* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Friday, July 17, 2009

BASIC PATICCA SAMUPPADA (The Law of Dependent Origination) by Mogok Vipassana (English Language)




"You are asked to do Samadhi not to encourage you to practise Samatha. You must let go of the mindful breathing as soon as the mind is calm and then contemplate on any sensation that develops without any breach.
If you contemplate more and more on sensations you will come to a point where you can overcome them. You will no longer register them as sensations, but only as arising or dissolving phenomenon.
You will realise that all sensations including pleasant ones, unpleasant ones and neutral ones dissipate and come to an end. When you contemplate on sensations Vedana will appear, but when you watch them with analytical knowledge you will come to know that they are impermanent (Anicca).
If this wisdom is developed it can be regarded as the overcoming of Vedana (sensual perception). If you couldn’t comprehend the impermanence(Anicca) of sensual perceptions you haven’t overcome Vedana as yet.
When a Yogi has surpassed Vedana or has eliminated them the Yogi will feel light, agile and fresh even after the meditation is over. That is why one needs to try hard to overcome Vedana.
Mindfulness of breathing in Samatha is just to make the mind calm, but it cannot lead to Nibbana. You must remember this very well."
By Mogok Sayadaw U Vimala
Attachment: Download ebook (Basic_Paticcasamuppada by Mogok Vipassana).pdf


Read more...

Soen club Sat 8th Aug


Bangkok’s Korean Zen club,

Sat. August 8th 7-9pm (sharp)

(sounds like a wholesome way to spend your Saturday evening)

This month we will be studying chapter two of Kunsunim’s ‘No River to Cross’ and it would be wonderful if as many people as possible could (re)read the chapter before coming. But if you don’t have a copy of the book, nevermind, come along anyway!

Bangkok Seon Club

The Bangkok Seon Club is an English-language Zen group that will be meeting monthly at the Bangkok Hanmaum Seonwon (One-mind Zen Centre near Ekamai BTS) to share experiences and study Korean Zen in general, and the teachings of Zen Master Daehaeng Kunsunim in particular. First up is informal study of Daehaeng Kunsunim’s book “No River to Cross” – copies of which will be available at the centre.

Meetings will be open to all comers interested in Korean Zen Buddhism, whatever your background in Buddhism or meditation.

Background:

Daehaeng SunimThe Bangkok Hanmaum Seon Center is an overseas branch ofHanmaum Seonwon, established by Seon Master Daehaeng Kunsunim (a female Seon master widely respected throughout Korea) in 1972, and part of the Jogye Order of Korean Buddhism – the largest Buddhist Order in Korea with a history stretching back over 1,200 years.

‘Seon’ by the way, is the Korean word for ‘Zen’, and Master Daehaeng’s teaching is to realize and awaken to our inherent nature, also called Buddha-nature, inherent mind, or Juingong.

Daehaeng Kun Sunim teaches people to

Believe in your foundation, Juingong, and entrust it with everything that confronts you. Then go forward while observing and experimenting with what you experience.

The Bangkok branch of Hanmaum Seonwon was established ten years ago and serves the spiritual needs of Korean residents and visitors in the city. It is very much a centre of the Korean Buddhist community, and many families attend regularly with children of all ages.

The founder does not reside at this branch temple, but it is run by two resident female sunims (teachers) who arrange regular ceremonies and teachings.

Our meetings will be led by the senior resident Sunim Kun Hyaedan Sunim, who has been ordained for many years, and/or by the other Sunim at the centre, Kun Hyaegyu Sunim. Regular attendees include English-speaking members of the Seon Centre (who kindly help with translation when needed), Dr. Lee Bhikkhuni (American)from the Women’s International Meditation Centre in Rayong, and a number of other non-Koreans interested in Seon Buddhism.

The monthly Bangkok Seon Club meetings is the first major English-language project undertaken by the centre, and despite being a new group is already generating much interest.

Meditation

This Korean lineage differs somewhat from the more well known Japanese Zen schools in meditation style. One surrenders to ones own Buddha-nature (Juingong), a giving up of the self to the natural flow of Dhamma and wisdom. Instructions will be given for the formal sitting period at the start of each meeting, so please arrive before time so as not to disturb the sitting.

A few points to note:

  • * Please try to arrive in plenty of time as the meetings start with a short meditation, and we try to finish at 9pm sharp too.
  • * There are no bare feet in Korean temples, it would be much appreciated if those wishing to come will remember to bring socks!
  • * It is a good idea to buy a copy of the book we are studying, ‘No River to Cross’, if you intend to attend regularly. Copies will be available at the centre.
  • * This is a good chance here in Bangkok to study in a Zen Buddhist temple with fully ordained Zen monks in a close and supportive practice group. See you on Saturday!


Location:

The Bangkok Hanmaum Seon Centre

86-1 Soi 4 Sukhumvit 63

BTS Ekamai Station – Exit 1

Take Exit 1 from Ekamai Station, and go down Ekamai Road (aka Sukhumvit 63). Turn right along Soi 4 and go to the end. Turning left you will see the Centre on your right a few meters along.

A motorcycle from Ekamai can also take you there cheaply. Ask for the ‘Wat Gao-lii’ (Korean temple).

Click map for a lager version:

Korean-Temple

Read more...

ဒါန၏ အေရးပါမႈ


(၂၀၀၉-ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၇-ရက္ေန႔က သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၊ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေန႔ဆြမ္းဒါနျပဳလုပ္ေသာ ဒါယကာမ်ားအား ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အႏုေမာဒနာတရားကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ သုမနာမင္းသမီးေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခဲ့တဲ့ ဒါနနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက အေတာ္မွတ္သားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။)



ဒါနဆိုတာ ေပးလွဴျခင္းေပါ့။ `ေပးလွဴတယ္´လို႔ စကားအရ လြယ္လြယ္ေလး ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့အရာတစ္ခုခုကို စြန္႔လႊတ္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့သတၱိမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနျပဳသူေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ေနလို႔ ဒါနျပဳတယ္ဆိုတာ သိပ္ခက္တဲ့အရာမဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေနၾကပါတယ္။ အမွန္က ကိုယ္တုိင္စြန္႔လႊတ္ေပးကမ္းၾကည့္မွ ႏွေျမာတြန္႔တိုတဲ့ မစၧရိယစိတ္ကို တိုက္ထုတ္ၿပီးမွ စင္ၾကယ္တဲ့ အလွဴဒါနဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ဒီေန႔ ဒကာတို႔ အလွဴဒါနဟာလဲ သိပ္ကို မြန္ျမတ္တယ္၊ အေႏွာင္အဖဲြ႕သိပ္ကို ကင္းတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အားနာလို႔ လွဴတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ရင္းႏွီးလို႔ လွဴလိုက္ရတယ္။ စတဲ့အေၾကာင္းေတြ တစ္ခုမွ ၿငိမေနပါဘူး။ အလွဴခံျဖစ္တဲ့ သီရိလကၤာေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ ဒကာတို႔ဟာ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ ေနေနၾကရတာျဖစ္လို႔ ဒီဒကာတို႔ အလွဴဟာ ေစတနာကို အရင္းခံတဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့အလွဴဆိုတာ ျငင္းစရာ မရွိပါဘူး။

ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ အႏွစ္အခ်ဳပ္သံုးခုမွာ ပထမဆံုးအခ်က္အေနနဲ႔ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေပးကမ္းျခင္းဟာ ေလာကုတၱရာအထက္တန္းကို လွမ္းဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းပါ။ ပထမဆံုးေျခလွမ္းက သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းအလုပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳးၾကီးတယ္ဆုိတာကို ဒကာၾကီးတို႔ ေန႔စဥ္ပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ေပးတတ္ကမ္းတတ္တဲ့သူဟာ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားပါတယ္။ စီးပြားေရးေလာကမွာ ေပးကမ္းသင့္သူ၊ ခ်ီးေျမွာက္သင့္သူမ်ားကို ေပးကမ္းခ်ီေျမွာက္တဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္တတ္တယ္ဆိုတာ ဒကာၾကီးတို႔ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကီအက်ိဳးမွာ ဒီေလာက္အက်ိဳးမ်ားရင္ ေလာကုတၱရာပိုင္းအတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိေစမလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။


ဒါနနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က ဇာတ္ေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို အဂၤုတၱရနိကာယ္မွာ လာရွိတဲ့ သုမနသုတ္ကို အေျခခံၿပီး အနည္းငယ္ ေျပာျပပါမယ္။ အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာဝတၴိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာ(သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူတုန္းက သုမနာမင္းသမီးဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို အခုလို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

''အရွင္ဘုရား ဒီသာသနာေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္ 'သာဝက' ႏွစ္ဦးတို႔သည္ သဒၶါတရားလဲ တူၾကတယ္၊ သီလတရားလဲ တူၾကတယ္၊ ပညာလဲ တူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးက ေပးလွဴတတ္၍၊ တစ္ဦးကား မေပးလွဴတတ္ပါ။ ထိုႏွစ္ဦးတို႔ ေသသြားလွ်င္ ေကာင္းေသာလားရာနတ္ျပည္ေလာကသို႔ ေရာက္ကုန္ရာ၏။ အရွင္ဘုရား…ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးတို႔ရဲ႕ နတ္စည္းစိမ္က အတူတူ ျဖစ္ႏိုင္ပါသေလာ ဒါမွမဟုတ္ ကဲြျပားႏိုင္ပါသေလာ''ဟု ေလွ်ာက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ခ်စ္သမီး သုမနာ…မတူႏိုင္ဘူး။ ကဲြျပားတာေပါ့´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဘယ္လိုမတူသလဲဆိုေတာ့ `နတ္တို႔ရဲ႕ အသက္။ နတ္တို႔ရဲ႕ အဆင္း၊ နတ္တို႔ရဲ႕ ခ်မ္းသာ၊ နတ္တို႔ရဲ႕ အၿခံအရံ၊ နတ္တို႔ရဲ႕ အာဏာ´ေတြမွာ မတူႏိုင္ဘူး´လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ ဒါနျပဳသူက မျပဳသူထက္ အဲဒီအက်ိဳးတရားေတြ သာလြန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ သုမနာက မေက်နပ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္။ `အရွင္ဘုရား…အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးလံုး နတ္အျဖစ္က ေသလြန္ၿပီး လူ႕ျပည္ ျပန္ေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့..။ အဲဒီအထိ သူတို႔မွာ ကဲြျပားမႈရွိႏုိင္ေသးပါသလား´

အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ရွိေသးတာေပါ့။ ေစာေစာကလိုပဲ အသက္တိုရွည္၊ အဆင္းလွမလွ၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ၊ အၿခံအရံမ်ားမမ်ား၊ အာဏာရွိမရွိ ကဲြျပားပါလိမ့္မယ္´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

သုမနာမင္းသမီးက ဒီေလာက္နဲ႔ မရပ္ေသးပါဘူး။ သူသိခ်င္တာကို ဆက္ေမးျပန္ပါတယ္။ `ဟုတ္ပါၿပီဘုရား၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္က လူဘ၀မွာ မေပ်ာ္လို႔ ရဟန္း၀တ္သြားၾကတယ္ဆိုပါစို႔၊ အဲဒီေတာ့ေကာ သူတို႔မွာ ကဲြျပားႏုိင္ပါေသးသလားဘုရား´

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ဒါနျပဳမျပဳ ကဲြျပားခဲ့လို႔ ရဟန္းျဖစ္တာေတာင္မွ သူတို႔အေနအထားက ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါဘူး သုမနာ၊ ဘယ္လို မတူႏိုင္သလဲဆိုေတာ့ ေပးလွဴတတ္တဲ့ရဟန္းဟာ သကၤန္းဆိုရင္လဲ မေတာင္းဘဲ၊ အလွဴခံစရာ မလိုဘဲ ရတတ္တယ္၊ ဆြမ္းကိုလဲ တကူးတက အလွဴခံစရာ မလုိဘူး၊ ေက်ာင္းတိုက္ေတြလဲ မေတာင္းဘဲ ရတတ္တယ္၊ ေဆးပစၥည္းဆိုရင္လဲ သူမ်ားဆီ လက္မျဖန္႕ရဘဲ ရလာတတ္တယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး သုမနာ။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္း၀တၳဳကို အျခားပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေပးလွဴတတ္လို႔ သူ႕ကို အျခားရဟန္းေတြက ၀ိုင္းခ်စ္ၾကတယ္။ သူ႕လိုပုဂၢိဳလ္ကို မခ်စ္တဲ့သူဆိုတာ နည္းတယ္။ သူ႕ကို စကားေျပာရင္လဲ အားလံုးက ခ်စ္စဖြယ္အမူအရာနဲ႔ပဲ ေျပာၾကတယ္။ မုန္းတဲ့အမူအရာနဲ႔ ေျပာသူဆိုတာ ရွားပါတယ္။ ဒီလို အက်ိဳးထူးေတြ ရွိပါတယ္ သုမနာ´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။

သုမနာဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကလဲ ဒီအေျဖေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ေသးဘူး။ အေမးအျမန္းထူပါတယ္။ သူ အေမးအျမန္းထူတာက ဦးဇင္းတို႔အတြက္ေတာ့ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သုမနာမင္းသမီးေလးသာ ဘုရားရွင္ကို မေမးျမန္းခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဦးဇင္းတို႔ ဒကာၾကီးတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ သိႏုိင္ေတာ့မလဲ။ ဟုတ္ဘူးလား။ ကဲ…ေစာေစာက ဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ရေအာင္…

`ေကာင္းပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ထက္သိခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒီရဟန္းႏွစ္ပါးစလံုး ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကၿပီ ဆိုပါစို႔။ သူတို႔ႏွစ္ပါး အေျခအေနခ်င္း ကဲြျပားေသးလားဘုရား´

`သုမနာမင္းသမီး….တစ္ပါးရဲ႕ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္မႈဟာ အျခားတစ္ပါးရဲ႕ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ ကဲြျပားတယ္လို႔ ငါမေဟာပါ´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အျခားအျခားေသာ အေျခအေနေတြမွာ ကဲြျပားခဲ့ေပမယ့္ ရဟႏၱာျဖစ္မႈ သို႔မဟုတ္ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈပိုင္းမွာေတာ့ အားလံုးဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါကို မွတ္သားသင့္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ကိေလသာနည္းနည္းေလး ပယ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္တာ၊ သူကေတာ့ ကိေလသာေတြ အမ်ားၾကီးပယ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္တာလို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီဆိုကတည္းက ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ အထက္ပါအတုိင္း အျပန္အလွန္ ေမးျမန္းေျဖဆိုၾကၿပီးေတာ့ သုမနာမင္းသမီးဟာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္ပါတယ္။

`အရွင္ဘုရား အံ့ဖြယ္ရွိပါေပစြ၊ အရွင္ဘုရား မျဖစ္ဖူးျမဲ ျဖစ္ပါေပစြ၊ အလြန္လွ်င္ ဤအလွဴဒါနတို႔ကုိေပးလွဴရန္ သင့္ေလ်ာ္လွသည္သာတည္း၊ ေကာင္းမႈတို႔ကုိ ျပဳရန္ သင့္ေလ်ာ္လွသည္သာတည္း၊ ေကာင္းမႈတို႔သည္ နတ္ျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ လူျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ ရဟန္းျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ပါေပကုန္၏´

အဲဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားကလဲ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

''ေလာက၌ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ သြားေသာ၊ အညစ္အေၾကးကင္းေသာ လမင္းသည္ အလံုးစံုေသာၾကယ္ (တာရာ) အေပါင္းတို႔ကုို အေရာင္အလင္းျဖင့္ သာလြန္၍ တင့္တယ္သကဲ့သို႔။ ထုိ႔အတူပင္ ေလာက၌ သီလႏွင့္ ျပည့္စံု၍ သဒၶါတရားရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ႏွေျမာဝန္တိုျခင္းရွိသူအားလံုးကုိ စြန္႔ၾကဲျခင္းျဖင့္ သာလြန္တင့္တယ္၏။ လွ်ပ္စစ္ပန္းႏြယ္ရွိသည့္ အရာမကေသာ တိမ္ထြတ္တိမ္ေတာင္တို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ မုိးသည္ၾကည္းကုန္းေျမကုိ လည္းေကာင္း၊ ခ်ဳိင့္ဝွမ္းေျမကုိလည္းေကာင္း ထစ္ခ်ဳန္းရြာသြန္းလ်က္ ျပည့္ေစသကဲ့သို႔။ ဤအတူသာလွ်င္ (ေသာတာပတၱိ) ဉာဏ္အျမင္ႏွင့္ ျပည္႔စံုေသာ၊ ျမတ္စြာဘုရား၏တပည့္ 'သာဝက' ျဖစ္သည့္ ပညာရွိသည္ ႏွေျမာဝန္တိုသူကုိ အေၾကာင္းငါးမ်ဳိး တို႔ျဖင့္ လႊမ္းမိုးႏိုင္၏။ ထိုသူသည္ စင္စစ္ (ေပးလွဴအပ္ေသာ) စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔က တင္ပို႔အပ္သည္ျဖစ္၍ အသက္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အျခံအရံ (အေက်ာ္အေစာ) ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ႐ုပ္အဆင္း ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာျဖင့္လည္းေကာင္း တမလြန္ ေလာကဝယ္ နတ္ျပည္၌ ဝမ္းေျမာက္ရေလသတည္း''။

အဲဒီေတာ့ ဒါနရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးၾကီးမားပံုကို ဒကာၾကီးတို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ သိသြားၿပီေပါ့။ ဒါနအလွဴေပးျခင္းက ေလာကီလူ႕ဘ၀သာမက ေလာကုတၱရာရဟန္းဘ၀မွာေတာင္ အက်ိဳးေပးပံုခ်င္း ကဲြျပားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ယေန႔ဆြမ္းလွဴဒါန္းၾကတဲ့ ဒကာၾကီးတို႔အေနနဲ႔ အထက္ပါ ထူးျခားတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ရရွိမွာ မလဲြပါဘူး။ ေလာကီအေနနဲ႔ ဒီအက်ိဳးေက်းဇူးေတြက လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ ဦးဇင္းတိုက္တြန္းခ်င္တာက ေနာက္ဆံုးေဟာၾကားခ်က္အတိုင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ ဆူၾကံဳနိမ့္ျမင့္ဆိုတဲ့ ေလာကရဲ႕ ကဲြျပားမႈေတြနဲ႔ ေ၀းရာ ကိေလသာကုန္ခမ္းရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းေတြကို က်င့္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနေတြကို ေရာက္ရွိခဲ့ရင္ အားလံုးဟာ တန္းတူညီတူပဲ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဦးဇင္းတို႔၊ ဒကာၾကီးတို႔အေနနဲ႔ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ ရုပ္ေခ်ာမေခ်ာ၊ အသက္တိုရွည္၊ အာဏာပါ၀ါနည္းမႈမ်ားမႈစတဲ့ လူ႕ေလာကရဲ႕ အနိမ့္အျမင့္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ ရဟႏၱာျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ၾကဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီေန႔ လွဴဒါန္းရတဲ့ ဆြမ္းအလွဴဒါနေၾကာင့္ လူ၊ နတ္တို႔မွာျဖစ္တဲ့ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ က်န္းမာျခင္း၊ ဘုန္းတန္ခိုးၾကီးျခင္းစေသာ အက်ိဳးတရားမ်ား ရရွိပိုင္ဆိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။ အဆိုပါ ေလာကီအက်ိဳးတရားမ်ားအျပင္ ဒါနဆိုတဲ့ အေျခခံအဆင့္မွသည္ ရုပ္ေခ်ာ၊ ရုပ္ဆိုး၊ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာစတဲ့ အဆင့္အတန္းေတြ ကင္းေ၀းရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ၀ိပႆနာအက်င့္တရားမ်ားကို က်င့္ၾကံႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ဦးဇင္းရဲ႕ အႏုေမာဒနာကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ


Read more...

ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း...


ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း...


ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီျပည္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေတာ္မူသေရြ႕ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ ၿပီးလွ်င္ မ်ားစြာေသာ တစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာ ငါးက်ိပ္ေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္အတူ အႏၶကဝိႏၵရြာသို႔ ေဒသစာရီ ႂကြခ်ီေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ဇနပုဒ္၌ ေနေသာ လူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာ ဆား ဆီ ဆန္ ခဲဖြယ္တို႔ကို လွည္းတို႔၌ တင္ေစ၍ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာ၏ ေနာက္မွ ေနာက္မွ ''ဆြမ္း ေကြၽးေသာ အလွည့္ကို ရေသာအခါ ဆြမ္းကို စီရင္ကုန္အံ့'' ဟု (ႏွလံုးပုိက္ကာ) အစဥ္တစုိက္ လိုက္ကုန္၏၊

ငါးရာေသာ စားႂကြင္းစားတို႔ သည္လည္း အစဥ္တစုိက္ လိုက္ကုန္၏။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အစဥ္အတုိင္း ေဒသစာရီ လွည့္လည္သည္ရွိေသာ္ အႏၶကဝိႏၵရြာသို႔ ေရာက္ေတာ္မူ၏။ ထုိအခါ ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကို မရေသာ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အား 'ဆြမ္းေကြၽး အလွည့္ကုိ ရေသာအခါ ဆြမ္းကုိ ျပဳစီရင္အံ့' ဟု ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာကုိ အစဥ္တစုိက္ လိုက္ေသာ ငါ့အား ႏွစ္လလြန္ၿပီ၊ ငါ့အား ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရ၊ ငါသည္လည္း တစ္ေယာက္တည္း သာ ျဖစ္၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအက်ဳိးသည္လည္း မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္၏၊ ငါသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို ၾကည့္ဦးအံ့၊ ဆြမ္း စားဇရပ္၌ မရွိေသာ ဝတၴဳကုိ စီရင္ရမူ ေကာင္း၏'' ဟု အၾကံျဖစ္၏။

ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကုိ ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိ ႏွစ္မ်ဳိးတို႔ကို မျမင္ေလ။ ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ အသွ်င္အာနႏၵာထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ''အသွ်င္ အာနႏၵာ ယခု အခါ၌ ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရေသာ အကြၽႏု္ပ္အား 'ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ ရေသာအခါ ဆြမ္းကုိ ျပဳစီရင္အံ့' ဟု ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းသံဃာကုိ အစဥ္တစုိက္ လုိက္ေသာ ငါ့အား ႏွစ္လလြန္ၿပီ၊ ငါ့အား ဆြမ္းေကြၽးအလွည့္ကုိ မရ၊ ငါသည္လည္း တစ္ေယာက္တည္းသာ ျဖစ္၏၊ ငါ့အား ဃရာဝါသအက်ဳိးသည္လည္း မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္၏၊ ငါသည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကို ၾကည့္ဦးအံ့၊ ဆြမ္းစား ဇရပ္၌ မရွိေသာ ဝတၴဳကုိ စီရင္ရမူ ေကာင္း၏ ဟု အၾကံျဖစ္ပါသည္။

အသွ်င္အာနႏၵာ ထုိအကြၽႏု္ပ္သည္ ဆြမ္းစားဇရပ္ကုိ ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိႏွစ္မ်ဳိးတို႔ကို မျမင္ပါ၊ အသွ်င္အာနႏၵာ အကယ္၍ အကြၽႏု္ပ္သည္ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ စီရင္ျငားအံ့၊ အသွ်င္ ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ ခံယူေတာ္ မူပါအံ့ေလာ'' ဟု ေလွ်ာက္၏။

''ပုဏၰား သို႔ျဖစ္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေမးေလွ်ာက္ဦးအံ့'' ဟု (ေျပာဆုိ၏)။ ထုိအခါ အသွ်င္ အာနႏၵာသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကုိ ေလွ်ာက္၏။ အာနႏၵာ သို႔ျဖစ္လွ်င္ စီရင္ေစေလာ့ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ ပုဏၰားသည္ ထုိညဥ့္လြန္ေသာအခါ မ်ားစြာေသာ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ စီရင္ေစၿပီးလွ်င္...

ျမတ္စြာဘုရားအား ''အသွ်င္ေဂါတမသည္ အကြၽႏု္ပ္၏ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာ ထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိကုိ လက္ခံေတာ္မူပါ'' ဟု ဆက္ကပ္ေလ၏။ ပုဏၰား သို႔ျဖစ္လွ်င္ ရဟန္း တို႔အား လွဴေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ရဟန္းတို႔သည္ (မအပ္ဟု) ေတြးေတာမႈ 'သံသယကုကၠဳစၥ' ရွိသည္ ျဖစ္၍ မခံကုန္၊ ရဟန္းတို႔ ခံယူကုန္ေလာ့ သံုးေဆာင္ကုန္ ေလာ့ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထုိအခါ ထုိပုဏၰားသည္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ ရဟန္းအေပါင္းကုိ မ်ားစြာေသာ ယာဂုျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိျဖင့္လည္းေကာင္း ေရာင့္ရဲ သည္တုိင္ေအာင္ တားျမစ္သည္ တုိင္ေအာင္ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ေကြၽး၍ ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းစားၿပီး၍ သပိတ္မွ လက္ကုိ ဖယ္ၿပီးေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနေသာ ထုိပုဏၰားကုိ ျမတ္စြာဘုရားသည္-

ပုဏၰား ယာဂု၏ အက်ဳိးတို႔သည္ ဤဆယ္ပါးတို႔တည္း


ယာဂု လွဴက်ဳိး ၁ဝ-ပါး ယာဂုကုိ လွဴေသာသူသည္

၁... အသက္ကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၂... အဆင္းကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၃... ခ်မ္းသာကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၄... ခြန္အားကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၅... ပညာကုိ လွဴသည္ မည္၏။
၆... ေသာက္အပ္ေသာ ယာဂုသည္ ဆာေလာင္ျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၏။
၇... မြတ္သိပ္ျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္၏။
၈... ေလကုိ စုန္ဆင္းေစတတ္၏။
၉... ဆီးအိမ္ကုိ စင္ၾကယ္ေစတတ္၏။
၁ဝ... အစာသစ္ အႂကြင္းကုိ ေၾကက်က္ေစတတ္၏။

ပုဏၰား ယာဂု၏ အက်ဳိးတို႔သည္ ဤဆယ္ပါးတို႔တည္း ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။


ပုဏၰား အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ ႏႈတ္ ႏွလံုးကုိ ေစာင့္စည္း၍ သူတစ္ပါး ေပးလွဴေသာ ပစၥည္းကုိ ဘုဥ္းေပးေသာ ရဟန္းတို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အခါ၌ ႐ိုေသစြာ ယာဂုကုိ ေပးလွဴ၏။ (ထုိသူသည္) ထုိအလွဴခံပုဂၢိဳလ္အား ဆယ္ပါးေသာ အရာတို႔ကုိ ေပးလွဴသည္ မည္၏။ ထုိယာဂုကုိ ဘုဥ္းေပးေသာ ပုဂၢိဳလ္၏ အသက္ အဆင္း ခ်မ္းသာ ခြန္အား ပညာတို႔သည္ ျဖစ္ကုန္၏၊ ထို႔ျပင္ ဆာေလာင္ျခင္း မြတ္သိပ္ျခင္း ေလနာတို႔ကုိလည္း ပယ္ေဖ်ာက္တတ္၏၊ ဆီးအိမ္ကုိလည္း စင္ၾကယ္ေစတတ္၏၊ အစာသစ္ကုိလည္း ေၾကက်က္ေစတတ္၏၊

ဤယာဂုတည္းဟူေသာ ေဆးကုိ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ အခါခပ္သိမ္း လူ၌ျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာကုိ အလုိရွိေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း၊ နတ္၌ျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာတို႔ကို ေတာင့္တေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း လူတို႔၏ ဂုဏ္အသေရကုိ အလုိရွိေသာ သူသည္လည္းေကာင္း ယာဂုကုိ လွဴျခင္းငွါ သင့္ေလ်ာ္သည္ သာလွ်င္တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိပုဏၰားကုိ ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာျပဳၿပီးလွ်င္ ေနရာမွ ထ၍ ဖဲႂကြေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္း အရာေၾကာင့္ တရားစကားကုိ ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႔ကုိ ''ရဟန္းတို႔ ယာဂုႏွင့္ ပ်ားသကာထည့္ေသာ မုန္႔ခ်ဳိတို႔ကုိ ခြင့္ျပဳ၏'' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 282

၁၇ဝ - ယာဂုမုန္႔ခ်ဳိတို႔ကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း၊ ေဘသဇၨကၡႏၶက၊ မဟာဝဂ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

ကေလးမ်ားႏွင့္ အာဟာရဓာတ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း

ဒီတခါမွာေတာ့ ကေလးမ်ားရဲ႔ လိုအပ္တဲ့ အာဒဟာရအေၾကာင္းႏွင့္ အာဟာရဓာတ္ ခ်ိဳ႔တဲ့လွ်င္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ားကို တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ လူတေယာက္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ လိုအပ္တဲ့ အာဟာရဓာတ္ ၆-မ်ိဳးရွိတယ္။
၁။ ပရိုတင္း (Protein) ဓာတ္၊
၂။ ကာဗိုဟိုက္ဒရိတ္ဓာတ္ ( Carbohydrate )
၃။ ဗီတာမင္ဓာတ္ ( Vitamin )
၄။ အဆီဓာတ္ ( Fat )
၅။ သက္ေစာင့္ဓာတ္ ( Mineral ) ႏွင့္
၆။ ေရဓာတ္ ( Water ) တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

အာဟာရဓာတ္ဟာ ညီမွ်ေနရပါတယ္။ ပိုတာလည္း မေကာင္းသလို လိုတာလည္း မေကာင္းပါဘူး၊ အာဟာရဓာတ္ ပိုလွ်ံေနရင္ ကေလးမ်ား အ၀လြန္ေရာဂါျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အာဟာရဓာတ္ ေလ်ာ့နည္းေနျခင္းတြင္ ဗီတာမင္ဓာတ္ ခ်ိဳ႔တဲ့ျခင္း၊ သက္ေစာင့္ဓာတ္ ခ်ိဳ႔တဲ့ျခင္း၊ အသားဓာတ္ ခ်ိဳ႔တဲ့ျခင္းမ်ား ရွိပါတယ္။ အသားဓာတ္ အာဟာရဓာတ္ ခ်ို႔တဲ့ျခင္းကို Protein energy maူnutritio (PEM) လို႔ေခၚပါတယ္။

PEM မွာလည္း ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိပါတယ္။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က်ျပီး ခႏၶာကိုယ္ ေဖာေယာင္ျခင္းမရွိလွ်င္ Maramus ေခၚျပီး ခႏၶာကိုယ္ အေလးခ်ိန္က်ကာ ခႏၶာကိုယ္ ေဖာေယာင္လာလွ်င္ ( Kwashiorkor ) လို႔ ေခၚပါတယ္။ Marasmus ရဲ႔ ပံုစံကေတာ့ ပိန္ခ်ံဳးခ်ည့္နဲ႔ေနတဲ့ ကေလးေတြပါပဲ။

Maramus အဓိကလကၡဏာမ်ားကေတာ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ဟာ အသက္နဲ႔စာရင္ အလြန္နည္းေနျခင္း၊ ၾကြက္သားမ်ား ပိန္လွီျပီး မရွိျခင္း၊ အဆီမရွိျခင္း၊ အဘိုးအိုတေယာက္ မ်က္ႏွာလို ရႈံ႔ေနျခင္း၊ အစာအိမ္ အလြန္ေတာင့္တင္း၊ တအီအီနဲ႔ အဆက္မျပတ္ ငိုျခင္း၊ စိတ္ဆိုးလြယ္ျပီး ဆတ္ဆတ္ထိမခံႏိုင္ျခင္းတို႔ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဒီလိုကေလးမ်ိဳးဟာ ညဘက္မ်ားမွာ မအိပ္ဘဲေနတတ္ျပီး ၀မ္းသြားရင္လဲ ၀မ္းအခၽြဲမ်ား သြားတတ္ပါတယ္။ (Kwashiorkor ) ရဲ႔ပံုစံကေတာ့ ၀၀ေဖာင္းေဖာင္းေလးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ၀ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တကိုယ္လံုး ေဖာျပီး၀တာပါ။ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးဟာ စိတ္ဂနာမျငိမ္တတ္ဘဲ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း စိတ္၀င္စားမႈမရွိဘူး။ အစားအေသာက္ကိုလည္း ေကာင္းမြန္စြာမစားဘဲ အေရျပား၌ အကြက္မ်ားေပၚလာတတ္ပါတယ္။ အေရျပားလန္ထြက္ျပီး အနာမ်ားလည္း ေပါက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆံပင္မ်ား ေျခာက္ေသြ႔မြဲေျခာက္ျပီး အသည္းႀကီးလာျခင္း၊ ဗီတာမင္ခ်ိဳ႔တဲ့ လကၡဏာမ်ား ေပၚေပါက္ျခင္းတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုအာဟာရဓာတ္ ခ်ိဳ႔တဲ့ျခင္း (PEM) ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း မ်ားစြာရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကေလးတေယာက္ လိုအပ္တဲ့ အစာအာဟာရကို ျပည့္ျပည့္၀၀ မစားေသာက္ရျခင္းေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ စားရေသာ္လည္း အရည္အေသြးမမီျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း စီးပြားေရး အေျခအေနေၾကာင့္ ကေလးကို ျပည့္၀စြာ မေကၽြးႏိုင္ျခင္းလည္း ရွိပါတယ္။ အေမ့ႏို႔ျဖတ္ခ်ိန္မွာ ျဖည့္စြက္စာကို နည္းမွန္လမ္းမွန္ မေကၽြးတတ္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဒါေတြအားလံုးဟာ အာဟာရနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာမရွိျခင္းေၾကာင့္ပါ။ ဒီလို (PEM) ျဖစ္လာလွ်င္ ေနာက္ဆက္တြဲ ေရာဂါေတြ ပါလာပါျပီ။ အဲဒါေတြကေတာ့ ေသြးတြင္း အခ်ိဳဓာတ္ နည္းလာျခင္း၊ ကိုယ္အပူခ်ိန္ က်လာျခင္း၊ အလြန္အမင္း ေရဓာတ္ခန္းေျခာက္ျခင္း၊ ေရာဂါမ်ား ျဖစ္လြယ္ျခင္း၊ ေသြးအားနည္းျပီး ႏွလံုးပါ ထိခိုက္လာျခင္းနဲ႔ ကေလးရဲ႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈဟာ မတိုးတက္ဘဲ ဉာဏ္ရည္ဖြံ႔ျဖိဳးမႈပါ ေႏွးေကြးသြားတဲ့ ျပႆနာေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ (PEM) မျဖစ္ဖို႔ မိမိရင္ေသြးကို အထူးဂရုစိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္။



Read more...

ရတာမလုိ လုိတာမရ ဤေလာက…

“ယမၸိစၧံ နလဘတိ တမၸိ ဒုကၡံ= အလုိရွိသည့္အရာကုိ မရျခင္းသည္လည္း ဒုကၡ“ လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ လုိေနတာကုိက ဒုကၡျဖစ္ေနတာပါလုိတဲ့အတြက္ ရခ်င္တယ္။ ရခ်င္တဲ့အတြက္ ရေအာင္လုပ္တယ္။ ရလာျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီအေပၚမွာ ၿငီးေငြ႔လာျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခု ထပ္လုိခ်င္ျပန္ပါတယ္။ မေရးေသးတာကုိရခ်င္၊ ရေတာ့လည္း တစ္ျခားဟာ လုိခ်င္၊ တစ္ျခားဟာလုိခ်င္လာတဲ့ အတြက္ လက္ရွိရထားတာကုိ မလုိခ်င္ျပန္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လာလဲဆုိေတာ့ ရခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး၊ ရေနတာက တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ကုိယ္ရတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ အလုိမျပည့္ႏုိင္ျဖစ္႐ုံမက သူမ်ားရတာကုိပါ လုိခ်င္လာျပန္ပါတယ္။ သူမ်ားကလည္း သူ႔ရွိတဲ့အရာကုိ မလုိခ်င္ပဲ ကုိယ့္ကုိၾကည့္ၿပီး ကုိယ္ဆီကအရာကုိ လုိခ်င္ေနၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကုိ အားက်ၿပီး ကုိယ့္ရွိတဲ့အရာကုိ အလုိမက် သူ႔ဆီကအရာကုိ ေတာင့္တၾကျပန္ပါတယ္။ ရခ်င္တာကတစ္မ်ိဳး ရေနတာက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း “ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးပါလား“ လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အာသေ၀ါကုန္ခမ္းၿပီး ရဟႏၲာအျဖစ္ကုိ မရေသးသမွ် ဘယ္သူမွ အလုိျပည့္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုတစ္မ်ိဳးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္လည္း ခုလုိခ်င္ေပမယ့္ ေနာင္မလုိခ်င္ ျဖစ္တတ္သလုိ အခုရေနတာကုိလည္း မရခ်င္ျဖစ္လာ၊ စိတ္ကုန္လာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ရထားတာကုိ အလုိမျပည့္ႏုိင္ပဲ သူမ်ားရေနတာကုိ လုိခ်င္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ မေက်နပ္ႏုိင္ဘဲ သူမ်ားဘ၀ကုိ အားက်ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ လူေတြက ဘုန္းႀကီးေတြဘ၀ကုိ အားက်လုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးအခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ လူ႔ဘ၀အားက်ကာ လူထြက္ျဖစ္တတ္ၾက တာေတြလည္း ရွိျပန္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း နာမည္ႀကီးေနတဲ့သူေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသူတုိ႔ဘ၀ေလးကုိ အားက်လုိ႔ သူတုိ႔လုိျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ သူေတြကလည္း သူတုိ႔ဘ၀ရဲ႕ ဒုကၡနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ မရွိတာေတြေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ႐ုိး႐ုိးေအးေအးေလးပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သာမန္လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကုိ အားက်ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ကုိယ္ေနရတဲ့ လက္ရွိဘ၀အေျခအေနနဲ႔ လက္ရွိေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံေၾကာင့္ တုိးတက္ၿပီး ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးေတြကုိ ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကသလုိ တုိးတက္ၿပီး ႏုိင္ငံမွာရွိေနတဲ့ သူေတြက်ျပန္ေတာ့ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဆင္းရဲ႕ေပမယ့္ ေအးခ်မ္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ထင္တဲ့ ႏုိင္ငံေလးေတြကုိ ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားၾကျပန္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလုံးဟာ ကုိယ္ရဲ႕လက္ရွိ အေျခအေနေတြေပၚမွာ အလုိမက်ျဖစ္ၿပီး တစ္ျခားအရာေတြေပၚမွာ ေတာင့္တလုိခ်င္မႈေတြ၊ ရတာကုိမလုိခ်င္ဘဲ လုိတာကုိ ရခ်င္တာေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ရွိတာေလးနဲ႔ မေရာင့္ရဲႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔လည္း နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေျပာဆုိဖူးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ညဥ္းသံေလးေတြ ၾကားရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆုိဆုံးမဖူးပါတယ္။ “အရွင္ဘုရားတုိ႔… ဘုန္းမႀကီးၾကေစနဲ႔၊ နာမည္မႀကီးၾကေစနဲ႔၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔လည္း ငယ္တုန္းက ဒီစိတ္ေလးေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ၾကလုိ႔ ခုဒီဘ၀ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီလုိေနရတဲ့ဘ၀ကုိ ၿငီးေငြ႕လာတယ္၊ ဒကာဒကာမေတြနဲ႔ ေျပာဆုိဆက္ဆံရမွာကုိ စိတ္ကုန္လာတယ္..၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမွမျဖစ္တဲ့ ဘ၀၊ ႐ုိးရွင္းတဲ့ဘ၀ေလးကုိပဲ ျပန္လုိခ်င္ေနမိတယ္၊ စိတ္ကလည္း ခက္သား ရတာကုိေတာ့ မလုိခ်င္ဘူး မရတာက်ေတာ့ လုိခ်င္ျပန္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားတုိ႔လည္း သိပ္ၿပီးမလုိခ်င္ၾကနဲ႔၊ ရွိတဲ့အတုိင္းအတာေလး အေပၚမွာပဲ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက…“ စသျဖင့္ ၾသ၀ါဒ ေပးတာေလးေတြကုိ မွတ္သားရဖူးပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေလ ဒုကၡေရာက္ေလဆုိတဲ့ ဒီစကား သိပ္မွန္ပါတယ္။ တစ္ေလာက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေထ႐ုပၸတၱိေလးကုိ ဖတ္မိေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြထဲမွာ တိပိဋကျဖစ္ၿပီးေနာက္ နာမည္ႀကီးၿပီး ပူေဇာ္မႈေတြမ်ား၊ ဒကာဒကာမေတြမ်ား လာတဲ့အခါ သိပ္ပင္ပန္းရတဲ့ အေၾကာင္း ညဥ္းထားတာေလး ဖတ္ရေတာ့ “ေၾသာ္… ဆရာေတာ္တုိ႔ ဒုကၡကလည္း မေသးပါလား“လုိ႔ အပင္ပန္းခံ၊ ဒုကၡခံၿပီး အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာအတြက္ ႀကိဳးစားေဆာက္ရြက္ေတာ္ မူခဲ့တဲ့အေပၚ ၾကည္ညိဳေလးစားမိရင္း တစ္ဘက္ကလည္း ဒီလုိဒုကၡေတြေၾကာင့္ ပင္ပန္းရတဲ့အေၾကာင္း ညဥ္းထားတဲ့ ညဥ္းခ်င္းေလးဖတ္ရေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ သနားမိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ဆုိလည္း ျဖစ္ခ်င္စရာပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ညဥ္းခ်င္းေလးက သိပ္ၿပီးရသေျမာက္ေနတာကုိး။ ဆရာေတာ္ႀကီးက…

“တိပိဋကဓရ ျဖစ္ရတဲ့အာနိသင္၊
ဒီကုိယ္ေတာ္ ဖတ္ဖတ္ေမာေပါ့ကြယ့္ ေျပာမျပခ်င္။
ကိုယ့္ေက်ာင္းႏွင့္ကုိယ့္ရပ္တြင္ ေနခ်င္လွ်က္ မေနရ။
အပူအေအး ယွက္ေထြးကာ ဒဏ္ခံလို႔ စုန္အဆန္ ျမန္းရတဲ့ခရီးမွာကြယ့္ ၾကီးတဲ့ဒုကၡ။
မျငင္းသာတဲ့ မဆန္သာ ႏိုင္ငံေတာ္သာသနာေရးေပမို႔ကြယ္ ေျပးမလြတ္ပါ၊
သူတကာခ်မ္းသာလို႔ ထင္ျမင္ၾက
သို႔ကတဲ့... စိတ္ထဲမွာ သံေ၀ယူလို႔ ကံေမြဟူ ဤအျဖစ္ကိုကြယ္ ႏွစ္လို႔ခံရ။ (ညည္းခ်င္းသျဖန္)
လုိ႔ စပ္ဆုိေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဒီညဥ္းခ်င္းေလးဟာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အလုိမျပည့္မႈေတြ၊ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြဟာ ထင္သလုိ မရဘူးဆုိတာေတြကုိ အသိေပးေန၊ သံေ၀ဂေပးေနသလုိ ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ၿပီးနာမည္ႀကီးလာ ဘုန္းႀကီးလာၿပီဆုိရင္ ဒုကၡပါႀကီးလာပါေတာ့တယ္။ ဒါကုိမသိတဲ့အခါ ဒီဒဏ္ကုိ မခံဖူးသူေတြက အားက်မိၾကမွာ၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္အတုိင္း ျဖစ္ခ်င္မိၾကမွာ ဓမၼတာပါ။ ကုိယ့္မွာမရွိတဲ့အရာ၊ ကုိယ္မႀကံဳဖူးတဲ့အရာ၊ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ မျဖစ္တဲ့အရာေတြ သူမ်ားမွာျဖစ္ေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူေတြက ဒုကၡလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာေျပာ ကုိယ္ကျဖစ္ခ်င္ေန၊ ရခ်င္ေနတဲ့အတြက္ ဒီဒုကၡဆုိတဲ့အရာကုိပဲ လုိလုိခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ၾကားဖူးတာေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ ရယ္စရလို႔ ဆုိေပမယ့္ ၾကည့္သူရဲ႕ အျမင္ေပၚလုိက္ၿပီး ျခားနားေၾကာင္းကုိ ဒီအေၾကာင္းေလးက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ေရွးတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးဟာ ကပၸိယသာဂိဆုိတဲ့ ကေလးနဲ႔ အတူေနပါတယ္။ သာဂိေလးဟာ ဆရာေတာ့္အနားမွာ အၿမဲေနေပးရပါတယ္။ ဆရာေတာ္လုိတာကုိ လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဆြမ္းစားရင္လည္း အၿမဲအနားမွာ ရွိေပးရပါတယ္။ အၿမဲအနားမွာ ေနေနေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေနထုိင္ေျပာဆုိ က်င့္ႀကံတာေတြကုိလည္း သိခြင့္ရေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ လကၡဏာေရးသုံးပါးကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ျဖစ္ေတာ့ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဘာပဲစားစား အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱစသည္ ဆင္ျခင္ေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ ဆြမ္းစားခ်ိန္ ဆင္ျခင္ေနက်အတုိင္း ဟင္းဆယ္တဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ အသားတုံးကုိ ဘုဥ္းေပးတဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ ၾကက္သားတုံးကုိ ဆယ္ထည့္တဲ့အခါလည္း ဒုကၡဒုကၡ..၊ ၀က္သားတုံးထည့္လည္း ဒုကၡဒုကၡ..စသည္ျဖင့္ ႏႈတ္မွထြက္ၿပီး ဆင္ျခင္ပါတယ္။ ဒါကုိ အနားမွာ ယက္ခပ္ေပးေနတဲ့ သာဂိက ၾကက္သားတုံး ၀က္သားတုံးေတြကုိ ၾကည့္ကာ အားမလုိအားမရျဖစ္ၿပီး “အင္း… ဒါမ်ိဳးဒုကၡကေတာ့ သာဂိတုိ႔လည္း ခံစားခ်င္ပါရဲ႕“လုိ႔ ႏႈတ္က ေရရြတ္မိပါတယ္တဲ့။ ဒီအေၾကာင္းေလးဟာ ဟာသရသျဖစ္စရာ ဆုိေပမယ့္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ခံယူခ်က္နဲ႔ သာဂိရဲ႕ အျမင္မတူ ျဖစ္စဥ္ေလးပါ။ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ ဒီလုိရသမ်ိဳး ေန႔စဥ္ဘုဥ္းေပးေနရတဲ့အတြက္ ၿငီးေငြ႔ၿပီး ဒုကၡလုိ႔ထင္ကာ ဆင္ျခင္ေနေပမယ့္ သာဂိအတြက္ကေတာ့ သုချဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သတၱ၀ါေတြဟာ ကုိယ့္အေနအထားကုိ အလုိမက်ျဖစ္ၿပီး သူမ်ားကုိအားက်မႈ ျဖစ္တတ္ၾကျခင္းပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္အေျခအေနအရ ရွိတဲ့အတုိင္းအတာေလးကုိ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ေနရတဲ့ခုိက္မွာ သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သေဘာက်စရာေကာင္းတဲ့ စကားေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။ “ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲပါ“တဲ့။ ဒီစကားေလးက သိပ္တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ “တု႒ီ သုခါ ယာ ဣတေရန= ရသမွ်၊ ရွိသမွ်နဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏုိင္ျခင္းဟာ ခ်မ္းသာ၏“ လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ရတာေလးအေပၚမွာ မေရာင့္ရဲႏုိင္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ပုိၿပီးရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ပုိၿပီးလုိခ်င္ ပုိၿပီးရခ်င္ေတာ့ တရားတာေရာ မတရားတာေရာ မသိေတာ့ဘဲ ရဖုိ႔တစ္ခုတည္းၾကည့္ၿပီး လုပ္မိၾကရာက ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ ဒုကၡျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ရခ်င္တဲ့ လုိခ်င္တဲ့ ေလာဘဆုိတာ အကန္႔ေလးနဲ႔ တားေပးရပါတယ္။ အဲဒါကုိ တု႒ီ (ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏုိင္ျခင္း)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အကန္႔မထားရင္ ရၿပီးရင္းရခ်င္၊ လုိၿပီးရင္လုိခ်င္ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ရျပန္ေတာ့လည္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ ေနာက္တစ္ခုကုိ ရဖုိ႔အားထုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလုိမက်မႈေတြနဲ႔သာ လည္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

သတၱ၀ါေတြဟာ ရေနတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ မတင္းတိမ္ႏုိင္ျဖစ္တတ္ၿပီး မရေသးတာကုိ လုိခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ျဖစ္ေပမယ့္ ရွိသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ရသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ကံေပးသမွ် အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ေတာ့ ေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိမွ မေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ရင္ ရခ်င္မႈ၊ လုိခ်င္မႈ၊ ရသမွ်ကုိ အလုိမက်ႏုိင္မႈ၊ ရၿပီးေတာ့လည္း ထပ္ရခ်င္မႈ၊ သူ႔ရွိတာကုိ အားက်မႈ စတာေတြေၾကာင့္ ဒီဟာေတြေနာက္ကုိ လုိက္ရင္းလုိက္ရင္း မဆုံးႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ္ကဘယ္လုိပဲ လုိခ်င္ရခ်င္ေနေပမယ့္ ေလာကႀကီးဟာ သူ႔သေဘာအတုိင္းသာ ျဖစ္ေနေတာ့ လုိခ်င္တာကုိ ရခ်င္မွလည္း ရႏုိင္မွာ၊ ရတဲ့ဟာလည္း ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ဟာ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ရခ်င္မႈေနာက္ေတြပဲ လုိက္မေနၾကပဲ ရသမွ် ရွိသမွ်အေပၚမွာသာ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္၊ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါေၾကာင္း..



Read more...

နီေပါဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ အဓိက ကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားငါးဆူ... (ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ပံုေတာ္သမိုင္း)


ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ပံုေတာ္သမိုင္း

နီေပါဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ အဓိက ကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားငါးဆူ...














Read more...

ေတာင့္တ၍ မရေသာ...


ဌာနသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ငါးမ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -

၁...
အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မအုိပါေစလင့္'' ဟု သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာေပတည္း။

၂...
နာတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မနာဖ်ားေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မေသပါေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မကုန္ဆံုးပါေစလင့္'' ဟူ၍။ပ။

၅...
ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ''မပ်က္စီးပါေစလင့္'' ဟူ၍ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာေပတည္း။

အၾကားအျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္သည္...


၁...
ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္အား အုိတတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ အုိခဲ့၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္ သည္ ဤသုိ႔ မဆင္ျခင္ႏုိင္ -

''အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ အုိသည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔)လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိ၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝ မိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔ လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (မဆင္ျခင္ႏုိင္)။

အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ပူေဆြး၏၊ ပင္ပန္း၏၊ ငုိေႂကြး၏၊ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္း၏၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ ေရာက္၏။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ဤပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ စူးဝင္သည္ျဖစ္၍ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူပန္ေစတတ္သူ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။

၂...
ရဟန္းတုိ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား အၾကားျမင္ မရွိေသာ ပုထုဇဥ္အား နာတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ နာခဲ့၏။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ေသခဲ့၏။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ကုန္ခဲ့၏။ပ။

၅...
ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္ခဲ့၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား သည္ ပ်က္သည္ ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ဤသုိ႔ မဆင္ျခင္ႏုိင္ -

''ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါ့တစ္ေယာက္တည္းအားသာ ပ်က္သည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား ပ်က္တတ္ ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္စီးသည္ ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္ စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝမိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ဝမ္းနည္း ကုန္ရာ၏'' ဟူ၍ (မဆင္ျခင္ႏုိင္)။

ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ ရွိေသာ္ ထုိပုထုဇဥ္သည္ ပူေဆြး၏၊ ပင္ပန္း၏၊ ငုိေႂကြး၏၊ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္း၏၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ ေရာက္၏။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ဤပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ စူးဝင္သည္ ျဖစ္၍ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူပန္ေစတတ္သူ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။


အရိယာတပည့္သည္...


၁...
ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ ရွိေသာ အရိယာတပည့္အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိခဲ့မူ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ ဤသုိ႔ ဆင္ျခင္၏ -

''အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ အုိသည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိ၏၊ အုိတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ အုိသည္ ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝ မိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (ဆင္ျခင္၏)။

အုိတတ္ေသာ သေဘာတရား အုိသည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ မပူေဆြး၊ မပင္ပန္း၊ မငုိေႂကြး၊ ရင္ဘတ္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ရွိေသာ ဤအရိယာတပည့္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာက ေျငာင့္ကုိ ထုတ္ႏုတ္သူ ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။ ယင္းေျငာင့္စူးဝင္ေသာ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ပုထုဇဥ္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူေလာင္ေစ၏၊ ေသာကေျငာင့္ မစူးဝင္ေသာ အရိယာတပည့္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ၿငိမ္းေအးေစ၏။

၂...
ရဟန္းတုိ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား အၾကားအျမင္ရွိေသာ အရိယာတပည့္အား နာတတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ နာခဲ့၏။ပ။

၃...
ေသတတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ေသခဲ့၏။ပ။

၄...
ကုန္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ကုန္ခဲ့၏။ပ။

၅...
ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္ခဲ့၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာ တရားသည္ ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ ဤသုိ႔ ဆင္ျခင္ႏုိင္၏ -

''ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ငါတစ္ေယာက္တည္းအားသာ ပ်က္သည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကား (ဤဘံုဘဝသုိ႔) လာျခင္း (တစ္ပါးေသာဘံုဘဝသုိ႔) သြားျခင္း စုေတျခင္း ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱဝါ ဟူသမွ် အားလံုးတုိ႔အား ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရားသည္ ပ်က္၏၊ ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ငါသည္သာ ပူေဆြးခဲ့မူ ပင္ပန္းခဲ့မူ ငုိေႂကြးခဲ့မူ ရင္ဘတ္စည္တီး ျမည္တမ္းခဲ့မူ ေတြေဝမိန္းေမာျခင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့မူ ငါသည္ ထမင္းလည္း မစားလုိရာ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္လည္း အဆင္းမလွျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေလရာ၏။ အလုပ္အကုိင္ တုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ကုန္ရာ၊ ရန္သူတုိ႔လည္း ဝမ္းေျမာက္ကုန္ရာ၏၊ မိတ္ေဆြ တုိ႔လည္း ဝမ္းနည္းကုန္ရာ၏'' ဟု (ဆင္ျခင္၏)။

ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာတရား ပ်က္သည္ရွိေသာ္ ထုိအရိယာတပည့္သည္ မပူေဆြး၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေႂကြး၊ ရင္ဘတ္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ေတြေဝျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ရဟန္းတုိ႔ အၾကားအျမင္ရွိေသာ ဤအရိယာတပည့္ကုိ အဆိပ္ရွိေသာ ေသာကေျငာင့္ကုိ ထုတ္ႏုတ္ေသာသူ ဟူ၍ ဆုိအပ္၏။ ယင္းေသာကေျငာင့္ စူးဝင္ေသာ အၾကားအျမင္ နည္းပါးေသာ ပုထုဇဥ္သည္ မိမိကုိယ္ကုိပင္လွ်င္ ပူေလာင္ေစ၏၊ ေသာကေျငာင့္ မစူးဝင္ေသာ အရိယာတပည့္သည္ မိမိကုိယ္ကုိ ပင္လွ်င္ ၿငိမ္းေအးေစ၏။

ရဟန္းတုိ႔ သမဏျဖစ္ေစ ျဗာဟၼဏျဖစ္ေစ နတ္ျဖစ္ေစ မာရ္နတ္ျဖစ္ေစ ျဗဟၼာျဖစ္ေစ ေလာက၌ မည္သူမဆုိ ေတာင့္တ၍ မရေကာင္းေသာ အရာတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ဤေလာက၌ ပူေဆြးျခင္း ငုိေႂကြးျခင္းျဖင့္ အက်ဳိး အနည္းငယ္မွ်ကုိလည္း စင္စစ္ မရႏုိင္၊ ပူေဆြးဆင္းရဲေသာ ထုိသူကုိ ရန္သူတုိ႔ သိ၍ ဝမ္းေျမာက္ကုန္၏။ အၾကင္အခါ၌ကား အေၾကာင္းကုိ ဆံုးျဖတ္ျခင္း၌ သိေသာ ပညာရွိသည္ ေဘးရန္တုိ႔ေၾကာင့္ မတုန္မလႈပ္၊ (ထုိအခါ၌) ရန္သူတုိ႔သည္ ထုိပညာရွိ ပုဂၢဳိလ္၏ ေရွးမူအတုိင္း မေဖာက္ျပန္ေသာ မ်က္ႏွာကုိ ေတြ႕ျမင္ရ၍ ဆင္းရဲကုန္၏။ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ခ်ီးမြမ္းသျဖင့္ ျဖစ္ေစ တန္ခုိးရွိေသာ မႏၲာန္ကုိ ရြတ္အံ သရဇၩာယ္သျဖင့္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းမြန္ေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိ၍ ျဖစ္ေစ တံစုိး လက္ေဆာင္ေပးသျဖင့္ ျဖစ္ေစ မ်ဳိး႐ုိးစဥ္ဆက္ကုိ ျပသျဖင့္ ျဖစ္ေစ အက်ဳိးရႏုိင္ သမွ်အရာ၌ အားထုတ္ရာ၏။ ငါေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အျခားသူေသာ္ လည္းေကာင္း (မအုိျခင္းစေသာ) ထုိအက်ဳိးကုိ မရအပ္ဟူ၍ အကယ္၍ သိခဲ့မူ ငါသည္ ဝဋ္၌ တည္ေနေစေသာ ကံကုိ ျမဲျမံစြာ အားထုတ္အပ္ၿပီ၊ ယခုအခါ၌ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ျပဳေတာ့အံ့နည္း ဟု ဆင္ျခင္၍ ပူေဆြးျခင္း မရွိဘဲ သည္းခံရာ သတည္း။ 48

၈ - ဌာနသုတ္၊ မု႑ရာဇဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။



ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

အာဟာရပစၥည္း



025-AHarRa.mp3 -

Read more...

အိုပယ္

အိုပယ္”ဆိုတာကြ်န္ေတာ္ၾကည္႔ဖူးတဲ႕ဇာတ္ကားတစ္ကားရဲ႕အမည္ပါ။ဒီကားကိုမၾကည္႕ခင္တုန္း
ကနာမည္ေလးကကိုရီးယားနာမည္လို႔ထင္စရာေလးပါ။ အမွန္ေတာ႔ဇာတ္ကားေလးကပညာေပး
ကားေလးပါ။အသက္အရြယ္အိုမင္းလာတဲ႔မိဘမ်ားကိုသားသမီးမ်ားကမိဘရဲ႕ေက်းဇူးကိုမသိဘဲစြန္႔
ပစ္ထားတာကိုရိုက္ကူးထားတဲ႔ကားေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဖ၀ါးလက္ႏွစ္လံုးဖခံုးလက္ႏွစ္သစ္ကတည္း
ကလူျဖစ္ေအာင္ေက်ြးေမြးေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔တဲ႕မိဘမ်ားကိုအရြယ္ေရာက္ပညာစံုအေတာင္စံုတဲ႔အခါ
အိုမင္းရင္႔ေရာ္လာတဲ႔မိဘမ်ားကိုလစ္လဴရႈ႕ထားေပမယ္႔မိဘေမတၱာကေတာ႔သားသမီးအေပၚဘယ္
ေတာ႔မွပ်က္ျပယ္မသြားပါဘူး။ ေတာင္းဆိုးပလံုးဆိုးကိုသာပစ္ရိုးထံုးစံရိွျပီးသားဆိုးသမီးဆိုးကိုေတာ႔
ပစ္ရိုးထံုးစံမရိွပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လိုပုထုဇဥ္လူသားေတြအတြက္မိဘေက်ဇူးကိုေက်ေအာင္ဆပ္
ႏိုင္ဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ဒါေၾကာင္႔အသက္အရြယ္အိုမင္းလာတဲ႔မိဘမ်ားကိုျငဴဆူမႈမရိွဘဲဘုရားရိပ္တရား
ရိပ္မွာနားခိုးျပီးသူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရြင္ေအးခ်မ္းစြာျဖင္႔ျဖတ္သန္းႏိုင္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ရမည္မွာ
ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ႕သားသမီး၀တၱရားမ်ားသာျဖစ္ပါတယ္။ဒီဇာတ္ကားထဲမွာပါတဲ႔“ငါအိုသြားတဲ႔
အခါ” ၂၀၀၄ခုႏွစ္(၁၂)လပိုင္း(၆)ရက္ေန႔ထုတ္ေဆာင္ပါးေလးကိုႏွစ္သက္္၍မူရင္းအတိုင္းျပန္လည္
ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
ငါအိုသြားတဲ႔အခါ
-ငါအိုသြားတဲ႔အခါငါဟာအရင္ကငါမဟုတ္ေတာ႔ဘူး၊ ငါ႔ကိုနားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဆက္
ဆံေပးပါ။
-ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ထမင္းဟင္းေတြအက်ၤီေပၚေလာင္းမိတဲ႔အခါ၊ဖိနပ္ၾကိဳးေတြခ်ည္ဖို႔ေမ႔သြားတဲ႔အခါ၊
ငါ႕ကိုမရြံပါနဲ႔၊ငယ္ငယ္တုန္းကငါသင္ေပးခဲ႔တာေတြကိုေက်းဇူးျပဳျပီးသတိရေပးပါ။
- အပ္ေၾကာင္းထပ္မကေျပာဖူးတဲ႔စကားေတြကိုငါျပန္ေျပာမိတဲ႔အခါစကားမျဖတ္ဘဲေက်းဇူးျပဳျပီးနား
ေထာင္ေပးပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းကအိပ္ရာ၀င္တိုင္းတစ္ေထာင္႔တညပံုျပင္ေတြကိုမရိုးေအာင္ေျပာရင္း
ငါေခ်ာ႔သိပ္ခဲ႔ဖူးတာေတြကိုသတိရေပးပါ။
- မလႈပ္ရွားႏိုင္လို႔ေရခ်ဳိးဖို႔အကူအညီလိုတဲ႔အခါငါ႔ကိုမျငိဳျငင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းကေခ်ာ႔တစ္လွည္႔
ေျခာက္တစ္ခါေရခ်ဳိးေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ပံုရိပ္ေလးကိုျမင္ေယာင္ေပးပါ။
- ေခတ္သစ္၊ နည္းပညာသစ္ေတြကိုမသိနားမလည္ခဲ႔ရင္ငါ႔ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက
ဘာေၾကာင္႔ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းတိုင္းကိုစိတ္ရွည္စြာငါျပန္ေျဖခဲ႔တာေတြကိုသတိရေပးပါ။
-စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါႏြမ္းလ်ျပီးလမ္းမေလ်ာက္ႏိုင္တဲ႔အခါခြန္အားပါတဲ႔လက္တစ္စံုနဲ႔ငါကိုတြဲ
ကူေပးပါ၊လမ္းေလ်ာက္သင္စအရြယ္တုန္းကတစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းေလ်ာက္က်င္႔ေပးခဲ႔ဖူးတာကိုေက်း
ဇူးျပဳျပီးသတိရေပးပါ။
-အသက္ၾကီးလာလို႔စကားေျပာရာမွာေရွ႕ေနာက္မညီဘဲအေၾကာင္းအရာေတြကိုငါေမ႔သြားတဲ႕အခါ
အခ်ိန္ေပးျပီးစဥ္းစားခြင္႔ေပးပါ၊စကားအေၾကာင္းအရာေတြကငါ႔အတြက္အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးက
ေနငါေျပာသမွ်ကိုနားေထာင္ေပးရင္ေက်နပ္ပါျပီ။
-တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔အိုစာသြားတဲ႔ငါ႔ကိုၾကည္႔ျပီး၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊နားလည္ေပးပါ၊အားေပးပါ၊အရင္
တုန္းကလူ႕ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ငါလမ္းညြန္ခဲ႔သလိုအခုအခ်ိန္မွာငါ႔ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြအ
တြက္အေဖာ္ျပဳေပးပါ။အခ်စ္နဲ႕ေအးမွ်မႈေတြကိုငါျပံဳးျပံဳးေလးလက္ခံမွာပါ၊အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာမဆံုး
တဲ႔ငါ႔ေမတၱာေတြေတြ႕ရမွာပါ။


Read more...

*အရိႏၵမာ သိပါသည္ (သို႔) အခ်စ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရသူမ်ား*


ရာဇ၀င္မွာ စာတင္ခဲ့တဲ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ပါပဲ ဓမၼ ေမာင္ႏွမတို႔…။ စာေရးဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ေရးတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ပါ..။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) က ဒီကဗ်ာေလးကို အမည္ ေပးထားတာက “အရိႏၵမာ သိပါသည္” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ေပၚရာ ေပးလိုက္တာက “အခ်စ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရ သူမ်ား”။ ဒီလို အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ တာလည္း အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..။ အတိတ္ အေၾကာင္းေတြက အေျခခံတာကိုး..။ ဒီလို အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္ ဖြဲ႔မေနခ်င္ ေတာ့ပါဘူး…။

ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေလးမွာ စာေရးဆရာ ဦးတည္တာက အလြမ္းသမား အျဖစ္ ၾကြင္းက်န္ရစ္တဲ့ မင္းက်န္စစ္ပါ။ လက္ရံုးရည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထက္ျမက္ျမက္၊ ဒီ လက္ရံုးရည္ကိုသံုးၿပီး ရန္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏိုင္ႏိုင္.. ေဟာ.. ခုလို ႏွလံုးရည္ပိုင္း မွာေတာ့ မင္းက်န္စစ္တို႔ အရွံဳးေပးသြား ရၿပီ..။ ဒါဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘ၀ အဆက္ဆက္က သေႏၶတည္ ခိုင္ျမဲခဲ့တဲ့ မသိမႈ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ေလ…။ မသိေတာ့ လိုခ်င္၊ လိုခ်င္ေတာ့ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္းေတာ့ လုပ္၊ လုပ္ေတာ့ ရ..၊ ေအာ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုးပါ့မလဲ..။ ဒီေနရာမွာ ရတာက ဇာတိပါ…။ မသိမႈက အေျခတည္ လိုက္ေတာ့ ေသြဖီလိုက္တဲ့ လမ္းေတြ…။ လမ္းမွားမွန္းမသိ ေလွ်ာက္လာလိုက္တဲ့ မင္းက်န္စစ္… ခုေတာ့ ဘယ္ဇာတိ ေရာက္ေနပါလိမ့္…။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ကသာ သက္သက္ သာသာေလး လုပ္ေတာ့ ရတယ္လို႔ ေျပာလုိက္တာပါ..။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးကေတာ့ ဒီလို မေျပာပါဘူး…။ မင္းတို႔ကြာတဲ့ မသိေတာ့ လုိခ်င္၊ လိုခ်င္ေတာ့ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္းေတာ့ လုပ္၊ လုပ္ေတာ့ ရ… ဘာရမလဲ… မသိဘဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ့ အပါယ္ဇာတိပဲ ရမွာေပါ့ကြာတဲ့…။

ကဲ.. ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ.. အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ ေသေသ၊ အေရပင္ခန္းခန္း မေမာ မပန္းၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား စဥ္းစားစရာ၊ ဆင္ျခင္စရာ ပါေနာ…။ ဒါကိုမွ သေဘာမက် လက္ေတြ႔မွ ယံုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့… သြားေပေတာ့..၊ ဖြတ္ထြက္မွ ေတာင္ပို႔မွန္း သိရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က ဒယ္အိုး ေရာက္ေနၿပီေနာ…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကၽြန္ေတာ္ ဒီကဗ်ာေလးကို စကူးတုန္း ကလည္း မသိမႈနဲ႔ ကူးမိတာပါ…။ အခ်စ္ကို ခံစားၿပီး ကူးတာေတာ့ မဟုတ္.. ကဗ်ာကို ခံစားၿပီး ကူးခဲ့တာပါ..။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ရဲ႕ ကဗ်ာ စပ္နည္းစပ္ဟန္ ကာရန္ ယူပံုေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ…။

ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့လည္း ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခံစားစရာ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ.. ဆင္ျခင္စရာ သံေ၀ဂ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားရၿပီ ေပါ့ေလ…။

*အရိႏၵမာ သိပါသည္*

ျမင္ကတည္းက
ရင္ထဲကစြဲခဲ့တယ္ မဏိစႏၵာ။

ဘုရင့္ဘ႑ာ မေတာ္မတရားနဲ႔
အရွင့္အာဏာ ေစာ္ကားခဲ့သူမို႔
ေဩာ္.. ဓါးထိကာ အေသသတ္ရင္လည္း
ေက်နပ္မွာပါ။

မေလ်ာ္တာ အခက္ၾကံဆမိလို႔
အေနာ္ရထာ မ်က္မာန္ရွမွာလည္း
ခံရမယ္ ေသခ်ာသိေပမယ့္
ေ၀ဒနာရွိသူ ရင္မွာမေအးေလေတာ့
ေသေဘးကိုတဲ့ မျမင္သာ
အၾကင္နာက ႏွစ္ဆင့္ပိုကဲ။

မသင့္ေလ်ာ္တာ ခ်စ္လာခဲ့သူမို႔
အရွင့္ေပၚမွာ သစၥာမဲ့သူလို႔
ကဲ့ရဲ႕ကာ ဆိုခ်င္ဆို
ၿငိဳျငင္လိုက ၿငိဳျငင္လုိက္
ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ၾကမၼာေပါ့။

ဘုရင့္အာဏာ မဖီဆန္ရဲတာေၾကာင့္
လက္လႊဲကာ ေရွ႕ေတာ္ဆက္ရေပမယ့္
ေမြ႔ေပ်ာ္ရက္တယ္ သခင္ထင္သလား
ရင္ခြင္မွာ ဆယ္ေနကဲသလို
အျမဲပူေလာင္လွခ်ည္ရဲ႕
ၾကိဳးေႏွာင္ကာ အရွင္တည္းပါလို႔
ရင္ထဲကို လွံမထိခင္က
ခ်စ္မိသူ အသည္းေၾကြျပဳန္းကာ
(မဏိစႏၵာရယ္….)
ကိုယ္ကေတာ့ အျမဲေသဆံုးခဲ့ၿပီပဲ။ ။


ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား မသိမႈတရားကို ဖယ္ရွားႏိုင္ၾကပါေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

7/16/2009, THUR:, 2:42:58 PM

Read more...

ေနရာတိုင္းမွာ မင္းရွိတယ္

ေခါင္းစဥ္အထူးအဆန္းေလးေတြဆို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိတာ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ သဘာ၀ပါ။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေပးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးေတြဆိုရင္ ေခါင္းစဥ္ဖတ္လိုက္တာနဲ႕ စာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္မိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ပါ အသံုးအႏႈံးေတြနဲ႕ ေရးသားခ်က္ေတြကို အရမ္းသေဘာက်မိပါတယ္။ အေနေ၀းေပမယ့္ အေ၀းေနမဟုတ္ပါ.. ေ၀းကြာတုိင္း ကြာေ၀းရမွာလား.. ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြကုိ ပံုေပၚေအာင္ သံုးထားၿပီး စာသားကိုေခါင္းစဥ္နဲ႕ထပ္တူ ေရးသားထားတာဟာ အင္မတန္ ၾကည္ညိဳဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ အျခားအျခားေသာ ေခါင္းစဥ္လွလွေလးေတြလည္း ဆရာေတာ္ေပးထားတာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ္သံုးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကို ဖတ္လိုက္ရင္ တစ္မ်ိဳးထင္သြားပါဦးမယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ မင္းရွိတယ္ဆိုေတာ့.. သမီးရည္းစားေတြ အျမဲသံုးေနတဲ့ စကားေလးလို ျဖစ္ေနတာပါ။ စားလည္းဒီစိတ္.. သြားလည္းဒီစိတ္.. ဘာလုပ္လုပ္ ဒီစိတ္ေတြေၾကာင့္ မင္းက ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနသလိုလိုနဲ႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ အဲ့လိုမ်ိဳးေျပာလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး.. ေနရာတုိင္းမွာ ကုသိုလ္ရွိတယ္ ဆိုတာေလးကို ရည္ညႊန္းထားတာပါ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း စကားစမိတာကေန ဒီအေၾကာင္းေလး ေရးဖို႕ စိတ္ကူး ေပၚလာတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းက ဘာေျပာလည္း ဆိုေတာ့.. ငါေတာ့ကြာ.. ကုသိုလ္ေတြ သိပ္မလုပ္ႏုိင္ေသးဘူး… ငါ့မွာ အားလပ္ခ်ိန္ဆိုလို႕ သိပ္ရွိတာမဟုတ္ဘူးလို႕ သူကေျပာလိုက္တာပါ။ သူေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာေတာ္ အရွင္ေဆကိႏၵရဲ႕ ဆံုးမၾသ၀ါဒ စကားေလးကို နားထဲက ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ဘယ္လို ၾသ၀ါဒေပးထားလည္းဆိုေတာ့.. အခ်ိန္တုိင္းမွာ ကုသိုလ္ရွိတယ္.. ကုသိုလ္ကို သတိကပုိင္တယ္.. သတိကို သူေတာ္ေကာင္းကပိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ။ ဘယ္ေလာက္ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားေလးလဲေနာ္။

ဟုတ္ပါတယ္.. အခု လူအမ်ားစုထင္ေနတာလည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ထင္ထားတဲ့ အတုိင္း အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနတာပါ။ ဘုရားေလး တရားေလးလုပ္ပါဆိုရင္ကို.. ဟာ... ငါတို႕က မအားေသးဘူး.. အခ်ိန္မေပးႏုိင္ဘူး.. လုပ္ဖို႕ အင္အားမရွိေသးဘူး ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႕ ပိတ္ေျပာျပစ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အားလို႕ေသသြားတဲ့လူရယ္လို႕ မရွိပါဘူး… မအားတဲ့ ၾကားထဲကပဲ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားရတာပါ။ ဒီေတာ့.. ကိုယ္ကလည္း ကုသုိလ္တရားေတြကို အားသည္ျဖစ္ေစ မအားသည္ျဖစ္ေစ ရႏုိင္သေလာက္ အခ်ိန္တိုင္း ေနရာတုိင္းမွာ ရေအာင္ ယူေနရမွာပါ။ ဘုရားတရားလုပ္ပါလို႕ ေျပာလုိက္ရင္ နည္းနည္း ႀကီးက်ယ္သြားတယ္ ထင္ပါ့မယ္။ တကယ္က ဘုရားတရားလုပ္တာဟာ ကုသိုလ္ကို မ်ားသထက္မ်ားေအာင္ စုေနတဲ့ သေဘာေလးပါပဲ။ ေလာကီလူ႕ေဘာင္နဲ႕ သီးျခားခြဲလုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ အရွင္ေဆကိႏၵရဲ႕ ဆံုးမၾသ၀ါဒအတိုင္းဆိုရင္ ေနရာတုိင္းမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး.. အခ်ိန္တိုင္းမွာပါ ကုသုိလ္ေတြက ရွိေနတာပါ။

ေလာကီလူ႕ေဘာင္မွာ ေနရတဲ့လူေတြအမ်ားစုဟာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေန႕စဥ္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွား ေနၾကရတာပါ။ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ သားေကၽြးမႈ မယားေကၽြးမႈဆိုတဲ့ မႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာပါ။ ဒီေတာ့.. ကိုယ့္အတြက္ ကုသိုလ္ဆိုတဲ့ ရိကၡာကို ထုတ္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူးလား? ရွိပါတယ္ေနာ္.. ဥပမာေပါ့.. ကိုယ္ကမနက္ပိုင္း ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး ရံုးတက္ရတယ္ဆိုပါစို႕.. ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ရဟန္းသံဃာေတြပါမယ္.. သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြပါမယ္ဆိုရင္ သူတို႕ေတြသက္ေတာင့္ သက္သာထုိင္ဖို႕ ကိုယ္ကေနရာေလး ဖယ္ေပးမယ္.. ပစၥည္းေတြပါလာရင္ ပစၥည္းေတြ ကူသယ္ထားေပးမယ္ ဆိုရင္ကို ေမတၱာေရွ႕ထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အတြက္ ကုသုိလ္ေတြက ရေနတာပါ။ ေငြေၾကးမကုန္ အခ်ိန္မကုန္ပဲနဲ႕ ရေနတဲ့ အခမဲ့ကုသုိလ္ေတြပါ။ ကိုယ္က ဘတ္စ္ကားမစီးရလို႕ ဖယ္ရီစီးရတယ္ဆိုရင္လည္း ကားစီးသြားရင္း ေမတၱာေလးပို႕ေနမယ္.. ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားေနမယ္ ဆိုရင္ကို ကုသိုလ္ေတြက အလိုလိုရေနတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ရံုးမွာေနေန.. အိမ္မွာေနေနေပါ့.. ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တုိင္းမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အကုသိုလ္ေတြအစား ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ဆိုတဲ့ ကုသုိလ္ေလးေတြ အစားထိုးၿပီး လုပ္မယ္ဆိုရင္ကို ကုသိုလ္ေတြက တနင့္တပိုးရေနမွာပါ။

ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵရဲ႕ ဆံုးမစကားေလးလိုပါပဲ.. ကိုယ္က သတိေလးရွိဖို႕ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္လည္း ဘုရားရွင္ ေနာက္ဆံုးမွာခဲ့တဲ့… မေမ့မေလ်ာ့မေပါ့မဆ ၿမဲၿမံတဲ့ သတိတရားနဲ႕ ျပည့္စံုေအာင္ ေနရစ္ၾကပါဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားဟာ အၿမဲတမ္း မွန္ကန္ၿပီး ထိေရာက္အသံုး၀င္ေနတဲ့ စကားျဖစ္ေနတာပါ။ ဘယ္ကုသိုလ္မဆို မနက္အိပ္ရာႏိုးတာကစၿပီး ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္ထိ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ကုသိုလ္တရားေတြက ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိေနတာပါ။ ကိုယ္က သတိေလးထား ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အရယူ အသံုးခ်တတ္ဖို႕ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္.. အခ်ိန္တုိင္းမွာ မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့ အတုိင္း.. အခ်ိန္တိုင္းမွာ ကုသိုလ္ ရွိတယ္ဆိုတာ မေမ့ဖို႕ လိုပါတယ္။ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ရွိေနတဲ့ ကုသိုလ္တရားေတြကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံုးမခံပဲနဲ႕ ထိထိေရာက္ေရာက္ အသံုးခ်တတ္ဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘယ္ကုသိုလ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.. ေကာင္းတဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး စိတ္ထားေလး ျဖဴစင္ေအာင္ ထားေနတာဟာ တရားအားထုတ္ေနတာပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့အေတြး.. ေကာင္းတဲ့အၾကံ.. ေကာင္းတဲ့ေျပာဆိုမႈေတြနဲ႕ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကို စိတ္ထားေကာင္းေလးေတြနဲ႕ ထံုမႊမ္းထားတာဟာ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့ ကုုသုိလ္တရားေတြကို အရယူေနတာပါ။ ကိုယ့္စိတ္မွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ မ၀င္လာေအာင္ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ကုသုိလ္တရားေတြကို အစားထိုးေပးေနတာဟာ ကုသုိလ္ကိုမ်ားေအာင္စုၿပီး ေကာင္းမႈကို မ်ားေအာင္ၾကံေနတာပါေနာ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း.. ေနရာတုိင္းမွာရွိေနတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြကို အခ်ိန္တုိင္းမွာ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ႏုိင္ၾကပါေစ..။။။

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP