* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Thursday, June 11, 2009

Ajahn Tiradhammo on transforming life's challenges



Ajahn Tiradhammo, senior monk at Bodhinyanarama monastery in New Zealand, is back in Thailand this week, and last night gave an inspiring talk on transforming life's challenges into wisdom. There's been a lot of good new art put up at the Baan Aree Library since my last visit, but the amplification system was as temperamental as it was two years ago, and as the speakers whistled, Phra Pandit joked that the first challenge had arrived.

Once the technical hitches had been cleared out the way, Ajahn Tiradhammo started right at the start, with the First Noble Truth, for what are challenges if not the positive spin on suffering? But Dukkha, Ajahn Tiradhammo said, doesn't actually mean suffering at all, but incompleteness. Thus even happiness is Dukkha, because it is incomplete. The only thing that isn't, he said, is Enlightenment itself. And here he paused to tell a short story.

The Buddha, preaching some finer point of philosophy, once turned to Sariputra and said "do you believe me?" The Buddha's disciple replied, very honestly, "no, I don't". The Buddha praised him for that, and Ajahn Tiradhammo suggested we treat the Buddhist 'truths' in the same way, that we invest in them a certain amount of trust, but don't believe them entirely until we've seen the truth, or otherwise, of them for ourselves.

For Ajahn Tiradhammo this first occured when considering the principle of cause and effect in Buddhism, and his trust developed the more he practiced. Practice, being, of course, the key - and the core of the Buddha's teachings. And here Ajahn Tiradhammo discussed the balance between concentration meditation, which quietens the mind and is a very necessary prelude, and awareness meditation, which does the actual work of transforming suffering into wisdom.

"How calm do you need to be before you can begin awareness practices?" Ajahn Tiradhammo once asked Ajahn Cha. The reply was "calm enough". Calm enough, Ajahn Tiradhammo added, for insight, calm enough to see clearly, and this level of necessary calm will differ between different people and different times. Calm enough, he said, to slow down the reactivness of the mind, to get some space between seeing something, and responding to it.

The example Ajahn Tiradhammo used in his talk was anger, and how, given enough concentration and awareness, it is possible to see anger as simply energy, the energy of life-force, and that we can use that energy. We can transform it. The point, he said, is to see the real nature of the self, its energy and expressions, and then see beyond it to the greater, wider, picture of reality. Then he concluded, we can move into liberation and true peace of mind.

Link:
Littlebang: Ajahn Tiradhammo

Read more...

My mind is my home

A renowned Burmese meditation master explores how to have nothing and everything

By: Story Sorcha Ni Bhearain, photo Yingyong Un-Anongrak
Published: 26/05/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: Outlook

So what do you get when you combine a Buddhist meditation master and a warrior code? Answer: Nothing and everything.

"To overcome loneliness, first learn to meditate, to live in the moment. Living like this, your mind becomes very peaceful, very calm, very strong. Mindfulness makes you very stong. You will develop inner strength."

Or, if you prefer, lots to think about.

Sayadaw U Jotika from Burma took an early dislike to an anonymous poem from around the 14th century that's best known as The Samurai's Creed, he told a packed audience at a recent dhamma talk in Bangkok. (Sayadaw is a Burmese honorific for a highly respected senior monk.)

But the verses' pared-down simplicity and unlikely-sounding combinations eventually wore down that resistance and grew to captivate the 62-year-old teacher, whose ideas are readily available in Burma on CDs, in books and even adorning the walls of the Lucky Seven Tea Shop in Rangoon.

More Thais and Westerners are also discovering the psychological insight and playful provocations of an adamantly independent thinker who cites love of knowledge _ or understanding _ as his main motivation for getting up in the morning.

Questions around how to live a good life and be a decent person come close second, along with the conundrum of how to combine a love of solitude with an intense desire to communicate.

The latter was a running theme in the Sayadaw's early book, Snow in the Summer, available in English and Thai from local publisher DMG Books.

Based on a collection of highly personal letters written from a remote monastery to Western friends, and first published more than 10 years ago, the book is a revealing and honest exploration of an intense inner life.

"Sometimes I am afraid when people read this book they will find out too much about me," the monk said with a smile in Bangkok.

Sayadaw U Jotika's next book in English and Thai will be a translation from the Burmese, My Mind is My Home, which explores a series of paradoxes around having nothing _ and everything.

He gave the Bangkok audience a preview of the ideas in a talk whose key points are briefly summarised here, though this short condensed sampling cannot do justice to the subtleties, elaborations and enjoyments that were part of the actual occasion.

The poem begins:

- I have no parents. I make heaven and earth my parents.

This means that it was not just your parents who created you. They could not do that on their own. It was the whole universe that gave birth to you, it was nature, and your karma.

When you think about these lines, it makes you feel connected to the whole universe, and that feeling is really amazing. It's a very wonderful feeling.

When I was meditating in the forest for long periods, without even books for company (the hardest thing for me), I was keeping my mind in the moment.

So the mind becomes almost empty and calm ... it expands ... it becomes free. You forget about yourself.

Suddenly I felt like I was connected with the whole universe. I was not living in the world, I was living in the universe, I felt connected to even the trees, birds, animals, everybody, the stars and moon.

That was a very powerful experience in my life.

These days people feel more and more isolated. They don't feel connected, maybe not even with family members. But when you get into this feeling of being connected to the whole universe, you don't feel lonely any more.

To overcome loneliness, first learn to meditate, to live in the moment. Living like this, your mind becomes very peaceful, very calm, very strong. Mindfulness makes you very strong. You will develop inner strength.

- I have no home. I make mindfulness my home.

When I first read these lines, I felt so happy. I felt this is true, so true.

If you are not mindful, what happens to your mind? Your mind just wanders around, it has no place to rest.

You may have a big house physically, but mentally you may be homeless.

When you practice mindfulness, if you keep practicing for long time diligently, you will come to the point that you know that you know. You know that you are seeing, you know that you are hearing, you know that you are talking.

And then thinking stops, and the mind is quiet, and though it is quiet, there is still this knowing.

It is called awareness of awareness, and at that point you feel a kind of energy and power.

I had a young student who practiced meditation for a few years before she came to me to tell me she had a special meditation experience, when she became aware that she was aware. At that moment, she said, "I felt that I had become a real human being."

And I replied, "Oh, this is something really wonderful, so beautiful also, to feel that you have become a full human being."

- I have no life and death. I make the tides of breathing my life and death.

You will understand this verse only if you meditate.

When you are really mindful you are not thinking any more. You can only think about the past and the future _ you can never think about the present.

The present is so short there is no time to think about it. The moment you think about the present you are already in the past.

When you meditate, you pay attention to breathing. First, you think about breathing in ... breathing out ... But as you continue you realise there are many smaller bits and pieces of awareness, of processes, going on.

So the more mindful you become, the shorter the present becomes. The more you see that whatever you pay attention to, it arises at that moment and it passes away immediately. It is very short, and that is life and death. Life and death is so short.

This verse is very profound. Only a mediator knows that death is very near, and only if you have experienced how every phenomenon occurs in this moment, arising and passing away, will you understand what this means.

- I have no divine power. I make honesty my divine power.

The best way to have anything you want in life is to get it in an honest way. First, to be honest with other people.

Yet sometimes we can be honest with others but dishonest with ourselves. Self-deception is very subtle, dangerous and hard to overcome.

You will really find out about self deception when you pay attention to your thoughts and feelings.

If we deceive anybody, including ourselves, we cannot make real progress in meditation. It is a big hindrance.

So when you really pay attention to your mind, and see how the mind works, what it is thinking and feeling, if we see "I am greedy," just see it. Don't try to justify it, just see the plain truth, "I am greedy."

If you are angry, look at your mind and see "I am angry." Don't try to justify it. Just observe the truth.

Then you can make real progress in your meditation practice and that leads to liberation.

To overcome anything first we must see it, we must pay full attention.

Attention itself is purifying. This is very powerful, you know.

- I have no friends. I make my mind my friend.

See how beautiful and how true it is. If your mind is not your friend, then I don't think you can have any friends. If you are your own enemy, how can you make friends with anybody else?

How can you make your mind your real friend? By practicing mindfulness. By really watching your mind, by really paying attention to what you are thinking, feeling, at any moment, throughout the day, you will see the truth about your mind, and only when you see the truth, gradually it will become purer, and it will become your friend.

- I have no enemy. I make carelessness my enemy.

When we really think of it, our real enemy is not out there, outside. It's inside, in not paying attention, not knowing.

The word "carelessness" has many synonyms. Heedlessness is one, the opposite of mindfulness. Forgetfulness is another.

Carelessness really degrades our life and degrades our mind. Mindfulness, awareness and attention upgrade and uplift the mind.

- I have no sword. I make absence of self my sword.

You know, ego always feels insecure. Ego is always trying to prove itself.

When people who practice vipassana meditation develop really good mindfulness, they see that there is only physical process and mental process going on.

There is only process; no person, no being, no ego. This is really difficult, but if you practice, you see for yourself.

And when you see for this yourself, you don't feel so afraid any more. Some people when they really develop vipassana inside, are not even afraid to die. They pass away very calmly, peacefully.


- 'Snow in the Summer' is published by DMG Books (www.dmgbooks.com) and is available in English and Thai at DMG Book Store, 22nd floor, Amarin Plaza, 496-502 Phloenchit Road. 'My Mind is My Home' will be published shortly in English and Thai by the same publisher.

- To listen to the full English language recording of Sayadaw U Jotika's talk, held at the Bodhgaya Hall at Amarin Plaza, download an MP3 file from littlebang.wordpress.com, which is also a great resource for Bangkok-based English speakers about events and discussions on Buddhism.



(http://www.bangkokpost.com/leisure/leisurescoop/17350/my-mind-is-my-home ကို ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)




Read more...

ဆင္းရဲသားပေပ်ာက္ေရးတရားေတာ္... ၅


ဒီမွာ ေစာေစာက ေျပာခဲ႔တဲ႔ ဘုန္းၾကီးတပည္႔ ဦးပဥၨင္းက ဘုန္းၾကီးကုိ ေစာဒက တက္တယ္။ သူ႔ကုိ ဒီအေၾကာင္းေျပာျပေတာ႔ သူကလည္း စာျပန္ဖတ္တယ္။ ဘုန္းၾကီး ျပန္ေမးတယ္။ ဘုရင္ကေလးက ဆင္းရဲသားေတြ ပစၥည္း ေပးတယ္။ ဟုတ္ဘူးလား။ ဟုိပထမ ဆံုး ခုိးတဲ႔သူေတြကုိ ေပးခဲ႔တာ ေထာက္ျပီး ေျပာတာ။ ဘုန္းၾကီးကလည္း………… မဟုတ္ဘူး ကြ အဲဒီဘုရင္ကေလး ေပးတာက ဆင္းရဲမြဲေတမႈ တုိက္ဖ်က္ဖုိ႔ အရင္းအနွီးေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ခုိးလုိ႔ ေနာက္မခုိးေအာင္ ဆုိျပီး ေပးရွာတာ။ ဒါေပမဲ႔ ခုိးလုိ႔ ေပးတာျဖစ္လုိ႔ သူခုိး အားေပးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူခုိးေတြ ပုိမ်ားသြားတာ စာထဲမွာ မေတြ႔ဘူးလား။ ခုိးလုိ႔ ေပးတာမဟုတ္ဘဲ နွင္႔ ရုိးရုိးဆင္းရဲသူကုိ သံုးဖုိ႔ စားဖုိ႔ ေပးတာေတာင္ အရင္းအနွီးထူေထာင္ေပးတာ၊ အရင္းအနွီးေထာက္ပံ႔တာ မဟုတ္ေသးဘူးကြ။ သာမန္ပစၥည္း ေပးတာက တစ္မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးနွင္႔ တစ္မ်ိဳး မတူဘူး။ အရင္းအနွီး ေထာက္ပံ႔တယ္ ဆုိတာ အစိုးရသူမ်ား အေနနွင္႔ ဆုိလွ်င္ စီမံကိန္းၾကီးတစ္ရပ္အေနနွင္႔ စနစ္တက် ေရးဆြဲျပီးေတာ႔ ရည္မွန္းခ်က္ရွိရွိ အဘက္ဘက္မွ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျပီး လုိအပ္တာမွန္သမွ်ကုိ ၾကိဳတင္ စုေဆာင္း ျပင္ဆင္ျပီး အေကာင္အထည္ေဖၚတာ။
တစ္နုိင္ တစ္ပုိင္ ဆုိလွ်င္လည္း စီမံကိန္းၾကီးတစ္ရပ္ အေနနွင္႔ မျဖစ္နုိင္တာေတာင္မွ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ စည္းကမ္းဥပေဒ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္သည္႔ အေနနွင္႔ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမွ အစ သေဘာတူ ကတိ၀န္ခံမႈေတြ စသည္ျဖင္႔ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျပီး ကာယကံရွင္နွင္႔ အေၾကအလည္ေဆြးေႏြးျပီး အရင္းအနွီးထူေထာင္ေပးတာမ်ိဳးေတြ ဆုိလုိတာ။ လုိရင္းကေတာ႔ အလုပ္လုပ္လုိ ပါလ်က္ အလုပ္လုပ္နုိင္ပါလ်က္ အရင္းအနွီးမရွိလုိ႔ နည္းပညာမတတ္လုိ႔ အလုပ္လက္မဲ႔ ျဖစ္ေနသူေတြကုိ အလုပ္လုပ္နုိင္ေအာင္ အရင္းအနွီး ထူေထာင္ေပးျခင္း နည္းပညာ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ အကူအညီေပးျခင္းပဲ။

` အနုပၸေဒယ်ာသိ´ ဆုိတဲ႔ ပါဠိရဲ႔ အဓိပၸါယ္ကုိက အရင္းအနွီး ထူေထာင္ေပးရာမွာေတာင္ တစ္ခါတည္းေပးျပီး ပစ္ထားလုိက္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈ မရမျခင္း အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ေဖးမေပးျခင္း၊ ေထာက္ကူေပးျခင္း၊ ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသံုး၍ အကူအညီေပးျခင္း၊ ဒီလုိအဓိပၸါယ္မ်ိဳးထြက္တယ္။ အသံုးလုိေနလုိ႔ ေရာ အင္း ဆုိျပီး ေပးတာမ်ိဳး မဟုတ္တာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။


နည္းစဥ္ - ၂

ဥာဏ္ပါတဲ႔ ၀ီရိယ

အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ႔ေနရာမွာ တုိ႔ဘုရားလက္ထက္တုန္းက အလြန္ငယ္ေသးတဲ႔ သူၾကြယ္သား ေလး တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အေဖ ရင္ခြင္ထဲ တက္ထုိင္ေနျပီး သူ႔အေဖကုိ ေစ႔ေစ႔ ၾကည္႔ျပီး ေမးသတဲ႔။ အေဖ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးအားလံုးကုိ ျပီးေစနုိင္တဲ႔ နည္းကုိ တစ္ခြန္းတည္းနဲ႔ ျပည္႔စံုေအာင္ ေျပာပါလုိ႔ ေမးသတဲ႔။ ဖခင္သူၾကြယ္က မေျဖနုိင္လုိ႔ ဘုရားထံ သားအဖ နွစ္ေယာက္သြားျပီး ေမးၾကသတဲ႔။ ျမတ္စြာဘုရားက သူၾကြယ္ သင္႔သားက ယခုဘ၀မွ ေမးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဟုိး အတိတ္ တစ္ဘ၀ ဆီတုန္းကလည္း သူဒီလုိပဲ ငါ႔ကုိေမးခဲ႔လုိ႔ ``ဥာဏ္ပါတဲ႔ ၀ီရိယ ´´ လုိ႔ေျဖခဲ႔ဖူးတယ္။ ဘ၀ေတြ ဖံုးလႊမ္းသြားလုိ႔ သူေမ႔သြားရွာတာလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ရည္မွန္းခ်က္ျပည္႔မီေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္မည္ဆုိလွ်င္ `ဥာဏ္ပါတဲ႔ ၀ီရိယ´ မရွိဘဲနွင္႔ေတာ႔ မျဖစ္နုိင္ဘူး။ `ဥာဏ္ပါတဲ႔ ၀ီရိယ´ နွင္႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္မွ ေအာင္ျမင္မယ္ ဆုိတာလည္း သတိျပဳရမယ္။ ဥာဏ္ဆုိတာ ဒီေနရာမွာ နည္းပညာကုိ ဆုိလုိတယ္။ အျပည္႔အ၀ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ အလ်င္အျမန္ေအာင္ျမင္ဖုိ႔၊ အလြယ္တကူ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ အခက္အခဲေတြကုိ ေက်ာ္လႊားနုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ႔အေထာက္အကူေတြ တီထြင္ဖုိ႔ စနစ္တက် အသံုးခ်နုိင္ဖုိ႔ နည္းပညာလုိတယ္။ နည္းပညာ ဘယ္ေလာက္ အသံုး၀င္တယ္ဆုိတာ ေတာ႔ အားလံုး သိၾကျပီးသားပါ။ နည္းပညာရေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဆုိတာေလး ေျပာၾကရေအာင္။

ပါဠိလုိ `နယ´ ကုိ `နည္း´ လုိ႔ ျမန္မာျပန္လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီ `နည္း´လုိ႔ ျမန္မာျပန္လုိက္တဲ႔ `နယ´ သဒၵါကုိ ပါဠိလုိ အဓိပၸါယ္ဖြင္႔ေတာ႔ `မေဂၢါ´ တဲ႔ ျမန္မာလုိ `လမ္း´လုိ႔ အဓိပၸါယ္ထြက္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ျမန္မာက နွစ္ခုေပါင္းျပီးေတာ႔ `နည္းလမ္း´လို႔ သံုးစြဲၾကတယ္။ အဲဒီ `မဂၢ´ သဒၵါကုိ ၀ိျဂိဳလ္ဆုိျပေတာ႔ `မဂၢိယေတတိ မေဂၢါ´ ရွာေဖြအပ္ေသာေၾကာင္႔ တဲ႔ ၊ ရွာေဖြလွ်င္ ေတြ႔ရွိနုိင္ေသာေၾကာင္႔ `နည္း´လမ္းလုိ႔ ေခၚသတဲ႔။ စူးစမ္းရွာေဖြနုိင္ေလေလ ေတြ႔ရွိေလေလေပါ႔။ တုိ႔ျမန္မာစကားပံုက `လုိလွ်င္ၾကံဆ နည္းလမ္းရ´ ဆုိတာက အဓိပၸါယ္နည္းနည္းျမင္႔ေနျပီးေတာ႔ ပညာရွိသံုးလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ `စူးစမ္း ရွာေဖြနုိင္ေလေလ ေတြ႔ရွိေလေလ ´ ဆုိတာကေတာ႔ လြယ္ကူရွင္းလင္းျပီး အရာရာတုိင္းနွင္႔ ၀င္ဆန္႔နုိင္တဲ႔ စကားမ်ိဳးေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ မရမေန မရ ရေအာင္ ရွာေဖြ တီထြင္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုိအပ္လာလုိ႔ ၾကံဆ လုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရရိွနုိင္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ နည္းပညာဆုိတာ နည္းလမ္းဆုိတာ လက္တစ္ကမ္းမွာပဲ ရွိေနတတ္တာပါပဲ။

ရွာေဖြပံုေလး တစ္ခုေလာက္ ေျပာပါအံုးမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ ကိစၥေတြမွာ ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲ ၾကံစည္လုိ႔ ၊ စိတ္ကူးလုိ႔၊ ရွာေဖြ သုေတသနျပဳလုိ႔၊ အခက္အခဲျဖစ္ေနလွ်င္ အဲဒီ ျပႆနာကုိ အမ်ားစုေရွ႔ ခ်ျပရပါတယ္လို႔ ဗုဒၶစာေပေတြထဲ မွာေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ားစု ဆုိတာကေတာ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္နုိင္တာေပါ႔။ ယခုေခတ္ စာတမ္းဖတ္ပြဲမ်ား ၊ စာေပနွီးေနွာဖလွယ္ပြဲမ်ား လုိ သေဘာတူရာ ပညာရွင္အမ်ားစု ျဖစ္နုိင္သလုိ ဘာမွ် မသက္ဆုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္ရတဲ႔ သာမန္ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္းျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအမ်ားစုထဲမွာ အဲဒီအျဖစ္ကုိ သိနုိင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီအေျဖရဲ႔ အစအနကုိ ေဖာ္ထုတ္ေပးနုိင္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ပါစျမဲပဲလုိ႔ စာထဲမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Read more...

၆။ အနာဝရဏဉာဏ္ေတာ္

အားေတာ္ေစတီ

အနာဝရဏဉာေဏာ အနေႏၲာ ဧေတန သစၥဝေဇၨန ေသာတၳိ ေမ ေဟာတု ဇယမဂၤလံ။
  • ဌာနာ ဌာေန ခေယဝေႏၵ၊ ကေမၼဓာတု ဓိမုတ်ညံ၊ တိေကၡ ခေႏၶရာဟံ ဗုဒၶံ၊ ေဝါဒါေနသု စုတိပၸါေက။
  • ဒႆ ဆဒၵႏၲ ရာေဇဝ၊ ဒႆ ကာယဗေလာမုနိ။ ဒႆ ဉာဏဗၺေလာတုေလ်ာ၊ ဝေႏၵတံသ မဏုတၱမံ။
  • သုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊ ဥဇုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊ ဉာယပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊ သာမိစိပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊ ယဒိဒံ စတၱာရိ ပုရိသယုဂါနိ အ႒ ပုရိသပုဂၢလာ ဧသ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊ အာဟုေနေယ်ာ၊ ပါဟုေနေယ်ာ၊ ဒကၡိေဏေယ်ာ၊ အဥၨလီကရဏီေယာ အႏုတၱရံ ပုညေကၡတံၱ ေလာကႆာတိ။
  • ဧဝံဗုဒၶံ သရႏၲာနံ၊ ဓမၼံသံဃဥၥ ဘိေကၡေဝါ၊ ဘယံဝါ ဆမိ႓တတၳံဝါ၊ ေလာမဟံေသာ နေဟႆတိ။
  • ဘေဝဝါဟံ ဘယံဒိသြာ၊ ဘဝဥၥ ဝိဘေဝသိနံ၊ ဘဝံ နာဘိဝဒႎ ကိဥၥိ နႏၵိဥၥ နဥပါဒိယႎ။
  • နိဗၺာနံ၊ ေမာေကၡာ၊ နိေရာေဓာ၊ ဒီေပါ၊ တဏွာကၡေယာ၊ တာဏံ၊ ေလဏံ၊ သႏၲံ၊ အနာလယံ၊ အသခၤတံ၊ သိဝံ၊ အမတံ၊ အနီတိကံ၊ အနာသဝံ၊ ဓုဝံ၊ ဝိဝ႗ံ၊ ေခမံ၊ ဝိရာေဂါ၊ အစၥဳတံ၊ ပဒံ၊ ေယာဂေကၡေမာ၊ ပါရံ၊ မုတၱိ၊ သႏၲိ၊ ဝိသုဒၶိ၊ ဝိမုတၱိ၊ အသခၤတဓါတု၊ န ဥပၸါေဒါ၊ န ဝေယာ။ န အညဒေတၳာ၊ အတိ ဂမ႓ီရံ၊ အတိ နိပုဏံ သုဒုဒၵသံ၊ အဗ႓ဳတံ၊ အႏုတၱေရာ၊ ေလာကႆေႏၲာတိ။
သေဗၺသတၱာ မယာသမံတံ ဘာဂံလဘႏၲဳ၊ သာဓု သာဓု သာဓု။

လူ၊နတ္၊ ျဗဟၼာ သတၱဝါ၊ ေရ၊ ေျမ၊ ေကာင္းကင္၊ စႀကာဝ႒ာ အနမတဂၢသံသရာ ကပၸါအနႏၲ ဖံုးလႊမ္း၍ မရေအာင္ ေဖာက္ထြင္း၍ သိျမင္ေတာ္မူေသာ အနာဝရဏေရႊဉာဏ္ေတာ္ကို ေရတြက္၍ မကုန္ႏိုင္ပါတကား။

(ေဖာက္ထြင္းသိျမင္၍ ေအာင္ပါသည္။)

ျမန္မာျပန္

၆။ အနာဝရဏဉာေဏာ အနေႏၲာ

(က) ဌာန ဌာေန ....... စုတိပၸါေက။
ဉာဏ္ေတာ္ဆယ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာမူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ႐ိုေသျမတ္ႏိုး လက္စံုမိုး၍ ရိွခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား။

(ကာယ၊ဉာဏ၊ ေဘာဂ၊ စာရိတၱ၊ မိတၱ စြမ္းအားႀကီးသည္။ အမွတ္၊ အသိ၊ အယူ ေျဖာင့္မွန္ပါေစ။)

Read more...

(၃)
သုမနာ ပါးစပ္မွ အရူးမေလးသဖြယ္ တတြတ္တြတ္ ရြတ္လ်က္ရွိသည္။

"..ေမာင္ေမာင္ရယ္..၀က္မေလးဘ၀မွ စုေတေတာ့ သုမနာ သု၀ဏၰဘုံမိမွာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဇာတ္ေၾကာင္းသည္လား။ ဇာတ္ေၾကာင္းသည္ကေတာ့ ဆုိခဲ့သလုိ အပူသည္ဇာတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ မပူပဲေနရ မလားကြယ္။ ေလာကသတၱ၀ါတုိ႔ဟာ ပူလ်က္ေမြးသူမ်ားသာ မဟုတ္ေလလား။ ေမြးကတည္းက ပူပန္ခဲ့ရ ေသာကေတြျဖစ္ခဲ့ရ ငုိေၾကြးခဲ့ရ။ ရူးသြပ္မလုိပင္ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါပဲ။ အုိျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း ဆင္းရဲကုိ ခံခဲ့ရတာပါပဲ။

သု၀ဏၰဘုံမိမွာ ျဖစ္ခဲ့ျပီး ကြယ္လြန္ေတာ့ ဘုံေဘနယ္ရဲ႔ အေရွ႔ေတာင္နားစပ္က ၀န၀ါသီမွာ လူမိန္းမျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ အုိကြယ္ အဆင္းလည္း မလွခဲ့ပါဘူး.။ ဥာဏ္လည္း မေကာင္းပါဘူး။ သာမာန္ေတာသူ မိန္းကေလးရယ္ပါ။ ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေမာင္။ သုမနာဟာ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းကေလးလည္း ျဖစ္ခဲ့သလုိ ထုံထုိင္းသူလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ကံကံရဲ႔ အက်ိဳးပါကြယ္။ ဘာေတြမ်ား ပုိထူးျခားလာသလဲလုိ႔ ဆုိရရင္ေတာ့ ဘာမွပုိမထူးပါဘူးကြယ္။ လြမ္းခဲ့ရေဆြးခဲ့ရ မဟုတ္တာေတြ အဟုတ္ထင္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀မ်ားစြာထဲက ဘ၀ရယ္ပါပဲ။

၀န၀ါသီမွာ ျဖစ္ခဲ့ျပီး ကြယ္လြန္ျပန္ေတာ့ ထင္ရွားၾကီးက်ယ္တဲ့ ဗာရာဏသီ ျပည္မွာ ျဖစ္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဗာရာဏသီပင္ ၾကီးက်ယ္ေသာ္လည္း သုမနာတုိ႔က မၾကီးက်ယ္မထင္ရွားခဲ့ပါ။ သုမနာရဲ႔ ထုိစဥ္က အမည္နာမကုိပင္ သိသူ တစ္ဦးမွ် ယခု မရွိေတာ့ပါ။ အရုိးတုိ႔လည္း ေဆြးကုန္ပါျပီ ေမာင္ေမာင္ရဲ႔..

ဗာရာဏသီျပည္ကေန ကြယ္လြန္ေတာ့ ဘုံေဘနယ္ရဲ႔ အေနာက္ေျမာက္နားက သုပၸါဒက သေဘာၤဆိပ္မွာ လူမိန္းမ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ကြယ္။ အိမ္ေထာင္သားေမြးလုိက္ မိဘဆုံးလုိ႔ငုိလုိက္။ သားသမီးဆုံးလုိ႔ ငုိလုိက္။ ခင္ပြန္းသည္ဆုံးလုိ႔ငုိလုိက္။ ေနာက္ဆုံး သုမနာတစ္ျဖစ္လဲ မိန္းမကိုယ္တုိင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

အ္ိႏိၵယေတာင္ဘက္စြန္းက ကာ၀ီရေလွဆိပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ေလွသူၾကီးသမီး ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္သားေမြး၍ သြားရုိးလမ္းကုိလွ်င္ လုိက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အနာေရာဂါတုိ႔က ဖိစီး အသက္တစ္ေခ်ာင္းအတြက္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ရုန္းကန္လ်က္ ဤေတာင္ကုိ ေက်ာ္ဖုိ႔ခက္ရခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီကေနကြယ္လြန္ေတာ့ သုမနာဟာ သီဟုိဠ္ကၽြန္းက အႏုရာဓ ျမိဳ႔ကုိ ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာင္ေမာင္တုိ႔ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ မသိ။ မိမိကေတာ့ အတူလာသူ အေဖာ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ တစ္ဦးတည္း တစ္ဦးတည္းရယ္ပါေမာင္ေမာင္...

ဒီကမွတစ္ဆင့္ ယခုေပါကၠံျပည္ဘ၀ကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ေတြ႔ဆုံရပါတယ္။ ေမာင္ေမာင္က မိမိကုိ ခ်စ္တယ္ ျမတ္ႏုိးတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ေမာင္ေမာင္ဟာ မိမိကုိ မေသေအာင္ တတ္ႏုိင္ပါ့မလား။ အနည္းဆုံး မိမိေသရင္ ေမာင္ေမာင္ပါ လုိက္လာႏုိင္ပါ့မလား။

အုိကြယ္..ေမာင္ေမာင္ရယ္..သံသရာဟာ ကၾကိဳးရွည္ၾကီး တစ္ပုဒ္ရယ္ပါ။ အလြမ္းကဇာတ္ ရွည္ၾကီးရယ္ပါ။ မိမိတုိ႔က ကေခ်သည္ေတြေလ။ ကံဇာတ္ဆရာအလုိအတုိင္း လက္လွဳပ္ဆုိရင္ လက္လွဳပ္ ေျခလွဳပ္ဆုိရင္ ေျခကုိလွဳပ္။ ရယ္ခ်င္လ်က္ႏွင့္ငုိ ေပ်ာ္ခ်င္လ်က္ႏွင့္ေဆြး အႏွစ္လုိခ်င္လ်က္ႏွင့္ အကာကုိသာ ရခဲ့ရတဲ့ ကေခ်သည္ေလးေတြပါ။

ေမာင္ေမာင္ရယ္..ေရွးတုန္းက မိမိဟာ ၾကက္မငယ္ျဖစ္သလုိ မင္းသမီးလည္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၀က္မငယ္ျဖစ္သလုိ ျဗဟၼာလည္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူေ႒းသမီး ျဖစ္ခဲ့သလုိ သူဆင္းရဲလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘ၀တုိင္းဘ၀တုိင္းကုိ အဟုတ္ၾကီးမွတ္လုိ႔ စြဲလန္းႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀တုိင္းဘ၀တုိင္းက ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟ မ်ားကုိလည္း အလြန္ခ်စ္ခင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ေမာင္ရယ္။ မိမိဟာ အထီးက်န္တဲ့ ခရီးသည္ပါ။ မိမိေသဆုံးေတာ့ ခ်စ္သူေတြထဲကေလ ဘယ္သူမွ မလုိက္လာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ တစ္ဘ၀က သားငယ္ျဖစ္ခဲ့သူက တစ္ဘ၀မွာ လင္သား။ တစ္ဘ၀က ဖခင္ျဖစ္ခဲ့သူက တစ္ဘ၀မွာ ရန္သူ။ တစ္ဘ၀က သူေတာ္ေကာင္း တစ္ဘ၀မွာ လူယုတ္မာ။ အင္း...ေဖာက္ျပန္လုိက္ၾကတဲ့ သံသရာ အခ်ည္းႏွီးေသာ သံသရာရယ္ပါ ေမာင္ေမာင္...။"

(၄)
သုမနာသည္ အမတ္ၾကီးကုိ ေမာ္ၾကည့္သည္။ ဤတစ္ၾကိမ္အၾကည့္တြင္ကား သံေယာဇဥ္အေငြ႔ႏွင့္ ပူေသာဓေလ့တုိ႔ အလ်ဥ္းမပါရွိ။ မိတ္ေဆြသုိ႔မဟုတ္ တုိင္ပင္အပ္ေသာ ဖခင္ကုိ ၾကည့္ေသာ အၾကည့္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေနေတာ့၏။
"ဆုိစရာရွိတာ ဆုိပါ ႏွမငယ္"
အမတ္ၾကီး၏ အသံသည္ ေလးနက္ေနသည္။

"အေမာင္ ေဂါတမ ဘုရားသာသနာ ႏွင့္ၾကဳံေနပါတယ္..။အသေခ်ၤမ်ားစြာ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ေသာ ေဂါတမဘုရားႏွင့္ တmကြ ဘုရားရွင္တုိ႔ကုိ ႏွမေတာ္တုိ႔ အားနာရွက္ႏုိးရပါမယ္။ ဘ၀ဟာ ဘယ္လုိဆုိတာကုိလည္း ႏွမ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ဟာ သံသရာကုိ ျမတ္ႏုိးသူတုိ႔အတြက္ တမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပမဲ့သံသရာကုိ စက္ဆုပ္သူတုိ႔အတြက္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ရပါတယ္။ အေမာင္..လူ႔ဘ၀ဟာ ေလာကကုိ ပူေဇာ္ဖုိ႔ ေလာကအက်ိဳးကုိ ေဆာင္ဖုိ႔သာလွ်င္ ျဖစ္တယ္။ ေလာကအက်ိဳးကုိေဆာင္ရင္း ကုိယ့္အက်ိဳးကုိပါ ပါေအာင္ေဆာင္ယူႏုိင္ဖုိ႔ လည္း ရည္ရြယ္ရတယ္။

အေမာင္..သြားရုိးလမ္းအတုိင္း သြားလွ်င္ ျဖစ္ရုိးအတုိင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ျဖစ္ရုိးအတုိင္းဆုိတာဟာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ အုိရုိးေသရုိး နာရုိး ၀မ္းနည္းပူေဆြးရုိး ငုိေၾကြးရုိး ကုိယ္ဆင္းရဲရုိး စိတ္ဆင္းရဲရုိး ဒါေတြသာလွ်င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွမရရွိေသာ ဘ၀ေဟာင္းျမင္ရတဲ့ ဥာဏ္ေတြဟာ အမွန္ေတြျဖစ္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ျမင္ခဲ့ရတာေတြျဖစ္တယ္။ သံသရာဆုိတာ ယုံတမ္းမဟုတ္။ တကယ္ရွိတယ္ အေမာင္။ တကယ္ရွိရုံမက တကယ္ဆင္းရဲရတယ္။ တစ္ဆင့္စကား မဟုတ္သလုိ။ တစ္ဆင့္ၾကားလည္း မဟုတ္။ ႏွမကုိယ္ေတြ႔.. ကုိယ္ေတြ႔ေတြသာလွ်င္ ျဖစ္တယ္။ ေတြးေခၚေျမာ္မွန္းျပီး ရမ္းေျပာေသာ စကားမ်ားမဟုတ္။ ကုိယ္တုိင္ျမင္ရေသာ တကယ့္ အျဖစ္ေတြသာလွ်င္ ျဖစ္ေတာ့တယ္။

အေမာင္..အေမာင့္အေပၚ ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံျဖင့္ ျပစ္မွားမိသမွ်ကုိ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ။ ႏွမသည္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ သံသရာေၾကြးတုိ႔ရွိရင္လည္း ေၾကပါေစေတာ့။ ႏွမကား အဲသည္ေနရာကုိ သြားရေတာ့မည္။ အဲသည္ေနရာကုိ ႏွမသည္ ျမင္ေယာင္ေနပါသည္။ ျမင္ေယာင္လ်က္ ကိစၥအ၀၀ တုိ႔ကုိ ပုံေဖာ္ေနမိပါသည္။ ဘုရားသာသနာကုိ နွမႏုိင္သေလာက္ ေစာင့္ေရွာက္ပါမယ္။ ႏွမ၏ကုိယ္ကုိလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ့မယ္။ .

ႏွမ ဘိကၡဳနီ၀တ္ေတာ့မယ္ အေမာင္"

(၅)
တစ္ေန႔တစ္ေန႔တုိ႔သည္ ကုန္ဆုံးကုန္ဆုံး သြားသည္။ အရုဏ္တုိ႔သည္ တက္တက္လာသည္။ အရုဏ္တက္ျပီးလွ်င္ တစ္ေန႔တာ ကိစၥတုိ႔ကို ေဆာင္ရြက္ရသည္။ ပိုးေလာက္တုိ႔သည္ တစ္ေန႔တာကိစၥတုိ႔ ေဆာင္ရြက္ရသည့္နည္းတူ လူတုိ႔သည္လည္း ေဆာင္ရြက္ရသည္။ လူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ဘ၀ကုိ တခုတ္တရ ထင္မွတ္တတ္သကဲ့သုိ႔ ပုိးေလာက္တုိ႔သည္လည္း မိမိတုိ႔ ဘ၀ကုိ တခုတ္တရ ထင္မွတ္တတ္ၾကသည္။ ဤကား ေရာက္ရာဘ၀ က်ရာဘ၀၌ ေပ်ာ္တတ္ေသာ နႏၵီရာဂ ၏ လက္ခ်က္တည္း။ ေဂါတမဘုရားသည္ သံသရာႏွင့္ ခႏၶာအေဆာက္အဦကုိ တည္ေဆာက္ေသာ လက္သည္ကုိ ရွာေတ႔ြသည္။ ေတြ႔သည့္အတုိင္းလည္း ေဟာၾကားသည္။ ရွာနည္းကုိလည္း ေပးသည္။ သတ္နည္းကုိလည္း ေပးသည္။ သံသရာကုိ ျငီးေငြ႔ေအာင္လည္း ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ ျငီးေငြ႔ေသာ သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းကုိလည္း ျပသည္။ ဤအတုိင္းၾကိဳးစား က်င့္ၾကံၾက၍ သတၱ၀ါ ကုေ႗ကု႗ာမက လြတ္ေျမာက္ျပီး ကုန္၏။

သုမနာသည္ လူျဖစ္သည္။ ေနာက္ၾကက္ျဖစ္သည္။ ၾကက္ဘ၀မွ မင္းသမီးျဖစ္သည္။ ျဗဟၼာျဖစ္သည္။ သူေ႒းမေလး ျဖစ္သည္။ ေဂါတမဘုရား လက္ထက္၀ယ္ ၀က္မကေလးျဖစ္သည္။ ေနာက္ သု၀ဏၰဘုံမိမွာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၀န၀ါသီမွာ ျဖစ္သည္။ ဗာရာဏသီတြင္ ျဖစ္သည္။ သုပၸါဒက သေဘာၤဆိပ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ကာ၀ီရတြင္ ျဖစ္သည္။ အႏုရာဓတြင္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆုံး သုမနာ ေဒ၀ီဘ၀တြင္ ေပါကၠံျပည္၌ ျဖစ္သည္။ သူမ်ားျဖစ္စဥ္မ်ားကုိ ျမင္သည္က ကိစၥမရွိ။ မိမိျဖစ္စဥ္ကုိ ျမင္ရသည္က ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္။ သူမ်ားေတြ ဒုကၡေရာက္တာက ကိစၥမရွိ။ အေနသာခ်ည္းပင္။ မိမိ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေတာ့ မခံသာ။ ကုိယ္ႏွင့္ရင္းနွီးခ်စ္ခင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ဒုကၡဆင္းရဲ ေရာက္လွ်င္လည္း မေနသာ။ ပူေဆြးရ၊ ငုိေၾကြးရျပန္သည္။

(၆)
တစ္ညဥ့္ကုန္ျပန္သျဖင့္ တစ္ေန႔၏ အရုဏ္သည္ ေပၚစဦးေတာ့သည္။ အခ်ိဳ႔သည္ ဘာကုိမွ အေလးမထား ေအာက္သုိ႔ စုန္ျမဲအတုိင္းသာ စုန္ဆင္းလတၱံ့သည္ ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႔သည္ကား အထက္သုိ႔ ဆန္လတၱံ့။ အပါယ္မွ ေအာ္သံသည္ စၾကာ၀ဠာအလုံးစုံ ကုိ လွ်ံေနသေလာက္ ရဟႏၲာတုိ႔၏ တရားဥဒါန္းၾကဴးသံကား ရံဖန္ရံခါမွ ခပ္ပါးပါး ခပ္လ်ားလ်ား။

မည္သုိ႔ျဖစ္ေစ တစ္ခုေသာေန႔၌ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ ရဟန္းခံပြဲမဂၤလာကုိ သီဟုိဠ္တစ္တုိင္းလုံး ၾကားသိၾကရသည္။ "ရဟန္းမ အေလာင္းအလ်ာကား ငါတုိ႔ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ ျဗဟၼာ့ျပည္မွာ တ၀င္း၀င္း ၀က္စားက်င္း၀ယ္ တျမဳ့ံျမဳ့ံ ဟူေသာ တရားေတာ္ တစ္ပုဒ္မွ ၀က္မေလးတစ္ျဖစ္လဲ အမတ္ၾကီးကေတာ္ သုမနာ ျဖစ္ေခ်၏" ဟု သံေ၀ဂယူၾက၏။ အတုလည္းယူၾကကုန္၏။

ရဟန္းျပဳရုံမွ်ႏွင့္ သုမနာေတာင့္တေသာ သံသရာလြတ္လမ္းကုိ ရမည္ဟုေတာ့ ေျပာ၍မျဖစ္ေသး။ ရဟန္းဘ၀ဟူသည္ သံသရာထြက္လမ္းႏွင့္ နီးသည္ကားမွန္၏။ သုိ႔ရာတြင္ နီးေအာင္ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္မွလည္း ျဖစ္၏။ အားထုတ္မွသာ နီးသည္။ အားမထုတ္လွ်င္ မနီး။ မည္သု႔ိဆုိေစ သံသရာအဆက္ဆက္ အလြမ္းဇာတ္ရွည္ၾကီးကုိကခဲ့ေသာ သုမနာသည္ ဤဘ၀၌ တကယ့္ကို ပန္းလွပါျပီ။ ျငီးေငြ႔လွပါျပီ။ ဇာတ္လမ္းကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ျပီဟု သေဘာပုိက္ေနလုိက္သည္။ ဤသုိ႔ သေဘာပုိက္၍ ၾကိဳးပမ္းမွဳသည္ ပါရမီသေဘာေဆာင္ေသာ ကုသုိလ္ျဖစ္သည္။ ပါရမီသေဘာေဆာင္ေသာ ကုသုိလ္မည္သည္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားသည္ ဟူ၍ မရွိ။ ယခုဘ၀မဟုတ္လွ်င္ ဒုတိယဘ၀ ဒုတိယဘ၀မဟုတ္လွ်င္ ဘ၀တစ္ခုခု၌ကား အလုိရွိအပ္ေသာ သံသရာထြက္လမ္း နိဗၺာန္စခန္းကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳရမည္ မလြဲမေသြ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

ဆက္ရန္...

Read more...

My Mom Had Only One Eye!!!

A Touching Story...

My mom only had one eye. I hated her... She was such an embarrassment. She cooked for students and teachers to support the family.

There was this one day during elementary school where my mom came to say hello to me. I was so embarrassed.

How could she do this to me? I ignored her, threw her a hateful look and ran out. The next day at school one of my classmates said, 'EEEE, your mom only has one eye!'

I wanted to bury myself. I also wanted my mom to just disappear. I confronted her that day and said, ' If you're only gonna make me a laughing stock, why don't you just die?'

My mom did not respond... I didn't even stop to think for a second about what I had said, because I was full of anger. I was oblivious to her feelings.

I wanted out of that house, and have nothing to do with her. So I studied real hard, got a chance to go abroad to study.

Then, I got married.. I bought a house of my own. I had kids of my own. I was happy with my life, my kids and the comforts. Then one day, my Mother came to visit me. She hadn't seen me in years and she didn't even meet her grandchildren.

When she stood by the door, my children laughed at her, and I yelled at her for coming over uninvited. I screamed at her, 'How dare you come to my house and scare my children!' GET OUT OF HERE! NOW!!!'

And to this, my mother quietly answered, 'Oh, I'm so sorry. I may have gotten the wrong address,' and she disappeared out of sight.

One day, a letter regarding a school reunion came to my house. So I lied to my wife that I was going on a business trip. After the reunion, I went to the old shack just out of curiosity.

My neighbors said that she died. I did not shed a single tear. They handed me a letter that she had wanted me to have.

'My dearest son,

I think of you all the time. I'm sorry that I came to your house and scared your children.

I was so glad when I heard you were coming for the reunion. But I may not be able to even get out of bed to see you. I'm sorry that I was a constant embarrassment to you when you were growing up.

You see........when you were very little, you got into an accident, and lost your eye. As a mother, I couldn't stand watching you having to grow up with one eye. So I gave you mine.

I was so proud of my son who was seeing a whole new world for me, in my place, with that eye.

With all my love to you,

Your mother.

Read more...

ကဲ့ရဲ႕ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာအက်င့္


ကာေမသုမိစၧာစာရကံ က်ဴးလြန္တဲ့အျပစ္ဟာ အလြန္ရွက္စရာေကာင္းလွတဲ့ အျပစ္တခုပါပဲ။ လူမသိျပန္ရင္လဲ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ရွက္တတ္ပါတယ္။ လူေတြ သိသြားျပန္ရင္လဲ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ကိစၥႀကီးရယ္ပါ။ ကာမဂုဏ္အားျဖင့္ ေမွာက္မွားစြာ လြန္က်ဴးျခင္းကို မျပဳဖို႔ တရားေတာ္က ပညတ္ထားသလို ဥပေဒလည္း ျပ႒ာန္း ထားတာျဖစ္တယ္။

ကာေမသုမိစၧာစာရကံ အျပစ္နဲ႔, အေျပာခံရသူဟာ အျခားအျပစ္ထက္ေတာင္ ပိုအေျပာခံရပါတယ္။ အကဲ့ရဲ႔ ခံရတတ္ပါတယ္။ တေယာက္တည္း က်ဴးလြန္သူသာ အေျပာခံရတာမဟုတ္ဘဲ မိဘ, ညီအကို ေမာင္ႏွမေရာ, ေဆြေရာ မ်ိဳးပါ မက်န္ အေျပာခံရတာျဖစ္တယ္။ ရာဇ၀င္ႏွင့္ခ်ီျပီး အေျပာခံရတယ္။ ကဲ့ရဲ့ျခင္းေတြထဲမွာ အဲသည္ကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ အကဲ့ရဲ့ခံရတာဟာ မ်က္ႏွာထားလို႔မရေအာင္ ခံရတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ သူမ်ားတံေထြးခြက္ ပက္လက္ေမ်ာတာမ်ိဳးရယ္ပါ။ ပညာဘယ္ေလာက္တတ္တတ္, ဥစၥာဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိရွိ, နာမည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး ကာေမသုမိစၧာစာရကံကို က်ဴးလြန္တာ လူသိရွင္ၾကား ျဖစ္ျပီဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္း နာမည္ပ်က္ေတာ့တာပဲ။ သိကၡာဆယ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

အျခားဘက္က ေတာ္တာမွန္သမွ်ဟာ အဲသည္အမွား တခ်က္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ေမွးမွိန္ကုန္ပါေရာ။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ-က ရတနာဂုဏ္ရည္ စာအုပ္မွာ ကာမဂုဏ္ဆိုတာကို သည္လို အနက္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။

ကာမဂုဏ္-
ကာမဂုဏ္ဆိုတာ မိန္းမ-ေယာက်္ား ႏွစ္ဦးသားတို႔ ေပ်ာ္ပါးရႊင္ျမဴး ၾကည္ႏူးေပါင္းဖက္ျခင္းကို ကာမဂုဏ္ဟု ဆိုသည္။ ဤသို႔ ဆက္ဆံမႈကို မျပဳက်င့္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္၍ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ေနႏိုင္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္၏။ မေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ပါမူ ကိုယ္ပိုင္အိမ္သူ အိမ္ရွင္ ( ဇနီးေမာင္ႏွံခ်င္း ) ေမြ႔ေလ်ာ္၍ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲရာ၏။ ထိုသို႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းကို ေလာကအလိုက္ ပညာရွိတို႔ မကဲ့ရဲ့ထိုက္ပါ-ဟု ဆိုသည္။

ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ-က ကာေမသုမိစၧာစာရကံကို ကဲ့ရဲ့ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာအက်င့္ဟု ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ( ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ ႏွာ-၂၄၀ )

ကဲ့ရဲ့ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာအက်င့္-
ကိုယ္ပိုင္ဇနီးေမာင္ႏွံျခင္းမွ လြန္က်ဴးေဖာက္ျပား၍ သူမ်ားပိုင္ ဇနီးႏွင့္၄င္း၊ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းသိမ္းထားေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္၄င္း၊ အခ်င္းခ်င္း သေဘာတူသည္ျဖစ္ေစ၊ မတူသည္ျဖစ္ေစ လြန္က်ဴး ေဖာက္ျပားေသာ ေယာက်္ား၏အက်င့္၊ မိမိကိုပိုင္ေသာ ေယာက်္ားမွ ေဖာက္ျပားက်ဴးလြန္၍ တပါးေသာ ေယာက်္ားႏွင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေသာ မိန္းမ၏အက်င့္သည္ ကဲ့ရဲ့ဖြယ္ရာ ယုတ္မာေသာအက်င့္တည္းလို႔ ေရးသား ဆိုမိန္႔ခဲ့ပါသည္။

ကာေမသုမိစၧာစာရကံကို က်ဴးလြန္တာဟာ ယုတ္မာလို႔သာ က်ဴးလြန္ရဲၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္၊ အရွက္တရား အေၾကာက္တရား ရွိသူေတြဟာ ဘယ္လိုမွ မက်ဴးလြန္ရဲၾကပါဘူး။ ကာေမသုမိစၧာစာရ က်ဴးလြန္ျပီဆိုရင္ မသိလို႔ က်ဴးလြန္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ သိလ်က္ကေန က်ဴးလြန္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ငါးပါးသီလမွာ ကာေမသုမိစၧာစာရဆိုတဲ့ မေကာင္းက်င့္ကို ေရွာင္ပယ္ေစျခင္းဟာ လူ႔က်င့္၀တ္ကို စည္းေဘာင္ခ်ထားျခင္းပါပဲ။ ကာေမသုဟာ ဒုစရိုက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ လူသိေအာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမသိေအာင္ပဲ က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္ အျပစ္ရွိတာပါပဲ။

ဓမၼသတ္ႏွင့္ တရားဥပေဒတို႔မွာလည္း ကာေမသုမိစၧာစာရကို အေၾကာင္းျပဳ သတ္မွတ္ထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႔က ကာေမသုကို က်ဴးလြန္ရင္ လူမသိတဲ့ အေျခအေနဆိုရင္ အျပစ္မရွိဘူးထင္ၾကပါတယ္၊ မိန္းကေလးက သေဘာတူရင္၊ ေယာက်္ားေလးက သေဘာတူရင္ အျပစ္မျဖစ္ဘူး ထင္ၾကတယ္။ အဲဒါ သိပ္မွားပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ျပီး သံသရာ၀ါဒကို ယံုရင္ အျပစ္ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ယခုျပဳမိတဲ့ ကံဟာ ေနာင္မွာ ျပန္ခံရမွာပဲ။ ယခုဘ၀မွာ မခံရဘူးဆိုတာေတာင္မွ ေနာင္ဘ၀မွာ ခံရမွာပါပဲ။ ပါရမီရွင္ျဖစ္တဲ့ အရွင္အာနႏၵာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးေတာင္ ခံခဲ့ရပါတယ္။

ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဘယ္လိုခံရသလဲဆိုေတာ့-
အရွင္အာနႏၵာ-ဟာ ကမၻာတသိန္းမွ် ပါရမီေတြ ျဖည့္ျပီးေနာက္ ကၽြတ္တန္း၀င္ေတာ့မယ့္ ဤကမၻာမွာ သူဟာ အမွားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ေရႊပန္းတိမ္သည္ရဲ့ သား-ဘ၀မွာ လူမိုက္လူေတ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းမိျပီး ကာေမသုမိစၧာစာရ ကံကို က်ဴးလြန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသည္ အကုသိုလ္ကံဟာ သံသရာမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ပါခဲ့သလဲဆိုရင္ ေရာရု၀ငရဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်တယ္။ လြတ္ေျမာက္တဲ့အခါ က်ျပန္ေတာ့ ေမ်ာက္ဘ၀အေရာက္မွာ ေ၀ွးေစ့ကို ကိုက္ေဖာက္ ခံရျပန္တယ္။ ေနာက္တဘ၀မွာ ႏြားဘ၀ေရာက္ျပန္ေတာ့ ေ၀ွးေစ့အထုတ္ခံရျပန္တယ္။

သံသရာမွာ အဲသည္ေလာက္နဲ႔ ျပီးသလားဆိုေတာ့ မျပီးေသးျပန္ဘူး။ လူ႔ဘ၀ရတဲ့အခါ မိန္းမ မဟုတ္၊ ေယာက်္ား မဟုတ္ ပ႑ဳတ္ျဖစ္ရတယ္။ အဲသည္ေနာက္ ငါးဘ၀အေရာက္ နတ္ျပည္မွာ နတ္ျဖစ္ေတာ့လည္း နတ္သားမျဖစ္ဘဲ နတ္သမီးႀကီး ငါးဘ၀လံုးလံုး ျဖစ္ရတယ္။

ေဟာ-လူ႔ျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေယာက်္ား မျဖစ္ဘဲ ဘုရင့္သမီးေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ကာေမသုမိစၧာစာရကံဟာ သံသရာမွာ အျပန္တရာ ခံရတဲ့ကံမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပါ့ေပါ့ေတြးရင္ေတာ့ ခံရတာ ဘယ္သိပါ့မလဲ။ သံသရာ၀ါဒနဲ႔ ခ်ည္ျပီး ေတြးရင္ေတာ့ အလြန္ၾကက္သီးထစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ကာေမသုမိစၧာစာရ အားၾကီးလို႔ ေလာဟကုမၻီေခၚတဲ့ သံေရပူငရဲမွာ ခံရတဲ့ သူေ႒းသား ေလးေယာက္ အျဖစ္ဟာလည္း ရာဇ၀င္မွာ စာတင္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ ဒု-သ-န-ေသာ လို႔ေအာ္ျပီး ငရဲမွာ ကၽြမ္းျပန္ေနၾကရပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ခံရပါတယ္။ အဲသည္ကံကိုျပဳလို႔ ယခုဘ၀မွာတင္ ဒုကၡေရာက္သူေတြရဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို ေရးသားထားပါတယ္။

ကာေမသု-ကံဟာ ေနာင္ဘ၀ေရာက္မွ ဒုကၡေရာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး၊ ယခုလက္ငင္း လက္ေတြ႔ ဘ၀မွာေတာင္ ဒုကၡေတြ အျပစ္ေတြ ရတတ္ပါတယ္။ ကဲ့ရဲ့ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာအက်င့္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲသည္ကံျပဳမူရင္ ကဲ့ရဲ့ခံရမွာပါပဲ။ ကဲ့ရဲ့မႈရဲ့ေနာက္မွာ မေကာင္းတဲ့ သက္ေရာက္မႈေတြဟာ လိုက္လာတတ္ပါတယ္။ ကဲ့ရဲ့ခံရမွာကို ႀကိဳေတြးထားရမယ္။ ေလာကဟာ လူေတြနဲ႔ အတူေနျပီး လူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူ႔ရဲ့ပစ္ပယ္ျခင္း မခံရေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာျဖစ္တယ္။ ကာေမသု မိစၧာစာရကံဟာ ကဲ့ရဲ့ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာ အက်င့္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

( သုေတသီ ဘုန္းျမင့္ေသြး )


Read more...

အေၾကာင္းမသိလို႔ပါ... (ဦးသုမဂၤလ) vcd

ဒယ္အိုး ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ...

နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားေကာင္း...

အေၾကာင္းမသိလို႔ပါ... (ဦးသုမဂၤလ) vcd

video



Read more...

အခ်ိန္တုိင္းေတြးေနရင္ ဘ၀ေျပာင္းေနသည္

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးညွင္းသိဂီၤေက်ာင္းတိုက္ ပုိင္းေလာ့ဆရာေတာ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတ ေဟာၾကားေသာ “အခ်ိန္တုိင္းေတြးေနရင္ ဘ၀ေျပာင္းေနသည္” တရားေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္း တရားမ်ား နာယူမွတ္သား က်င့္ၾကံအား ထုတ္ၾက၍ မိမိတုိ႔ လိုရာပန္းတုိင္ကုိ ရရွိခံစားႏိုင္ၾကပါေစ။


Read more...

စိတ္ကိုု ၾကည့္႐ႈ ေစာင့္ေရွာက္ရမည္...

''ငါသည္ အၾကင္အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳလို၏၊ ငါ၏ဤစိတ္ အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္း ငွါ လည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာ သေလာ၊ ဤစိတ္အမႈသည္ အကုသိုလ္ေလာ၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါးေစ တတ္သေလာ၊ ဆင္းရဲေသာ အက်ဳိး ရွိေလသေလာ'' ဟု ၾကည့္႐ႈ ဆင္ျခင္ရမည္။

ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳလို၏၊ ငါ၏ဤစိတ္အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာ၏၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာ၏၊

မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာ၏၊ ဤစိတ္ အမႈသည္ အကုသိုလ္တည္း၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါးေစတတ္၏၊ ဆင္းရဲေသာ အက်ဳိးရွိ၏'' ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့၊ ရာဟုလာ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စိတ္အမႈကို သင္သည္ စင္စစ္ မျပဳသင့္။ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳလို၏၊ ငါ၏ ဤစိတ္အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္း ငွါလည္း မျဖစ္ရာ၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္း ငွါလည္း မျဖစ္ရာ၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္း ငွါလည္း မျဖစ္ရာ၊

ဤစိတ္အမႈသည္ ကုသိုလ္တည္း၊ ခ်မ္းသာကို ျဖစ္ပြါး ေစတတ္၏၊ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးရွိ၏'' ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့၊ ရာဟုလာ ဤသို႔ သေဘာ ရွိေသာ စိတ္အမႈကို သင္သည္ ျပဳသင့္၏။ရာဟုလာ သင္သည္ စိတ္အမႈကို ျပဳေနဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုစိတ္ အမႈကို သာလွ်င္ သင္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ရမည္၊ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳဆဲျဖစ္၏၊ ငါ၏ ဤစိတ္ အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္း ငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ ဤစိတ္ အမႈသည္ အကုသိုလ္ေလာ၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါး ေစတတ္ သေလာ၊ ဆင္းရဲေသာ အက်ဳိး ရွိသေလာ'' ဟု (ၾကည့္႐ႈ ဆင္ျခင္ရမည္)။

ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳဆဲ ျဖစ္၏၊ ငါ၏ ဤစိတ္ အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊ ဤစိတ္ အမႈသည္ အကုသိုလ္တည္း၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါး ေစတတ္၏၊

ဆင္းရဲေသာ အက်ဳိးရွိ၏'' ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့...ရာဟုလာ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စိတ္အမႈကို သင္သည္ ႐ုပ္သိမ္းေလေလာ့။ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳဆဲ ျဖစ္၏၊ ငါ၏ ဤစိတ္ အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊

ဤ စိတ္အမႈသည္ ကုသိုလ္တည္း၊ ခ်မ္းသာကို ျဖစ္ပြါး ေစတတ္၏၊ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးရွိ၏'' ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့...ရာဟုလာ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စိတ္အမႈကို သင္သည္ ႀကိဳးပမ္းေလေလာ့။ရာဟုလာ သင္သည္ စိတ္အမႈကို ျပဳလုပ္ၿပီးေသာ္လည္း ထိုစိတ္အမႈကို သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ 'ဆင္ျခင္' ရမည္၊ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳမိၿပီ၊ ငါ၏ ဤစိတ္ အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္ရာသေလာ၊

ဤစိတ္အမႈသည္ အကုသိုလ္ေလာ၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါးေစတတ္သေလာ၊ ဆင္းရဲ ေသာ အက်ဳိး ရွိေလသေလာ'' ဟု (ၾကည့္႐ႈ ဆင္ျခင္ရမည္)။ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ ဆင္ျခင္ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳမိၿပီ၊ ငါ၏ ဤစိတ္အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊

မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း ျဖစ္၏၊ ဤစိတ္အမႈသည္ အကုသိုလ္တည္း၊ ဆင္းရဲကို ျဖစ္ပြါးေစတတ္၏၊ ဆင္းရဲေသာ အက်ဳိးရွိ၏''ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့၊ ရာဟုလာ ဤသို႔ သေဘာရွိေသာ စိတ္အမႈ ကို သင္သည္ ၿငီးေငြ႕ ရမည္၊ ရွက္ရမည္၊ စက္ဆုပ္ရမည္၊ ၿငီးေငြ႕၍ ရွက္၍ စက္ဆုပ္၍ ေနာင္အခါ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရမည္။

ရာဟုလာ သင္သည္ ၾကည့္႐ႈ ဆင္ျခင္ေသာ္ ''ငါသည္ အၾကင္ အမႈကို စိတ္ျဖင့္ ျပဳမိၿပီ၊ ငါ၏ဤစိတ္အမႈသည္ မိမိ ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ပါးစံု ဆင္းရဲျခင္းငွါလည္း မျဖစ္၊ ဤစိတ္အမႈသည္ ကုသိုလ္တည္း၊ ခ်မ္းသာကို ျဖစ္ပြါး ေစတတ္၏၊ ခ်မ္းသာေသာ အက်ဳိးရွိ၏'' ဟု အကယ္၍ သိျငားအံ့၊ ရာဟုလာ သင္သည္ ထိုႏွစ္သက္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ျဖင့္သာလွ်င္ ကုသိုလ္ တရားတို႔၌ ေန႔ေရာ ညဥ့္ပါ က်င့္ၾကံလ်က္ ေနရမည္။

111၁- အမၺလ႒ိကရာဟုေလာဝါဒသုတ္-မွ၊ ဘိကၡဳ၀ဂ္၊ မဇၥ်ိမပဏၰာသပါဠိေတာ္။
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။

သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

*ေဗာဇၥ်င္တရား ခုနစ္ပါး(၂)*

ဒုတိယ ေဗာဇၥ်င္ကို ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္ဟု ေခၚသည္။ ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္သည္ စိတ္၏ စူးစမ္းမႈ၊ ရုပ္နာမ္ တို႔အေပၚ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာမႈ ျဖစ္သည္။ စိတ္ျဖင့္ စူးစမ္း ေလ့လာသည္၊ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာသည္ ဆိုရာတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္း တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ျခင္း မဟုတ္။

ဤကား တခၤဏုပၸတၱိ ဉာဏ္ျဖင့္ ရုပ္နာမ္ ဓမၼတို႔၏ ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈ အားလံုးကို ကိုယ္တိုင္ ထိေတြ႔ သိျမင္ေနမႈ ျဖစ္သည္။ ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္သည္ ပညာ ေစတသိက္၏ အမည္ တစ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔ကို ထင္ရွား ေပၚလြင္စြာ ျမင္ရေအာင္ ထြန္းလင္းေသာ ဉာဏ္အလင္း ျဖစ္သည္။

ဤ စူးစမ္းဉာဏ္ ေပၚလာေသာ အခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ရုပ္နာမ္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အရာ အားလံုးမွာ အစဥ္မျပတ္ တရစပ္ စီးဆင္းေနေသာ အလ်ဥ္ တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိျမင္ လာရသည္။ထိုရုပ္နာမ္ တို႔တြင္ တည္ျမဲေနေသာ အရာသည္ ဘာဆို ဘာမွ်မရွိ။ အရာရာသည္ ျဖစ္ေပၚလာလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုး သြားလိုက္ႏွင့္သာ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္လ်က္ ေနေလသည္။

သိမႈ အစဥ္တို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ၀တၳဳ အာရံုတို႔သည္ လည္းေကာင္း လာလိုက္ သြားလိုက္ႏွင့္သာ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ထို ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈ အစဥ္ထဲတြင္ ခုိေအာင္း ေနစရာေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လံုျခံဳ စိတ္ခ်ရေသာ ေနရာေသာ္ လည္းေကာင္း ဘယ္ေနရာမွ် မရွိပါ။ အရာရာသည္ အဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲ၍သာ ေနၾကေလသည္။

ဤ ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္ အားျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အနိစၥ ၀ိဇၨာဉာဏ္ကို ရလာႏိုင္သည္။ အေတြ႔အၾကံဳ၏ ေလးနက္ေသာ အပိုင္းသို႔ ေရာက္ရွိ လာေသာအခါ၊ စိတ္ဆိုသည္ မွာလည္း အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလ်က္ ရွိလာေသာ အခါ အေတြးမ်ား၊ စိတ္ကူးမ်ား၊ ပုံရိပ္မ်ား၊ စိတ္လွဳပ္ရွား မႈမ်ား၊ သေဘာထားမ်ား စေသာ အျခင္းအရာ မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာ ဆိုသည္မွာလည္း အစိုင္အခဲ ဘာဆိုဘာမွ် မရွိေသာ တုန္ခါမႈမ်ား၊ အာရံုမ်ား၊ ခံစားမႈမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္မွာ လည္းေကာင္း၊ ရုပ္ခႏၶာမွာ လည္းေကာင္း တြယ္တာစရာ ဘာဆို ဘာမွ် မရွိေၾကာင္းကို သိျမင္ေနရ ေလသည္။

ဤ အနိစၥ ၀ိဇၨာဉာဏ္ကုိ ရရွိေသာ အခါ အျမဲအစဥ္ ခိုင္ျမဲေသာ ခ်မ္းသာမႈ သုခကို ေပးႏိုင္ေသာ အရာ ဘာဆိုဘာမွ် မရွိ ဆိုသည္ကိုလည္း ဉာဏ္က ထိုးထြင္း သိျမင္ေန ေတာ့သည္။ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔သည္ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ ပ်က္စီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကသည္သာ ျဖစ္၍ အစဥ္အျမဲ ေက်နပ္မႈ၊ စိတ္ဆႏၵ ျပည့္၀မႈ၊ ၿပီးျပည့္စံုမႈ ဟူသည္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ဟု သိျမင္ရသည္။

ခ်မ္းသာမႈႏွင့္ လံုျခံဳမႈကို ေရပြက္ထဲမွာ လိုက္ရွာေနသည္ ႏွင့္သာ တူပါသည္။ ေရပြက္တို႔သည္ ထိေသာ ခဏ၌ ပ်က္စီးသြား ၾကသည္။ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္းမွာ ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးမႈ ေတြသာ ရွိသည္။ ရုပ္နာမ္ ဓမၼ၏ ပင္ကို သဘာ၀ သည္ပင္ လံုျခံဳမႈ မရွိေခ်။ ထိုကဲ့သို႔ မတည္ျမဲေသာ သေဘာ၊ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိေသာ သဘာ၀ကို သိျမင္ေသာ အခါ ထုိရုပ္နာမ္ တရားတို႔မွာ အႏွစ္ကိုယ္ မရွိ၊ ဗလာနတၳိ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုလည္း သိျမင္ရ ေတာ့သည္။

အတၱ ဆိုစရာ၊ ငါဆိုစရာ၊ ျမဲေသာအရာ ဆိုစရာသည္ ရုပ္နာမ္ ဓမၼထဲတြင္ ဘာဆုိ ဘာမွ် မရွိေခ်။ ျဖစ္စဥ္၏ ေနာက္တြင္ သူ၏ ျဖစ္စဥ္၊ ငါ၏ ျဖစ္စဥ္ဟု အညႊန္း ျပဳစရာလည္း ဘာမွ မရွိေခ်။“ျမင္မႈတြင္ ျမင္လိုက္ျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။ ၾကားမႈတြင္ ၾကားလိုက္ျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။ ထိေတြ႔မႈတြင္ ထိေတြ႔လိုက္ ျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။

ေတြးမႈတြင္လည္း ေတြးလိုက္ေသာ အေၾကာင္း အရာပဲ ျဖစ္သည္။”ထိုျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ရပ္မွ တစ္ပါး အျခားမရွိ။ ျမင္ျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ နံျခင္း၊ ရသာ ခံစားျခင္း၊ အထိအေတြ႔ႏွင့္ အေတြးပဲ ျဖစ္သည္။ ထိုမွ တစ္ပါး အျခားဘာမွ် အေကာင္အထည္ မရွိ။ တစ္ေလာက လံုးကို ျခံဳၿပီး သံုးသပ္လိုက္လွ်င္ သဠာယတနဟု ေခၚအပ္ေသာ အာယာတန ေျခာက္ပါးကိုသာ ရသည္။ ဘာမွ် အေကာင္အထည္ မရွိေသာ ဗလာျဖစ္ေသာ အျခင္းအရာ တို႔သာလွ်င္ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အတၱဗလာ၊ ငါဗလာ ျဖစ္သည္။ ဉာဏ္၏ နက္ရွိဳင္းေသာ အဆင့္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ထုိ အေတြ႔အၾကံဳ အားလံုးကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ျမင္ ေနရသည္။

ဤကား ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္ကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ၿပီးေသာ အခါ၌ ရအပ္ေသာ အက်ိဳး ျဖစ္၏။ ဤကား စိတ္ထဲတြင္ ဉာဏ္ပြင့္လာျခင္း ျဖစ္၏။ဤကဲ့သို႔ ဓမၼ၀ိစယ သေမၺာဇၥ်င္ကို ထူေထာင္မိ ရန္မွာ ပုဂၢိဳလ္၏ ကာယ သန္႔ရွင္းမႈ၊ ပတ္၀န္းက်င္ သန္႔ရွင္းမႈ၊ အ၀တ္အစား သန္႔ရွင္းမႈသည္ အေထာက္အကူ ျပဳပါသည္။

နမူနာမွာ ေရနံဆီ မီးအိမ္ ျဖစ္သည္။ မီးစာ၏ မွန္မ်ားေရာ၊ မီးစာေရာ၊ ေရနံဆီေရာ အားလံုး ညစ္ညမ္းေနလွ်င္ ထိုမီးအိမ္ ထြန္းညႇိအပ္ေသာ မီး၏ အေရာင္သည္ ထြန္းလင္း ေတာက္ပ ေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ အကယ္၍ မွန္မ်ားမွာ ၾကည္လင္ ေတာက္ပ ေနပါမူကား၊ မီးစာေရာ ေရနံဆီေရာ သန္႔ျပန္႔ေနပါ မူကား မီးအိမ္မွ ျဖစ္ေသာ မီး၏ အေရာင္သည္ အလြန္ ထြန္းလင္း ေတာက္ပမည္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

>>> ဆက္ရန္>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။>>>

ဓမၼေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုး မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ျမဲျမံေသာ သတိတရား တို႔ျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ျပည့္စံုၾက ပါေစ။ ဖတ္တ့ဲ အတိုင္းလည္းသိ၊ သိတဲ့ အတိုင္းလည္းက်င့္၊ က်င့္တဲ့ အတိုင္းလည္း ရႏိုင္ၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္ဖိုးသား


Read more...

မဂ္တု(၁၀)ပါး

တရားအားထုတ္ေသာေယာဂီတို႕မွာဥာဏ္ၾကည္လင္ေသာအခါသဒၶမၼပၸတရူကလို႕ေခၚတဲ႔တရားအတုေတြ(မဂ္အတုေတြ)၀င္လာတတ္ပါသည္။ မဂ္အတု(၁၀)ပါးရိွပါသည္။မဂ္အတု(၁၀)ပါးမွာ-

၁။ၾသဘာသ=အလင္းေရာင္
၂။ဥာဏ=ဥာဏ္ထက္ျမက္ျခင္း
၃။ပီတိ=၀မ္းသာမႈလြန္ကဲလာျခင္း
၄။ပႆဒၶိ=ကိုယ္စိတ္ျငိမ္းေအးေနျခင္း
၅။သုခ=တစ္ကိုယ္လံုးခ်မ္းသာမႈစိမ္႔ေနျခင္း
၆။အဓိေမာကၡ=လြန္ကဲေသာယံုၾကည္မႈသဒၶါျဖစ္ျခင္း
၇။ပဂၢဟ=လံု႔လ၀ီရိယဇြဲထက္သန္ေနျခင္း
၈။ဥပ႒ာန=စြဲျမဲေသာသတိေကာင္းေနျခင္း
၉။ဥေပကၡာ=၀ိပႆႏုေပကၡာႏွင္႔အာ၀ဇၨႏုေပကၡာတို႔ျဖစ္ျခင္း
၁၀။နိကႏၲိ=ေရွ႕ပိုင္းကုိးမ်ဳိးကိုႏွစ္သက္တြယ္တာျခင္း

၀ိပႆနာအားထုတ္၍ဥာဏ္ၾကည္လင္လာေသာအခါအထက္ေဖာ္ျပပါမဂ္တု(၁၀)ပါးမွတစ္မ်ဳိးေသာ္လည္းေကာင္း၊ႏွစ္မ်ဳိးေသာ္လည္းေကာင္း ၀င္လာတတ္ပါသည္။

ထိုအခါ၀ိပႆနာမကြ်မ္းက်င္ေသာသူတို႔ကမဂ္ရျပီဟုထင္တတ္ျပီးေရွ႕ဆက္ျပီးအားမထုတ္ၾကေတာ႔ပါ။ ေဖာ္ျပပါ မဂ္တု(၁၀)ပါးကို

“၀ိပႆႏုပကၠိေလသာ=ဝိိပႆနာညစ္ညဴးေၾကာင္းတရားမ်ား” ဟုအမ်ားကေခၚၾကေသာ္လည္းေက်းဇူးေတာ္ရွင္မိုးကုတ္ဆရာ ေတာ္ဘုရားၾကီးကေတာ႕“မဂ္တု(၁၀)ပါးဟူ၍ကင္ပြန္းတပ္ခဲ႔ပါသည္။


Read more...

၅။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္

ဉာဏ္ေတာ္ေစတီသဗၺညဳတဉာေဏာ အနေႏၲာ ဧေတန သစၥဝေဇၨန ေသာတၳိ ေမ ေဟာတု ဇယမဂၤလံ။

လဒၶါနဘူ နေမဗုဒၶံ၊ သဗၺေညေယ် ခီဏာသေဝ နိယ်ာနိ ကႏၲရာေယစ၊ ေဝသာရေဇၨတိ ေကဟိစိ။
ဓမၼတၳေဒသနာေဝဒ၊ စတုဂမ႓ီရဒုဒၵသံ၊ ဓမၼံေလာကႆ ေဒေသႏၲံ၊ ဓမၼရာဇံ နမာမဟံ။
သြကၡာေတာ ဘဂဝတာ ဓေမၼာ၊ သႏၵိ႒ိေကာ၊ အကာလိေကာ၊ ဧဟိပႆိေကာ၊ ၾသပေနယ်ိေကာ၊ ပစၥတၱံေဝဒိတေဗၺာ ဝိညဴဟီတိ။
ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘဝါ၊ ေတသံေဟတံု၊ တထာဂေတာ၊ အာဟေတ သဥၥေယာ နိေရာေဓာ၊ ဧဝံဝါဒိ မဟာသမေဏာ။
ပဌမံ သကလကၡဏ ေမကပဒံ၊ ဒုတိယာဒိ ပဒႆနိ ဒႆနေတာ၊ သမနိ၊ ဒုနိမာ၊ သမဒူ၊ သနိဒူ၊ ကမေတာ ဝိဘေဇ ပထေမနဝိနာ။
အဝိဇၨာယေတြဝ အေသသ ဝိရာဂနိေရာဓာ - သခၤါရနိေရာေဓာ၊ သခၤါရနိေရာဓာ - ဝိဉာဏာနိေရာေဓာ၊ ဝိဉာဏာနိေရာဓာ - နာမ႐ူပနိေရာေဓာ၊ နာမ႐ူပနိေရာဓာ - သ႒ာယတနနိေရာေဓာ၊ သ႒ာယတနနိေရာဓာ- ဖႆနိေရာေဓာ၊ ဖႆနိေရာဓာ - ေဝဒနာနိေရာေဓာ၊ ေဝဒနာနိေရာဓာ - တဏွာနိေရာေဓာ၊ တဏွာနိေရာဓာ - ဥပါဒါနနိေရာေဓာ၊ ဥပါဒါနနိေရာဓာ - ဘဝနိေရာေဓာ၊ ဘဝနိေရာဓာ - ဇာတိနိေရာေဓာ၊ ဇာတိနိေရာဓာ ဇရာမရဏ ေသာကပရိေဒဝ ဒုကၡ ေဒါမနႆု ပါယာသာ နိ႐ုဇၥ်ႏၲိ၊ ဧဝေမ တႆ ေကဝလႆ ဒုကၡကၡႏဓႆ နိေရာေဓာ ေဟာတိ။ စိရံတိ႒တု သဒၶေမၼာ ဓေမၼ ေဟာႏၲဳ သဂါရဝါ ဒုသနိမ သဒုမနိ။ေလာကီ ေလာကုတၱရာ တရားအေပါင္းတို႔၌ အလံုးစံု အကုန္အစင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ သဗၺညဳတေရႊဉာဏ္ေတာ္ကို ေရတြက္၍ မကုန္ႏိုင္ပါတကား။


(ေၾကာင္းက်ဳိး ေကာင္းမွန္ ထူးျမတ္၍ ေအာင္ပါသည္။)

၅။ သဗၺညဳတဉာေဏာ အနေႏၲာ

(က) လဒၶါနဘူ ......... ေဝသာရေဇၨတိ ေကဟိစိ။အၾကင္ျမတ္စြာဘုရားသည္ သခၤါရ, ဝိကာရ, လကၡဏ, နိဗၺာန္, ပညတ္အားျဖင့္ ငါးပါးအမွန္ ေဉယ်ဓမ္ကို ေဖာက္ျပန္မယြင္း သိျမင္ေတာ္မူျခင္း၌လည္းေကာင္း၊ အာသေဝါတရား ေလးပါးတို႔ကို ပယ္ရွားေတာ္မူျခင္း၌လည္းေကာင္း၊ ေဟာေတာ္မူျခင္း၌လည္းေကာင္း၊ ေဟာျပေတာ္မူျခင္း၌လည္းေကာင္း၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကုန္ေသာ လူပညာရိွ, နတ္ပညာရိွ, ျဗဟၼာပညာရိွ, ကဝိပဏၰိတ္ ပုေရာဟိတ္အေပါင္းတို႔သည္ ေစာဒနာျဖင့္ ျပစ္ရွာႏိွမ္နင္း စြပ္စြဲျခင္းငွာ မတတ္ရာေသာ၊ ပရိသတ္ရွစ္ျဖာ ဗိုလ္ပါမ်ားစြာ အလယ္၌ တင့္တယ္လွစြာ ေကသရာျခေသၤ့မင္းကဲ့သို႔ ရြံ႕ရွာလြတ္ကင္း ရဲရင့္ျခင္းတည္းဟူေသာ စတုေဝႆရဇၨဉာဏ္ေတာ္ကိုလည္း ရေတာ္မူၿပီး ထိုသို႔သေဘာရိွေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ႐ိုေသျမတ္ႏိုး လက္စံုမိုး၍ ရိွခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား။


(ခ) ဓမၼတၳေဒသနာေဝဓ ......... နမာမဟံ။ပါ႒ိ၏ နက္နဲျခင္း၊ ေဒသနာ၏ နက္နဲျခင္း၊ အသိဉာဏ္၏ နက္နဲျခင္းတည္းဟူေသာ ေလးပါးေသာ နက္နဲျခင္းတို႔ျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ခဲထေသာ တရားကုိ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာ အေပါင္းတို႔အား ေဟာေတာ္မူတတ္ေသာ တရားမင္းဘုရားကို ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ႐ိုေသျမတ္ႏိုး လက္စံုမိုး၍ ႐ိုခိုးကန္ေတာ့ပါ၏ အရွင္ဘုရား။

(ေလာကီ၊ ေလာကုတ္ ထူးခၽြန္၍ ပညာဉာဏ္ႀကီးသည္။ မေလ်ာ့မတင္း လမ္းဆံုးေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ပါ။)

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP