* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊ * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

* သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ၊     * သဗၺရသံ ဓမၼရေသာ ဇိနာတိ။

နမတၳဳ ဗုဒၶါနံ နမတၳဳ ေဗာဓိယာ။ နေမာ ဝိမုတၱာနံ၊ နေမာ ဝိမုတၱိယာ။

ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ဘုရားရွင္တို ့၏ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္အား ရွိခိုးပါ၏။
ကိေလသာတို ့မွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္တို ့အား ရွိခိုးပါ၏။
ထိုဘုရားရွင္တို ့၏ ဝိမုတၱိငါးပါးအား ရွိခိုးပါ၏။

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...

ကရုဏာလက္မ်ား ကမ္းလင့္ေပးပါ...
စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။

ပညာေရးအလွဴေတာ္ ႏႈိးေဆာ္ခ်က္


ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တုိက္မွ နဝမတန္း ေျဖဆုိမည့္ သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား လစဥ္ ထားေပးႏုိင္ရန္ ပညာေရးအလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္ေနပါသည္။ ေရႊေစတီ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ပညာဆည္းပူးႏုိင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ ကုသုိလ္ရွင္မ်ား လုိအပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း http://www.mmtheravada.org ဖုန္း
09-73062811, 09-5505176 သုိ႔ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကေစလုိပါသည္။

သီလရွင္ ဆရာေလးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ား ဇြန္လအမီ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ကာလဒါန ကုသုိလ္အျဖစ္ သဒၶါတတ္အား နည္းမ်ားမဆုိ လွဴဒါန္းကူညီၾကပါရန္ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

၀ိမုတၱိရသ အဖြဲ႔သားမ်ား

------------------------
ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း.....

ပညာေရးအလွဴေတာ္လႉဒါန္းမည့္အစီအစဥ္

ေထရ၀ါဒဗုဒဘာသာ လူငယ္မ်ား အသင္းမွ ဦးစီး၍ (၂၀၁၁) ခုႏွစ္တြင္ န၀မတန္းသို႔ တက္ေရာက္မည့္ ေက်ာင္းသား (၂၅) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသူ (၂၅) ေယာက္အား ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။

ျပဳလုပ္မည့္အစီအစဥ္

ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေရႊေစတီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (ဆရာေတာ္ ဦးေတဇႏၵိ၊ ခ/(၃) ရက္ကြက္၊ ေရႊေစတီေက်ာင္း၊ မဂၤလာဒုံၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ ဆႏၵအေလ်ာက္ ကိုရင္၀တ္လိုကလည္း ၀တ္ႏိုင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေသာကာရာမ သီလရွင္စာသင္တိုက္ (ဆရာေလးေဒၚသုနႏၵာ (ဖုန္း-၀၉-၈၆၂၈၈၁၁)၊ ၀ါယာလက္ေစ်းမွတ္တိုင္၊ ေရႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္၊ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္) တြင္ထားရွိပါမည္။ အေသာကာရာမေက်ာင္းမွ သီလရွင္မ်ားသာလက္ခံသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ရပါမည္။ သီလရွင္မ်ားတက္ေရာက္ရမည့္ အ.ထ.က ေက်ာင္းမွာ အေသာကာရာမ ေက်ာင္းမွလက္ရွိ သီလရွင္မ်ား တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ ပညာသင္ၾကားမႈတြက္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ စာသင္သူမ်ား စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစရန္ ဆန္အိတ္လွဴျခင္း ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္းတို႔ျဖင့္ လစဥ္ ေထာက္ပံ့သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သီလရွင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေရး အတြက္ အနီးကပ္စာျပေပးမည့္ ဆရာမ (၆) ဦးအား တစ္လလွ်င္ (၅) ေသာင္းက်ပ္ျဖင့္ ငွါးရမ္းေပးရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ပညာေရးအလွဴအား ေစတနာရွင္မ်ားမွလည္း ပါ၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။ ေကာက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားအား ဘဏ္စာအုပ္ထားရွိ၍ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္းအား လစဥ္ေဖာ္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားအား အလွဴရွင္မ်ားထံသို႔လည္း ေပးပို႔သြားပါမည္။ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

ေလ်ာက္ထားမည့္ သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္အခ်က္မ်ားမွာ

(က) ေက်ာင္းသူမ်ားမွာ သီလရွင္၀တ္ႏိုင္ရပါမည္။

(ခ ) မိဘမ်ားမွ ေနထိုင္ရန္ခြင့္ ျပဳသူျဖစ္ရပါမည္။

(ဂ ) စာသင္သားမ်ားေနထိုင္မည့္ ေက်ာင္းတြင္း စည္းကမ္းမ်ားကို တိက်စြာလိုက္နာရပါမည္။

(ဃ) ေက်ာင္းထားရန္ အမွန္တကယ္အခက္အခဲ ရွိေနသူျဖစ္ရပါမည္။

အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာလွဴငယ္မ်ား အသင္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ (http://mmtheravada.org)

ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ

ကိုထြန္းထြန္းလိႈင္

ဖုန္း ၀၉-၇၃၀၆၂၈၁၁

htunhtunhlaing82@gmail.com

winthu.tbyo@gmail.com

thantzin83@gmail.com

Monday, December 14, 2009

ဘ၀နဲ႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကသူမ်ား

Sunday, 13 December 2009 19:25 | စာေရးသူ Ashinsadhina | Print | E-mail
ဘယ္သူမွားတယ္ဆုိတာေတာ့ ကိုယ္ဟာကုိပဲစဥ္းစားၾကည့္ၾကေပါ့၊ ေနာက္ဆုံးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၾကပါ၊ ဘ၀နဲ႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပြဲတဲ့၊ တုိက္ပြဲဆုိတာက အႏုိင္ရွိသလို အရွဳံးဆုိတာလည္း ရွိတာပဲေလ၊ အၿမဲတမ္းႏုိင္ေနလုိ႔ကေတာ့ ဘယ္တုိက္ပြဲေခၚပ၊ ႏိုင္ပြဲလုိ႔ တစ္မ်ဳိးတည္း ေခၚမွာေပါ့၊ ေလာကမွာ တုိင္းျပည္အတြင္း အခ်င္းခ်င္း တုိက္ခုိက္ၾကတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္တုိက္ပဲြ၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတစ္ပါးတုိ႔နဲ႔ တုိက္ခုိက္ၾကတဲ့ ျပည္ပစစ္ပြဲ စသည္စသည္ျဖင့္ တုိက္ပြဲေတြအမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ေနာက္ လူေတြပဲ ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ လူေတြကပဲဖန္တီးေပးေနတဲ့ ႏြားခ်င္းတုိက္တဲ့ ႏြားတုိက္ပဲြ၊ လူခ်င္းတိုက္တဲ့ လက္ေ၀ွ႔ပြဲ၊ ၾကက္ခ်င္းတုိက္တဲ့ ၾကက္တုိက္ပြဲ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တြင္းထဲမွာေနတဲ့ ပုရစ္ကေလးေတြကိုေတာင္ တုိက္ပြဲလုပ္ေပးၾကတဲ့ တုိက္ပြဲေတြကို စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့ လူဆုိတဲ့ လူေတြ … လူသားေတြေပ့ါ…

အဲဒီလူသားေတြ သူမ်ားေတြကိုသာ တုိက္ပြဲေတြကို ဖန္တီးေပးေနၾကတာ၊ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် နာရီနဲ႔အမွ် မိနစ္နဲ႔အမွ် စကၠန္႔နဲ႔အမွ် တုိက္ပြဲ၀င္တုိက္ခုိက္ေနၾကတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀တုိက္ပြဲေတြ ကိုေတာ့ အေမ့ႀကီးေမ့ေနၾကတယ္၊ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ကိုပဲ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကရတယ္ဆုိတာကို ေမ့ေနၾကတယ္၊ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ ေသဆုံးျခင္းႏွစ္ခုအၾကားက တုိက္ပြဲဟာ ကိုယ့္ဘက္က တစ္ေန႔ ေသမင္းကို အရွဳံးေပးရမယ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အရွဳံးေပးရမယ္ဆုိတာကို သိသိႀကီးနဲ႔တစ္ခ်ဳိ႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕ သိပင္သိျငား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လ်က္၊ တုိက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓာတ္ေတြ ကင္းေနၾကတယ္။

ဘ၀မွာ အရွဳံးဆုိတာတစ္ခု ရင္ဆုိင္လုိက္ရရင္ပဲ ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလုံး ဆုံးသြားေတာ့သေလာက္ ခံစားေနၾကတယ္၊ စာေမးပြဲရွဳံးတဲ့ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေလးဟာ ဘ၀တစ္ခုလုံး ဆုံးသြားသေလာက္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ ဘ၀ကုိစိတ္ေကာက္ ပစ္လုိက္တတ္ၾကတယ္၊ လက္ေျမာက္ အရွဳံးေပးလုိက္တတ္ ၾကတယ္၊ အဲဒါေလးေၾကာင့္ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသပစ္လုိက္ တတ္ၾကတယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ လူ႔သဘာ၀ အခ်စ္တုိက္ပြဲမွာ ဆုံးရွဳံးသြားလုိ႔ ဘ၀ကိုပါ စိတ္ေကာက္ၿပီး အရွဳံးေပးကာ အသက္ကိုပါ အဆုံးသတ္ ပစ္လုိက္တတ္ၾကတယ္၊ စီးပြားေရးေတြလုပ္ အရွဳံးေတြေပၚလာတဲ့အခါ ဘ၀ကိုစိတ္ေကာက္ လက္ေျမာက္ အရွဳံးေပးၿပီး ကိုယ့္ဘ၀ကို ေရစုန္ေမ်ာလ်က္ ဘာတစ္ခုမွ ဆက္လက္ရုန္းကန္လုိစိတ္မရွိေတာ့ဘဲ အရက္ေသစာ ေသာက္၊ မူးရစ္ေစတတ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြအသုံးျပဳလ်က္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တတ္ၾကတယ္၊ အမ်ဳိးမ်ဳိး ပါပဲ၊ မေအာင္ျမင္ခဲ့တာတစ္ခုကို သင္ခန္းစာယူဘုိ႔စိတ္မကူးေတာ့ဘဲ ဆက္လက္ျပဳျပင္မႈ မရွိၾကေတာ့ ဘဲနဲ႔ အရွဳံးေပးတတ္ၾကတယ္၊ ဘ၀ကိုစိတ္ေကာက္ၿပီး ဘာမွမလုပ္ေတာ့ဘဲ မႀကဳိးစားေတာ့ဘဲ ေနတတ္ၾကေတာ့တယ္။

တုိက္ပြဲဆုိတာ အႏိုင္ရွိသလုိ အရွဳံးလည္း ရွိတာေပါ့၊ အႏုိင္ကုိ အၿပဳံးနဲ႔ရင္ဆုိင္တတ္ရင္ အရွဳံးဆုိတာကို လည္း အၿပဳံးမပ်က္ လက္ခံႏုိင္ရမွာေပါ့၊ ရွဳံးခါမွ ရွဳံးေရာ၊ မေသမခ်င္းေတာ့ တုိက္ပြဲ၀င္ ေနရဦးမွာပဲဆုိတာကို မက်င့္သုံးၾကဘူး၊ စိတ္ခံစားမႈေလးတစ္ခုုကုိ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ပစ္တတ္ ၾကတယ္၊ အျပစ္ရွိသူေတြကို လုိက္ၾကည့္ရေအာင္….

မိဘ

သားသမီးေတြကို သိပ္တတ္ေစခ်င္၊ ေတာ္ခ်င္ေစခ်င္ၾကတဲ့ မိဘမ်ား ကိုယ့္သားသမီးရဲ့ မူလ ပင္ကိုယ္စရုိက္၊ ဗီဇ၊ ဥာဏ္ရည္ကို မၾကည္ဘဲနဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ႀကီးေတြ ျဖစ္လုိၾကတယ္၊ ကေလးရဲ့ ဥာဏ္ရည္ဟာ အဲဒီအဆင့္ကို မီွလားမမွီလား ထည့္မစဥ္းစားဘူး၊ ပိုက္ဆံရွိရင္ အကုန္ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ဆရာမ်ဳိးစုံကို ပုိက္ဆံနဲ႔ငွါး၊ ကေလးကိုသင္ခုိင္း၊ ကေလးက စာမလုိက္ႏုိင္၊ ကေလးကလည္း ကုိယ့္စာကိုအလုိမက်ျဖစ္၊ မိဘကလည္း သားသမီးကို အလုိမက်ျဖစ္၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကေလးေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကို မေက်မနပ္ျဖစ္လာ၊ စိတ္က စာထဲမေရာက္၊ လြတ္ေပါက္ ထြက္ေပါက္ကုိရွာ၊ စိတ္ညစ္ညဴးတာေပ်ာက္တယ္ဆုိၿပီး ေဆးလိပ္စီးကရက္ခုိးေသာက္၊ မေကာင္းတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ့ အဆြယ္ေကာင္းမႈနဲ႔ အရက္ေသစာကိုပါ ေသာက္စားတတ္လာ၊ မိဘလည္း ဒုကၡေရာက္၊ ကေလးလည္း ဆင္းရဲ၊ ဘ၀နဲ႔ ေနာက္ဆုံးစိတ္ကို၊ ဘ၀ကုိ အခ်ဥ္ေပါက္ၿပီး ပ်က္စီးသြားခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေနၿပီလဲ။

သိဘူးခဲ့တဲ့ မိဘသုံးဦးေလာက္ရွိတယ္၊ တစ္ဦးရဲ့ သမီးေလးဟာ ပင္ကိုယ္ဥာဏ္ရည္ အလြန္ေကာင္း တယ္၊ ကေလးေလးဟာ အတန္းတုိင္းမွာလည္း ပထမေတြနဲ႔ခ်ည္း ေအာင္တယ္၊ ကေလးက သိစက ေလးတန္း၊ အဲဒီကေလးဟာ ေက်ာင္းစာလည္း က်က္ရတယ္၊ ၀ါသနာအရ ကေလးက သီခ်င္းဆုိေလးကလည္းေကာင္းတယ္၊ အဲဒါကို အေမလုပ္တဲ့သူက ေခတ္ေပၚ ဆုိကေရးတီး မွာ သူ႔သမီးေလးကို ၿပဳိင္ပြဲ၀င္ခြင့္ရတဲ့အထိ နည္းျပဆရာမ ေတြနဲ႔ စနစ္တက်သင္တယ္၊ ကေလးမွာ ေက်ာင္းအတြက္ က်ဴရွင္မ်ဳိးစုံလည္း တက္ရတယ္၊ အကလည္း သင္၊ အဆုိလည္း သင္နဲ႔ ကေလးေလးဟာ အရုပ္ေလးလုိပဲ၊ နားခ်ိန္ပင္မရေတာ့၊ ႏွစ္စဥ္ ဆုိကေရးတီးကိုလည္း ပါ၀င္ၿပဳိင္ေစ သင္ေစနဲ႔ သမီးေလးဟာ ကေလးဘာသာဘာ၀ ကစားခ်ိန္ကို မရွိေလာက္ေအာင္ ေနေနခဲ့ရတယ္၊ တေျဖးေျဖးနဲ႔ကေလးဟာ စက္ရုပ္ဆန္လာတယ္၊ ေငးလာ ငိုင္လာ ေတြလာ ေ၀လာနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ကေလးဟာ အတန္းစာေတြမွာ အားနည္းလာခဲ့တယ္၊ ခုဆုိ ကေလးက ကိုးတန္း ဆယ္တန္းေရာက္ေရာေပါ။့

ေနာက္တစ္ဦးက ကေလးေလးက ခုမွ ႏွစ္တန္း၊ ကေလးက ပင္ကိုယ္ကကို ဥာဏ္က သိပ္ထက္ျမက္လွသည္မဟုတ္ဘူး၊ သို႔ေသာ္ မေအက သူ႔ကေလးကို အရမ္းေတာ္ေစခ်င္ တတ္ေစ ခ်င္တယ္၊ ကေလးေလးက သူငယ္တန္းတုန္းက အဆင့္ ငါး/ေျခာက္ေလာက္မွာ ရွိေနေသးတယ္၊ ပထမတန္းေရာက္ေတာ့ ဘာသာစုံသင္ေပးဘို႔ က်ဴရွင္ဆရာမကုိ အိိမ္မွာေခၚသင္ တယ္၊ ကေလးဟာ ေက်ာင္းကၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း စာဆက္သင္ရတယ္၊ စေန တနဂၤေႏြမွာ ကေလးကို ကြန္ျပဴတာပါ သင္ေစျပန္တယ္၊ ကေလးကေတာ့ ပိုၿပီးတုိးမလာတဲ့အျပင္ စာက တေျဖးေျဖး ပိုပိုညံ့ညံ့လာတယ္၊ ဒုတိယတန္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ငါးဆယ္ရွိတဲ့ အတန္းထဲမွာ ကေလးဟာ အဆင့္ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွာပဲ အၿမဲလုိရွိေနခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ပင္ကုိယ္ဥာဏ္က အသင့္အတင့္ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူျဖစ္ခ်င္တာက ဆရာ၀န္တဲ့၊ ဆယ္တန္းမွာေတြ႔တာ၊ သူ႔ဥာဏ္ရည္ကို ကိုယ္တုိင္ေတြ႔ရတာက အလယ္အလတ္အဆင့္ ပဲ၊ လုိခ်င္စိတ္ကေတာ့ အားႀကီးတယ္၊ ႀကဳိးစားတယ္၊ စာေတြလည္း တအားသင္တယ္၊ ေနာက္ သူက သူမ်ားေတြ ေတာ္သမွ် အကုန္လုိက္ေတာ္ခ်င္တယ္၊ စီးပြားေရး၀ါသနာပါတယ္တဲ့၊ ခ်မ္းသာခ်င္လြန္းက လည္း အားႀကီးတယ္၊ ကြန္ျပဴတာကို ဆရာႀကီးတစ္ဆူ ျဖစ္ခ်င္ျပန္ေရာ၊ မိဘေတြကေတာ့ သူ႔သား ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္ပါတယ္ဆုိတဲ့အတန္းစားထဲကပါ၊ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးတစ္ခုပဲပါတယ္၊ ဆရာ၀န္လုိင္းမရလုိ႔ဆိုၿပီး ေနာက္ပုိင္း ေရာင္ေပေပျဖစ္သြားတယ္။

ဒီေနရာမွာ ကေလးေတြရဲ့အျပစ္ဆုိတာထက္ မိဘေတြမွာ ပိုၿပီးအမွားမ်ားေနတယ္၊ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို တတ္ေစခ်င္တယ္၊ ေတာ္ေစခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္သားသမီး ေတာ္တာတတ္တာထက္ မိဘေတြ အခ်င္းခ်င္း ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပဳိင္လုပ္ခ်င္တာက ပိုမ်ားေနတာကို ကုိယ္တုိင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္၊ အဲဒီကေလးေတြ ေနာက္ပိုင္း ဘ၀ကိုမေက်မနပ္နဲ႔ ဘ၀နဲ႔စိတ္ေကာက္ၿပီး ေလလြင့္သြားတတ္တာကို မိဘေတြက အေလးမျပဳၾကဘူး၊ ဒါဟာ အလြန္ပဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ဒီေန႔ ပိုက္ဆံရွိ သားသမီးေတြရဲ့ဘ၀ေတြပါပဲ။

ေက်ာင္းသား

ကုိယ့္ရဲ့ဥာဏ္ရည္ကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္မသိတတ္၊ ကုိယ့္၀ါသနာကို ကိုယ္မဆုံးျဖတ္ရဲ၊ သူမ်ားဆရာ၀န္ျဖစ္တာကို ကုိယ္က လိုက္ျဖစ္ခ်င္၊ ႀကဳိးစားမႈေတာ့လည္းရွိပါရဲ့၊ သို႔ေသာ္ အဲဒီႀကဳိးစားမႈ က ပင္ကိုဗီဇ ၀ါသနာနဲ႔ မတုိက္ဆုိင္၊ ပင္ကုိယ္ဥာဏ္ အဲဒီေလာက္ထိ အဆင့္မမီ၊ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ လုိင္းျဖစ္တဲ့ ဆရာ၀န္မရ၊ အင္ဂ်င္နီယာမျဖစ္၊ လုိတာမရေတာ့ ဘ၀ကိုစိတ္ပ်က္၊ ဘ၀နဲ႔ မိတ္ပ်က္၊ ဘ၀ကိုစိတ္ေကာက္၊ ေနာက္ဆုံး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေစေတာ့ဆုိၿပီး ဘ၀ကို ေရစုန္ေမွ်ာပစ္လုိက္ၾက၊ အရွဳံးသံသရာမွာ နစ္မြန္း၊ လူျဖစ္လည္း ရွဳံး၊ ဘ၀လည္း ဆုံးတဲ့ထိေရာက္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယုံမၾကည္ ေအာင္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္းလုပ္ခဲ့၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့တြန္းအား၊ ဆြဲအားေတြကိုလည္း မေတာ္လွန္ႏိုင္ခဲ့၊ စိတ္ေကာက္မိတဲ့ ဘ၀ကိုပဲ အျပစ္ပုံခ်ခဲ့၊ စာေမးပြဲတစ္ခါရွဳံး/က်တာကိုပဲ ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလုံး ဆုံးသြားသေယာင္ အေတြးမွာထင္ခဲ့၊ အဲဒီခါမွာ အရင္းႏွီးဆုံး ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္တဲ့ မိဘေတြက ဆူၾက၊ ေမာင္းၾက၊ ေက်ေအးေအာင္ မႏွစ္သိမ့္တတ္ၾကေတာ့ ကေလးဟာ ဘ၀ကို ထိခုိက္ရွနာေတြနဲ႔သာ လူျဖစ္လာခဲ့ေတာ့၊ ဘယ္ေသာအခါမွ မေအာင္ျမင္တဲ့ လူသားေလးအျဖစ္ ရပ္တည္သြားခဲ့ၾကရ။

စီးပြားရွာသူ

ရတာက တစ္ေန႔ကို တစ္ရာက်ပ္- ကြမ္းယာစားတာက ၂၅-က်ပ္၊ လဘက္ရည္ေသာက္တာက မနက္ည- ၅၀၊ ေဆးလိပ္ဘိုးက ၂၅-က်ပ္၊ အိမ္ျပန္လာေတာ့ အိပ္ကပ္က ဗလာျဖစ္၊ ဘယ္မွာလည္း သားေကၽြးဘုိ႔၊ ဘယ္မွာလည္း မယားအတြက္၊ ဘယ္မွာလည္း ထမင္းဘိုး၊ ဘယ္မွာလည္း ဟင္းဘုိး၊ မသုံးတတ္ဘဲ အျဖဳန္းနဲ႔ဘဲ သံသရာလည္၊ ဘယ္လုိလုပ္စီးပြားျဖစ္ ခ်မ္းသာၾကေတာ့မည္လဲ။ ေနာက္ထပ္ အိမ္က မိန္းမျဖစ္သူ အိမ္ေထာင္ရွင္၊ အိမ္ႀကီးရွင္မ က်ျပန္ေတာ့လည္း ပါသြားတဲ့ဟင္းဘိုး ကုိ ကေလးေတြမသိေအာင္ မုန္႔ဟင္းခါးခုိး၀ယ္စားတာက တစ္မ်ဳိး၊ ေခတ္စားေနတဲ႔ ႏွလုံး သုံးထုိးတာက တစ္ဖုံ၊ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ကစြန္းရြက္စီးေတာင္မွ အႏုိင္ႏုိင္၊ ကိုယ့္ရွိတာကို မသုံးတတ္တာ ေျပာပါတယ္၊ ဒီလုိ မိသားစုမ်ဳိး လင္ကဘယ္ေလာက္ပဲရွာရွာ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေငြရရ၊ စီးပြား မျဖစ္ေတာ့။ အိမ္ေထာင္ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ မတုိးတက္ေတာ့။

မတုိးတက္ေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ဆုိးက်ဳိးေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့၊ စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္ဘူးဆုိမွ ျဖင့္ ေလာကႀကီးဟာ ျဖစ္ခ်င္သလုိျဖစ္ၾကေတာ့တာပါပဲ၊ သားသမီးက မိဘကို မရုိေသ၊ မိဘက သားသမီးေတြကို ဂရုမစိုက္ႏုိင္၊ ပညာသင္မေပးႏိုင္၊ သူမ်ား၀တ္တာ စားတာေတြကိုျမင္ၿပီး အားက်စိတ္၀င္၊ မိရယ္ ဖရယ္ဆုိတာေတြကို အေရးမထားေတာ့ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ေငြရေအာင္ရွာၾကေရာ၊ သမီးမိန္းကေလးက ခႏၶာကုိယ္ကိုေရာင္းၿပီး ေငြရေအာင္လုပ္တယ္၊ သားေယာက်ာ္းေလးက ခိုးဆုိးလုယက္လာတတ္တယ္၊ မိမႏုိင္ ဖမႏုိင္ေလးေတြျဖစ္လာတယ္၊ မေအက လည္း လင္ေယာက်ာ္းကုိ မယုံၾကည္ေတာ့၊ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ စားဘုိ႔၀တ္ဘို႔ ရွာလာတယ္၊ စရုိက္ေတြ ပ်က္၊ အက်င့္ေတြေဖာက္၊ ေနာက္ဆုံး အိမ္ေထာင္ေရးပါ ပ်က္ျပားၾက၊ ဘ၀ကို စိတ္နာ၊ စိတ္ေကာက္၊ ျဖစ္ခ်င္ရာေတြ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

ဆရာနဲ႔တပည့္

ဒီေနရာမွာေတာ့ ဆရာဆုိတာကို စာသင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာ/ဆရာမတုိ႔ကိုပဲ ေျပာပါမယ္၊ ဒီေန႔ေခတ္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူအမ်ားစုဟာ ဆရာဆုိတဲ့သူေတြကုိ ဆရာလုိမဆက္ဆံၾကေတာ့ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းလုိဆက္ဆံေနၾကတယ္၊ ဒို႔မ်ားျဖင့္ ဆရာဆုိတာကို ဒီေန႔တုိင္ေအာင္ ျမင္တာနဲ႔ ေၾကာက္ရြံ႕ေနတုန္းပါပဲ၊ ေတာသားဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆုိတဲ့အသုံးကို အဲဒီဆရာေရွ႕ကလြဲၿပီး မသုံးခဲ့ဘူးဘူး၊ ခုထိလည္း ဆရာနဲ႔ေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔အလုိလုိ ပါးစပ္ကေန ခုန္ေပါက္ထြက္သြား တုန္းပါပဲ၊ ရြာမွာက တစ္ရြာလုံး ေယာက်ားေလးေတြ က်ဳပ္က်ဳပ္နဲ႔ပဲ သုံးခဲ့ၾကတာကိုး၊ ခုေတာ့လည္း ေခတ္ေတြေျပာင္း၊ ႏွစ္ေတြေဟာင္းလာေတာ့ တုိးတက္လာၿပီေပါ့။

ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီေခတ္ကလုိ ဆရာေတြကို တပည့္ေတြက သူငယ္ခ်င္းလို ဆက္ဆံေနၾက တာလည္း ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ က်ဴရွင္ဆိုတာေတြက အရင္းအက်ဆုံးျဖစ္ေနတယ္၊ မိဘေတြက တတ္ႏိုင္ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆရာေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးကို အိမ္ကိုေခၚ၊ ပိုက္ဆံကုိ မတန္တစ္ဆေပး၊ ကေလးကို စာသင္ခုိင္း၊ ကေလးက ဒီလူ (ဆရာကိုေျပာပါသည္) ငါ့မိဘကပုိက္ဆံေပးၿပီး ငါ့ကိုစာသင္ ခုိင္းတဲ့ အခုိင္းအေစပါပဲလုိ႔ အျမင္ေတြျဖစ္၊ ဆရာဟာ ဆရာ့ေနရာမွာ မရွိေတာ့ဘဲ၊ ေငြေပးၿပီး ခုိင္းရတဲ့ အခိုင္းအလုပ္သမားျဖစ္သြားေရာ။ အဲဒီအခါ ဆရာကလည္း သူ႔မွာ သူ႔အာဏာပါ၀ါေတြကို ေငြနဲ႔ေရာင္း ထားသလိုျဖစ္ေနလုိ႔ ေငြမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လ်က္ တပည့္ကို မဆုံးမရဲ၊ ေနာက္ေတာ့ အုိ ငါက သူ႔ကိုစာသင္ေပးရတာပဲ၊ သူ စာတတ္၊ ငါ စာသင္ခရ ၿပီးတာပဲရယ္ဟု ဆုံးျဖတ္၊ ဆရာလည္း အက်င့္ပ်က္၊ တပည့္လည္း အက်င့္ပ်က္၊ ဘ၀ေတြဟာ ေနသားက်မျဖစ္ေတာ့ဘဲ၊ ေဖာက္ျပန္ၿပီး ဆရာတပည့္ဆုိတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ေပ်ာက္ဆုံးကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီမွာလည္း ဘ၀ကိုစိတ္ေကာက္ပစ္လုိက္ၾကတာမုိ႔ ဆရာတပည့္ဆုိတဲ့ ခ်စ္စရာ ဆက္ဆံေရး ဘ၀ေလး ပ်က္စီးခဲ့ရ၊ ဆရာေတြ အားလုံးကို သိမ္းႀကဳံးေျပာလုိက္ျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ဘ၀ပ်က္ေနၾကေသာ ဆရာနဲ႔တပည့္တုိ႔ကိုသာ ေျပာလုိရင္းျဖစ္ပါသည္။

ဒီေလာက္ဆုိရင္ အရာရာကိုျမင္တတ္ေလာက္ပါၿပီ၊ ေနရာတုိင္းမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္၊ ဘ၀ဆုိတာ ကံဇာတ္ဆရာ အကခုိင္းတဲ့အတုိင္း ကေနၾကရတာပါ၊ အဲဒီဘ၀ထဲမွာ တစ္ခါ တစ္ခါ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလုိ မျဖစ္ရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္း ျဖစ္လာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ က-ရေတာ့မွာ ေသခ်ာေနၿပီဆိုမွျဖင့္ က်ရာ ဇာတ္ရုပ္ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ဘို႔က အလုိအပ္ဆုံးလုိ႔ျမင္ပါတယ္၊ တစ္ခုရွဳံးရင္ တစ္ခုႏုိင္ရမွာေပါ့၊ စာေမးပြဲက်ရွဳံးျခင္း၊ စီးပြားက်ရွဳံးျခင္းေတြက ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္ၿပီးေတာ့ ျပင္လုိ႔ ႀကဳိးစားလို႔ ရပါေသးတယ္၊ အဲ စိတ္ဓာတ္က်ရွဳံးသြားၿပီဆုိရင္ျဖင့္ ျပင္လို႔မရေတာ့ပါဘူး၊ ခဏခဏ ေျပာျဖစ္ပါတယ္၊ က်ရွဳံးတာႀကီးကို ရင္၀ယ္ပိုက္ ႏွလုံးသားမွာေထြးသိပ္ထားလုိ႔ကေတာ့ျဖင့္ မစားရတဲ့၊ စားလုိ႔မရေတာ့တဲ့ ထမင္းထုပ္ႀကီး ေခါင္းေပၚရြက္ၿပီး ရြာရုိးေလွ်ာက္ ပစ္လည္း မပစ္ရက္၊ စားလည္း စားမရ၊ ဘာမွ အသုံးမက်ေတာ့ပါဘူး၊ ဒီေတာ့ ဘ၀ဆုိတာရွိေနေသးရင္ တုိက္ပြဲေတြကလည္း မျပတ္ရွိေနမွာပါ၊ အၿမဲတန္းလည္း တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကရမွာပါ၊ တုိက္ပြဲေတာ့ အၿမဲတန္း ဘယ္ႏုိင္ေနပ၊ အရွဳံးဆုိတာလည္း ရွိမွာေပါ့၊ ရွိေနမွာေပါ့။

အႏုိင္ကုိ အၿပဳံးနဲ႔ဆီးႀကဳိႏုိင္ရင္ျဖင့္ အရွဳံးကိုလည္း မတုန္မလႈပ္နဲ႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစား ရမွာေပ့ါ၊ ဘ၀ကိုစိတ္ေကာက္မေနၾကပါနဲ႔၊ ဘ၀ကို စိတ္လည္း ပ်က္မေနၾကပါနဲ႔၊ မေသခင္ေလးပဲ ႀကဳိးစားဘို႔အခြင့္ အခ်ိန္ရွိတာပါ၊ ေသသြားရင္ ဘာမွလုပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး၊ အခြင့္သာတုန္းေလးသာ ရုန္းထားလုိက္ၾကေစခ်င္တာပါပဲ၊ လသာတုန္းေလး ဗုိင္းငင္ထားေစခ်င္တာပါ…….

ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ျဖင့္……. သံသရာက အရွည္ႀကီး…. ဘ၀ေတြက မဆုံးေသး … ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရေပဦးမွာ… ဘယ္လုိေလွ်ာက္ပ….

13. 12. 2009

0 comments:

လာလည္ၾကသူမ်ား

ဤဘေလာ့ဂ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ယခုအခါ ကမၻာတလႊားတြင္ရွိေနၾကေသာ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားသည္ ေန ့စဥ္ႏွင့္ အမွ် အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚတြင္ ဓမၼႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပို ့စ္မ်ားေရးတင္လ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာမ်ားမွတဆင့္ ေရးတင္ေနၾကသျဖင့္ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအတြက္ ေနရာမ်ားစြာသို ့ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈေနၾကရပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ႏွင့္ မိမိတို ့ ဖတ္ရႈလိုရာကို လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြနိဳင္ရန္ ေန ့စဥ္ေရးသား ေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တေနရာတည္းတြင္ စုစည္းေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤဘေလာ့ဂ္ကို စီစဥ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေျပာခ်င္တာမ်ားရွိရင္ ေရးေပးထားခဲ့ပါ

ျမန္မာျပကၡဒိန္

ျမန္မာျပကၡဒိန္
www.burmeseclassic.com မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP