြန္ထူးဆန္းေသာအမႊာညီအကို ႏွစ္ဦးျဖစ္သည္။ တဦးႏွင့္တဦး နာရီ၀က္ပင္မျခားဘဲ ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသကဲ့သို႔ ေမြးဖြားလာသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေသးေသးက အငယ္ျဖစ္၏။ ႀကီးႀကီးက အႀကီးျဖစ္၏။ ေသးေသးသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိဘမ်ားအေပၚဆိုးသည္။ ကစားေဖာ္မ်ားနဲ႔ ရန္ျဖစ္သည္။ လူႀကီးသူမမ်ား အေပၚတြင္လည္း ေလးစားရေကာင္းမွန္းမသိ၊ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ အရက္ေသာက္သည္၊ ဖဲရိုက္သည္၊ ၾကက္တိုက္သည္၊ ေလာင္းကစား အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္သည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ပင္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ တဆက္မက အိမ္ေထာင္သံုးဆက္ရွိခဲ့သည္။ အိမ္ေထာင္ဆက္မ်ားခဲ့ေသာ္လည္း အိမ္တေဆာင္ မီးတေျပာင္ႏွင့္ သားမယားတို႔ကို ထားခဲ့သည္မဟုတ္။ မိဘအိမ္တြင္သာ ကပ္၍ ေနခဲ့သည္။ မိဘက ေကၽြးရသည္။ သူကျဖင့္ ေပ်ာ္ခ်င္သလို ေပ်ာ္ေနသည္။ ေသးေသး ပထမအိမ္ေထာင္နဲ႔ ဒုတိယအိမ္ေထာင္က်စဥ္က အကိုႀကီးႀကီးမွာ လူပ်ိဳျဖစ္၍ မိဘမ်ားႏွင့္ပင္ ေနထိုင္လ်က္ ေသးေသး၏ ၀န္တာကို မွ်ေ၀ခံစားရေပသည္။

ထို႔အျပင္ ေသးေသးသည္ အရက္ေသာက္ရင္း ၾကက္တိုက္ရင္းမွ ခိုက္ရန္ပြားကာ ရိုက္ႏွက္မႈမ်ားျဖင့္ မၾကခဏပင္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲေရာက္ခဲ့သည္။ ေသးေသး၏ လက္သံုးစကားမွာ ( အေမက ေမြး-ေထာင္က ေကၽြး)-ဟူ၏။ စကားေနာက္ တရားပါသည္ဟုပင္ ဆိုရမည္လားမသိ။ တေန႔ေသာအခါ ခရီးသြားလင္မယားႏွစ္ဦးကို လုယက္၍ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္မႈျဖင့္ ေထာင္က်ခဲ့ရေလသည္။

ႀကီးႀကီးကား ဤသို႔မဟုတ္။ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားတို႔အား ရိုေသသည္။ အရက္ ဖဲ ေလာင္းကစားဟူသည္ မေကာင္းမႈမွန္သမွ် ဘာမွ မလုပ္တတ္ပါ။ အေျပာအဆို အမူအရာကအစ အားလံုးယဥ္ေက်းသည္။ လူခ်စ္လူခင္ေပါသည္။ မိဘမ်ားႏွင့္ ဒိုးတူေပါင္ဖက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္၍ ေနသည္။ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ မိဘမ်ား ထိမ္းျမားေပး၍ ရြာထဲက အမ်ိဳးသမီးတဦးႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သည္။ အလုပ္ႀကိဳးစားသည္။ အိမ္ေထာင္က်၍ လအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္ႏွင့္ ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မိဘမ်ားကို ပစ္ပယ္မထားေပ။ ေကၽြးေမြးေထာက္ပံ႔သည္။ ဇနီးျဖစ္သူကလည္း လိမၼာေရးျခားရွိသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ရပ္ထဲရြာထဲ၌ ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ ဦးႀကီးႀကီးဟူ၍ ျဖစ္လာသည္။ ဘာသာေရး လူမႈေရးအားလံုး သူက ဦးေဆာင္ခဲ့ရပါသည္။

လ ႏွစ္မ်ား ၾကာေသာအခါ ေသးေသး ေထာင္ကလြတ္လာပါသည္။ ရြာသို႔ ျပန္လာသည္။ ပိန္ခ်ံဳးခ်ည့္နဲ႔စြာျဖင့္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားျပဳ၍ လွမ္းခဲ့ရသည္။ ရြာထိပ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ၀ယ္ သူေထာင္မက်ခင္က မရွိေသး။ ယခုမွ ေတြ႔လိုက္ရေသာ ေရႊသကၤန္း တ၀င္း၀င္းနဲ႔ ေစတီတဆူကို ဖူးေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

မိဘႏွစ္ပါး အမွဴးထား၍ ဦးႀကီးႀကီး+ေဒၚလွလွ ေကာင္းမႈဆိုပါလား-ဟု ႏႈတ္မွ တိုးတိုးညင္းညင္း ေရရြတ္ျပီး ဦးခ်လိုက္ပါသည္။ ေသးေသး၏ ဘ၀တြင္ သိတတ္သည့္အရြယ္မွစ၍ ယခုအႀကိမ္သည္ ဘုရားကို ပထမဆံုး ဦးခ်ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ အားလံုးတို႔သည္ ေနာက္က်ခဲ့ေလျပီတည္း။ ေသးေသး ရြာသို႔ ျပန္ေရာက္၍ ၅-ရက္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ေရာဂါေပါင္းစံု၏ဒဏ္ကို ျပင္းထန္စြာ ခံစားရင္း ေသဆံုးခဲ့ရေလသည္။ ဪ-မိဘအတူတူ ေန႔ရက္အတူတူ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္ (ကံ) ခ်င္း မတူေသာေၾကာင့္ (ကံ) အက်ိဳးေပးမ်ားမွာလည္း မတူႏိုင္ခဲ့ပါတကား။

( ေမာင္ေသာင္း၀င္း-စစ္ကြင္း )

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဇန္န၀ါရီလ )

Read more...

ဗုဒၶ၀ါဒဆိုတာ...


ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာ (Religion) မဟုတ္

ကိုးကြယ္ျခင္း ႏွင့္ က်င့္သံုးျခင္း

ဇာတံ သရဏေတာ ဘယံ-ကိုးကြယ္ရာမွ ေဘး ျဖစ္တတ္သည္-ဟူေသာ ဗုဒၶစကားေတာ္အရ
သတၱ၀ါမ်ားစြာတို႔သည္ ကိုးကြယ္မွား၍ ေဘးဒုကၼမ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ေရာက္ေနၾကသည္။ ေရာက္ၾကလိမ့္ဦးမည္။ သတၱ၀ါမ်ားစြာတို႔သည္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ အျဖာျဖာကိုလိုလားေတာင့္တေသာေၾကာင့္လည္း ကိုးကြယ္ရာ ရွာၾကသည္။
ေဘးအႏၲရာယ္တခုခုျဖင့္ ျခိမ္းေျခာက္ခံရေသာေၾကာင့္လည္း ကိုးကြယ္ရာ ရွာၾကသည္။
ကိုးကြယ္ရာ ရေသာအခါ ထိုကိုးကြယ္ရာက ခ်မ္းသာစည္းစိမ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ ေဘးအႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္ေပးလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ သစ္သီးစားခ်င္သူသည္ သစ္ပင္ေပၚမတက္ဘဲ သစ္ပင္ေအာက္ ထိုင္၍ သစ္ပင္ကို ရွိခိုးဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္ သစ္သီး မစားရေပ။ သစ္ပင္ေပၚတက္မွ သစ္သီးစားရမည္ ျဖစ္၏။
ဒီဘက္ကမ္းမွ ျမစ္ကို ျဖတ္၍ ဟိုဘက္ကမ္း သြားလိုသူသည္ ေလွရွာ၍ ခပ္ျမန္ျမန္ ကူးရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဟိုဘက္ကမ္းသည္ ငါ့ဆီလာပါေစဟု ဆုေတာင္းေနရံုျဖင့္ ဟိုဘက္ကမ္း မေရာက္ေပ။ ေရာဂါ အနာ စြဲကပ္သူသည္ ဆရာ၀န္ကို ရွိခိုးရံုျဖင့္ အနာေရာဂါ မေပ်ာက္ေပ။ ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားသည့္ ေဆးကို ေသာက္ရမည္သာျဖစ္၏။ ဆရာ၀န္ တားျမစ္သည္ကို လိုက္နာရမည္သာ ျဖစ္၏။ သို႔မွ အနာေရာဂါ ေပ်ာက္ေပမည္။
သစ္သီးစားခ်င္လ်က္ သစ္ပင္ေပၚ မတက္ဘဲ သစ္ပင္ ရွိခိုးေနသလို-ဟိုဘက္ကမ္း သြားခ်င္လ်က္ ေလွရွာ၍ မကူးဘဲ ျမစ္ႀကီးကို ရွိခိုးေနသလို-အနာေရာဂါ ေပ်ာက္လိုလ်က္ ေဆးမေသာက္ခ်င္ဘဲ ဆရာ၀န္ကို ရွိခိုးေနသလို ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္၍ ခ်မ္းသာသုခမ်ားစြာကို လိုလားၾကကုန္ေသာ
သတၱ၀ါတို႔သည္ ကိုးကြယ္ရာ အမွန္ကို မရၾကသည့္အတြက္ ခ်မ္းသာသုခ မရသည့္အျပင္ ပို၍ပင္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကသည္။



က်င့္သံုးမႈႏွင့္ သတိတရား

ကိုးကြယ္ရာအမွန္ကား အက်င့္တရား။(စရဏ) ပင္ ျဖစ္၏။

သစ္သီးစားခ်င္သူသည္ သစ္ပင္ေပၚတက္ရမည္သာ ျဖစ္၏။
ဟိုဘက္ကမ္း ေရာက္လိုလွ်င္ ေလွရွာ၍ ကူးရမည္သာ ျဖစ္၏။
အနာေရာဂါ ေပ်ာက္လိုလွ်င္ ေဆးေသာက္ရမည္သာ ျဖစ္၏။


ထိုနည္းတူစြာ ဆင္းရဲလြတ္လိုလွ်င္ မေကာင္းက်င့္ကို ေရွာင္ရမည္။ ခ်မ္းသာရလိုလွ်င္ အေကာင္းက်င့္ကို က်င့္ရမည္ ျဖစ္၏။ မိမိအက်င့္မေကာင္းလို႔ မိမိဆင္းရဲတာ၊ မိမိအက်င့္ေကာင္းလို႔ မိမိခ်မ္းသာတာ ထင္ရွားပါသည္။
ဒုစရိုက္ဟူသည္ အျပစ္လည္း သင့္၏။ ဒုကၡလည္း ေပးတတ္သည္။ သုစရိုက္ဟူသည္ အျပစ္လည္း ကင္း၏။ သုခကိုလည္း ေပးတတ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ခ်မ္းသာရလိုလွ်င္ သုစရိုက္ကို က်င့္သံုးရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆင္းရဲကင္းလိုလွ်င္ ဒုစရိုက္ကို ေရွာင္ရွားရံုသာ ျဖစ္၏။
တရားက်င့္သူကို တရားက ျပန္၍ ေစာင့္ေရွာက္ပါသည္။ (ဓေမၼာ ဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ )
ထို႔ေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ျခင္းဟူသည္ က်င့္သံုးျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ က်င့္သံုးရာ၌လည္း ယံုၾကည္မႈႏွင့္ အသိဉာဏ္ (သဒၶါႏွင့္ပညာ) ညီညြတ္စြာ ေပါင္းစပ္၍ သတိျဖင့္ က်င့္သံုးရပါသည္။
ဤက်င့္သံုးျခင္းျဖင့္ ဒုကၡႏွင့္ ဒုကၡျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သိရမည္။ သုခႏွင့္ သုခ၏ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သိရမည္။


က်င့္ၾကံမႈႏွင့္ အမွန္တရား

ဤအမွန္တရား ေလးပါးကို သိေစေသာ အက်င့္မ်ိဳးက္ို ဗုဒၶ၀ါဒ ေခၚသည္။
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ယံုၾကည္မႈကိုသာ ဦးစားေပး၍ အသိဉာဏ္ မပါေသာ (Religion) မ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ အသိဉာဏ္ကိုသာ ဦးစားေပး၍ ယံုၾကည္မႈမပါေသာ (Philosophy) မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေပ။
စရဏ ေခၚ ကိုယ္တိုင္က်င့္ရသည့္ အက်င့္တရားကေတာ့ Religion ႏွင့္ Philosophy ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ မရွိေပ။ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ စရဏ (အက်င့္) က ပဓာန ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးရေသာ ၀ါဒျဖစ္၏။
လူျဖစ္ဖို႔ ခက္၏။ သဒၶါႏွင့္ ပညာ ျပည့္စံုေသာ လူ ျဖစ္ဖို႔ ပို၍ခက္၏။ ထိုထက္ ပိုူ၍ ခက္သည္ကား စရဏ (အက်င့္) ျဖစ္၏။ သစၥာသိဖို႔ကား အခက္ဆံုးျဖစ္၏။ သစၥာမသိေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမရ၊ ဆင္းရဲေနၾကရ၏။
စရဏ ကို က်င့္ဖို႔ သစၥာကို သိဖို႔ရန္ သဒၶါ ပညာ ျပည့္စံုေသာလူတို႔ တရားမွန္ကို နာၾကားရဖို႔လည္း အခက္ႀကီးတပါးပင္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ မိမိတို႔သည္ အာရွေျခာက္ႏိုင္ငံ (ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ စင္ကာပူ၊ နီေပါ၊ အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ) သို႔ သံုးလႏွင့္ သံုရက္ၾကာ ခရီးထြက္၍ ဘာသာ သာသနာ အေရးမ်ားကို နား, မ်က္စိ မီသေလာက္ ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။
၁၃၄၃-ခု တန္ေဆာင္မုန္းလဆုတ္ ၁၂-ရက္ေန႔မွ စတင္ထြက္ခဲ့၍ ထိုႏွစ္ တပို႔တြဲလကြယ္ေန႔ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္။ စင္ကာပူႏွင့္ မေလးရွားမွာ ၂-ပြဲ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ ၇-ပြဲ၊ နီေပါ ၅-ပြဲ၊ အိႏၵိယ ၂-ပြဲ၊ သီရိလကၤာ ၆-ပြဲ အသီးသီး တရားေဟာခဲ့ပါသည္။ မေလးရွား နီေပါ အိႏၵိယ သီရိလကၤာ တရားပြဲမ်ားမွာ တရာေဟာျပီးလွ်င္ ေမးခြန္းေတြ မ်ားစြာ ေမးၾကသည္။


ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ဘာကို အေျခခံသလဲ

ယေန႔ကမၻာေလာကမွာ Religion ဆိုေသာ စကားကို လူတိုင္း သံုးစြဲေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ေျပာေနတဲ့ အဓိပၸါယ္က လူသားေတြ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရားအားလံုး Religion လို႔ ဆိုေနၾကတာပါပဲ။ အမ်ားေျပာၾကတဲ့အတိုင္းဆိုရင္ ဗုဒၶ၀ါဒလည္း Religion အထဲ ပါ၀င္ေနပါလိမ့္မယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion မဟုတ္ဘူးလို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ယံုၾကည္မႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တမႈထားျပီး ကိုးကြယ္ေနရတဲ့ စနစ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုးရွင္ကို ယံုၾကည္ျပီး မွီခိုေနရတဲ့ ၀ါဒမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။
အသိဉာဏ္ႏွင့္ အက်င့္ မပါတဲ့ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) မ်ိဳးကို ဗုဒၶ၀ါဒက လက္မခံလိုပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) ဆိုတာဟာ အသိဉာဏ္ေပၚမွာ အေျခခံရပါတယ္။ အသိဉာဏ္ေပၚမွာ အေျခခံမွ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) ဟာ အက်င့္တရား ပါတယ္။ အက်င့္တရားပါမွ ခ်မ္းသာစစ္၊ ခ်မ္းသာမွန္ကိ္ု ရႏိုင္ပါတယ္။
ဗုဒၶရဲ႔ အဆင္းေတာ္၊ အသံေတာ္၊ ဘုန္းေတာ္၊ တန္ခိုးေတာ္၊ ဉာဏ္ေတာ္ေတြကို အလြန္အမင္း ၾကည္ညိဳျပီး ဗုဒၶအနားက မခြာႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ၀ကၠလိ ရဟန္းေတာ္ကို ဗုဒၶက-
အို-၀ကၠလိ၊ ငါ၏ ပူတိကာယ (အပုပ္ျပည့္တဲ့ကိုယ္ႀကီး) ကို ၾကည္ညိဳ၍ေနျခင္းဟာ ဘာအက်ိဳး ရွိမည္နည္း။ သြားေလာ့၊ က်င့္ေလာ့၊-ဟု ႏွင္ထုတ္ခဲ့ထူးပါတယ္။ ၀ကၠလိ ရဟန္းကို ႏွင္ထုတ္တာဟာ သဒၶါသာရွိျပီး ပညာႏွင့္ အက်င့္ကို အသံုးမခ်လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။



ဗုဒၶကို ဘယ္လို ယံုၾကည္အားကိုးသလဲ

ဗုဒၶ၀ါဒမွာ သဒၶါကို လက္မခံဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သဒၶါကို အေရးႀကီးတဲ့ သဘာ၀တရားတခု အေနနဲ႔ လက္ခံပါတယ္။ ဥပမာ-အနာေရာဂါ ရေနတဲ့ လူမမာဟာ သူ႔ကို ေဆးကုတဲ့ ေဆးဆရာရဲ႔ အရည္အခ်င္းကို ယံုၾကည္ထားရသလိုပါပဲ။ ထို႔ျပင္ ပညာသင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား တပည့္ဟာ မိမိအား ပညာသင္ေပးေနတဲ့ ဆရာ့အရည္အခ်င္းႏွင့္ ေမတၱာ၊ ကရုဏာကို ယံုၾကည္ထားရသလိုပါပဲ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶအေပၚမွာ ဒုကၡအားလံုးမွ လြတ္ေျမာက္ေရး လမ္းစဥ္၊ ခ်မ္းသာစစ္ ခ်မ္းသာမွန္ ရရွိေရး လမ္းစဥ္ေတြကို ရွာေဖြေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ အားကိုးၾကတယ္။
သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္အားကိုးေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ႔ အျပစ္ေတြ၊ အညစ္အေၾကးေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ဗုဒၶက တန္ခိုးေတာ္နဲ႔ ပယ္ေဖ်ာက္ေပးလိမ့္မယ္၊ ခ်မ္းသာသုခအားလံုး ပစ္ခ်ေပးလိမ့္မယ္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ဘံုဌာနႀကီးတခုသို႔ ဆြဲေခၚကယ္တင္သြားလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶကို ယံုၾကည္အားကိုးေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။




ဗုဒၶ ဘယ္လို ညႊန္ၾကားခဲ့သလဲ


ဗုဒၶကလည္း-သင္တို႔ရဲ႔ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ အျပစ္ေတြ ငါ အားလံုး ေဆးေၾကာသုတ္သင္ေပးမယ္၊ အျပစ္ႏွင့္ ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေစျပီး ခ်မ္းသာတဲ့ ဘံုဌာနႀကီးတခုသို႔ ငါ ပို႔ေဆာင္ေပးမယ္-လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ အာမခံခ်က္ မေပးပါဘူး။
ဒီအာမခံခ်က္မ်ိဳး ဘယ္ပုဂၢိဳလ္မွလည္း မေပးႏိုင္ပါဘူး။ တစံုတေယာက္ရဲ႔ ျပစ္မႈေတြကို ပယ္ရွားေပးႏိုင္တဲ့ တန္ခိုးသတၱိဟာ ဗုဒၶမွာ မရွိပါဘူး။ တကယ္စင္စစ္ေတာ့ တစံုတေယာက္သည္ အျခားတစံုတေယာက္ကို သန္႔ရွင္းေအာင္လည္း လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ညစ္ႏြမ္းေအာင္လည္း လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ မိမိသည္သာလွ်င္ မိမိကုိယ္ကို ညစ္ႏြမ္းေစႏိုင္ျပီး မိမိသည္ပင္ မိမိ၏ သန္႔ရွင္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။ တေယာက္က တေယာက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆရာ တေယာက္ဟာ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို သင္ၾကားျပသသလို ပါပဲ။ ဗုဒၶသည္ ဆရာႏွင့္တူစြာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို ညႊန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကို မိမိတို႔ အားကိုးၾကပါ။ ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ တရားကို အားကိုးၾကပါ။ ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားက လြဲလို႔ တျခား အားကိုးစရာ မရွိပါဘူး-တဲ့။


လြတ္လပ္မႈအျပည့္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ


ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္သည္ ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေနေပမယ့္ စစ္ရႈံုးလို႔ လက္နက္ခ် အရႈံးေပး၊ အညံ႔ခံ လိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ပဲ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေတာၾကံစည္ စဥ္းစား ေ၀ဖန္ျခင္းတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိစိတ္ထဲမွာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္မရွိ လြတ္လပ္စြာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္လပ္ပါသလဲဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဗုဒၶ ျဖစ္လာသည္အထိ မိမိရဲ႔ အသိဉာဏ္မ်ားကို ပြားမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ တို႔ခ်ဲ႕ႏိုင္ပါတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒရဲ႔ အစကေတာ့ သမၼာဒိ႒ိ ပါပဲ။ သမၼာဒိ႒ိ ဆိုတာ အသိဉာဏ္ မွန္ကန္ဖို႔၊ အယူအဆ မွန္ကန္ဖို႔ ပါပဲ။ ဒုကၡ ႏွင့္ ဒုကၡအေၾကာင္းမွန္ကို သိရွိနားလည္ရမယ္။ ဤအခ်က္တို႔ကို သိရွိနားလည္ဖို႔ရန္ မိမိတို႔၏ စိတ္၊ ေစတသိက္ တို႔ရဲ စြမ္းရည္သတၱိကို လြတ္လပ္စြာ အသံုးခ်ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ထိုသစၥာတရားတုိ႔ကို ရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶက ေကာသလတိုင္း ေကသမုတၱိရြာသား ကာလာမလူမ်ိဳးတို႔အား ေအာက္ပါအတိုင္း ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။


ဗုဒၶရဲ႔ စကားႀကီး ၁၀-ခြန္း


ကာလာမတို႔-
၁။ အဆင့္ဆင့္ေျပာဆိုလာခဲ့တဲ့ ေရွးစကား ၾကားရံုမွ်နဲ႔လဲ ၀ါဒတခု လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၂။ အစဥ္အဆက္က က်င့္သံုးလာတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံအားလံုးလဲ မွန္တယ္လို႔ သိမ္းက်ံဳး လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၃။ သူတပါး ေျပာတိုင္းလဲ မစံုစမ္း မဆင္ျခင္ဘဲ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၄။ စာနဲ႔ ေရးထားတိုင္းလဲ အားလံုးမွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၅။ မိမိေတြးေတာၾကံဆလို႔ ေပၚလာတဲ့ မိမိရဲ႔ အေတြးအၾကံေတြအားလံုး မွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၆။ မွီရာနည္းနိႆယေတြ ရွိသားပဲဆိုျပီး အဲဒီနည္းေတြကို မွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၇။ မိမိအၾကံအစည္ အေတြးအေခၚကို မိမိဘာသာ အေၾကာင္း အေထာက္အထားေပးျပီး ခိုင္လံုလွျပီလို႔ မယူလိုက္နဲ႔ဦး။


၈။ မိမိၾကိဳတင္ စဥ္းစား ေတြးေတာ လက္ခံထားေသာ အယူအဆႏွင့္ တစံုတေယာက္ ေဟာေျပာခ်က္၊ ေရးသားခ်က္၊ အယူအဆတို႔ ကိုက္ညီပါေပတယ္ဆိုျပီး လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၉။ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားျပီး လူအမ်ား ေလးစားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ေျပာတဲ့စကားပဲဆိုျပီးေတာ့လဲ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။


၁၀။ ငါတို႔ ေလးစားတဲ့ ငါတုိ႔ ဆရာ့စကားဆိုျပီးေတာ့လဲ အျပီးသတ္ လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။



ေကာင္းဆိုးႏွစ္ျဖာ ခြဲျခားပါ

ကာလာမတို႔-ဤတရားကား စက္ဆုပ္ဖြယ္ တရားတို႔ပါတကား။ ဤအက်င့္တို႔ကား မေကာင္းေသာ အက်င့္တို႔ပါတကား။ ဤအက်င့္တို႔ကား သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ကဲ့ရဲ႔ေသာ အက်င့္တို႔ပါတကားလို႔ သင္တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ သိႏိုင္ၾကသားပဲ။
အဲဒီလို သိတဲ့အခါ အဲဒီမေကာင္းတဲ့ အက်င့္တရားေတြကို ပယ္လိုက္ၾက၊ စြန္႔လိုက္ၾကရံုပဲေပါ့။ အဲဒီအက်င့္ တစံုတခုကို က်င့္လို႔ အက်ိဳးမဲ့ ျဖစ္မယ္၊ ဆင္းရဲမယ္ဆိုရင္ ဘာျပဳလို႔ က်င့္ေနရမွာလဲ ပယ္လိုက္ၾကေပါ့။
ကာလာမတို႔-သင္တို႔သည္ သင္တို႔၏ က္ုိယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ ဤအက်င့္တရားတို႔သည္ အျပစ္ကင္း၍ သန္႔ရွင္းေသာ တရားမ်ား၊ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာျဖစ္၍ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးမြမ္းေသာ အက်င့္တရားေတြပဲလို႔ သိေသာအခါ ဒီအက်င့္တရားမ်ိဳးကို လိုက္နာက်င့္သံုးၾကေပါ့။
သင္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ သိႏိုင္ၾကသားပဲ။ ဘာျပဳလို႔ မ်က္စိမွိတ္ေနၾကတာလဲ။
ကိုယ္ပိုင္ထားေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္တို႔ရဲ႔ ထက္ျမက္လွစြာေသာ စြမ္းရည္သတၱိေတြကို အသံုးခ်လိုက္ၾကပါ။
ဤသုတၱန္လာ ဗုဒၶ၏ မိန္႔ခြန္းသံမ်ားဟာ ဘာသာေရးမွာ မ်က္စိမွိတ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို မ်က္စိပြင့္ေစတဲ့ စြမ္းအားတမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈ၌ ေတြေ၀ ေငးငိုင္ေနသူေတြကို ၾကည္လင္တက္ၾကြလာေစတဲ့ မိန္႔ခြန္းေတာ္မ်ားလဲ ျဖစ္ပါတယ္...။

သီတဂူ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး
( ၁၉၉၉-ခု ေမလထုတ္ ျမတ္မဂၤလာမွ )

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း သိသင္႔သိထိုက္တဲ႔ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အား စာဖတ္သူအားလံုးအတြက္ ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္...။
အားလံုးပဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အႏွစ္သာရကို မွန္ကန္စြာ သိရိွနားလည္ၾကျပီး ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ ) ႏွင့္
အသိဉာဏ္ ( ပညာ) တို႔ ညီညြတ္စြာ ေပါင္းစပ္၍ သတိျဖင့္ က်င့္သံုးႏိုင္ၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္...။

ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္
ႏွင္းေဟမာ
(2 Nov 2009)

Read more...

ဤသည္ပင္လွ်င္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးတည္း...


စတုတၴနိဗၺာနပဋိသံယုတၱသုတ္

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္ သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို နိဗၺာန္ႏွင့္ စပ္ေသာ တရားစကားျဖင့္ အက်ဳိးစီးပြါးကို သိျမင္ေစလ်က္ တရားကို ေဆာက္တည္ေစကာ တရားက်င့္သံုးရန္ ထက္သန္ ရႊင္လန္းေစေတာ္မူ၏။

ထိုရဟန္းတို႔သည္ အ႐ိုအေသျပဳ၍ ႏွလံုးသြင္းလ်က္ အလံုးစံုေသာ စိတ္ျဖင့္ ေကာင္းစြာ ေဆာင္ၿပီးလွ်င္ နားစိုက္ကာ တရားကို နာၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္းအရာကို သိေတာ္မူ၍ ထိုသိေသာ အခ်ိန္၌-

''႐ုပ္အစရွိေသာ သခၤါရ၌ တဏွာ ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ မွီေသာသူအား တဏွာ ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ တုန္လႈပ္၏။ တဏွာဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ မမွီေသာသူအား တုန္လႈပ္မႈ မရွိ၊ တုန္လႈပ္မႈ မရွိေသာ္ ၿငိမ္းေအး၏။ ၿငိမ္းေအးမႈ ရွိလတ္ေသာ္ ၫြတ္မႈတဏွာ မျဖစ္၊ ၫြတ္မႈ တဏွာ မရွိေသာ္ ပဋိသေႏၶအားျဖင့္ ဤဘဝသို႔ လာျခင္း, စုေတအားျဖင့္ ထိုဘဝသို႔ သြားျခင္း မျဖစ္၊ လာျခင္း သြားျခင္း မရွိေသာ္ စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္း မျဖစ္၊ စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္း မရွိေသာ္ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ လည္းေကာင္း၊ တမလြန္ဘဝ၌ လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ပါးစံုဘဝ၌ လည္းေကာင္း မျဖစ္ေတာ့လတၱံ႕။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးတည္း'' ဟု ဤ ဥဒါန္းကို က်ဴးရင့္ေတာ္မူ၏။ 74

၄ - စတုတၴနိဗၺာနပဋိသံယုတၱသုတ္၊ ပါဋလိဂါမိယဝဂ္၊ ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

ေဒါင္းျမဴးေခ်ာင္းေတး(၃)


(၁)

နဘဲက်င္းရပ္ကိုလြန္လိုက္သည္ႏွင့္ ငယ္စဥ္က သူေနခဲ့ရာ ျမိဳ႕ေရွ႕ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္ၾကီးက ဘြားကနဲ ေပၚလာသည္။


ေက်ာင္းတိုက္ပရိ၀ုဏ္ျပင္ပတြင္ ရွည္လ်ားခိုင္ခ့ံေသာအုတ္တံတားၾကီးရွိသည္။ သူကုိရင္ေလးဘ၀က ညေနခင္း ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို႕ၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းထဲသို႕တိုက္ရိုက္မျပန္ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာ ေဆာ့ကစားခဲ့ဖူးရာ တံတားၾကီးျဖစ္သည္။


၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလး၏ ထံုးစံက ညေနပိုင္းတြင္ ဆြမ္းအလွဴရွင္အိမ္မ်ားဆီ သူတို႕ကိုရင္ေလးမ်ားက ဆြမ္းခ်ိဳင့္အလြတ္မ်ားကို လိုက္ပို႕ထားရသည္။ ေနာက္ေန႕ နံနက္ ၉း၃၀ နာရီခန္႕မွာေတာ့ ထိုဆြမ္းခ်ိဳင့္မ်ားကုိ ျပန္ယူရမည္ျဖစ္သည္။ ညေနခင္းသည္ တစ္ေန႕တာအတြက္ သူေမွ်ာ္လင့္ရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ နံနက္ လင္းသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဆရာသမား၀တ္ျဖည့္ရျခင္းႏွင့္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ စာတက္စာက်က္ ခ်ိန္မ်ားကိုသာ တြန္႕လိမ္ေနေအာင္ ေက်ာ္ျဖတ္ရေလေသာအခါ ညေနခင္း ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို႕ ခ်ိန္မ်ားကို တစ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဆုေပးျဖစ္သည္။


စာတက္စာက်က္ဆိုသည္ကလည္း အခ်ိန္ပိုင္းျခားထားသည္မိ်ဳးမဟုတ္။ ဆရာဘုန္းၾကီးထံမွ ၾကမ္းျပင္ကို ၾကိမ္ျဖင့္ရိုက္လိုက္သည့္ ေျဗာင္းကနဲ မည္သံမၾကားမခ်င္း တစ္ေနကုန္ အသံအီေနရေလသည္။ ဆရာဘုန္းၾကီး က အေတြးေခၚေခတ္မီဟန္ရွိေသာ္လည္း ေရွးရိုးအစဥ္အလာမ်ားကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း တတ္ပါသည္။ ရဟန္းသာမေဏဟူသည္ စိတ္မေလလြင့္ေအာင္ အခ်ိန္တိုင္း စာျဖင့္ ဖိကပ္ထားရမည္ ဟု ယုံၾကည္ေနသည္။ တစာစာ လုပ္ေနမွ စာတတ္မယ္ ဟုလည္း ၾသ၀ါဒေပးတတ္သည္။


ဘယ္အခိ်န္မွာ စာက်က္ရမည္ မျပဌာန္း၊ နံနက္ဆြမ္း ေနဆြမ္းစားခ်ိန္၊ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥေဆာင္ရြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခိ်န္မ်ားမွအပ က်န္အခ်ိန္မ်ားသည္ သူတို႕အတြက္ စာအုပ္ႏွင့္ မ်က္နွာကပ္ေနရေလသည္။ ေရက တစ္ေန႕လွ်င္ နံနက္တစ္ၾကိမ္သာ ခ်ိဳးရေလ့ရွိသည္။ ညေနခင္းေရခ်ိဳးလွ်င္ မၾကိဳက္ပါ။ လွခ်င္ပခ်င္ လိုက္ၾကတာ ဟုပင္ အျပစ္တင္တတ္ပါေသးသည္။ ဖ်ားနာလွ်င္ ညေနေရခ်ဳိးလို႕ ဟုလည္း အယူရွိတတ္သည္။


စည္းကမ္းၾကီးကာ အကြပ္အညပ္ေကာင္းလွေသာ သူတို႕ဆရာဘုန္းၾကီးထံတြင္ စာသင္သားမ်ားမ်ား ၾကာၾကာ ေနနိုင္ေလ့မရွိပါ။ သူသည္ပင္လွ်င္ ဖခင္က ဘုန္းေတာ္ၾကီးႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းပီပီ ''တပည့္ေတာ္သား မက်ိဳး မကန္းၿပီးေရာ၊ ရိုက္သာရိုက္ဘုရား။ စာတတ္ဖို႔သာ အဓိက၊ အရွင္ဘုရားရိုက္လို႕ ထြက္လာရင္လည္း တပည့္ေတာ္က ဆီးရိုက္မယ္ ဘုရား "ဟု ဆရာဒကာအခ်င္းခ်င္း ကတိစကားထားၾကသည္ကို ၾကားရေသာ ေၾကာင့္သာ ထြက္ေပါက္မရွိျဖစ္သြားသည္။ သူလည္း ေျပးခ်င္ခဲ့တာပါပဲ။


ထိုသည့္အခါ ေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္၊ ဘုန္းၾကီး၏ ၾကိမ္လံုးနွင့္၊ ပ်င္းရိၿငိးေငြ႕ဖြယ္ရာ သဒၵါ သၿဂိိဳဟ္စာမ်က္မ်ားႏွင့္ ေ၀းရာ ဆြမ္းခ်ိန္ပို႕ခ်ိန္မ်ားကို သူေမွ်ာ္ရပါသည္။ ဆြမ္းအလွဴရွင္က ေ၀းေလ သူတို႕ကိုရင္ေလးေတြ အၾကိဳက္ေတြ႕ေလ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းျပန္ေနာက္က်လွ်င္လည္း ေ၀းလို႕ေနာက္က်တာေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕ကိုရင္ေလးေတြက လူျပတ္ေသာလမ္းကို ေရြးၿပီး ေျပးၾကသည္။ ဆြမ္းခ်ိင့္မည္သံ ဂြလြမ္း ဂြလြမ္းေတြကိုပင္ ျပန္ၾကားေနေသးသည္။


သူတို႕ကို ေစာင့္ေနမည့္ အုတ္တံတားၾကီးဆီ ။ ထိုအုတ္တံတားေပၚက ဒိုးပစ္၊ သေရးကြင္းပစ္ပြဲေလးေတြဆီ၊ သူ႔စည္း ကိုယ့္စည္း ၿငင္းခုန္သံမ်ားဆီ။


(၂)


ထုိအုတ္တံတားၾကီးက ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီးကို ကန္ေတာ့ရန္ေရာက္လာမည့္ မဃေဒ၀လကၤာသစ္ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ မန္လည္ဆရာ ေတာ္ၾကီးကို ၾကိဳဆိုရန္ ခင္းထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုစမွတ္ရွိသည္။ ၀န္းသုိႏွင့္ မန္လည္ဆိုသည္က ခရီးၾကမ္းတစ္ေျပးတည္း ျဖစ္သည္။


ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီး ဘြဲ႕ေတာ္က အရွင္ဇယႏၱမဟာေထရ္ျဖစ္သည္။ မႏၱေလးရတနာပံုေနျပည္ေတာ္မွာ ပရိယတၱိပညာေတြကို ကံုလံုေအာင္ ဆည္းပူးခဲ့သည့္ ပရိယတၱိအခြ်န္အမြန္ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။

ရတနာပံုနန္းတြင္းေရးအေျခအေနမ်ား ရႈပ္ေထြးခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးခ်မ္းေသာ ၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးဆီ ခိုလႈံရန္ ေရာက္ ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္။



၀န္းသိုၿမိဳ႕ေလးတြင္ တပည့္ရဟန္းသာမေဏမ်ားကို စာေပပို႕ခ်ရင္း သိကၡာသံုးရပ္ကို ျဖည့္ဆည္းက်င့္ၾကံ ေနခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကို အေၾကာင္းျပဳကာ ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္သည္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ၾကီးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိထက္၀က္ခန္႕မွ်ေသာ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားသည္ ေရ၀န္းေက်ာင္း တိုက္ၾကီးကို အမွီျပဳျဖစ္ေပၚလာၾကသည္။



၀ိနည္းပိဋကတ္ ၀ိနိစၦယက်မ္းျပဳအေက်ာ္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မဟာေဗာဓိဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ၀န္းသိုပထမ ေရ၀န္းဆရာေတာ္ဘုရား၏ ၾသရသတပည့္ၾကီးျဖစ္သည္။ အဘိဓဇ ခႏၱီးဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္လည္း ပထမေရ၀န္းဆရာေတာ္ၾကီးကို ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳကာျမတ္ေသာရဟန္းဘ၀ကို ခံယူခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပင္ ခႏၱီးဆရာ ေတာ္ၾကီးက ႏွစ္စဥ္ ေရ၀န္းေက်ာင္းတိုက္သို႕ ၾကြေရာက္ကာ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာ၏ အရိုးဂူကို ဦးခိုက္ေလ့ရွိသည္။

Read more...

*သင့္ရဲ႕ေသဆံုးခ်ိန္ကို ႀကိဳသိေစႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္း*

ကိုယ္ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳတင္ၿပီး အတိအက် သိရျခင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေလာကီဘက္မွာေရာ၊ ေလာကုတၱရာ ဘက္မွာပါ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔ရမယ့္ အခက္အခဲ တစ္ခုအတြက္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခြင့္ရမယ္၊ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ အခက္အခဲကို အလြယ္တကူနဲ႔ သက္သက္သာသာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာပါ။ ေသမွာကို ႀကိဳသိရင္ ေသဖို႔အတြက္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္တာေပါ့။ အေကာင္းဆံုး ေသျခင္းနဲ႔ ေသခြင့္ရေအာင္ ေလ့က်င့္ႏိုင္တာေပါ့။

“ေသျခင္းတရား ဘယ္အခ်ိန္မွာ လာမလဲ၊ ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ ေသဖို႔ အဆင္သင့္ပဲ” လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ေသျခင္းတရားကို ႀကိဳတင္ လက္ခံထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို ႀကိဳတင္ လက္ခံထားၿပီးတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေသဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေစမယ့္ အလုပ္ေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ ျပဳလုပ္ အားထုတ္ရပါမယ္။ ေသျခင္းတရားက အၿပီးတိုင္ လြတ္ေျမာက္ေစမယ့္ အလုပ္၊ အေသလြတ္ေၾကာင္း အလုပ္ေတြကို လုပ္ထားႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုး ပါပဲ။ အေသလြတ္ေၾကာင္း အလုပ္ကို ဆံုးခန္းတုိင္ေရာက္ ကိစၥၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္သူ အတြက္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ ထိတ္လန္႔ တုန္လွဳပ္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပံဳးေပ်ာ္ ၾကည္ႏူးစရာပါ။

မသိျခင္း ငါးပါးနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတဲ့ လူသားေတြ အတြက္ ကိုယ္ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳတင္ၿပီး အတိအက် သိဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ခဲတဲ့ ကိစၥရပ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အခက္ခဲဆံုး ကိစၥကို အလြယ္တကူ သိႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္း ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းပါပဲ။

အာနာပါန သတိပ႒ာန္ တရား ပြားမ်ား အားထုတ္လို႔ ရဟန္းကိစၥ ၿပီးေျမာက္သြားတဲ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ ျမတ္မ်ားဟာ မိမိတို႔ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳရမယ့္ အခ်ိန္အခါကို မိနစ္၊ စကၠန္႔မလြဲ အတိအက် ႀကိဳတင္ သိျမင္ႏိုင္ၾက ပါတယ္။ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းမွ တစ္ပါးေသာ တျခား ကမၼ႒ာန္းေတြနဲ႔ ေပါက္ေျမာက္သြားတဲ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိဖို႔ မေသခ်ာပါဘူး။ သိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္း ရွိသလို မသိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္း ရွိပါတယ္။ မသိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ပိုမ်ားပါတယ္။ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္း ပိုင္ရွင္ကေတာ့ အဲလို မဟုတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာေပါက္ သိကို သိပါတယ္။

ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ အသာထားလိုက္ ပါဦး။ အာနာပါန သတိပ႒ာန္ကို အထိုက္ အေလ်ာက္ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ အားထုတ္ထားတဲ့ ပုထုဇဥ္ ေယာဂီ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေတာင္မွ ကိုယ္ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳတင္ၿပီး အတိအက် သိႏိုင္ၾကပါတယ္။ ႀကိဳတင္ သိၾကတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္အေလာင္းကိုယ္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္သြား သူေတြ၊ ႀကိဳတင္ စီမံ ေျပာၾကားသြား သူေတြ မေရ မတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိပါတယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ ေရမိုးခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစား အသစ္လဲ၊ အသုဘမွာ လွဴဖို႔ မွာၾကားၿပီး ျပံဳးျပံဳးေလး ေသသြားတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

တစ္ခါတုန္းက သီဟိုဠ္ကၽြန္း၊ စိတၱလ ေတာင္မွာ သီတင္းသံုးတဲ့ မေထရ္ႀကီးတစ္ပါး လျပည့္ ဥပုသ္ေန႔ တစ္ခုမွာ သံဃဥပုသ္ ျပဳအၿပီး ကိုယ့္ေက်ာင္းမွာကိုယ္ သံဃာအမ်ားနဲ႔ ျခံရံ သီတင္းသံုး ေနပါတယ္။ ေကာင္းကင္ထက္က လေရာက္ကို ေမာ္ၾကည့္ရင္း မိမိရဲ႕ သက္တမ္း အႂကြင္း အပိုင္းအျခားကို ဆင္ျခင္ ႏွလံုးသြင္း ေနရာက တပည့္သံဃာမ်ားဘက္ ျပန္လွည့္ၿပီးေတာ့ ခုလို မိန္႔ၾကားေတာ္ မူလိုက္ပါတယ္။

“ငါ့ရွင္တို႔… သင္တို႔ ဘယ္လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳတာကို ျမင္ဖူးၾကသလဲ”

ဒီလို ေမးလိုက္ေတာ့ တပည့္ေတြက “ေနရာမွာ ထိုင္လ်က္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳတာကို ျမင္ဖူးပါတယ္ ဘုရား..”၊ တစ္ခ်ိဳ႕ တပည့္ေတြက “ေကာင္းကင္မွာ တင္ပ်ဥ္ေခြလ်က္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳတာကို ျမင္ဖူးပါတယ္ ဘုရား..” စသည္အားျဖင့္ ကိုယ္ ျမင္ေတြ႔ဖူးတဲ့ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳပံုေတြကို အသီးသီး ေလွ်ာက္ထားၾက ပါတယ္။

“စႀကႍေလွ်ာက္လ်က္နဲ႔ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳတာကိုေရာ ျမင္ဖူးၾက သလား” လို႔ ေမးေတာ့… လံုး၀ မျမင္ဖူးေသးေၾကာင္း တပည့္ သံဃာ အားလံုးက ေလွ်ာက္ထားၾက ပါတယ္။

“ေကာင္းပါၿပီ ငါ့ရွင္တို႔…၊ ဒါျဖင့္ သင္တုိ႔ကို စႀကႍေလွ်ာက္ရင္း ပရိနိဗၺာန္ ျပဳတာကို ငါအခု ျပမယ္”… လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူၿပီး စႀကႍေလွ်ာက္တဲ့လမ္း (စႀကႍလမ္း) ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ မ်ဥ္းေၾကာင္း တစ္ခုကို သားလိုက္ပါတယ္။

“ငါ့ရွင္တို႔၊ ၾကည့္ၾကေနာ္၊ ငါစႀကႍလမ္းရဲ႕ ဒီဘက္ထိပ္ကေန ဟိုဘက္ထိပ္ အေရာက္ ႂကြၿပီး ျပန္လွည့္ လာမယ္၊ ေဟာဒီ မ်ဥ္းသားထားတဲ့ ေနရာ ေရာက္ရင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပရိနိဗၺာန္ ျပဳမယ္” အဲလို မိန္႔ၾကားေတာ္ မူၿပီး တပည့္ သံဃာမ်ားရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္မွာ စႀကႍႂကြျပေတာ္ မူပါတယ္။ တပည့္ သံဃာမ်ားက စႀကႍ အစအဆံုး တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ႂကြလွမ္းေနတဲ့ မေထရ္ႀကီးကို မ်က္ေတာင္ မခတ္ ၾကည့္ရွဳ ၾကည္ညိဳေနၾက ပါတယ္။ မေထရ္ႀကီး မိန္႔ေတာ္မူတဲ့ အတိုင္းပဲ စႀကႍ တစ္ဖက္စြန္းကေန ျပန္လွည့္အလာ၊ မ်ဥ္းသားထားတဲ့ ေနရာမွာ ေျခေတာ္ တစ္ဖက္ပဲ နင္းခ်ရရံု ရွိေသး၊ မတ္တပ္ ရပ္လ်က္နဲ႔ အဲဒီစႀကႍမ်ဥ္း ေနရာမွာပဲ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ မေထရ္ႀကီး နည္းတူ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳမယ့္အခ်ိန္ (ေသမယ့္ အခ်ိန္)ကို ႀကိဳသိၿပီး စနစ္တက် ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားတဲ့ အရွင္ျမတ္ေတြ မေရ မတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ ေသမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိၿပီး စနစ္တက် ျပင္ဆင္သြားႏိုင္ တာဟာ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္း၊ အာနာပါန သတိပ႒ာန္ရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူး ပါပဲ။

ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိျခင္းဟာ မဂၤလာ တစ္ပါးပါ။ က်န္းမာစြာ အသက္ရွင္ရျခင္းဟာ လာဘ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္သလို ခ်မ္းသာစြာ ေသဆံုးရျခင္း ဟာလည္း လာဘ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀ျပတ္ေအာင္ အားမထုတ္ ႏိုင္ေသးသူ အတြက္ ေသခါနီးမွာ တမလြန္ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔ အလြန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိရင္ ဘ၀ကူး ေကာင္းဖို႔အတြက္ စိတ္တိုင္းက် ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ ပါတယ္။

ေသရမယ့္ အခ်ိန္ကို ႀကိဳသိခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အာနာပါန သတိပ႒ာန္ တရားကို ေလးေလးစားစား ပြားမ်ား အားထုတ္ၾကရံုပါပဲ။ ေသခ်ိန္ကို ႀကိဳသိျခင္းရဲ႕ အေသခ်ာဆံုး အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ အားထုတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။

ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေရးသားေတာ္ မူေသာ “မေသခင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ” စာအုပ္မွ…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကဲ.. ခုဆိုရင္ ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔လည္း ေသခ်ိန္ကို ႀကိဳသိေစႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းကို သိသြားၿပီ ဆိုေတာ့ အသိကို အသိမွာတင္ ရပ္မထားဘဲ လက္ရွိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ ဘ၀ထဲမွာပါ အခ်ိန္ရရင္ ရေလာက္ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးၾကဖို႔ တေလးတစား တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ ေသရေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ကိုယ္ လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ့၊ အဟုတ္ထင္ေနတဲ့ သားေရး၊ သမီးေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရးေတြက ဘာမွမဟုတ္၊ ကိုယ့္ေနာက္ကို ပါမွာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ ကံေတြကသာ ကိုယ့္ေနာက္ ပါမယ္ ဆိုတာလည္း ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ သိၿပီးသားပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရားရွင္ ခ်မွတ္ လမ္းညႊန္ခဲ့တဲ့ အဆံုးအမ နည္းလမ္း တစ္ခုဟာ က်င့္သံုးရင္ က်င့္သံုးသေလာက္ က်င့္သံုးသူကို အက်ိဳးမ်ားေစတာ ဆုိေတာ့… တကယ္ပါ. ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မိမိတို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ အခ်ိန္ထဲမွာ ဒီ အာနာပါန သတိပ႒ာန္ သာမကပဲ မိမိတို႔ သိရွိ မွတ္သားဖူးတဲ့ အဆံုးအမေလး ေတြကိုပါ တြဲဖက္ က်င့္သံုးၾကဖို႔ ဒုတိယမၸိ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔ အားလံုး ေဘးရန္ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲကင္း၍ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵ ျပည့္၀ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

11/2/2009, MON:, 12:15:58 AM

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP