* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Thursday, April 9, 2009

*ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ (၃)*

*ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ (၃)*

ဒိေ႒ဒိ႒ မတၱံ အလုပ္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ကို လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ကို လည္းေကာင္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို လည္းေကာင္း၊ ဘယ္လုိ ၾကားတတ္ေအာင္ နားေထာင္ရမည္ ဆိုသည္ကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သင္တို႔သည္ ျမစ္ကမ္း တစ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ တစ္ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ တိတ္တဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနေကာင္း ထိုင္ေနမိၾက ပါလိမ့္မည္။ အစပိုင္းတြင္ အလြန္ ျပင္းထန္ေသာ အသံၾကီး တစ္သံ တိုးေ၀ွ႔လာသလို ၾကားေနရမည္။

သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ နားစြင့္၍သာ ထိုင္ေနပါက တစ္စထက္ တစ္စ အလြန္ေသးမႊား သိမ္ေမြ႔ေသာ အသံ ကေလးေတြ ေျမာက္ျမားစြာကို စတင္ ၾကားလာရ ပါသည္။ ကမ္းေျခကို လိွဳင္းပုတ္သည့္ အသံေတြ၊ ျမစ္ေရ စီးက်သံေတြ။ ထိုသို႔ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ ၿငိမ္သက္မႈ ရွိေနခိုက္တြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ပ်က္ ေနသည္ကို နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း အတိုင္းသား ၾကားေန ရပါသည္။

ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ မိမိတို႔ ကိုယ္ကို နားေထာင္စဥ္ မွာလည္း ထိုအတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ စစခ်င္းေတာ့ ငါ၊ ကိုယ္၊ အတၱဆိုေသာ အသံ တစ္ခုတည္း ကိုသာ ၾကားရပါသည္။ သို႔ေသာ္ တေျဖးေျဖးျဖင့္ နားစိုက္ေထာင္တတ္ လာေသာအခါ ငါဆုိေသာ အသံ ထဲမွာပင္ ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ရုပ္ဓါတ္ေတြ နာမ္ဓါတ္ေတြသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ၾကားတတ္ နားလည္တတ္ ပါေတာ့သည္။

သတိျဖင့္ နားေထာင္ ေနရင္းမွာပင္ ထုိ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္ တရားေတြသည္ ပံုရိပ္မ်ား သဖြယ္ အထင္းသား ေပၚလာၾက ပါလိမ့္မည္။ စ်င္ သီလရွင္ တစ္ပါးက ေအာက္ပါ လွပေသာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကို စပ္ဆို ခဲ့ပါသည္။

ေႏြေႏွာင္းကာလ ေျပာင္းလဲသြားေသာ သဘာ၀ကို
ဤမ်က္လံုးေတြ ျမင္ခဲ့ဖူးတာ
ေျခာက္ဆယ့္ ေျခာက္ၾကိမ္ ရွိပါၿပီ။
လမင္းသာေၾကာင္း ငါေျပာေပါင္းလည္း မ်ားလွၿပီ။
ငါ့ကို မေမးပါႏွင့္ေတာ့။
ေလမတိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
ထင္းရူးႏွင့္ ဆီဒါပင္ေတြ ေျပာတဲ့ စကားသံကို
ၾကားေအာင္သာ နားစိုက္ၿပီး ေထာင္ပါေတာ့။

သစ္ပင္ေတြမွ ေလမတိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံေတြကို ၾကားေအာင္ နားေထာင္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၌ တည္ေသာ ထိုစိတ္သည္ တာအို (Tao) တရား၏ ညီညြတ္မႈကို ေဖာ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါသည္။ ထိုစိတ္မွာ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းႏွင့္ လက္ခံ ႏုိင္စြမ္းမ်ား ရွိပါသည္။ စိတ္၏ ႏုိးၾကား ရွင္သန္ေနမႈ၊ ထိုးထြင္း သိျမင္ႏုိင္မႈ၊ ရွင္သန္လ်က္ သတိ ၀ီရိယ ရွိေနျခင္း သေဘာကိုပင္ ဖန္တီး ႏိုင္စြမ္းအားဟု ဆိုပါသည္။

စိတ္၏ ေရြးခ်ယ္မႈ ကင္းျခင္း၊ ဘာကိုမွ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ စဥ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္ေနျခင္း မရွိဘဲ လံုးလံုး လ်ားလ်ား ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ ေနေသာ သေဘာသည္ လက္ခံႏိုင္စြမ္းကို ေဖာ္ေဆာင္ ပါသည္။ စိတ္၏ ရွင္သန္မႈႏွင့္ ၾကည္လင္စြာ သိျမင္ႏိုင္မႈ သေဘာႏွင့္ လက္ခံႏိုင္မႈ သေဘာ တို႔ကို ေပါင္းစပ္ လိုက္ေသာ အခါ စိတ္၏ ညီညြတ္မႈ၊ မွ်တမႈသည္ အျပည့္အ၀ ျဖစ္ေပၚ လာပါေတာ့သည္။ ထိုအခါ စိတ္သည္ ပကတိ အၾကြင္းမရွိ ညီညြတ္ျခင္း၊ မွ်တျခင္း၏ သေဘာကို ထိေတြ႔ ခံစားရသည္။

ဒိေ႒ဒိ႒ မတၱံ ၀ိပႆနာ ရွဳမႈ တိုးတက္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရး ကိစၥတြင္ အေရးပါေသာ ေစသသိက္ ႏွစ္ခု ရွိသည္။ ပထမ ေစတသိက္သည္ စိေတၱ ကဂၢတာ သမာဓိ ျဖစ္သည္။ ၀ိပႆနာ အာရံု တစ္ခုအေပၚတြင္ စိတ္ကုိ ၾကာရွည္စြာ တည္ရွိေအာင္ ထားႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္း ျဖစ္၏။ (၎သည္ မဂၢင္အားျဖင့္ သမၼာ သမာဓိ မဂၢင္ ျဖစ္သည္။) ေနာက္ ေစတသိက္ တစ္ခုမွာ သတိ ေစတသိက္ ျဖစ္၏။ မ်က္ေမွာက္ အျဖစ္အပ်က္ တိုင္းကုိ ျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ျခင္း၊ ပ်က္လွ်င္ ပ်က္ျခင္း မ်က္ေမွာက္ သိရွိေနေစရန္ သတိ ေစတသိက္က အာရံု ျပဳေပးသည္။ သတိက စိတ္ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ ေပါ့ဆျခင္း မရွိေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္း ေပးပါသည္။ သမာဓိသည္ စိတ္ကို တည္ၿငိမ္မႈ ရွိေအာင္၊ အသားက်ေအာင္၊ စုစည္းမႈ ရွိေအာင္ (မပ်ံ႕လြင့္ေအာင္) ေဆာင္ရြက္ ေပးသည္။

သတိ ေစသသိက္ႏွင့္ သမာဓိ ေစသသိက္မ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ အားေကာင္း လာေသာ အခါ စိတ္၌ တည္ၿငိမ္၍ ဣေျႏၵ ညီမွ်မႈ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ ထက္ျမက္ေသာ နားစိုက္ ေထာင္တတ္ မႈလည္း ျဖစ္ေပၚ လာေတာ့သည္။ နားစိုက္ ေထာင္တတ္ လာၿပီဆိုလွ်င္ နက္နဲစြာ ထိုးထြင္း သိျမင္ႏိုင္ေသာ ဉာဏ္ပညာ သည္လည္း ျဖစ္ထြန္း လာကာ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ဘယ္သူေတြလဲ ဆိုသည္ကို၊ ဘာေတြလဲ ဆိုသည့္ အျခင္းအရာ မ်ားစြာကို ဖြင့္လွစ္ ျပသ လာပါေတာ့သည္။

ဉာဏ္ပညာသည္ တစ္စံု တစ္ခုေသာ ၀တၳဳ ပစၥည္း အာရံု၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေျခအေန ေပၚမွာ ေပၚေပါက္ ျဖစ္ထြန္းလာသည္ မဟုတ္ပါ။ ဆူဇူကီး ရိုရွီးကဉာဏ္သည္ အထူးအေထြ မဟုတ္”ဟု ဆိုေလသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ထဲတြင္ ထူးဆန္းေသာ အရာ ဘာမွ်မရွိ၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ရုပ္ထဲ မွာလည္း သဘာ၀ အေလ်ာက္ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔ ျဖစ္ပ်က္ေနၾက သည္ထက္ ထူးထူး ျခားျခား ဆန္းဆန္း ျပားျပားဆို၍ ဘာမွ်မရွိ၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔သည္ ပ်က္သုဥ္း ျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ သြားၾကရ သည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုျဖစ္စဥ္ ထဲတြင္ စြဲလမ္းေနစရာ ဖက္တြယ္ ထားစရာ အထူးအဆန္း ဘာဆိုဘာမွ် မရွိပါ။ ခႏၶာစဥ္ ရုပ္နာမ္ အလ်င္၏ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုအျဖစ္ ေပၚလာသမွ်သည္ သဘာ၀ အတိုင္း သိမ္ေမြ႔စြာ ျဖစ္ေနၾက ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေရးၾကီးေသာ ကိစၥမွာ စိတ္တြင္ ဣေျႏၵ ညီမွ်မႈ ရွိဖို႔ႏွင့္ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္မႈ ရွိဖို႔ပင္ ျဖစ္၏။ တရား အားထုတ္ ေနစဥ္မွာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ မဟုတ္ေသာ ထူးထူးေထြေထြ အေတြ႔အၾကံဳ မ်ားကို လိုလာျခင္း မရွိအပ္။ တစ္ခါတစ္ရံ တရား အားထုတ္ ေနစဥ္မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အျခင္းအရာေတြ ေပၚေပါက္ေကာင္း ေပၚေပါက္ ႏိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ ၎တို႔လည္း ဘာမွ် ထူးဆန္း သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ၎တို႔ သည္လည္း ဒိေ႒ဒိ႒ မတၱံ နည္းျဖင့္ ရွဳမွတ္ စရာမ်ားသာ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ၎တို႔လည္း အျမဲ မရွိေသာ အနိစၥ ဓမၼအတိုင္း ျဖစ္ေနၾကေသာ သဘာ၀ အျခင္းအရာ မ်ားသာ ျဖစ္၏။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ လုပ္လိုသည္မွာ ျဖစ္စရာ ရွိသည့္အတိုင္း ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြား ေပ်ာက္သြား ၾကေသာ အရာခပ္သိမ္းတို႔ သူ႔သေဘာ အတိုင္း သူေဆာင္ သြားသည္ကို ရွဳေနဖို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေတြဟာ ငါျဖစ္ ေနတာပဲ၊ ငါပ်က္ေနတာပဲ ဟု သဘာ၀၏ မျမဲေသာ ျဖစ္ပ်က္မႈကို ငါဟု မစြဲလမ္းဖို႔၊ သဘာ၀ကို ငါဟု မမွတ္ယူ ဖို႔သာ အေရးၾကီး ပါသည္။ အဘက္ဘက္က လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ ၿငိတြယ္ျခင္း၊ တပ္မက္ျခင္း မရွိရ။ တပ္မက္ျခင္း မရွိလွ်င္ ေရႊၾကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထား ေသာ္လည္း လြတ္ေျမာက္ ႏိုင္ပါသည္။

ဤ အနိစၥ ဓမၼ၏ ေရအလ်ဥ္ကို ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ နက္နက္နဲနဲ ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ၾကံဳ ခံစားရၿပီ ဆုိလွ်င္၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္ အပိုင္းတိုင္းသည္ ေျပာင္းလဲေနသည္ ဆိုသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ဉာဏ္အျမင္ ေပါက္ၿပီ ဆုိလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ နက္ရွိဳင္းစြာ စြဲကပ္ေနေသာ၊ ၿငိတြယ္ျခင္း သံေယာဇဥ္ ျဖစ္တတ္ေသာ အထံုဓေလ့ကို စတင္ စြန္႔လႊတ္ ႏိုင္လာၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ သဘာ၀ အလ်ဥ္ကို အလိုက္သင့္ လက္ခံႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္လာပါၿပီ။ သဘာ၀ကို ခုခံၿပီး တပ္မက္ မေနေတာ့၊ တြယ္တာ မေနေတာ့ပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ သဘာ၀က ဖြင့္ျပေသာ ဓမၼ အတိုင္းသာ အလိုက္သင့္ ေနႏိုင္သူေတြ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

>>> ဤ ဒိေ႒ဒိ႒ မတၱံ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွ အေမးအေျဖ က႑အား ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

>>> ဆရာ ဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာ ဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

4/9/2009 6:44:31 PM

Read more...

အတြင္းရန္သူ…

မိမိကုိဒုုကၡေပးမည့္သူ၊ ရန္ရွာမည့္သူ၊ အႏၲရာယ္ျပဳမည့္သူကုိ ရန္သူဟု ေခၚ၏။ ထုိရန္သူသည္ အတြင္းရန္သူႏွင့္ အျပင္ရန္သူဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ အျပင္ရန္သူသည္ ေရွာင္တိမ္းရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း အတြင္းရန္သူသည္ ေရွာင္တိမ္းရန္ ခက္ခဲလွ၏။ အတြင္းရန္သူသည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္မွ်လုံၿခဳံပါေစ ေရွာင္ပုန္း၍ မရႏုိင္ေပ။ အျပင္ရန္သူသည္ကား ထုိသူရွိသည့္ေနရာမွ ေရွာင္ရွားေကြကြင္း သြားႏုိင္၏။ ထုိသူရွိသည့္ အိမ္၊ ထုိသူရွိသည့္ လမ္း၊ ထုိသူရွိသည့္ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕၊ ရြာ၊ ေတာ၊ ေတာင္ စသည္ျဖင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္ရွိရွိ မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ရွားသြားႏုိင္၏။ အတြင္းရန္သူသည္ကား မည္သုိ႔မွ်ေရွာင္ရွား ပုန္းေအာင္း၍ မရႏုိင္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျပင္ရန္သူထက္ အတြင္းရန္သူက ပုိေၾကာက္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။

သုိ႔ဆုိလွ်င္ အတြင္းရန္သူသည္ မည္သူမ်ားျဖစ္၍ မည္မွ်ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသနည္းဟု ေတြးေတာစရာ ရွိ၏။ ေဖာ္မျပႏုိင္ေအာင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး ဘ၀အဆက္ဆက္ နစ္မြန္းသည္အထိ ဒုကၡေပးႏုိင္သည္ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွတ္သားထားႏုိင္၏။ ထုိအတြင္းရန္သူသည္ အျခားမဟုတ္ ဣႆာႏွင့္ မစၧရိယတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။ ဣႆာသည္ သူတစ္ပါးႀကီးပြားသည္ကုိ မနာလုိျခင္းျဖစ္ၿပီး မစၦရိယဟူသည္ မိမိသႏၲာန္တြင္ ရွိသည့္အရာမ်ားအေပၚ ၀န္တုိျခင္းျဖစ္၏။ ဤအတြင္းရန္သူ ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္သည့္ ဣႆာႏွင့္ မစၦရိယအေၾကာင္းကုိ စာဖတ္သူအမ်ား မွတ္သားနာယူ၊ ဖတ္မွတ္ဖူးၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း တင္ျပပုံအားျဖင့္ကား တူညီၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ စာေရးသူအေနျဖင့္လည္း ဤေနရာတြင္ ယင္းအတြင္းရန္သူအေၾကာင္း အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္းေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ ဤအတြင္းရန္သူမ်ားေၾကာင့္ ဘ၀တြင္ မည္မွ်ဒုကၡေရာက္ရသည္၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာမည္မွ် ဆင္းရဲႏွင့္ ငရဲခံခဲ့ရသည္ ဆုိသည့္သာဓကကုိသာ အဓိကထား တင္ျပမည္ျဖစ္ၿပီး ထုိသာဓက၀တၳဳကုိ သံေ၀ဂယူကာ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ထုိသုိ႔မျဖစ္ေစရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရန္ တုိက္တြန္းလုိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ တင္ျပလုိသည့္ ၀တၳဳသာဓကမွာ ေလာသကတိႆ ရဟန္းအေၾကာင္းႏွင့္ ထုိရဟန္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ေလာသကဇာတ္ေတာ္အေၾကာင္း ျဖစ္၏။ ဤ၀တၳဳကုိဖတ္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ ပြားႏုိင္ၾကပါေစ၊ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ထုိရဟန္းကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ေစရန္ လုိက္နာက်င့္ႀကံ ႏုိင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳလုိက္ပါ၏။ ေလာကသကတိႆရဟန္း အေၾကာင္းကား ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္၏။

ေကာသလတုိင္းအတြင္း အိမ္ေျခတစ္ေထာင္ရွိသည့္ တံငါရြာႀကီးတစ္ရြာတြင္ ေလာသကတိႆ ျဖစ္လာမည့္သူငယ္ ပဋိသေႏၶေနခ်ိန္မွစ၍ တံငါသည္တုိ႔သည္ ငါးမ်ားဖမ္း၍မရ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ ထုိသူငယ္ ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္မွစ၍ ရြာကုိမီးေလာင္ခံရသည္မွာလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ရြာလုံးကၽြတ္ မင္းဒဏ္သင့္သည္မွာလည္း ခုႏွစ္ႀကိမ္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ထုိအခါ ရြာသားမ်ားမွ ``ငါတုိ႔ရြာသုိ႔ သူယုတ္မာ ေရာက္လာ၍ ျဖစ္ရမည္``ဟု ေတြးေတာကာ သူယုတ္မာကုိ ေဖာ္ထုတ္ရန္ ရြာကုိႏွစ္စု ခဲြလုိက္ၾက၏။ ထုိအခါ ေလာသကတိႆ ပါ၀င္ေနသည့္ အဖဲြ႕သည္ ဆင္းရဲေခါင္းပါး ဒုကၡမ်ားေနၿပီး အျခားအစုမွာ စီးပြားရွာေဖြ ျဖစ္ထြန္းလာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ ဆင္းရဲေခါင္းပါးသည့္ အစုကုိ ထပ္မံခဲြလုိက္သည့္ အခါတြင္လည္း ေလာသကတိႆ ပါ၀င္ေနသည့္ အစုသည္ ဒုကၡေရာက္ၿမဲသာ ျဖစ္ေန၍ အဆင့္ဆင့္ ထပ္မံခဲြသြားသည့္အခါ ေနာက္ဆုံးတြင္ ေလာသကတိႆေလာင္းကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားသည့္ မိခင္၏အိမ္သည္ သူယုတ္မာျဖစ္ေၾကာင္း ရြာသူရြာသားမ်ား သိလုိက္ရ၏။ ထုိေၾကာင့္ ၎တုိ႔ကုိ ရြာမွႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေလာသကတိႆကုိ ေမြးဖြားၿပီး ထုိကေလး သြားတတ္သည့္အရြယ္သုိ႔ အေရာက္တြင္ မိခင္သည္ သူငယ္အား ခြက္တစ္ခြက္ကုိေပးကာ စြန္႔ပစ္ထြက္ခြါသြားေလ၏။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ေလာသကတိႆသည္ ေရာက္ရာအရပ္တြင္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္၍ ေတြ႕ရာေနရာတြင္သာ အိပ္ရေလ၏။

တစ္ေန႔တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္သည္ ေလာသကတိႆေလးႏွင့္ လမ္းေပၚတစ္ေနရာတြင္ ေတြ႕ဆုံၿပီး သနားသျဖင့္ ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ေခၚေဆာင္လ်က္ ရွင္သာမေဏျပဳေပးလုိက္ေလ၏။ ထုိ႔ေနာက္ အသက္အရြယ္ျပည့္သည့္အခါ ပဥၥင္းတက္ေပးလုိက္၏။ ရဟန္းဘ၀သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္လည္း အလြန္ဘုန္းကံ နည္းပါးလာဘ္လာဘ ရွားပါးၿမဲျဖစ္ေန၏။ ေလာသကတိႆရဟန္း၏ သပိတ္ထဲသုိ႔ ယာဂုတစ္ဇြန္းမွ် ေလာင္းလွဴ႐ုံျဖင့္ အလွဴရွင္မ်ား၏ စိတ္ထဲတြင္ သပိတ္ႏႈတ္ခမ္း၀အထိ ျပည့္လွ်ံသြားသည္ဟု ထင္ျမင္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလွဴရွင္မ်ားသည္ ေလာသကတိႆရဟန္းကုိ ဆက္မေလာင္းၾကဘဲ အျခားရဟန္းမ်ားကုိသာ ေလာင္းလွဴၾက၏။ သုိ႔ျဖင့္ ေလာသကတိႆရဟန္းသည္ အသက္ရွင္ေန႐ုံမွ်သာ စားေသာက္ရၿပီး အလြန္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းစြာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခဲ့ရ၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား ပရိနိဗၺာန္ျပဳရမည့္ ရက္သုိ႔ေရာက္လာခဲ့ေလေတာ့၏။

ထုိေန႔တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္သည္ အရွင္ေလာသကတိႆကုိေခၚ၍ သာ၀တၳိၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ ဆြမ္းခံ၀င္၏။ ေလာသကတိႆရဟန္း ပါေနသျဖင့္ ရွိခုိးမည့္သူမရွိ၊ ဆြမ္းေလာင္းမည့္သူမရွိ ျဖစ္ေန၏။ သုိ႔ျဖင့္ ထုိရဟန္းအား ျပန္ေစ၍ ဆြမ္းခံသည့္အခါမွသာ ဆြမ္းမ်ားရၿပီး ထုိဆြမ္းကုိ ေလာသကတိႆထံ ပုိ႔ခုိင္းရ၏။ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ဆြမ္းပုိ႔သြားသူမ်ားသည္ အရွင္ေလာသကတိႆကုိ ရွာမေတြ႕ျဖစ္ေနၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိဆြမ္းမ်ားကုိ မိမိတုိ႔သာစားၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾက၏။ အရွင္သာရိပုတၱရာ ျပန္ၾကြလာသည့္အခါ ေလာသကတိႆရဟန္း ဆြမ္းမစားေၾကာင္း သိရေသာ္လည္း အခ်ိန္ကား လြန္ေနၿပီျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ေကာသလမင္းထံမွ စတုမဓုအလွဴခံ၍ ထုိစတုမဓု ေပ်ာက္ကြယ္မသြားရေလေအာင္ သပိတ္ကုိ မိမိလက္ျဖင့္ကုိင္ထားၿပီး ေလာသကတိႆရဟန္းအားစားေစ၏။ ထုိစတုမဓုကုိ ဘုဥ္းေပးၿပီး ေလာသကတိႆရဟန္း ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားခဲ့၏။

ထုိ႔အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေလာသကတိႆမေထရ္၏ ဘုန္းကံနည္းပါးမႈ၊ လာဘ္လာဘေခါင္းပါးမႈမ်ားႏွင့္ ထုိသုိ႔ ဘုန္း၊ လာဘ္နည္းသူျဖစ္ေသာ္လည္း အရိယာတုိ႔၏ တရားျမတ္ကုိ ရရွိခဲ့မႈမ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းျပဳ စပ္လ်ဥ္း၍ ေအာက္ပါအတုိင္း ေလာသကတိႆ၏ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ဆက္လက္ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

ကႆပ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ သူၾကြယ္တစ္ဦးကုိ အမွီျပဳ၍ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသုံး ေနထုိင္ေတာ္မူ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ရဟႏၲာတစ္ပါးသည္ ထုိသူၾကြယ္အိမ္သုိ႔ ၾကြေတာ္မူ၏။ သူၾကြယ္လည္း ထုိရဟႏၲာမေထရ္ကုိ အလြန္ၾကည္ညိဳသျဖင့္ ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၿပီး မိမိကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းသုိ႔ၾကြေရာက္ သီတင္းသုံးရန္ ေလွ်ာက္ထား၏။ ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္သည့္အခါ သူၾကြယ္ကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ အလာပ သလာပ စကားေျပာေနစဥ္ အာဂႏၲဳရဟန္းအား ယေန႔အတြက္ ဆြမ္းကုိ မည္သည့္အရပ္မွ ဘုဥ္းေပးလာခဲ့ေၾကာင္း ေမးစမ္းေတာ္မူသျဖင့္ အာဂႏၲဳမေထရ္မွ အရွင္ဘုရားဒကာ သူၾကြယ္လွဴဒါန္းသည့္ ဆြမ္းကုိစားခဲ့ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္လုိက္၏။

ညေနခ်မ္းသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ သူၾကြယ္သည္ ေက်ာင္းသုိ႔လာၿပီး မနက္ျဖန္နံနက္တြင္ မိမိအိမ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပး ၾကြၾကရန္ ပင့္ေလွ်ာက္၍ ျပန္သြားေလ၏။ ထုိအခါ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ``ဒီအာဂႏၲဳကုိယ္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာ ၾကာၾကာေနပါက ၾကာရင္ သူၾကြယ္ဟာ ငါ့ကုိေတာင္ အေရအတြက္ထဲ ထည့္ေတာ့မည္မဟုတ္၊ ဒီကုိယ္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာၾကာၾကာ မေနႏုိင္ေအာင္ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္မယ္``ဟု ႏွလုံးသြင္း ႀကံစည္၏။ သုိ႔ျဖင့္ ေနာက္ေန႔ ဆြမ္းစားၾကြခ်ိန္ ေရာက္သည့္အခါ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ အာဂႏၲဳရဟန္း အိပ္ရာမွႏုိးေအာင္ မႏိႈးဘဲ မိမိတစ္ပါးတည္း ဆြမ္းစားၾကြသြားေလ၏။ အိမ္ေရာက္၍ သူၾကြယ္ကေမးသည့္အခါ ``ဒကာေတာ္… ဘုန္းႀကီးဟာ အာဂႏၲဳရဟန္းကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏိႈးပါတယ္၊ သူႏုိးဖုိဆုိၿပီး ေက်ာင္းမွာရွိတ့ဲ စည္ႀကီးကုိလည္း ထုိးပါတယ္၊ တံခါးကုိလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခါက္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒကာ့ကုိယ္ေတာ္က မႏုိးဘူး``ဟု ျပန္လည္ေျပာၾကား၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္း၌က်န္ေနခ့ဲသည့္ အာဂႏၲဳမေထရ္သည္ ဆြမ္းခံခ်ိန္ေရာက္သျဖင့္ ဆြမ္းခံၾကြရန္ အျခားတစ္ေနရာသုိ႔ စ်ာန္ျဖင့္ၾကြသြားေလ၏။

သူၾကြယ္သည္ ေက်ာင္းထုိင္မေထရ္အား ေထာပတ္၊ ပ်ား၊ သကာတုိ႔ျဖင့္ ေပါင္းးစပ္ထားသည့္ ဃနာဆြမ္းကုိကပ္ၿပီး အာဂႏၲဳရဟန္းအတြက္လည္း သပိတ္အျပည့္ ေလာင္လွဴေပးလုိက္၏။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ``အာဂႏၲဳကုိယ္ေတာ္ဟာ ဒီဃနာဆြမ္းကုိသာ ဘုဥ္းေပးရရင္ ဆဲြထုတ္တာေတာင္ ေက်ာင္းကသြားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး``ဟုေတြးၿပီး မီးေလာင္ျပင္တြင္ သြန္ပစ္ထားခဲ့၏။ ေက်ာင္းထုိင္မေထရ္ ေက်ာင္းသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ အာဂႏၲဳရဟန္းကုိ မေတြ႕ရေတာ့ေခ်။ ထုိအခါမွသာ ``ဒီအာဂႏၲဳ ရဟန္းဟာ ဧကန္မုခ် ရဟႏၲာျဖစ္ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ငါ့အႀကံအစည္ကုိသိၿပီး တစ္ျခားထြက္သြားတာ ျဖစ္မယ္၊ ငါဟာ ၀မ္းတစ္ထြာေၾကာင့္ မျပဳသင့္တာကုိ ျပဳမိခဲ့ၿပီ``ဟု ေနာင္တရမဆုံး ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ထုိအကုသုိလ္ေၾကာင့္ပင္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္သည္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္အခါ ငရဲ႕သုိ႔ လားေရာက္ရေလေတာ့၏။

ငရဲတြင္ ႏွစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ ငရဲမွလြတ္ေသာအခါတြင္လည္း ဘ၀ေပါင္းငါးရာစီ ဘီလူးႏွင့္ ေခြးျဖစ္ရျပန္၏။ ေခြးဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ သူသည္ မိတၱ၀ိႏၵကဟူေသာ အမည္ျဖင့္ သူဆင္းရဲမ်ိဳး၌ ျဖစ္လာခဲ့၏။ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ေမြးလာသည့္အခ်ိန္မွစ၍ သူ၏မိဘတုိ႔သည္ လြန္စြာပင္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကရသျဖင့္ သူ႔အား အိမ္မွႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။ သုိ႔ျဖင့္ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ ဗာရာဏသီျပည္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဘုရားေလာင္းသည္ ဗာရာဏသီျပည္၏ ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးအျဖစ္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနခ်ိန္ ျဖစ္၏။ မိတၱ၀ိႏၵကလည္း ဘုရားေလာင္း ဆရာႀကီးထံတြင္ ပညာသင္ယူ၏။ ပညာၿပီးဆုံးသည့္အခါ နယ္စြန္နယ္ဖ်ား ရြာငယ္ေလးရွိ ဆင္းရဲသူအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ကာ သားႏွစ္ေယာက္ထြန္းကားေလ၏။ ထုိရြာငယ္ေလးမွာ မိတၱ၀ိႏၵကေရာက္လာခ်ိန္မွစၿပီး မင္းဒဏ္ခုႏွစ္ႀကိမ္သင့္ကာ၊ မီးခုႏွစ္ႀကိမ္ ေလာင္သည့္အျပင္ တစ္ဘက္ဆည္ ကန္ႀကီးသည္လည္း ထူးျခားစြာ ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ ႀကိဳးေပါက္ေလ၏။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ရြာမွ ႏွင္ထုတ္လုိက္ၾက၏။

မိတၱ၀ိႏၵကသည္ သားမယားတုိ႔ကုိ ေခၚ၍ထြက္လာခဲ့စဥ္ ေတာအုပ္တစ္ခုသုိ႔ အေရာက္တြင္ သားႏွင့္မယားကုိ ဘီလူးမ်ား ဖမ္းယူစားေသာက္ျခင္း ခံခဲ့ရ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတာအုပ္မွ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ေျပးလာခဲ့ရာ ဂမၻီရဟုေခၚသည့္ သေဘၤာဆိပ္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ထုိမွ သေဘၤာႀကဳံစီး၍ လုိက္လာခဲ့ရာ ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ သူစီးလာသည့္ သေဘၤာမွာ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားခဲ့၏။ ဤတြင္ သေဘၤာသားမ်ားသည္ သေဘၤာေပၚတြင္ လူယုတ္မာ ပါလာ၍ျဖစ္မည္၊ လူယုတ္မာကုိ မဲခ်၍ ရွာေဖြၾကဟုဆုိသျဖင့္ မဲခ်ရွာေဖြရာ မိတၱ၀ိႏၵသည္ ခုႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ မဲေပါက္ေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူအား ၀ါးစည္တစ္ခုကုိေပး၍ သမုဒၵရာထဲတြင္ ခ်ထားခဲ့ၾကရ၏။ ထုိအခါမွသာ သေဘၤာမွာ ေရြ႕လ်ားသြားေလေတာ့၏။

သမုဒၵရာထဲတြင္ တေရြ႕ေရြ႕ေမ်ာေနေသာ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ သမုဒၵရာေရျပင္ေပၚ၌ ဖန္ဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး ေလးေယာက္၊ ေငြဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး ရွစ္ေယာက္၊ ပတၱျမားဗိမာန္တြင္ ၿပိတၱာနတ္သမီး တစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္၊ ေရႊဗိမာန္တြင္ သုံးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေသာ နတ္မိမယ္တုိ႔ႏွင့္ ေပ်ာ္စံခဲ့ရ၏။ ဤသုိ႔ ခံစားရျခင္းသည္ ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ဖူးသည့္ သီလ၏ အက်ိဳးဆက္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ၿပိတၱာနတ္သမီးမ်ားသည္ သူအားဘယ္မွမသြားရန္ တားေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးတြင္ ထုိဗိမာန္မ်ားမွ ထြက္လာခဲ့ရာ ဘီးလူးမ်ားေနေသာ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ထုိကၽြန္းတြင္ ဘီးလူးမတစ္ေယာက္သည္ ဆိတ္မအသြင္ျဖင့္ ကၽြန္းေပၚတြင္ သြားလာေန၏။ မိတၱ၀ိႏၵကလည္း ဆိတ္သားစားလိုသျဖင့္ ထုိဆိတ္မေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိလုိက္ရာ ဆိတ္မသည္ ဘီးလူမအသြင္ေပၚၿပီး သူ႔အားခ်ီေျမွာက္၍ လႊင့္ပစ္လုိက္ရာ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ က်ဳံးျပင္ဘက္ရွိ ဆူးၿခဳံေပၚသုိ႔ က်ေရာက္ခဲ့ေလ၏။ မိတၱ၀ိႏၵက သတိယ၍ ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ မိမိပတ္၀န္းက်င္တြင္ အစာစားေနေသာ မင္းႀကီး၏ ဆိတ္မမ်ားကုိ ျမင္ရသည့္အခါ ``ငါကုိ ဒီေနရာေရာက္ေအာင္ ဆိတ္မက ပစ္ခ်ေပးလုိက္တာ၊ အခုဒီမွာ ရွိတဲ့ဆိတ္မေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိင္ရင္ သမုဒၵရာထဲမွ ဗိမာန္ရွင္မ်ားထံ ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္တယ္``ဟု ေတြးၿပီး ဆိတ္မ၏ ေျခေထာက္ကုိ ဖမ္းကုိင္၏။ ထုိအခါ ဆိတ္မသည္ လန္႔ေအာ္သျဖင့္ ဆိတ္ေက်ာင္းသားမ်ား ေရာက္လာၿပီး ဆိတ္သူခုိးအျဖစ္ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရကာ ႐ုိက္ႏွက္၍မင္းႀကီးထံ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလ၏။ ထုိ႔သုိ႔သြားစဥ္ လမ္းတြင္ ဘုရားေလာင္းသည္ တပည့္ငါးရာတုိႏွင့္အတူ ေရခ်ိဳးရန္ထြက္လာရာ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာသည့္ မိတၱ၀ိႏၵကကုိ ေတြ႕ျမင္မွတ္မိၿပီး မိမိတပည့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ၾကရေၾကာင္း အက်ိဳးအေၾကာင္းေမး၍ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆရာႀကီးသည္ မိတၱ၀ိႏၵကအား မိမိထံထားခဲ့ရန္ ေတာင္းဆုိလက္ခံလုိက္၏။

ဆရာႀကီးသည္ မိတၱ၀ိႏၵကအား ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေပ်ာက္ေနခဲ့ရျခင္း အေၾကာင္းကုိ ေမးျမန္းသျဖင့္ မိတၱ၀ိႏၵကမွ ဘ၀အမ်ိဳးအမ်ိဳး အဖုံဖုံ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပေလ၏။ ထုိအခါ ဆရာႀကီးက အက်ိဳးစီးပြားကုိ လုိလားသူတုိ႔၏ ဆုိဆုံးမမႈကုိ မနာခံယူသူသည္ ဤသုိ႔ ဆင္းရဲဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရၿမဲျဖစ္ေၾကာင္း ဆုံးမေတာ္မူ၏။ မိတၱ၀ိႏၵကသည္ ထုိဘ၀မွ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ က်င္လည္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးဘ၀တြင္ ေလာသကတိႆအျဖစ္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာသနာတြင္ ရဟန္းဘ၀ျဖင့္ နိဗၺာန္၀င္စံေတာ္မူေလသတည္း။

အထက္ပါ ၀တၱဳသာဓကမွာ အတြင္းရန္သူျဖစ္သည့္ မနာလုိမႈ ဣႆာ၊ ၀န္တုိမႈ မစၦရိယမ်ားေၾကာင့္ ဘ၀တြင္ ဆင္းရဲဒုကၡေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ က်င္လည္ခံစားခဲ့ရသည့္ ေလာသကတိႆမေထရ္၏ ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္းႏွင့္ အတိတ္အေၾကာင္းမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ဤသာဓက၀တၳဳကုိ ဖတ္႐ႈၿပီး မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ အတြင္းရန္သူမ်ားကုိ နည္းသထက္နည္းရန္ သတိတရားျဖင့္ ဆင္ျခင္သမႈ ျပဳႏုိင္ၾကပါေစ၊ ထုိတရားမ်ား မိမိသႏၲာန္တြင္ မကိန္းေအာင္းေစရန္ ႀကိဳးစားက်င့္ႀကံ အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစဟု…

Read more...

ပိေတာက္ဝါဝါ ငုဝါဝါ







.
.
.
.
.
သည္ေန႔ တန္ခူးလျပည့္ေန႔သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ…..။
ေဆာင္ရြက္ေနၾကအတုိင္း ခင္ပြန္းႀကီး၁၀ပါးကန္ေတာ့ျခင္းကုိ မေန႔ကတစ္ႀကိမ္ သည္ေန႔ မနက္ တစ္ႀကိမ္ ဦးႏွိမ္ရုိက်ဳိး၊ရွိခုိးကန္ေတာ့ခဲ့ ၿပီးပါ ၿပီ…မေန႔ ကပန္းဆုိင္တြက္ပန္းဝယ္ ကတည္းက စဥ္းစားျဖစ္ခဲ့သည္..။

(အဆင္းအနံ႔ ျဖင့္ ျပည့္စုံလွစြာေသာ ဣမံ ပုဗၺံ ဤပန္းကုိ ေဒမ ပူေဇမ ကပ္ လွဴပူေဇာ္ပါ၏ဘုရား) ဟုဘုရားရွိခုိးစာကုိ ဆုိရေလတုိင္း ..ျမန္မာျပည္ မွေမႊးႀကဳိင္သင္းပ်ံ႔ေသာ ပန္းမ်ားကုိ ဆက္ ကပ္လွဴဒါန္းမႈ မျပဳႏုိင္ေလ သည္ မွာ ၾကာ ခဲ့ပါပေကာ..။

ကၽြန္မ ထုိင္းႏုိင္ငံ AIT တြင္ရွိေနစဥ္ကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းတစ္ပင္တည္းသာ ရွိေသာ ခေရပင္ ႀကီး မွ ခေရပန္းမ်ားေကာက္ ယူ ဆက္ကပ္ ပူေဇာ္ႏုိင္ ခဲ့ ပါသည္..။ေက်ာင္းျပီးသည့္တုိင္ ေမႊးပ်ံ႔ဆဲ ခေရပန္းကုံးေျခာက္ မ်ားကုိ အမႈန္႔ျပဳလုပ္လ်က္ ပန္းေစတီ ထုလုပ္ ကုိးကြယ္ ခဲ့ပါသည္..။

အခု လုိ တန္ခူးလျပည့္အခါသမယကေတာ့ ခ်စ္လွစြာေသာ အမိေျမသည္ တူးပုိ႔သံလႊမ္းလ်က္..ပိေတာက္ဝါ ႏွင့္ငုဝါ ဝါတုိ႔ ျဖင့္ထြန္းလင္းေတာက္ပေနမည္ အမွန္..။

ပိေတာက္ ႏွင့္ငု သူ႔ဘာ သာ စတုိင္တစ္မ်ဳးိစီျဖင့္ လွေနၾကေသာ္လည္း..စာဆုိ မ်ားက တစ္ရာသီ တည္း ပြင့္ၾက သူခ်င္းမုိ႔ အျပဳိင္အဆုိင္ပန္း မ်ားအျဖစ္ စိတ္ဝမ္းကြဲေစခဲ့သည္..။

ကၽြန္မ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ပိေတာက္ ထက္ ငု ကုိ ကရုဏာ ပုိ မိခဲ့ပါသည္…စာေရးဆရာမ ယုဝတီျမင့္သိဂႌေမာ္ ေရး ေသာ ကဗ်ာေလးကလည္း လႊမ္းမုိးခဲ့ဘူးသည္..။ဥပုသ္ယူထားေသာ္လည္း ေဖာ္ျပလုိက္ခ်င္ပါေသးသည္..။
လမ္းတစ္ေလွ်ွာက္ ပန္းပိေတာက္မေပၚေသးခင္ မုိ႔..
အေရးေတာ္ တမင္ရႈကာ ပ ပင္ငုကုိသုံး။
တစ္ေလွ်ာက္လမ္း ပိေတာက္ပန္း ေဝေဝလႈိင္ေတာ့
ငုပန္းခုိင္ေက်ေက်မြတယ္ လြင့္ၾကအမုန္း..
တဲ့..။

ကၽြန္မကေတာ့ မမုန္းခဲ့ပါ…ဟုိအရင္က သည္လုိ အခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ၾကရင္ လူတုိင္းအေရးလုပ္ ၾကသည္ ပန္ၾက ..ဆင္ၾက.. ခူးၾက ..ေခၽြၾက..နဲ႔ အရြက္မ်ား အကုိင္းမ်ားက်ဳိးက် ပဲ႔ေၾကြကာ က်န္ခဲ့ရေသာ အိမ္ေရွ႔မွ ပိေတာက္ ပင္ ႀကီးကုိ ျမင္ရေလတုိင္း ငယ္ငယ္ ကတည္းက စိတ္မသက္သာ ခဲ့ပါ..။
ငုပင္ ေတြကေတာ့ လူေတြ၏ အေရးစုိက္ျခင္းမစုိက္ ျခင္းကုိ ဥေပကၡာျပဳထားေလသေယာင္..။ကၽြန္မ အထင္ပါ.။
ေတာက္ ပေသာ အဝါေရာင္ ကုိ ပင္လုံးျပည့္ဆင္ျမန္းရင္း ပူျပင္းေသာ ေႏြ အပူကုိလည္း အံတုထားတယ္ လုိ႔လည္း ကၽြန္မ က ဂုဏ္တင္ မိပါေသးတယ္..။

ေဒသေကာလိပ္(၃) တက္ခဲ့စဥ္ ကာလကေတာ့ ေမလ (၈)ရက္ေန႔ ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီေန႔ တြင္ ျပဳိင္ပြဲ ဝင္ရန္ ကၽြန္မ တုိ႔ တစ္ေႏြ လုံး ၊ဧၿပီလတစ္လလုံး ေလ့က်င့္ခဲ့ရတာ မုိ႔ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ငုပန္းခုိင္မ်ားသည္ ကၽြန္မ တုိ႔အတြက္ အားေပးေဖာ္ မ်ားပါပဲ..။

အခုေတာ့လည္းသိစရာ မွ် သာ ဟု ႏွလုံးသြင္းျဖစ္ရင္း..ငုႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ေဖာ္ထုတ္ေတာင္းပန္ ရန္က်န္ေနခဲ့ တာသတိရမိပါသည္..။ခင္ပြန္းႀကီး၁၀ပါးကန္ေတာ့ခ်ိန္နဲ႔တုိက္ ဆုိင္ေနသည္ မုိ႔ မရုိးေျဖာင့္ခဲ့ေသာ..ဘရုတ္က်ခဲ့ေသာ…….ကၽြန္မတုိ႔အားဆရာခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါေစ..။

ကၽြန္မ စုိက္ ပ်ဳိးေရးတကၠသုိလ္ တက္စဥ္က..တတိယႏွစ္မွာ ပါ..။ ကၽြန္မတုိ႔သင္ရသည့္ ဥယ်ာဥ္ၿခံစုိက္ပ်ဳိးေရး(Horticulture)ဘာသာ မွာ အေစ့ငုတ္ခ်ိန္ ကုိ ဖ်က္ဆီးျဖတ္ေက်ာ္၍ ပင္ေလာင္းသေႏၶကုိ ႏုိးၾကားေစတဲ့ သခၤန္းစာ(Dormancy Breaking Down)လုပ္ ျခင္းကုိ လက္ေတြ႔ Assignment ဆရာကလုပ္ခုိင္းပါသည္..။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီ ကုိ ငု၊စိန္ပန္း၊ငုစပ္ခ်ယ္ရီ အေစ့ ၃၀ ေပးပါသည္..။Dormancy Break down လုပ္၍ ပ်ဳိးရမည္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမည္..။တစ္လျပည့္လ်င္ အပင္ ၃၀ ျပန္အပ္ ႏုိင္ရမည္..။

အေဆာင္မွ အခန္းေရွ႔ကုိ Nursery လုပ္ ၿပီးတယုတယ.. ေဆာင္ရြက္ရပါသည္..။တစ္လျပည့္ေတာ့ ဝမ္းသာ အားရ ၊ ညေနတြင္အပ္ႏုိင္ ၿပီဆုိ ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာ ႀကိမ္ျခင္းထဲထည့္ အခန္းထဲ ထည့္ သိမ္းကာ ေက်ာင္း တက္ သြား ခဲ့ပါသည္..။

ကၽြန္မ အခန္းမွာ ၾကြက္မ်ားသည္ ျမင္ေနက် မဟုတ္ ၾကိမ္ျခင္းထဲမွ အပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားကုိ စားစရာ ဟုထင္ေလကာ ေမႊေႏွာက္ ကုိက္ ျဖတ္လုိက္သည္ မွာ…တစ္လတာ ၾကဳိးပမ္းခဲ့ သမွ်…ပ်ဳိးထုပ္ မ်ားမွာ အစိမ္း ေရာင္ ငုတ္တုိေလးမ်ားသာ က်န္ပါေတာ့သည္..။

ငုိေတာ့မေယာင္ မ်က္ႏွာေပး နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ကၽြန္မ… ၾကံရာလည္း မရ.. အခ်ိန္ကားေစ့ခဲ့ ၿပီ..။ဉာဏ္ႀကီး ရွင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက(ေဟ့ေကာင္ စိတ္ညစ္မေနနဲ႔..ငါတုိ႔ႀကံမယ္)ဆုိၿပီးအေဆာင္တြင္ ကၽြန္မအားလာ ေခၚပါ သည္..ကၽြန္မလက္ မွာ အပ္စရာ ငုပင္ မ်ားမရွိ..။လူခ်ည္းသာ လုိက္ခဲ့ရသည္..။

သူတုိ႔ ၏ အစီအမံသည္ကား..ပ်ဳိးၿခံေစာင့္ ဦးေလးႀကီးအား ညာတာပါေတး လုပ္တာသာ ျဖစ္ပါသည္..။လူ ၆ ေယာက္ အတြက္ အပ္ရမည္ မွာ အပင္ ၁၈၀.. တြန္းယူလာေသာ လွည္းေပၚတြင္ အပင္ ၁၅၀ သာ ပါေလသည္ ကုိ ထုိ ဦးေလးႀကီးမသိ ကၽြန္မတုိ႔သာ သိသည္..။

ဦးေလးပင္ ပန္းမယ္ မသယ္နဲ႔.. ကုိယ္ ဖာသာ ကုိယ္ စီထားလုိက္မယ္ ဘာ ညာ လုပ္ၾကသည္။
ဦးေလးႀကီးက စုစုေပါင္းကုိ မေရတြက္.. ခုံနံပါတ္ တစ္ခု အတြက္ အပင္ ၃၀ ကုိ သာ အေလးထား ေရတြက္ သည္.။ အပင္- ၃၀ ျပည့္တုိင္း သြားထားေသာ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မ အတြက္ ၅ပင္ စီ ခ်န္ထား ေပး လုိက္သည္..။

ထုိ မဟာ အႀကံဉာဏ္ ျဖင့္ ကၽြန္မ ခုံ နံပါတ္သည္ စာရင္း ဝင္ ကာ Assignment ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္ တကား။ထုိစဥ္က ေပ်ာ္စရာျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း အခုခ်ိန္မွာ ေတာ့ တာဝန္မကင္းသလုိ အျပစ္မကင္းသလိုေလးေတာ့ ျဖစ္ေနမိပါတယ္..။

အာဖရိကတုိက္၊ ကင္ညာ ႏုိင္ငံမွ အစိမ္းေရာင္ ခါးပတ္(Green Belt) စီမံကိန္းျဖင့္ သစ္ပင္ ေပါင္း သုံးသန္း ေက်ာ္ စုိက္ ပ်ဳိးခဲ့ေသာ ၂၀၀၄ ခု ႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဘယ္ Nobel Peace Prize Winner Dr. Wangari Muta Maathai ကုိ ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း အရွက္ရေစခဲ့တာပါပဲ..။သူက သုံးသန္းေက်ာ္စုိက္ ကုိယ္ က အပင္၃၀ လိမ္လည္မႈ တစ္ခု ျပဳလုပ္ခဲ့တာကုိး..။

သည္ေန႔ တန္ခူးလျပည့္မွာေတာင္းပန္ဝန္ခ်ျခင္းသည္ ကၽြန္မ၏ Horticulture ဆရာ ေဒါက္တာဦးလွေအာင္သာ မက ခ်စ္လွစြာေသာ အမိေျမ၏ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ အတြက္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ေသာ ကြက္လပ္မ်ားပါ.. ငဲ့ကြက္ပါ့မယ္..။ထည့္တြက္ပါ့မယ္..။
ကၽြန္မ၏စာမ်က္ႏွာမွ ပိေတာက္ဝါဝါ ၊ငုဝါဝါ မ်ားဆက္ ကပ္ လွဴဒါန္းလ်က္ ရုိေသစြာေတာင္းပန္ ပါတယ္ဘုရား။

Dr. Wangari Maathai လုိ ပိေတာက္ဝါဝါ ၊ငုဝါဝါ မ်ား လွပေစရန္ ကၽြန္မ စုိက္ပ်ဳိး ရပါအုံးမယ္..။

Read more...

ဝန္တိုမႈႏွင့္ ေမ့ေလ်ာ့မႈေၾကာင့္...

မစၧရိသုတ္ -(ဝန္တိုမႈ)

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ သူေတာ္ေကာင္းတရားကို ေျပာေဟာ၍ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ကုန္ေသာ မ်ားစြာ ကုန္ေသာ နတ္သားတို႔သည္ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ ျဖစ္၍ ညဥ့္ဦးယံ လြန္ၿပီးေသာ (သန္းေခါင္ယံ) အခ်ိန္၌ ေဇတဝန္တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကုန္၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ရပ္တည္ကုန္၏၊ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ရပ္တည္ၿပီး ေသာ္ နတ္သားတစ္ေယာက္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာကို ေလွ်ာက္၏-

''ဝန္တိုမႈ 'မေစၧရ'ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေမ့ေလ်ာ့မႈ 'ပမာဒ'ေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အလွဴကို မေပးလွဴ။ ေကာင္းမႈကို အလိုရွိေသာ ေကာင္းမႈ၏အက်ဳိးကိုသိေသာ ပညာရွိသည္ ေပးလွဴသင့္လွေပ၏''ဟု ေလွ်ာက္၏။

ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ နတ္သားသည္ ...
ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကို ေလွ်ာက္၏-

''ဝန္တိုမႈ 'မေစၧရ' ရွိသူသည္ အၾကင္ (ဆင္းရဲငတ္ျပတ္မြဲေတမည့္)ေဘးမွ ေၾကာက္ သည္ျဖစ္၍ မေပးလွဴ၊ မေပးလွဴေသာေၾကာင့္ ထို (ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ မြဲေတသည့္) ေဘးသည္ ထိုသူမိုက္ကို ေတြ႕ထိ၏၊

ဝန္တိုမႈ ရွိသူသည္ အၾကင္ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈမွ ေၾကာက္၏၊ ထို မိမိေၾကာက္ ေသာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈသည္ ဤပစၥဳပၸန္ေလာက၌ လည္းေကာင္း၊ တမလြန္ ေလာက၌ လည္းေကာင္း ထိုသူမိုက္ကိုပင္ ေတြ႕ထိ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဝန္တိုမႈ 'မေစၧရ'ကို ပယ္ေဖ်ာက္လ်က္ (ဝန္တိုမႈ) အညစ္အေၾကးကို ႏွိမ္နင္းသည္ျဖစ္၍ အလွဴကို ေပးလွဴရာ၏။ (မွန္၏)၊ ေကာင္းမႈတို႔သည္ တမလြန္ ေလာက၌ သတၱဝါတို႔၏ တည္ရာ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ နတ္သားသည္ ...
ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကို ေလွ်ာက္၏-

''ခရီးသြားကုန္ေသာ သူတို႔သည္ ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္းတို႔အား အနည္းငယ္မွ် (ရိကၡာ) ၌ေသာ္လည္း ခြဲျခမ္းေဝဖန္၍ ေပးကုန္သကဲ့သို႔ ထို႔အတူ အၾကင္သံသရာ ခရီးသြား တို႔သည္ သံသရာ ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္းတို႔အား အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေပးလွဴဖြယ္၌ ခြဲျခမ္းေဝဖန္၍ ေပးလွဴကုန္၏၊ ထိုသူတို႔သည္ ေသသူတို႔တြင္ မေသသူတို႔ မည္ ကုန္၏၊ ဤ သေဘာတရားသည္ ေရွးထံုးစဥ္လာ ျဖစ္၏။

အခ်ဳိ႕သူတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေပးလွဴဖြယ္၌ေသာ္လည္း ခြဲျခမ္းေဝဖန္၍ ေပးလွဴကုန္၏၊ ဥစၥာမ်ားစြာႏွင့္ ျပည့္စံုသူ အခ်ဳိ႕တို႔သည္ ခြဲျခမ္းေဝဖန္၍ မေပးလွဴ ကုန္၊ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေပးလွဴဖြယ္၌ ခြဲျခမ္းေဝဖန္၍ လွဴအပ္ေသာ အလွဴကို အလွဴတစ္ေထာင္ႏွင့္ အညီအမွ် ႏႈိင္းယွဥ္အပ္၏''ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ နတ္သားသည္ ...
ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤဂါထာတို႔ကို ေလွ်ာက္၏-

''ေပးလွဴႏိုင္ခဲသည္ကို ေပးလွဴသူတို႔၏ ေပးလွဴမႈမ်ဳိးကုိလည္းေကာင္း၊ ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ ေသာ ေကာင္းမႈကံကို ျပဳလုပ္သူတို႔၏ ျပဳလုပ္မႈမ်ဳိးကိုလည္းေကာင္း သူေတာ္ မဟုတ္ သူယုတ္တို႔သည္ အတုလိုက္၍ မျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကကုန္။
(မွန္၏)၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တရားသည္ အတုလိုက္ရန္ ခဲယဥ္း၏။
ထို႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏လည္းေကာင္း၊ သူယုတ္မာတို႔၏လည္းေကာင္း ဤလူ႕ျပည္မွ လားရာ(ဂတိ)သည္ ကြဲျပား၏၊ သူေတာ္မဟုတ္ သူယုတ္မာတို႔သည္ ငရဲသို႔ ေရာက္ကုန္၏၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ နတ္ျပည္သိ႔ု လားရကုန္၏'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ နတ္သားသည္ ...
ျမတ္စြာဘုရား အဘယ္သူ၏ စကားသည္ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္သည္ မည္ပါသနည္း ဟု ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါး၌ ဤစကားကို ေလွ်ာက္၏၊

သင္နတ္သား အားလံုးတို႔၏ စကားသည္ ...
အေၾကာင္း (ပရိယာယ္) အားျဖင့္ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္၏၊

ထို႔ျပင္ ငါ၏ စကားကိုလည္း နာၾကကုန္ေလာ့ အၾကင္သူသည္
သားမယားကိုလည္း လုပ္ေကြၽးေမြးျမဴ၍ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေပးလွဴဖြယ္၌ ေသာ္လည္း (ခြဲျခမ္းေဝဖန္ကာ) ေပးလွဴလ်က္ (ကုသိုလ္ကမၼပထ) တရားကို က်င့္ ၏၊ တံျမက္လွည္း ပစၥည္းျဖင့္ ေပးလွဴမႈ (သမုၪၨကအလွဴ)* ကိုလည္း ျပဳက်င့္ေပး လွဴ၏၊ အသျပာတစ္ေထာင္တန္ ပူေဇာ္မႈ ရွိကုန္သည္ျဖစ္၍ ေယာက်္ား တစ္သိန္း တို႔၏ ဆယ္ကုေဋေသာ အလွဴတို႔သည္ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ သမုၪၨက (အလွဴ)၏ အစိတ္တစ္ရာ စိတ္၍ တစ္စိတ္ေသာ အဖို႔မွ်ကိုလည္း မမီႏိုင္ကုန္ ဟု (မိန္႔ေတာ္ မူ၏)။

ထိုအခါ တစ္ပါးေသာ နတ္သားသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ဂါထာျဖင့္ ေလွ်ာက္၏-

''ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ေသာ ျပန္႔ေျပာေသာ ဤပူေဇာ္မႈ (အလွဴ) သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ သင့္ေသာအားျဖင့္ လွဴအပ္ေသာ အလွဴ၏ တန္ဖိုးကို မမီသနည္း၊ အသျပာတစ္ေထာင္တန္ ပူေဇာ္မႈ ရွိကုန္သည္ျဖစ္၍ ေယာက်္ားတစ္သိန္းတို႔၏ ဆယ္ ကုေဋေသာ အလွဴတို႔သည္ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ သမုၪၨက (အလွဴ)၏ အစိတ္တစ္ရာ စိတ္၍ တစ္စိတ္ေသာ အဖို႔မွ်ကိုလည္း အဘယ့္ေၾကာင့္ မမီႏိုင္ကုန္ သနည္း'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

အခ်ဳိ႕ေသာ သူတို႔သည္ မသင့္ေသာ ကံသံုးပါး၌ တည္ကုန္လ်က္ ေထာင္းထု ပုတ္ခတ္ သတ္ျဖတ္၍လည္းေကာင္း၊ ပူေဆြးေစ၍လည္းေကာင္း ေပးလွဴကုန္၏။ ထို အလွဴသည္ မ်က္ရည္ျပည့္ေသာ မ်က္ႏွာရွိသည္ျဖစ္၍ ဒဏ္ႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ သင့္ေသာ အေၾကာင္းအားျဖင့္ ေပးလွဴအပ္ေသာ အလွဴ၏ တန္ဖိုးကို မမီႏိုင္၊ ဤသို႔ အသျပာတစ္ေထာင္တန္ ပူေဇာ္မႈရွိကုန္သည္ ျဖစ္၍ ေယာက်္ား တစ္သိန္းတို႔၏ ဆယ္ကုေဋေသာ အလွဴတို႔သည္ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာ သမုၪၨက (အလွဴ)၏ အစိတ္ တစ္ရာ စိတ္၍ တစ္စိတ္ေသာ အဖို႔မွ်ကိုလည္း မမီႏိုင္ကုန္'' ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။32

၂ - မစၧရိသုတ္၊ သတုလႅပကာယိကဝဂ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္။

*။ ေကာက္နယ္တလင္းစသည္ကို သုတ္သင္မႈ ေကာက္႐ိုးကို ထု႐ိုက္နင္းနယ္မႈ စသည္ျဖင့္ ရေသာပစၥည္းကို ေပးလွဴမႈမ်ဳိးသည္ သမုၪၨကအလွဴ မည္၏။
(အ႒ကထာ)

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

ဓမၼဝါဒီပဥႇာသုတ္- (မွန္ေသာတရားကို ဆိုေလ့ရွိသည္)

ဓမၼဝါဒီပဥႇာသုတ္- (မွန္ေသာတရားကို ဆိုေလ့ရွိသည္)

ငါ့သွ်င္ သာရိပုၾတာ ...
ေလာက၌ တရားကုိ ဆုိေလ့ရွိသူတို႔သည္ အဘယ္သူတို႔နည္း၊
ေလာက၌ ေကာင္းစြာ က်င့္သူတို႔သည္ အဘယ္သူတို႔နည္း၊
ေလာက၌ ေကာင္းစြာ သြားသူတို႔သည္ အဘယ္သူတို႔နည္း ဟု ေမး၏။

ငါ့သွ်င္ အၾကင္သူတို႔သည္ ...
ရာဂကုိ ပယ္ျခင္းငွါ တရားေဟာၾကကုန္၏၊
ေဒါသကုိ ပယ္ျခင္းငွါ တရားေဟာၾကကုန္၏၊
ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ တရားေဟာၾကကုန္၏၊
ထုိသူတို႔သည္ ေလာက၌ တရားကုိဆုိေလ့ ရွိသူတို႔တည္း။

ငါ့သွ်င္ အၾကင္ သူတို႔သည္ ...
ရာဂပယ္ျခင္းငွါ က်င့္ကုန္၏၊
ေဒါသပယ္ျခင္းငွါ က်င့္ကုန္၏၊
ေမာဟပယ္ျခင္းငွါ က်င့္ကုန္၏၊
ထုိသူတို႔သည္ ေလာက၌ ေကာင္းစြာ က်င့္သူတို႔တည္း။

ငါ့သွ်င္ အၾကင္ သူတို႔သည္ကား ရာဂကုိ ပယ္အပ္၏၊ အျမစ္ရင္းကုိ အႂကြင္းမဲ့ ျဖတ္ၿပီးျဖစ္၏၊ ႏုတ္ၿပီးေသာ ထန္းပင္ရာကဲ့သို႔ ျပဳၿပီး ျဖစ္၏၊ ေနာင္တစ္ဖန္ ျဖစ္ျခင္း မရွိသည္ကုိ ျပဳအပ္၏၊ ေနာင္အခါ မျဖစ္ေပၚျခင္း သေဘာ ရွိ၏။ ေဒါသကုိ ပယ္အပ္ ၏၊ အျမစ္ရင္းကုိ အႂကြင္းမဲ့ ျဖတ္ၿပီးျဖစ္၏၊ ႏုတ္ၿပီးေသာ ထန္းပင္ရာကဲ့သို႔ ျပဳၿပီး ျဖစ္၏၊ ေနာင္တစ္ဖန္ ျဖစ္ျခင္း မရွိသည္ကုိ ျပဳအပ္၏၊

ေနာင္အခါ မျဖစ္ေပၚျခင္း သေဘာ ရွိ၏။ ေမာဟကုိ ပယ္အပ္၏၊ အျမစ္ရင္းကုိ အႂကြင္းမဲ့ ျဖတ္ၿပီးျဖစ္၏၊ ႏုတ္ၿပီးေသာ ထန္းပင္ရာကဲ့သို႔ ျပဳၿပီး ျဖစ္၏၊ ေနာင္တစ္ ဖန္ ျဖစ္ျခင္း မရွိသည္ကုိ ျပဳအပ္၏၊ ေနာင္အခါ မျဖစ္ေပၚျခင္း သေဘာ ရွိ၏။ ထုိသူတို႔သည္ ေလာက၌ ေကာင္းစြာ သြားသူတို႔တည္းဟု မိန္႔ဆုိ၏။

ငါ့သွ်င္ ဤရာဂ ေဒါသ ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ လမ္းသည္ ရွိသေလာ၊
အက်င့္သည္ ရွိသေလာဟုေမး၏။

ငါ့သွ်င္ ဤရာဂ ေဒါသ ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ လမ္းသည္ ရွိ၏၊
အက်င့္သည္ ရွိ၏ဟု မိန္႔ဆုိ၏။

ငါ့သွ်င္ ဤရာဂ ေဒါသ ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ လမ္းသည္ အဘယ္နည္း၊
အက်င့္သည္ အဘယ္နည္းဟု ေမး၏။

ငါ့သွ်င္ ထုိရာဂ ေဒါသ ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ (လမ္းသည္, အက်င့္သည္ကား) အဂၤါရွစ္ပါးရွိေသာ ဤအရိယာမဂ္ ပင္တည္း။ ဤသည္ကား အဘယ္နည္း၊ မွန္ကန္ေသာ ျမင္ျခင္း 'သမၼာဒိ႒ိ' ။ပ။ မွန္ကန္ေသာ တည္ၾကည္ျခင္း 'သမၼာ သမာဓိ' တည္း။ ငါ့သွ်င္ ဤရာဂ ေဒါသေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ လမ္းသည္ ဤသည္ ပင္တည္း၊ အက်င့္သည္ ဤသည္ပင္ တည္းဟု မိန္႔ဆုိ၏။

ငါ့သွ်င္ ဤရာဂ ေဒါသ ေမာဟကုိ ပယ္ျခင္းငွါ လမ္းသည္ ေကာင္း၏၊
အက်င့္သည္ ေကာင္း၏။
ငါ့သွ်င္သာရိပုၾတာ မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းငွါ သင့္သည္သာတည္းဟု ေျပာဆုိ၏။316

၃ - ဓမၼဝါဒီပဥႇာသုတ္၊ ဇမၺဳခါသံယုတ္၊ သဠာယတနသံယုတ္ပါဠိေတာ္။


ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

Read more...

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံ ခ်စ္တေကာင္းေဒသ... (ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ပံုေတာ္သမိုင္း)

ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ပံုေတာ္သမိုင္း ၃-မွ...

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံ ခ်စ္တေကာင္းေဒသ...



ပါကစၥတန္...

Read more...

ကြ်တ္မွန္းမသိ ကြ်တ္ေနၿပီ... (ဓမၼဒူတ အရွင္ပညာေဇာတ (ေမး-ေျဖ))

ဓမၼဒူတ အရွင္ပညာေဇာတ (ေမး-ေျဖ) ၃-မွ...

ကြ်တ္မွန္းမသိ ကြ်တ္ေနၿပီ...












Read more...

ယဥ္ေက်းမႈကို လိုက္နာေသာ... (၅၅၀-ဇာတ္ေတာ္ (မာန၀))

၅၅၀-ဇာတ္ေတာ္ (မာန၀)

၁၅၅... ဘဂၢဇာတ္... ယဥ္ေက်းမႈကို လိုက္နာေသာ သားအဖ...

၁၅၆... အလီနစိတၱဇာတ္... အာဇာနည္ဆင္ႏွင့္ မင္းသားငယ္...

၁၅၇... ဂုဏဇာတ္... ျခေသၤ့ႀကီး၏ ေက်းဇူးရွင္ ေျမေခြး...

၁၅၈... သုဟႏုဇာတ္... ျမင္းၾကမ္းႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ အမတ္ပညာရွိ...

Read more...

*အျမင္*

ဆရာက ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးခြန္းေမးပါတယ္။ အင္မတန္ အဆင့္ျမင့္ၿပီး အေတာ္ စဥ္းစားယူရတဲ့ သခၤ်ာ ဥာဏ္စမ္းေတြပါ။

ပထမေက်ာင္းသားက ေမးခြန္းခက္တာကို ျမင္ၿပီး ဒီလိုစဥ္းစားပါတယ္၊

"ဆရာက ငါမေျဖႏိူင္မယ့္ ေမးခြန္းေတြကို တမင္သက္သက္ ေမးတာပဲ၊ ဟိုတစ္ခါတုန္းက သူလာတာကို ထႏႈတ္မဆက္ပဲ ေနမိတာကို မေက်နပ္လို.ျဖစ္မယ္" .... သူဒီလို စေတြးတာနဲ.တင္ ေမးခြန္းေတြကို ေကာင္းေကာင္း မေျဖႏိူင္ ေတာ့ပါဘူး...

ေနာက္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ဒီလိုျမင္ပါတယ္

"ဆရာ့ ေမးခြန္းေတြက အေတာ္ အဆင့္ျမင့္တယ္၊ ငါတို.အဆင့္နဲ. ေျဖလို.ရတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္၊ ႀကိဳးစား ေျဖၾကည္.ဦးမွပဲ" ... သူကေတာ့ ေမးခြန္း အေတာ္ မ်ားမ်ားကို ဆရာ ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ အထိ ေျဖဆိုႏိူင္ခဲ့ပါတယ္....

ဒီအျဖစ္ အပ်က္ေလးကို ႀကည့္မယ္ဆိုရင္ Perception လို.ေခၚတဲ့ အထင္အျမင္ ယူဆခ်က္ တစ္ခုဟာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ.ေစဖို.အတြက္ ဘယ္အတိုင္း အတာထိ အေရးပါ အရာေရာက္တယ္ ဆိုတာ ေတြ.ျမင္ႏိူင္ပါတယ္၊ အျခားသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုပဲ ရွိရွိ၊ ဘာ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ.ပဲ ေမးေမး "ဒုတိယ ေက်ာင္းသား" လိုပဲ ႐ိုး႐ိုးေတြးၿပီး အေကာင္းဆံုး အေျဖေပးသင့္ပါတယ္...။

(၂)
ဆရာက ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို စားပြဲေ႐ွ.မွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး "က" တစ္လံုးေရးျပပါလို. ခိုင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားက ေရးၿပီး ဆရာ့ေ႐ွ.ကို ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္.... ဆရာက သူ.အေျဖကို လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ ဆရာ့ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ အေျဖက "ယ" ျဖစ္ေနတာကိုး...

ေနာက္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို ဆရာက ေခၚခိုင္းပါတယ္...ေက်ာင္းသားက ေရးၿပီး" စာ႐ြက္ကို ဆရာ့ဘက္ တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး ျပလိုက္ပါတယ္... ဆရာက သူ.အေျဖကို သေဘာက် လက္ခံခဲ့ပါတယ္....

ဒီအျဖစ္ပ်က္ေလးမွာ "ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ Angle Of Vision လို.ေခၚတဲ့ ႐ႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိူင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ"... ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ့ အေျဖဟာ အမွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ... ဒါေပမဲ့ ပထမ ေက်ာင္းသားဟာ သူ.ဘက္ အျမင္အတိုင္း ဆရာ့ကို ျပတာကိုး... ဒီေနရာမွာ သတိထားရမွာက ဒုတိယ ေက်ာင္းသားဟာ ဆရာ့ဘက္က "က" လို. ျမင္ရေအာင္ သူက "ယ"လို. အမွားႀကီးေ ရးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး... သူလည္း အမွန္ပဲ ေရးလိုက္ၿပီး ဆရာ့ဘက္ကလည္း အမွန္ပဲ ျမင္ႏိူင္ေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပမယ့္ အေျခအေန တစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္တာပါ...

အခ်ိဳ.ေသာ ကိစၥရပ္ေတြမွာ သူ.ဘက္ကလည္း ဘယ္လိုမ်ား ျမင္ႏိူင္မလည္းလို. စဥ္းစားေတြးေခၚ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး သူ.ရဲ့ ႐ႈေထာင့္ကေန ျမင္ျပ၊ ေတြးျပ၊ ေဆြးေႏြးျပဖို. လိုပါလိမ့္မယ္.... အဲဒါမွလည္း ကိုယ္မွန္တယ္ ဆိုတာကို သူနားလည္ လက္ခံႏိူင္ လာမွာပါ... အဲဒီလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္မွန္တယ္ ဆိုတာကို ကိုယ့္ဘက္က အျမင္ တစ္ခုတည္းနဲ. ႀကည့္ၿပီး ဇြတ္အတင္း ျငင္းခံုေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လိုလားအပ္တဲ့ အေျခအေန တစ္ခုကို ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...

(၃)
ဆရာက ေက်ာင္းသားကို ခံုေပၚမွာ မတ္တပ္ ရပ္ခိုင္းထားၿပီး အျပစ္ေပး ထားပါတယ္... အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို ဆံုးမဖို.လက္ယပ္ ေခၚလိုက္တယ္... ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားက ရပ္ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဆရာက ျပန္ထိုင္ခိုင္းရင္ ေကာင္းမွာပဲလို. ေတြးေနခ်ိန္ပါ... ေက်ာင္းသားက လိုရာေတြးၿပီး ထိုင္ခ်လိုက္ ပါတယ္... အဲ့မွာတင္ ျပႆနာက စတက္ပါေတာ့တယ္...

ဒါဟာ misunderstanding (နားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ျခင္း) ပါ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ Body Language လို.ေခၚတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းကို အသံုးၿပဳၿပီး အသံတိတ္ စကားေျပာ ဆက္သြယ္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ နားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္... အဆိုး၀ါးဆံုး ကေတာ့ အထက္က ျဖစ္ရပ္ကေလးလို ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္အာ႐ံု (Emotion)ရဲ့ လႊမ္းမိုး ျခယ္လွယ္မႈေၾကာင့္ သူတစ္ပါးရဲ့ စကားကို တလြဲ အဓိပၸာယ္ ေကာက္မိတာေတြ၊ အေျခအေနေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား နားလည္ သံုးသပ္မိတာ ေတြပါပဲ၊ ဘယ္ဘာသာစကားနဲ.ပဲ ေျပာေျပာ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ သူတစ္ပါး ကိုယ့္ကို ဘာေျပာတယ္၊ ဘယ္လို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ. ေျပာတယ္ ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း အရွိအတိုင္း နားလည္ႏိူင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းဟာ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္...

(၄)
ဆရာက ေက်ာင္းသားအားလံုး ေ႐ွ.မွာ ရပ္ၿပီး လက္ညွိဳး တစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ၿပီး ဒီလိုေျပာပါတယ္..."မင္းတို. အားလံုး လက္ညွိဳး ေထာင္လိုက္ပါ" ေက်ာင္းသား အားလံုး ဆရာ့ကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနရာကေန ဆရာ ခိုင္းတဲ့ အတိုင္းလိုက္လုပ္ ၾကပါတယ္... အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆရာက သူ.ရဲ့နားထင္ကို လက္နဲ.ေထာက္ၿပီး... "အဲဒီလက္ညွဳိးနဲ. ကိုယ့္နဖူးကို ေထာက္လိုက္ၾကပါ" လို. ထပ္ေျပာပါတယ္... ေက်ာင္းသား အားလံုးဟာ ဆရာ လုပ္တဲ့အတိုင္း နားထင္ကို လိုက္ေထာက္ ၾကပါတယ္...ခဏေနမွ သူတို.မွားသြားမွန္း အားလံုးက သေဘာေပါက္ လိုက္ၾကပါတယ္... "ဆရာ ေထာက္ခိုင္းတာက နဖူးကိုေလ"

ဒီအျဖစ္ အပ်က္ေလးမွာ အၾကားနဲ.အျမင္ တစ္ထပ္တည္း မက်မႈကို ေတြ.ရပါလိမ့္မယ္... တၿပိဳင္တည္းလို. ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက အျမင္အာ႐ံုက ဦးေႏွာက္ကိုအရင္ ေရာက္သြားတဲ့ သေဘာပါ... အျမင္အာ႐ံုဟာ အလင္းကို အေျခခံၿပီးအၾကား အာ႐ံုကေတာ့ အသံမွာ အေျခခံပါတယ္... အလင္းရဲ့ အလ်င္ဟာ အသံရဲ့ အလ်င္ထက္ ပိုျမန္တဲ့ အတြက္ ဒီလိုျဖစ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္...

ဒီသေဘာ တရားေလးကို ေကာင္းစြာ နားလည္မယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္ေျပာမယ့္ စကားနဲ. သင့္ေတာ္မယ့္ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြ ျဖစ္မယ့္ ဟန္ပန္ အမူအရာ ထားမွသာလွ်င္ ကိုယ္ေျပာမယ့္ စကား အရာထင္မွာပါ... သိပ္ဆိုးတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္ကို ငါ႐ိုက္လိုက္ရ လို. မာန္ၿပီး မ်က္ႏွာက ၿပံဳးစိစိ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကေလးက ကိုယ့္စကားကို အေလးမထားပဲ ေနမွာပါ...

အဲဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို မင္းတို. ငါ့ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္ၾကပါ၊ မွားတာကို ေထာက္ျပပါလို. ေျပာေနေပမယ့္ မ်က္ႏွာက ငါ့ကို မေကာင္းဘူးလို. ေျပာလို.ကေတာ့ အလုပ္ ထုတ္ပစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ႐ုပ္ေပါက္ေနရင္ ကိုယ္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားဟာ အလကား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္...

အ႐ွင္းဆံုး ေျပာရရင္ ႐ိုးသားဖို.၊ ၿပီးေတာ့ သတိထားဖို.ပါပဲ... လူတစ္ေယာက္ဟာ ႐ိုးသားမယ္၊ စိတ္ထဲမွာ တကယ္ ရွိတာကိုသာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ သူ.ရဲ့ မ်က္ႏွာကေန သူ.ရဲ့ေကာင္းတဲ့ ေစတနာကို ျမင္ႏိူင္ပါတယ္...

(၅)
ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို စာ႐ြက္ အျဖဴေရာင္ ေထာင္ျပၿပီး ဒါ ဘာအေရာင္လဲလို. ေမးပါတယ္... ေက်ာင္းသား အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း ေျဖၾကပါတယ္... "အျဖဴေရာင္ပါ ..."

ဆရာက White Borad ရဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ကို ေထာက္ၿပီး ဒါကေရာ ဘာအေရာင္လဲလို. ေမးျပန္ပါတယ္... မဆိုင္းမတြပဲ အားလံုးက အျဖဴေရာင္ပါလို. ေျဖၾကပါတယ္... အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဆရာက ခုနကစာ႐ြက္ကို White Board မွာ ကပ္ၿပီး "ဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာ အျဖဴလဲ လို. ေမးျပန္ပါတယ္"... ေက်ာင္းသား အားလံုး ေျဖရန္ စြံ.အ သြားပါေတာ့တယ္...

ဒီအျဖစ္ အပ်က္ေလးမွာ လူေတြ သတ္မွတ္တဲ့ စံႏႈန္းေတြရဲ့ ေ၀၀ါး ဆန္းျပားမႈကို ေတြ.ျမင္ႏိူင္ပါတယ္.... လူတစ္ေယာက္က ခ်မ္းသာမယ္... ေနာက္တစ္ေယာက္က ပိုခ်မ္းသာမယ္...ေနာက္တစ္ေယာက္ကပိုၿပီး ခ်မ္းသာမယ္ စသျဖင့္ေပါ့... သတ္မွတ္ခ်က္ ေတြမွာ အဆံုးသတ္မ်ဥ္း မရွိသလို အစစ္အမွန္ ဆိုတာလည္း မရွိႏိူင္ပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ ျပႆနာ တစ္ခုကို ေျဖရွင္းတဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္အေျခအေနေ တြကို ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လာေရာက္ လႊမ္းမိုးတာ မခံေစဘဲ တကယ့္ အရွိတရား (Being) မွာပဲ စူးစိုက္ ႏွစ္ၿမွဳပ္ ထားႏိူင္ဖို. လိုပါတယ္....ဒီလိုမွလည္း နည္းလမ္းက်ၿပီး မွ်တတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ထုတ္ႏိူင္မွာပါ...

(၆)
ဆရာက ေမးပါတယ္... "အျဖဴမဟုတ္ရင္ ဘာလည္းကြ"...။ အျဖဴမဟုတ္ရင္ အမည္းေပါ့ ဟု ေက်ာင္းသားက ျပန္ေျဖပါတယ္...

တစ္ကယ္က "အျဖဴမဟုတ္ရင္ မျဖဴတာတာေတြ အားလံုး ျဖစ္ႏိူင္တာေလ" က်ေနာ္တို.လည္း လူ.ေလာကထဲက ျပႆနာရပ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ အဲဒီ ေက်ာင္းသားေလး လိုမ်ိဳး ျဖစ္ႏူိင္ေခ် (Propability) မ်ားစြာကို မစဥ္းစားပဲ၊ ဆန္.က်င္ဘက္ အျမင္ (Opposite View) ေတြကိုသာ ႐ုတ္တရက္ စဥ္းစားမိတတ္ ၾကပါတယ္... ဥပမာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အမွန္တရား တစ္ခုနဲ. အျခားလူ ေပးလာတဲ့ အေျဖတစ္ခုနဲ. ကိုက္ညီမႈ မရွိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ဘက္သူ မွားေနတယ္ ဆိုၿပီး ႐ုတ္တရက္ ေကာက္ခ်က္ ခ်မိတတ္ပါတယ္... ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ ျဖစ္ႏိူင္ေျခေတြ တစ္ခုထက္ ပိုၿပီး ရွိႏိူင္တယ္ ဆိုတာ၊ စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္း (The Way Of Thinking) အေပၚ မူတည္ၿပီး အေျဖ ဒါမွမဟုတ္ ရလဒ္ေတြဟာ တစ္နည္းတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲ သြားႏိူင္တယ္ ဆိုတာေတြကို နားလည္ ထားရပါမယ္... "ဒါမွ ငါမွန္တယ္၊ မင္းမွားတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြက လြတ္ေျမာက္ၿပီး ငါလည္းမွန္တယ္၊ မင္းလည္း မွန္တယ္ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ.ရဲ့ လမ္းေၾကာင္းက ပိုၿပီး အားေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကို ျမင္ႏိူင္စြမ္းရွိမွာပါ...

ျပႆနာဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ.တတ္ႏိူင္သမွ် ကင္းေ၀းႏိူင္ဖို.၊ ေနာင္တေတြ ခဏခဏ မရဖို.၊ အနည္းဆံုး ေလာကထဲမွာ ၿပံဳးၿပံဳးကေလး ေနႏိူင္ဖို. သိမိသမွ်၊ ဖတ္မိသမွ်၊ က်င့္ႀကံ အားထုတ္မိသမွ် ေပးေ၀ လိုက္ရပါသည္...

*************************************************

ေမးလ္မွ ရရွိလာမႈေလးကို ထပ္ဆင့္ မွ်ေ၀လိုက္ျခင္းပါ...။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

Read more...

*အျဖည့္ခံ*

*အျဖည့္ခံ*


အကၽြႏ္ုပ္ေလ…
အသင္တို႔ လိုအပ္ရင္
ခိုကပ္မေန
တတ္သ၍
စြမ္းသမွ်
ႏြမ္းလ်ပါေစ
လမ္းျပခ်င္သူပါ။

အကၽြႏု္ပ္ကို…
အသင္တို႔ မသံုးခ်င္လည္း
ဘ၀င္မၿငိႇဳး
အစဥ္ရိုးကုပ္
သင္လုပ္သမွ်
က်င္ထုတ္ပလည္း
ဒုကၡမျမင္
သုခလည္းမထင္သူပါ။

အကၽြႏု္ပ္ဟာ…
သင္လိုရာေန
သင္ႏွင္ရာေစ
သင္လိုရင္သံုး
သင္မလိုလည္း
ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔
သင္ထားသလိုစံမယ့္
အျဖည့္ခံ
ဖိနပ္တစ္ရံေလ။ ။


ေလာကအတြက္ ျဖည့္ဆည္းရန္ ရည္သန္လ်က္...
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

Read more...

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP