* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Tuesday, September 15, 2009

Four Weels For A Good Life

Ven Aggacitta

Today’s talk will be based on Cakka Sutta (AN 4:31). “Cakka” is the Pali term for “wheel”. A wheel is a structure that aids movement. In any mechanism, when the wheels are properly aligned and functioning, the entire structure moves smoothly. In the same way, if the following four ‘wheels’ in our lives are smoothly rotating, we will soon be steered to prosperity.
1) Staying in a suitable place
It is obvious, from the worldly perspective, that staying in a suitable place is one of the major factors required for one to make a successful living. For example, the chances of a business becoming successful will be greatly increased if it is situated in a place where there is a good and constant flow of its targeted customers. A hawker should be situated in a place where there is a mass of hungry consumers.
A monk on the other hand, needs a quiet and secluded place to practise, where he has a chance to associate with the wise and be in contact with the Triple Gem. But this spiritual need is not only confined to a monk.
Several decades ago when political and economic circumstances were unfavourable, many Asians emigrated to greener pastures, particularly in the West. They settled and prospered in their adoptive countries but often felt a sense of emptiness and alienation. As Buddhists by birth, they missed being in contact with the Sangha and places of worship such as monasteries and stupas, which are as common back home as the air they breathe in. As such, they often gathered together and pooled their resources to find suitable places of worship and to invite monks over so that they could come into active contact with the Triple Gem again. Eventually many Buddhist centres sprouted in western countries, serving not only the needs of the immigrants but also that of the increasing number of Westerners who were interested in Buddhist teachings.
SBS devotees in Taiping are fortunate because they have the chance to come into contact with the Sangha all the time and listen to Dhamma talks almost every week. This is not so for other places even within Malaysia and Singapore. During my annual tour of these places, many devotees often request that I come back to see them more often as they lack qualified monks to guide and lead them in their spiritual quests.
2) Association with the wise
When people associate with the virtuous and the wise, they have a better opportunity to practise cultivation of the body, speech and mind. Why? Because they are influenced by their ‘good vibes’: by their exemplary presence, moral and spiritual values and profound teachings. So they develop wholesome tendencies to keep the precepts well and lead a life of good conduct.
3) Having done merits in the past
There is a Burmese saying, “Because we were good in the past, now we are good; because we are good now, we shall be good in the future.” In other words, our past good kamma resulted in our present good life, and our present good conduct will ensure a good future life.
Look around you. You can see many kinds of people—some are beautiful, clever and affluent while others are deformed, ugly, stupid and poor. We often hear stories of those who became prosperous later in life even though they started with humble beginnings. They may even be uneducated, whereas those who are supposed to succeed in life because they have all the advantages in their youth fail miserably. This is largely due to their past kamma.
Our present actions, too, will influence our future. Take a look at many middle-class and affluent families nowadays. Parents spoil their children because they have no time for them (common in dual income families) or because they led a deprived youth and want to spare their children a similar fate. So they pander to their children's whims and fancies, suffocating them with material luxuries, but neglecting to nurture them with moral and spiritual values. In terms of moral conduct and aptitude, these kids end up in a sorry state.
There is a story of Visakha who attained stream-entry (sotapatti, the first stage of enlightenment) at the age of seven. When she came of age she was married off (as was the Indian custom of that era) to a man from a rich Brahmin family. However, she continued with her usual practice of giving dana to monks. Her father-in-law, who did not believe in doing so, always remained in the kitchen eating his breakfast whenever the monks came. Desiring to lead him into the Dhamma, the wise Visakha said aloud that her respected father-in-law only knew how to eat leftovers but not fresh food. Of course, the old man heard it and demanded to know why Visakha said such a thing. She replied that even though he was wealthy now, he did not know how to ensure his continued prosperity in future lives as he was missing the excellent chance of doing merit by giving dana to those worthy of it. The old man was impressed by her cleverness and eventually became a pious Buddhist.
After death, we cannot bring our current wealth with us, but our good kamma is carried forth, like a good investment, into our future lives.
4) Set yourself in the right direction
An excellent guide in the right direction for us is the Noble Eightfold Path. All thoughts, speech and action arise from the mind. Where there is greed, hatred or delusion, all actions arising from this are unwholesome. Where there is generosity, metta or wisdom, all actions arising from this are wholesome.
Once a devotee from Pokok Assam brought an elderly lady to seek guidance from me. Apparently, she had led a good life because even though she was uneducated, she managed to bring up all her children well enough that they became professionals with fulfilling and prosperous lives of their own. However, she was prone to frequent compulsive worrying about nonsensical and illogical things. This is a situation where one creates unnecessary worry and unhappiness for oneself because one does not know how to restrain the mind.
We need to train our mind to stay still—just like the way a dog-handler trains his charge to sit and not to move unless a command is given. A well-cultivated mind is able to steer away from the unwholesome and follow what is wholesome. Meditation is the most excellent way to cultivate the mind. As such, all are welcome to join us up in SBS for our weekly Saturday night meditation sessions.
When all the 4 ‘wheels’ are properly aligned in life, we will be steered to lead a prosperous and happy life.


Read more...

ရန္ကိုရန္ခ်င္း မတုန္႔ညွင္းႏွင့္၊ ေမတၱာျဖင့္သာ ေအာင္ျမင္ရာ၏...


ရန္ဟူရာ၌ သူတစ္ပါးမွ မိမိအားေက်နပ္မႈမရွိေအာင္ ျပဳလုပ္ခံရျခင္း၊ လက္တုန္႔ျပန္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေအာင္ မိမိ၏ေဒါသစိတ္တို႔ကို ႏိႈးဆြေပးျခင္း၊ လိုခ်င္တာမရလို႔ မေက်မနပ္ျဖစ္ရျခင္း စသည့္ ေလာကဓံတရားမ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။


ထိုေလာကဓံတရားမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရတိုင္း ေလာကဒဏ္ရာ ကိုယ္သာနာ၊ စိတ္မွာမနာႏွင့္ ဆိုသည့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတာ္အတိုင္း ဓမၼကိုႏွလံုးသြင္းျခင္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ရာ၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ အကုသိုလ္တရားမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရသည့္အခါ ေဒါသမျဖစ္လိုက္ပါႏွင့္။ ၀မ္းေျမာက္လိုက္ပါ။ ငါ့၌ အကုသိုလ္အက်ိဳးေပး အေၾကြးမ်ားေက်ၿပီ ဟူ၍ ၀မ္းေျမာက္ရာ၏။ သည္းခံျခင္းထက္ ႀကီးမားေသာထုထည္သည္ကား ေလာက၌မရွိေပ။ ျမတ္ေသာအက်င့္၊ ဂုဏ္ယူ၀င့္ေအာင္၊ မလြင့္သတိ၊ ၿမဲစြာရွိေစ၊ မိမိကိုယ္သာ၊ အားကိုးရာ။



Read more...

လန္းခ်င္သလား...လမ္းျပင္သြားေပါ့..


ကုိယ့္လူ မင္း " လန္းခ်င္သလား"..လန္းခ်င္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ လမ္းျပင္မယ္ (ကုိယ္လက္႐ွိေလ်ာက္ေနတဲ့) လမ္း ကုိ ဒီထက္ပုိလုိ ့ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ၿပီး အေကာင္းဆုံး ေနထုိင္ လုပ္ကုိင္ ေျပာဆုိ စဥ္းစားေတြးေခၚ ခ်ီတက္သြားမယ္
..ဆုိရင္ လန္းၿပီးရင္း လန္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာ အေသခ်ာပါ. မယုံရင္ " စမ္းၾကည့္ " အဲဒါ မွန္းၾကည့္ေနတာထက္ ေသခ်ာတယ္...



Read more...

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ စေနေထာင့္

ၿဂိဳဟ္တိုင္ကို ဒူးေထာက္ခစားလို႔
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္ ဆူးေက်ာက္ခ်ထားလိုက္တယ္
ေရာက္ခဲ့တယ္ စေန

အရက္မမူးဘဲ နတ္၀င္ပူးလိုပူး
ေျမျပင္လူးဆို လူးသူမို႔
လူတခ်ဳိ႕ ေစာင္းငမ္းငမ္း ၾကည့္သြား
လူတခ်ဳိ႕ ေခါင္းယမ္းယမ္း သြားခဲ့တယ္
သူတို႔လည္း ေၾကာင္အန္းအန္း ျဖစ္ဖူးတယ္ထင္ရဲ႕

စေနစန္းၿပီး စေနစန္းေတာ့
ထပ္မလာဘူးေပါ့
ေရွ႕တစ္လွမ္းၿပီးေတာ့
ေနာက္တစ္လွမ္း ထပ္လာတာပဲေလ။

ဘယ္ဗ်ဴဟာ ဘယ္စနစ္မွ မသံုးဘဲ
ငါ့ကို ဆြဲလွည့္သြားပံုမ်ား
အိမ္ေပါင္ ယာေပါင္
ေခါင္းေမႊးပါ ေျပာင္တယ္

ေဟ့ စေန
လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္တီးၿပီး
ဒီပြဲမွာ ငါႏိုင္တယ္လို႔
အရွက္မရွိတဲ့မ်က္ႏွာနဲ ့
ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္စီးၿပီး
အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္မျမင့္လိုက္ပါနဲ႔
မင္းရဲ႕ေအာင္ျမင္ျခင္းဟာ
ေရွ႕ကို ခုန္မယ့္ဖား
ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္တာမဟုတ္ဘူး
ေနာက္ကို ဆုတ္မယ့္ဖား
ေရွ႕တစ္လွမ္း တိုးလိုက္တဲ့သေဘာပဲ။

တိုးသေလာက္ေတာ့ မေရာက္ပါဘူး
ေရာက္သေလာက္ တိုးေနတာေနမွာ
အရင္ေလာက္ မဆိုးေပမယ့္
ဆင္ေလာက္ စကားမ်ဳိးေတြကို
ဗိုလ္လိုေျပာၿပီး
ဒဏ္ရာရ ဆူးခင္းလမ္းမွာ
ငါက်ိတ္ငိုေနမယ္မ်ား ထင္သလား စေန

ဒီေျမေပၚ မတ္မတ္ရပ္လို႔
ငါ မေက်ဇာတ္ခင္း ရပ္ႏိုင္ေသးပါတယ္
က်ိန္စာေတြနင္းလို႔ မင္းရယ္ႏိုင္ပါေစ။
မင္းနဲ႔တကြ အေပါင္းအသင္းေတြ
ငါ့ဆုေတာင္းမွာ
အေကာင္းတသင္း ရွိႏိုင္ပါေစေတာ့

စေနဟာ
သူေထာင့္မွာသူ ရပ္ေစာင့္လုိ႔
ငါဟာ သူ႔ေထာင့္ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္
ေရာက္သေလာက္ ေဖာက္ခဲ့ေပါ့။ ။

ေလျပည္ (၁၄-၉-၀၉


Read more...

စကၠန္႔တိုင္း ျဖည့္က်င့္ေနရမည့္ ပါရမီ

ဓမၼစာေပမ်ား

ပါရမီဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း။ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက တရားေတာ္မွ ဆရာေတာ္ ေဟာၾကားသည့္အတိုင္း ပါရမီအဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ဆိုျပရပါလွ်င္- `ပါရမီဆိုတာ ျမင့္ျမတ္သူေတြရဲ႕ အလုပ္၊ တစ္နည္း ျမင့္ျမတ္သူျဖစ္ေၾကာင္းအလုပ္၊ ျမင့္ျမတ္သူ ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အလုပ္၊ ျမင့္ျမတ္ သူအျဖစ္ ပုိ႔ေဆာင္ဖန္တီးႏိုင္တဲ့အလုပ္၊ ေနာက္ထပ္တဖန္ `ပါရ´ဆိုတာ သံသရာ တစ္ဖက္ ကမ္း နိဗၺာန္၊ `မီ´ ဆိုတာ ေရာက္ေစႏိုင္တဲ့တရား၊ ထို႔ေၾကာင့္ `ပါရမီ´ဆိုတာ `သံသရာ တစ္ဖက္ကမ္း နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေစႏိုင္တဲ့တရား´ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ျမင့္ျမတ္သူေတြကေတာ့ ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ အဂၢသာ၀က၊ မဟာသာ၀က၊ ပကတိသာ၀က၊ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ လိုခ်င္တပ္မက္ စြဲလန္းျခင္းဟူေသာ တဏွာမရွိေတာ့ျခင္း၊ ေသျခင္းတည္းဟူေသာ အဆင္းရဲဆံုးဒုကၡမွ ရုန္းထြက္ႏိုင္သည့္ ၀ိဇၨာဉာဏ္ကို ပိုင္ဆိုင္သြားျခင္းေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္သူစင္စစ္ ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ထိုသို႔ ျမင့္ျမတ္သူေတြက သတၱ၀ါတို႔ ဆင္းရဲ ေၾကာင္းကုိ မေတြးေတာ မႀကံစည္ေတာ့ျခင္း၊ ခ်မ္းသာပြါးေၾကာင္းကိုသာ ရည္သန္ေသာစိတ္ျဖင့္ ျပဳမူေျပာဆိုေနထိုင္ သြားေတာ့၏။ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း တဏွာမရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ျပဳလုပ္ေသာ ေကာင္းမႈတရားတို႔သည္ မိမိအတြက္ သံသရာေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစရန္မဟုတ္ဘဲ သတၱ၀ါအမ်ား ခ်မ္းသာပြါးေၾကာင္း အတြက္သာ ျပဳမူေနထိုင္ေတာ့သည္ျဖစ္၍ ျမင့္ျမတ္ေသာအလုပ္ဟူ၍ နားလည္မိပါသည္။

ဘုရားရွင္မွတစ္ပါး အျခားေသာ ျမင့္ျမတ္သူတို႔အေနျဖင့္ သတၱ၀ါတို႔ခ်မ္းသာပြါးေၾကာင္းကို ရည္သန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လုပ္ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္ကဲ့သုိ႔ အကုန္အစင္သိျမင္ေတာ္မူသည့္ သဗၺညဳတဉာဏ္ မရွိသျဖင့္ သတၱ၀ါတို႔၏ ဣေျႏၵ အႏုအရင့္ႏွင့္ အေလ့အက်က္မ်ားေသာ ပါရမီကို မသိႏိုင္၍ ပါရမီရင့္က်က္ၿပီးသူကိုပင္ စရိုက္ႏွင့္ ကမၼ႒ာန္း ညီညြတ္ေအာင္ မေပးႏိုင္ျခင္း၊ စ်ာန္၀င္စားေနသည့္အခါ၌သာ တင့္တယ္ေတာက္ပျခင္း၊ ၀ါသနာႏွင့္ စရုိက္ကို ဘုရားရွင္ကဲ့သို႔ အႂကြင္းမက်န္ ပယ္သတ္ေတာ္ မမူႏိုင္ျခင္း အစရွိသည့္ ဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္အလိုက္ အားနည္းခ်က္မ်ား ရွိၾကေပသည္။ ဘုရားရွင္မဟုတ္သည္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အကုန္အစင္ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္စြာ မသိႏိုင္၊ မဆင္ျခင္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္၏။

ရဟႏၲာမွန္လွ်င္ သူတစ္ပါးစိတ္အႀကံကို သိႏိုင္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါေပ။ သူတစ္ပါးစိတ္အႀကံကို မသိႏိုင္ေသာ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ မ်ားလည္း ရွိၾက၏။ သူတစ္ပါးစိတ္အႀကံကို သိျခင္း၊ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္ဆင္းႏိုင္ျခင္း၊ နတ္မ်က္စိကဲ့သို႔ ျမင္ႏိုင္ျခင္း၊ ဘုန္းတန္ခိုးအာႏုေဘာ္ႀကီးျခင္း၊ ဘုန္းတန္ခိုးအာႏုေဘာ္ႏွင့္ မျပည့္စံုျခင္း စသျဖင့္ အရည္အခ်င္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ႏွင့္တစ္ဦး မတူညီဘဲ ကြဲျပားေနၾကျခင္းမွာ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ၾကသည့္ ပါရမီခ်င္း မတူညီ၍ျဖစ္၏။

အေလာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ အဂၢသာ၀က၊ မဟာသာ၀က၊ ပကတိသာ၀ကေလာင္းမ်ားသည္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီျဖည့္က်င့္ၾကၿပီးေနာက္ ပါရမီ ျပည့္သည့္အခါ ကုိယ္လုပ္ခဲ့သည့္ အလုပ္တန္ဘိုး ျပန္၍ ကိုယ္အက်ိဳး ခံစားၾကရျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ တစ္ေန႔သ၌ ဘုရားရွင္က အဂၢသာ၀က လက္ယာရံႏွင့္ လက္၀ဲရံအျဖစ္ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ႀကီးတုိ႔ကို ေပးအပ္လိုက္ရာ အျခားေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ား အေန ျဖင့္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးထဲမွ အရွင္ျမတ္ေတြကို ေပးသင့္ေၾကာင္း ေတြးထင္ၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က ကိုယ္ျဖည့္ထားသည့္ ပါရမီေတြအတိုင္း ကိုယ္ရရွိ ၾကတာျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားရေပသည္။ ပါရမီေနာက္ေၾကာင္းတို႔ကိုလည္း ျပန္လည္ ေဟာၾကား၍ မိမိအလိုရွိရာဆုအတိုင္း ျဖည့္က်င့္ခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ ျပည့္သည့္အတိုင္း ဧတဒက္ဘြဲ႔ မ်ားေပးအပ္သည္ကို ရွင္းျပေတာ္မူေပသည္။ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊ ေတြေ၀မိုက္မဲ ျခင္းတည္းဟူေသာ အဂတိေလးပါး ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္အေနျဖင့္ မည္သူမည္၀ါ ဟူ၍ ဘက္လိုက္ေပးျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ ပါရမီဆိုတာ ကုိယ္လုပ္သည့္လုပ္အားျဖစ္ၿပီး လုပ္အားခကိုလည္း ကိုယ္သာလွ်င္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိသကဲ့သို႔ ျမင့္ျမတ္ သူျဖစ္ေၾကာင္းအလုပ္ကို နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ ျမင့္ျမတ္သြား တာက လုပ္အားခ၊ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ျပဳမူက်င့္ႀကံေနထိုင္ခဲ့တာ က လုပ္အားပင္ျဖစ္သည္။ မိမိ အလိုရွိရာ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရျခင္းျဖစ္၏။ လိုခ်င္ယံု သက္သက္ ျဖင့္ကား မရႏိုင္ေပ။ လိုခ်င္သည့္အတိုင္းလည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမည့္ ပါရမီ အလုပ္တို႔ကို ဘ၀မ်ားစြာ ဉာဏ္၊ ၀ီရိယ အရင္းတည္၍ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရပါမည္။

နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ျဖည့္က်င့္ရမည့္ပါရမီအလုပ္တို႔မွာ (၁၀)ပါးရွိၾက၏။

(၁) ဒါနပါရမီ = စြန္႔ႀကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း။

(၂) သီလပါရမီ = ကိုယ္ႏႈတ္တို႔၌ အျပစ္မျဖစ္ရေအာင္ ငါးပါးသီလ၊ ရွစ္ပါးသီလ စသည္တို႔ကို လံုၿခံဳစြာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ျခင္း။

(၃) ေနကၡမၼပါရမီ = ကိေလသာတို႔ျဖင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းကို စြန္႔ခြါၿပီး ကိေလသာမျဖစ္ေအာင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း (ကိေလသာေတာမွ ထြက္ျခင္း)။

(၄) ပညာပါရမီ = အျပစ္ကင္းေသာ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတို႔ကို ေလ့လာဆည္းပူးျခင္း၊ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးျခင္း။

(၅) ၀ီရိယပါရမီ = အျပစ္ကင္းေသာအလုပ္၊ အမ်ားခ်မ္းသာေရးအလုပ္တို႔ကို မဆုတ္မနစ္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း။

(၆) ခႏၲီပါရမီ = အခ်မ္းအပူဒဏ္၊ ဆင္းရဲပင္ပန္းဒဏ္ႏွင့္ သူတစ္ပါးတို႔က ထိပါးႏွိပ္စက္လာ သည္ကို သည္းခံျခင္း။

(၇) သစၥာပါရမီ = မွန္ကန္ရိုးေျဖာင့္စြာ ေနထိုင္က်င့္သံုးေျပာဆိုျခင္း။

(၈) အဓိ႒ာန္ပါရမီ = ေကာင္းျမတ္ေသာအလုပ္တိ႔ုကို မည္သည့္အေႏွာက္အယွက္တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ေတြ႔ ေနာက္မဆုတ္ဘဲ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာစြာ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ျခင္း။

(၉) ေမတၱာပါရမီ = သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚ၌ အက်ိဳးလိုလားေသာစိတ္ရွိျခင္း။

(၁၀) ဥေပကၡာပါရမီ = အေကာင္းအဆိုး ေလာကဓံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ေတြ႕ေသာ္လည္း တပ္မက္ ျခင္း၊ စိတ္ဆိုးျခင္းမျဖစ္ဘဲ တည္ၿငိမ္ေလးနက္စြာ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ျခင္း။ ဟူ၍ (၁၀)ပါးရွိေလ သည္။

ေဗာဓိသတၱ အေလာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ထို(၁၀)ပါးတို႔တြင္ တစ္ပါးတစ္ပါး၌ ပါရမီ၊ ဥပပါရမီ၊ ပရမတၳပါရမီဟု သံုးမ်ိဳးစီရွိရာ ေပါင္းလွ်င္ အပါးသံုးဆယ္ ျဖည့္က်င့္ေတာ္ မူေလသည္။ ဥပမာ- ဒါနပါရမီ၌

  • - ေရႊေငြစေသာ ျပင္ပ ဗဟိဒၶပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္းလွ်င္ ဒါနပါရမီ။

  • - လက္၊ ေျခ၊ မ်က္စိစေသာ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းတို႔ကို လွဴဒါန္းလွ်င္ ဒါနဥပပါရမီ။

  • - အသက္ကို ေပးလွဴလွ်င္ ဒါနပရမတၳပါရမီ။

ဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ပါရမီ (၁၀)ပါး အျပားသံုးဆယ္အားျဖင့္ ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သမၼာသေမၺာဓိသတၱ(ဘုရားအေလာင္း)မ်ားသည္ အခ်ိဳ႕ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း (ပညာဓိက ဘုရားအေလာင္း)၊ အခ်ိဳ႕ ရွစ္အသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း(သဒၶါဓိကဘုရားအေလာင္း)၊ အခ်ိဳ႕ ဆယ့္ေျခာက္အသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္း (၀ီရိယဓိကဘုရားအေလာင္း) တိုင္တုိင္ ပါရမီျဖည့္ၾကရသည္။ ပေစၥကေဗာဓိသတၱ(ပေစၥကဗုဒၶအေလာင္း) တို႔သည္ ႏွစ္အသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္း၊ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္တို႔ကဲ့သို႔ေသာ အဂၢသာ၀ကအေလာင္းတို႔သည္ တစ္အသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း၊ အရွင္မဟာကႆပ စသည္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ေသာ မဟာသာ၀ကအေလာင္းတို႔သည္ ကမၻာ တစ္သိန္းတိုင္တုိင္ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ၾကရေပသည္။

ပကတိသာ၀ကမ်ားမွာမူ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိၾကေပ။ ကမၻာေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ ၾကရေပသည္။ တစ္ဘ၀၊ ႏွစ္ဘ၀ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရံုျဖင့္ကား မဂ္ဉာဏ္၊ ဖိုလ္ဉာဏ္၊ နိဗၺာန္ကို မရႏိုင္ေသးေပ။ တစ္ဘ၀၊ ႏွစ္ဘ၀မွ် ပါရမီျဖည့္က်င့္ရံုျဖင့္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္သည္ဆိုေသာစကားသည္ ေက်းဇူးရွင္လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး အဆိုအတိုင္း ေဖာ္ျပရလွ်င္ `အဖိုးအဆံုးအစမရွိေသာ စၾကာမင္း၏ ပတၱျမားရတနာကို ဖြဲတစ္ဆုပ္ ခန္႔ျဖင့္သာ ၀ယ္ယူျခင္းႏွင့္ တူရာသည္။´ဟု ဆိုရေပမည္။

`နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႔ ပါရမီဆိုတာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီျဖည့္က်င့္ ရတာပါလား၊ ဒီတစ္ဘ၀ ေလာက္ ဘုရားသာသနာနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ရံုမွ်ျဖင့္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္မျပဳႏိုင္တန္ရာ´ အစရွိသျဖင့္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့သြားရန္ မသင့္ေပ။ မိမိ ျဖည့္က်င့္ခဲ့သည့္ ပါရမီကုသုိလ္ထူး မ်ား မည္မွ်ျဖည့္က်င့္ခဲ့ေၾကာင္းကို မသိႏိုင္သျဖင့္ ယခုလို သာသနာေတာ္ႀကီး ႏွင့္ေတြ႔တုန္း နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ ပါရမီကုသုိလ္အလုပ္တို႔ကို ေန႔စဥ္ႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္သြားရမည္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ဆုိရေသာ္ မိမိက အရင္ဘ၀မ်ားစြာ၌ ပါရမီတရားတို႔ကို ျပည့္လုနီးပါး ဆည္းပူးခဲ့ပါလွ်င္ ယခုဆက္လက္ျဖည့္ေနပါက စရိုက္ႏွင့္ကမၼ႒ာန္း သင့္ေလ်ာ္သြားခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္းျပည့္ကာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္မည္ျဖစ္၏။

`မိုးရြာတုန္းေရခံ´ဆိုသည့္အတိုင္း ယခုကဲ့သုိ႔ ဘုရားရွင္၏သာသနာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေတြ႔ႀကံဳေနခိုက္တြင္ တရားမိုးမ်ား ရြာသြန္းေနတုန္း၊ ေရခံဆိုသည့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း က်င့္စဥ္မွန္မ်ား အားထုတ္ၾကရန္ အေရးႀကီးေပသည္။ အားလံုး၌ မိုးဥတုကာလအတြင္း မုိးေရခံရန္ အုတ္ကန္ႀကီး တစ္ခုစီရွိၾက၏။ ထိုအုတ္ကန္ႀကီးအတြင္း ေရမ်ားျပည့္ရန္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ ျဖည့္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ျခားတစ္ေယာက္က ျဖည့္ေပးလို႔မရပါ။ သို႔ေသာ္ တစ္ျခားသူမ်ားက `ေဟ့…မိုးေတြ ရြာေနတယ္၊ မိုးရြာတုန္း ေရခံၾက´ အစရွိသည္ျဖင့္ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္မႈကို ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ကူညီေပးႏိုင္ၾကေပသည္။

ရြာေနသည့္မိုးကလည္း အားလံုးအတြက္ ညီမွ်စြာပင္။ မည္သူကိုျဖင့္ပို၍၊ မည္သူ႔ကိုျဖင့္ေလ်ာ့၍ ဘက္မလိုက္။ ေရခံတဲ့သူ ရႏိုင္ရန္အတြက္ ရြာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကုိယ္စီရွိၾကေသာ အုတ္ကန္ ႀကီးတြင္ ျပည့္သူေတြလည္း ရွိၾကသည္။ မျပည့္ေသး၍ ဆက္လက္ခံေနသူမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။ မခံဘဲ ေမွာက္ထားသူမ်ားလည္း ရွိ၏။ ေနာက္မိုးက်မွ ခံေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လက္ရွိမိုးေရကို မခံေသးဘဲ ေနေနၾကသူေတြမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။

မိုးဥတုသည္ကား သမၼာသမၺဳဒၶ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ေနသည့္ ဘုရားသာသနာေတာ္ႀကီးႏွင့္တူ၏။ အုတ္ကန္ကိုယ္စီ ရွိၾကသူေတြကေတာ့ သံသရာခရီးသြား ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါမ်ားျဖစ္ၾက၏။ မိုးေရခံလို႔ ျပည့္သြားၾကသူေတြကေတာ့ အရဟတၱ မဂ္ဖိုလ္သုိ႔တိုင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ၿပီး သူမ်ားကို ဆုိလိုပါသည္။ မိုးေရ မျပည့္ေသး၍ ဆက္လက္ခံေနသူမ်ားကေတာ့ သတိ၊ ဉာဏ္၊ ၀ီရိယတို႔ျဖင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္မွန္တရားမ်ား ျဖည့္က်င့္ေနၾကဆဲ (ပါရမီျဖည့္က်င့္ ေနၾကဆဲ) ပုဂၢိဳလ္တို႔ပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ မိုးေရမခံဘဲ ေနေနၾကသူေတြကေတာ့ သတိေမ့ေလ်ာ့ ေပါ့ဆဆႏွင့္ အေပ်ာ္အပါးေနာက္ လိုက္ေနၾကသူေတြ၊ ဒုစရိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဂုဏ္ယူစြာ ျပဳက်င့္ေနၾကသူေတြ၊ ေသဘို႔ရန္ ေမ့ေနၾကသူေတြ၊ အေလာင္းကစား၊ အရက္ေသစာ၊ မိန္းမ၊ မသမၼာေသာေငြရွာျခင္းတုိ႔ျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကသူေတြ(ပါရမီျဖည့္က်င့္ရန္ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကသူေတြ) ပင္ျဖစ္သည္။ ယခုရြာသည့္မိုးကို ေသေသခ်ာခ်ာမခံေသးဘဲ ေနာက္ထပ္ရြာမည့္ မိုးက်မွ အစြမ္းရွိသမွ် အားအင္အျပည့္နဲ႔ မိုးေရခံေတာ့မည္ဟူ၍ ေစာင့္ေနသူမ်ားကေတာ့ မေသခ်ာ မေရရာသည့္အေရး ေမွ်ာ္ေတြးလုိ႔ ေငးေမာေနသူမ်ားႏွင့္ တူလွေပသည္။

ဘုရားသာသနာေတာ္ႀကီးသည္ သမုဒၵရာေရတစ္ပြက္ခန္႔အခ်ိန္မွ်သာ ၾကာပါသည္။ သာသနာပကာလမ်ားကေတာ့ ကမၻာ ဘယ္ႏွစ္အသေခ်ၤအနႏၲ ၾကားေညာင္းလွ၏။ ဘုရားပြင့္ထြန္း ေပၚေပါက္သည့္ ကမၻာ၌ တစ္ဆူႏွင့္တစ္ဆူအၾကားကာလ သည္ပင္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာရွိ၏။ ဘုရားပြင့္သည့္ ကမၻာေပၚၿပီးျပန္လွ်င္လည္း ဘုရား မပြင့္ေသာ သုညကမၻာမ်ားက မ်ားစြာဆက္တိုက္ျဖစ္၏။ ထိုသုညကမၻာအတြင္း၌ နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ အျမန္အားထုတ္ႏိုင္ သည့္ မဂၢင္တရား ေဟာၾကားႏိုင္သည့္ ဘုရားရွင္မပြင့္ထြန္းသျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ သစၥာသိျမင္ႏိုင္ေသာ ပေစၥကဘုရားငယ္မွတစ္ပါး မည္သူမွ် မက်င့္ႀကံ၊ မပြါးမ်ား၊ အားမထုတ္ ႏိုင္ၾကေပ။

ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႔ႀကံဳခိုက္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ျခင္းသည္ နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ နီးေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ က်င့္ႏိုင္၏။ အေၾကာင္းမူ မဂၢင္ရွစ္ပါး ျမတ္တရားကို သိရွိခြင့္ရေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ဒါနျပဳကလည္း မဂၢင္တရားႏွင့္၊ သီလေဆာက္တည္ကလည္း မဂၢင္တရားႏွင့္ ပါရမီ(၁၀)ပါးလံုးကို မဂၢင္တရားႏွင့္ တြဲၿပီး က်င့္ႀကံႏိုင္ေသာေၾကာင့္ မိုးဥတုအတြင္း ေရျဖည့္ရာ ၌ လြယ္လင့္တကူ အျမန္ျပည့္ႏိုင္သကဲ့သို႔ျဖစ္ပါသည္။ မိုးကုန္မွ ေရရွာရာ၌ လြန္စြာပင္ပန္းခံႏိုင္ ေသာအေလာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ ဇြဲလံု႔လ၀ီရိယတရား ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ႏိုင္သူမ်ားသာလွ်င္ ျပင္းထန္ေသာ သဒၶါတရားရွိေသာေၾကာင့္ တစိုက္မတ္မတ္၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ အားထုတ္ႏိုင္ၾက၏။ သုိ႔ေၾကာင့္လည္း ကာလသတ္မွတ္ခ်က္ အတိအက်ျဖင့္ ပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ႏိုင္ၾကျခင္းျဖစ္ေပမည္။

ပကတိသာ၀ကျဖည့္က်င့္သူမ်ားကေတာ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ရန္ ကာလ အတိအက် မရွိၾကေပ။ အတိအက်ရွိတာမဟုတ္ဟု သိသျဖင့္ `ျဖည့္မေနဲ႔၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ နိဗၺာန္ေရာက္လိမ့္´ဟူ၍ အယူမွားမသြားေစႏွင့္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ အားထုတ္ ခဲ့ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ သတိတရားျဖစ္က ျဖည့္က်င့္လိုက္၊ ေမ့ေလ်ာ့က မျဖည့္က်င့္မိဘဲ လမ္းလြဲသြားလိုက္ျဖင့္ ရွိေနတတ္ ေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ကာလ အတိအက်မရွိျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ပကတိသာ၀ကတို႔ကို ေဖာ္ျပရလွ်င္ အရွင္ေဗလ႒သီသမွာ ကမၻာတစ္သိန္းတိုင္တုိင္လည္းေကာင္း၊ ဓမၼရုစိမေထရ္ ဆိုလွ်င္ ၾကားကာလ၌ ပဥၥာနႏၲရိယကံက်ဴးလြန္မိေသာေၾကာင့္ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းတိုင္တိုင္လည္းေကာင္း ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ၾကရေပ သည္။

ပါရမီျဖည့္က်င့္ရန္အတြက္ ဉာဏ္ႏွင့္ ၀ီရိယတုိ႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ရွိေနၾကရန္လိုအပ္ပါသည္။ ဉာဏ္ျဖင့္ မဆင္ျခင္ပဲ အမွားလမ္းလည္း မလိုက္မိေစႏွင့္၊ ၀ီရိယမထုတ္ဘဲ အပ်င္းထူ၍လည္း မေနသင့္။ ျဖည့္ေနသူတို႔အတြက္ ျပည့္ဘို႔ရန္ ေရာက္လာမွာက မလြဲဧကန္ပင္။ သတိဉာဏ္ကေပ်ာ့ ၀ီရိယေတြကေလ်ာ့ေနရင္သာ ပါရမီျပည့္ရန္ဆဲ နိဗၺာန္၀င္ရန္လြဲေန မည္သာျဖစ္၏။

သင္ခန္းစာယူႏိုင္ရန္ သာဓကတို႔ကို ထုတ္ျပလိုပါသည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ကုေဋရွစ္ဆယ္ႂကြယ္၀ေသာ သူေဌးသား ႏွင့္ ထိုမွ်ပင္ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးသမီးတို႔ကို မိဘမ်ားက ထိမ္းျမားလက္ဆက္ ေပါင္းဖက္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသူႏွစ္ဦးတို႔ သည္ ေရွးဘ၀မ်ားစြာက ပါရမီ ကုသုိလ္တရားတို႔ ဆည္းပူးခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုတဖန္လည္း ဘုရားရွင္သာသနာႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနခိုက္ ပထမအရြယ္မွာ ပါရမီကုသုိလ္အားထုတ္ၾကပါလွ်င္ ေယာက်္ားက ရဟႏၲာ၊ မိန္းမက အနာဂါမ္ျဖစ္ႏိုင္မည့္ ပါရမီတို႔ ပါခဲ့ၾက၏။ ဒုတိယအရြယ္မွာ အားထုတ္ၾကပါလွ်င္ ေယာက်္ားက အနာဂါမ္၊ မိန္းမက သကဒါဂါမ္၊ တတိယအရြယ္မွာ အားထုတ္ၾကပါက ေယာက်္ားက သကဒါဂါမ္၊ မိန္းမက ေသာတာပန္တည္ၾကမည္ျဖစ္ေသာ္ လည္း စတုတၳအရြယ္သို႔တိုင္ ေရာက္ခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာင္ေမြးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ဆြဲကာ ခြက္လက္ဆြဲ ေတာင္းစားရသည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္သြားေသာေၾကာင့္ ဉာဏ္ကလည္း မရွိေတာ့၊ ၀ီရိယကလည္း ခြန္အားေတြ မျပည့္၀ေတာ့သည့္ အတြက္ ပါရမီျပည့္ေအာင္ မျဖည့္ဆည္းႏိုင္ၾကဘဲ ျမင့္ျမတ္သည့္အျဖစ္ကို လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးရရွာေလသည္။

ဘုရားရွင္လက္ထက္ ပုဏၰားတစ္ဦးမွာလည္း အနည္းငယ္ေသာအခ်ိန္ကာလမွ် ဉာဏ္၊ ၀ီရိယ စုိက္ထုတ္လုိက္ပါလွ်င္ ေသာတာပန္တည္ႏိုင္သည့္ ပါရမီေတြ ရွိခဲ့ပါေသာ္လည္း မျဖည့္ဆည္း လိုက္မိေသာေၾကာင့္ ပါရမီျပည့္ဘို႔ အလွမ္းေ၀သြား ရရွာခဲ့ျပန္သည္။ အေၾကာင္းမွာ- ထိုပုဏၰား သည္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားလိုသည့္ တရားေတာ္ကို အက်ယ္တ၀င့္နာၾကားမွ ေသာတာပန္တည္ႏိုင္မည့္ ပါရမီရွိေသာ္လည္း မက်ဥ္းမက်ယ္မွ်သာ နာၾကားၿပီး အိမ္မႈကိစၥေနာက္ဆန္ တင္းကာ ျပန္သြား သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္သူျဖစ္ဖို႔အေရး ေ၀းသြားရရွာေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရာ၌ ဉာဏ္ႏွင့္ ၀ီရိယတို႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ ရွိေနရန္ အေရးႀကီးေၾကာင္း နားလည္မိပါသည္။

နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရာ၌ စကၠန္႔ပိုင္းမွ် လိုေနသည္ ျဖစ္လင့္ကစား ထိုကာလမွ်ေသာ အခ်ိန္သည္ လြန္စြာ အေရးႀကီးလွ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ အားေလွ်ာ့မိပါလွ်င္ နိဗၺာန္ႏွင့္ ေ၀းသြား ႏိုင္ေပသည္။ ပါရမီျပည့္ရန္လိုေနသည့္ ၾကားကာလ အတြင္း၌ မအိပ္မစား မည္မွ်ပင္ အားထုတ္ေသာ္လည္း မရႏုိင္ဘဲ ရွိေနတတ္သည္။ ပါရမီ၏သေဘာမွာ မည္မွ်နက္နဲ က်ယ္၀န္း လိုက္ပါသနည္း။

ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ ပါရမီရင့္က်က္ခ်ိန္တန္ၿပီ၊ ပါရမီရက္က်က္ခ်ိန္ မတန္ေသးသည္ကို ဘုရားရွင္သာလွ်င္ သိေတာ္မူေလ သည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဒါ႐ုစိပုရိဗိုက္ႀကီးသည္ ဘုရားရွင္အား ေတြ႔လိုေဇာျဖင့္ တစ္ညတာခရီးကို မနားတမ္း လာခဲ့ရာ နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဘုရားရွင္ရွိရာေက်ာင္းသို႔ေရာက္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘုရားရွင္က ေနာက္ပါရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ ဆြမ္းခံႂကြေနေသာေၾကာင့္ ဒါ႐ုစိပုရိဗိုက္ႀကီးက ဘုရားရွင္ဆြမ္းခံသြားရာေနာက္သို႔ လိုက္ေလ၏။ ဘုရားရွင္ကို ေတြ႔ေသာအခါတြင္-

ပုုရိဗိုက္။ ။`ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္အား နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါဘုရား။´

ဘုရားရွင္။ ။`ခ်စ္သား၊ တရားေဟာခ်ိန္ မတန္ေသးေပ၊ ဆိုင္းင့ံဦး။´

ထုိသို႔ သံုးႀကိမ္တိုင္ေအာင္ တရားေတာင္းရာ ဘုရားရွင္ကလည္း သံုးႀကိမ္တိုင္တိုုင္ပင္ ဆိုင္းငံ့ ခိုင္းေလသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ပုရိဗုိက္ႀကီးက- `အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္လည္း ဘယ္အခ်ိန္ေသရမည္ မသိပါ၊ အရွင္ဘုရားကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္မည္ မသိႏိုင္ပါ။ တပည့္ေတာ္အား သနားငဲ့ညွာေတာ္မူၿပီး တရားေဟာၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား´ ဟူ၍ ေလွ်ာက္ေသာအခါတြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ပုရိဗုိက္ႀကီး၏ ပါရမီရင့္က်က္ခ်ိန္တန္သည္ကုိ သိေတာ္မူသျဖင့္ ေလးပါဒမွ် သာရိွေသာ တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားလိုက္ရာ တရားအဆံုးမွာပင္ ဒါ႐ုစိပုရိဗုိက္ႀကီး ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။

ထို၀တၳဳ၌ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔ကို မဟာက႐ုဏာထားေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားအေနျဖင့္ တရားေတာင္းေနသူကို ခ်က္ခ်င္းတရားမေဟာဘဲ ဆုိင္းငံ့ခိုင္းေနျခင္းသည္ တရားမေဟာခ်င္၍ မဟုတ္ေပ။ ၎၏ ပါရမီရင့္က်က္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေန သည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဟာခ်ိန္မတန္ေသးဟူ၍ ပါရမီမရင့္က်က္ေသးမွီ ၾကားကာလအတြင္း တားေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေပသည္။ ပါရမီ ရင့္က်က္ခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ ၎၏ ျဖည့္က်င့္ခဲ့သည့္ ပါရမီကုသုိလ္အေလ့ႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ တရားကို အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ေအာင္ ေဟာၾကားေတာ္မူလိုက္သျဖင့္ ခဏအတြင္းပင္ ဒါ႐ုစိပုရိဗိုက္ႀကီး အရဟတၱဖိုလ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေတာ္မူရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

မဟာသာ၀ကႀကီးျဖစ္သည့္ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္သည္လည္း ဘုရားရွင္ႏွင့္ အခ်ိန္တိုင္း အနီးကပ္ေနရ၊ ဘုရားရွင္ ေဟာထားသမွ်ေသာ တရားေတာ္တိုင္းကို ျပန္လည္နာၾကားရ၊ ႏႈတ္၌ပင္ တစ္လံုးမက်န္ အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ရျငားေသာ္လည္း အရဟတၱဖိုလ္သို႔ မဆိုက္ေရာက္ႏိုင္ဘဲ ေသာတာပန္အျဖစ္ႏွင့္သာ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးသည့္ေနာက္ သံုးလတိုင္ပင္ ေနခဲ့ရေလသည္။ ဇြဲနပဲႀကီးစြာ အားထုတ္ေသာ္လည္း မရခဲ့။ ပထမအႀကိမ္ သံဃာယနာတင္မည့္ တစ္ရက္အလိုက်မွသာ ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရာ၌ ျဖည့္က်င့္ေနရမည့္အလုပ္က ကိုယ့္အလုပ္၊ ျပည့္သြားမွာက ဓမၼအလုပ္ဟူ၍ ခြဲျခားစြာ သိထားသင့္ေပသည္။ သာ၀ကဉာဏ္အရာမွာ ပါရမီလိုသည္၊ သာ၀က ဉာဏ္အရာမွာ ပါရမီမလိုဘူးဟူ၍ ျငင္းခုန္ၿပီးလည္း မေနႏွင့္။ သတၱ၀ါတိုင္းအတြက္ နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ ပါရမီကုသုိလ္အားမထုတ္ဘဲ ေရာက္ရိုးထံုးစံမရွိဟူ၍သာ တစ္ထစ္ခ်မွတ္ ယူ၊ ျဖည့္က်င့္သူတို႔သာလွ်င္ အလိုရွိရာေရာက္ႏိုင္ပါမည္။ ဥပမာ- မသြားဘဲထိုင္ေနလွ်င္ ခရီးမတြင္ သကဲ့သုိ႔ျဖစ္ေခ်သည္။ စကၠန္႔တိုင္းသြားေနက စကၠန္႔တိုင္း ခရီးတြင္ေနမည္။ ယခုလို ဘုရားသာသနာအတြင္း ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရသည့္ ပါရမီကုသိုလ္ ထူးမ်ားမွာ အခ်ိန္တိုင္း စိန္စီထား ေသာစကၠန္းမ်ားဟူ၍ တန္ဘိုးထားရမည့္ အခ်ိန္တို႔ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

သတၱ၀ါအားလံုး ေဘးရန္ေၾကာင့္ၾက ဆင္းရဲကင္း၍ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာဆႏၵျပည့္၀ႏိုင္ၾကပါေစ။ စကၠန္႔တိုင္း ပါရမီကုသုိလ္ တရားမ်ား ျဖည့္က်င့္ဆည္းပူး အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ထြန္းထြန္းလိႈင္



Read more...

ႏႈတ္ခ်ိဳလွ်င္ ပြင့္လန္း - လွ်ာၾကမ္းလွ်င္ လူမုန္း

ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးဥတၱမသာရက ပါးစပ္သည္ မုခမဂၤလာ ျဖစ္ရာ မိသားစုခ်င္းျဖစ္ေစ၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟာခ်င္း ျဖစ္ေစ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေခ်ေခ်ငံငံျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံေျပာဆိုၾကရန္-တရားပြဲမ်ားတြင္ ထည့္သြင္းေဟာၾကားေလ့ရွိပါသည္။ ႏႈတ္ခ်ိဳ သွ်ိတပါး-ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ႏႈတ္ေၾကာင့္ ေသ၊ လက္ေၾကာင့္ ေၾက-ဟူေသာ စကားကို စိစစ္ၾကည့္လွ်င္ ၀စီကံမႈက ကာယကံမႈထက္ပင္ ပို၍ ဆိုးက်ိဳးေပးတတ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပရာေရာက္၏။ ႏႈတ္ခ်ိဳလွ်င္ လူခ်စ္ခင္ ပြင့္လန္းျပီး ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းလွ်င္ လူမုန္းမ်ားေသာ အျဖစ္သာဓကမ်ား ၾကံဳဖူး ၾကားဖူးၾကေပလိမ့္မည္။

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းေသာ အမ်ိဳးသမီးတဦးရွိခဲ့ရာ သူ႔အား ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေခ်ခၽြတ္ဆံုးမျပီး လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ ကယ္တင္ေပးခဲ့ရသည္။ သူ႔အမည္က သုဇာတာ-

စင္စစ္ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွာ ထိတ္ထိတ္ၾကဲ ေဆြႀကီး မ်ိဳးႀကီးထဲက ျဖစ္သည္။ ေဆြဂုဏ္ မ်ိဳးဂုဏ္ အဘယ္မွ်ႀကီးသနည္းဟူမူ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးက သူ၏ေယာကၡမ၊ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးက သူ၏အမအရင္းတည္း။ သို႔ရာတြင္ သူငယ္မ သုဇာတာသည္ ေယာကၡမ မိဘႏွင့္တကြ အိမ္သူအိမ္သား လင္ေယာက်္ားတို႔ကို လားလားမွ် ေၾကာက္ရြ႔ံျခင္း ေလးစားျခင္း ရိုေသခံ႔ညားျခင္း မရွိေခ်။ ေန႔ရွိသေရြ႔ သူကခ်ည္း အႏိုင္ယူကာ ေငါက္လား ငန္းလား လုပ္၏။ မၾကား၀ံ႔ မနာသာ ဆဲဆိုတိုင္းထြာ၏။

တေန႔ေသာ္ အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီးအိမ္သို႔ ဘုရားရွင္ၾကြေတာ္မူလာရာ သုဇာတာ၏ ရိုင္းစိုင္းေသာအမူအရာမ်ား ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္ႏွင့္ ပက္ပင္းႀကီးတိုးမိလ်က္သား ျဖစ္သြားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က အသင္သူေဌးႀကီး-ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ သင္တို႔အိမ္မွာ မၾကား၀ံ႔ မနာသာ ပူပူဆာဆာ ဆူညံေနပါသနည္း-ဟုေမး၏။
အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးက အရွင္ဘုရား-တပည့္ေတာ္၏ ေခၽြးမျဖစ္သူ သုဇာတာ စိတ္ႀကီး၀င္လြန္း၊ မာနႀကီးလြန္း၊ ဘ၀င္ျမင့္လြန္းလို႔ တပည့္ေတာ္ႏွင့္တကြ သားခင္ပြန္းလင္ တအိ္မ္လံုးကို (ကၽြမ္းျပန္ေအာင္) ဆဲဆိုျမည္တမ္းျပီး ႏႈတ္သရမ္းေနေသာေၾကာင့္ ဆူညံေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္ဘုရား-ဟူ၍ ေျဖၾကားေလွ်ာက္တင္ေလသည္။

ထိုအခါ ဘုရားရွင္က သုဇာတာကို အနီးသို႔ ေခၚေတာ္မူျပီး မယားအျပား ၇-ပါးရွိရာတြင္ သင္သည္ ဘယ္မယားအတန္းစားတြင္ ပါ၀င္ပါသနည္း-ဟုေမးျမန္းရာ သုဇာတာ-က အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္မ အက်ဥ္းအားျဖင့္ မသိႏိုင္ပါ၍ အက်ယ္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါရန္ ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ထိုအခါ ဘုရားရွင္က အက်ယ္ခ်ဲ႔ ေဟာၾကားျပသဆိုဆံုးမေတာ္မူသည္။

ထိုအခါ သုဇာတာ-က မိမိအား ယေန႔မွစ၍ ကၽြန္မႏွင့္တူေသာ မယားမ်ိဳး ျဖစ္ျပီဟု မွတ္ယူေတာ္မူပါဘုရား-ဟူ၍ ၀န္ခံေလွ်ာက္ထားကာ သူ႔ဘ၀ကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
သုဇာတာ-က ကံေကာင္းလွေပစြ။ အကယ္၍သာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ မေတြ႔ဆံုခဲ့ရေသာ္ ႏႈတ္လွ်ာၾကမ္းသည့္သူ႔ဘ၀ ဇာတ္သိမ္းလွႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိေပ။

မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကာလတြင္ ဇာတ္သိမ္းမလွျဖစ္သြားရွာေသာ မိသားစုတစု၏ ရင္နာစရာအျဖစ္ကို သံေ၀ဂရေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ဆက္လက္တင္ျပပါအံ႔။ ျဖစ္ရပ္မွန္ ေပါက္ဖြားရာေဒသမွာ ရွမ္းျပည္နယ္၊ လားရႈိးျမိဳ႔ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳသူမွာ ဆရာ၀န္ႀကီး ကေမၺာဇ ခင္လႈိင္။ ေက်ာက္မဲျမိဳ႔သား ဆရာ၀န္ႀကီး၊ စာေရးဆရာႀကီး ကေမၺာဇ ခင္လႈိင္ဆိုလွ်င္ မသိသူမရွိသေလာက္ပင္။ ဆရာက သူ႔ကိုယ္ေတြ႔ ဇာတ္လမ္းကို ဤသို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားပါသည္။

ေရမ်ား ေရႏိုင္ - မီးမ်ား မီးႏိုင္

စာေရးသူသည္ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္မႈႏွင့္ ေသြးတိုးေရာဂါ ဆက္သြယ္ နီးႏြယ္မႈရွိေၾကာင္းကို ေလ့လာဖူးပါသည္။ စိတ္တည္ျငိမ္စြာ တရားရႈမွတ္ေနေသာ ေယာဂီသည္ စိတ္တည္ျငိမ္မႈရွိေနသျဖင့္ ေသြးတိုးေရာဂါ က်လာႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တရားရႈမွတ္မႈမရွိေတာ့ဘဲ သမာဓိက်ဲသြားပါက ရာဂ ေဒါသ စသည့္ ကိေလသာမ်ား ၀င္ေရာက္လာႏိုင္သျဖင့္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္သည္ ရႈမွတ္ေနစဥ္ကကဲ့သို႔ က်မသြားႏိုင္ေၾကာင္းကို မိမိ ေလ့လာမႈမ်ားအရ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ အာေရာဂ်ံမဂၢဇင္း၊ ျမစ္မခ ဓမၼစာသ၀ဏ္မဂၢဇင္း မ်ားတြင္ တင္ျပခဲ့ပါသည္။

ဤတြင္ ေသြးတိုးေရာဂါရွိေသာ မိမိ၏မိတ္ေဆြတဦးသည္ စီးပြားေရး လူမႈေရး စိတ္ေသာကမ်ား ဖိစီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္တက္ေနသျဖင့္ တေန႔တနာရီ မိမိအိမ္တြင္ တရားထိိုင္ရာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္မက်ေၾကာင္း တင္ျပလာပါသည္။

စာေရးသူသည္ ေရမ်ား ေရႏိုင္ - မီးမ်ား မီးႏိုင္-ဆိုေသာစကားကို သတိရမိသည္။ ကိေလသာမီးသည္ အရွိန္အားေကာင္းစြာျဖင့္ ေလာင္ျမိဳက္ေလေလ ဓမၼေရစင္တည္းဟူေသာ ၀ိပႆနာတရားေတာ္ကို အရွိန္ျမႇင့္ျပီး အခ်ိန္မ်ားမ်ား ရႈမွတ္ေလေလ ျပဳရမည္ျဖစ္သည္။

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ကိေလသာအပူမီး စတင္ေပၚေပါက္ေသာ ေနရာမွ ဖယ္ခြါ၍ ဥတုသပၸါယ၊ အာ၀ါသသပၸါယ၊ ေဘာဇနသပၸါယ၊ ပုဂၢလသပၸါယ စေသာ သပၸါယေလးပါး မွ်တျပီး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေသာ တရားရိပ္သာမ်ားသို႔ သြားေရာက္ကာ တတ္ကၽြမ္းေသာ ကမၼ႒ာန္းနည္းျပဆရာေတာ္မ်ားျဖင့္ ျပင္းထန္စြာ တရားရႈမွတ္ရေပမည္။

ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္ (၁၉၉၈-ဇူလိုင္လထုတ္) တြင္ မိမိႏွင့္ သပၸါယျဖစ္ေသာ ရိပ္သာကို ေရြးခ်ယ္ရန္ လမ္းညႊန္ခ်က္ကိုလည္း ျပန္လည္တင္ျပအပ္ပါသည္။
( မနီးမေ၀း၊ သြားေရးမခက္၊ ဆိတ္ျငိမ္သက္လ်က္၊ မွက္ျခင္ပါးနည္း၊ ပစၥည္းမပန္း၊ က်မ္းတတ္လည္းရွိ၊ ငါးစံုျပည့္၍၊ ျမတ္သည့္ေနရာ၊ ေက်ာင္းတိုက္သာသည္၊ ျမန္စြာ မဂ္ဖိုလ္ရေၾကာင္းတည္း။)

တရားေတာ္သည္ သႏၵိ႒ိေကာ အကာလိေကာ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားအရ အခါမလင့္ အခ်ိန္မေရြး လက္ေတြ႔အက်ိဳးေပးပါလိမ့္မည္။ လိုအပ္သည္မွာ တရားေတာ္ကို မိမိပါရမီဓာတ္ခံအေလ်ာက္ ရိုးရိုးသားသား ႀကိဳးစားခံယူ က်င့္သံုးရန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ေသြးတက္ေစတတ္ေသာ အစာမ်ားကို ေရွာင္ျခင္း၊ ေသြးတိုးႏွင့္ အျခားေရာဂါမ်ား တြဲဖက္ရွိေနပါက (ဥပမာ-ေသြးတိုးႏွင့္ ႏွလံုးေရာဂါ) သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ျဖင့္ ေဆးမ်ားေသာက္ျခင္းတို႔ကိုလည္း ျပဳလုပ္ရန္ လိုေပသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ျပင္းထန္စြာ ၀ိပႆနာတရား ရႈမွတ္ပါက (Intensive Meditation) ကိုယ္စိတ္တည္ျငိမ္ၾကည္လင္လာကာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္လည္း က်လာပါလိမ့္မည္။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လ တရားရႈမွတ္ရမည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ ကိေလသာမီး ေလာင္ျမိဳက္မႈ အရွိန္ျပင္းထန္မႈအေပၚတြင္ မူတည္ပါသည္။

မွတ္ခ်က္။ တရားအားထုတ္မႈသည္ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖိုလ္ဉာဏ္ ရရွိေရးအတြက္ ျဖစ္ပါသည္။
က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္မႈမွာ ဆင့္ပြား ေကာင္းက်ိဳးသာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သတိခ်ပ္ရပါမည္။

( ဆရာ၀န္ သိန္းလြင္-ျပည္ )

ကုသိုလ္ တပဲ - ငရဲ တပိႆာ

ဤစကားပံုသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္တို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳၾကသည့္အခါ ဉာဏ္ႏွင့္ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ျပဳႏိုင္ရန္ အထူးသတိေပးထားသည့္ စကားပံုျဖစ္ပါသည္။ ေရွးဘာသာေရး ပညာရွင္ႀကီးမ်ားက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳသည့္အခါ ကုသိုလ္ကို အနည္းငယ္ေလာက္သာ ရၾကျပီး အကုသိုလ္ေတြသာ တပံုတေခါင္းႀကီး ျဖစ္ေလ့ရွိသည့္ သေဘာကို ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ဤကဲ့သို႔ မျဖစ္ၾကရန္ ဤစကားပံုျဖင့္ ထုတ္ေဖာ္လမ္းညႊန္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္တို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳၾကသည့္အခါ ကုသိုလ္ျပဳခ်ိန္၏ ေရွ႔ပိုင္း ေနာက္ပိုင္းတို႔မွာ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္အျပစ္မ်ား မျခံရံဘဲ ဉာဏ္ဦးေဆာင္သည့္ အထက္တန္းစား ကုသိုလ္မ်ား ျဖစ္ေအာင္ ဉာဏ္၊ သတိ တို႔ျဖင့္ ဆင္ျခင္သတိထားျပီး ျပဳတတ္ၾကရန္ ဆံုးမထားခဲ့သည့္ ဘာသာေရးစကားပံုတခု ျဖစ္သည္။

စကားပံု၏ တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ- ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ၾကသည့္အခါ၌ ကုသိုလ္မွာ တပဲသားမွ်ေလာက္သာ ရေလ့ရွိၾကျပီး ငရဲကသာ သို႔႔မဟုတ္-အကုသိုလ္ကသာ အေလးခ်ိန္ တပိႆာေလာက္ ျဖစ္ပြားတတ္ၾကသည္-ဟု ဆိုလိုပါသည္။ စကားပံုသည္ ခ်ိန္တြယ္၍ မရႏိုင္သည့္ ကုသိုလ္တရားႏွင့္ ငရဲကို ေရာက္ေစတတ္သည့္ အကုသိုလ္တရားတို႔ကို ခ်ိန္တြယ္ရႏိုင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကဲ့သို႔ တပဲ၊ တပိႆာ စသည္ျဖင့္ သံုးစြဲထားေသာေၾကာင့္ သမာဓိဂုဏ္ေျမာက္သည့္ စကားပံု ျဖစ္ပါသည္။

( ကုသိုလ္တပဲ )
ကုသုိလ္တပဲဟူေသာ ပုဒ္စု၌ ကုသိုလ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရသည္ ကုသလ-ဆိုသည့္ပါဠိပုဒ္မွ ျဖစ္လာေသာ ျမန္မာေ၀ါဟာရ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းေသာ (၀ါ) ေကာင္းမႈဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာစာေပနယ္၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ-ဟု ကုသိုလ္ႏွင့္ ေကာင္းမႈကို အနက္အဓိပၸါယ္ ေဖာ္သည့္သေဘာျဖင့္ တြဲဖက္သံုးႏႈန္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကုသိုလ္၏ အဓိပၸါယ္ျဖစ္သည့္ ေကာင္းမႈဆိုသည့္စကား၌ မည္သည့္အမႈမ်ိဳးကို ေကာင္းမႈ-ဟု ေခၚမည္နည္း။ ကိုယ့္သေဘာအတိုင္း ကိုယ္ထင္သလို ဆံုးျဖတ္၍ မရေခ်။ ကုသုိလ္၌ ေကာင္းသည္-ဟု ဆိုရသည့္ အမွတ္အသား လကၡဏာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ ယင္း-အမွတ္အသားမ်ားမွာ အျပစ္မရွိျခင္းႏွင့္ ေကာင္းက်ိဳးတရားတို႔ကို ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္လာေစျခင္းဆိုသည့္ (အန၀ဇၨ သုခ၀ိပါက လကၡဏာ) အမွတ္အသားတို႔ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုထို အမႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ဤလကၡဏာႏွစ္မ်ိဳးတို႔ကို ေတြ႔ရသည့္ အမႈလုပ္ငန္းသည္သာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျဖစ္သည္-ဟု ဆိုရပါမည္။ ဥပမာ-သူတပါးတို႔အား ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း ဒါနမႈမ်ိဳး ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ဒါနမႈသည္ ေလာက-သံသရာ ႏွစ္ျဖာလံုး၌ အျပစ္မရွိသည့္အျပင္ အမ်ားခ်စ္ခင္ျခင္း၊ ေကာင္းသတင္းေက်ာ္ေစာျခင္း၊ နတ္ရြာသုဂတိသို႔ေရာက္ျခင္း စသည့္ ေလာကီက်ိဳး ေလာကုတၱရာက်ိဳးမ်ားရွိေသာ အမႈျဖစ္၍ ေကာင္းမႈဟု ေခၚရသည္။

( ကုသိုလ္ကို ေထာင့္စံုမွ ရႈျမင္ပံု )
တစံုတေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သႏၲာန္၌ ထိုကုသိုလ္ေကာင္းမႈတရား ျဖစ္ပြားေနသည့္အခါ ဆန္႔က်င္ဘက္ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္တရားမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာေၾကာင့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈသည္ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္တရားတို႔ကို ပယ္ရွားဖ်က္ဆီးျခင္းကိစၥ (အကုသလ၀ိဒၶံသနရသ) ကို ရြက္ေဆာင္တတ္သည့္ သေဘာရွိသည္ဟု ဆိုရသည္။ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္လာသည့္အခါ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း ေလာဘ၊ မုန္းတီးျခင္း၊ ရန္ျငိဳးထားျခင္း၊ ျပစ္မွားျခင္း ေဒါသ၊ ေတြေ၀ျခင္း မသိျမင္ျခင္း ေမာဟ-စသည့္ ကိေလသာအညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္ေနသျဖင့္ ယင္းစိတ္ကို ဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ညစ္ေၾကးမတင္၊ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေသာစိတ္ဟု ဉာဏ္တြင္ ထင္ျမင္လာ၏။( ေ၀ါဒါနပစၥဳပ႒ာန )။

အာရံုတခုခုႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳသည့္အခါ ေဒါသျဖစ္စရာ အနိ႒ာရံုပင္ ျဖစ္ေစကာမူ အသင့္အေလ်ာ္ ႏွလံုးသြင္းေတာ္ခဲ့လွ်င္ ၀ါ-ႏွလံုးသြင္း လိမၼာခဲ့လွ်င္ ကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါသည္။ ကုသိုလ္ျဖစ္ေပၚလာရာ၌ အနီးကပ္ဆံုး အေၾကာင္းတရား(ပ႒ာန္)မွာ အသင့္အေလ်ာ္ ႏွလံုးသြင္း ေတာ္မႈ (ေယာနိေသာမနသိကာရ)ပင္ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ-ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ မစားတတ္သူမ်ားအဖို႔ တခါတရံ ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ စားရသည့္အခါ ငါကလဲ ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ စားတတ္တဲ့အေကာင္မဟုတ္ဘူး ထမင္းကလဲ ေပ်ာ့လိုက္တာ ေခြးအန္ဖန္က်ေနတာပဲ-ဟု မသင့္မေလ်ာ္ႏွလံုးသြင္းေခ်ာ္ (အေယာနိေသာမနသိကာရ) ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေဒါသဦးစီးတဲ့ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားသာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚလာမည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ဘဲ အို-တခါတေလ အဆင္မသင့္လို႔ ေပ်ာ့သြားတာပဲ၊ ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ေပ်ာ့သြားေတာ့လဲ အ၀ါးရသက္သာတာေပါ့ အစာလဲ ေၾကလြယ္တာေပါ့-ဟု ႏွလံုးသြင္း လိမၼာခဲ့လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ဒီလိုအနိ႒ာရံုႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳရတာ အတိတ္ကံေၾကာင့္ပဲ-ဟု အမွန္အတိုင္း ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ခဲ့လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ကုသိုလ္စိတ္သာ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါသည္။

မည္သည့္အရာမ်ိဳးကို ကုသိုလ္ေခၚသည္-ဟူေသာသေဘာကို ပို၍သိသာထင္ရွားသြားရန္အတြက္ ဤကဲ့သို႔ ကုသိုလ္သေဘာ လကၡဏာ အမွတ္အသားျဖင့္၄င္း၊ ရြက္ေဆာင္သည့္ ကိစၥအားျဖင့္၄င္း၊ အသိဉာဏ္တြင္ ထင္ျမင္လာသည့္ အျခင္းအရာအားျဖင့္၄င္း ေလးဘက္ေလးတန္မွ ေထာင့္စံု ရႈျမင္သံုးသပ္ေ၀ဖန္တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

( ကုသိုလ္အမ်ိဳးမ်ိဳး )
ထိုကုသိုလ္သည္ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္၊ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္၊ ကာမကုသိုလ္ဟု သံုးမ်ိဳးသံုးစား ရွိသည္။ ထိုတြင္ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္မွာ ေသာတာပတၱိမဂ္စိတ္ စေသာ မဂ္စိတ္ေလးပါးျဖစ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္တဦးဦး သႏၲာန္၌ မဂ္စိတ္တပါးပါး ျဖစ္ေပၚလာလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ ေလာကသံုးပါးမွ လြန္ေျမာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ ထိုမဂ္ကုသိုလ္မ်ားကို ေလာကုတၱရာကုသိုလ္-ဟု ေခၚသည္။ (ေလာက-ေလာကသံုးပါးမွ၊ ဥတၱရ-လြန္ေျမာက္ေသာစိတ္)။ ဥပမာ-မဂ္ေလးပါးတြင္ ေအာက္ဆံုးျဖစ္သည့္ ေသာတာပတၱိမဂ္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာလွ်င္ ထိုသူသည္ ပုထုဇဥ္သတၱ၀ါအေပါင္းဟူေသာ သတၱေလာကမွ လြန္ေျမာက္၍ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။
မည္သည့္အခါမွ အပါယ္ေလးပါးသို႔ က်ေရာက္ျခင္း မရွိေတာ့သျဖင့္ အပါယ္ေလးဘံုဟူေသာ ၾသကာသေလာကတစိတ္မွ လြန္ေျမာက္၏။
ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာ စေသာ အကုသိုလ္တရား မျဖစ္ေတာ့သျဖင့္ သခၤါရေလာက တစိတ္မွ လြန္ေျမာက္၏။ ဤသို႔ မဂ္စိတ္မ်ားသည္ ေလာကသံုးပါးမွ အသီးသီး လြန္ေျမာက္သည့္ကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကုတၱ႐ာကုသုိလ္ဟု ေခၚသည္။

ရူပစ်ာန္ အရူပစ်ာန္ ကုသိုလ္မ်ားကို မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ဟုေခၚသည္။ ထိုစ်ာန္ကုသုိလ္မ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္း ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ ကိေလသာတို႔ကို ပယ္ခြါထားႏိုင္စြမ္းလည္းရွိ၏။ ျဗဟၼာဘံုမ်ားသို႔ ေရာက္ႏိုင္၍ ႀကီးက်ယ္ေသာ အက်ိဳးေပးမႈလည္း ရွိ၏။ စ်ာန္သမာပတ္၀င္စားသည့္အခါ ရွည္လ်ားေသာ စိတ္အစဥ္လည္းရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္-မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ဟု ေခၚသည္။ ၾကီးျမတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာတရားဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ရူပကုသိုလ္စ်ာန္ ၅-ပါး၊ အရူပကုသိုလ္စ်ာန္ ၄-ပါး ရွိသည္။ ပထ၀ီကသိုဏ္း စေသာ အာရံုတို႔ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ရႈတတ္ေသာေၾကာင့္၄င္း၊ ကာမစၧႏၵနီ၀ရဏ စေသာ တရားတို႔ကို ေလာင္ျမိဳက္တတ္ေသာေၾကာင့္၄င္း စ်ာန္ဟုေခၚသည္။

ကာမကုသိုလ္ကား ရွစ္မ်ိဳးရွိ၍ အရာက်ယ္၏။ မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္၊ မဂ္ကုသုိလ္တို႔မွာ မေနာကံမွ်သာ ျဖစ္၍ ကာမကုသိုလ္မွာ ကာယကံကုသိုလ္၊ ၀စီကံကုသိုလ္၊ မေနာကံကုသိုလ္ ဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ သူ႔အသက္သတ္ျခင္း စေသာ အကုသိုလ္ကာယကံ သံုးပါးမွ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ကာယကံကုသိုလ္သံုးပါး၊ အကုသုိလ္၀စီကံ ေလးပါးမွ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ ၀စီကံကုသိုလ္ ေလးပါး၊ အကုသိုလ္ မေနာကံသံုးပါးမွ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာ မေနာကံကုသိုလ္ သံုးပါး ေပါင္း ကုသိုလ္ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးရွိ၏။ သုစရိုက္တရား ဆယ္ပါးဟူ၍လည္းေခၚ၏။ တနည္းအားျဖင့္-ဒါနကုသုိလ္၊ သီလကုသိုလ္၊ ဘာ၀နာကုသိုလ္ဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။ ကုသိုလ္သံုးမ်ိဳးကို အက်ယ္ခ်ဲ႔၍ ပုညကိရိယာ၀တၳဳ အမည္ျဖင့္ ကုသိုလ္ဆယ္ပါး ရွိေပ၏။

ဤကာမကုသုိလ္သည္ ရူပကုသုိလ္စေသာ အျခားကုသိုလ္မ်ားထက္ အေရအတြက္လည္းမ်ားသည္။ ကုသိုလ္ျဖစ္ရာဌာနအားျဖင့္လည္း က်ယ္၀န္းသည္။ ေလာက၌ သူသူငါငါ ျပဳလုပ္ေနၾကသည့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လွဴဒါန္းမႈ၊ ငါးပါး၊ ဆယ္ပါးေသာ သီလအမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆာက္တည္မႈ၊ စ်ာန္ရေအာင္ သမထဘာ၀နာ ပြားမ်ားအားထုတ္မႈ၊ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ရေအာင္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ အားထုတ္မႈမ်ားသည္ အားလံုး ကာမကုသိုလ္မ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ အယုတ္ဆံုး စ်ာန္ရခါစ၌ စ်ာန္ကိုျပင္ဆင္ေသာအရာ (ပစၥေ၀ကၡဏာ၀ီထိ)၊ စ်ာန္သမာပတ္ ၀င္စားခါနီးေသာ အရာတို႔ႏွင့္ မဂ္ ဖိုလ္တရားတို႔ကို ရစ၌ ရျပီးမဂ္ဖိုလ္ကို ျပန္ဆင္ျခင္ေသာအရာ (ပစၥေ၀ကၡဏာ၀ီထိ)၊ ဖလသမာပတ္ ၀င္စားရာတို႔၌ပင္ေသာ္လည္း ကာမကုသိုလ္ ဉာဏသမၸယုတ္စိတ္တို႔ ပါရသည္ခ်ည္းပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ အရာက်ယ္လွသျဖင့္ မဟာ-ပုဒ္ျဖင့္ အထူးျပဳကာ ကာမကုသိုလ္ကို မဟာကုသိုလ္ဟု ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

ဤကုသိုလ္တပဲ ဟူေသာ စကားသည္ ဆိုခဲ့ျပီးေသာ ကုသိုလ္သံုးမ်ိဳးတြင္ ကာမကုသိုလ္ကို ရည္ရြယ္၍ ဆိုေသာစကား ျဖစ္သည္။ ကာမကုသိုလ္တြင္လည္း သီလကုသိုလ္၊ ဘာ၀နာကုသိုလ္တို႔ထက္ လွဴဒါန္းမႈ ဒါနကုသိုလ္ကို အထူးရည္ရြယ္ဟန္ ရွိေပသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ-ဒါနကုသိုလ္ျပဳရာ၌ ဒါနျပဳနည္း မမွန္လွ်င္(၀ါ) ဗုဒၶနည္းက် မလွဴဒါန္းတတ္လွ်င္ ကုသိုလ္မွာ အနည္းငယ္သာ ရတတ္သည္ဟု ေျပာလိုရင္း ျဖစ္သည္။

( ငရဲတပိႆာ )
ငရဲတပိႆာ-ဟူေသာ ပုဒ္စု၌ ငရဲဟူေသာေ၀ါဟာရသည္ နိရယ-ဟူေသာ ပါဠိမွျဖစ္လာေသာ ျမန္မာေ၀ါဟာရ ျဖစ္သည္။ အဓိပၸါယ္မွာ ခ်မ္းသာကင္းေသာဘံုဌာန(၀ါ) အလြန္ဆင္းရဲေသာ ဘံုဌာနမ်ားဟု ဆိုလိုေပသည္။ (နိရ-မရွိ၊ အယ-ခ်မ္းသာ)။ ထိုဘံုဌာနမ်ားသို႔ က်ေရာက္လာသူမ်ားသည္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တို႔ကို လံုး၀ျပဳခြင့္မရေတာ့ဘဲ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ိဳးစံုတို႔ကိုသာ နည္းေပါင္းစံုတို႔ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးခံစားေနၾကရသည္။ ခ်မ္းသာျခင္း လံုး၀ ကင္းလ်က္ရွိၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘံုဌာနမ်ားကို ပါဠိလို နိရယ-ဟုေခၚသည္။ ထိုနိရယပုဒ္မွ ေ၀ါဟာရအဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲကာ ေနာက္ဆံုး ငရဲ-ဟု ျမန္မာေ၀ါဟာရ ျဖစ္လာသည္။ (နိရယ-နိရယ္-နိရဲ-ငရဲ )။

ဤေနရာ၌ ငရဲ-ဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းမွာ ငရဲဘံုတို႔ကို တိုက္ရိုက္ေခၚေ၀ၚ သံုးစြဲထားသည့္ မုခ်ေ၀ါဟာရမဟုတ္၊ ငရဲဘံုမ်ားသို႔ ေရာက္ေၾကာင္း မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကိုတင္စားေခၚေ၀ၚထားသည့္ ဥပစာေ၀ါဟာရ ျဖစ္သည္။ ငရဲဘံုသို႔ ေရာက္ေစတတ္သည့္ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္တရားဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။

ဤငရဲဘံုသို႔ ေရာက္ေစတတ္သည့္ အကုသုိလ္တရားဆိုသည္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး ကုသိုလ္တရားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္တရား ျဖစ္သည္။ အကုသိုလ္တရား၌ အျပစ္ရွိျခင္းႏွင့္ မေကာင္းက်ိဳးတို႔ကို ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္ေစျခင္း ဆိုသည့္ အမွတ္အသားလကၡဏာႏွစ္ပါး ရွိသည္။ ထိုအကုသုိလ္မွာ မူလအေျခခံအားျဖင့္ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း ေလာဘ၊ ျပစ္မွားျခင္း အမ်က္ထြက္ျခင္း ေဒါသ၊ ေတြေ၀ျခင္း မသိျခင္း ေမာဟ-ဟု သံံုးမ်ိဳးရွိသည္။

စိတ္အမ်ိဳးအစားအားျဖင့္ အကုသိုလ္စိတ္ ဆယ့္ႏွစ္ပါး ရွိသည္။ ကံအားျဖင့္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းစေသာ အကုသုိလ္ ကာယကံသံုးပါး၊ လိမ္လည္လွည့္ျဖား ညာ၀ါးေျပာဆိုျခင္း စေသာ အကုသိုလ္ ၀စီကံေလးပါး၊ သူတပါးဥစၥာကို မိမိဥစၥာျဖစ္ဖို႔ ၾကံစည္ျခင္း-စေသာ အကုသိုလ္ မေနာကံ သံုးပါး အားျဖင့္ ဆယ္ပါးရွိသည္။ ယင္းတို႔ကို အကုသလကမၼပထတရား ဆယ္ပါး ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ဒုစရိုက္ ဆယ္ပါးဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚသည္။

ဤ ငရဲ တပိႆာ-ဟူေသာ စကားသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္တို႔ ဒါနစေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို ျပဳၾကရာတြင္ ဗုဒၶနည္းက်က် မလွဴဒါန္းတတ္ၾကသျဖင့္ အကုသုိလ္သာ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ပြားတတ္ပံုကို ေဖာ္ညႊန္း ဆံုးမထားေသာစကား ျဖစ္သည္။
( ေရွ႔လ ဆက္ရန္ )

( ဓမၼာစရိယ ဦးေအးႏိုင္-ဘီေအ)

( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၈-ခု ႏို၀င္ဘာလ )

မွတ္ခ်က္။ ၁၉၉၈-ခု ဒီဇင္ဘာလ ထုတ္ ျမတ္မဂၤလာ စာေစာင္ မရွိေသးပါသျဖင့္ ကုသုိလ္တပဲ ငရဲတပိႆာ ဒုတိယပိုင္းကို မေဖာ္ျပႏိုင္ေသးပါ။

Sunday, September 13, 2009

ရွင္ဥပဂုတၱ ရဟႏၲာရုပ္တု

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ရွင္ေလးပါး အပါအ၀င္ ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာျမတ္ကို ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ၾကသည္မွာ အထင္အရွားပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ႏွစ္စဥ္ပင္ ေတာ္သလင္းလတြင္ ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာအရွင္ျမတ္အား ပူေဇာ္ပသသည့္ မီးေဖာင္ေမွ်ာပြဲကို က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ေဖာင္ေပၚတြင္ ရွင္ဥပဂုတၱရုပ္တု၊ ရုပ္တုေတာ္ေရွ႔တြင္ အုန္း ငွက္ေပ်ာပြဲမ်ား၊ ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆြမ္း၊ သစ္သီးစသည့္ လွဴဖြယ္မ်ားကို ထားရွိပါသည္။ ေဖာ္ေတာ္ကို ေရာင္စံုမီးပံုးမ်ားျဖင့္ ဆင္ယင္ကာ ဆီမီးမ်ား ထြန္းညႇိထားပါသည္။

ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာအရွင္ျမတ္သည္ ေတာင္သမုဒၵရာတြင္ ေၾကးျပာသာဒ္ျဖင့္ သီတင္းသံုးစံေနေတာ္မူသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကေသာေၾကာင့္ မီးေဖာင္ကို ဧရာ၀တီျမစ္တေလွ်ာက္မွ သမုဒၵရာသို႔ ေရာက္ေအာင္ ေမွ်ာခ်ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကပါသည္။ ျမန္မာ့ေဒသက ေမွ်ာခ်လိုက္ေသာ ရွင္ဥပဂုတၱေဖာင္ေတာ္ အခ်ိဳ႔သည္ သီရိလကၤာတိုင္ေအာင္ ေရာက္ရွိသြားတတ္ပါသည္။

ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာျမတ္သည္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ျပဳလုပ္သည့္အခါ ရန္အေပါင္းကို ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေပးသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကပါသည္။ အထူးအားျဖင့္ မိုးေလ၀သကို ထိန္းသိမ္းေပသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ရွင္ဥပဂုတၱ ရုပ္တုေတာ္ကို ဘုရားေစတီ ပုထိုးတို႔တြင္သာမဟုတ္မူ၍ ရဟန္းသံဃာမ်ား၏ ေက်ာင္းသခၤမ္းမ်ားတြင္လည္း ေတြပျမင္ရပါသည္။

ရုပ္တုေတာ္ကို ထုလုပ္ရာ၌ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္သည္ ဦးေခါင္းေတာ္ကို ေမာ့လ်က္ ေနကိုၾကည့္၍ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနပံုကို ထုလုပ္ၾကပါသည္။ လက္ယာဘက္ လက္ေတာ္က သပိတ္တြင္ ႏႈိက္လ်က္ရွိေပသည္။ ယခုအခါတြင္မူ ယခင္ကကဲ့သို႔ ေနကိုၾကည့္လ်က္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနပံုကို မထုလုပ္ၾကေတာ့ဘဲ ရိုးရိုး တင္ပလႅင္ေခြ ထိုင္ေနပံုကို ထုလုပ္ၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရွိရပါသည္။

( ရွင္ဥပဂုတၱ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္၏ ရင္းျမစ္ကို ေလ့လာဆန္းစစ္ျခင္း )
ကၽြန္မတို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ရွင္ေလးပါး၊ ေသေလးပါးရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကပါသည္။ ဤရွႈ္ေလးပါးမွာ သဂၤါယနာတင္ က်မ္းႀကီး က်မ္းခိုင္တို႔တြင္ ပါရွိျခင္းမဟုတ္ေပ။ သို႔ရာတြင္ ေရွးရိုး ဘိုးဘြားမိဘေျပာစဥ္ ယံုၾကည္မႈျဖစ္ကာ လူအမ်ားပင္ ယံုၾကည္ကိုး႕ါယ္ၾကသည္မွာ အထင္အရွားပင္။

သို႔ရာတြင္ ေလာကပညတၱိက်မ္းတြင္ တိႆနာဂဥပဂုတၱဟု ပါရွိခဲ့ပါသည္။ ရွႈ္ဥပဂုတ္ကို ပူေဇၾ္ကိုးကြယ္ေသာ အရပ္ေဒသတြင္ နတ္ဆိုးနတ္ယုတ္မ်ား မဖမ္းစားႏိုင္ျခင္း၊ ေျမဘုတ္ဘီလူး တေစၧ သရဲ စသည္တို႔ မကပ္ေရာက္ႏိုင္ျခင္း၊ ေရာဂါကင္းျခင္း စသည့္ အက်ိဳးမ်ားကို ရသည္ဟု ဘားမဲ့ဆရာေတာ္က မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း မွတ္သားမိပါသည္။

ဒိဗ်ာ၀ဒါနသကၠတက်မ္းလာ ရွင္ဥပဂုတၱ၏ အတၳဳပၸတၱိမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မထုရာျမိဳ႔သို႔ ၾကြေရာက္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုျမိဳ႔တြင္ ရွင္အာနႏၵာအား ဤသို႔ ဗ်ာဒိတ္စကား ျမြက္ၾကားခဲ့သည္။
အာနႏၵာ-ေရွးအခါက ဤမထုရာျမိဳ႔တြင္ ဥရုမု႑မည္ေသာ ေတာင္ႀကီးရွိခဲ့၏။ ေတာင္၏တဖက္တြင္ ပေစၥကဗုဒၶါ ငါးရာ ေနၾကသည္။ တဖက္တြင္ ရေသ့ ငါးရာေန၍ တဖက္တြင္ ေမ်ာက္ ငါးရာ ေနၾက၏။ ေမ်ာက္ငါးရာတို႔၏ အႀကီးအကဲ ေမ်ာက္မင္းသည္ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔အား သစ္သီး သစ္ဥ စသည္တို႔ျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြး၏။ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေသာအခါ ရေသ့ငါးရာကို လုပ္ေကၽြးျပန္သည္။ ရေသ့ငါးရာတို႔အား ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ကဲ့သို႔ တရားအားထုတ္ရန္ ေမ်ာက္မင္းက လက္ဟန္ျဖင့္ ျပသညႊန္ၾကား၏။ ရေသ့ငါးရာလည္း ၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္ေလရာ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေမ်ာက္မင္းလည္း အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ကာ ကြယ္လြန္လွ်င္ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔က နံ႔သာ၊ ထင္း စသည္တို႔ျဖင့္ သျဂႋဳဟ္ၾက၏။

ထိုေမ်ာက္မင္းသည္ ေနာင္အခါ နံ႔သာဆီ၊ နံ႔သာေမႊးတို႔ ေရာင္းခ်သည့္ သူေဌး၏သားျဖစ္ကာ ရွင္ဥပဂုတၱဟု အမည္တြင္လ်က္ ငါဘုရား၏ သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ကာ အက်ိဳးျပဳေပလိမ့္မည္-ဟု ဗ်ာဒိတ္ေပး ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ အထက္ပါအေၾကာင္းအရာမွာ မဟာယာနဂိုဏ္းလာ ဒ္ိဗ်ာ၀ဒါနသကၠတက်မ္းမွ ျဖစ္ပါသည္။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ က်မ္းတို႔တြင္ ေတြ႔ရွိရေသာ ရွင္ဥပဂုတၱအေၾကာင္းကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပလိုေပသည္။
(က) မဇၩိမနိကာယ၊ မဇၩိမပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ ပရိဗၺာဇက၀ဂ္၊ စူဠသကုလုဒါယီသုတ္၌ ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႔ရွိပါသည္။
ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာ အေလာင္းအလ်ာျဖစ္သည့္ စူဠသကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ္မွာ ဘုရားရွင္ႏွင့္ေတြ႔ခြင့္ရ၏။ ဘုရားရွင္ထံ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရလိုေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းရာ ဘုရားရွင္က ခြင့္ျပဳေတာ္မူသည္။ သို႔ရာတြင္ ၄င္း၏တပည့္ ပရိဗိုဇ္မ်ားက ၀ိုင္း၀န္းတားျမစ္ၾကသျဖင့္ ရဟန္းျပဳခြင့္ မရရွိလိုက္ေပ။

မဇၩိမပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ႏွင့္ အဖြင့္အ႒ကထာ ဋီကာတို႔တြင္ ပါရွိသည္မွာ စူဠသကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူျပီးေနာက္ အႏွစ္တရာရွိေသာ္ သီရိဓမၼာေသာကမင္း (အေသာကမင္း) လက္ထက္တြင္ ရဟႏၲာျဖစ္၍ တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္ စြမ္းအားႀကီးမားေတာ္မူမည္။ သီရိဓမၼာေသာကမင္းသည္ ေစတီေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ စေသာ ဒါနအလွဴႀကီးမ်ား ျပဳလုပ္သည့္အခါ မာရ္နတ္မင္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မျပဳႏိုင္ရန္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္လိမ့္မည္-ဟု ပါရွိပါသည္။

( ခ ) အထက္ပါကဲ့သို႔ ရာဇ၀ံသက်မ္းတြင္လည္း သီရိဓမၼာေသာကမင္း၏ အလွဴဒါနကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ေစာင့္ေရွာက္၍ အႏုေမာဒနာျပုေသာ ကာလ၌ ရွင္ဥပဂုတၱမေထရ္ျမတ္က မာရ္နတ္မင္းကို ဆံုးမေတာ္မူေၾကာင္း ပါရွိပါသည္။

(ဂ) ေလာကပညတၱိက်မ္း၌လည္း ေအာက္ပါကဲ့သို႔ ေတြ႔ရွိရပါသည္။
ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ သားသမီးမရရွိေသာေၾကာင့္ အေမါခံသားသမီးရရန္ ႀကီးစြာေသာ မဟာဒါနကို ျပဳလုပ္ေပးလွဴ၏။ ထိုစဥ္ တံငါသည္တို႔က ငါး၏၀မ္းထဲမွ လူမိန္ကေလး ရရွိသျဖင့္ မင္းႀ႕ီးအား ဆက္သၾကသည္။ မင္းႀကီးလည္း ၀မ္းေျမာက္စြာျဖင့္ ေမြးျမဴထား၍ မစၧေဒ၀ီဟု အမည္ေပးထား၏။ မစၧေဒ၀ီ အရြယ္သို႔ေရာက္လာေသာ္ ကိုယ္မွ မေကာင္းေသာ အပုပ္နံ႔ထြက္ရာ မည္မွ်ကုသပါေသာ္လည္း အပုပ္နံ႔ မေပ်ာက္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္အစံုႏွင့္ ေဖာင္ေပၚတင္၍ ျမစ္တြင္ ေမွ်ာလိုက္ေလသည္။

ျမစ္အေကြ႔တခုတြင္ ရွင္ဥပမည္ေသာ ရေသ့က ျမစ္တဖက္ကမ္းသို႔ကူးလို၍ ပို႔ေပးရန္ေျပာရာ မစၧေဒ၀ီက သူ၏မ်က္ႏွာကို မၾကည့္လွ်င္ ပို႔ေပးမည္ဟုေျပာ၏။ ရေသ့က မၾကည့္ပါ ၀န္ခံသျဖင့္ တဖက္ကမ္းသို႔ ပို႔ေပး၏။ ကမ္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ရေသ့က အမ်ိဳးသမီး၏ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို သိလုိသျဖင့္ မစ`ေဆေဒ၀ီအား ၾကည့္လိုက္ရာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆံုမိေသာေၾကာင့္ မစၧေဒ၀ီတြင္ ပဋိသေႏၶတည္ရွိသြားေလ၏။ ထို႔ောကာင့္ ရေသ့အား ေျပာျပ၍ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ေမတၱာရပ္ခံရာ ရေသ့က သေဘာတူသည္။ သားကိုဖြားျမင္သည့္အခါ ရေသ့ဥပ၏ ေစာင့္ေရွာက္ေကၽြးေမြးသည္ကို အစြဲျပဳ၍ ဥပဂုတၱ-ဟု အမည္ေပး၏။ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ရဟန္းျပဳ၍ တရားက်င့္ရာ စ်ာန္သမာပတ္တို႔ကို ရရွိေသာ ရဟႏၲာျဖစ္ျပီးလွ်င္ေတာင္သမုဒၵရာ၌ ေၾကးျပာသာဒ္ႏွင့္ စံေနေတာ္မူသည္။

သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကိး၏ မဟာဒါနအလွဴေတာ္ႀကီး ေကာင္းမြန္ျပီးစီးေအာင္ျမင္ရန္ မာရ္နတ္မင္း၏ မဟာဒါန အလွူေတာ္ႀကီး ေကာင္းမြန္ျပီးစီးေအာင္ျမင္ေစရန္ မာရ္နတ္မင္း၏ အထူးထူးေသာ အႏၲရာယ္တို႔ကို တားဆီၚလ်က္ မာရ္နတ္မင္းအားလည္း ဆံုးမေတာ္မူ၏-ဟု ေတြ႔ရွိရပါသည္။

ရွင္ဥပဂုတၱမေထရ္ျမတ္အား ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သည္ကို ပုဂံမင္းဆက္၌ပင္ ရွိသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ အေထာက္အထားမွာ က်န္စစ္သားမင္း၏ သားေတာ္ ရာဇကုမာရ္မင္းသားသည္ ျမင္ကပါအရပ္တြင္ ဂူေျပာက္ႀကီးဘုရားကို တည္ထားကိုးကြယ္၏။ ထိုဘုရားေစတီရွိ နံရံေဆးေရးပန္ခ်ီတို႔တြင္ ရွင္ဥပဂုတၱႏွင့္ အေသာကမင္းႀ႕ီးတို႔ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးေနပံုကို ေတြ႔ရွိရပါသည္။ ေရးထိုးထားေသာ ေက်ာက္စာအရ ရွင္ဥပဂုတၱႏွင့္ အေသာကမင္းႀ႕ီးတို႔ ျဖစ္ေၾကာင္းကို သိရွိရပါသည္။

ေဖာ္ျပပါ ေဆးေရးပန္ခ်ီ၊ ေက်ာက္စာတို႔ကို ေတြ႔ရွိရသျဖင့္ ေရွးပုဂံေခတ္ကပင္ ရွင္ဥပဂုတၱကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကေၾကာင္းကို သိရွိႏိုင္ေပသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၁၅၄-ခုႏွစ္တြင္ ပုဂံ၌ ရွင္အ၈ၢ၀ံသ ေရးသားျပဳစုခဲ့ေသာ သဒၵနီတိ ပါဠိသဒၵါက်မ္းတြင္လည္း ရွင္ဥပဂုတၱက မာရ္နတ္မင္းကို (ခါးပန္းႀကိဳးျဖင့္) ခ်ည္ေႏွၾင္ကာ ဆံုးမေတာ္မူသည္။ ( ဥပဂုေတၱာ မာရဗေႏၶာ ) ( Upagutto Mara bandho ) ဟု ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါသည္။

ထို႔ျပင္ မံုေရြးေဇတ၀န္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ျပဳစုေသာ သမႏၲစကၡဳဒီပနီက်မ္း၌ အရွႈ္ဥပဂုတၱ၏ အတၳဳပၸတၱိ ၀တၳဳထံုးစံမ်ားကို ခိုငခိုင္ခံ႔ခံ႔ ဒဠႇီကမၼ ဉာပကျပဳ၍ မွတ္းသားေလာက္ေအာင္ က်မ္းဂန္ကို မေတြ႔ဖုးေသာ္လည္း ရာဇ၀ံသက်မ္း၌ သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကီးသည္ ေစၽတီရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တို႔ကို အႏုေမာဒနာျပုေသာကာလ မာရ္နတ္ကို အရွင္ဥပဂုတၱက ဆံုးမေၾကာင္း၊ သဒၵါကစၥည္းက်မ္း သဒၵနီတိက်မ္းတြင္ ဥပဂုေတၱန မာရဗေႏၶာ-ဟု ဥဒါဟရုဏ္ သာဓက ထုတ္ေဖာ္ေၾကာင္း၊ မိလိႏၵပဥႇာတြင္ ယထာ ေမာဂၢလိပုတၱတိႆေတၳေရ ဥပဂုတၱေတၳရာဒေယာ နိဒၵိႆတိ၊ ဧ၀ံ ဧေတပိ နိဒၵိသတိ မယံ ပရိနိဗၺဳေတ ပဥၥသတ၀ႆသေတ ကာေလ ဧေတ ဥပဇၨိႆႏၲိ စသည္ျဖင့္ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္၊ အရွႈ္ဥပဂုတၱေထရ္ စသည္တို႔သည္ တရားညႊန္ျပသကဲ့သို႔ ထို႔အတူ ပရိနိဗၺာန္စံျပီးေနာက္ အႏွစ္ငါးရာတိုင္ေသာ္ ျဖစ္ကုန္လတံ႔၊ တရားညႊန္ျပကုန္လတံ႔-ဟု ဗာဒိတ္ထားေတာ္မူေၾကာင္းမ်ားကိုသာ ေတြ႔ဖူးေခ်သည္-ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားပါသည္။

အထက္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ အေထာက္အထား အေၾကာင္းအရာမ်ားအရ ရွင္ဥပဂုတၱမေထရ္ျမတ္ကို လူအမ်ား ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ၾကသည္-ဟု ယူဆမိပါသည္။
ရွင္ဥပဂုတၱ စေသာ ရွင္ေလးပါး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့သည့္ ဂါထာ-
ဒိေႏၷ ဒိေႏၷ နမာမဟံ ၊ ဥပဂုတၱ မဟာေထရံ ။
မာရဗႏၶန နိေတဇံ ၊ သေကၠာသရ သာရဒတၱံ ။

ေမဓေရာ စ မဟာေထရံ ၊ ေသာေဏာဌာနံ အာဂစၧတု ။
သဗၺအႏၲရာေယာ ၀ိဓမိတြာန ၊ သုခံေဒတု ပုနပၸဳနံ ။

( တကၠသိုလ္ ေခမာ-က်ိဳက္လတ္ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ဧျပီလ )

က်မ္းကိုးစာရင္း
၁။ မဇၩိမပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ ျမန္မာျပန္
၂။ မဇၩိမပဏၰာသ အ႒ကထာ ဋီကာ
၃။ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတြဲ ၁၄
၄။ ရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၲာ ပူေဇာ္နည္းႏွင့္ ဥပဂုတၱေထရအပဒါန္၊( ဓမၼာစရိယ ဦးေမာင္လင္း၊ ဆရာ ဇာဂရု )
၅။ သမႏၲစကၡဳဒီပနီက်မ္း။ ( မံုေရြးေဇတ၀န္ဆရာေတာ္ဘုရားႀ႕ီး )
၆။ သဒၵနီတိပါဠိသဒၵါ။
1. Divya vadana-1880 Edited by E.B Cowell and R,A Neil, Cambridge.
2. Pagan Myinkaba Kubyauk-gyi temple by Rajakumar Bulletin of the Burma Historical Commission, by G.H Luce and Bohmu Bashin 1961.
3. The legend and cult of Upagutta by jahn, S, Strong.

မေမ့မေလ်ာ့ ျပဳလုပ္ရမည့္ တရားမ်ား

ေရွးအခါက ဇနသႏၶအမည္ရွိေသာ မင္းတပါးသည္ ဗာရာဏသီျပည္ႀကီးကို မင္းက်င့္တရားႏွင့္အညီ စိုးစံအုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူ၏။ ထိုမင္းသည္ လစဥ္ လျပည့္ေန႔ေရာက္တိုင္း ဥပုသ္သီလ ေဆာက္တည္၏။ တိုင္းသူျပည္သားတို႔ကိုလည္း လစဥ္ တလလွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္ နန္းရင္ျပင္၌ စုရံုးေစ၍ ေနာင္တ ၁၀-မ်ိဳး မျဖစ္ၾကရေအာင္ ယခုအခါကပင္ မေမ့မေလ်ာ့ၾကပဲ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကရန္ တိုက္တြန္းစကား ေျပာၾကားဆံုးမေလ့ရွိ၏။

တိုင္းသူျပည္သားတို႔သည္လည္း မင္းႀကီး၏စကားကို လိုက္နာ၍ မေကာင္းမႈဟူသမွ် မျပဳလုပ္ၾကဘဲ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားကိုသာ ျပဳလုပ္၍ ေနထိုင္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ေနထိုင္ၾကသျဖင့္ ထိုမင္းလက္ထက္တြင္ အခ်ဳပ္ေထာင္မ်ားကို ဟင္းလင္းဖြင့္ထားရသည္။ အမႈအခင္းျဖစ္ပြားသူ မရွိေသာေၾကာင့္လည္း တရားရံုမ်ားကို ပိတ္ထားရသည္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို မေမ့မေလ်ာ့ အားထုတ္ၾကေသာေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ၌လည္း နတ္ရြာသုဂတိသို႔ ေရာက္ၾကရကုန္၏။

ေနာင္တ ၁၀-မ်ိဳးကား
၁။ အခ်ိန္ရွိခိုက္ ငယ္စဥ္က ပညာမသင္ခဲ့မိေလျခင္း။
၂။ ဥစၥာပစၥည္း မစုေဆာင္းမိခဲ့ေလျခင္း။
၃။ သူတပါး၏ အခ်စ္ကို ဖ်က္ဆီးမိခဲ့ေလျခင္း။
၄။ သူတပါး၏ အသက္ကို သတ္မိခဲ့ေလျခင္း။
၅။ သူတပါး သားမယားကို ျပစ္မွားမိခဲ့ေလျခင္း။
၆။ ဥစၥာပစၥည္းရွိလ်က္ မလွဴမိခဲ့ေလျခင္း။
၇။ ဆံုးမစကားကို နားမေထာင္မိခဲ့ေလျခင္း။
၈။ မိဘကို မလုပ္ေကၽြးမိခဲ့ေလျခင္း။
၉။ ပညာရွိထံ နည္းခံ၍ ပညာမသင္ၾကားခဲ့မိေလျခင္း။
၁၀။ ျမတ္ေသာအက်င့္ကို မက်င့္မိခဲ့ေလျခင္း တို႔ ျဖစ္သည္။
အကိုး။ ဒြါဒသနိပါတ္၊ ဇနသႏၶဇာတ္။

( ဉာဏ္လင္းေအာင္ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု စက္တင္ဘာလ )

လူဆိုး ဖိုးလူ

မေကြးတိုင္း ျမိဳ႔သစ္ျမိဳ႔အနီးရွိ ေက်းရြာကေလးတရြာတြင္ ကိုဖိုးလူ ဆိုသူတေယာက္ ရွိေလသည္။ ကိုဖိုးလူသည္ စာမတတ္ ေပမတတ္ လူရမ္းကားတေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ႏြားသတ္ရဲသည္။ ၀က္ဆိုလည္း ထိုးရဲသည္။ အရက္ ဖဲ ၾကက္ ဘာမွ်မက်န္ေအာင္ အစံုလုပ္တတ္သည္။ လစ္လွ်င္လည္း ခိုးသည္။ မေကာင္းမႈမ်ား လုပ္ကိုင္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ဆိုလွ်င္ လူတိုင္းက မယံု။ မိုက္ကန္းေသာေၾကာင့္ မည္သူမွ် မပတ္သက္ခ်င္ၾကေပ။ သူႏွင့္ပတ္သက္ရမည္ဆိုလွ်င္ က်ားအျမီးဆြဲရမွာထက္ ေၾကာက္ၾကသည္။

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ည၌ ရြာကေလးစည္ကားလ်က္ရွိသည္။ တႏွစ္လံုး တမိုးတြင္းလံုး လုပ္ကိုင္၍ရေသာ ႏွမ္းမ်ားမွ ႏွမ္းဦးေပၚ ၾကိတ္ထားေသာ ႏွမ္းဆီမ်ားျဖင့္ ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ကန္ေတာ့ၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုအတြက္ ရြာက လူငယ္မ်ားႏွင့္ လူႀကီးမ်ား ကုမၼာရီအမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားမွာ စုရပ္ျဖစ္ေသာ ရြာလယ္၀ိုင္းထဲသို႔ တဖြဲဖြဲေရာက္ရွိလာၾကသည္။ လူငယ္မ်ားမွာလည္း ဒိုးပတ္၀ိုင္းျဖင့္ သံခ်ပ္မ်ား ထိုးၾကျပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး
ေက်ာင္းသို႔ သြားရန္ ဟန္ျပင္ေနၾက၏။

တအိမ္လွ်င္ ဆီ ၂၅-က်ပ္သား၊ ၅၀-က်ပ္သားစသည္ျဖင့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စုေပါင္းလွဴဒါန္းၾကရန္ ျဖစ္သည္။ တရြာလံုးက စုေပါင္းလွဴဒါန္းေသာ ဆီပိႆာခ်ိန္ စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ေသာအခါ ၂၆-ပိႆာခန္႔ ရရွိေလသည္။ ထို႔အျပင္ လင္ပန္းထဲတြင္ ဆီမီးမ်ားထြန္းကာ ရြာဦးေက်ာင္းဘုရားသို႔ ဆီမီးပူေဇာ္ၾကမည့္ပြဲလည္း ရွိသည္။

ထိုကဲ့သို႔ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ေနခ်ိန္၌ ကိုဖိုးလူသည္ ရုတ္တရက္ ေရာက္ရွိလာျပီး ေအာ္ဟစ္ဆူပူကာ ပြဲဖ်က္၏။ ေစာေစာက ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ တီးမႈတ္ကခုန္ေနၾကေသာ ဒိုးပတ္၀ိုင္းမွ အသံမ်ား တိတ္သြား၏။ တေယာက္တေပါက္ ေျပာဆိုသံမ်ား၊ သေဘာက်ရယ္ေမာသံမ်ားသည္လည္း ျငိမ္သြား၏။ အရက္အလြန္အကၽြံ ေသာက္ထားေသာ ကိုဖိုးလူသည္ ထြန္းထားေသာ ဆီမီးခြက္မ်ားကို လက္ျဖင့္သိမ္း၍ ရိုက္၏။ စားပြဲေပၚမွ ဆီမီးခြက္မ်ားမွာ တခ်ိဳ႔ျငိမ္းကုန္၏။ တခ်ို႔ ေအာက္သို႔က်ကုန္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လူငယ္တေယာက္က သည္းမခံႏိုင္သျဖင့္ တုတ္ျဖင့္ရိုက္မည္ျပဳရာ က်န္လူမ်ားက ဆြဲ၍ထားရ၏။ ကိုဖိုးလူကိုလည္း သူ႔အိမ္သို႔အေရာက္ ေခ်ာ့ေမာ့၍ ပို႔ရေလသည္။ ကေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ားသည္ ေၾကာက္ရြ႔ံ၍ ျပန္ေျပးသြားၾကရာမွ မၾကာခင္ အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္လာၾကျပီး ဆီမီးခြက္မ်ား ျပန္၍ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ မီးမထြန္းရဲဘဲ ဒိုးပတ္မတီးဘဲ ေက်ာင္းသို႔ တိတ္ဆိတ္စြာ သြားၾကေလသည္။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ မီးထြန္းပြဲေပတည္း။

ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ မိန္းကေလးမ်ားသည္ ဘုရားတြင္ ဆီမီးမ်ားထြန္းညႇိပူေဇာ္ၾကေလသည္။ လူငယ္လူရြယ္မ်ားမွာလည္း ဒိုးပတ္တီး၍ ကခုန္ၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စုေပါင္း၍ လွဴဒါန္းေသာ ဆီမ်ားကို ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ထံ ကပ္လွဴၾကျပီး အႏုေမာဒနာတရား နာယူၾကကာ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေပးေ၀ၾကသည္။ အလွဴဒါနျပီးေျမာက္ေသာအခါ ဆက္လက္၍ လူငယ္ေမာင္မယ္တို႔သည္ တေယာက္တလွည့္ သီခ်င္းမ်ား သီဆိုၾက၏။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ သီဆိုတီးမႈတ္ကခုန္ေနၾကစဥ္တြင္ ရြာ၏အေနာက္ဘက္မွ မီးေတာက္မ်ား ျဖာထြက္လာရာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္သြားၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လူအားလံုး မီးေလာင္ရာဆီသို႔ ေျပးသြားၾကျပီး ကိုဖိုးလူ မီးရႈိ႔သျဖင့္ မီးေလာင္ေနေသာ တဲကေလးတလံုးအား စုေပါင္းျငိမ္းသတ္လုိက္၍ မီးမွာ ျငိမ္း၍သြားေလသည္။

တခါတြင္ ကိုဖိုးလူသည္ ႏြားေပါက္ေလးတေကာင္အား လိုက္၍ ကိုက္ေနေသာ ေခြးတေကာင္ကို ဓားျဖင့္ရမ္းလိုက္ရာ ေခြး၏ဗိုက္သားကို ခုတ္မိသည္။ ေခြး၏ဗိုက္မွ အူမ်ား ျမင္မေကာင္းေအာင္ ထြက္က်လာေလသည္။ ထိုေခြးသည္ ခ်က္ခ်င္းေသမသြားဘဲ တရက္ခန္႔ၾကာမွ ေသသြားေလသည္။

ဤကဲ့သို႔ ဆိုး၀ါးလြန္းေသာ အျပဳအမူမ်ားေၾကာင့္ တေန႔၌ ကိုဖိုးလူ၏ ကံၾကမၼာသည္ တပတ္လည္၍ လာခဲ့ေလျပီ။ အရက္ကို အခ်ိန္ရွိသေရြ႔ ေသာက္လြန္းေသာ ကိုဖိုးလူသည္ အိမ္သို႔ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေလာက္တြင္ ျပန္ေရာက္လာျပီး ထမင္းစားရန္အတြက္ မီးဖိုခန္းသို႔ ၀င္သြားေလသည္။ ဟင္းမေကာင္းေသာေၾကာင့္ ပန္းကန္မ်ားကို ရုိက္ခြဲသည္။ မိဘမ်ားကိုလည္း ဆဲေရး၏။ ထို႔ေနာက္ ေအာက္သို႔ဆင္းကာ ၾကက္တေကာင္ကိုသတ္ရန္ ႀကိဳးစား၏ လက္တြင္လည္း ဓားရွည္ကိုကိုင္ထား၏။ ဓားရွည္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ရာ မမွန္ေပ။ ၾကက္မ်ားလည္း လန္႔၍ ေျပးမိေျပးရာ ေျပးၾကေလသည္။ ထိုအခါ ကိုဖိုးလူ ေဒါသထြက္လာ၏။ အိမ္ေပၚရွိ မိအိုဖအိုတို႔အား ၾကိမ္းေမာင္း၏။ မိဘတို႔မွာလည္း ေၾကာက္ရြ႔ံေနၾကေလသည္။

ကိုဖိုးလူသည္ ဘာစိတ္ကူးရသည္မသိ၊ အိမ္ေပၚသို႔ အေျပးတက္သြားေလသည္။ ေလွကားဦးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ပ်ဥ္အစြန္းကို နင္းမိသည္။ ပ်ဥ္ခ်ပ္ေထာင္သြားသျဖင့္ ေလွကားတဖက္ရွိ ပိုင္းတန္းေပၚသို႔ ပက္လက္လွန္ကာ ကန္႔လန္႔က်သြားေလသည္။ ကိုဖိုးလူ၏ခါးမွာ က်ိဳးသြား၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ လမ္းမသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကိုဖိုးလူ၏ အဆိုးမွန္သမွ် နိဂံုးခ်ဳပ္သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုဖိုးလူသသည္ ပက္လက္ျဖင့္ပင္ ၃-လခန္႔ အသက္ရွင္ေနေသးသည္။ မည္သည့္ဘက္ကိုမွလည္း လွည့္မရ၊ ပက္လက္ျဖင့္ပင္ နိဂံုးခ်ဳပ္ရေလသည္။

( ေမာင္၀င္းညြန္႔-ကံသာေလး )

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု စက္တင္ဘာလ )

မိဘေမတၱာ

ကၽြန္မ၏ဖခင္ႀကီးႏွင့္ မိခင္ႀကီးတို႔မွာ အသက္ ၈၀-နားနီး အရြယ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အသက္အရြယ္အရ တရားဘာ၀နာႏွင့္သာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနထိုင္ၾကသည္။ ဒါန သီလ ဘာ၀နာတည္းဟူေသာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားေကာင္းတို႔ကို အခ်ိန္ရွိခိုက္ ပြားမ်ားအားထုတ္ၾကသည္။ ကၽြန္မမွာ မိဘႏွစ္ပါးကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလ်က္ မိဘအရိပ္တြင္ လံုျခံဳေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရသည္။

ထိုသို႔ေနထိုင္ရျခင္းမွာ ကၽြန္မ၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ တခုတည္းေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ မိဘႏွစ္ပါး၏ ႀကီးမားလွေသာ ေမတၱာရိပ္ေၾကာင့္ဟု လက္ခံယံုၾကည္မိပါသည္။ ကၽြန္မတြင္ ထူးျခားေသာအက်င့္တခုရွိသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို အလြန္အမင္း ယံုၾကည္အားထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ခရီးသြားလာရာ၌ ျဖစ္ေစ၊ အလုပ္ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာ၌ျဖစ္ေစ၊ မိဘႏွစ္ပါးကို ရွိခိုးဦးခ်၍ ဆုေတာင္းအဓိ႒ာန္ျပဳျပီးမွ လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကိုလည္း အသိေပးတိုင္ပင္သည္။ ဆုေတာင္းအဓိ႒ာန္ပံုမွာ-

ဘုရားတပည့္ေတာ္၏ မိခင္ႏွင့္ ဖခင္ႀကီးတို႔မွာ ရတနာသံုးပါးကို အျမဲမျပတ္ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ပါသည္။ တရားဘာ၀နာကိုလည္း ပြားမ်ားအားထုတ္ပါသည္။ ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္လည္း မိဘႏွစ္ပါးကို မျငိဳမျငင္ လုပ္ေကၽြးျပဳစုပါသည္။ ဤမွန္ေသာသစၥာစကားေၾကာင့္ ေဆာင္ရြက္ရေသာ အလုပ္ကိစၥဟူသမွ် ေခ်ာေမာေအာင္ျမင္ရပါလို၏-ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

မိဘႏွစ္ပါးကလည္း ျပန္လည္ဆုေပးပါသည္။ ထိုေန႔မ်ဳိးတြင္ မိခင္ႀကီးက ေမတၱာဘာ၀နာကို ပို၍ပြားမ်ားသည္။ မေကာင္းေသာအေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဆံုေတြ႔ရမည္ဆိုပါကလည္း မိခင္ႀကီးက ႀကိဳတင္သတိေပးတတ္သည္။ မိဘႏွစ္ပါးက တားျမစ္ေသာလုပ္ကိစၥမွန္သမွ်ကိုလည္း ကၽြန္မအထူးေရွာင္ၾကဥ္ခဲ့သည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဆိုးရြားေသာ ေဘးဒုကၡမ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မ မဆံုးဆည္းခဲ့ရေပ။ အတိတ္ကံ၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ ဆံုဆည္းခဲ့ရပါကလည္း သူတပါး၏ႏွိပ္စက္ျခင္းကို မၾကံဳခဲ့ရေပ။ တခါက ကၽြန္မ အလုပ္တာ၀န္က်ေသာ ရြာကေလးတရြာတြင္ ကၽြန္မေနေသာအိမ္ကို ဓားျပတိုက္ခံရပါသည္။ ကၽြန္မမွာ ဓားျပမ်ားကို ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္းထက္ မိဘႏွစ္ပါးကိုသာ ျမင္ေယာင္တမ္းတ၍ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ပြားမ်ားေနမိသည္။ သို႔အတြက္ ဓားျပမ်ားက ပစၥည္းယူျခင္း၊ ရိုက္ႏွက္ေတာင္းခံျခင္းမ်ားကို မျပဳလုပ္ခဲ့ေပ။ မိခင္ႀကီးကလည္း ႀကိဳတင္ျပေသာ အတိတ္နိမိတ္မ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္မထံသို႔ ေမတၱာပို႔လႊတ္ေန၍ျဖစ္သည္။

ထိုအျဖစ္မ်ိဳးကို မိဘမ်ားရိပ္သာ၀င္ရာ တရားစခန္းသို႔ ကၽြန္မတရားနာသြားစဥ္၌လည္း ၾကံဳဆံုခဲ့ရသည္။ ေယာက်္ားတေယာက္က ကၽြန္မထံမွ ေရႊဆြဲႀကိဳးကို လုယူျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေယာက်္ားက အားႏွင့္ဆြဲျဖတ္ေသာ္လည္း ဆြဲႀကိဳးမွာ ျပတ္ျခင္း၊ ျပဳတ္ျခင္း မရွိေပ။ ဆြဲႀကိဳးလုသူ ထိုေယာက်္ားသာ ခလုတ္တိုက္ လဲ၍ လူအမ်ား ၀ိုင္းဖမ္းျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။

ဤသည္မွာ မိဘႏွစ္ပါးကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းႏွင့္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ပို႔သေသာေမတၱာအရွိန္အ၀ါတို႔ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မ ယံုၾကည္ယူဆမိပါသည္။

( သြဲ႔ထားညိဳ-သကၠလ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-စက္တင္ဘာလ )

Read more...

ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ... (မစိုးရိမ္စာသင္သား)



အမွားႏွင့္အမွန္ (မစိုးရိမ္စာသင္သား)

ျမတ္ဘုရား၏ တရားေဟာပံု...
ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ...






Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP