* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Saturday, September 19, 2009

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သေဘာထားႀကီးမႈ



အျခားစံတင္ေလာက္သည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာလည္း ျမတ္ဗုဒၶသည္ နာလႏၵမွာ ေနေနစဥ္ ဂ်ိန္းဆရာႀကီးမဟာဝီရ နိဂဏၭ၏ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေသာ သူေဌးတပည့္ႀကီး ဥပါလိသည္ သူ၏ဆရာႀကီး မဟာဝီရက ေစလႊတ္သျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား ထံေမွာက္ ေရာက္လာ၏။ ေစလႊတ္ျခင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကမၼဝါဒႏွင့္ပတ္သက္၍ ျငင္းခံုဖို႔ အႏိုင္တိုက္ဖို႔ျဖစ္၏။
ျမတ္ဗုဒၶ၏ကမၼဝါဒႏွင့္ နိဂဏၭ၏ ဒ႑ဝါဒတို႔သည္ တူသေယာင္ေယာင္ႏွင့္ ျခားနားၾကကုန္၏၊ မဟာဝီရ နိဂဏၭက အထူးေမွ်ာ္လင့္ထားသည္မွာ သူ႔တပည့္ဥပါလိသည္ စကားအၿပိဳင္ျပဳ၍ စကားအႏိုင္လုရာ၌ အလြန္ကြ်မ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶကို သူတို႔အဖြဲ႔က အႏိုင္ရမည္ဟု ဧကန္ေမွ်ာ္လင့္ထား၏။ ဤေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ရလဒ္မွာကား တျခားစီျဖစ္သြား၏၊ ကမၼဝါဒႏွင့္ ဒ႑ဝါဒတို႔ အၿပိဳင္ျပဳ၍ အႏိုင္လုၾကရာ ဒ႑ဝါဒသည္ ကမၼဝါဒေအာက္၌ ေၾကမြပ်က္ျပဳန္းခဲ့ရေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ စကားစစ္ထိုးပြဲအဆံုး၌ မဟာဝီရဂိုဏ္းသား ဥပါလိသူေဌးသည္ သူ၏ဒ႑ဝါဒကို အႀကြင္းမဲ့စြန္႔လႊတ္၍ ျမတ္ဗုဒၶ၏ကမၼဝါဒကို အႀကြင္းမဲ့လက္ခံလိုက္ေလသည္။ သူ၏ဆရာရင္း မဟာဝီရႏွင့္ မဟာဝီရ၏ဝါဒတို႔ကို ဤယေန႔မွစ၍ စြန္႔လႊတ္ပါမည္ဘုရား၊ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶဝါဒကို ဤယေန႔မွစ၍ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏ဘုရားဟု ပရိသတ္အလယ္ ထင္ ရွားစြာ ေၾကျငာခဲ့ေလသည္။ သူ႕ကိုလည္း ျမတ္ဗုဒၶ၏တပည့္ သာဝကအျဖစ္ လက္ခံပါရန္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေလသည္။
ထိုအခါ ျမတ္ဗုဒၶက "အို ဥပါလိ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ပါ၊ မဟာဝီရနိဂဏၭသည္ သင္၏ဆရာအရင္းျဖစ္သည္၊ ဆရာရင္းကို စြန္႔လႊတ္၍ ဆရာသစ္ကို ခ်ဥ္းကပ္သည့္အလုပ္ မ်ိဳးကို လွ်င္ျမန္လြယ္ကူစြာ မလုပ္သင့္၊ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ပါ၊ ထို႔အျပင္ သင္၏ ဆရာမဟာဝီရႏွင့္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားသည္ သင္၏ပစၥည္းေလးပါး အေထာက္အပံ့ျဖင့္ အသက္ရွင္ေနၾက ရကုန္၏၊ သို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ သင္၏ဆရာေဟာင္းႏွင့္အ ဖြဲ႕သားမ်ားအား သင္ေထာက္ပံ့၍ေနေသာ အေထာက္အပံ့တို႔ကို ျဖတ္ေတာက္၍မပစ္ပါနဲ႔၊
ထို႔အျပင္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ ေယာက္သည္ ဆရာေျပာင္းျခင္း၊ ဘာသာေျပာင္းျခင္းအလုပ္ တို႔ကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္မလုပ္သင့္၊ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္သင့္၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ သင့္ဆရာရင္းမဟာဝီရကို ကိုးကြယ္ၿမဲ ကိုးကြယ္၊ ေထာက္ပံ့ၿမဲေထာက္ပံ့ပါေလ"ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။
ဤျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ကား ဘာသာေရးသမိုင္းတြင္ စံနမူနာယူေလာက္သည့္ သေဘာထားႀကီးျခင္းကို ေဖာ္ျပသည္ ့ျဖစ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ၾကေလကုန္၏။


Read more...

ကထိန္

ကထိန္ေခတ္နဲ႔ နီးလာတာရယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေမးထားတာေၾကာင့္ရယ္ ကထိန္နဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကုိ post ေလးတစ္ခု တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကထိန္ေခတ္။ ကထိန္ကာလကုိ “ေခတ္” ဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ သံုးၾကတယ္။ ကာလေလး တစ္ခုကုိ ေခတ္အျဖစ္ ေျပာဆုိ သံုးႏႈန္းလုိက္ရေအာင္လည္း ကထိန္ ရ႕ဲ အစြမ္းက ျမင့္မားတယ္။ ဘယ္လုိျမင့္မားတာလဲဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားမိန္႔ၾကားၾကတာက ကထိန္ဆုိတာ “ကားဖ႐ုိင္” ပါတဲ့။ အင္ဂ်င္ထည့္ၿပီးရင္ လုိရာကုိေမာင္းႏွင္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားအထိ ေရာက္ေအာင္ ပုိ႔ေပးပါတယ္တဲ့။

ကထိန္ျဖစ္ေပၚလာတာက ဘဒၵ၀ဂၢညီေနာင္ ရဟန္းေပါင္း သံုးဆယ္တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔က ေတာထဲမွာပဲေနတယ္။ ဆြမ္းကုိ ခံၿပီးေတာ့ပဲ စားတယ္။ အမႈိက္ပံုတုိ႔ သုႆာန္တုိ႔က ရတဲ့ အ၀တ္အပုိင္းအစကုိပဲ သကၤန္းခ်ဳပ္၀တ္တယ္။ သကၤန္းသံုးထည္ပဲ ေဆာင္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ၀ါဆုိအမီေလး ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးေျမာ္ဖို႔ ဘုရားရွင္ရွိရာကုိ ႂကြခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းမွာ မုိးသည္းထန္စြာ ရြာခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လမ္းခုလတ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာပဲ ၀ါဆုိခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၀ါကၽြတ္ၿပီးေတာ့မွပဲ အဲဒီၿမိဳ႕ကေန ဘုရားရွင္ ရွိရာၿမိဳ႕ကုိ ထြက္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔အတြက္ မုိးက အၿငိဳးႀကီးတုန္းပါပဲ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မုိးမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ သကၤန္းေတြက ရြ႕ံေတြ ေပပြေနၿပီေပါ့။ အဲဒီ ေပပြေနတဲ့ သကၤန္းနဲ႔ပဲ ဒုကၡေတြ တသီႀကီးနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးေျမာ္ဖုိ႔ လာခဲ့ၾကရပါတယ္။

အဲဒီျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ၀ိနည္းကံတစ္ခုကုိ ျပဳေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သင္တုိ႔ အာနိသင္တစ္ခုခုရခဲ့လွ်င္ ယခုလုိ သကၤန္းသံုးထည္လံုး ယူလာစရာမလုိပါဘူး။ ႏွစ္ထပ္သကၤန္းကုိ ထားခ်င္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ထားၿပီး လာခဲ့လုိ႔ရပါတယ္ လုိ႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ရဟန္းမ်ားက ဘယ္လုိအာနိသင္လဲလုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့ ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္မွ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အထိ ၀ါတြင္းသံုးလလံုး ၀ါမက်ိဳး ၀ါမေပါက္ဘဲ ရဟန္းမ်ား ကထိန္ခင္းခဲ့လွ်င္ ကထိန္အာနိသင္ကုိ သင္တုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္ လုိ႔မိန္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေန ကထိန္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

ရဟန္းေတာ္မ်ားရွိတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ကထိန္ခင္းတဲ့ ဒါယကာတစ္ဦးဦး ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ကထိန္ခင္းခဲ့လွ်င္ ဆုိေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ပညတ္ခ်က္မ်ား ထပ္မံထုတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ရဟန္းသံဃာက မိမိတုိ႔ေက်ာင္းမွာ ကထိန္ခင္းေပးပါရန္ တကာတကာမမ်ားထံ အလႉခံခြင့္မရွိ၊ ေစာင္းပါးရိပ္ခ်ည္ေျပာခြင့္မရွိ။ ေက်ာင္းေန ရဟန္းတစ္ပါးပါး၏ အမိန္႔ျဖင့္ စကားျဖင့္ ပရိယာယ္ျဖင့္ လမ္းတြင္ ရပ္ကြက္တြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံတြင္ အလႉခံခြင့္မရွိစတဲ့ ပညတ္ခ်က္မ်ား ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အယုတ္ဆံုး ကုိယ့္မိဘ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးုကုိေတာင္ “ဘုန္းႀကီးတုိ႔ေက်ာင္းမွာ ကထိန္မရွိေသးဘူး”လုိ႔ မမိန္႔ ေကာင္းဘူး။ ကထိန္လႉရမလား ဘာလုိလဲလုိ႔ လာေမးရင္လည္း “ဘာလုိေနတယ္” မမိန္႔ေကာင္းဘူး။ မိန္႔ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ကထိန္ မျဖစ္ေတာ့တာ တစ္ခုပဲ။ ကထိန္ မျဖစ္ေတာ့ၿပီဆုိမွေတာ့ျဖင့္ မုိးေပၚကက်လာတဲ့ ေရလုိ သန္႔ရွင္းပါတယ္ဆုိတဲ့ ကထိန္မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတြက္ အျပစ္ျဖစ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ သဒၶါေပါက္ၿပီးလႉတာ။ သေဘာတူတဲ့လူေတြ ေပါင္းစည္းၿပီးလႉတာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က လႉခ်င္ေသာ္လည္း မျပည့္စံု၍ လုိက္လံအလႉခံၿပီး လႉတာမ်ိဳးကုိ က်ေတာ့ ဘုရားရွင္က လက္ခံေစခဲ့ပါတယ္။ လႉႏုိင္ခြင့္ရွိတဲ့သူေတြကုိလည္း ဘုရားရွင္က မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ လႉႏိုင္တာလည္းဆုိေတာ့ ရဟန္း၊ သံဃာ၊ သီလရင္၊ တကာ တကာမေတြ ဘယ္သူမဆုိ ကထိန္ကုိ လႉဒါန္းႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကထိန္ခင္းတဲ့ ရက္စြဲကုိေတာ့ ဘုရားရွင္က တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ပညတ္ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီရက္စြဲကေတာ့ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ကေန တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔အထိ တစ္လတိတိပါပဲ။ ကထိန္ႀကိဳခင္းတာ၊ ေနာက္က်ခင္းတာ လံုး၀မလုပ္ရပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးေတြလည္း မလုပ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က နေတၱာ္လမွ ကထိန္ခင္းတာ ကထိန္အလႉဆုိၿပီး လုပ္ၾကတာေတြကုိ တကယ့္ကထိန္မွတ္ေနတယ္။ အဲဒါ ကထိန္ခင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကထိန္ အလႉရံကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆီ ပုိ႔ခ်င္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ပုိ႔တာလုိ႔ေခၚပါတယ္။

ကထိန္ခင္းတယ္ဆုိတာက ကထိန္သကၤန္းတစ္ထည္ထည္ကုိ ဘုန္းႀကီးေတြက သိမ္မွာ လႉဒါန္းမယ့္သူကုိ လႉဒါန္းေစၿပီး ကမၼ၀ါစာနဲ႔ ကထိန္ခင္းမယ့္ရဟန္းကုိ ေပးရပါတယ္။ အဲဒီရဟန္းက သံဃာအားလံုးရွိရာကုိ ျပန္လာၿပီးေနာက္ ကထိန္ခင္းရပါတယ္။ ကထိန္ခင္းတာ ဒါပါပဲ။ ၿပီးၿပီ။ ကထိန္ခင္းၿပီးတဲ့အခါ သံဃာအားလံုးကုိ ကထိန္ခင္းၿပီးၿပီဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ၾကားရပါတယ္။ သံဃာေတြအားလံုးက သာဓု ေခၚရပါတယ္။ အဲဒီအခါ ကထိန္အာနိသင္ကုိ သံဃာေတြအားလံုး ရသြားပါတယ္။ ကထိန္ခင္းတဲ့အခါ သကၤန္းတစ္ထည္တည္းပါ။ တစ္စံုေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရဟန္းေတြ မျဖစ္မေန ေဆာင္ရတဲ့ သကၤန္းသံုးထည္မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ထည္တည္းပါ။ ရဟန္းေတြ ေဆာင္ခြင့္ရွိတဲ့ သင္းပုိင္၊ ကုိယ္႐ုံ၊ ဒုကုဋ္ (ႏွစ္ထပ္သကၤန္းႀကီး) သံုးထည္ထဲက တစ္ထည္ထည္ကုိဆုိရင္ ရပါၿပီ။

ဘယ္သူေတြက ကထိန္သကၤန္းကုိ အလႉခံခြင့္ရွိလဲ။ ေက်ာင္းမွာ သံဃာ ၃၀၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ေက်ာင္းအတြက္ သကၤန္းက တစ္ထည္တည္းဆုိေတာ့ ဘယ္ရဟန္းက အလႉခံခြင့္ရမလဲ။ ပထမဦးဆံုး ၀ါမက်ိဳးတဲ့ ၀ါမေပါက္တဲ့ရဟန္းျဖစ္ရမယ္။ဒုတိယအေနနဲ႔ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ အႏြမ္းပါးဆံုး ဦးဇင္းတစ္ပါးျဖစ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလုိ ဦးဇင္းေတြမရွိဘူးဆုိရင္ေကာ..။ ဒါဆုိ အႀကီးဆံုးမေထရ္ပါ။ အႀကီးဆံုးက မတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဥပမာ ေနထုိင္ မေကာင္းျဖစ္ေနတာမ်ိဳးတုိ႔ေၾကာင့္ မတတ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ ဒုတိယမေထရ္က ခင္းရပါတယ္။ သူကလည္း မတတ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ ေအာက္ ၀ါအစဥ္အတုိင္း ခင္းရပါတယ္။

ဟင္ ! သကၤန္းတစ္ထည္တည္းနဲ႔ ကထိန္ခင္းလုိ႔ ရတာပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းကို အမ်ားႀကီးလႉၾကတာလဲ။ ကထိန္ဆုိၿပီး ခင္းၾကတာ ပေဒသာပင္ဆုိတာႀကီးကို ျပည့္ႏွက္ေအာင္ အစံုအစံုဆင္ထားၾကလဲ။ အဲဒါက တတ္ႏုိင္လုိ႔ လႉတဲ့ ကထိန္ရ႕ဲ အလႉရံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကက ကထိန္ဟာ ရဟန္းေတြ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ သက္သက္ ဘုရားရွင္က ခြင့္ျပဳေတာ္မူထားျခင္း မွ်သာျဖစ္တယ္။ ရဟန္းေတြကုိ ငဲ့ညႇာထားျခင္းမွ်သာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကထိန္ဟာ အလြန္႔အလြန္ သန္႔ရွင္းပါတယ္။ အလြန္႔အလြန္ အက်ိဳးမ်ားပါတယ္။

ကုိယ့္ေက်ာင္းမွာ ကထိန္ရွိရင္ အဲဒီေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ရဟန္းေတြက သာဓုအႏုေမာဒနာ ေခၚလုိက္ၿပီးေနာက္ အားလံုး အာနိသင္ေတြ ရၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိ အာနိသင္ေတြရၾကလဲ။

ကထိန္အာနိသင္သာ ရေနခဲ့ရင္ …
၁။ အမ်ိဳးေတြရ႕ဲ အိ္မ္ဆီကုိ သြားလုိတဲ့အခါ ထင္ရွားရွိတဲ့ ရဟန္းကုိ ခြင့္ပန္စရာ မလုိဘဲ ဆြမ္းမစားခင္ ဆြမ္းစားၿပီး ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သြားႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ကထိန္အာနိသင္သာ မရခဲ့ရင္ အာပတ္သင့္တယ္။

၂။ သကၤန္းသံုးထည္ကုိ ယူေဆာင္ၿပီး ခရီးသြားရမယ္ဆုိတဲ့ သိကၡာပုဒ္ကုိ က်ဴးလြန္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ဴးလြန္သည့္အတြက္ အျပစ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကထိန္အာနိသင္သာ မရခဲ့ရင္ သကၤန္းကုိ စြန္႔ရတဲ့ အာပတ္သင့္တယ္။

၃။ “ထမင္းစားႂကြပါဦး”လုိ႔ မအပ္မစပ္ေလွ်ာက္ေပမယ့္ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ရဟန္းက ဘယ္သူ႔မွ ေလွ်ာက္မေနဘဲ ရြာထဲသြားၿပီး ဆြမ္းကုိ ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ႏုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ပညတ္ေတာ္မူထားတဲ့ မပန္ၾကားပဲ ရြာတြင္း ၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔မ၀င္ရ သိကၡာပုဒ္အရ အာပတ္ မသင့္ေတာ့ဘူး။ စုေပါင္းဘုဥ္းေပးခြင့္လည္း ရွိတယ္။ (မအပ္မစပ္ေလွ်ာက္တယ္ ဆုိတာက “အရွင္ဘုရား ဒံေပါက္ ဘုဥ္းေပးႂကြပါဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္တာ “မုန္႔ဟင္းခါးစားႂကြပါဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အပ္စပ္ေအာင္က “ဆြမ္း” ဆုိတဲ့ စကားလံုးထည့္ေပးရတယ္။ “ဘုဥ္း” ဆုိတဲ့စကားထည့္ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ဥပမာ “ဒံေပါက္ဆြမ္း ဘုဥ္းေပးႂကြေတာ္မူပါဘုရား” လုိ႔ ပင့္ေလွ်ာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။)

၄။ ကထိန္ကာလအတြင္း ရလာတဲ့ သကၤန္းမွန္သမွ်ကုိ ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔အညီ အပ္စပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္စရာမလုိဘဲ ၀တ္႐ုံပုိင္ခြင့္ ထားပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ကထိန္အာနိသင္သာ မရရင္ အျပစ္ျဖစ္တယ္။

၅။ ကထိန္ခင္းစဥ္ကာလအတြင္း ကထိန္အလႉရံအျဖစ္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ သကၤန္းႏွင့္ အျခားေသာ အရာ၀တၳဳမ်ားကုိ ကထိန္ခင္းတဲ့ ေက်ာင္းတုိက္အတြင္းရွိ ရဟန္းတုိ႔ ႀကိဳက္သလုိ ေ၀ဖန္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ အဲဒီ ပစၥည္းေတြကုိ အမ်ားႀကီး သိမ္းထားလုိ႔ အာပတ္မသင့္ဘူး။ (ရဟန္းေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သကၤန္းသံုးထည္သာ သံုးေဆာင္ပုိင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ အဲဒီထက္ပုိရင္ ပုိသည့္ အေလွ်ာက္ အာပတ္ေတြ သင့္ပါတယ္။) ဒါေပမယ့္ သကၤန္းအမွတ္နဲ႔ မသံုးစြဲဘဲ ပရိကၡရာေစာဠ(သာမန္အသံုးအေဆာင္)အျဖစ္နဲ႔ သံုးစြဲမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သကၤန္းေတြကုိ ဗီဒုိတစ္လံုးအျပည့္ထားလည္း ရတယ္။ ေရာင္းစားရင္ေတာ့ အျပစ္ျဖစ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခ်င္းခ်င္း လဲလွယ္သံုးေဆာင္ပုိင္ခြင့္ေတာ့ ရွိတယ္။ တကာ တကာမေတြက အပ္စပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္ဆုိရင္လည္း ဘယ္လုိပံုစံျဖစ္ျဖစ္ ရတယ္။ ကထိန္ အာနိသင္ရမွေနာ္။

အဲဒါေၾကာင့္ ကထိန္ဟာ ကားဖ႐ုိင္နဲ႔ တူပါတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ “ဇေနတိ သဒိသံ ပါကံ” ဆုိတဲ့ စကားအရ တူေသာ အက်ိဳးကုိ ေပးပါလိမ့္မယ္။ တူေသာ အက်ိဳးဆုိတာကေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြ အတြက္ ဒီေလာက္ အက်ိဳးမ်ား ရရွိေစတဲ့ ကထိန္ကုိ လႉလုိက္ရတဲ့အတြက္ လႉတဲ့သူ ဘယ္ေလာက္အက်ိဳးမ်ားမယ္ဆုိတာကုိ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့။

ကထိန္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္သမွ်ကေတာ့ ဒါပါပဲ။ မရွင္းတာရွိရင္ ေမးႏုိင္ပါတယ္။ “ကားဖ႐ုိင္” ဆုိတဲ့ စကားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္ပါ။ ဆရာေတာ္ေတြ မိန္႔ခဲ့တာက “ကားေဘာင္” လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ “ကားေဘာင္” ဆုိရာမွာ ပန္းခ်ီကားေဘာင္လည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ ယက္ကန္းကားေဘာင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေၾကာင္း။

ကထိန္အေၾကာင္းကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပေပးပါေသာ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ မဟာ၀ိသုဒၶါ႐ံုတုိက္သစ္၊ စည္ရွင္ေက်ာင္းမွ ဦး၀ါသ၀ါလကၤာရႏွင့္ ဦးေထရ၀ံသ(၀ိနယဓရ) ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

Read more…



Read more...

ဝီထိ (၂)

ဝီထိ (၂)

ဝီထိျဖစ္ေၾကာင္း အဂၤါေလးပါး

စကၡဳဒြါရဝီထိ (ဝါ) စကၡဳဝိညာဏ ဝီထိျဖစ္ရန္ အေၾကာင္း (၄)ပါး ျပည့္စံုရ၏ ။

(၁) စကၡဳပသာဒ-ဟုေခၚေသာ မ်က္စိအၾကည္ဓာတ္ ေကာင္းမြန္ရမည္။
(၂) ႐ူပါ႐ံု-ဟူေသာ ျမင္ႏိုင္သည့္ အဆင္းလည္း ရိွရမည္။
(၃) အာေလာက-ဟူေသာ အလင္းလည္း ရိွရမည္။
(၄) မနသိကာရ-ဟုေခၚေသာ ႏွလံုးသြင္းမႈ အာဝဇၨန္းလည္း ရိွရမည္။

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ စကၡာ, ေလာက၊ ႐ူပထင္ၿပီး၊ မနသီ၊ ေလးလီစကၡဳဖို႔။

စကၡဳပသာဒ ခ်ဳိ႕ယြင္းေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျမင္ႏိုင္ေသာအဆင္း မရိွလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အလင္းေရာင္ မရိွလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏွလံုးသြင္းမႈ မရိွလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဤအဂၤါ တစ္ပါးပါး ခ်ဳိ႕ယြင္းလွ်င္ စကၡဳဝိညာဏဝီထိ-ဟူသည့္ ျမင္သိစိတ္အစဥ္ မျဖစ္ေပၚႏိုင္ေတာ့ေခ်။

(Science အလိုအရ ျမင္ျခင္းတြင္ ပထမသံုးခ်က္သာ အဓိကက်သည္ဟု ယူဆ၏ ။ ႐ုပ္ဝတၳဳမွ ျပန္ထြက္လာၾကေသာ အလင္းတန္းမ်ားက မ်က္စိ၏ အျမင္လႊာ (retina) ေပၚ၌ က်ေရာက္သည့္အခါ အာ႐ံုေၾကာမ်ားက ဦးေႏွာက္သို႔ သတင္းပို႔၏ ။ ထုိအခါ ဦးေႏွာက္က ထုိထင္လားေသာ အာ႐ံုကို သိရိွၿပီး မည္သည့္အာ႐ံု ျဖစ္သည္ကုိ သတင္းျပန္ၾကားေပး၏ ။)

ဗုဒၶအဘိဓမၼာတြင္ ႐ုပ္ဝတၳဳ, မ်က္စိႏွင့္ အလင္းတို႔ အျပင္ ႏွလံုးသြင္းမႈ မနသိကာရကိုလည္း အဓိကထား၏ ။ 'သတိမမူလွ်င္ ဂူမျမင္' ဟူသည့္အတိုင္း ႏွလံုးသြင္းမႈ မရိွလွ်င္ မျမင္ႏိုင္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ မ်က္စိအျမင္လႊာ၌ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ေရွ႕ေမွာက္တူ႐ူဝယ္ ရိွၾကေသာ ႐ုပ္ဝတၳဳေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔၏ အရိပ္မ်ားသည္ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ထင္ေပၚေန၏ ။ ထုိထင္ေပၚသမွ်ေသာ အရိပ္အားလံုးကို ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ တစ္ၿပိဳင္တည္း မျမင္ႏုိင္ပါ။ တစ္ႀကိမ္လွ်င္ ႏွလံုးသြင္းေသာ အရိပ္တစ္ခုကိုသာ ျမင္ႏိုင္၏ ။ ျမင္သိစိတ္က အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ျဖစ္ေပၚႏုိင္သည့္အတြက္ ႏွလံုးသြင္းေသာ အရိပ္တစ္ခုကိုသာ ျမင္ႏိုင္၏ ။ ျမင္သိစိတ္က အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ျဖစ္ေပၚႏုိင္သည့္အတြက္ ႏွလံုးသြင္းမႈေကာင္းလွ်င္ ပံုရိပ္မ်ားကို တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ႏွလံုးသြင္းျခင္းျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ ျမင္သိႏုိင္၏ ။

တစ္စံုတစ္ခုကို အေလးအနက္ေတြးေတာ၍ ေငးေမာေသာအခါမ်ဳိး၌ကား အျမင္လႊာတြင္ ပံုရိပ္တစ္ေထာင္ပင္ ထင္ေနေသာ္လည္း ဘာတစ္ခုကိုမွ် မျမင္သိလုိက္ပါ။ နားအၾကည္လႊာ၌ အသံမ်ဳိးစံု ထိခိုက္ေနေသာ္လည္း မည္သည့္အသံမ်ဳိးကိုမွ် မၾကားသိလုိက္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မနသိကာရသည္ အလြန္လုိအပ္ေသာ အဓိကရအခ်က္ တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွေပ၏ ။




* ေသာတဒြါရဝီထိျဖစ္ရန္ လုိအပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး


ေသာတပသာဒ, သဒၵါ႐ံု, အာကာသဓာတ္ႏွင့္ မနသိကာရ-တို႔တည္း။ ဤအေၾကာင္းတရားေလးပါး၌ အာကာသဓာတ္-ဟူသည္မွာ ေလျဖစ္သန္းသြားလာႏိုင္ေသာ ဟင္းလင္းနယ္ကို ဆိုလုိ၏ ။ အသံလိႈင္းမ်ား တိုးလွ်ဳိေပါက္ျဖတ္သန္းႏိုင္ေသာ ဟင္းလင္းနယ္ရိွမွသာလွ်င္ အသံကို ၾကားႏုိင္၏ ။ မရိွလွ်င္ အသံကို မၾကားႏိုင္ေခ်။

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ ေသာတ, ကာသ၊ သဒၵထင္ၿပီ၊ မနသီ၊ ေလးလီေသာတဖို႔။ Science အလုိအရမူ နား, အသံလႈိင္းႏွင့္ အသံလိႈင္းကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ေပးေသာ ေလတို႔ ရိွရမည္။


* ဃာနဒြါရဝီထိျဖစ္ရန္ လုိအပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး

ဃာနပသာဒ, ဂႏၶာ႐ံု, ဝါတႏွင့္ မနသိကာရ-တုိ႔တည္း။ ဤအေၾကာင္းတရားေလးပါး၌ ဝါတ-ဟူသည္မွာ အန႔ံကို ေဆာင္ေသာေလ ျဖစ္၏ ။ အန႔ံရိွသည့္ ႐ုပ္ဝတၳဳ၏ ေမာ္လီက်ဴးကေလးမ်ားက အေငြ႕ျပန္ၿပီး ေလအဟုန္ကို စီးကာ ႏွာအၾကည္ဓာတ္ႏွင့္ ထိေတြ႔၏ ။ ထုိအခါ ႏွလံုးသြင္းမႈရိွလွ်င္ အန႔ံကို သိရမည္ ျဖစ္၏ ။

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ ဃာန, ဝါတ၊ ဂႏၶ ထင္ၿပီ။ မနသီ၊ ေလးလီဃာနဖို႔။


* ဇိဝွာဒြါရဝီထိျဖစ္ရန္ လုိအပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး

ဇိဝွာပသာဒ, ရသာ႐ံု, အာပႏွင့္ မနသိကာရ-တို႔တည္း၊ ဤအေၾကာင္းတရားေလးပါး၌ အာပ-ဟူသည္မွာ လွ်ာရည္ ျဖစ္၏ ။ အရသာရိွသည့္ ႐ုပ္ဝတၳဳသည္ လွ်ာေပၚေရာက္၍ လွ်ာရည္၌ ေပ်ာ္ဝင္ေသာအခါ လွ်ာအၾကည္ဓာတ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရ၏ ။ ထုိအခါ ႏွလံုးသြင္းမႈရိွလွ်င္ အရသာကို သိလာရ၏ ။

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ ဇိဝွာ, အာပ၊ ရသထင္ၿပီ၊ မနသီ၊ ေလးလီဇိဝွာဖို႔ ။


* ကာယဒြါရဝီထိျဖစ္ရန္ လုိအပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး

ကာယပသာဒ, ေဖာ႒ဗၺာ႐ံု, ထဒၶပထဝီႏွင့္ မနသိကာရ-တုိ႔တည္း။ ဤအေၾကာင္းတရားေလးပါးတြင္ ကာယပသာဒ-ဟူသည္မွာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး၌ ပ်ံႏွ႔ံေနၾကေသာ အာ႐ံုေၾကာမ်ား၏ ထိပ္ဖူးမ်ား ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူႏိုင္၏ ။

ေဖာ႒ဗၺာ႐ံုတြင္ ခက္မာျခင္း, ႏူးညံ့ျခင္းသေဘာရိွသည့္ ပထဝီဓာတ္၊ တြန္းကန္ ဖိႏိွပ္ျခင္းသေဘာရိွသည့္ ဝါေယာဓာတ္၊ ပူျခင္းေအးျခင္း သေဘာရိွေသာ ေတေဇာဓာတ္တို႔ ပါဝင္၏ ။ ဤဓာတ္သေဘာတို႔ကို ' အထိအေတြ႔' ဟူ၍ သာမန္အရပ္သံုးစကားျဖင့္ ေခၚဆိုၾက၏ ။

ထဒၶပထဝီ-ဟူသည္ အထိအေတြ႔ကို ကာယပသာဒသို႔ ကူးဆက္ေပးသည့္ ခက္မာေသာ ပထဝီ ျဖစ္၏ ။

ႏွလံုးသြင္းမႈ႐ိွမွ အထိအေတြ႕ကို သိႏုိင္၏ ။ ႏွလံုးသြင္းမႈ မရိွေသာအခါ အက်ႌ လံုခ်ည္ စသည္တုိ႔သည္ ကိုယ္ႏွင့္ ထိေတြ႔ေနေသာ္လည္း ထိေတြ႔ေနမွန္းကို မသိရေခ်။

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ ကာယ, ထဒၶ, ေဖာ႒ထင္ၿပီ၊ မနသီ၊ ေလးလီကာယဖို႔ ။


* မေနာဒြါရဝီထိ ျဖစ္ရန္ လုိအပ္ေသာ အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး

မေနာဒြါရ-ဟုေခၚဆိုအပ္ေသာ ဘဝင္စိတ္, ဓမၼာရံု,ဟဒယဝတၳဳႏွင့္ မနသိကာရ-တုိ႔ ျဖစ္ၾက၏ ။

ခႏၶာငါးပါး ထင္ရွားရိွေသာ ပဥၥေဝါကာရဘံု (အပါယ္ေလးဘံု၊ လူ႔ဘံု၊ နတ္ဘံု၊ ႐ူပျဗဟၼာဘံု) တို႔၌ စိတ္တို႔သည္ ဝတၳဳ႐ုပ္ တစ္ခုခုကို မီွ၍သာ ျဖစ္ၾကရ၏ ။

စကၡဳဒြါရ ဝီထိစိတ္-တို႔သည္ စကၡဳဝတၳဳ, ဟဒယဝတၳဳ-တို႔ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
ေသာတဒြါရ ဝီထိစိတ္-တို႔သည္ ေသာတဝတၳဳ, ဟဒယဝတၳဳ-တို႔ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
ဃာနဒြါရ ဝီထိစိတ္-တို႔သည္ ဃာနဝတၳဳ , ဟဒယဝတၳဳ-တို႔ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
ဇိဝွါဒြါရ ဝီထိစိတ္-တို႔သည္ ဇိဝွာဝတၳဳ, ဟဒယဝတၳဳ- တို႔ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
ကာယဒြါရ ဝီထိစိတ္-တို႔သည္ ကာယဝတၳဳ, ဟဒယဝတၳဳ-တို႔ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
မေနာဒြါရ ဝီထိစိတ္တို႔-သည္ ဟဒယဝတၳဳ-ကို မီွ၍ ျဖစ္ၾက၏ ။
သို႔အတြက္ ပဥၥေဝါကာရဘံု၌ မေနာဒြါရ ဝီထိျဖစ္ရန္ ဟဒယဝတၳဳသည္ အဓိက လုိအပ္ခ်က္တစ္ပါး ျဖစ္၏ ။


ဘဝင္ (၃)မ်ဳိး - (အတီ၊ စေလ၊ ဥပေစၧ၊ သံုးေထြ ဘဝဂၤ)

ဝီထိပိုင္း၌ (၁) အတီတဘဝင္၊ (၂) စလနဘဝင္ (ဝါ) ဘဝဂၤစလႏွင့္ (၃) ဥပေစၧဒဘဝင္ (ဝါ) ဘဝဂၤုပေစၧဒ - ဟူေသာ ဘဝင္သံုးမ်ဳိးကို မွတ္သားရန္ လုိ၏ ။

သတၱဝါတို႔၏ သႏၲာန္၌ ဝီထိစိတ္ ျဖစ္ေပၚျခင္း မရိွသည့္ အခါမ်ားတြင္ ဘဝင္စိတ္သာလွ်င္ အစဥ္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚေနရ၏ ။ ဘဝင္စိတ္သည္ လြန္ၿပီးခါစ ဘဝေဟာင္း၌ စုေတခါနီးအခ်ိန္တြင္ မရဏာသႏၷေဇာက ယူေပးခဲ့ေသာ ကံနိမိတ္, ကမၼနိမိတ္, ဂတိနိမိတ္, နိမိတ္သံုးပါးအနက္မွ တစ္ပါးပါးကို ပဋိသေႏၶ တည္သည္မွ စ၍ စုတိတိုင္ေအာင္ အာ႐ံု ျပဳ၏ ။ ထုိသို႔ အာ႐ံုျပဳေနျခင္းကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ မသိၾကေခ်။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘဝင္စိတ္သည္ မသိစိတ္ (unconscious mind) ႏွင့္ တူ၏ ။
ဝီထိစိတ္သည္ သိစိတ္ (conscious mind) ႏွင့္ တူ၏ ။

ပဥၥဒြါရႏွင့္ မေနာဒြါရတို႔၌ အာ႐ံုတစ္ပါးပါး ထင္လာေသာအခါ ဘဝင္စိတ္အစဥ္သည္ ျပတ္ေတာက္၍ အာ႐ံုသစ္ကို အာ႐ံုျပဳေသာ ဝီထိစိတ္အစဥ္ ျဖစ္ေပၚလာ၏ ။

ထုိသို႔ ဘဝင္အစဥ္ ျပတ္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာေသာအခါ ဘဝင္စိတ္အစဥ္သည္ ႐ုတ္တရက္ တိခနဲ မျပတ္ေတာက္ႏိုင္ေခ်။ ပမာဆိုေသာ္ အဟုန္ျဖင့္ ေျပးသြားေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က အေျပးရပ္လုိေသာအခါ ရပ္လုိေသာေနရာ၌ တိခနဲ မရပ္ႏိုင္ဘဲ ဖဝါးတစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္းတို႔ကို လြန္ေစၿပီးမွ ရပ္ႏိုင္သကဲ့သို႔တည္း။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘဝင္စိတ္အစဥ္သည္ ျပင္ပအာ႐ံု ထင္သည္မွ စ၍ ဘဝင္ႏွစ္ႀကိမ္ ထပ္မံ ျဖစ္ၿပီးမွသာ ျပတ္ေတာက္ႏိုင္၏ ။ ထုိဘဝင္ႏွစ္ႀကိမ္သည္ ထင္လာေသာ အာ႐ံုသစ္ေၾကာင့္ ယူၿမဲျဖစ္ေသာ အာ႐ံုကို စြဲျမဲစြာလည္ မယူႏုိင္၊ လႊတ္လည္း မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘဲ ပင္ကိုဘေဘာမွ ေဖာက္ျပားေခ်ာက္ခ်ားသြား၏ ။ ဤသို႔ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားမႈေၾကာင့္ ထိုဘဝင္ႏွစ္ခုကို ဘဝဂၤစလန-ဟု ေခၚ၏ ။ ထုိဘဝဂၤစလနႏွစ္ခုတြင္ ဒုတိယဘဝဂၤစလနသည္ ဘဝင္အစဥ္တစ္ခု၏ အဆံုးစြန္ေသာ ဘဝင္စိတ္ ျဖစ္၏ ။ ထုိဘဝင္စိတ္ ျဖစ္ၿပီးသည္ေနာက္၌ ဘဝင္အစဥ္ ျပတ္သြားသည့္အတြက္ ထိုဘဝင္ကို ဘဝဂုၤပေစၧဒ-ဟု အမည္ေပးခဲ့ၾက၏ ။

ဒြါရႏွင့္ အာ႐ံု ထိတိုက္ၿပီးေနာက္ ဘဝင္မလႈပ္မီ ျဖစ္ၿပီး ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားေသာ ဘဝင္စိတ္ကို အတီတဘဝင္ (လြန္ေလၿပီးေသာဘဝင္) ဟု ေခၚ၏ ။

၁။ ဘဝဂၤစလန = လႈပ္ရွားသြားေသာ ဘဝင္။
၂။ ဘဝဂၤုပေစၧဒ = ျပတ္စဲေသာ ဘဝင္။
၃။ အတီတဘဝင္ = လြန္ေလၿပီးေသာ ဘဝင္။


စကၡဳဒြါရ ဝီထိ ၁၅-ပါး

စကၡဳဒြါရ၌ အာ႐ံုထင္ပံုသည္ အာ႐ံု၏ အား အႀကီးအေသးကို လုိက္၍ အတိမဟႏၲာ႐ံု, မဟႏၲ႐ံု, ပရိတၱာ႐ံု, အတိပရိတၱ႐ံု-ဟူ၍ ေလးမ်ဳိးျပားေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္၏ ။

ဤတြင္...
(၁) အတိ မဟႏၲာ႐ံု၌ တဒါရမၼဏ ဝါရ - ၁ ဝီထိ
(၂) မဟႏၲာ႐ံု၌ ဇဝန ဝါရ - ၂ ဝီထိ
(၃) ပရိတၱာ႐ံု၌ ေဝါ႒ဗၺန ဝါရ - ၆ ဝီထိ
(၄) အတိပရိတၱာ႐ံု၌ ေမာဃဝါရ - ၆ ဝီထိ
စုစုေပါင္းေသာ္ စကၡဳဒြါရ ဝီထိ - ၁၅ ဝီထိ ရိွ၏ ။


ပဥၥဒြါရ ဝီထိ ၇၅-ပါး

(၁) စကၡဳဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာ ဝီထိစိတ္အစဥ္ ၁၅-ပါး ရိွသည့္အတိုင္း
(၂) ေသာတဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာ ေသာတဒြါရဝီထိ ၁၅-ပါး ရိွ၏ ။
(၃) ဃာနဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာ ဃာနဒြါရဝီထိ ၁၅-ပါး ရိွ၏ ။
(၄) ဇိဝွာဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာ ဇိဝွာဒြါရဝီထိ ၁၅-ပါး ရိွ၏ ။
(၅) ကာယဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာ ကာယဒြါရဝီထိ ၁၅-ပါး ရိွ၏ ။
စုစုေပါင္းေသာ္ ပဥၥဒြါရဝီထိေပါင္း ၇၅-ပါးကို ရ၏ ။

(အတိမဟႏၲာ႐ံု ဝီထိ .... စသည္တို႔အား သၿဂႋဳဟ္က်မ္းမ်ား၌ ဆက္လက္ ေလ့လာၾကပါရန္ တုိက္တြန္းပါ၏ ။ ပ႒ာန္းေလ့လာရာ၌ မသိမျဖစ္သိရမည္ ျဖစ္၍ ဝီထိအား အနည္းငယ္ ျပန္လည္ ရွင္းျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ )

အျပည့္အစံုသို႔...



Read more...

အုန္းမႈတ္ခြက္နင္း၍ လက္ခံယုံၾကည္ၾကသူမ်ား(မေကြး၀င္းျမင့္)

၁၈။ လက္ခံယုံၾကည္ပါတယ္


က်ဳပ္ေဆခန္းကို ေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြကို လူနာေတြ ေရာဂါအလိုက္ ၾကည့္႐ႈစမ္းသပ္ပါတယ္။ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းသင့္တဲ့လူဆိုရင္ အုန္းမႈတ္ခြက္ပါ နင္းဖို႔ က်က်နန တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။
အုန္းမႈတ္ခြက္နင္း ေလ့က်င့္ခန္းကို အခုလို အမ်ားသိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ေရးသားတာဟာ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။ အားလုံးေသာ သတၱ၀ါေတြ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ အသက္ရွည္ေဆး တစ္ခုေပါ့။
အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းတဲ့ ကိစၥ လက္ခံပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူက ပထ၀ီေၾကာ ဖြင့္ေပးတာကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ဳပ္တို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြကို ညတိုင္း နင္းခဲ့ ႏိွပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ႏိွပ္တဲ့အခါ “ ေျခဖ၀ါးကို တံေတာင္ဆစ္နဲ႔ နာနာေထာက္စမ္း- ေထာက္စမ္းဟ ” လို႔ ခိုင္းေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံေတာင္ဆစ္ေတြ ပြန္းပဲ့ေနေအာင္ ေထာက္ခဲ့ ႏိွပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေျခဖ၀ါးကို တံေတာင္ဆစ္နဲ႔ အေထာက္ခိုင္းတာဟာ သေဘာမေပါက္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အခုမွ သေဘာေပါက္ေပေတာ့တယ္။
ပထ၀ီေၾကာကို ဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႔ တက္ေနတဲ့ ေသြးေတြ က်လာႏိုင္ေၾကာင္းကို ရန္ကုန္ သိမ္ျဖဴအေၾကာဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးကုဌာနက တာ၀န္ခံ ဆရာထြန္းက ေျပာဖူးတယ္ခင္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းရင္ ေသြးတိုးေပ်ာက္ႏိုင္ေၾကာင္း လက္ခံယုံၾကည္ပါတယ္။ သဘာ၀လဲ က်ပါတယ္။

ဦးပဥၨင္း ဦးျမဖူး
ဘိကၡဳပရမသုတ(မဟာဒု ၂)
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ(တ၊ ဆဂုဏ္)
သိမ္ျဖဴေဆးေပးဌာန တာ၀န္ခံ
ေရႊဘုံသာ ေဗာဓိေက်ာင္း၊ ေရနံေခ်ာင္း



၁၉။ အဂၤလန္ကနည္းနဲ႔ ဘာထူးလို႔လဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မႏၱေလး အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းထြက္ေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္( ကြယ္လြန္သူ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္)ရဲ႕ တပည့္ရင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ သြန္သင္လမ္းညႊန္မႈေၾကာင့္ “ လက္ေ၀ွ႕- ခ်စ္အုံး” ဆိုၿပီး လူသိမ်ားေစခဲ့ပါတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက လက္ေ၀ွ႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေလ့က်င့္ ကစားေစခဲ့ပါတယ္။ အားကစားနည္း မ်ဳိးစုံ ေလ့က်င့္ခဲ့ပါတယ္။ (၁၉၄၄၊ ဂ်ပန္ေခတ္ အာရွ လူငယ္ စည္း႐ုံးေရး လုပ္ငန္းကို ေရႊဘိုနယ္ ေက်းရြာအထိ ဆင္းၿပီး ေျမာက္ေအာက္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းကိုလည္း လုပ္ကိုင္ရင္း) တစ္ဖက္က အားကစားစားနည္း ျပရပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်းလက္လူငယ္ေတြ အားကစားအျမင့္ခုန္ နည္းျပရာမွာ ညာဘက္ ေျခေထာက္ ဒဏ္ရာ ရခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရး ကာလမို႔ ေဆးမကုသႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အနာက ေပ်ာက္သလိုလိုနဲ႔ ၿမဳံေနတာကိုး ။ စစ္ၿပီး ကာလက်မွ အဂၤလန္သြား ေဆးကုသခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို အဂၤလန္က ဆရာ၀န္ေတြက ဘာေဆးမွ မလိမ္းပါ၊ ဘာေဆးမွလည္း ထိုးမေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ရဲ႕ ေရာဂါဇာတ္ျမစ္က အေၾကာနဲ႔ ပတ္သက္ေနတာကိုး။
သူတို႔ ေဆးကုပုံက ကၽြန္ေတာ္စီးတဲ့ ႐ွဴးဖိနပ္ ညာဘက္ ေျခေထာက္သားေရအလႊာတစ္လႊာရဲ႕ ေအာက္က္ို ဆီးျဖဴသီးေလာက္ရိွတဲ့ အလုံးက ကေလးတစ္ခု ေပးလိုက္ပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါ ခိုးလိုးခုလု တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ၊ ႏွစ္လေလာက္ စီးမိေတာ့ ေျခေထာက္အနာ ေတာ္ေတာ္သက္သက္သြားပါတယ္။ ဒါဟာ အေၾကာကို ျပင္နည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါနဲ႔ ဗမာျပည္ေရာက္ၿပီး အဂၤလန္က လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ႐ွဴးဖိနပ္ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ထားၿပီး မစီးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေလာက ေျခေထာက္ျပန္နာလာပါတယ္။ ေျခေထာက္က လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္လာျပန္တယ္။ မႏၱေလးက ကိုႀကီးေက်ာ္( ဦးဘေက်ာ္)က ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ျမင္ေတာ့ အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ နင္းပါတယ္။ ေျခေထာက္တြင္ မကပါ။ အေညာင္းအကိုက္ပါ ေပ်ာက္ပါတယ္။ အဂၤလန္က ႐ွဴးဖိနပ္ေအာက္ အလုံးကေလးခုၿပီး ဖိနပ္စီးခိုင္းသလိုပဲေပါ့။ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းတာဟာလဲ အဂၤလန္က နည္းနဲ႔ ဘာထူးလို႔လဲ ။ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းနည္းက ပိုလို႔ေတာင္ ေကာင္းပါေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းၾကည့္ပါ။ အေၾကာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါေတြ မုခ်ေပ်ာက္ကင္းပါတယ္။



ဦးခ်စ္အုံး(ေခၚ) ဦးတင္ထြန္း
တိုင္းအားကစားမွဴး၊ မေကြးတိုင္း၊ မေကြးၿမိဳ႕





၂၀။ ဒူးနာေပ်ာက္တယ္၊ မ်က္စိလည္း ၾကည္တယ္။


ရပ္ေ၀းရပ္နီးက ဧည့္ေသည္ေတြ အိမ္မွာ မျပတ္ပါဘူး။ ဓမၼမိတ္ေတြ ေတြေပါ့။ ဒီမိတ္ေဆြေတြက တရားဓမၼအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရတာမို႔ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ထိေအာင္ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း မိုးစင္စင္လင္းပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေညာင္းမိပါတယ္။ ဇာတ္ေၾကာေတြတက္၊ သြားဖုံးေတြနာ၊ ဒူးေတြပါ နာလာပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုေလး (ကိုတင္ထြဋ္) ရန္ကုန္က အျပန္ အုန္းမႈတ္ခြက္ႏွစ္လုံးကို လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လာပါတယ္။ ခရီးေရာက္မဆိုက္ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ “ မ- ဇာက္ေၾကာတက္၊ ေညာင္းတာ၊ ကိုက္တာေတြ ေပ်ာက္ခ်င္ရင္ ဒါနင္း ” ဆိုၿပီး နင္းပုံနင္းနည္း ျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ အုန္းမႈတ္ခြက္ေပၚတက္ၿပီး ဘယ္၊ညာ အႀကိမ္တစ္ရာတိတိနင္းပါတယ္။
သုံးရက္ေလာက္ နင္းတာေလးနဲ႔ကို သြားနာတာေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ဆိုသလို ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒူးနာလဲ သက္သာသြားပါတယ္။ ဒါတင္ မကပါဘူး။ ကၽြန္မ အိပ္ရာထဲ လွဲတဲ့အခါ မိုက္ခနဲ မူးတတ္ပါတယ္။ ခု အဲဒီ အမူးေရာဂါလဲ မေပၚလာေတာ့ပါဘူး။
ဟုိတုန္းက ညစာၾကည့္ရင္ စာၾကည့္မ်က္မွန္နဲ႔မွ ျမင္ပါတယ္။ အပ္နဖားေပါက္ထိုးဖို႔ ကိစၥဆိုတာေကာ့ မလြယ္တဲ့ ကိစၥပဲ။ ခု အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အပ္ေပါက္ကို မ်က္မွန္ မပါဘဲ ထိုးႏိုင္ေအာင္ မ်က္စိၾကည္လင္လာတယ္။


ေဒၚတင္ဦး
တိုင္းအားကစားမွဴး ၊ ဦးတင္ထြဋ္၏ ဇနီး
မေကြးတိုင္း၊ အားကစားမွဴး႐ုံး
မေကြးၿမိဳ႕





၂၁။ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရွင္ ကိုယ္ေတြ႔


ကၽြန္မအသက္ ေျခာက္ဆယ္ရိွပါၿပီ။ ဆီးခ်ဳိေရာဂါစြဲကပ္လာတာလည္း ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ရိွပါၿပီ။ ဆီးခ်ဳိေရာဂါ ေပ်ာက္ေဆးေတြလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးစားခဲပါတယ္။ သက္သာ႐ုံပါပဲ။ မေပ်ာက္ပါဘူး။ တေလာက ကၽြန္မ ခင္ပြန္း မေကြးကို အလည္သြားပါတယ္။ အလည္သြားရင္းက အျပန္က်ေတာ့ မေကြးက မိတ္ေဆြအခ်ဳိ႕ ဆီးခ်ဳိေရာဂါရိွသူေတြ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ နင္းၾကလို႔ ေပ်ာက္ကင္းေၾကာင္းလဲ ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ သိပ္၀မ္းသာသြားတာေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ က်မလဲ ညအိမ္ယာ၀င္ခါနီးမွာ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္နင္းရင္ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကေအာင္ နင္းပါတယ္။ ဟုိတုန္းက ကၽြန္မ ေခၽြးမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းလို႔ သုံးေလးရက္ အၾကာမွာ ေခၽြးေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ေနလို႔ထိုင္လို႔လည္း အင္မတန္ ေကာင္းလာပါတယ္။ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ဟိုတုန္းက ဆီးသြားတဲ့အခါ ဆီးကို ပုရြက္ဆိတ္တက္ပါတယ္။ ခု မတက္ေတာ့ပါဘူး။

ေဒၚသိန္းတင္
အမွတ္ ၄-က ရပ္ကြက္၊ ေမယု ၆ လမ္း၊
ေျမာက္ဥကၠလာပ။



၂၂။ နာတာရွည္ ေရာဂါႀကီး ေပ်ာက္ပါၿပီ


လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ဦးဇင္းတိုက္ေက်ာင္းေပၚက လိမ့္က်တယ္။ လိမ့္က်တာမွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကို က်တာ ဒါေၾကာင့္ ေဆး႐ုံတက္ရတယ္။ ေဆး႐ုံက တတ္ကၽြမ္းနားလည္ၾကတဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ားက ဓာတ္မွန္ ႐ိုက္ၾကည့္ၾကတယ္။ အ႐ိုးက်ဳိးျခင္း၊ အက္ျခင္း မရိွဘူးတဲ့။ တစ္လေလာက္အၾကာမွာ ေဆး႐ုံက ဆင္းခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခါးနာတာက လုံး၀ မေပ်ာက္ဘူး။ ခါးဆစ္႐ိုးထဲက သိပ္ကိုက္တာပဲ။ ဦးဇင္းရဲ႕ ဒကာ ဒကာမေတြက ေဆးနည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လိမ္းေပးၾကတယ္။ မရပါဘူး ။ သက္သာ႐ုံပါပဲ။ ဒီလိုနဲပဲ ခါးနာေရာဂါႀကီးေၾကာင့္ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ နာတာရွည္ ေရာဂါႀကီး ခံစားေနရပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ တန္ေဆာင္းမုန္းလက ဒကာေရးတဲ့ “ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္း ေရာဂါကင္း” ေဆာင္းပါးေတြ႔ရလို႔ ဖတ္ၾကည့္တယ္။ သေဘာက်မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းေရာဂါ သက္သာလို သက္သာျငား နင္းၾကည့္တာေပါ့။ ဟုတ္သဗ်။ နင္းတာကလည္း အုန္းမႈတ္ခြက္ေပၚ ေျခစုံတက္ၿပီး ဘယ္ညာအႀကိမ္ေပါင္း သုံးေထာင္ျပည့္ေအာင္ နင္းတာေနာ္။ ေန႔တိုင္း တစ္ရက္မွ မပ်က္ နင္းလာလိုက္တာ ေျခာက္လ အၾကာမွာ သိသိသာသာ ေပ်ာက္ကင္းသြားပါေတာ့တယ္။ မေနႏိုင္ ၊ မထိုင္ႏိုင္ ခါးနာတဲ့ နာတာရွည္ ေရာဂါႀကီးဟာ ခုဆိုရင္ ရွင္းရွင္းႀကီး ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ အုန္းမႈတ္ခြက္ဟာ ၾကားရင္ အထင္ေသးစရာ လိုလို ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ့္ေကာင္းတဲ့ နည္းပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ဦးဇင္းမ်ာ ကိုရင္ဘ၀ကတိုင္ စြဲကပ္လာတဲ့ ေခါင္းကိုက္ ေရာဂါအေၾကာင္းပါပဲ။ ေခါင္းကိုက္တာဟာ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ကိုက္တာ။ အဲဒီေရာဂါလဲ ဘာေဆးမွ မစားရဘဲ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းတာေၾကာင့္ ေပ်ာက္သြားတာပါပဲ။
အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ဒီေက်ာင္းတိုက္မွာ ေနတဲ့ ကိုရင္ေတြ ၊ ဦးဇင္းေတြ အကုန္သိၾကပါတယ္။ သူတို႔ ထင္တာက ဒီဦးဇင္းေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္ေပၚက လိမ့္က်တဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႔ ခ်ည့္နဲ႔သြားၿပီလို႔ ေတြးထင္ေနၾကတာကိုး ။ ခုေတာ့ မ်က္စိေအာက္တြင္ပဲ လူဟာ ခ်ည့္နဲ႔သြားေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းတာေၾကာင့္ သန္သန္မာမာ ျဖစ္လာတာကို သူတို႔ သိပ္အံ့ၾသေနၾကတယ္။ ဒီနည္းဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာသာမက ကမၻာပါသိေအာင္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

ဦးဇာဂရ
ဘယ၀ိသုဒၡိေက်ာင္း၊ ေသြးေဆးကန္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕





၂၃။ ကုသိုလ္လဲရ ေရာဂါလဲေပ်ာက္

ေဒၚေဒၚ့မွာ ေလငန္းေရာဂါကလဲ ရိွေနေတာ့ ေမာင္၀င္းျမင့္ရဲ႕ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္း ေရာဂါ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကစၿပီး ညအိပ္ရာ မ၀င္မိ အုန္းမႈတ္ခြက္ကို မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ နာရီ၀က္ေလာက္ မွန္မွန္နင္းေနတာပါပဲ။ ေဒၚေဒၚက အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းတဲ့အခါမွာ စိတ္က တစ္ျခား ေရာက္မသြားေအာင္ ဓမၼစၾကာသုတ္တို႔၊ ဓာရဏပရိတ္တို႔ကို ႏႈတ္က အသံထြက္ ရြတ္ဆို ပူေဇာ္နင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဒၚေဒၚ့ နည္းက ကုသိုလ္လဲရ ေရာဂါလည္း ေပ်ာက္ ဆိုသလိုေပါ့ေလ။ ဒါနဲ႔ ေမာင္၀င္းျမင့္ကို ေျပာရအုံးမယ္။ ေဒၚေဒၚတို႔အိမ္က ရဟန္း အာဂႏၱဳနဲ႔ လူဧည့္သည္ေတြ မၾကာခဏ ေရာက္လာေလ့ရိွေတာ့ အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပရင္း အုန္းမႈတ္ခြက္ လက္ေဆာင္ေပးရပါတယ္။ အုန္းမႈတ္ခြက္လိုေနရင္ ပုဇြန္ေတာင္ေစ်း၊ ေရေက်ာ္ေစ်းမွာရိွတဲ့ အုန္းသီးျခစ္၊ အုန္းႏို႔ညစ္ေနတဲ့ စက္သမား မိတ္ေဆြေတြ ဆီမွာ သြားေတာင္းရတာေပါ့။

ေဒၚသန္းသန္း
၃၂၊ မဟာသုခလမ္း၊
ပုဇြန္ေတာင္
က်ီေတာ္ရပ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕




၂၄။ လူသာဓုေခၚ နတ္သာဓုေခၚ

အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းတာကို က်ဳပ္သေဘာလဲက် သေဘာလဲေပါက္ပါတယ္။ က်ဳပ္အျဖစ္က တစ္မ်ဳိးဗ်။ အိပ္ရာထဲ အိပ္တဲ့အခါ ဘယ္ညာလွည့္ေစာင္းလို႔ မရဘူး၊ တစ္ဘက္ကို ေစာင့္အိပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ဒုကၡခံ ႀကိဳးစားၿပီး လွည့္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က အုန္းမႈတ္ခြက္ နင္းဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ ဒါနဲ႔ ရက္သတၱပါတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ နင္းၾကည့္တယ္ဆိုပါေတာ့။ အိုး - ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ လွည့္မအိပ္ႏိုင္တဲ့ ဒုကၡေ၀ဒနာႀကီး ရွင္းရွင္း ေပ်ာက္သြားပါတယ္။
အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အိပ္ရာ၀င္ ဟိုဘက္ဒီဘက္ လွည့္အိပ္မရေအာင္ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ ေရာဂါဟာ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္လို႔ အုန္းမႈတ္ခြက္ ႏွစ္ပတ္ နင္းအၾကည့္မွာ သက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားလို႔ အံ့လဲအံ့ၾသ ၀မ္းလဲ ၀မ္းသာျဖစ္မိပါတယ္။
အေမာင့္အေနနဲ႔ ဒီနည္းကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္လိုက္တာဟာ လူသာဓုေခၚ နတ္သာဓုေခၚပါတယ္ အေမာင္ရယ္။

ဦးေဖတင္ (အၿငိမ္းစား)
ယစ္မ်ဳိးအင္စပက္ေတာ္
ဆားစည္ရပ္၊ မေကြးၿမိဳ႕





၂၅။ ေသြးတိုးေပ်ာက္ၿပီတဲ့


ပဲခူးက မိတ္ေတြတစ္ေယာက္ ေသြးတိုးေရာဂါျဖစ္ေနတာၾကာၿပီ။ အခု သူအုန္းမႈတ္ခြက္နင္းလို႔ ေသြးတိုးေရာဂါ ရွင္းရွင္းေပ်ာက္ဖူးတဲ့အေၾကာင္း ၀မ္းသာစကား ၾကားရပါတယ္။


ဦးသိန္းေအာင္
အမႈေဆာင္လူႀကီး၊ ဗုဒၶသာသနာႏုဂၢဟ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္
သာသာနာ့ရိပ္သာ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕





တိုက္တြန္းလို႔ ေပ်ာက္ကင္းသူေတြ


ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရိွတယ္။ မႏၱေလး တမၼ၀တီရပ္မွာ ေနပါတယ္။ ေရွ႕ေန ဦး၀င္းရွိန္တဲ့။ ေျခဖဖိုးႀကီး ေရာင္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သြားၿပီး အုန္းမႈတ္ခြက္ ႏွစ္လုံးပို႔ၿပီး နင္းခိုင္းတယ္။ သုံးရက္နဲ႔ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္သြားတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ရန္ကုန္က ပို႔ေဆာင္ေရး အင္စပက္ေတာ္ ဦးဘခင္တဲ့။ သူက ညာေျခတစ္ဖက္ဆြဲေနတယ္။ ၾကာရင္ ေလငန္းဆြဲ သြားေတာ့မယ့္ အေျခအေနပဲ။ အဲဒါကို အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းခိုင္းလိုက္တာ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ တိုက္တြန္းၿပီး ေပ်ာက္ကင္းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြပါပဲဗ်ာ။

ဦးေသာင္းတင္
၁၉၂ ေအ၊ မီးရထား၀င္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။









အုန္းမႈတ္ခြက္ကေတာ့ သိပ္ေရာင္းေကာင္းတာပဲ


အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းလို႔ က်န္းမာေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္အေထာက္အကူျပဳတယ္၊ မျပဳဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ခုထိ အလုပ္မအားလို႔ နင္းမၾကည့္ရေသးလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးလေလာက္က စၿပီး က်ဳပ္တို႔ဆိုင္က အုန္းမႈတ္ခြက္ေတြ လာ၀ယ္လိုက္ၾကတာ မနည္းဘူး။ ခုထိ ေရာင္းေနရတုန္းပဲ။


ဘသက္ေပါ
အုန္း-ငွက္ေပ်ာအေရာင္းဆိုင္
အေရွ႕ဘက္တန္း၊ ေစ်းႀကီးအတြင္း၊
မေကြးၿမိဳ႕





၂၆။ အထိုင္အထ မေလးေတာ့ဘူး

ကၽြန္ေတာ္ အသက္(၇၈)ႏွစ္ရိွပါၿပီ။ ဟုိတုန္းက သတင္းေရး၊ သတင္းစာဖတ္ရာမွာ မ်က္မွန္ပါမွ ဖတ္ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က အုန္းမႈတ္ခြက္ကို နံနက္ အိပ္ရာထ တစ္ႀကိမ္၊ ည အိပ္ရာ၀င္ တစ္ႀကိမ္၊ မွန္မွန္နင္းလာေတာ့ ခုဆိုုရင္ မ်က္မွန္မလိုတဲ့ အျပင္ လူုငယ္ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ အတူ သတင္းမ်ားကို ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ သြက္သြက္လက္လက္ ယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တဲ့ အိမ္နဲ႔ ျပည္သူ႔ တရား႐ုံး အသြားအျပန္ ေလးမိုင္ေက်ာ္ရိွပါတယ္။ အဲဒီခရီးကို ေျခက်င္ သြားႏိုင္ပါတယ္။ မေမာပါဘူး။ အထုိင္အထလည္း မေလးေတာ့ပါဘူး။ အုန္းမႈတ္ခြက္နင္းတာဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ အေကာင္းဆုံး ေလ့က်င့္ခန္း တစ္ခုပါပဲ၊ ျပည္သူေတြ အဲဒီေလ့က်င့္ခန္းမ်ဳိး မ်ားမ်ား လုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

ေမာင္အုန္း
ဟံသာ၀တီ သတင္းေထာက္ အမွတ္(၁၄၃)



ဆက္လက္ေဖၚျပေပးပါမည္။


ေရႊလမ္းေငြလမ္း၀င္းၾကည္
၂၀၀၉ ခု၊စက္တင္ဘာလ(၁၉)ရက္၊နံနက္(၁၁း၃၅)နာရီ ကူးတင္ပါသည္။


Read more...

မုၿဒာအေႀကာင္း သိေကာင္းစရာ ( ၂ )

( ဒါန မုၿဒာ - ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ လွဴဒါန္းေနေတာ္မူဟန္ )

ဒါနမုၿဒာ ရုပ္ပြားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္သူသည္ ေရႊေငြ ဥစၥာရတနာ ဆင္ၿမင္း စေသာ စီးစိမ္ရတနာမ်ားရရွိၿခင္း၊ ေႀကြးၿမီေတာင္းခံရာ၌ အလြယ္တကူ ရရွိၿခင္း၊ သူတပါးအထံမွ လက္ေဆာင္ပ႑ာ အခြန္အတုပ္ဘ႑ာမ်ား ရနိုင္ၿခင္း၊ တိုင္းၿပည္နိုင္ငံအတြင္း ဆန္ေရ စပါး ေပါမ်ားၿပည္႔စုံၿခင္း၊ စေသာ အက်ိဳးထူးမ်ားကို ခံစားရတတ္သည္၊ ဟု တႏၱရယာန က်မ္းဂန္းမ်ားက ဆိုႀကေပသည္၊


ဒါကေတာ႔ ၿမန္မာ တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးေနၿပီးသား ၿဖစ္တဲ႔ တရားဦး ဓမၼစႀကာ ေဟာေတာ္မူဟန္ မုၿဒာ ၿဖစ္ပါတယ္၊ ေအာက္ကပုံေလးလဲ ဓမၼစကၠ မုၿဒာ ပါပဲ


(၀ရ - ေကာင္းၿမတ္ေသာ ဆုလာဘ္ဟူသမ်ွကို ၊ ဒ - ေပးေတာ္မူဟန္ )

၀ရဒမုၿဒာ ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္သူမ်ားသည္ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ဆုလာဘ္မ်ားကို ရရွိၿခင္း၊ ဆုေတာင္းၿပည္႔၀ၿခင္း၊ အလုိဆႏၵအတိုင္း တလုံးတ၀တည္း ၿပည္႔စံုေစၿခင္း၊ သားဆုကို ၿပဳနိုင္ၿခင္း၊ သစၥာအဓိ႒ာန္ၿပဳရာအခါတိုင္း ထိေရာက္ၿပည္႔၀ၿခင္း၊ ဓာတ္သက္၀င္ၿခင္း ၊ ဓာတ္စီးၿခင္း၊

ရာထူး႒ာနႏၱရ တိုးၿခင္း၊ စီးစိမ္တိုးပြားၿခင္း ၊ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ ၿပဳရာ၌ အၿမတ္စြန္းရၿခင္း၊ ကစားေလာင္းကစားၿခင္း၌ ေအာင္နုိင္ၿခင္း၊ စစ္တိုက္ရာ၌ ေအာင္နိုင္ၿခင္း၊ ပူေဇာ္သကၠာရ ကို ရရွိၿခင္း၊ လက္ေဆာင္ပ႑ာအမ်ားအၿပား ရရွိၿခင္း၊ ေၿခြရံသင္းပင္း ေပါမ်ားၿပည္႔စုံၿခင္း စေသာ ေလာကီအက်ိဳးေက်းဇူးအေၿမာက္အမ်ား ရရွိနိုင္သည္ ဟု တႏၱရယာနက်မ္းမ်ားက ဆိုပါသည္၊



Read more...

ႏႈတ္ခမ္းကို လ်က္ကာ လ်က္ကာ...

စတုတၳသိကၡာပုဒ္

ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာအခါ ဆဗၺဂၢီရဟန္း တို႔သည္ ႏႈတ္ခမ္းကို လ်က္ကာ လ်က္ကာ စားကုန္၏။ပ။

''ႏႈတ္ခမ္းကို လ်က္ကာ လ်က္ကာ မစားအံ့ဟု က်င့္ၾကံ အားထုတ္မႈကို ျပဳရမည္'' ဤသို႔ ျပၾကကုန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ႏႈတ္ခမ္းကို လ်က္ကာ လ်က္ကာ မစားအပ္။
အၾကင္ရဟန္းသည္ သိကၡာပုဒ္၌ မရိုေသျခင္းကို စြဲ၍ ႏႈတ္ခမ္းကို လ်က္ကာ လ်က္ကာ စားအံ့၊ ဒုကၠဋ္အာပတ္ သင့္၏။ ေစတနာမရွိေသာ ရဟန္း။ပ။ အစလက္ဦး လြန္က်ဴးေသာ ရဟန္းတို႔အားလည္း အာပတ္ မသင့္။ 630

၄ - စတုတၴသိကၡာပုဒ္၊ သု႐ုသု႐ုဝဂ္၊ ေသခိယအခန္း၊ ပါစိတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ေနစာလႈံလ်က္ ေနေတာ္မူ၏...

ဧရာဓမၼသုတ္

အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ ပုဗၺာ႐ံုေက်ာင္း မိဂါရမာတာ ဝိသာခါ၏ ျပာသာဒ္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ ညေနခ်မ္းအခ်ိန္၌ တစ္ပါးတည္း ကိန္းေအာင္းေတာ္မူရာမွ ထခဲ့၍ ေက်ာင္း အေနာက္ဘက္ ေနပူဆာ၌ ေက်ာက္ကုန္းကို ေနစာလႈံလ်က္ ေနေတာ္မူ၏။

ထိုအခါ အသွ်င္အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိုယ္ေတာ္ကို လက္ျဖင့္ အဖန္ဖန္ ဆုပ္နယ္ သံုးသပ္လ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤစကားကို ေလွ်ာက္၏-

''အသွ်င္ဘုရား အ့ံၾသဖြယ္ ရွိပါေပစြ၊ အသွ်င္ဘုရား မျဖစ္ဖူးျမဲ ျဖစ္ေပစြ၊
အသွ်င္ဘုရား ယခု ျမတ္စြာဘုရား၏ အေရအဆင္းေတာ္သည္ ေရွးကကဲ့သို႔ စင္ၾကယ္ ျဖဴစင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ၊ ခႏၶာကိုယ္အားလံုးတို႔သည္ ေလ်ာ့ပါးကုန္သည္ ျဖစ္၍ အေရတြန္႔လိပ္ ေနပါကုန္၏၊ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေရွ႕သို႔ ကိုင္း႐ႈိင္းပါ၏၊ စကၡဳေႁႏၵ၊ ေသာတိေႁႏၵ၊ ဃာနိေႁႏၵ၊ ဇိဝွိေႁႏၵ၊ ကာယိေႁႏၵဟူေသာ ဣေႁႏၵတို႔၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္းသည္ ထင္ပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။ အာနႏၵာ ထိုစကားသည္ မွန္၏၊ ပ်ဳိႏုျခင္းသေဘာ ရွိခဲ့ေသာ္ အိုျခင္း သေဘာရွိ၏၊ က်န္းမာျခင္း သေဘာ ရွိခဲ့ေသာ္ နာျခင္း သေဘာရွိ၏၊ အသက္ရွင္ျခင္း သေဘာ ရွိခဲ့ေသာ္ ေသျခင္း သေဘာရွိ၏၊ အေရအဆင္းသည္ ေရွးကကဲ့သို႔ စင္ၾကယ္ ျဖဴစင္ျခင္း မရွိေတာ့ေပ၊ ခႏၶာကိုယ္ အားလံုးတို႔သည္ ေလ်ာ့ပါးကုန္သည္ ျဖစ္၍ အေရတြန္႔လိပ္ ေနကုန္၏၊ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေရွ႕သို႔ ကိုင္း႐ႈိင္း၏၊ စကၡဳေႁႏၵ၊ ေသာတိေႁႏၵ၊ ဃာနိေႁႏၵ၊ ဇိဝွိေႁႏၵ၊ ကာယိေႁႏၵဟူေသာ ဣေႁႏၵတို႔၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္းသည္ ထင္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီး ေနာက္ ထိုမွတစ္ပါး ဤဂါထာကို မိန္႔ေတာ္မူျပန္၏ -

''ယုတ္မာလွေသာ ဟယ္ဇရာတရား သင့္အား စက္ဆုပ္ဖြယ္ ျဖစ္ပါေစ၊ အဆင္းပ်က္ေအာင္ ျပဳလုပ္တတ္ေသာ ဟယ္ဇရာတရား ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ အတၱေဘာကို ဇရာတရားသည္ ဖိစီး ႏွိပ္စက္ေလစြ တကား။

အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္သူသည္လည္း ေသရျခင္းလွ်င္ လဲေလ်ာင္းရာရွိ၏၊ ေသျခင္းတရားသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမွ် မေရွာင္ၾကဥ္၊ အလံုးစံုေသာ သတၱဝါကိုပင္ ဖိစီး ႏွိပ္စက္ေလ၏'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 511
၁ - ဧရာဓမၼသုတ္၊ ဧရာဝဂ္၊ မဟာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။


Read more...

ဤစကားသည္ ဤအတုိင္းပင္ဟုတ္၏

ဥပဇၥ်ာယသုတ္- (အနီးကပ္ သင္ျပေသာဆရာ)

ထုိအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ မိမိဥပဇၩာယ္ ဆရာထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ''အသွ်င္ဘုရား ယခုအခါ၌ အကြၽႏု္ပ္၏ ကုိယ္သည္ ေလးလံေနပါ၏၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔ သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မထင္ပါကုန္၊ တရားတုိ႔လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မထင္လာပါကုန္၊ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္၏ စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံးယူ၍ တည္ေနပါ၏၊ မေမြ႕ေလ်ာ္ပါဘဲလ်က္လည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္၍ ေနရပါ၏၊ တရားတုိ႔၌ မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ'သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ရွိပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ထုိအခါ ဆရာ ဥပဇၩာယ္ ရဟန္းသည္ ထုိအတူေန တပည့္ရဟန္းကုိ ေခၚကာ ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ ရွိခုိးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား -

''အသွ်င္ဘုရား ဤရဟန္းသည္ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိပါ၏ 'အသွ်င္ဘုရား ယခုအခါ၌ အကြၽႏု္ပ္၏ ကုိယ္သည္ ေလးလံေနပါ၏၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မထင္ပါကုန္၊ တရားတုိ႔သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မထင္လာပါကုန္၊ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္၏စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံး၍ တည္ေနပါ၏၊ မေမြ႕ေလ်ာ္ပါဘဲလ်က္လည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္၍ ေနရပါ၏၊ တရားတုိ႔၌ မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ရွိပါ၏' ဟု ဆုိပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ရဟန္း ဤစကားသည္ ဤအတုိင္းပင္ဟုတ္၏၊ ဣေႁႏၵတုိ႔၌ မေစာင့္ေရွာက္ မလံုျခံဳေသာ တံခါးရွိသည္ ျဖစ္၍ ေဘာဇဥ္တုိ႔၌ အတုိင္းအရွည္ကုိ မသိေသာ ႏုိးၾကားမႈကုိ အားမထုတ္ေသာ ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ မ႐ႈမူ၍ ညဥ့္၏ ေရွ႕ပုိင္းေနာက္ပုိင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ား အားထုတ္မႈကုိ အားမထုတ္မူ၍ ေနေသာ ရဟန္းအား ကုိယ္သည္ ေလးလံေန၏၊ အရပ္ ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔သည္လည္း ထုိရဟန္းအား မထင္ကုန္၊ တရားတုိ႔သည္လည္း ထုိရဟန္းအား မထင္လာကုန္၊ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ'သည္လည္း ထုိရဟန္း၏ စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံး၍ တည္ေန၏၊ မေမြ႕ေလ်ာ္ဘဲလ်က္လည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္၍ ေနရ၏၊ ထုိရဟန္းအား တရားတုိ႔၌လည္း မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ' သည္ ျဖစ္၏။

ရဟန္း ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ သင္သည္ ဤသုိ႔ က်င့္ရမည္။

''ငါသည္ ဣေႁႏၵတုိ႔၌ ေစာင့္ေရွာက္ လံုျခဳံေသာ တံခါးရွိသူ ျဖစ္အံ့၊ ေဘာဇဥ္တုိ႔၌ အတုိင္းအရွည္ကုိ သိသူ ႏုိးၾကားမႈ၌ အားထုတ္သူ ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ႐ႈသူ ညဥ့္၏ ေရွ႕ပုိင္း ေနာက္ပုိင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယ တရားပြါးမ်ား အားထုတ္မႈကုိ အားထုတ္သူ ျဖစ္၍ ေနအံ့'' ဟု က်င့္ရမည္။ ရဟန္း ဤသုိ႔လွ်င္ သင္သည္ က်င့္ရမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

ထုိအခါ ထုိရဟန္းသည္ ျမတ္စြာဘုရားက ဤအဆံုးအမေတာ္ျဖင့္ ဆံုးမအပ္သည္ ျဖစ္၍ ေနရာမွ ထၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခုိးလ်က္ အ႐ုိအေသျပဳကာ ဖဲသြားေလ၏။

ထုိအခါ ထုိရဟန္းသည္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာသုိ႔ ကပ္ၿပီးလွ်င္ မေမ့မေလ်ာ့ ျပင္းစြာ အားထုတ္လ်က္ တည္ၾကည္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ေနသည္ရွိေသာ္ ေကာင္းစြာသာလွ်င္ လူ႔ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သုိ႔ ဝင္ေရာက္ၾကေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားတုိ႔ လုိလားအပ္ေသာ အတုမရွိေသာ ျမတ္ေသာ အက်င့္၏ အဆံုးျဖစ္ေသာ အရဟတၱဖုိလ္အက်ဳိးကုိ မၾကာမီ ယခုဘဝ၌ပင္ ကုိယ္တုိင္ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေနရ၏၊ ''ပဋိသေႏၶေနမႈ ကုန္ၿပီ၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္သံုးၿပီးၿပီ၊ (မဂ္)ကိစၥကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ဤ(မဂ္)ကိစၥ အလုိ႔ငွါ တစ္ပါးေသာ ျပဳဖြယ္ မရွိေတာ့ၿပီ'' ဟု သိ၏၊ ထုိရဟန္းသည္ ရဟႏၲာတုိ႔တြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ ျဖစ္ေလ၏။

ထုိ႔ေနာက္ ထုိရဟန္းသည္ အရဟတၱဖုိလ္သုိ႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ မိမိ ဥပဇၩာယ္ ဆရာထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ -

''အသွ်င္ဘုရား ယခုအခါ၌ အကြၽႏု္ပ္၏ကုိယ္သည္ ေလးလံျခင္း မျဖစ္ေတာ့ပါ၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ထင္ပါကုန္၏၊ တရားတုိ႔သည္ လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ထင္လာပါကုန္၏၊ ေလးလံ ထုိင္းမွဳိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ'သည္ လည္း အကြၽႏု္ပ္၏ စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံး၍ မတည္ေတာ့ပါ၊ ေမြ႔ေလ်ာ္စြာလည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ရပါ၏၊ တရားတုိ႔၌ မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မရွိေတာ့ပါ'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ထုိအခါ ထုိဆရာဥပဇၩာယ္ရဟန္းသည္ ထုိအတူေန တပည့္ရဟန္းကုိ ေခၚကာ ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခုိး၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္လ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား-

''အသွ်င္ဘုရား ဤရဟန္းသည္ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိပါ၏။
'အသွ်င္ဘုရား ယခုအခါ၌ အကြၽႏု္ပ္၏ကုိယ္သည္ ေလးလံျခင္း မျဖစ္ေတာ့ပါ၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ထင္ပါကုန္၏၊ တရားတုိ႔သည္ လည္း အကြၽႏု္ပ္အား ထင္လာပါကုန္၏၊ ေလးလံ ထုိင္းမႈိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္၏ စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံး၍ မတည္ေတာ့ပါ၊ ေမြ႕ေလ်ာ္စြာလည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ရပါ၏၊ တရားတုိ႔၌ မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ' သည္လည္း အကြၽႏု္ပ္အား မရွိေတာ့ပါ' ဟူ၍ ေျပာဆုိပါ၏'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

ရဟန္း ဤစကားသည္ ဤအတုိင္းပင္ဟုတ္၏၊

ဣေႁႏၵတုိ႔၌ ေစာင့္ေရွာက္ လံုျခံဳေသာ တံခါးရွိသည္ျဖစ္၍ ေဘာဇဥ္တုိ႔၌ အတုိင္းအရွည္ကုိ သိေသာ ႏုိးၾကားမႈကုိ အားထုတ္ေသာ ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ႐ႈသည္ ျဖစ္၍ ညဥ့္၏ ေရွ႕ပုိင္း ေနာက္ပုိင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ား အားထုတ္မႈကုိ အားထုတ္၍ေနေသာ ရဟန္းအား ကုိယ္သည္ ေလးလံ မေနေတာ့ေပ၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔သည္လည္း ထုိရဟန္းအား ထင္ကုန္၏၊ တရားတုိ႔သည္လည္း ထုိရဟန္းအား ထင္လာကုန္၏၊ ေလးလံထုိင္းမွဳိင္းျခင္း 'ထိနမိဒၶ'သည္လည္း ထုိရဟန္း၏ စိတ္ကုိ သိမ္းက်ဳံး၍ မတည္၊ ေမြ႕ေလ်ာ္စြာလည္း ျမတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ရ၏၊ ထုိရဟန္းအား တရားတုိ႔၌လည္း မေဝခြဲႏုိင္ျခင္း 'ဝိစိကိစၧာ' သည္ မျဖစ္ေတာ့ေပ။

ရဟန္းတုိ႔ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ သင္တုိ႔သည္ ဤသုိ႔ က်င့္ရမည္-

''ငါတုိ႔သည္ ဣေႁႏၵတုိ႔၌ ေစာင့္ေရွာက္ လံုျခဳံေသာ တံခါးရွိသူ ျဖစ္ကုန္အံ့၊ ေဘာဇဥ္တုိ႔၌ အတုိင္းအရွည္ကုိ သိသူ ႏုိးၾကားမႈ၌ အားထုတ္သူ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔ကုိ ႐ႈသူ ညဥ့္၏ ေရွ႕ပုိင္း ေနာက္ပုိင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ား အားထုတ္မႈကုိ အားထုတ္သူ ျဖစ္၍ ေနကုန္အံ့'' ဟု က်င့္ရမည္။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ သင္တုိ႔ က်င့္ရမည္ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 56

၆ - ဥပဇၩာယသုတ္၊ နီဝရဏဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု..


Read more...

ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာ (Religion) မဟုတ္ ( ၂ )

(ယခင္လမွ အဆက္ )

( ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္၊ ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနသလဲ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မ်က္စိမွိတ္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ ရုပ္ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ လို႔ ေမးႏိုင္ပါတယ္။
အေျဖက လြယ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတာဟာ ခ်မ္းသာစည္းစိမ္ တစံုတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္တျပီး ရွိခိုးေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ထင္ရွားရွိတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ေရွ႔ေမွာက္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ထင္မွတ္ျပီး အလြန္ေလးနက္ေသာ ဂါရ၀ျဖင့္ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႔ စိတ္ထဲကို မိမိရဲ႔စိတ္ သြင္းျပီးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္ေလာက္အံ႔ၾသစရာေကာင္းသလဲ။

အတုမရွိတဲ့ မဟာပုရိသဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔မွာ ပန္း ေရခ်မ္း ဆီမီး ဆြမ္း စသည္ ကပ္လွဴျပီး ရွိခိုးေနရတာဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႔ စိတ္ႏွလံုးမွာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ ဆုတ္နစ္ေသာစိတ္ဓာတ္ဟာ တက္ၾကြလာတယ္။ က်ဆင္းေနေသာ စိတ္ဓာတ္ဟာ တိုးပြားလာတယ္။ ညစ္ညဴးေနေသာ စိဓာတ္ဟာ ၾကည္လာတယ္။

( ဗုဒၶလက္ခံခဲ့တဲ့ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ )
ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကလဲ မိမိရဲ႔ သာ၀ကေတြကို မိမိက်င့္သလို က်င့္ေစခ်င္တယ္။ မိမိကို အတုယူေစခ်င္တယ္။ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ေရွ႔ေမွာက္မွာ ထိုင္၍ ဗုဒၶကို အာရံုျပဳျပီး ပူေဇာ္လိုက္တဲ့အခါ ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတယ္လို႔ စိတ္မွာ ၀င္စားလာတတ္ပါတယ္။
ဗုဒၶနဲ႔ အတူတူေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မေကာင္းေသာ အက်င့္ေတြကို က်င့္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ တျဖည္းျဖည္း ဗုဒၶဓာတ္ ကူးလာႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶကလဲ ပညာဉာဏ္ကို အရင္းခံေသာ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သည္ကို လက္ခံပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကလဲ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ကိုးကြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေညာင္ပင္ဟာ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အထိမ္းအမွတ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေညာင္ပင္မွာ ေဗာဓိဉာဏ္ရလို႔ ဒီေညာင္ပင္ကို ေဗာဓိပင္ ေခၚၾကပါတယ္။

( ဗုဒၶဘာသာရဲ႔ ပဓာန လုပ္ငန္းတခု )
ရုပ္တု၊ ဆင္းတု၊ ေညာင္ပင္စသည္ ပူေဇာ္ျခင္း ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သမာဓိ ေကာင္းစြာ ရရွိႏိုင္တဲ့အတြက္ လုပ္ထိုက္ေသာ လုပ္ငန္းတရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ အတုမဲ့ မဟာပုရိသ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဗုဒၶရဲ႔ ပံုေတာ္ကို သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ထည့္သြင္းထားျပီး ေဗာဓိဓာတ္ကို ရေအာင္ ယူၾကတယ္။ စိတ္ၾကည္လင္မႈ ခ်မ္းသာမႈကို ရွာေဖြၾကတယ္။

သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ေက်းဇူးရွင္ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးပူေဇာ္ေနၾကျခင္းထက္ ျမတ္ဗုဒၶကဲ့သို႔ သစၥာတရားတို႔ကို သိေအာင္ အားထုတ္ျခင္း၊ သိကၡာသံုးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး ပါရမီ ၁၀-ပါးတို႔ကို အားထုတ္ျခင္းကသာလွ်င္ ပိုျမတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကလဲ တပည့္သာ၀ကတို႔ရဲ႔ ပူေဇာ္ျခင္းထက္ မိမိက်င့္သလို အက်င့္ျမတ္ေတြ က်င့္ၾကံလိုက္နာျခင္းကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်င့္ဖို႔ခ်ည္း တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ပါတယ္။

( ဗုဒၶကို ျမင္ေတြ႔တဲ႔ လူ ဆိုတာ )
ငါဘုရား၏ အဆံုးအမ အက်င့္ျမတ္ေတြကို က်င့္ၾကံ လိုက္နာသူသည္ ငါဘုရားကို အျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္သူမည္၏။ တရားျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို ျမင္၏။ တရားမျမင္သူသည္ ငါဘုရားကို မျမင္ေသး-ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶပံုေတာ္ထက္ ပို၍ခံ႔ညား သပ္ရပ္ ထည္၀ါျပီး က်က္သေရရွိေသာ အျခားရုပ္ပံုတခု ဤကမၻာေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါ။
မ်က္စိနဲ႔ျမင္ရတဲ့ ဗုဒၶပံုေတာ္ကို ျမင္ရ ၾကည့္ရေသာအခါ ဗုဒၶပံုေတာ္ထဲမွာ ဗုဒၶရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ပါ၀င္လာတယ္လို႔ ထင္ရျပီး မိမိရဲ႔ ႏွလံုးသားမွာလဲ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႔ အေရာင္ဟာ ထင္ဟပ္လာတယ္လို႔ ထင္မွတ္ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ေျပာလိုတာက ဗုဒၶ၀ါဒ၊ ဗုဒၶဘာသာ မွာ အသနားခံ၍ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ဗုဒၶႏွင့္ ဆုေတာင္းသူတို႔ၾကားထဲမွာ ဆက္သြယ္သူ (ေအာင္သြယ္သေဘာ) ကိုယ္စားလွယ္ထား၍ ဆုေတာင္းျခင္းဆိုတာ မရွိပါဘူး။

( ဗုဒၶဘာသာတို႔ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ )
ဘုန္းႀကီးက လူေတြအလယ္ ဆုေတာင္းေပးရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒုကၡေရာက္လာလို႔ ကယ္တင္ေတာ္မူပါ။ က်ဴးလြန္မိလာလို႔ သနားေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။
သို႔ေသာ္ ဗုဒၶထံမွာ ဆုပန္တယ္၊ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကယ္တင္ဖို႔ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို မိမိရဲ႔ ေကာင္းမႈေပၚမွာ အေျခခံျပီး ထုတ္ဆိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶကလဲ သင္တို႔ ေတာင္းဆိုတာေတြကို ငါ ဘုရား ေပးမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ တာ၀န္မခံပါဘူး။ အသနားခံျခင္း ဆုေတာင္းျခင္းေတြမွတပါး မိမိဘ၀ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေရး အသိဉာဏ္ ပြင့္လင္းေရး ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေရးတို႔အတြက္ သိကၡာသံုးပါး က်င့္သံုးဖို႔ကိုသာ ဗုဒၶသည္ ညႊန္ျပေတာ္မူေလ့ရွိပါသည္။

သိကၡာသံုးပါးဆိုတာ-သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ပါပဲ။ သီလက်င့္ေတာ့ ကိုယ္ႏွႈတ္ႏွစ္ပါး ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းသြားတယ္။ သမာဓိရေအာင္ အားထုတ္ေတာ့ စိတ္အညစ္အေၾကးေတြ တခဏ တဘ၀ သန္႔ရွင္းေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ပညာက်င့္စဥ္ က်င့္လိုက္ေတာ့ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြ အျပီးတိုင္ ကင္းေ၀းသန႔္ရွင္းသြားတယ္။

( ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တာ စိတ္ကူးယဥ္ေနတာလား )
တနည္းေျပာရရင္ ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္မႈမွ သန္႔ရွင္းမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာ ရတယ္။ ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ျငိမ္ျငိမ္ကေလး ထိုင္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကို ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ေကာင္းကင္မွာပ်ံသြားတဲ့ ပ်ံလႊားငွက္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ ႏွလံုးသားထဲက စိတ္ ေစတသိက္ေတြဟာ အလြန္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာနဲ႔ သခၤတတရားတို႔ ပ်က္စီးျပိဳက်ေနမႈ၊ မိမိခႏၶာရဲ႔ ေျပာင္းလဲေနမႈေတြကို အမီလိုက္၍ ၾကည့္ေနျခင္းကို ကမၼ႒ာန္းလို႔ ေခၚတယ္။
ဗုဒၶသည္ တန္ခိုးမရွိတဲ့ ဆုေပးစကားကို မေျပာၾကားရံုသာမက အသနားခံ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ အညံ႔ခံလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ားကိုလဲ ညံ႔ဖ်င္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

( ဗုဒၶရဲ႔ လမ္းစဥ္ )
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ဆုေတာင္းတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးျပီး ကိုယ့္ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဗုဒၶညႊန္ျပေပးထားတဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ကိုယ့္အစြမ္းသတၱိနဲ႔ကိုယ္ အားထုတ္ေနၾကပါတယ္။
ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္တာကေတာ့ ၾကားေအာင္သြယ္ ပုဂၢိဳလ္မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ ေၾကာက္ရ ရိုေသရ နားေထာင္ရမယ့္ ေဒ၀ျဗဟၼာ ဖန္ဆင္းရွင္ စိုးမိုးသူ စသည္ မရွိပါ။

( ဗုဒၶသည္ ဖန္ဆင္းရွင္မဟုတ္ )
ဗုဒၶသည္ ကမၻာ၊ ေလာက၊ ေန၊ လ၊ နကၡတ္၊ ျဂိဳဟ္၊ တာရာေတြထဲမွာ တန္ခိုးသတၱိရွိေသာ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ သိေသာ၊ တစံုတခုေသာလာဘ္ကို ေပးေသာ၊ အလံုးစံုကို အကုန္အစင္ ဖန္ဆင္းေသာ၊ အလံုးစံုကို အစိုးရေသာ၊ အျမဲတည္ရွိေသာ၊ အားလံုးေသာ ေလာကႏွင့္ စၾက၀ဠာ သတၱ၀ါတို႔၏ ေရွးဦးစြာက ျဖစ္ေနေသာ၊ ရွိေနေသာ၊ တစံုတေယာက္ေသာ ျဗဟၼာ၊ ေဒ၀တို႔ကို လက္မခံပါ။ အယံုအၾကည္ မရွိပါ။
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ မျမင္ရ မသိရေသာ ေနရာဌာန၊ တခုမွ မေတြ႔မျမင္ႏိုင္ေသာ အစမထင္ တန္ခိုးရွင္ တစံုတေယာက္ထံမွ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ၾသဘာဆုလာဘ္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ျပီး ျဖန္႔ေ၀ေပးေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မရွိပါ။

( ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ )
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၊ ဗုဒၶ၀ါဒကို က်င့္သံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ (ဗုဒၶဘာသာ၀င္) ဆိုတာဟာ အျပစ္ဒဏ္ကို ေပးတတ္၊ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ဆုလာဘ္ကို ေပးတတ္ေသာ တန္ခိုးျဖင့္ လႊမ္းမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ၊ သဘာ၀ထက္ လြန္ကဲေသာ၊ တန္ခိုးရွင္ဣႆရ တစံုတေယာက္ကို ခစား ညႊတ္တြား၍ တာ၀န္ထမ္းေနရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုးရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္၊ အစိုးရသူတို႔ထံမွ အျပစ္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ျခင္း၊ ေကာင္းခ်ီးဆုလာဘ္မ်ား ေပးသနားျခင္းတို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ားလဲ မဟုတ္ၾကပါဘူး။

မိမိတို႔ ေကာင္းဆိုးႏွစ္မ်ိဳးေသာ ဘ၀ႏွင့္ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆိုးက်ိဳးတို႔ကို မိမိတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္ ေစတသိက္မ်ားကသာ ဖန္ဆင္းျပဳလုပ္ေပးၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၾကပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုရွင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္တို႔၏ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။

( ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းကို အသံုးခ်ရတဲ့ ဘာသာ )
ယခုလိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ ဗုဒၶ၀ါဒကို အထင္မမွားသင့္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ေလာကသစၥာကို မျငင္းပယ္ပါ။ အျခားမည္သည့္ဘာသာကိုမွ မဆန္႔က်င္ပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ သတၱ၀ါတို႔အတြက္ ေရရာျပီး ေသခ်ာေသာ သဘာ၀မ်ားကိုသာ အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ လူသားတေယာက္စီ တေယာက္စီမွာ ရွိေနေသာ အလြန္တန္ခိုးထက္သည့္စိတ္၊ ေစတသိက္တို႔ကို အရင္းျပဳ၍ နည္းမွန္လမ္းမွန္ တကယ္အားထုတ္က်င့္ၾကံထားေသာ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္တို႔၏ အကူအညီ အဆံုးအမျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ ကိုယ္တိုင္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ညႊန္ၾကားပါတယ္။ သင္ျပပါတယ္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ် Religion လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ယံုၾကည္ျပီး ဆုေတာင္းေနရ၊ ကိုးကြယ္ပသေနရတဲ့၀ါဒမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းျမတ္ေသာ ေသခ်ာေရရာေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိတို႔ ပိုင္ထားတဲ့ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ သတိ၊ ၀ီရိယ၊ ပညာ စတဲ့ စိတ္ ေစတသိက္တို႔ကို အသံုးခ်၍ အားထုတ္က်င့္ၾကရေသာ က်င့္စဥ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။

( ဗုဒၶဘာသာသည္ ဘာသာအားလံုးတို႔ရဲ႔ ဘာသာ )
အကယ္၍ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အျခားအျခားေသာ Religion မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
Buddhist Religion သည္-
၁။ အလြန္ေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို ေကာင္းစြာ သင္ျပေပးေသာ Religion တခု ျဖစ္ပါတယ္။
၂။ ထိုေလးနက္ေသာ ဘ၀အျမင္ကို အေျခခံ၍ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႔ လမ္းညႊန္ေပးေသာ Religion တခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၃။ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ အားထုတ္သည့္အေလ်ာက္ အသိဉာဏ္မ်ား ေတာက္ေျပာင္ ပြင့္လင္းလာေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ လူသားတို႔ရဲ႔ တန္ခိုးထက္လွစြာေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္ကို စနစ္တက် အသံုးခ်ခြင့္ေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၅။ ဘ၀ႏွင့္ေသမင္းကို ရင္မဆိုင္ရဲေသာ သတၱ၀ါတို႔အား ရဲရဲရင့္ရင့္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ဘ၀ႏွင့္ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရဲေအာင္ သင္ျပေပးေသာ Religion လဲ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးခ်ုဳပ္ ေျပာရပါလွ်င္-
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ဘ၀ဒုကၡ အားလံုးတို႔ကို ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔၊ ဘ၀ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ က်င့္ရမယ့္ အားထုတ္ရမယ့္ စနစ္က်ေသာ က်င့္စဥ္ တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion လို႔ ဆိုရင္ေတာ့ Religion of All Religions လို႔ ဆိုခ်င္ပါေတာ့တယ္။
သတၱ၀ါအားလံုး အက်င့္မွန္ကို က်င့္ႏိုင္ၾကပါေစ။ သတၱ၀ါအားလံုး ဘ၀ဇာတ္သိမ္း ဒုကၡျငိမ္းၾကပါေစ။ တရားက်င့္မူ၊ ခပ္သိမ္းသူ၊ သီတဂူသို႔ ေအးပါေစ။

သီတဂူ ဆရာေတာ္
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ဇြန္လ )

အတုံ႔အလွည့္

ကၽြန္မသည္ အစိုးရ၀န္ထမ္းတဦး ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းတဦးပီပီ မၾကာခဏ ေျပာင္းေရႊ႔ရပါသည္။ ၂-ႏွစ္လွ်င္ တႀကိမ္က် ေျပာင္းေရႊ႔ရပါသည္။ ရြာ၊ ျမိဳ႔၊ ခရိုင္၊ တိုင္းမ်ားသို႔ မဆိုင္းမတြ ေျပာင္းေရႊ႔ေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မသည္ အသစ္အသစ္ ေရာက္ရွိေသာ ေနရာမ်ားတြင္ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလ့ရွိပါသည္။ မိမိရြာမွာ ၾကက္ဖ၊ အျခားရြာမွာ ၾကက္မအလား က်င့္ၾကံေနခဲ့ပါသည္။

သို႔ပါေသာ္လည္း တခုေသာေဆးရံုတြင္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ဘ၀ျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႔ေရာက္ရွိစဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အိမ္မွ ၇-နာရီထြက္ျပီး ေဆးရံုသို႔ နံနက္ ၈-နာရီ ေရဒီယိုသတင္းေၾကညာသံ ဆိုင္းသံႏွင့္အတူ ေရာက္တတ္သလို၊ ည ၇-နာရီ ဂ်ဴတီဆိုလွ်င္ အိမ္မွ ညေန ၅း၃၀ထြက္မွ ၇-နာရီအတိ ေရာက္ပါသည္။ ထိုသို႔ အသစ္ေရာက္လာေသာသူကို ကၽြန္မထက္ မေရွးမေႏွာင္း ေရာက္ႏွင့္ေနသူမ်ားက ပညာျပတတ္ၾကသည္ကို အေတြ႔အၾကံဳအရ သိရွိလာပါသည္။ ထိုစဥ္ကမူ မသိမျမင္တတ္ေသးပါ။ အရြယ္အားျဖင့္ ငယ္သလို၊ လုပ္သက္အားျဖင့္လည္း ႏုေသးသည္။

ကေလးေဆာင္တြင္ တလလံုး ညဂ်ဴတီ၀င္ရသည္။ ကၽြန္မက ဇြန္လမွ ညဂ်ဴတီအလွည့္ေရာက္မည္ ျဖစ္သည္။ သၾကၤန္က်ေသာ လ၊ ဧျပီလတြင္ အလွည့္က်မည့္ ဆရာ၀န္မက ေဆးရံုအုပ္ (ယခုမရွိေတာ့၊ဆံုးသြားျပီ) ထံ မည္သို႔၀င္ေျပာသည္မသိ။ ေက်ာ္လႊားကာ သၾကၤန္က်သည့္လတြင္ ကၽြန္မ ညဂ်ဴတီ တညလံုး က်သည္ဟု ေအာ္ဒါ ထြက္လာပါေတာ့သည္။

ရိုးစင္းေအးေဆးေသာကၽြန္မက အတြန္႔မတက္တတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေရပက္ေသာသၾကၤန္ရက္မ်ားတြင္ ညဥ့္ဂ်ဴတီအလာႏွင့္ အထြက္တြင္ ေဆးရံုကားၾကိဳပို႔ေပးရန္မူ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ သို႔ႏွင့္ အိမ္မွ ဘတ္စ္ကားဂိတ္သို႔ ညေန ၅-နာရီတြင္ ပတ္စီးမွ ည ၇-နာရီ ေဆးရံုေရွ႔ေရာက္ပါသည္။ ေရမ်ားပက္၍ စိုရႊဲေနေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားကို အပိုယူေဆာင္လာေသာ လံုခ်ည္၊ အက်ႌမ်ားႏွင့္ ေဆးရံုက်မွ လွဲလယ္ရပါသည္။ အဆင္မေျပပါ။

ထိုစဥ္က အသက္ငယ္၍လည္းေကာင္း၊ က်န္းမာ၍လည္းေကာင္း ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ညဂ်ဴတီ တညလံုး ေကာင္းမြန္စြာ ဂ်ဴတီဆင္းႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မွာ ၁၉၇၉-၈၀ ျပည့္ႏွစ္ဆီက ျဖစ္သည္။၁၉၉၈-ခုႏွစ္က ေဆးတကၠသိုလ္ (၁)တြင္ ထိုစဥ္က ညဂ်ဴတီ လဲလွယ္သြားေသာ ဆရာ၀န္မႏွင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ သူမသည္ ေႏြရာသီ ပူအိုက္လြန္းသည့္ လမ်ားတြင္ပင္ အေႏြးထည္ မခၽြတ္တမ္း၀တ္ဆင္ထားေနရသည္။ အေအး မခံႏိုင္သူအျဖစ္ ျပည္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။ တိုက္ဆိုင္သည္လား ၀ဋ္လိုက္သည္လားဟု ေျပာရမည္လားေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါ။ ဟိုလြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀-ဆီက ကၽြန္မမွာ ဘတ္စ္ကားေပၚတြင္ သၾကၤန္ေရမ်ားျဖင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ခ်မ္းကာ ေဆးရံုေရာက္မွ အ၀တ္လဲ၍ ဂ်ဴတီဆင္းရသည္ကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသည္။

ေနာက္ျဖစ္ရပ္တခုကို တင္ျပလိုပါသည္။ --- ဌာနတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မက ေနာက္မွေျပာင္းေရႊ႔လာသူ လူသစ္ျဖစ္၍ လူေဟာင္းမ်ားႏွင့္ တြဲကာ အလုပ္လုပ္ရပါသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္လည္း သၾကၤန္ႏွင့္ ဆက္စပ္ပါသည္။ သၾကၤန္ျဖစ္ေျမာက္ေရး၊ မ႑ပ္ တည္ေဆာက္ေရး၊ အေကၽြးအေမြး ဧည့္ခံေရး၊ ဆုေပးေရးကိစၥတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အလွဴေငြေကာက္ခံရန္ ကၽြန္မသည္ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္း ခံရပါသည္။

ကၽြန္မ အလွဴေငြေကာက္ခံသည့္အခါ ျမိဳ႔နယ္ ၂-ျမိဳ႔နယ္ရွိ ကၽြန္မႏွင့္ သိကၽြမ္းခင္မင္ေသာသူမ်ားထံ အလွဴေငြ ေကာက္ခံရပါသည္။ ေရာက္တာမၾကာေသးေသာ္လည္း ကၽြန္မကို ခင္မင္ေလးစား၍ အလွဴေငြမ်ား ထည့္ၾကပါသည္။ ကၽြန္မ ေကာက္ခံေသာျမိဳ႔နယ္မ်ားက အလွဴေငြ တေသာင္းငါးေထာင္ ရပါသည္။

ထိုအလွဴေငြမ်ား ထည့္၀င္သူ အလွဴရွင္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္လႊာမ်ား ေပးအပ္ကာ အေကၽြးအေမြးျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မကလည္း ထိုအလွဴေငြ ထည့္၀င္သူမ်ားကို ထိုရက္တြင္ မပ်က္မကြက္ လာေရာက္ၾကပါရန္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ျပဳလႊာေပးအပ္ပြဲတြင္ ကၽြန္မမတက္ရပါ။ အလွဴေငြအမ်ားဆံုး ရွာေပးခဲ့သူ ကၽြန္မကို မလိမ့္တပတ္ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ အလွဴေငြအနည္းအက်ဥ္းမွ် ရွာေပးသူတို႔ကိုသာ တက္ေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။

အေရအတြက္ ဦးေရအကန္႔အသတ္ျဖင့္ တက္ေရာက္ရေသာပြဲျဖစ္၍ ကၽြန္မ လံုး၀တက္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ မတက္ရ၍ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ရံုသာ ရွိသည္။ လူေတြ၏ မ်က္ခံုးေပၚ စၾကႋေလွ်ာက္တတ္သည့္ စိတ္ထားမေျဖာင့္သူတို႔သေဘာကို သိရွိခဲ့၍ အသိပညာတိုးခဲ့ပါသည္။

ဤသို႔ျဖစ္ျပီးေနာက္ ၁၉၉၇-၉၈ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ကၽြန္မ ျပန္လည္ဆံေတြ႔ခဲ့ရသည္။ တဦးကား ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီးေပၚတြင္ လူနာတဦးအျဖစ္ ျပန္လည္ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပြဲသို႔ ကၽြန္မကို တက္ခြင့္မေပးခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ထိုသူမွာ အစားအစာကို အဖတ္မစားႏိုင္ဘဲ အရည္မွ်သာ ေသာက္ေနရသည္။ ရက္ရွည္လမ်ား ခံစားေနရ၍ အာဟာရခ်ိဳ႔တဲ့ကာ မ်က္တြင္းမ်ားက်လ်က္ ပိန္လွီေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

က်န္လူတဦးမွာမူ ၄င္းေယာက်္ားသည္ ဌာနတခုတြင္ လာဘ္စားမႈျဖင့္ အလုပ္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲမႈ ရွိေနသည္ဟု သိရပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈပင္ ျဖစ္ေစ၊ လက္ေတြ႔အက်ိဳးေပးသည္ပင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ မည္သည့္လုပ္ရပ္မဆို စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ထားရွိဖို႔ႏွင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမျပဳမိဖို႔အေရးႀကီးပါသည္။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ သစၥေလးပါးတရားးေတာ္တြင္ မလုပ္မျဖစ္တဲ့ အလုပ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္တင္မယ့္အလုပ္ပဲ။ အားကိုးစရာ တျခား မရွာၾကနဲ႔။ ၀ိပႆနာပဲ အားကိုးရွာရမယ္-ဆိုသကဲ့သို႔ ၀ိပႆနာတရားကို ႀကိဳးစားအားထုတ္လ်က္ မိမိေန႔စဥ္လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည္မ်ားကို တရားႏွင့္ယွဥ္ ေဆာင္ရြက္ရပါမည္။ အထူးသျဖင့္ သူတပါးအေပၚ မတရားမလုပ္မိဖို႔ အထူးသတိျပဳသင့္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။

ေဒါက္တာ ၾကည္ၾကည္သန္း

( ျမတ္မဂၤ္လာ ၁၉၉၉-ခု ေမလ )

ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာ (Religion) မဟုတ္

( ကိုးကြယ္ျခင္း ႏွင့္ က်င့္သံုးျခင္း )
ဇာတံ သရဏေတာ ဘယံ-ကိုးကြယ္ရာမွ ေဘး ျဖစ္တတ္သည္-ဟူေသာ ဗုဒၶစကားေတာ္အရ သတၱ၀ါမ်ားစြာတို႔သည္ ကိုးကြယ္မွား၍ ေဘးဒုကၼမ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ေရာက္ေနၾကသည္။ ေရာက္ၾကလိမ့္ဦးမည္။
သတၱ၀ါမ်ားစြာတို႔သည္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ အျဖာျဖာကို လိုလားေတာင့္တေသာေၾကာင့္လည္း ကိုးကြယ္ရာ ရွာၾကသည္။ ေဘးအႏၲရာယ္တခုခုျဖင့္ ျခိမ္းေျခာက္ခံရေသာေၾကာင့္လည္း ကိုးကြယ္ရာ ရွာၾကသည္။

ကိုးကြယ္ရာ ရေသာအခါ ထိုကိုးကြယ္ရာက ခ်မ္းသာစည္းစိမ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ ေဘးအႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္ေပးလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယံုၾကည္ၾကသည္။ သစ္သီးစားခ်င္သူသည္ သစ္ပင္ေပၚမတက္ဘဲ သစ္ပင္ေအာက္ ထိုင္၍ သစ္ပင္ကို ရွိခိုးဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္ သစ္သီး မစားရေပ။ သစ္ပင္ေပၚတက္မွ သစ္သီးစားရမည္ ျဖစ္၏။

ဒီဘက္ကမ္းမွ ျမစ္ကို ျဖတ္၍ ဟိုဘက္ကမ္း သြားလိုသူသည္ ေလွရွာ၍ ခပ္ျမန္ျမန္ ကူးရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဟိုဘက္ကမ္းသည္ ငါ့ဆီလာပါေစဟု ဆုေတာင္းေနရံုျဖင့္ ဟိုဘက္ကမ္း မေရာက္ေပ။ ေရာဂါ အနာ စြဲကပ္သူသည္ ဆရာ၀န္ကို ရွိခိုးရံုျဖင့္ အနာေရာဂါ မေပ်ာက္ေပ။ ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားသည့္ ေဆးကို ေသာက္ရမည္သာျဖစ္၏။ ဆရာ၀န္ တားျမစ္သည္ကို လိုက္နာရမည္သာ ျဖစ္၏။ သို႔မွ အနာေရာဂါ ေပ်ာက္ေပမည္။

သစ္သီးစားခ်င္လ်က္ သစ္ပင္ေပၚ မတက္ဘဲ သစ္ပင္ ရွိခိုးေနသလို-ဟိုဘက္ကမ္း သြားခ်င္လ်က္ ေလွရွာ၍ မကူးဘဲ ျမစ္ႀကီးကို ရွိခိုးေနသလို-အနာေရာဂါ ေပ်ာက္လိုလ်က္ ေဆးမေသာက္ခ်င္ဘဲ ဆရာ၀န္ကို ရွိခိုးေနသလို ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္၍ ခ်မ္းသာသုခမ်ားစြာကို လိုလားၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ ကိုးကြယ္ရာ အမွန္ကို မရၾကသည့္အတြက္ ခ်မ္းသာသုခ မရသည့္အျပင္ ပို၍ပင္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကသည္။

( က်င့္သံုးမႈႏွင့္ သတိတရား )
ကိုးကြယ္ရာအမွန္ကား အက်င့္တရား။(စရဏ) ပင္ ျဖစ္၏။
သစ္သီးစားခ်င္သူသည္ သစ္ပင္ေပၚတက္ရမည္သာ ျဖစ္၏။
ဟိုဘက္ကမ္း ေရာက္လိုလွ်င္ ေလွရွာ၍ ကူးရမည္သာ ျဖစ္၏။
အနာေရာဂါ ေပ်ာက္လိုလွ်င္ ေဆးေသာက္ရမည္သာ ျဖစ္၏။
ထိုနည္းတူစြာ ဆင္းရဲလြတ္လိုလွ်င္ မေကာင္းက်င့္ကို ေရွာင္ရမည္။ ခ်မ္းသာရလိုလွ်င္ အေကာင္းက်င့္ကို က်င့္ရမည္ ျဖစ္၏။ မိမိအက်င့္မေကာင္းလို႔ မိမိဆင္းရဲတာ၊ မိမိအက်င့္ေကာင္းလို႔ မိမိခ်မ္းသာတာ ထင္ရွားပါသည္။

ဒုစရိုက္ဟူသည္ အျပစ္လည္း သင့္၏။ ဒုကၡလည္း ေပးတတ္သည္။ သုစရိုက္ဟူသည္ အျပစ္လည္း ကင္း၏။ သုခကိုလည္း ေပးတတ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ခ်မ္းသာရလိုလွ်င္ သုစရိုက္ကို က်င့္သံုးရမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆင္းရဲကင္းလိုလွ်င္ ဒုစရိုက္ကို ေရွာင္ရွားရံုသာ ျဖစ္၏။
တရားက်င့္သူကို တရားက ျပန္၍ ေစာင့္ေရွာက္ပါသည္။ (ဓေမၼာ ဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ )
ထို႔ေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ျခင္းဟူသည္ က်င့္သံုးျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ က်င့္သံုးရာ၌လည္း ယံုၾကည္မႈႏွင့္ အသိဉာဏ္ (သဒၶါႏွင့္ပညာ) ညီညြတ္စြာ ေပါင္းစပ္၍ သတိျဖင့္ က်င့္သံုးရပါသည္။
ဤက်င့္သံုးျခင္းျဖင့္ ဒုကၡႏွင့္ ဒုကၡျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သိရမည္။ သုခႏွင့္ သုခ၏ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း သိရမည္။

( က်င့္ၾကံမႈႏွင့္ အမွန္တရား )
ဤအမွန္တရား ေလးပါးကို သိေစေသာ အက်င့္မ်ိဳးက္ို ဗုဒၶ၀ါဒ ေခၚသည္။
ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ယံုၾကည္မႈကိုသာ ဦးစားေပး၍ အသိဉာဏ္ မပါေသာ (Religion) မ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ အသိဉာဏ္ကိုသာ ဦးစားေပး၍ ယံုၾကည္မႈမပါေသာ (Philosophy) မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေပ။ စရဏ ေခၚ ကိုယ္တိုင္က်င့္ရသည့္ အက်င့္တရားကေတာ့ Religion ႏွင့္ Philosophy ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ မရွိေပ။ ဗုဒၶ၀ါဒမွာ စရဏ (အက်င့္) က ပဓာန ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးရေသာ ၀ါဒျဖစ္၏။
လူျဖစ္ဖို႔ ခက္၏။ သဒၶါႏွင့္ ပညာ ျပည့္စံုေသာ လူ ျဖစ္ဖို႔ ပို၍ခက္၏။ ထိုထက္ ပိုူ၍ ခက္သည္ကား စရဏ (အက်င့္) ျဖစ္၏။ သစၥာသိဖို႔ကား အခက္ဆံုးျဖစ္၏။ သစၥာမသိေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမရ၊ ဆင္းရဲေနၾကရ၏။

စရဏ ကို က်င့္ဖို႔ သစၥာကို သိဖို႔ရန္ သဒၶါ ပညာ ျပည့္စံုေသာလူတို႔ တရားမွန္ကို နာၾကားရဖို႔လည္း အခက္ႀကီးတပါးပင္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ မိမိတို႔သည္ အာရွေျခာက္ႏိုင္ငံ (ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ စင္ကာပူ၊ နီေပါ၊ အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ) သို႔ သံုးလႏွင့္ သံုရက္ၾကာ ခရီးထြက္၍ ဘာသာ သာသနာ အေရးမ်ားကို နား, မ်က္စိ မီသေလာက္ ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။
၁၃၄၃-ခု တန္ေဆာင္မုန္းလဆုတ္ ၁၂-ရက္ေန႔မွ စတင္ထြက္ခဲ့၍ ထိုႏွစ္ တပို႔တြဲလကြယ္ေန႔ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္။ စင္ကာပူႏွင့္ မေလးရွားမွာ ၂-ပြဲ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ ၇-ပြဲ၊ နီေပါ ၅-ပြဲ၊ အိႏၵိယ ၂-ပြဲ၊ သီရိလကၤာ ၆-ပြဲ အသီးသီး တရားေဟာခဲ့ပါသည္။ မေလးရွား နီေပါ အိႏၵိယ သီရိလကၤာ တရားပြဲမ်ားမွာ တရာေဟာျပီးလွ်င္ ေမးခြန္းေတြ မ်ားစြာ ေမးၾကသည္။

( ဗုဒၶ၀ါဒသည္ ဘာကို အေျခခံသလဲ )
ယေန႔ကမၻာေလာကမွာ Religion ဆိုေသာ စကားကို လူတိုင္း သံုးစြဲေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ေျပာေနတဲ့ အဓိပၸါယ္က လူသားေတြ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရားအားလံုး Religion လို႔ ဆိုေနၾကတာပါပဲ။ အမ်ားေျပာၾကတဲ့အတိုင္းဆိုရင္ ဗုဒၶ၀ါဒလည္း Religion အထဲ ပါ၀င္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒကို Religion မဟုတ္ဘူးလို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ယံုၾကည္မႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တမႈထားျပီး ကိုးကြယ္ေနရတဲ့ စနစ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒသည္ တစံုတေယာက္ေသာ တန္ခိုးရွင္ကို ယံုၾကည္ျပီး မွီခိုေနရတဲ့ ၀ါဒမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။

အသိဉာဏ္ႏွင့္ အက်င့္ မပါတဲ့ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) မ်ိဳးကို ဗုဒၶ၀ါဒက လက္မခံလိုပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) ဆိုတာဟာ အသိဉာဏ္ေပၚမွာ အေျခခံရပါတယ္။ အသိဉာဏ္ေပၚမွာ အျေခခံမွ ယံုၾကည္မႈ (သဒၶါ) ဟာ အက်င့္တရား ပါတယ္။ အက်င့္တရားပါမွ ခ်မ္းသာစစ္၊ ခ်မ္းသာမွန္ကိ္ု ရႏိုင္ပါတယ္။
ဗုဒၶရဲ႔ အဆင္းေတာ္၊ အသံေတာ္၊ ဘုန္းေတာ္၊ တန္ခိုးေတာ္၊ ဉာဏ္ေတာ္ေတြကို အလြန္အမင္း ၾကည္ညိဳျပီး ဗုဒၶအနားက မခြာႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ၀ကၠလိ ရဟန္းေတာ္ကို ဗုဒၶက-
အို-၀ကၠလိ၊ ငါ၏ ပူတိကာယ (အပုပ္ျပည့္တဲ့ကိုယ္ႀကီး) ကို ၾကည္ညိဳ၍ေနျခင္းဟာ ဘာအက်ိဳး ရွိမည္နည္း။ သြားေလာ့၊ က်င့္ေလာ့၊-ဟု ႏွင္ထုတ္ခဲ့ထူးပါတယ္။ ၀ကၠလိ ရဟန္းကို ႏွင္ထုတ္တာဟာ သဒၶါသာရွိျပီး ပညာႏွင့္ အက်င့္ကို အသံုးမခ်လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

( ဗုဒၶကို ဘယ္လို ယံုၾကည္အားကိုးသလဲ )
ဗုဒၶ၀ါဒမွာ သဒၶါကို လက္မခံဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သဒၶါကို အေရးႀကီးတဲ့ သဘာ၀တရားတခု အေနနဲ႔ လက္ခံပါတယ္။ ဥပမာ-အနာေရာဂါ ရေနတဲ့ လူမမာဟာ သူ႔ကို ေဆးကုတဲ့ ေဆးဆရာရဲ႔ အရည္အခ်င္းကို ယံုၾကည္ထားရသလိုပါပဲ။ ထို႔ျပင္ ပညာသင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား တပည့္ဟာ မိမိအား ပညာသင္ေပးေနတဲ့ ဆရာ့အရည္အခ်င္းႏွင့္ ေမတၱာ၊ ကရုဏာကို ယံုၾကည္ထားရသလိုပါပဲ။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶအေပၚမွာ ဒုကၡအားလံုးးမွ လြတ္ေျမာက္ေရး လမ္းစဥ္၊ ခ်မ္းသာစစ္ ခ်မ္းသာမွန္ ရရွိေရး လမ္းစဥ္ေတြကို ရွာေဖြေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ အားကိုးၾကတယ္။
သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္အားကိုးေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ႔ အျပစ္ေတြ၊ အညစ္အေၾကးေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ဗုဒၶက တန္ခိုးေတာ္နဲ႔ ပယ္ေဖ်ာက္ေပးလိမ့္မယ္၊ ခ်မ္းသာသုခအားလံုး ပစ္ခ်ေပးလိမ့္မယ္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ဘံုဌာနႀကီးတခုသို႔ ဆြဲေခၚကယ္တင္သြားလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶကို ယံုၾကည္အားကိုးေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

( ဗုဒၶ ဘယ္လို ညႊန္ၾကားခဲ့သလဲ )
ဗုဒၶကလည္း-သင္တို႔ရဲ႔ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ အျပစ္ေတြ ငါ အားလံုး ေဆးေၾကာသုတ္သင္ေပးမယ္၊ အျပစ္ႏွင့္ ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေစျပီး ခ်မ္းသာတဲ့ ဘံုဌာနႀကီးတခုသို႔ ငါ ပို႔ေဆာင္ေပးမယ္-လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ အာမခံခ်က္ မေပးပါဘူး။ ဒီအာမခံခ်က္မ်ိဳး ဘယ္ပုဂၢိဳလ္မွလည္း မေပးႏိုင္ပါဘူး။
တစံုတေယာက္ရဲ႔ ျပစ္မႈေတြကို ပယ္ရွားေပးႏိုင္တဲ့ တန္ခိုးသတၱိဟာ ဗုဒၶမွာ မရွိပါဘူး။ တကယ္စင္စစ္ေတာ့ တစံုတေယာက္သည္ အျခားတစံုတေယာက္ကို သန္႔ရွင္းေအာင္လည္း လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ညစ္ႏြမ္းေအာင္လည္း လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ မိမိသည္သာလွ်င္ မိမိကုိယ္ကို ညစ္ႏြမ္းေစႏိုင္ျပီး မိမိသည္ပင္ မိမိ၏ သန္႔ရွင္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။ တေယာက္က တေယာက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆရာ တေယာက္ဟာ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို သင္ၾကားျပသသလို ပါပဲ။ ဗုဒၶသည္ ဆရာႏွင့္တူစြာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို ညႊန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကို မိမိတို႔ အားကိုးၾကပါ။ ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ တရားကို အားကိုးၾကပါ။ ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားက လြဲလို႔ တျခား အားကိုးစရာ မရွိပါဘူး-တဲ့။

( လြတ္လပ္မႈအျပည့္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ )
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္သည္ ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေနေပမယ့္ စစ္ရႈံုးလို႔ လက္နက္ခ် အရႈံးေပး၊ အညံ႔ခံ လိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္ ျဖစ္လာတာနဲ႔ပဲ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေတာၾကံစည္ စဥ္းစား ေ၀ဖန္ျခင္းတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိစိတ္ထဲမွာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္မရွိ လြတ္လပ္စြာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္လပ္ပါသလဲဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဗုဒၶ ျဖစ္လာသည္အထိ မိမိရဲ႔ အသိဉာဏ္မ်ားကို ပြားမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ တို႔ခ်ဲ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ဗုဒၶ၀ါဒရဲ႔ အစကေတာ့ သမၼာဒိ႒ိ ပါပဲ။ သမၼာဒိ႒ိ ဆိုတာ အသိဉာဏ္ မွန္ကန္ဖို႔၊ အယူအဆ မွန္ကန္ဖို႔ ပါပဲ။ ဒုကၡ ႏွင့္ ဒုကၡအေၾကာင္းမွန္ကို သိရွိနားလည္ရမယ္။ ဤအခ်က္တို႔ကို သိရွိနားလည္ဖို႔ရန္ မိမိတို႔၏ စိတ္၊ ေစတသိက္ တို႔ရဲ စြမ္းရည္သတၱိကို လြတ္လပ္စြာ အသံုးခ်ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ထိုသစၥာတရားတုိ႔ကို ရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶက ေကာသလတိုင္း ေကသမုတၱိရြာသား ကာလာမလူမ်ိဳးတို႔အား ေအာက္ပါအတိုင္း ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။

( ဗုဒၶရဲ႔ စကားႀကီး ၁၀-ခြန္း )
ကာလာမတို႔-
၁။ အဆင့္ဆင့္ေျပာဆိုလာခဲ့တဲ့ ေရွးစကား ၾကားရံုမွ်နဲ႔လဲ ၀ါဒတခု လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၂။ အစဥ္အဆက္က က်င့္သံုးလာတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံအားလံုးလဲ မွန္တယ္လို႔ သိမ္းက်ံဳး လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၃။ သူတပါး ေျပာတိုင္းလဲ မစံုစမ္း မဆင္ျခင္ဘဲ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၄။ စာနဲ႔ ေရးထားတိုင္းလဲ အားလံုးမွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၅။ မိမိေတြးေတာၾကံဆလို႔ ေပၚလာတဲ့ မိမိရဲ႔ အေတြးအၾကံေတြအားလံုး မွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၆။ မွီရာနည္းနိႆယေတြ ရွိသားပဲဆိုျပီး အဲဒီနည္းေတြကို မွန္ျပီလို႔ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၇။ မိမိအၾကံအစည္ အေတြးအေခၚကို မိမိဘာသာ အေၾကာင္း အေထာက္အထားေပးျပီး ခိုင္လံုလွျပီလို႔ မယူလိုက္နဲ႔ဦး။
၈။ မိမိၾကိဳတင္ စဥ္းစား ေတြးေတာ လက္ခံထားေသာ အယူအဆႏွင့္ တစံုတေယာက္ ေဟာေျပာခ်က္၊ ေရးသားခ်က္၊ အယူအဆတို႔ ကိုက္ညီပါေပတယ္ဆိုျပီး လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၉။ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားျပီး လူအမ်ား ေလးစားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ေျပာတဲ့စကားပဲဆိုျပီးေတာ့လဲ လက္မခံလိုက္နဲ႔ဦး။
၁၀။ ငါတို႔ ေလးစားတဲ့ ငါတုိ႔ ဆရာ့စကားဆိုျပီးေတာ့လဲ အျပီးသတ္ လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။

( ေကာင္းဆိုးႏွစ္ျဖာ ခြဲျခားပါ )
ကာလာမတို႔-ဤတရားကား စက္ဆုပ္ဖြယ္ တရားတို႔ပါတကား။ ဤအက်င့္တို႔ကား မေကာင္းေသာ အက်င့္တို႔ပါတကား။ ဤအက်င့္တို႔ကား သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ကဲ့ရဲ႔ေသာ အက်င့္တို႔ပါတကားလို႔ သင္တို႔ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ သိႏိုင္ၾကသားပဲ။
အဲဒီလို သိတဲ့အခါ အဲဒီမေကာင္းတဲ့ အက်င့္တရားေတြကို ပယ္လိုက္ၾက၊ စြန္႔လိုက္ၾကရံုပဲေပါ့။ အဲဒီအက်င့္ တစံုတခုကို က်င့္လို႔ အက်ိဳးမဲ့ ျဖစ္မယ္၊ ဆင္းရဲမယ္ဆိုရင္ ဘာျပဳလို႔ က်င့္ေနရမွာလဲ ပယ္လိုက္ၾကေပါ့။

ကာလာမတို႔-သင္တို႔သည္ သင္တို႔၏ က္ုိယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ ဤအက်င့္တရားတို႔သည္ အျပစ္ကင္း၍ သန္႔ရွင္းေသာ တရားမ်ား၊ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာျဖစ္၍ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးမြမ္းေသာ အက်င့္တရားေတြပဲလို႔ သိေသာအခါ ဒီအက်င့္တရားမ်ိဳးကို လိုက္နာက်င့္သံုးၾကေပါ့။ သင္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ သိႏိုင္ၾကသားပဲ။ ဘာျပဳလို႔ မ်က္စိမွိတ္ေနၾကတာလဲ။ ကိုယ္ပိုင္ထားေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္တို႔ရဲ႔ ထက္ျမက္လွစြာေသာ စြမ္းရည္သတၱိေတြကို အသံုးခ်လိုက္ာကပါ။
ဤသုတၱန္လာ ဗုဒၶ၏ မိန္႔ခြန္းသံမ်ားဟာ ဘာသာေရးမွာ မ်က္စိမွိတ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို မ်က္စိပြင့္ေစတဲ့ စြမ္းအားတမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈ၌ ေတြေ၀ ေငးငိုင္ေနသူေတြကို ၾကည္လင္တက္ၾကြလာေစတဲ့ မိန္႔ခြန္းေတာ္မ်ားလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
( ေရွ႔လ ဆက္ရန္ )
သီတဂူ ဆရာေတာ္
( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၉-ခု ေမလ )


Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP